ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                 

                                                                                  Υπόθεση Αρ.: 480/2026

 

22 Ιουλίου 2026

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Y.Α.

Αιτητής

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως.

Χ. Δημητρίου (κα) και Χ. Καστάνας (κος), Δικηγόροι για τους Καθ' ων η Αίτηση.

(Παρόν η διερμηνέας Alqarout Shahd για πιστή μετάφραση από τα αραβικά στα ελληνικά και αντίστροφα)

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 30/01/2026, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 11/02/2026 και με την οποία πληροφορήθηκε ότι το αίτημα του για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίφθηκε στη βάση των άρθρων 13(2)(δ) και 18(7Β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025, καθώς και ότι αποφασίστηκε η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του στη βάση του άρθρου 13(2)(δ) του ιδίου Νόμου.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

 

O Αιτητής είναι υπήκοος της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας. Στις 02/01/2026 υπέβαλε αίτηση για παροχή Διεθνούς Προστασίας, αφού αφίχθηκε παράτυπα στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ έφυγε από τη χώρα καταγωγής του στις 20/09/2025 και πήγε αρχικά (οδικώς) στην Τουρκία, ενώ μετέπειτα μετέβη δια θαλάσσης στα κατεχόμενα, από όπου και πέρασε στις ελεύθερες περιοχές στις 26/12/2025. Στις 07/01/2026 του έγινε συνέντευξη ευαλωτότητας (βλ. ερ. 42-34 του Δ.Φ.) και παραπέμφθηκε στην Υπηρεσία Ασύλου (αφού ανέφερε πως είχε υποστεί βασανιστήρια κατά την περίοδο που ήταν στη φυλακή για 4 μήνες, το 2021 στη Συρία), εφόσον κρίθηκε ως άτομο με ειδικές ανάγκες υποδοχής ή/και που χρήζει ειδικών διαδικαστικών εγγυήσεων με βάση το άρθρο 9ΚΔ(6) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (βλ. ερ. 33-29 του Δ.Φ.).

 

Στις 23/01/2026 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή, στην Υπηρεσία Ασύλου. Στις 27/01/2026 λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε Έκθεση/Εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή και στις 30/01/2026, εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός ενέκρινε την εν λόγω Έκθεση/Εισήγηση και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του Αιτητή για διεθνή προστασία. Στις 11/02/2026, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή, μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του Αιτητή (ως η σχετική Έκθεση/Εισήγηση), η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή την ίδια ημέρα.

 

Στις 11/03/2206 καταχωρήθηκε αυτοπροσώπως από τον Αιτητή η υπό εξέταση προσφυγή.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι ο Αιτητής αναφέρει στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας την επιθυμία του να υποβάλει ένσταση κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου προβάλλοντας τον ισχυρισμό πως η κατάσταση στη Συρία είναι ασταθής και μη ασφαλής.

 

Δεδομένου του γεγονότος ότι ο Αιτητής εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου άνευ συνηγόρου, ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωσή του. Αυτό συνεπάγεται ότι ο Αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να θέσει με την προσφυγή του τα νομικά σημεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται και να τα αιτιολογήσει πλήρως.

 

Οι Καθ' ων η Αίτηση διατείνονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, και λήφθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, τη σχετική νομοθεσία και Κανονισμούς, καθώς και με βάση τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, είναι δε, επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από δέουσα έρευνα, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου και ύστερα από ορθή ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας των Καθ’ ων η Αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης.

 

Στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, ο Αιτητής καταχώρισε γραπτή δήλωση (ημερ. 13/05/2026) ενώπιον του Δικαστηρίου, στην οποία αναφέρει αρχικά ότι κατάγεται από το Idlib της Συρίας και πως ήρθε στην Κύπρο το 2025, ενώ έπειτα αναφέρει ότι τα περισσότερα σπίτια εκεί κατεδαφίστηκαν, όπως και το δικό του, που καταστράφηκε ολοσχερώς. Αναφέρει επίσης ότι ο ίδιος υπηρέτησε στον συριακό στρατό, αλλά δεν ολοκλήρωσε τη θητεία του εξαιτίας φόβου για τη ζωή του και επειδή δεν ήθελε να συμμετέχει στους σκοτωμούς του συριακού λαού. Δήλωσε επίσης, ότι υπάρχουν ένοπλες ομάδες που πραγματοποιούν απαγωγές, ληστείες και δολοφονίες, και πως αυτό έχει οδηγήσει σε έλλειψη ασφάλειας στην επαρχία του, ενώ εξαιτίας του πολέμου, έχασε αρκετούς συγγενείς του, που πέθαναν, ως επίσης αναφέρει. Κατέγραψε επίσης, ότι μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, μια ομάδα των δυνάμεων του νέου προέδρου είχαν πάει στο σπίτι του και τον απήγαγαν επειδή υπηρετούσε στο συριακό στρατό, αλλά τον άφησαν όταν πλήρωσε ένα ποσό ως εγγύηση, ώστε να επιστρέψει ξανά κοντά τους, όμως ο ίδιος έφυγε κατόπιν από τη Συρία. Επικαλείται επίσης πως οι εν λόγω δυνάμεις εξακολουθούν να τον καταζητούν και πως εάν επιστρέψει στη Συρία, τότε θα απειληθεί πολύ η ζωή του. Αναφέρει επιπλέον, ότι οι δύο γονείς του μαζί με τη σύζυγο του και τα τέσσερα παιδιά του, ζουν σε σκηνές δίπλα από το σπίτι τους που κατεδαφίστηκε. Περαιτέρω, κατέγραψε πως υπάρχουν πολλά προβλήματα μεταξύ Σουνιτών Μουσουλμάνων, Κούρδων και Αλαουιτών, και ως εκ τούτου, η ζωή στη χώρα του έχει γίνει πολύ δύσκολη οικονομικά και από άποψη διαβίωσης εκεί, αφού δεν υπάρχουν υπηρεσίες, ηλεκτρικό ρεύμα ή υγειονομική περίθαλψη, ούτε και πλέον υπάρχει ασφάλεια, αφού κάποιος μπορεί να χάσει τη ζωή του ανά πάσα στιγμή (όπως δήλωσε). Καταλήγοντας, αναφέρει ότι υπάρχουν νάρκες στο έδαφος από το πρώην καθεστώς, που βρίσκονται σε πολλά μέρη στη Συρία και σκοτώνονται άνθρωποι από αυτές, όπως και ο ξάδελφός του, που σκοτώθηκε από έκρηξη νάρκης σε ηλικία 4,5 ετών. Τέλος, δηλώνει πως χρειάζεται βοήθεια.

 

Κατά το στάδιο της ακρόασης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου (δικάσιμος ημερ.14/05/2026), από μέρους των Καθ’ ων η Αίτηση, ο συνήγορός τους τοποθετήθηκε επί των πιο πάνω, υποβάλλοντας ότι με τα όσα ο Αιτητής έχει αναφέρει στη γραπτή του δήλωση, προκύπτουν αρκετές ασάφειες, αντιφάσεις και έλλειψη συνοχής. Παραπέμποντας στο ερ. 185 του Δ.Φ. (που αφορά στην Έκθεση/Εισήγηση) και στο ερ. 55/Χ10,Χ13 του Δ.Φ. (που αφορά τη συνέντευξη του Αιτητή), επεξήγησε ότι ενώ ο Αιτητής αναφέρει στη γραπτή του δήλωση πως υπηρέτησε στο στρατό και δεν ολοκλήρωσε τη θητεία του λόγω φόβου για τη ζωή του, εντούτοις, κατά τη συνέντευξη του, ο ίδιος δήλωσε ότι δεν πήγε στρατό αφού πήρε αναβολή για να σπουδάσει και όχι πως εγκατέλειψε το στρατό λόγω φόβου δίωξης, ενώ ο Αιτητής ανέφερε επίσης ότι ο θείος του έχει αποπληρώσει και την αποφυλάκισή του. Καταλήγοντας, ο συνήγορος των Καθ’ ων η Αίτηση υποστήριξε πως με τα όσα αναφέρει ο Αιτητής, θεωρείται ότι δεν εμπίπτει στο καθεστώς διεθνούς προστασίας, αφού δεν πληρούνται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις για τη χορήγηση προσφυγικού καθεστώτος ή καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας, αλλά ούτε και υφίσταται λόγος δίωξής του.

 

Κατά την πιο πάνω δικάσιμο, ο Αιτητής (με τη σειρά του) επικαλέστηκε αρχικά ότι κινδυνεύει στη Συρία από μια ένοπλη δύναμη της κυβέρνησης. Επιπλέον, ανέφερε ότι ο ίδιος φυλακίστηκε τον Ιούνιο του 2021 στη Συρία, όταν η χώρα βρισκόταν υπό το καθεστώς Άσαντ, αφού ήταν τότε φοιτητής στο πανεπιστήμιο και καταδικάστηκε (ως είπε) για τρομοκρατία, επειδή θεωρήθηκε πως ήταν υπέρ της αντιπολίτευσης. Κατόπιν, όπως επίσης δήλωσε, αποφυλακίστηκε τον Φεβρουάριο του 2022 και συνέχισε με τη στρατιωτική του θητεία στο συριακό στρατό, μέχρι και τη πτώση του καθεστώτος Άσαντ περί τον Δεκέμβριο του 2024, ωστόσο, περί τον Μάρτιο του 2025 φυλακίστηκε από την ομάδα Al Nusra στη Συρία (ως ισχυρίστηκε), ενώ αφέθηκε μετέπειτα ελεύθερος, αφού πλήρωσε ο θείος του κάποιο ποσό για να τον αφήσουν, επικαλούμενος ότι τον έβαλαν επίσης να υπογράψει έγγραφη δήλωση πως θα επέστρεφε μετά από 1-2 μήνες, αλλά ο ίδιος εν τέλει έφυγε από τη χώρα και μετέβη παράτυπα στην Τουρκία μέσω των συνόρων.

