ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

                                                                                         Υποθ. Αρ.: 680/25

30 Ιουλίου 2026

[Β. ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ-KΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με τo άρθρο 146 του Συντάγματος

1.   R.F.O.

2.   T.D.O.

Αιτήτριες

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση

Ελένη Χαραλάμπους για Λάζου – Χαραλάμπους ΔΕΠΕ, Δικηγόροι για τις Αιτήτριες

Έλενα Ιωάννου, Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

Η αιτήτρια παρούσα. (Παρoύσα η διερμηνέας κα Ζωή Αγαπίου για πιστή μετάφραση από τα ελληνικά στα αγγλικά και αντίστροφα)

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την υπό κρίση προσφυγή, οι Αιτήτριες προσβάλλουν την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 04/09/2024, η οποία τους κοινοποιήθηκε την 20/02/2025 και δια της οποίας απορρίφθηκε το αίτημά τους για παροχή διεθνούς προστασίας, ως άκυρη, παράνομη, αντισυνταγματική και στερούμενη οιουδήποτε έννομου αποτελέσματος.

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Διοικητικού Φακέλου (εφεξής Δ.Φ.) που βρίσκονται ενώπιόν μου, η Αιτήτρια αρ. 1 (εφεξής Αιτήτρια), υπήκοος Νιγηρίας υπέβαλε αίτηση χορήγησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας την 23/12/2022. Η Αιτήτρια αρ. 2 είναι η ανήλικη θυγατέρα της Αιτήτριας, γεννηθείσα στις 19/07/2024.

Στις 29/05/2024 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη της Αιτήτριας από αρμόδιο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου προς εξέταση του αιτήματός της για διεθνή προστασία.

Στη συνέχεια, ο αρμόδιος λειτουργός στις 02/09/2024 συνέταξε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, εισηγούμενος την απόρριψη του αιτήματος της Αιτήτριας. Στις 04/09/2024, ο δεόντως εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών λειτουργός να ασκεί καθήκοντα Προϊστάμενου της Υπηρεσίας Ασύλου αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης διεθνούς προστασίας και την επιστροφή της στην χώρα καταγωγής της.

Ακολούθως, στις 17/02/2025,  η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή, συνοδευόμενη από αιτιολόγηση της απόφασης, σχετικά με το αίτημα των Αιτητριών, η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από την Αιτήτρια στις 20/02/2025.

Στις 21/03/2025, η Αιτήτρια καταχώρισε εμπροθέσμως την υπό εξέταση προσφυγή ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Δ.Δ.Δ.Π.), προσβάλλοντας την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

Η συνήγορος των Αιτητριών, δια του εισαγωγικού δικογράφου της προσφυγής προώθησε διάφορους λόγους ακύρωσης προς υποστήριξη του αιτήματος για ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης. Δια της Γραπτής της Αγόρευσης προωθεί τους ισχυρισμούς περί έλλειψης διεξαγωγής δέουσας έρευνας και λήψης της απόφασης υπό καθεστώς πραγματικής και νομικής πλάνης. Ειδικότερα, αποτελεί θέση των Αιτητριών ότι η προσβαλλόμενη πράξη ελήφθη χωρίς να έχει προηγηθεί πλήρης και δέουσα διερεύνηση ως προς το προφίλ της Αιτήτριας 1 και δη ως προς τον ισχυρισμό της ότι έχει υποστεί ακρωτηριασμό γυναικείων γεννητικών οργάνων (ΑΓΓΟ), επισημαίνοντας πως θα έπρεπε η εξέταση του αιτήματός της να έχει προσαρμοστεί και διεξαχθεί σύμφωνα με το ισχύον ειδικό πλαίσιο εξέτασης συναφών αιτημάτων. Περαιτέρω, η συνήγορος υποστηρίζει ότι δεν διεξήχθη δέουσα και εξατομικευμένη έρευνα ως προς την Αιτήτρια 2, και συγκεκριμένα ότι ελλείπει διερεύνηση σχετικά με το βέλτιστο συμφέρον αυτής, όπως θα προέκυπτε από αξιολόγηση του πιθανού μελλοντικού κινδύνου που θα διέτρεχε ως ανήλικο τέκνο γεννηθέν εκτός γάμου, χωρίς υποστηρικτικό δίκτυο, από μονογονεϊκή οικογένεια και, επίσης, ως ανήλικη με πιθανότητα να υποστεί ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων.  Επίσης, η συνήγορος προβάλλει πως οι Καθ’ ων η Αίτηση βασίστηκαν σε πεπλανημένα κριτήρια κατά την έκδοση της απόφασης, η οποία αποτελεί προϊόν πλάνης περί τα πράγματα και περί τον νόμο. Συγκεκριμένα, ως προς τον ισχυρισμό ότι η Αιτήτρια 1 υπήρξε θύμα βίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης στις μη ελεγχόμενες από την Δημοκρατία περιοχές, διαπιστώνει ότι υπήρξε εσφαλμένη διερεύνηση και αξιολόγηση, χωρίς δέουσα χρήση των δεικτών αξιοπιστίας. Σημειώνεται δε, ότι, μολονότι η Αιτήτρια 1 δεν έχει αναγνωριστεί ως θύμα εμπορίας προσώπων από την αστυνομία, οι Καθ’ ων η αίτηση διατηρούν την υποχρέωση να αξιολογήσουν προσηκόντως τους ισχυρισμούς και την κατάσταση της Αιτήτριας, δεδομένου ότι απαιτείται διαφορετικό βάρος απόδειξης μεταξύ των δύο διαδικασιών. Προβάλλει πως η συνέντευξη και οι ερωτήσεις που τέθηκαν είναι ελλιπέστατες και προσθέτει πως ο λειτουργός κατά την συνέντευξη υπέβαλε ερωτήσεις με παραπλανητικό τρόπο στην Αιτήτρια και κατέληξε με αυθαίρετο και ατεκμηρίωτο συλλογισμό στο συμπέρασμα ότι «δεν προέκυψαν δεδομένα ότι εγκατέλειψε την χώρα της υποβοηθούμενη από κάποιο δίκτυο εμπορίας προσώπων». Καταληκτικά, η συνήγορος εισηγείται την υπαγωγή των Αιτητριών στο καθεστώς διεθνούς προστασίας ως μέλη ιδιαίτερης κοινωνικής ομάδας. Για την Αιτήτρια αρ. 1 ότι εμπίπτει στην ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα μόνων γυναικών, με τέκνο, θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και βίας και η Αιτήτρια αρ. 2 πως ανήκει στην ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα των κοριτσιών που δύναται να υποστούν ΑΓΓΟ και των παιδιών γεννημένα εκτός γάμου.