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

Ο Αιτητής κατά την υποβολή της αίτησης του για διεθνή προστασία, δήλωσε πως εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του για λόγους ασφάλειας, λόγω του πολέμου, καθώς και λόγω της έλλειψης διαβίωσης και εργασίας, ως επίσης, της ασταθούς κατάστασης εκεί. Κατέγραψε επιπλέον, ότι κατά το ταξίδι του δεν αντιμετώπισε οιεσδήποτε ιδιαίτερες δυσκολίες πέραν του άγχους που είχε. Περαιτέρω, δήλωσε ότι είναι υγιής και δεν έχει οποιαδήποτε προβλήματα με την υγεία του. Τέλος, κατέγραψε ότι επιθυμεί να ενωθεί με τον αδελφό του στη Γερμανία ή να παραμείνει στην Κύπρο. [βλ. ερ. 16 του Δ.Φ.]

 

Κατά τη συνέντευξη του στις 23/01/2016, ο Αιτητής αρχικά επιβεβαίωσε ότι κατανοεί τον διερμηνέα (βλ. ερ. 59/Χ1 του Δ.Φ.) καθώς και την όλη διαδικασία ως του επεξηγήθηκε (βλ. ερ. 59/Χ2 του Δ.Φ.). Δήλωσε επίσης ότι βρίσκεται σε καλή κατάσταση για να προσχωρήσει με τη συνέντευξη (βλ. ερ. 59/Χ3 του Δ.Φ.), καθώς και ότι δεν αντιμετωπίζει οποιαδήποτε ιατρικά ζητήματα ή θέματα υγείας (βλ. ερ. 59/Χ8 του Δ.Φ.), ούτε και έχει οποιοδήποτε πρόβλημα με τη μνήμη του (βλ. ερ. 58/Χ2 του Δ.Φ.), αλλά ούτε και λαμβάνει κάποια φαρμακευτική αγωγή (βλ. ερ. 58/Χ1 του Δ.Φ.).Επιβεβαίωσε δε, ότι αληθεύουν τα όσα ο ίδιος κατέγραψε στην αίτηση του για διεθνή προστασία (βλ. ερ. 59/Χ4,Χ5 του Δ.Φ.).

 

Ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής επιβεβαίωσε ότι είναι Σύριος ως προς την υπηκοότητα του, με καταγωγή από το Idlib, καθώς και ότι είναι Σουνίτης μουσουλμάνος ως προς το θρήσκευμά του (βλ. ερ. 60 και 58 του Δ.Φ.). Γεννήθηκε στην πόλη Maarat al Numan του Idlib και προτού φύγει από τη χώρα καταγωγής του, ζούσε στο χωρίο Abu habbah της εν λόγω πόλης (βλ. ερ. 58/Χ6 του Δ.Φ.), από το 2017 μέχρι το 2024 (βλ. ερ. 58/Χ3 του Δ.Φ.), ενώ από το 2017 μέχρι το 2020 φοιτούσε (παράλληλα) στο πανεπιστήμιο στην πόλη Hama της Συρίας (βλ. ερ. 58/Χ4,Χ5 του Δ.Φ.). Στη Συρία, ο ίδιος ζούσε με τη γυναίκα του και τα παιδιά του, ως είπε (βλ. ερ. 57/Χ2 του Δ.Φ.), ενώ δήλωσε επίσης, ότι οι δύο γονείς του ζουν στην Ιορδανία, όπου είχαν όλοι τους μετοικήσει το 2013, αλλά ο ίδιος με τον αδελφό του είχαν επιτρέψει το 2017 στη Συρία, ενώ ο εν λόγω αδελφός του μετέβη το 2018 στη Γερμανία και οι άλλοι τέσσερεις αδελφοί του βρίσκονται μαζί και με τις τέσσερεις αδελφές του στην Ιορδανία (βλ. ερ. 57/Χ5 του Δ.Φ.), και όλοι τους όπως ανέφερε, διαμένουν με νόμιμο καθεστώς εκεί (βλ. ερ. 57/Χ6 του Δ.Φ.). Σχετικά με τη δική του οικογένεια, ο Αιτητής ανέφερε ότι είναι παντρεμένος (βλ. ερ. 57/Χ10 του Δ.Φ.) και έχει 4 παιδιά (δύο ανήλικα αγόρια καθώς και δύο ανήλικα κορίτσια – βλ. ερ. 57/Χ11 του Δ.Φ.), που όλοι τους βρίσκονται στο χωρίο Abu habbah της πόλης Maarat al Numan του Idlib στη Συρία (βλ. ερ. 57/Χ12 του Δ.Φ.), ενώ είπε επίσης ότι μετακινούνταν και ότι ζούσαν σε σκηνές (βλ. ερ. 57/Χ7 του Δ.Φ.). Επιπλέον, δήλωσε ότι ο ίδιος βρίσκεται σε επικοινωνία μαζί τους (βλ. ερ. 57/Χ13 του Δ.Φ.), δηλώνοντας επίσης πως εκείνοι είναι καλά (βλ. ερ. 57/Χ14 του Δ.Φ.), ως επίσης, ότι λόγω του χειμώνα ζούσαν (τότε) στο σπίτι τους (βλ. ερ. 56/Χ1 του Δ.Φ.), καθώς και ότι τους στηρίζει οικονομικά η οικογένεια του από την Ιορδανία (βλ. ερ. 56/Χ2 του Δ.Φ.). Περαιτέρω, δήλωσε ότι σπούδαζε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο στην πόλη Hama της Συρίας, αλλά σταμάτησε το δεύτερο έτος (βλ. ερ. 56/Χ5 του Δ.Φ.), αναφέροντας ότι τότε είχε συλληφθεί από το καθεστώς Άσαντ (βλ. ερ. 56/Χ6 του Δ.Φ.). Δήλωσε επίσης, ότι ομιλεί τα αραβικά, καθώς και λίγο αγγλικά και γαλλικά (βλ. ερ. 56/Χ7 του Δ.Φ.), και ότι ουδέποτε είχε εργαστεί στη χώρα καταγωγής του (βλ. ερ. 56/Χ8 του Δ.Φ.), ενώ τον στήριζαν οικονομικά οι γονείς του, ως επίσης ανέφερε (βλ. ερ. 56/Χ9 του Δ.Φ.). Αναφορικά με το ταξίδι του, ο Αιτητής ανέφερε ότι από τη Συρία μετέβη στην Τουρκία, όπου παρέμεινε για κάποιο διάστημα και έπειτα, δια θαλάσσης μαζί με κάποια άλλα άτομα μετέβη στην Κύπρο, αρχικά στα κατεχόμενα και από εκεί εισήλθε έπειτα στις ελεύθερες περιοχές με τη βοήθεια ενός διακινητή (βλ. ερ. 56/Χ10 του Δ.Φ.).

 

Στη συνέχεια, ο Αιτητής ανέφερε ότι κατά το έτος 2021, όταν ήταν φοιτητής, είχε συλληφθεί από το πρώην κυβερνών καθεστώς της Συρίας εξαιτίας του ότι καταγόταν από το Idlib και τον είχαν κατηγορήσει πως υποστήριζε τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (Syrian Free Army), ενώ παρέμεινε στη φυλακή για 6 μήνες, οπού και υπέστη βασανιστήρια μαζί και με τους άλλους κρατούμενους, ως επίσης ανέφερε (βλ. ερ. 55/Χ3-Χ7 του Δ.Φ.). Ως επίσης δήλωσε, δεν έχει πλέον οποιοδήποτε πρόβλημα εξαιτίας των όσων ανέφερε ότι πέρασε κατά την εν λόγω κράτησή του, διευκρινίζοντας πως είχε πρόβλημα με το κεφάλι του αλλά έτυχε θεραπείας και πλέον είναι εντάξει (βλ. ερ. 55/Χ8 του Δ.Φ.). Επιπλέον, ισχυρίστηκε πως το 2021, όταν ο ίδιος βρισκόταν στη φυλακή, τον είχαν αναγκάσει να ενταχθεί στον στρατό του Άσαντ, ενώ κατά την ‘απελευθέρωση’ της Συρίας, τον είχαν συλλάβει για 1 μήνα από τον νέο στρατό της Συρίας, αλλά τότε αφέθηκε ελεύθερος όταν τον εγγυήθηκε ο θείος του (βλ. ερ. 55/Χ9-Χ10 του Δ.Φ.). Ισχυρίστηκε επίσης, ότι κατόπιν που ο ίδιος διέφυγε ήδη για την Τουρκία, οι Συριακές αρχές επικοινώνησαν με τον εν λόγω θείο του εκεί, ώστε να ελέγξουν κατά πόσο ο Αιτητής υποστήριζε το πρώην καθεστώς (βλ. ερ. 55/Χ11,Χ12 του Δ.Φ.). Δήλωσε δε, ότι δεν πήγε στρατό στη Συρία, καθώς είχε λάβει εξαίρεση λόγω των σπουδών του στο πανεπιστήμιο (βλ. ερ. 55/Χ13 του Δ.Φ.).

 

Ακολούθως, ερωτηθείς αναφορικά με τους λόγους που τον οδήγησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής επικαλέστηκε πως ο μόνος λόγος που τον ανάγκασε να φύγει από τη χώρα του ήταν ότι δεν υπήρχε ασφάλεια, επιβεβαιώνοντας τούτο και συνάμα, ότι αυτός ήταν και ο μοναδικός λόγος για τον οποίο έφυγε από την Συρία καθώς και ότι δεν υπάρχουν άλλοι λόγοι για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του. [βλ. ερ. 54/Χ1-Χ4 του Δ.Φ.]

 

Κληθείς να αναφερθεί με περαιτέρω λεπτομέρεια στους λόγους ασφάλειας που επικαλέστηκε καθώς και στο τι συμβαίνει πλέον στην περιοχή του, ο Αιτητής ανέφερε πως ακόμη συνεχίζεται ο πόλεμος εκεί και πως δεν μπορείς να βγεις έξω από το σπίτι τις νύχτες, ούτε ένας άρρωστος μπορεί να πάει στο νοσοκομείο όταν χρειαστεί (βλ. ερ. 54/Χ5 του Δ.Φ.). Ερωτηθείς κατά πόσο συνέβη οτιδήποτε στον ίδιο, ο Αιτητής είπε πως είχε φυλακιστεί δύο φορές στη χώρα του (βλ. ερ. 54/Χ6 του Δ.Φ.), ως επίσης, ότι ήταν κρατούμενος στα κατεχόμενα μαζί και με κάποιους άλλους μετανάστες, από τον διακινητή τους, μέχρι να του ξεπληρώσουν όλο το ποσό (βλ. ερ. 56/Χ10,Χ11 του Δ.Φ.). Ερωτηθείς κατά πόσο συνέβη οτιδήποτε σε κάποιο μέλος της οικογένειας του, ο Αιτητής απάντησε αρνητικά (βλ. ερ. 54/Χ7 του Δ.Φ.), ενώ ισχυρίστηκε πως κατόπιν που έφυγε από τη Συρία, το νέο καθεστώς εκεί ρωτούσαν τον θείο του για τον ίδιο (βλ. ερ. 54/Χ8 του Δ.Φ.), επικαλούμενος πως τον καταζητούν εκεί επειδή υποστήριζε το πρώην καθεστώς (βλ. ερ. 54/Χ9 του Δ.Φ.). Αναφορικά με την περίοδο που ο ίδιος (κατ’ ισχυρισμό) είχε ενταχθεί στο στρατό του Άσαντ, ο Αιτητής ανέφερε ότι αυτό έγινε απευθείας από τη φυλακή όπου βρισκόταν, αρχικά στο Aleppo, ενώ έπειτα τον έστειλαν στη Δαμασκό και μετέπειτα, από εκεί στο Homs, όπως είπε (βλ. ερ. 54/Χ11,Χ12 του Δ.Φ.). Ανέφερε επίσης ότι έλαβε στρατιωτική εκπαίδευση (βλ. ερ. 53/Χ2 του Δ.Φ.), αλλά δεν είχε λάβει μέρος σε μάχες (βλ. ερ. 53/Χ3 του Δ.Φ.), ενώ δήλωσε πως ο στρατός ήταν υποχρεωτικός και ότι πλήρωσε χρήματα για να τον αφήσουν ελεύθερο από τη φυλακή τότε (βλ. ερ. 53/Χ1 του Δ.Φ.).

 

Ακολούθως, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι το νέο καθεστώς στη Συρία υποβάλλει σε ανάκριση τα άτομα που ήταν μέλη στο στρατό του Άσαντ και πως ακόμα συλλαμβάνουν τέτοια άτομα (βλ. ερ. 53/Χ4 του Δ.Φ.), ως επίσης, ότι η Συρία αποτελεί ακόμη ανασφαλή χώρα για όσους επιστρέφουν εκεί (βλ. ερ. 53/Χ6 του Δ.Φ.), επικαλούμενος (συνάμα) ότι ο ίδιος δεν θα επέστεφε στη Συρία έστω και σε περίπτωση που θα μπορούσε να εργαστεί εκεί και να είναι οικονομικά ανεξάρτητος (βλ. ερ. 53/Χ7 του Δ.Φ.). Καταλήγοντας, αρνητικά απάντησε ο Αιτητής και στην ερώτηση κατά πόσο πιστεύει πως θα μπορούσε να συνεχίσει κανονικά τη ζωή του σε κάποιο άλλο μέρος της Συρίας, όπως στη Δαμασκό (βλ. ερ. 53/Χ8 του Δ.Φ.). Τέλος, ερωτηθείς αναφορικά με το ποιες πιστεύει ότι θα είναι οι συνέπειες σε περίπτωση που επιστρέψει στη Συρία, ο Αιτητής ανέφερε πως δεν γνωρίζει (βλ. ερ. 53/Χ9 του Δ.Φ.).

 

Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από τα πρακτικά της συνέντευξης και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου σχημάτισε την εισήγησή του επί τη βάση των εξής τεσσάρων (4) ουσιωδών ισχυρισμών: α) ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή, β) επισφαλείς και κακές συνθήκες διαβίωσης στη Συρία, γ) ο Αιτητής είχε συλληφθεί και κρατηθεί από το προηγούμενο καθεστώς στη Συρία, λόγω του ότι θεωρήθηκε υποστηρικτής του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, και (δ) ο Αιτητής καταζητείται από το υφιστάμενο καθεστώς στη Συρία, καθότι τον θεωρούν υποστηριχτή του προηγούμενου καθεστώτος. [βλ. ερ. 191 του Δ.Φ.]

 

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός καθώς και ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός, έγιναν αποδεκτοί, καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, ενώ λήφθηκαν επίσης υπόψη, το πρωτότυπο και επίσημο διαβατήριο που προσκόμισε ο Αιτητής στην Υπηρεσία Ασύλου, καθώς και η κατάσταση ανασφάλειας λόγω και του πολέμου, που επικρατούσε τότε στη Συρία, ως επίσης, η αδιάκριτη βία που υπήρχε στη χώρα και το γεγονός ότι μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Συρίας είχαν εκτοπιστεί από τις περιοχές όπου διέμεναν εκεί (παραθέτοντας σχετικές πληροφορίες από εξωτερικές πηγές). [βλ. ερ. 190 και ερ. 189-188 του Δ.Φ.]

 

Ομοίως, αποδεκτός έγινε και ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή, περί σύλληψης και κράτησης του από το προηγούμενο καθεστώς της Συρίας, λόγω του ότι θεωρήθηκε υποστηρικτής του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Ειδικότερα, ο λειτουργός σημείωσε ότι οι σχετικές δηλώσεις του Αιτητή χαρακτηρίζονταν από σαφήνεια καθώς και συνέπεια με εξωτερικές πληροφορίες (που επιβεβαιώνουν πως κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Άσαντ στη Συρία, υπήρξαν φυλακίσεις πολιτών που θεωρούνταν αντίθετοι με το τότε καθεστώς και ως εκ τούτου, στοχοποιούνταν από την τότε κυβέρνηση της Συρίας, που είχε υπό τον έλεγχό της περιοχές της χώρας, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβανομένης της Hama και τμημάτων του Idlib, και συλλαμβάνονταν από τις τότε αρχές/δυνάμεις ασφαλείας που δρούσαν στις εν λόγω περιοχές). [βλ. ερ. 188-186 του Δ.Φ.]

 

Αναφορικά με τον τέταρτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή (περί ότι καταζητείται από το υφιστάμενο καθεστώς στη Συρία, που τον θεωρούν υποστηριχτή του προηγούμενου καθεστώτος στη χώρα), ο λειτουργός διέκρινε πως οι σχετικές δηλώσεις του Αιτητή χαρακτηρίζονταν από αντιφάσεις και έλλειψη συνοχής (ως προς το ότι αναγκάστηκε να υπηρετήσει στο στρατό του Άσαντ, όπου αρχικά ανέφερε ότι εξαναγκάστηκε να πάει στο στρατό απευθείας από τη φυλακή, ενώ σχεδόν αμέσως μετά, δήλωσε πως πήρε αναβολή από τη στρατιωτική θητεία λόγω σπουδών, καθώς και αργότερα, ανέφερε ότι είχε πληρώσει για να αποφυλακιστεί και ότι η θητεία στο στρατό ήταν υποχρεωτική), καθώς επίσης, ασυνέπεια/ανακολουθία και έλλειψη συνοχής (ως προς το ότι αφέθηκε ελεύθερος από το νέο καθεστώς όταν τον εγγυήθηκε ο θείος του, ενώ ισχυρίστηκε κατόπιν πως τον ψάχνουν οι αρχές εκεί, ώστε να ερευνήσουν κατά πόσο υποστηρίζει τον Άσαντ, επικαλούμενος ότι κατόπιν που ο ίδιος έφυγε από τη Συρία, είχαν προσεγγίσει τον θείο του, ωστόσο, παρατηρήθηκε επιπλέον αντίφαση σε σχέση με το ότι ο Αιτητής είχε προηγουμένως δηλώσει πως δεν είχε επικοινωνία με οποιονδήποτε άλλο συγγενή του εκεί), ως επίσης, απουσία πληρότητας και έλλειψη συνοχής με εξωτερικές πληροφορίες (αναφορικά με τη γενική δήλωση του πως στη Συρία συνεχίζουν να ανακρίνουν και να συλλαμβάνουν/φυλακίζουν άτομα, χωρίς ωστόσο, ο Αιτητής να υποδεικνύει κάποιο προσωπικό λόγο δίωξης, ενώ ως διαπιστώθηκε από πληροφορίες σε εξωτερική πηγή, τον Δεκέμβριο του 2024, αμέσως μετά την είσοδο των δυνάμεων της αντιπολίτευσης στη Δαμασκό, ανακοινώθηκε από τις αρχές γενική αμνηστία για όσους στρατιώτες υπηρετούσαν την υποχρεωτική τους θητεία στο στρατό του Άσαντ, κάτι με το οποίο συμφώνησε ότι ισχύει και ο Αιτητής όταν του υποδείχθηκε τούτο). Ως εκ τούτου, ο λειτουργός κατέληξε ότι ο Αιτητής δεν υποστήριξε επαρκώς αυτό το μέρος του αιτήματός του και ούτε ήταν σε θέση να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του με επαρκείς πληροφορίες και λεπτομέρειες βιωματικού χαρακτήρα, ενώ οι ισχυρισμοί του χαρακτηρίζονταν από γενικότητα, ασάφειες, καθώς και έλλειψη ευλογοφάνεια και συνοχής. Επομένως, ο υπό αναφορά ουσιώδης ισχυρισμός του Αιτητή έτυχε απόρριψης. [βλ. ερ. 186-184 του Δ.Φ.]