Οι Καθ' ων η Αίτηση με τη γραπτή τους αγόρευση τους υπεραμύνονται της ορθότητας και της νομιμότητας της προσβαλλόμενης απόφασης και αντιτείνουν ότι η προσβαλλόμενη πράξη έχει ληφθεί σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, των Νόμων και ειδικότερα του Περί Προσφύγων Νόμου, μετά από δέουσα έρευνα και ορθή ενάσκηση των εξουσιών που παρέχει ο Νόμος στους Καθ' ων η Αίτηση, κατ’ εφαρμογή των αρχών του διοικητικού δικαίου και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά με την υπόθεση στοιχεία, γεγονότα και περιστατικά, είναι δε επαρκώς και/ ή δεόντως αιτιολογημένη. Συγκεκριμένα, προβάλλουν ότι οι ουσιώδεις ισχυρισμοί της Αιτήτριας 1 παρέμειναν γενικοί και αόριστοι, και ως εκ τούτου δεν έχει αποσείσει το βάρος απόδειξης που φέρει. Επισημαίνουν περαιτέρω ότι οι Αιτήτριες δεν κατόρθωσαν να θεμελιώσουν ότι συντρέχουν στο πρόσωπό τους οι προϋποθέσεις χορήγησης του προσφυγικού καθεστώτος ούτε στοιχειοθέτησαν λόγους που θα μπορούσαν να τις εντάξουν στις περιπτώσεις παροχής καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας. Αντιτείνουν δε ότι πραγματοποιήθηκε διεξοδική εξέταση των προβαλλόμενων ισχυρισμών της Αιτήτριας 1 και πως πραγματοποιήθηκε δέουσα αξιολόγηση κινδύνου σχετικά με την περίπτωση επιστροφής της στην Νιγηρία. Συγκεκριμένα, αποτελεί θέση τους ότι σχετικά με την σεξουαλική εκμετάλλευση ορθώς ο λειτουργός δεν σχημάτισε διακριτό ουσιώδη ισχυρισμό, καθώς η Αιτήτρια 1 δεν επικαλέστηκε τον λόγο αυτόν για την στοιχειοθέτηση του αιτήματός της. Ως προς τον ΑΓΓΟ, επίσης, υποστηρίζουν ότι αλυσιτελώς προβάλλεται, καθώς η Αιτήτρια 1 δεν τον επικαλέστηκε στα πλαίσια της διοικητικής διαδικασίας, ενώ τέλος, ως προς τους ισχυρισμούς ότι δεν αξιολογήθηκε ο μελλοντοστραφής κίνδυνος αναφορικά με την Αιτήτρια 2, οι Καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζουν πως οι ισχυρισμοί αυτοί είναι ανυπόστατοι, καθώς η Υπηρεσία Ασύλου έλαβε γνώση της γέννησης του παιδιού κατόπιν έκδοσης της επίδικης πράξης.

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Καταρχάς πρέπει να λεχθεί ότι οι λόγοι ακύρωσης είναι με γενικότητα και αοριστία που εγείρονται στην παρούσα αίτηση.  Η απλή καταγραφή κατά ιδιαίτερο συνοπτικό τρόπο στους λόγους ακύρωσης της νομικής βάσης της προσφυγής δεν ικανοποιεί την επιτακτική ανάγκη του Καν. 7 του Ανωτάτου Συνταγματικού Διαδικαστικού Κανονισμού του 1962, όπως οι νομικοί λόγοι αναφέρονται πλήρως.  

Οι ισχυρισμοί για την ακύρωση μιας διοικητικής απόφασης πρέπει να είναι συγκεκριμένοι και να εξειδικεύουν ποια νομοθετική πρόνοια ή αρχή διοικητικού δικαίου παραβιάζεται. Όπως έχει τονισθεί στην υπόθεση Latomia Estate Ltd. v. Δημοκρατίας (2001) 3 Α.Α.Δ. 672: «Η αιτιολόγηση των νομικών σημείων πάνω στα οποία βασίζεται μια προσφυγή είναι απαραίτητη για την εξέταση από ένα Διοικητικό Δικαστήριο των λόγων που προσβάλλουν τη νομιμότητα μιας διοικητικής πράξης».

Περαιτέρω δεν αρκεί η παράθεση των συγκεκριμένων διατάξεων της νομοθεσίας που κατ' ισχυρισμόν παραβιάζει η προσβαλλόμενη πράξη, αλλά θα πρέπει επίσης τα επικαλούμενα νομικά σημεία να αιτιολογούνται πλήρως.  Οποιαδήποτε αοριστία ή ασάφεια σε σχέση με αυτά μπορεί να έχει ως συνέπεια την απόρριψη της προσφυγής. (βλ. Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 AΑΔ 598).

Επίσης είναι πλειστάκις νομολογημένο ότι, λόγοι ακύρωσης που δεν εγεί­ρονται στο δικόγραφο της προσφυγής δεν μπορούν να εξεταστούν με το να εγείρονται για πρώτη φορά στις γραπτές αγορεύσεις. Σχετικό είναι η  απόφαση της Ολομέλειας στη Φλωρεντία Πετρίδου ν. Επιτρο­πής Δημόσιας Υπηρεσίας, (2004) 3 Α.Α.Δ. 636 . Σχετική είναι και  η υπόθεση Σπύρου και Άλλων ν. Δημοκρατίας, Προσφ. 571/94 κ.α., ημερ. 22.11.1995, στη σελ. 4

Οι αγορεύσεις αποτελούν τη μόνη μέθοδο ανάπτυξης των λόγων ακύρωσης ή ισχυρισμών που ήδη προσβλήθηκαν με το δικόγραφο της προσφυγής.

Σύμφωνα με την  Μαραγκός ν. Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ. 671 : «Για να καταστεί το θέμα επίδικο, πρέπει αυτό να εγείρεται σύμφωνα με τις δικονομικές διατάξεις και να αποφασίζεται ύστερα από εξαντλητική επιχειρηματολογία.»

«Η αγόρευση αποτελεί το μέσο για την έκθεση της επιχειρηματολογίας υπέρ της αποδοχής των λόγων ακύρωσης και όχι υποκατάστατο της στοιχειοθέτησής τους. Βλ. Παπαδοπούλας ν. Ιωσηφίδη κ.ά. (2002) 3 Α.Α.Δ. 601 και Λεωφορεία Λευκωσίας Λτδ ν. Δημοκρατίας (1999) 3 Α.Α.Δ. 56.»

Τα όσα επομένως πιο κάτω εξετάζονται και  αποφασίζονται τελούν υπό την πιο πάνω τοποθέτηση.

Αναφορικά με τον ισχυρισμό ότι δεν έγινε επαρκής δέουσα έρευνα  όπως έχει πλειστάκις νομολογηθεί η έκταση, ο τρόπος και η διαδικασία που ακολουθείται κατά τη διενέργεια της έρευνας, ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια της διοίκησης. 

Περαιτέρω, η έρευνα είναι επαρκής εφόσον εκτείνεται στη διερεύνηση κάθε γεγονότος που σχετίζεται με το θέμα που εξετάζεται. Το κριτήριο για την πληρότητα της έρευνας έγκειται στη συλλογή και τη διερεύνηση των ουσιωδών στοιχείων τα οποία παρέχουν ασφαλή συμπεράσματα (Βλ. Δημοκρατία ν. Κοινότητας Πυργών κ.α., Α.Ε. 1518/1.11.96, Επιτροπή Εκπαιδευτικής Υπηρεσίας ν. Ζάμπογλου, Α.Ε. 1575/14.7.97, A.Ε.2371, Motorways Ltd ν Δημοκρατίας ημερ. 25/6/99).

Το Δικαστήριο στα πλαίσια ελέγχου της επίδικης προσβαλλόμενης απόφασης εξετάζει κατά πόσο το αρμόδιο όργανο ερεύνησε όλα εκείνα τα στοιχεία που όφειλε να ερευνήσει και να συνεκτιμήσει για να καταλήξει στην απόφασή του σύμφωνα με τις πρόνοιες του Νόμου. Η έρευνα θεωρείται πλήρης όταν το διοικητικό όργανο συλλέξει και εξετάσει όλα τα ουσιώδη στοιχεία μιας υπόθεσης ώστε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα. Το είδος και η έκταση της έρευνας εναπόκεινται στη διακριτική ευχέρεια του εν λόγω αποφασίζοντος διοικητικού οργάνου και διαφέρουν κατά περίπτωση (Βλ. απόφαση αρ. 128/2008 JAMAL KAROU v Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 1 Φεβρουάριου 2010).

Περαιτέρω, όπως εξηγήθηκε στην υπόθεση Πολυξένη Γεωργίου ν. Δημοκρατίας, Υπόθεση αρ. 606/91, ημερομηνίας 22.9.92, στις σελ. 2-3: «Το τι αποτελεί επαρκή έρευνα, εξαρτάται από τα γεγονότα και περιστατικά της κάθε υπόθεσης (KNAI ν. THE REPUBLIC OF CYPRUS (1987) 3 CLR 1534). Η έκταση της έρευνας   που ένα διοικητικό όργανο διεξάγει για τη λήψη απόφασης εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης (Κυπριακή Δημοκρατία ν. Ανδρέα Γιαλλουρίδη κ.α., Αναθεωρητικές Εφέσεις 868 και 869, ημερομηνίας 13.12.90).».

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, κυρίως των όσων η Αιτήτρια δήλωσε τόσο με την υποβολή της αίτησης διεθνούς προστασίας, όσο και κατά τη διάρκεια της προφορικής της συνέντευξης ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, αλλά και όσων προβάλλει με την παρούσα προσφυγή.

Κατά την υποβολή του αιτήματός της για διεθνή προστασία, αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της και δεν επιθυμεί να επιστρέψει σε αυτήν, η Αιτήτρια κατέγραψε πως εγκατέλειψε την Νιγηρία αναζητώντας καλύτερες συνθήκες ζωής. Πρόσθεσε πως το αφεντικό της από την Νιγηρία την μετέφερε στον βόρειο μέρος της Κύπρου για εκπόρνευση και εκεί υπέστη σωματική κακοποίηση από τα αγόρια για τα οποία εργαζόταν(ερ. 1 του Δ.Φ.).  

Η Αιτήτρια, κατά την διάρκεια της προφορικής της συνέντευξης, ως προς τον τόπο καταγωγής της δήλωσε το χωριό Alihagwu, της πολιτεία Delta της Νιγηρίας και στη συνέχεια μετέβη στην πόλη Lagos περί το 2018-2020, όπου παρέμεινε μέχρι να αναχωρήσει από τη χώρα καταγωγής της (ερ. 21-1χ,3χ του Δ.Φ.). Δήλωσε ότι έχει ολοκληρώσει την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ομιλεί την αγγλική γλώσσα την διάλεκτο Eka (ερ. 23-1χ-3χ του Δ.Φ.). Ως προς το εργασιακό της υπόβαθρο, ισχυρίστηκε πως ουδέποτε εργάστηκε αλλά βοηθούσε με τη συγκομιδή kasava και καλαμποκιού (ερ. 21,4χ,5χ του Δ.Φ.). Αναφορικά με την οικογένειά της η Αιτήτρια δήλωσε πως ο πατέρας της απεβίωσε, η μητέρα και ο πατριός της διαμένουν στην πόλη Agbor της πολιτεία Delta και έχει τέσσερα ετεροθαλή αδέλφια. Διαθέτει επίσης μέλη της ευρύτερης οικογένειας που διαβιούν στην Νιγηρία (ερ. 23- 4χ,5χ, 22- 4χ,5χ Δ.Φ.). Η Αιτήτρια, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ήταν 6 μηνών έγκυος και ερωτηθείσα για τον πατέρα του αγέννητου τέκνου της, δήλωσε πως είναι ομοεθνής της και χώρισαν διότι της ζήτησε να προβεί σε έκτρωση (ερ. 22-1χ, 5χ Δ.Φ.).

Η Αιτήτρια δήλωσε πως κατά την άφιξη της στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές, προέβαινε σε σεξουαλικές δραστηριότητες για να αποπληρώσει το χρέος του ταξιδιού στο αφεντικό της (ερ. 21-7χ-9 Δ.Φ.). Η Αιτήτρια δήλωσε πως κοιμόταν με άνδρες για να βγάζει χρήματα για περίοδο 7 μηνών. Κληθείσα να αναφερθεί στο αφεντικό της δήλωσε ότι ήταν γυναίκα, ομοεθνής της και πως ήρθαν μαζί με μια ομάδα και πως η συγκεκριμένα γυναίκα πλήρωσε τα πάντα και έπρεπε να την ξεπληρώσει (ερ. 20-4χ-6χ). Εξήγησε περαιτέρω πως το αφεντικό της δεν της είχε ανέφερε πως θα εκπορνευόταν, αντιθέτως της είχε υποσχεθεί εργασία ως φροντίστρια βρεφών ή ηλικιωμένων και πως έπρεπε να εξοφλήσει 6,000 naira (ερ. 20-7χ, 8χ Δ.Φ.). Η Αιτήτρια ισχυρίστηκε πως όταν την εξόφλησε, ζητούσε επιπλέον χρήματα, αλλά η Αιτήτρια μαζί με μια άλλη κοπέλα έφυγαν, έκτοτε δεν έχει επικοινωνήσει μαζί της ούτε την έχει συναντήσει (ερ. 20-9χ,10χ του Δ.Φ.). Η Αιτήτρια δήλωσε πως δεν αντιμετώπισε οιονδήποτε πρόβλημα κατά την έξοδο της από τη χώρα, ουδέποτε έχει συλληφθεί η κρατηθεί στη χώρα καταγωγής της και οι αρχές της χώρας καταγωγής της θα της επιτρέψουν την είσοδο σε περίπτωση επιστροφής (ερ. 20-1χ-3χ του Δ.Φ.).