 

Εν συνεχεία, κατά την εκτίμηση του κινδύνου στη βάση του συνόλου των ισχυρισμών του Αιτητή που κρίθηκαν αποδεκτοί (βλ. ερ. 184 του Δ.Φ.), ο λειτουργός παρέπεμψε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη κατάσταση ασφαλείας στο Κυβερνείο του Idlib (όπου αναμένεται να επιστρέψει ο Αιτητής). Ειδικότερα, αναφορικά με το ότι είχε συλληφθεί και κρατηθεί από το προηγούμενο καθεστώς στη Συρία επειδή θεωρήθηκε υποστηριχτής του Ελεύθερους Συριακού Στρατού, ο λειτουργός παρέθεσε σχετικές πληροφορίες από εξωτερικές πηγές αναφορικά με την κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ στη Συρία περί τον Δεκέμβριο του 2024, σημειώνοντας ότι με την εν λόγω κατάρρευση του προηγούμενου καθεστώτος στη Συρία, που είχε και ως συνεπακόλουθο την παύση της λειτουργίας των (πρώην) μηχανισμών καταστολής και των (πρώην) κρατικών οργάνων στη χώρα, διαπιστώνεται πως δεν υφίσταται πλέον βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης για τον Αιτητή σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του. Περαιτέρω, αναφορικά με τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, συγκεκριμένα για την κατάσταση στη χώρα καταγωγής του ο λειτουργός παρέθεσε σχετικές πληροφορίες από εξωτερικές πηγές, που κάνουν λόγο για επιστροφή χιλιάδων Σύριων στη χώρα τους και στις περιοχές διαμονής τους, εθελοντικά και με τη συνδρομή/υποστήριξη των Η.Ε., καθώς και για την πρόθεση και άλλων Σύριων προσφύγων να επιστρέψουν στη χώρα τους, ως επίσης, στις ενέργειες για παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Συρία, στις ενέργειες της νέας κυβέρνησης της Συρίας ως προς την εξομάλυνση των διεθνών σχέσεων της χώρας καθώς και στα βήματα που έγιναν ως προς τα εσωτερικά ζητήματα και υπηρεσίες, αλλά και στις ενέργειες για συνεργασία και για την ανοικοδόμηση της χώρας, στην οικονομική ανάκαμψη που φαίνεται να ξεκίνησε να παρατηρείται στη Συρία καθώς και στην άρση ορισμένων περιοριστικών μέτρων που υπήρχαν εναντίον της χώρας, καθώς και τη συνεχιζόμενη βελτίωση και ανάπτυξη που φαίνεται να παρουσιάζει η πόλη του Idlib σε σχέση και με άλλες περιοχές της Συρίας. Σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή του Idlib συγκεκριμένα, ο λειτουργός παρέθεσε (αριθμητικά) δεδομένα για τα περιστατικά ασφαλείας που καταγράφηκαν στην εν λόγω περιοχή, καθώς και εξωτερικές πληροφορίες από τις οποίες προκύπτει ότι η κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή του Idlib έχει βελτιωθεί σημαντικά μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ, ως επίσης, έχει (έκτοτε) βελτιωθεί αισθητά η ελευθερία μετακίνησης (γενικότερα στη χώρα). Περαιτέρω, ο λειτουργός παρέθεσε πληροφορίες από εξωτερικές πηγές, αναφορικά με την ασφάλεια και λειτουργικότητα στο Idlib (όπου αναφέρεται για την πόλη Idlib πως η κατάσταση ασφαλείας είναι σταθερή), για τη διατήρηση των βασικών υπηρεσιών στον τομέα της υγείας που παρατηρείται στην περιοχή του Idlib, το επαρκές και συγκριτικά υψηλότερο επίπεδο υγειονομικής περίθαλψης στην εν λόγω περιοχή και με την υποστήριξη από ΜΚΟ, για την κατάσταση του τομέα της εκπαίδευσης στην περιοχή του Idlib (όπου καταγράφονται αρκετά κατεστραμμένα σχολεία), ως επίσης σχετικά με τις επιστροφές στη Συρία και τις διαδικασίες εισόδου στη χώρα (όπου δεν φαίνεται να προκύπτουν δυσκολίες ή περιορισμοί για Σύριους που επιστρέφουν στη χώρα), ενώ γίνεται αναφορά και στην υποστήριξη που λαμβάνουν οι επιστρέφοντες στη Συρία από δίκτυα ΜΚΟ / διεθνών οργανισμών και του ΟΗΕ (σε υπηρεσίες εκπαίδευσης, υγείας και νομικής υποστήριξης, καθώς και σε ανάγκες στέγασης, μεταφορών και βασικών αγαθών). Επίσης, παρατίθενται εξωτερικές πληροφορίες συγκεκριμένα για την περιοχή του Idlib, με βάση τις οποίες, η εν λόγω περιοχή βρίσκεται υπό τον πλήρη έλεγχο της μεταβατικής κυβέρνησης, με σταθερότητα όσον αφορά την ασφάλεια και η οποία παρουσιάζει συγκριτικά υψηλό αριθμό επιστραφέντων εκεί. Ως επίσης σημείωσε (γενικότερα) ο λειτουργός, το Idlib αποτυπώνεται συνολικά ως περιοχή κρατικού ελέγχου και διοικητικής σταθερότητας, καθώς και συγκριτικά ασφαλές με ενεργές υποδομές υγείας και βασικές υπηρεσίες σε λειτουργία. [βλ. ερ. 184-176 του Δ.Φ.]

 

Περαιτέρω, λαμβάνοντας υπόψη τα δεδομένα ασφαλείας για την περιοχή του Idlib, καθώς και την κατάσταση ως περιγράφεται ανωτέρω στην εν λόγω περιοχή, ο λειτουργός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα περιστατικά ασφαλείας που εντοπίζονται εκεί, δεν είναι τέτοιας έντασης, έκτασης και συχνότητας, αλλά και ότι αυτά αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, δεδομένα από τα οποία διαπιστώθηκε πως δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι στην περιοχή του Idlib επικρατούν συνθήκες αδιάκριτης βίας, λόγω διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης. Επίσης, λαμβάνοντας υπόψη και τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή (ήτοι ενήλικας άνδρας, χωρίς σοβαρά προβλήματα υγείας ή ενδείξεις ευαλωτότητας, που διέμενε στην περιοχή του Idlib, όπου διαμένει επίσης η οικογένειά του και όπου δεν παρατηρούνται εκτεταμένες συγκρούσεις), ο λειτουργός κατέληξε στο ότι δεν διαπιστώθηκε πως προκύπτουν εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, σε περίπτωση επιστροφής του στον τόπο συνήθους διαμονής του, ήτοι στην περιοχή Idlib της Συρίας. [βλ. ερ. 176 του Δ.Φ.]

 

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση, κρίθηκε πως στην περίπτωση του Αιτητή δεν στοιχειοθετείται βάσιμος φόβος δίωξης (βάσει του άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), εφόσον διαπιστώθηκε πως από τα όσα στοιχεία του Αιτητή έγιναν αποδεκτά, δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης, για κάποιον από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και στο Άρθρο 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων. Αναφορικά δε, με τις προϋποθέσεις υπαγωγής σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (βάσει του άρθρου 19(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), με βάση το προσωπικό του προφίλ και την αξιολόγηση κινδύνου, διαπιστώθηκε ότι δεν θεωρείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025). Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025, διαπιστώθηκε πως στην περιοχή του Idlib, όπου βρίσκεται η περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία (και όπου αναμένεται να επιστρέψει), δεν υφίστατο κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (ως αναλύθηκε κατά την αξιολόγηση του κινδύνου), ώστε να κινδυνεύει ο Αιτητής κατά την επιστροφή του να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλή κατά της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας, ως άμαχος, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας, εξαιτίας της παρουσίας του και μόνο στην εν λόγω περιοχή όπου αναμένεται να επιστρέψει. [βλ. ερ. 175 του Δ.Φ.]

 

Ως εκ των ανωτέρω δεδομένων, το αίτημα για διεθνή προστασία του Αιτητή απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλου.

 

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω ως ορθή και αιτιολογημένη από τους Καθ' ων η Αίτηση την αποδοχή των ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή που αφορούν τα προσωπικά του στοιχεία καθώς και τη γενικότερη κατάσταση ανασφάλειας που επικρατούσε στη Συρία. Ως εκ τούτου, εν απουσία και οιονδήποτε στοιχείων περί του αντιθέτου, το παρόν Δικαστήριο δεν βρίσκει λόγο διαφοροποίησης επί των ανωτέρω ευρημάτων της Υπηρεσίας Ασύλου. Ειδικότερα, διαπιστώνεται (ομοίως) ότι η γενική αξιοπιστία του Αιτητή κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του και ως προς τα ανωτέρω δεδομένα που υποστήριξε, υπήρξε ικανοποιητική και ο ίδιος ήταν συνεκτικός στις απαντήσεις του και δεν υπέπεσε σε σοβαρές αντιφάσεις ως προς τις δηλώσεις του σχετικά με το προφίλ του και τη χώρα καταγωγής του (που επιβεβαιώνεται από το επίσημο διαβατήριό του) καθώς και τον ισχυρισμό του αναφορικά με το ότι έφυγε από τη χώρα του εξαιτίας της κατάστασης ανασφάλειας και της ανθρωπιστικής κρίσης που επικρατούσε εκεί λόγω και του πολέμου (κατάσταση που επιβεβαιώνεται ότι υφίστατο στη Συρία την τότε περίοδο, από πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές που παρέθεσε ο λειτουργός).

 

Συνακόλουθα, ούτε εντοπίζονται από το παρόν Δικαστήριο οποιοιδήποτε λόγοι ή στοιχεία περί του αντιθέτου, ώστε (ενδεχομένως) να θεωρηθεί ότι προκύπτει  ανάγκη διαφοροποίησης των ευρημάτων της Υπηρεσίας Ασύλου επί της αποδοχής του τρίτου ουσιώδη ισχυρισμού του Αιτητή, περί σύλληψης και κράτησης του από το προηγούμενο καθεστώς της Συρίας, ιδιαίτερα εφόσον, ορθά η Υπηρεσία Ασύλου διαπίστωσε ότι υπήρχε συνέπεια και σαφήνεια στις εν λόγω δηλώσεις του Αιτητή και οι ισχυρισμοί του επιβεβαιώνονται (γενικότερα) από εξωτερικές πληροφορίες. Ωστόσο, παρατηρείται (σε συμφωνία και με τους Καθ’ ων η Αίτηση), ότι στη Συρία δεν υφίσταται πλέον το καθεστώς Άσαντ, ενώ το Idlib συγκεκριμένα βρισκόταν υπό τον πλήρη έλεγχο των αρχών της νέας/μεταβατικής κυβέρνησης (με βάση και τις επίκαιρες πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές που παρέθεσαν οι Καθ’ ων η Αίτηση), και ως εκ τούτου, δεν προκύπτουν λόγοι ώστε να πιστεύεται πως θα επαναληφθεί κάτι τέτοιο στην περίπτωση του Αιτητή με την επιστροφή του στη Συρία. Εξάλλου, από τις σχετικές του δηλώσεις, ουδόλως προκύπτει ότι εξαιτίας του εν λόγω (παρελθοντικού) γεγονότος, ο Αιτητής (συνεχίζει ενδεχομένως) να αντιμετωπίζει οποιαδήποτε σοβαρή βλάβη ή/και μόνιμη ζημιά.