Ερωτηθείσα σχετικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της, η Αιτήτρια δήλωσε πως εγκατέλειψε τη χώρα για ένα καλύτερο μέλλον, έχοντας σκοπό να εργαστεί και να κερδίσει χρήματα. Σχετικά με το τι πιστεύει ότι θα της συμβεί σε περίπτωση επιστροφής της στη Νιγηρία, απάντησε πως δεν επιθυμεί να επιστρέψει, διότι θέλει να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον για την ίδια, το μωρό της και την οικογένειά της, προσθέτοντας πως επιθυμεί να παραμείνει για να εργαστεί (ερ. 19 3χ-5χ του Δ.Φ.).

Επισημάνθηκε από το λειτουργό πως κατά την υποβολή της αίτησης της κατέγραψε πως έχει υποστεί σωματική βία από τα «αγόρια», με την Αιτήτρια να δηλώνει πως όταν καθυστερούσες να παρέχεις χρήματα στο αφεντικό, σε χτυπούσαν τα άτομα που εργάζονταν μαζί της (ερ. 19-6χ Δ.Φ.).

Κατά την αξιολόγηση της αίτησης διεθνούς προστασίας της Αιτήτριας, ο αρμόδιος λειτουργός διέκρινε δύο (2) ουσιώδεις ισχυρισμούς απορρέοντες από τις δηλώσεις της. Ο πρώτος αφορούσε τα προσωπικά στοιχεία της Αιτήτριας, τον τόπο διαμονής και την χώρα καταγωγής της, ο δε δεύτερος αφορούσε τον επικαλούμενο λόγο ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της για λόγους οικονομικού περιεχομένου.

Αναφορικά με τον πρώτο ισχυρισμό, η αρμόδια λειτουργός έκρινε πως στοιχειοθετείται η εσωτερική αξιοπιστία ως προς τα προσωπικά στοιχεία της Αιτήτριας και τον τόπο διαμονής και καταγωγής της, συνάδουν δε με το προσκομισθέν διαβατήριο, συμπερασματικά, ο λειτουργός κατέληξε πως πληρούται και η εξωτερική αξιοπιστία και πως ο ισχυρισμός που αφορά στα προσωπικά στοιχεία και το προφίλ της Αιτήτριας γίνεται αποδεκτός. Ομοίως και ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός της Αιτήτριας, ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της για οικονομικούς λόγους, κρίθηκε αποδεκτός.

Ακολούθως, ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου προχώρησε σε αξιολόγηση του μελλοντοστραφούς κινδύνου που ενδέχεται να αντιμετωπίσει η Αιτήτρια στο πλαίσιο των ισχυρισμών που έγιναν δεκτοί. Ο λειτουργός αρχικά αξιολόγησε τις προσωπικές περιστάσεις της Αιτήτριας, διαπιστώνοντας πως πρόκειται για υγιή, ενήλικη γυναίκα, χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα υγείας, η οποία έχει τελειώσει την σχολική εκπαίδευση και δεν παρουσιάζει ευαλωτότητα. Στη συνέχεια, συνεκτιμώντας την κατάσταση ασφαλείας στην Νιγηρία και ειδικότερα στην πόλη Lagos, ο λειτουργός, κατέληξε ότι δεν υπάρχει εύλογος βαθμός πιθανότητας να θεωρηθεί ότι η Αιτήτρια, σε περίπτωση επιστροφής της στην Νιγηρία, θα αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης στη βάση της επικρατούσας κατάστασης ασφαλείας.

Στη συνέχεια, ο λειτουργός παρέθεσε ως επιπρόσθετο δεδομένο που προέκυψε κατά την συνέντευξη, το ότι η Αιτήτρια κατέστη θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, κατά τη παραμονή της στις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές. Προχώρησε σε καταγραφή των δηλώσεων της κατά τη διάρκεια της συνέντευξης της και ακολούθως, διαπίστωσε πως δεν προέκυψαν δεδομένα ότι εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής της υποβοηθούμενη από κάποιο δίκτυο εμπορίας ανθρώπων, ότι οι λόγοι που την ώθησαν να εγκαταλείψει την χώρα της δεν συνδέονται με λόγους εμπορίας ανθρώπων και πως η Αιτήτρια δεν αναγνωρίστηκε ως θύμα εμπορίας προσώπων και σεξουαλικής εκμετάλλευσης από την αστυνομία. Στην βάση των ανωτέρω, ο λειτουργός καταλήγει ότι δεν υπάρχει εύλογος βαθμός πιθανότητας να θεωρηθεί ότι η Αιτήτρια, σε περίπτωση επιστροφής της στην Νιγηρία, θα υποστεί δίωξη ή κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

Ενόψει των ανωτέρω ευρημάτων, των ισχυρισμών, του προφίλ της Αιτήτριας, της αξιολόγησης κινδύνου και της νομικής ανάλυσης, ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου κατέληξε ότι η Αιτήτρια αποτελεί οικονομική μετανάστρια και ως εκ τούτου δεν πληροί τις προϋποθέσεις για υπαγωγή στο καθεστώς του πρόσφυγα σύμφωνα με το άρθρο 1Α της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, το άρθρο 10 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και το άρθρο 3 και 3Δ του Περί Προσφύγων Νόμου.

Περαιτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι δεν δικαιολογείται αναγνώριση συμπληρωματικής προστασίας στο πρόσωπο της Αιτήτριας, δυνάμει του άρθρου 19, εδάφια 2 (α) (β) και (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, καθότι δεν διαπιστώθηκε ότι σε περίπτωση επιστροφής της στη Νιγηρία θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή/και εξευτελιστικής μεταχείρισης ή/και τιμωρίας. Αναφορικά δε με το ενδεχόμενο υπαγωγής της Αιτήτριας στο Άρθρο 19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη σε έρευνα και με βάση την οποία διαπιστώθηκε ότι η χώρα καταγωγής της δεν βρίσκεται σε συνθήκες διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης. Ως εκ τούτου, ο λειτουργός έκρινε ότι η Αιτήτρια δεν  μπόρεσε να θεμελιώσει κίνδυνο σοβαρής βλάβης υπό την έννοια του Άρθρου 19 (2) (γ) και συνεπώς το αίτημά της απορρίφθηκε και ως προς την πιθανότητα υπαγωγής της σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

Στη βάση όλων των ανωτέρω, το αίτημα της Αιτήτριας για διεθνή προστασία απορρίφθηκε δια της προσβαλλόμενης απόφασης.

Όπως διαφαίνεται από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου οι Καθ' ων η αίτηση ενήργησαν σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου και εξέτασαν όλα τα ουσιώδη στοιχεία που είχαν ενώπιον τους.