 

Αναφορικά δε, με τον τέταρτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή (περί ότι καταζητείται από το υφιστάμενο καθεστώς στη Συρία, που τον θεωρούν υποστηριχτή του προηγούμενου καθεστώτος στη χώρα), διαπιστώνεται ότι ορθά αυτός δεν έγινε αποδεκτός, εφόσον το παρόν Δικαστήριο (επίσης) εντοπίζει ανακολουθίες, ασυνέπειες, ασάφειες και αντιφάσεις στους εν λόγω ισχυρισμούς του Αιτητή.

 

Ειδικότερα, καταρχάς παρατηρείται πως στη γραπτή του δήλωση, ο Αιτητής ανέφερε πως τον άφησαν ελεύθερο (κατά τη δεύτερη φορά που φυλακίστηκε) όταν πλήρωσε ένα ποσό ως εγγύηση, ώστε να επιστρέψει ξανά κοντά τους, ωστόσο, κατά την προφορική του αγόρευση ενώπιον του Δικαστηρίου, επανέλαβε (ως είπε και κατά τη συνέντευξη του) ότι πλήρωσε ο θείος του κάποιο ποσό για να τον αφήσουν ελεύθερο, καθώς επίσης, ισχυρίστηκε επιπλέον ότι τον έβαλαν να υπογράψει έγγραφη δήλωση πως θα επέστρεφε μετά από 1-2 μήνες. Παρά ταύτα, παρατηρείται ότι ο ίδιος είχε αρχικά δηλώσει, κατά τη συνέντευξη ευαλωτότητας που του έγινε, ότι τη δεύτερη φορά που (κατ’ ισχυρισμό) φυλακίστηκε (το έτος 2025), τον είχαν ελέγξει και αφού δεν βρήκαν οτιδήποτε (εναντίον του προφανώς), τότε τον άφησαν ελεύθερο (βλ. ερ. 38 του Δ.Φ.). Εξάλλου, ούτε κατά την κύρια συνέντευξη του είχε αναφερθεί ο Αιτητής σε οτιδήποτε περί έγγραφης δήλωσης του για να επιστρέψει κοντά τους όταν τον άφησαν ελεύθερο το 2025, παρά μόνο ότι τότε αφέθηκε ελεύθερος όταν τον εγγυήθηκε ο θείος του (βλ. ερ. 55/Χ10 του Δ.Φ.), σε συνέπεια δηλαδή με τις υπόλοιπες δηλώσεις του περί των πιο πάνω ισχυρισμών του. Επιπλέον, ο Αιτητής ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου πως φυλακίστηκε από την ομάδα Al Nusra στη Συρία περί το 2025, ενώ (σε αντίθεση με τούτο) κατά την κύρια του συνέντευξη δήλωσε ότι δεν γνώριζε για να αναφερθεί επακριβώς και ονομαστικά στην εν λόγω ομάδα (βλ. ερ. 55/Χ10 του Δ.Φ.), που επικαλέστηκε ότι τον καταζητούσαν στη Συρία.

 

Περαιτέρω, διακρίνεται ότι δια της γραπτής του δήλωσης, ο Αιτητής αναφέρει αρχικά ότι δεν είχε ολοκληρώσει τη θητεία του στο συριακό στρατό, ενώ μετέπειτα ισχυρίστηκε πως τον συνέλαβαν οι δυνάμεις της νέας κυβέρνησης, επειδή υπηρετούσε στο συριακό στρατό. Αντιφατικά δε, με την αρχική του (πιο πάνω) δήλωση, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου, ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως αποφυλακίστηκε τον Φεβρουάριο του 2022 και συνέχισε με τη στρατιωτική του θητεία στο συριακό στρατό, μέχρι και τη πτώση του καθεστώτος Άσαντ περί τον Δεκέμβριο του 2024 (άρα ολοκληρώνοντας ουσιαστικά τη θητεία του). Πέραν τούτου εξάλλου, κατά την κύρια συνέντευξή του υπέπεσε (επιπλέον και σε αντίθεση με τα πιο πάνω) σε σειρά διαδοχικών αντιφάσεων και ασαφειών, αφού αρχικά ισχυρίστηκε πως το 2021 και ενόσω ο ίδιος βρισκόταν στη φυλακή, τον είχαν αναγκάσει να ενταχθεί στον στρατό του Άσαντ (βλ. ερ. 55/Χ9 του Δ.Φ.), ενώ έπειτα δήλωσε ότι δεν πήγε στρατό στη Συρία, καθώς είχε λάβει εξαίρεση λόγω σπουδών (βλ. ερ. 55/Χ13 του Δ.Φ.), αλλά και μετέπειτα ανέφερε ότι είχε ενταχθεί στο στρατό του Άσαντ απευθείας από τη φυλακή όπου βρισκόταν (βλ. ερ. 54/Χ12 του Δ.Φ.). Με πλήρη δε, ασυνέπεια με τα πιο πάνω, αλλά και με ασάφεια, ο Αιτητής ανέφερε επίσης κατά τη συνέντευξη του, ότι ο στρατός ήταν υποχρεωτικός και πως η θητεία του στον στρατό δεν ήταν ο λόγος που ο ίδιος αφέθηκε τότε ελεύθερος, αλλά έπρεπε να πληρώσει χρήματα για να βγει από τη φυλακή (βλ. ερ. 53/Χ1 του Δ.Φ.), χωρίς εξάλλου να αναφέρει (ενδεχομένως) οτιδήποτε περί ότι είχε συνεχίσει τη θητεία του στρατό του Άσαντ κατόπιν που αποφυλακίστηκε.

 

Σε κάθε περίπτωση, τα όσα επικαλείται ο Αιτητής περί ότι τον ανάγκασαν να υπηρετήσει στο στρατό του Άσαντ, παρουσιάζουν έλλειψη ευλογοφάνειας, εφόσον ο ίδιος δήλωσε ότι τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν οι αρχές της (τότε) κυβέρνησης Άσαντ, επειδή καταγόταν από το Idlib και θεωρήθηκε πως υποστήριζε τον Ελεύθερο Συριακό Στρατό (βλ. ερ. 56/Χ5,Χ6 και 55/Χ3,Χ6 του Δ.Φ.). Συνάμα, αντιφάσεις και έλλειψη ευλογοφάνειας εντοπίζονται και στους ισχυρισμούς του Αιτητή περί ότι διώκεται στη χώρα καταγωγής του από τις αρχές του νέου καθεστώτος στη Συρία. Συγκεκριμένα, στη γραπτή του δήλωση επικαλέστηκε ότι οι εν λόγω δυνάμεις εξακολουθούν να τον καταζητούν και πως εάν επιστρέψει στη Συρία, τότε θα απειληθεί η ζωή του, ωστόσο, ενώ στη συνέντευξή του ισχυρίστηκε πως τον καταζητούν από το νέο καθεστώς στη χώρα του επειδή υποστήριζε το πρώην καθεστώς στη Συρία (βλ. ερ. 54/Χ9 του Δ.Φ.), εντούτοις, ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου δήλωσε πως φυλακίστηκε περί τον Ιούνιο του 2021 στη Συρία από το εν λόγω πρώην καθεστώς, αφού καταδικάστηκε (όπως είπε) για τρομοκρατία, επειδή θεωρήθηκε ότι ήταν υπέρ της αντιπολίτευσης (ήτοι με το μέρος των δυνάμεων που ‘απελευθέρωσαν’ τη Συρία από το καθεστώς Άσαντ, τις οποίες χωρίς συνάφεια/ευλογοφάνεια επικαλείται πως πλέον τον καταζητούν). Επιπλέον, κατά τη συνέντευξη του, αόριστα και αντιφατικά επικαλέστηκε πως στη Συρία ακόμη καλούν άτομα για ανάκριση από το νέο καθεστώς (βλ. ερ. 53/Χ4 του Δ.Φ.), ενώ ο ίδιος ισχυρίστηκε προηγουμένως πως κατά την ‘απελευθέρωση’ της Συρίας τον είχαν συλλάβει για 1 μήνα από τον νέο στρατό της Συρίας και κατόπιν αφέθηκε ελεύθερος όταν τον εγγυήθηκε ο θείος του (βλ. ερ. 55/Χ9-Χ10 του Δ.Φ.). Με επιπλέον ασυνέπεια, ο Αιτητής ισχυρίστηκε πως κατόπιν που έφυγε από τη Συρία, το νέο καθεστώς εκεί ρωτούσε για τον ίδιο (βλ. ερ. 54/Χ8 του Δ.Φ.) ώστε οι αρχές να ελέγξουν κατά πόσο υποστήριζε το πρώην καθεστώς (βλ. ερ. 55/Χ11,Χ12 του Δ.Φ.), σε αντίθεση και με τον ισχυρισμό του πως τον καταζητούν στη Συρία από το νέο καθεστώς επειδή υποστήριζε το πρώην καθεστώς (βλ. ερ. 54/Χ9 του Δ.Φ.).

 

Εξάλλου, όσον αφορά τη (γενική και αόριστη) αναφορά του Αιτητή (ενώπιον του Δικαστηρίου) στην ομάδα Al Nusra, επισημαίνεται ότι σχετικές πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές για τη Συρία, αναφέρονται στη «διάλυση του ένοπλου μηχανισμού της χώρας» και σε «σειρά κινήσεων που αποσκοπούσαν στο να ανοίξει ο δρόμος για μια πολιτική μετάβαση»[1], ως επίσης, σε ανακοινώσεις από τον εκπρόσωπο της Διοίκησης Στρατιωτικών Επιχειρήσεων του νέου Συριακού καθεστώτος πως (μεταξύ άλλων) αποφασίστηκε όπως «όλες οι στρατιωτικές παρατάξεις, καθώς και οι επαναστατικοί και πολιτικοί φορείς θα διαλυθούν και θα ενσωματωθούν σε κρατικούς θεσμούς»[2].