Ο αρμόδιος λειτουργός, έκρινε ότι η γενική αξιοπιστία της Αιτήτριας κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της υπήρξε ικανοποιητική και ότι αυτή δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις ως προς τους ισχυρισμούς της αναφορικά με τους οικονομικούς λόγους που την οδήγησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής της. Η Αιτήτρια παρά το γεγονός ότι κρίθηκε αξιόπιστη, τα όσα παρουσίασε ενώπιον των αρμόδιων διοικητικών οργάνων οδήγησαν στο ασφαλές συμπέρασμα ότι δεν υφίσταντο δικαιολογημένος λόγος δίωξης, ούτως ώστε η Αιτήτρια να υπαχθεί στο καθεστώς του πρόσφυγα. Αυτό προκύπτει με ευκολία από τις απαντήσεις που έδωσε η Αιτήτρια κατά την διάρκεια της συνέντευξης της. Συγκεκριμένα ερωτηθείσα ποιες θα είναι οι συνέπειες της επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της απάντησε ότι επιθυμεί ένα καλύτερο μέλλον και να εργαστεί.

Εν προκειμένω, σύμφωνα με την απόφαση  της Υπηρεσίας Ασύλου στην περίπτωση της Αιτήτριας, δεν μπορούσε να θεμελιωθεί βάσιμος φόβος δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων και, συνακόλουθα, δε συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις του άρθρου 3 του του Περί Προσφύγων Νόμου Νόμος 6(Ι)/2000, ούτως ώστε να παρασχεθεί σε αυτήν το καθεστώς του πρόσφυγα.

Υπό το φως των απαντήσεων της Αιτήτριας καταλήγω ότι ορθά η Διοίκηση αποφάσισε την απόρριψη του αιτήματος διεθνούς προστασίας, καθότι διαπιστώθηκε ότι στην ουσία η Αιτήτρια είναι οικονομική μετανάστης και επομένως δεν ταξινομείται στην κατηγορία των πολιτικών προσφύγων.

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου και αφού εξέτασα τόσο τη νομιμότητα, όσο και την ουσία της παρούσης, καταλήγω ότι το αίτημα της Αιτήτριας εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και εύλογα απέρριψε την αίτηση για διεθνή προστασία. Η απόφαση της Διοίκησης , αποτελεί το προϊόν επαρκούς έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των δεδομένων και στοιχείων, σύμφωνα και με το Νόμο και είναι πλήρως αιτιολογημένη.

Αναφορικά με τους ισχυρισμούς της συνηγόρου της Αιτήτριας περί υποβολής της Αιτήτριας 1 σε ΑΓΓΟ, καθώς και τον κίνδυνο της Αιτήτριας 2 να υποστεί ΑΓΓΟ, σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής, το Δικαστήριο διαπιστώνει πως προβάλλεται για πρώτη φορά δια της γραπτής αγόρευσης της συνηγόρου της Αιτήτριας. Ο πιο πάνω καινοφανής ισχυρισμός προβάλλεται γενικά και αόριστα με την γραπτή της αγόρευση, χωρίς να προσκομιστούν οποιαδήποτε έγγραφα και/ή στοιχεία επιβεβαίωσης, ως εκ τούτου παραμένει χωρίς οποιαδήποτε τεκμηρίωση, εφόσον δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί από τα δεδομένα που υπάρχουν στον φάκελο της Αιτήτριας.

Είναι δε παγίως νομολογημένο ότι η αγόρευση, γραπτή ή προφορική, δεν αποτελεί μέσο προσαγωγής μαρτυρίας και οι αναφορές σε μαρτυρίες οι οποίες δεν προκύπτουν από το περιεχόμενο του φακέλου στερούνται οποιασδήποτε σημασίας (ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ν. ΔΗΜΟΣ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙΟΥ ΚΑΙ/Ή ΑΛΛΟΥ, (1995), 4 ΑΑΔ 1275, ANTENNA ΛΤΔ ν. Αρχής Ραδιοτηλεόρασης Κύπρου (Αρ. 1) (2013) 3 ΑΑΔ 242, Κοιν. Λυσού ν. Δημοκρατία (1998) 3 ΑΑΔ 537). Εάν η πλευρά της Αιτήτριας επιθυμούσε να προσαγάγει μαρτυρία, όφειλε να ακολουθήσει το ορθό δικονομικό βήμα. Κατά συνέπεια, οι ανωτέρω ισχυρισμοί των Αιτητριών δεν μπορούν να ληφθούν υπόψη κατά το βαθμό που δεν συνάδουν με το περιεχόμενο του φακέλου. Ενόψει τούτων και ελλείψει βασικών στοιχείων που να συνηγορούν περί του αντιθέτου, οι εν λόγω ισχυρισμοί των Αιτητριών απορρίπτονται ως αβάσιμοι.

Περαιτέρω, ως προς τον ισχυρισμό περί απουσίας εξέτασης του βέλτιστου συμφέροντος της Αιτήτριας 2, θα συμφωνήσω με τα όσα αναφέρει η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση επί της γραπτής της αγόρευσης (παράγραφος 19 – σελ. 13), ήτοι ότι κατά τη σύνταξη της Έκθεσης/Εισήγησης, οι καθ’ ων η αίτηση δεν ήταν ενήμεροι για την γέννηση της Αιτήτριας 2, πληροφόρηση η οποία λήφθηκε μετά την έκδοση της επίδικης απόφασης, όπως προκύπτει από τη χρονική σειρά καταχώρησης των  σχετικών εγγράφων στο διοικητικό φάκελο. Εν πάση περιπτώσει, στα πλαίσια αξιολόγησης του βέλτιστου συμφέροντος του ανήλικου τέκνου της Αιτήτριας λαμβάνω υπόψη τον πρακτικό Οδηγό της EASO[1] αναφορικά με το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού στις διαδικασίες ασύλου. Στην εν λόγω προσέγγιση γίνεται στάθμιση των παραγόντων που αφορούν τη σωματική, ψυχολογική, και πνευματική ακεραιότητα του ανήλικου.

Σύμφωνα με τις πηγές πληροφόρησης, παρά την ύπαρξη νομικού πλαισίου για τα δικαιώματα των παιδιών στις εθνικές νομοθεσίες των 36 πολιτειών της χώρας, η εφαρμογή του παραμένει άνιση σε εθνικό επίπεδο. Ενώ ο Νόμος για τα Δικαιώματα του Παιδιού απαγορεύει τη σωματική τιμωρία των παιδιών, ο Ποινικός Κώδικας και ο Κώδικας Ποινικής Δικονομίας εξακολουθούν να επιτρέπουν τη χρήση της, τόσο ως μέθοδο πειθαρχίας των παιδιών όσο και ως μορφή δικαστικής τιμωρίας. Στο πλαίσιο των νέων παγκόσμιων δεσμεύσεων για την καταπολέμηση της βίας κατά των παιδιών η Νιγηρία έχει δεσμευτεί να καταργήσει τη σωματική τιμωρία στα σχολεία, κίνηση η οποία ανακοινώθηκε μετά τα πρόσφατα περιστατικά, μεταξύ των οποίων και ο θάνατος ενός παιδιού στη χώρα μετά από μαστίγωμα που υπέστη από δάσκαλο.^[2] Η χώρα, ωστόσο, έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο σε διάφορους τομείς, όπως η βελτίωση των ποσοστών καταχώρισης γεννήσεων, μείωση της παιδικής θνησιμότητας, η αύξηση της κάλυψης εμβολιασμού των παιδιών και η μείωση των ποσοστών των πρακτικών FGM/C.^[3]