 

Στο σημείο αυτό, κρίνεται επίσης σκόπιμο να σημειωθούν τα ακόλουθα όσον αφορά τους καινοφανείς ισχυρισμούς που επικαλείται ο Αιτητής (ενώπιον του Δικαστηρίου) περί ότι κατεδαφίστηκε/καταστράφηκε το σπίτι του στη Συρία. Καταρχάς, ενώ στη γραπτή του δήλωση αναφέρει αρχικά ότι το σπίτι του στη Συρία είχε καταστραφεί, έπειτα ανέφερε πως οι δυνάμεις της νέας κυβέρνησης της Συρίας τον είχαν απαγάγει από το σπίτι του. Επίσης, παρατηρείται πως στην εν λόγω γραπτή του δήλωση, ο Αιτητής αναφέρει ότι τα μέλη της οικογένειας του βρίσκονται μαζί με τους γονείς του και ζουν μέσα σε σκηνές, ωστόσο, κατά τη συνέντευξή του, ο Αιτητής είχε δηλώσει ότι οι δύο γονείς του βρίσκονταν στην Ιορδανία, όπου μετοίκησαν από το 2013 και ζουν πλέον εκεί με νόμιμο καθεστώς (βλ. ερ. 57/Χ5,Χ6 του Δ.Φ.). Επιπλέον, παρατηρείται ότι ο ίδιος είχε αναφέρει κατά την αρχική συνέντευξη ευαλωτότητας, ότι βρίσκεται σε επαφή με την οικογένεια του, χωρίς δε, να αναφέρει οτιδήποτε σχετικά με την (εν λόγω) κατάστασή τους εκεί (βλ. ερ. 39 και 36 του Δ.Φ.), ωστόσο, κατά την κύρια συνέντευξη του ανέφερε ότι εκείνοι μετακινούνταν και ζούσαν σε σκηνές (βλ. ερ. 57/Χ7 του Δ.Φ.), αλλά και πως πλέον, λόγω και του χειμώνα, ζούσαν (τότε) στο σπίτι τους (βλ. ερ. 56/Χ1 του Δ.Φ.), γεγονότα δε, που χρονικά φαίνεται να τοποθετούνται κατόπιν που ο ίδιος ήρθε στην Κύπρο. Ως εκ τούτου, δεν φαίνεται να υποστηρίζονται με σαφήνεια και συνέπεια οι (γενικοί και αόριστοι) ισχυρισμοί που ο ίδιος προέβαλε για πρώτη φορά στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, περί ότι κατεδαφίστηκε/καταστράφηκε το σπίτι του στη Συρία.

 

Περαιτέρω, κρίνω ότι η έρευνα της Υπηρεσίας Ασύλου σε έγκυρες και επίσημες πήγες πληροφόρησης ήταν επαρκής, πλήρης και επίκαιρη, ώστε να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα, ενώ συνάμα, ορθά ο λειτουργός κατόπιν αξιολόγησης του (μελλοντικού) κινδύνου και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν στοιχειοθετείται εύλογος βαθμός πιθανότητας ο Αιτητής να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και αδικαιολόγητης βλάβης με την επιστροφή του στη Συρία και στον τόπο συνήθους διαμονής του εκεί (ήτοι το Idlib).

 

Συνακόλουθα, διακρίνεται ότι κατά την διάρκεια της συνέντευξης του δεν γίνεται επίκληση από τον Αιτητή, κατά τρόπο ειδικό και συγκεκριμένο, οιωνδήποτε κρίσιμων στοιχείων και περιστατικών από τα οποία να μπορεί να τεκμηριωθεί κατά τρόπο αρκούντως σαφή και συγκεκριμένο, η συνδρομή πραγματικού, προσωπικού και ενεστώτος κινδύνου στη χώρα καταγωγής του.

 

Ειδικότερα δε, αναφορικά με την ταυτότητα και τα προσωπικά στοιχεία τoυ Αιτητή, σημειώνονται τα ακόλουθα, συγκεκριμένα ως προς το θρήσκευμα του ως σουνίτης μουσουλμάνος:

 

Σχετικές πληροφορίες σε έγκυρη πηγή αναφέρουν ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2025, o πληθυσμός των 23,9 εκατομμυρίων αποτελείται από 87% μουσουλμάνους, εκ των οποίων το 74% είναι σουνίτες, ενώ οι αλαουίτες, οι ισμαηλίτες και οι σιίτες μουσουλμάνοι αποτελούν συνολικά το 13% του πληθυσμού της Συρίας.^[3] Επιπλέον, στην ίδια πηγή αναφέρεται πως εντός του 2025, στη Συρία επέστρεψαν πέραν του ενός εκατομμυρίου ‘πρώην πρόσφυγες’, που ως επί το πλείστον ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι Άραβες.^[4] Περαιτέρω, πληροφορίες σε άλλη πηγή αναφέρουν ότι από τον Δεκέμβριο του 2024, έχουν καταγραφεί «στοχευμένες δολοφονίες εκδίκησης ανδρών που φέρονται να συνδέονται με τον στρατό ή τις υπηρεσίες πληροφοριών του καθεστώτος Άσαντ» και οι οποίες «φέρεται να διαπράχθηκαν από άγνωστους ένοπλους άνδρες», ενώ «βασίζονται στην φερόμενη σχέση των θυμάτων με το καθεστώς Άσαντ και στους ρόλους τους σε προηγούμενες παραβιάσεις παρά στη θρησκευτική τους ταυτότητα».[5] Η ίδια πηγή αναφέρει ότι «μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονται άτομα από σουνιτικές, αλαουιτικές και σιιτικές κοινότητες», που «φέρεται να έγιναν στόχος τόσο για επίσημους ρόλους στις υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας της προηγούμενης κυβέρνησης όσο και για το ότι ήταν πληροφοριοδότες».[6] Οι εν λόγω ‘στοχευμένες επιθέσεις’ «έχουν σημειωθεί σε αρκετές επαρχίες, όπως το Aleppo, η Dar’a, η Δαμασκός, το Deir Ez Zor, Homs, Hama και η Latakia».[7] Πιο συγκεκριμένα, στο βόρειο Κυβερνείο του Aleppo, φέρεται να εμφανίστηκε τον Απρίλιο του 2025, μια ομάδα που επικαλέστηκε ότι «στόχος της είναι η εξάλειψη των συνεργατών του πρώην καθεστώτος που εμπλέκονται σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ενώ κατά την περίοδο που ακολούθησε, «καταγράφηκε αύξηση των επιθέσεων αυτονομιστών εναντίον συνεργατών του πρώην καθεστώτος», με αναφορές να καταγράφουν εκτελέσεις, ‘κυρίως’ Σουνιτών συνεργατών του πρώην καθεστώτος, στη Hama και το Aleppo, καθώς και «επιθέσεις εναντίον Αλαουιτών στην πόλη Homs, στη δυτική Dar’a και στη Latakia».[8] Επίσης, άλλες πηγές ανέφεραν ότι κατά την εν λόγω περίοδο ‘άγνωστοι ένοπλοι’ διέπραξαν δολοφονίες εναντίον Αλαουιτών, οι οποίοι ‘κατηγορούνταν’ ότι υποστήριζαν την προηγούμενη κυβέρνηση και ότι ήταν πληροφοριοδότες.[9]

 

Πέραν των πιο πάνω, διακρίνεται ότι (σύμφωνα με πληροφορίες από άλλες εξωτερικές πηγές), περί τον Ιούνιο του 2025, η προσωρινή κυβέρνηση στη Συρία ‘εξέδωσε ειδική γνωμοδότηση’ που «απαγορεύει τις δολοφονίες για εκδίκηση και τα εξωδικαστικά αντίποινα», καθώς επίσης, «προτρέπει τους πολίτες να επιλύουν τις διαφορές τους μέσω επίσημων νομικών οδών και ποινικοποιεί τις πράξεις αντιποίνων».[10] Περαιτέρω, σημειώνεται επίσης, ότι σύμφωνα με πληροφορίες από πηγές σε σχετικό (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), «η μεταβατική κυβέρνηση στη Συρία κυριαρχείται από υπουργούς σουνιτικής αραβικής καταγωγής και οι ηγετικές θέσεις στην αστυνομία, τις Γενικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (GSS) και τον στρατό καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από Σουνίτες Άραβες», ενώ «το νέο Συμβούλιο Fatwa αποτελείται εξ ολοκλήρου από σουνιτικά μέλη».^[11]

 

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με τη μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος, καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για κάποιον από τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, ως επίσης και πως ούτε πληρούνται οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στο άρθρο 19 (2) (α) και (β) του ιδίου Νόμου, περί της χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) του πιο πάνω Νόμου, ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) του Νόμου.

 

Αναφορικά δε, με τα περί υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας στη Συρία, σημειώνεται ότι (σε κάθε περίπτωση) δεν φαίνεται να υφίσταται πλέον κάτι τέτοιο. Ειδικότερα, σύμφωνα με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, προκύπτει ότι περί τέλη του 2024, έγινε ‘ανακατάληψη των μεγάλων πόλεων της Συρίας - Aleppo, Hama, Homs και Δαμασκού’ από το καθεστώς του Άσαντ, ενώ μετά την πτώση του καθεστώτος, δημιουργήθηκε  μια ‘προσωρινή διοίκηση’ υπό το εν λόγω de facto κυβερνών κόμμα που ανέτρεψε το πρώην καθεστώς Άσαντ στη Συρία[12], ενώ κατόπιν ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο της Διοίκησης Στρατιωτικών Επιχειρήσεων του νέου Συριακού καθεστώτος πως (μεταξύ άλλων) αποφασίστηκε όπως «o στρατός του προηγούμενου καθεστώτος θα διαλυθεί και ο συριακός στρατός θα ανοικοδομηθεί ‘σε εθνική βάση’»[13].