Ως προς την πρόσβαση στην εκπαίδευση, μια περιληπτική επισκόπηση που εξέδωσε η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Νιγηρίας σε σύμπραξη με την UNICEF,^[4] αναφέρει ότι κατά το έτος 2024, περισσότερα από 18 εκατομμύρια παιδιά πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας σχολικής ηλικίας βρίσκονταν εκτός σχολείου. Ωστόσο, σύμφωνα με την έρευνα, παρατηρούνται σημαντικές αποκλίσεις ανά περιφέρεια, καθώς, ενδεικτικά, τα ποσοστά αλφαβητισμού ανέρχονται στο 87 τοις εκατό στην Πολιτεία Lagos, ενώ μόλις στο 9,5 τοις εκατό στη Βορειοδυτική Νιγηρία. Αναφέρεται, επίσης, πως τα κορίτσια εγκαταλείπουν το σχολείο από την ηλικία των 14 ετών σε υψηλότερα ποσοστά σε σχέση με τα αγόρια και έχουν λιγότερες πιθανότητες να ενταχθούν στην αγορά εργασίας.^[5]

Η πρόσβαση στην εκπαίδευση επηρεάζεται επίσης από την παιδική εργασία, καθώς τα παιδιά που εργάζονται εμφανίζουν χαμηλότερα ποσοστά φοίτησης σε σύγκριση με εκείνα που δεν εργάζονται. Σύμφωνα με την Έρευνα Παιδικής Εργασίας στη Νιγηρία του 2022, η οποία δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο 2024 από το Εθνικό Γραφείο Στατιστικής (NBS) και τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO), τέσσερα στα δέκα παιδιά ηλικίας 5 έως 17 ετών (39,2 %) εξαναγκάζονται σε παιδική εργασία, με το φαινόμενο να είναι εντονότερο στις αγροτικές περιοχές (44,8 %).^[6]

Κατόπιν έρευνας του Δικαστηρίου εντοπίστηκαν οργανισμοί που δραστηριοποιούνται στη Νιγηρία με στόχο να προστατεύουν τα παιδιά. Η οργάνωση SOS Children’s Villages υποστηρίζει από το 1973 παιδιά και νέους στη Νιγηρία που στερούνται γονικής φροντίδας ή κινδυνεύουν να τη χάσουν.^[7] Η οργάνωση «Save the Children» δραστηριοποιείται στη Νιγηρία από το 2001 με στόχο την επιβίωση, την εκπαίδευση και την προστασία όλων των παιδιών. Εστιάζει στην προστασία των πιο ευάλωτων παιδιών από τη βία, στην προώθηση της ισότιμης πρόσβασης των κοριτσιών στην εκπαίδευση και στην πρόληψη των παιδικών γάμων. Παράλληλα, ενισχύει τα συστήματα υγείας, την πρόληψη του υποσιτισμού, τον εμβολιασμό και την αντιμετώπιση επιδημιών, ενώ προωθεί την πρόσβαση σε υπηρεσίες ύδρευσης, αποχέτευσης και υγιεινής. Επιπλέον, συμβάλλει στη βελτίωση της εκπαίδευσης, στην ενίσχυση των μέσων διαβίωσης και στη μείωση των επιπτώσεων της φτώχειας στα παιδιά και τις οικογένειές τους, παρέχει ανθρωπιστική βοήθεια σε οικογένειες που πλήττονται από συγκρούσεις και φυσικές καταστροφές, προσφέροντας τρόφιμα, οικονομική ενίσχυση και βασικά είδη πρώτης ανάγκης. Συνάμα, δημιουργεί ασφαλείς χώρους για τα παιδιά, όπου λαμβάνουν ψυχοκοινωνική υποστήριξη και εκπαιδευτικές ευκαιρίες, ενώ ενισχύει την πρόσβασή τους στην εκπαίδευση μέσω προσωρινών χώρων μάθησης και προγραμμάτων επανένταξης στο σχολείο.^[8]

Ως διαπιστώνω από το πιστοποιητικό γέννησης που βρίσκεται στον Διοικητικό Φάκελο (ερ. 64 του Δ.Φ.), το ανήλικο είναι σε νηπιακή ηλικία, συνεπώς κύριος γνώμονας και πρωταρχικό μέλημα είναι η διασφάλιση της φροντίδας, προστασίας και ασφάλειας του παιδιού μέσα από την οικογενειακή ενότητα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου, δεν υπάρχει οποιαδήποτε πληροφορία ως προς τα στοιχεία του πατέρα και σύμφωνα με όσα ανέφερε η Αιτήτρια κατά τη συνέντευξη της, ο πατέρας του τέκνου της είναι ομοεθνής της, ονόματι “Citti”, έχουν χωρίσει και δεν τον συνάντησε ξανά καθότι της ζήτησε να προβεί σε έκτρωση και αρνήθηκε (ερ. 22-1χ,5χ του Δ.Φ.). Κατά την ακροαματική διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, η Αιτήτρια ανέφερε πως ο πατέρας της θυγατέρας της επέστρεψε στη χώρα καταγωγής τους και δεν διατηρούν επικοινωνία.

Κρίνω ότι σε περίπτωση επιστροφής τους στη χώρα καταγωγής τους, λόγω της ηλικίας της ανήλικης δεν υπάρχουν ενδείξεις οιονδήποτε δυσκολιών προσαρμογής που να επηρεάζουν αρνητικά την ανάπτυξη, εξέλιξη και ευημερία του παιδιού. Επισημαίνω ότι λόγω του νεαρού της ηλικίας του παιδιού, δεν έχουν δημιουργηθεί δεσμοί με τη χώρα στην οποία γεννήθηκε που να δυσκολεύουν την μετακίνηση και εγκατάσταση τους στη χώρα καταγωγής της μητέρας. Συνεπώς, δεν αναμένεται να αντιμετωπίσει δυσκολίες σχετικά με την κοινωνική και πολιτισμική της ένταξη και προσαρμογή στην οποία περιλαμβάνονται το σχολείο, η κοινότητα και κοινωνία, οι θεσμοί και τα θρησκευτικά και πολιτιστικά συστήματα.

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος καθώς η Αιτήτρια δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για ένα από τους πέντε λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο  Άρθρο  3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων.

Αναφορικά με την εμπορία ανθρώπων και την αξιολόγηση του μελλοντοστραφούς κινδύνου, το Δικαστήριο, προέβη σε δική του έρευνα.