 

Επιπλέον και όσον αφορά τα πιο πάνω, από επικαιροποιημένες πληροφορίες επιβεβαιώνεται ότι το νέο καθεστώς έχει καταργήσει την υποχρεωτική θητεία και ο νέος στρατός της Συρίας είναι εθελοντικός και παράλληλα δεν φαίνεται να υφίστανται πλέον κυρώσεις για λιποταξία ή αποφυγή στράτευσης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με σχετικές πληροφορίες για τις εξελίξεις επί της στρατιωτικής θητείας στην Συρία, η μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας «έχει καταργήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, καθιστώντας την κατάταξη πλήρως εθελοντική, από τον Δεκέμβριο του 2024», ενώ «η υποχρεωτική στράτευση μπορεί να επανεισαχθεί μόνο σε περίπτωση κήρυξης εθνικής έκτακτης ανάγκης».^[14] Πιο συγκεκριμένα, πληροφορίες από εξωτερικές πηγές αναφέρουν επίσης, ότι η συριακή κυβέρνηση έχει εκκινήσει εκστρατεία στρατολόγησης και προβολής με στόχο την ενθάρρυνση των νέων ανδρών να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις^[15], συμπεριλαμβανομένων και μειονοτικών ομάδων, όπως οι Κούρδοι^[16], ωστόσο, αν και αναφέρεται επίσης πως «οι νεοσύλλεκτοι είναι ως επί το πλείστον Σουνίτες Άραβες», το Υπουργείο Άμυνας της Συρίας δεν έχει δημοσιοποιήσει επίσημα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των καταταγέντων^[17], ενώ σύμφωνα με τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Middle East Forum, ο οποίος επικαλείται συνέντευξη του Φεβρουαρίου 2025, ο Πρόεδρος της Συρίας δήλωσε ότι ‘χιλιάδες’ άτομα έχουν καταταγεί στον στρατό της χώρας (χωρίς να μπορούν εύκολα να επιβεβαιωθούν τα εν λόγω δεδομένα)^[18].

 

Αναφορικά δε, με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (αντίστοιχο Άρθρο 15(γ) της Ευρωπϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ), κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

 

Το εν λόγω άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 προϋποθέτει ‘ουσιώδεις λόγους’ να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Σχετική δε, με τούτο, είναι και η ευρεία νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ECLI:CY:AD:2015:D619, ημερομηνίας 22/9/2015), όσο και η ερμηνεία του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014 και C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014) και Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011), όπου ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης», καθώς επίσης, τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025).

 

Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretarisvan Justitie (παρ. 35), το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας», ενώ στην παρ. 37 το ΔΕΕ αναφέρει επιπλέον ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.»[19]. Περαιτέρω, το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση (παρ. 39), παραθέτει ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».

 

Όσον αφορά στην κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, η χώρα γενικά βρισκόταν σε ένοπλη σύρραξη, λόγω διεθνών και εσωτερικών ενόπλων συγκρούσεων, που συνέχισαν να προκαλούν ‘σημαντική ζημιά’ σε άμαχους μέσω άμεσων και αδιάκριτων επιθέσεων, περιλαμβανομένων «μαζικών δολοφονιών σε κοινότητες Αλαουιτών και Δρούζων», τις οποίες η νέα κυβέρνηση δεν κατάφερε να αποτρέψει, ενώ άμαχοι ‘έγιναν στόχος’ σε κατοικημένες και αγροτικές περιοχές, και νάρκες και αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί «προκαλούσαν καθημερινά θύματα, μεταξύ των οποίων και παιδιά», ως επίσης, «αεροπορικές επιδρομές και πυροβολισμοί από πυροβόλα όπλα έπλητταν τακτικά σπίτια, αγορές, σχολεία, νοσοκομεία, φράγματα, αεροδρόμια και πολιτιστικούς και θρησκευτικούς χώρους», με επιπτώσεις όπως, «η διακοπή βασικών υπηρεσιών και η μαζική εκτόπιση πληθυσμών», ενώ συνάμα, «άτομα που βρισκόταν υπό την εξουσία των εμπλεκόμενων μερών στις συγκρούσεις δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν και υπέστησαν σεξουαλική βία, αυθαίρετη κράτηση και αναγκαστική εξαφάνιση, εν μέσω αργών και αμφισβητούμενων προσπαθειών μεταβατικής δικαιοσύνης».^[20]

 

Σύμφωνα δε, με πληροφορίες από την πλατφόρμα ACLED (Armed Conflict Location & Event Data), το 2025 ήταν ένα καθοριστικό ‘έτος καμπής’ για τη Συρία, όπου μετά το τέλος της διακυβέρνησης Άσαντ, ο Ahmed al-Sharaa, ηγέτης της Hayat Tahrir al-Sham (HTS), ανακήρυξε τον εαυτό του μεταβατικό πρόεδρο της Συρίας, «ο οποίος ηγήθηκε των προσπαθειών για την ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Συρίας και την κατάργηση του καθεστώτος κυρώσεων», ενώ παράλληλα, «αποκαθιστούσε την ηρεμία σε μια χώρα που είχε πληγεί από 13 χρόνια εμφυλίου πολέμου».^[21] Σύμφωνα με την ίδια πηγή, η συνολική βία στη Συρία μειώθηκε ‘κατά 44% σε σύγκριση με το 2024’, γεγονός που εκτιμάται ως «αξιοσημείωτο επίτευγμα παρά το κατακερματισμένο πολιτικό τοπίο και το ταραγμένο περιφερειακό περιβάλλον», αν και η εν λόγω μείωση ‘δεν ήταν ομοιόμορφη’, αφού ο «συνδυασμός πολιτικού ανταγωνισμού, θρησκευτικής βίας και ξένων παρεμβάσεων» ‘μαρτυρά’ υπέρ μιας εύθραυστης μετάβασης της Συρίας.^[22] Περαιτέρω, στην ίδια πηγή αναφέρεται ότι σε ‘μεγάλο’ μέρος της χώρας, «η καθημερινή βία μειώθηκε σε μεγάλο βαθμό επειδή η μεταβατική κυβέρνηση κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία της στις περιοχές που ελέγχει» και επίσης, «η μεταβατική κυβέρνηση αναδιοργάνωσε το μηχανισμό ασφάλειας, ενοποιώντας τις δυνάμεις των ανταρτών και τις πρώην μονάδες της HTS σε μια επίσημη ιεραρχία διοίκησης, που αναπτύχθηκε σε όλη τη βόρεια και κεντρική Συρία», όπου στις επαρχίες όπως το Aleppo, Idlib, Hama και Raqqa, «οι ένοπλες ομάδες που έχουν πλέον ενσωματωθεί στη δομή ασφάλειας της μεταβατικής κυβέρνησης έχουν αναλάβει την υπεράσπιση του εδάφους, εστιάζοντας στην τοπική αστυνόμευση».^[23] Ωστόσο, σύμφωνα και πάλι με πληροφορίες στην ίδια πηγή, αυτή η σταθεροποίηση «δεν επεκτάθηκε στις περιοχές όπου κυριαρχούν μειονότητες, όπου το κράτος δυσκολεύτηκε να επιβάλει την εξουσία του» και πέντε επαρχίες όπου σημειώθηκαν ‘βίαιες συγκρούσεις και δολοφονίες’ εναντίον κοινοτήτων (θρησκευτικών μειονοτήτων) των Δρούζων και των Αλαουιτών, ήταν η Lattakia, η al-Suwayda, το Tartous, η Hama, και το Homs.^[24] Περαιτέρω, το Ισλαμικό Κράτος (IS) παρουσιάζεται ως μια ‘ανθεκτική αντάρτικη δύναμη’ που επιχειρεί από τα βορειοανατολικά και το κέντρο της Badia, ενώ «μετά την αναζωπύρωσή του το 2024, η δραστηριότητα της ομάδας μειώθηκε σε σχετικά μέτρια ένταση το 2025» και «οι περισσότερες επιθέσεις επικεντρώθηκαν σε περιοχές που ελέγχονται από τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) ή κατά μήκος των οδών της ερήμου που περιπολούν, κυμαινόμενες από επιθέσεις σε θέσεις ασφαλείας μέχρι αποδράσεις από φυλακές», και επιπλέον, καταγράφονται στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Συρία από εξωτερικούς παράγοντες, όπως το Ισραήλ στο νότιο διάδρομο και η Τουρκία στα βόρεια της χώρας.^[25]

 

Με βάση τον (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), γενικά στη χώρα υφίσταται αδιάκριτη βία, ωστόσο, όχι σε (τέτοιο) υψηλό βαθμό, άρα εκτιμάται πως «απαιτείται υψηλότερο επίπεδο μεμονωμένων στοιχείων για να διαπιστωθεί πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης» υπό την έννοια του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.^[26]

 

Περαιτέρω, σύμφωνα με νεότερα ποσοτικά δεδομένα από την πλατφόρμα ACLED, για ολόκληρη τη Συρία, κατά τους τελευταίους 12 μήνες (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 08/05/2026), καταγράφηκαν συνολικά 9.526 περιστατικά βίας και 3.838 θάνατοι^[27], που συμπεριλαμβάνουν 4.970 περιστατικά πολιτικής βίας ("political violence") με 3.837 θανάτους^[28] και 1.064 περιστατικά διαδηλώσεων ("demonstrations"), χωρίς θανάτους^[29].