Σύμφωνα με πηγές που συνέλεξε και συνέθεσε ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) και παρέθεσε στην Έκθεση «Nigeria: Country Focus» από τον Νοέμβριο του 2025,^[9] η εμπορία ανθρώπων εξακολουθεί να αποτελεί μείζον ανθρωπιστικό ζήτημα στη Νιγηρία.^[10] Η χώρα αποτελεί σημαντική χώρα προέλευσης, διέλευσης και προορισμού θυμάτων εμπορίας.^[11] Η εμπορία λαμβάνει χώρα τόσο εντός της χώρας όσο και διασυνοριακά, με θύματα να μεταφέρονται από τη Νιγηρία σε άλλες αφρικανικές και ευρωπαϊκές χώρες.^[12] Σε εθνικό επίπεδο, οι διακινητές στρατολογούν κυρίως θύματα – συχνά παιδιά και γυναίκες – από αγροτικές περιοχές των νότιων περιφερειών για σκοπούς σεξουαλικής εκμετάλλευσης και καταναγκαστικής εργασίας σε αστικά κέντρα.^[13] Οργανωμένα δίκτυα εμπορίας, τόσο διεθνή όσο και εγχώρια, μεταφέρουν γυναίκες και κορίτσια από τη Νιγηρία σε άλλες περιοχές της Αφρικής καθώς και στην Ευρώπη, κυρίως για σεξουαλική εκμετάλλευση και οικιακή δουλεία, συχνά μέσω εξαπάτησης και εξαναγκασμού, συμπεριλαμβανομένης της επιβολής τελετουργικών όρκων.^[14]

Ως προς το ισχύον νομικό πλαίσιο για την καταπολέμηση της εμπορίας προσώπων στην Νιγηρία, πηγές^[15] αναφέρουν πως το 2003, η Νιγηρία θέσπισε την πρώτη της νομοθεσία κατά της εμπορίας ανθρώπων με την υιοθέτηση του «Trafficking in Persons (Prohibition) Law Enforcement and Administration Act», ο οποίος τροποποιήθηκε μεταγενέστερα το 2015. Με τον ίδιο νόμο συστάθηκε επίσης η Εθνική Υπηρεσία για την Απαγόρευση της Εμπορίας Προσώπων (NAPTIP), με αρμοδιότητα την εφαρμογή της νομοθεσίας και τον συντονισμό των δράσεων για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και συναφών αδικημάτων.^[16] Η ισχύουσα νομοθεσία καλύπτει όλες τις μορφές εμπορίας που προβλέπονται στο Πρωτόκολλο των Ηνωμένων Εθνών για την Εμπορία Προσώπων.^[17]

Ως προς τα επαναπατρισθέντα θύματα εμπορίας ανθρώπων, σημειώνεται πως, κατά την περίοδο από το 2017 έως το πρώτο τρίμηνο του 2024, ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (IOM) διευκόλυνε τον εθελούσιο επαναπατρισμό 4.877 Νιγηριανών θυμάτων εμπορίας ανθρώπων. Ειδικότερα, οι γυναίκες και τα κορίτσια αντιπροσώπευαν σχεδόν το 88 τοις εκατό των επαναπατρισθέντων, καλύπτοντας ποικίλες ηλικιακές ομάδες. Κατά το πρώτο τρίμηνο του 2024, 167 θύματα επαναπατρίστηκαν στη Νιγηρία στο πλαίσιο του προγράμματος του IOM, εκ των οποίων το 81 τοις εκατό ήταν γυναίκες και το 19 τοις εκατό άνδρες. Από τα 4.877 άτομα που επέστρεψαν, το 86 τοις εκατό προερχόταν από το νότιο τμήμα της Νιγηρίας, κυρίως από τις πολιτείες Lagos (1.125), Edo (938) και Delta (425). Οι γυναίκες αυτές είχαν υποστεί κυρίως σεξουαλική εκμετάλλευση και καταναγκαστική εργασία.^[18]

Πολλοί φορείς – συμπεριλαμβανομένων κρατικών αρχών, διεθνών οργανισμών και μη κυβερνητικών οργανώσεων – συμμετέχουν στην οργάνωση της επανένταξης των επαναπατρισθέντων στη Νιγηρία. Το 2019, η κυβέρνηση της Νιγηρίας ηγήθηκε της εκπόνησης των Κατευθυντήριων Γραμμών για τη Διευκόλυνση της Ασφαλούς, Αξιοπρεπούς και Εθελούσιας Επιστροφής, Επανεισδοχής και Επανένταξης Μεταναστών στη Νιγηρία (Standard Operating Procedures – SOP), οι οποίες τέθηκαν σε εφαρμογή το 2020. Περαιτέρω, η Εθνική Επιτροπή για τους Πρόσφυγες, τους Μετανάστες και τους Εσωτερικά Εκτοπισμένους (NCFRMI) αποτελεί τον αρμόδιο φορέα για τον συντονισμό των προσπαθειών επανένταξης και την υλοποίηση των κατευθυντήριων γραμμών. Οι εν λόγω διαδικασίες περιλαμβάνουν κατευθύνσεις για τις διαδικασίες επανένταξης, σε ευθυγράμμιση με τα διεθνή νομικά πρότυπα, και αποσκοπούν στη βελτίωση του συντονισμού μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων.^[19]  Στο πλαίσιο του προγράμματος Υποβοηθούμενης Εθελούσιας Επιστροφής και Επανένταξης (AVRR), ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης (IOM) παρέχει υποστήριξη στους επαναπατρισθέντες/είσες Νιγηριανούς/ές, συμπεριλαμβανομένων των θυμάτων εμπορίας ανθρώπων. ^[20] Τα θύματα που επιστρέφουν με δικά τους μέσα ή μέσω της οικογένειάς τους δύνανται να αναζητήσουν υποστήριξη από οργανισμούς, ωστόσο συχνά ενημερώνονται ότι δεν μπορούν να λάβουν βοήθεια επειδή δεν επέστρεψαν μέσω υποβοηθούμενου προγράμματος. Η υποστήριξη επανένταξης που παρέχεται από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση μέσω της NCFRMI είναι τυπικά προσβάσιμη σε όλους τους επαναπατρισθέντες, αλλά παραμένει ιδιαίτερα περιορισμένη λόγω ανεπαρκούς χρηματοδότησης.^[21]

Ως προς τις παρεχόμενες υπηρεσίες στα επαναπατρισθέντα θύματα εμπορίας προσώπων, πηγές αναφέρουν πως, συγκεκριμένα, η Εθνική Υπηρεσία για την Απαγόρευση της Εμπορίας Προσώπων (NAPTIP) λειτουργεί 14 καταφύγια σε όλη τη χώρα (FCT, Lagos, Benin, Enugu, Sokoto, Uyo, Kano, Maiduguri, Osogbo, Ekiti, Yobe, Makurdi, Katsina, Ondo), παρέχοντας τροφή, ένδυση, προϊόντα υγιεινής και βασικά εκπαιδευτικά προγράμματα.^[22] Τα θύματα φιλοξενούνται για μέγιστο διάστημα έξι εβδομάδων, και σε περίπτωση που απαιτείται μεγαλύτερη διαμονή, παραπέμπονται σε καταφύγια που διαχειρίζονται ΜΚΟ.^[23] Συνήθως, η διάρκεια φιλοξενίας μπορεί να παραταθεί, ιδίως όταν τα άτομα τελούν υπό προστασία ή συνεργάζονται με τη NAPTIP για τη δίωξη των διακινητών τους.^[24] Πέραν των καταφυγίων της NAPTIP, λειτουργούν και άλλα κρατικά καταφύγια, μεταξύ άλλων στην Πολιτεία Lagos και στο Benin City (Πολιτεία Edo). Στην Πολιτεία Lagos λειτουργούν επίσης “transit” καταφύγια υπό τη διαχείριση του IOM και των τοπικών αρχών, όπου τα άτομα παραμένουν για ορισμένο χρονικό διάστημα, ανάλογα με τη διάρκεια της διαδικασίας επιστροφής και τον προγραμματισμό της μετακίνησής τους προς την πολιτεία καταγωγής τους.^[25]

Ως προς τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα επαναπατρισθέντα θύματα εμπορίας προσώπων, αναφέρεται πως είναι αισθητά τα εμπόδια που αναδύονται σχετικά με την επανένταξή τους, κυρίως λόγω οικονομικών πιέσεων, δυσκολιών επανασύνδεσης με την οικογένεια και κοινωνικού στίγματος.^[26] Οι επαναπατρισθείσες γυναίκες, ειδικότερα, αντιμετωπίζουν ιδιαίτερες προκλήσεις, όπως έλλειψη οικογενειακής υποστήριξης, οικονομική αστάθεια και ανεργία.^[27] Οι δε γυναίκες που επιστρέφουν εγκυμονούσες ή με παιδιά, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν πρόσθετες δυσκολίες, συμπεριλαμβανομένης της απόρριψης από την οικογένεια και των επιπρόσθετων οικονομικών δυσχερειών.^[28] Η UN Women αναφέρει ότι η εξαγγελλόμενη υποστήριξη ως προς την επανένταξη, συχνά δεν υλοποιείται στην πράξη, ενώ επικρατεί ευρέως η αντίληψη ότι οι θεσμοί, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών, δεν παρέχουν επαρκή στήριξη στα θύματα και τις επιζώσες.^[29]

Σύμφωνα με τα ανωτέρω, επιβεβαιώνεται πως η εμπορία ανθρώπων εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρό πρόβλημα στη Νιγηρία, η χώρα ωστόσο διαθέτει ειδικό νομοθετικό πλαίσιο και αρμόδιους θεσμούς για την πρόληψη και καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, ενώ λειτουργούν μηχανισμοί επαναπατρισμού, φιλοξενίας και επανένταξης των θυμάτων με τη συνδρομή κρατικών φορέων, του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (IOM) και μη κυβερνητικών οργανώσεων. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας και τα στοιχεία του φακέλου, δεν προκύπτει ότι αναγνωρίστηκε ως θύμα εμπορίας προσώπων και σεξουαλικής εκμετάλλευσης.

Περαιτέρω, σύμφωνα με την εν λόγω απόφαση, ούτε οποιοσδήποτε λόγος συνέτρεχε για να αναγνωρισθεί στην Αιτήτρια το καθεστώς της συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(1) του περί Προσφύγων Νόμου, εφόσον δεν αποδείχθηκε να υφίσταται κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα της. Περαιτέρω, από το σύνολο των στοιχείων του προφίλ της Αιτήτριας και των ισχυρισμών της δεν προκύπτει περίπτωση υπαγωγής της σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας βάσει του άρθρου 19 (2) (α) (β) του Περί Προσφύγων Νόμου. Εν συνεχεία, θα εξετάσω ενδεχόμενη υπαγωγή της Αιτήτριας στο άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, παραθέτοντας πρόσφατες πληροφορίες από τη χώρα καταγωγής.

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED, παρατίθενται τα πλέον πρόσφατα ποσοτικά δεδομένα αναφορικά με τα περιστατικά ασφαλείας στην πολιτεία Lagos της Νιγηρίας, η οποία αποτέλεσε τον τόπο της τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας. Συγκεκριμένα, όσον αφορά στην εν λόγω πολιτεία, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 24/07/2026), καταγράφηκαν 88 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, η οποία περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 94 ανθρώπινες απώλειες.^[30] Ως προς την πολιτεία Delta State, περαιτέρω, η οποία αποτελεί τον τόπο καταγωγής της Αιτήτριας και στην οποία εξακολουθούν να διαμένουν η μητέρα με τον πατριό της και τα ετεροθαλή αδέρφια της, κατά την ίδια περίοδο αναφοράς σημειώθηκαν 71 περιστατικά πολιτικής βίας, τα οποία κατέληξαν σε 61 ανθρώπινες απώλειες.^[31]

Σύμφωνα με επίσημη εκτίμηση, ο πληθυσμός της πολιτείας Lagos το έτος 2022 ανερχόταν στα 13,491,800 κατοίκους ^[32] και της πολιτείας Delta, το έτος 2022, ανερχόταν στα 5,636,100 κατοίκους.[33]

Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα δεδομένα όσον αφορά την κατάσταση ασφαλείας στην πολιτεία που διαμένει η Αιτήτρια , συνάγεται εύλογα και με ασφάλεια το συμπέρασμα ότι η κατάσταση ασφαλείας μαζί με το ατομικό προφίλ της Αιτήτριας η οποία είναι υγιής νέα γυναίκα,  ικανή προς εργασία, απόφοιτη δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και με υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής της,  δεν συνεπάγονται την ύπαρξη ουσιωδών λόγων να πιστεύεται ότι θα κινδυνεύσει ως άμαχη, σε περίπτωση επιστροφής στην περιοχή της καθότι η κατάσταση της οποίας δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως κατάσταση αδιάκριτης βίας, κατά την έννοια του άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ.

Τέλος, λαμβάνω υπόψη ότι ο Υπουργός Εσωτερικών, στα πλαίσια των εξουσιών του άρθρου 12Βτρις του περί Προσφύγων Νόμου, καθόρισε με την Κ.Δ.Π. 242/2026  ημερ. 29/05/2026, τη χώρα καταγωγής της Αιτήτριας, τη  Νιγηρία, ως ασφαλή χώρα ιθαγένειας.

Επί τη βάσει όλων όσων παρατέθηκαν στην παρούσα απόφαση, το Δικαστήριο κρίνει ότι το αίτημα των Αιτητριών για διεθνή προστασία εξετάστηκε επιμελώς σε κάθε στάδιο της διαδικασίας και η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου ήταν το αποτέλεσμα  δέουσας έρευνας  και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων, είναι επαρκώς αιτιολογημένη και λήφθηκε σύμφωνα με τις πρόνοιες του περί Προσφύγων Νόμου, το Σύνταγμα και τις Γενικές Αρχές του Διοικητικού Δικαίου.

Υπό το φως των πιο πάνω η  προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη με €1500 έξοδα εναντίον των Αιτητριών και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση. 

 

 

                                          Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.