 

Όσον αφορά δε, συγκεκριμένα το Κυβερνείο του Idlib της Συρίας, από πληροφορίες στην πλατφόρμα ACLED, προκύπτει ότι στην εν λόγω περιοχή υπήρξε μια μείωση κατά 89% στα περιστατικά πολιτικής βίας που καταγράφηκαν κατά την περίοδο 01/01-28/11/2025 σε σύγκριση με τα αντίστοιχα περιστατικά που καταγράφηκαν καθ’ όλη την περίοδο του έτους 2024, ενώ συνάμα στην εν λόγω πηγή αναφέρεται ότι «μέσω αυστηρότερων δομών διοίκησης, ενσωμάτωσης των δυνάμεων και μονάδων των ανταρτών, και αναμόρφωσης της αστυνόμευσης και των τοπικών επιτροπών ασφαλείας, η νέα κυβέρνηση [της Συρίας] επιδιώκει να ασφαλίσει περιοχές όπως το Idlib και το δυτικό Aleppo».^[30]

 

Πιο συγκεκριμένα, στον οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025) καταγράφεται ότι το Κυβερνείο του Idlib βρίσκεται σχεδόν ‘εξ ολοκλήρου’ υπό τον έλεγχο της Μεταβατικής Κυβέρνησης, «αν και οι δυνάμεις αυτής παραμένουν κατακερματισμένες», ενώ ως ‘κυρίαρχοι παράγοντες’ στην εν λόγω περιοχή, αναφέρονται ότι περιλαμβάνουν την ομάδα ΗTS καθώς και ένοπλες παρατάξεις εντός του Συριακού Εθνικού Στρατού (SNA).^[31] Επίσης, πηγή την οποία επικαλείται ο εν λόγω οδηγός της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), χαρακτήρισε το Idlib ως ‘σχετικά σταθερό’ σε σύγκριση με άλλα κυβερνεία, «με τις νέες δυνάμεις ασφαλείας να διατηρούν σταθερό τον έλεγχο παρά τις περιστασιακές εξωτερικές απειλές».^[32]

 

Περαιτέρω, στον ίδιο (πιο πάνω) οδηγό της EUAA, αναφέρεται σχετικά με το Κυβερνείο του Idlib, ότι το ACLED κατέγραψε 136 περιστατικά ασφαλείας στην εν λόγω περιοχή κατά την περίοδο 09/12/2024-31/05/2025, τα πλείστα εκ των οποίων φαίνεται να αφορούσαν περιστατικά εκρήξεων / εξ αποστάσεως βία (“explosions / remote violence”), που φαίνεται να παρέμειναν σταθερά κατά την εν λόγω περίοδο αναφοράς.^[33] Συνακόλουθα, κατά την περίοδο 01/06/2025-26/09/2025 στο Κυβερνείο του Idlib καταγράφηκαν από το ACLED, 52 περιστατικά ασφαλείας, έτσι, κατά την περίοδο 09/12/2024-26/09/2025, τα περιστατικά ασφαλείας στο Κυβερνείο του Idlib που καταγράφηκαν από το ACLED, ανήλθαν συνολικά στα 188.^[34] Όσον αφορά τους θανάτους πολιτών από τα πιο εν λόγω περιστατικά ασφαλείας, το SNHR (Syrian Network for Human Rights) κατέγραψε 170 θανάτους αμάχων κατά την περίοδο μεταξύ Δεκεμβρίου του 2024 και 31/05/2025 στο Κυβερνείο του Idlib, ενώ κατά την περίοδο μεταξύ Ιουνίου και Σεπτεμβρίου 2025, το SNHR κατέγραψε 33 θανάτους αμάχων στο Κυβερνείο του Idlib, έτσι κατά την περίοδο μεταξύ Δεκεμβρίου 2024 και Σεπτεμβρίου 2025, ο συνολικός αριθμός θανάτων αμάχων που καταγραφήκαν στο Κυβερνείο του Idlib από το SNHR ανήλθαν σε 203.^[35]

 

Περαιτέρω, σύμφωνα με στοιχεία της UNHCR, ο εκτιμώμενος αριθμός εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων ανήλθε στους 1.208.927 για το Κυβερνείο του Idlib, από τον Ιούνιο του 2025, ενώ 175.161 άτομα επέστρεψαν στην εν λόγω περιοχή από τον Νοέμβριο του 2024, καθώς και 87.646 άτομα επέστρεψαν εκεί από το εξωτερικό, από τις αρχές του 2024.^[36] Επίσης, σύμφωνα και πάλι με στοιχεία της UNHCR, από τις 18/09/2025 υπήρχαν 2.132.759 εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα από το Κυβερνείο του Idlib και 732.359 επιστροφές εκεί, ενώ επιπλέον, 134.436 άτομα είχαν επιστρέψει στην εν λόγω περιοχή από το εξωτερικό, από τις 08/12/2024.^[37]

 

Σύμφωνα δε, με τον εν λόγω οδηγό της EUAA του Δεκεμβρίου του 2025 για τη Συρία: «Σύμφωνα με πληροφορίες, τα μη εκραγέντα πυρομαχικά (UXOs), τα εκρηκτικά υπολείμματα πολέμου (ERWs), οι νάρκες και οι αυτοσχέδιοι εκρηκτικοί μηχανισμοί (IEDs) είναι ευρέως διαδεδομένα και επηρεάζουν κατοικημένες περιοχές, γεωργικές εκτάσεις, υποδομές και βασικές οδούς πρόσβασης, ιδίως στο κυβερνείο του Idlib.».^[38]

 

Πιο πρόσφατες πληροφορίες, που καταγράφονται σε άλλη πηγή (CEDOCA, Belgium, 19/05/2026), αναφέρουν πως μετά την πτώση του καθεστώτος Άσαντ και τη στρατιωτική επέλαση της μεταβατικής κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2026, «μια περίοδος στρατιωτικού αδιεξόδου οδήγησε στην υπογραφή μιας συνολικής συμφωνίας 14 σημείων μεταξύ των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF) και της Δαμασκού στις 30 Ιανουαρίου 2026», όπου η εν λόγω συμφωνία «ρυθμίζει θέματα όπως η ενσωμάτωση στρατού και ασφαλείας, που περιλαμβάνει τη σταδιακή εισαγωγή των SDF στο συριακό Υπουργείο Άμυνας».[39] Επιπλέον, στην ίδια πηγή και όσον αφορά (συγκεκριμένα) την κατάσταση ασφαλείας στη βορειοανατολική Συρία, αναφέρεται ότι «μεταξύ Οκτωβρίου 2025 και Φεβρουαρίου 2026, υπήρξε ‘σαφής έξαρση’ της βίας κατά τη διάρκεια της επέλασης της μεταβατικής κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2026» και ότι «αυτή η βία επικεντρώθηκε κυρίως στις επαρχίες Aleppo, Hassakeh, Deir ez-Zor και Raqqa, αλλά ‘μειώθηκε σημαντικά’ μετά την υπογραφή της συνολικής συμφωνίας στις 30 Ιανουαρίου 2026», ωστόσο, «ενώ η κατάσταση έχει έκτοτε σταθεροποιηθεί, εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικοί κίνδυνοι για την ασφάλεια, συμπεριλαμβανομένων των μη εκραγέντων πυρομαχικών και των αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών (IED) που έμειναν πίσω μετά από τις μάχες».[40]

 

Σύμφωνα με τα τελευταία (αριθμητικά) δεδομένα που καταγράφηκαν από την πλατφόρμα ACLED, αναφορικά με τα περιστατικά βίας και ασφαλείας στο Κυβερνείο του Idlib (εντός του οποίου βρίσκεται η περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία, όπου αυτός αναμένεται να επιστρέψει), κατά την (εξάμηνη) περίοδο 22/11/2025-22/05/2026, στην εν λόγω περιοχή καταγράφηκαν (συνολικά) 53 περιστατικά και 41 θάνατοι, εκ των οποίων, τα 13 αφορούσαν περιστατικά μαχών (“battles”) με 13 θανάτους, τα 22 αφορούσαν περιστατικά εκρήξεων / εξ αποστάσεως βία (“explosions / remote violence”) με 18 θανάτους, τα 9 αφορούσαν περιστατικά διαδηλώσεων (“protests”) χωρίς θανάτους και τα (υπόλοιπα) 9 αφορούσαν περιστατικά βίας κατά αμάχων (“violence against civilians”) με 10 θανάτους, ενώ δεν καταγράφηκαν περιστατικά ταραχών (“riots”).[41] Σημειώνεται ότι ο συνολικός πληθυσμός του Κυβερνείου του Idlib (περιλαμβανομένων των κατοίκων, των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και των επιστραφέντων από το εξωτερικό) εκτιμάται στα 2.848.168 (από τον Μάρτιο του 2025).[42]

 

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διακρίνεται (γενικότερα) ότι στη Συρία υφίστανται περιστατικά ασφαλείας και αδιάκριτη βία, ωστόσο, από τα δεδομένα για την κατάσταση ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία, ήτοι στο Κυβερνείο του Idlib, διαπιστώνεται ότι ο εν λόγω αριθμός των περιστατικών που καταγράφηκαν, λαμβάνοντας υπόψη και το συνολικό πληθυσμό εκεί, δεν συνιστά τέτοιο υψηλό βαθμό αδιάκριτης βίας κατά αμάχων, ώστε να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του Αιτητή στην εκεί περιοχή, θα τον εκθέσει σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλής, κατά την έννοια της σχετικής διάταξης του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, με συνέπεια δε, να απαιτούνται κάποια (επιπλέον) προσωπικά χαρακτηριστικά που (ενδεχομένως) να αυξάναν τον κίνδυνο τέτοιας απειλής συγκριτικά και με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

 

Συναφώς, εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι είναι ενήλικας νεαρός άνδρας, χωρίς προβλήματα υγείας ή σοβαρή ευαλωτότητα/ανικανότητα, ομιλεί την αραβική γλώσσα, είναι σουνίτης μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, κατέχει μόρφωση στη χώρα καταγωγής του, με ικανότητα να εργαστεί, που γνωρίζει την εν λόγω περιοχή καθώς και έχει τη δική του οικογένεια εκεί, όπου αναμένεται να επιστρέψει στη Συρία. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν οιουσδήποτε δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, λήφθηκε εύλογα και κατ' ορθή ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση που τους παρέχεις ο Νόμος, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (άρθρα 3-3Δ) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, αναγκαίες προϋποθέσεις για την υπαγωγή του εν λόγω Αιτητή στο προστατευτικό καθεστώς του πρόσφυγα. Ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, όπως αυτοί οι λόγοι εξαντλητικά προνοούνται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025. Συνακόλουθα, ούτε απέδειξε ότι μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(1) του πιο πάνω Νόμου, καθότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2) του ιδίου Νόμου.

 

Η προσφυγή απορρίπτεται με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.