ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

                                                                                        Υπόθεση Αρ. 1568/22

 

7 Αυγούστου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

 

1.J.F.

2. Z.K.

3.K.F.

 

                                                                                                      Αιτητές

 

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω

Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                              Καθ’ ων η αίτηση

 

                                      …………………………..

 

Ο Αιτητής 1 εμφανίζεται προσωπικά ενώπιον του Δικαστηρίου

 

Κάλλια Σάββα, Δικηγόρος για τους Καθ’ ων η Αίτηση

 

[Παρούσα η κυρία Lima Wahedi για πιστή μετάφραση από Farsi σε Αγγλικά και αντίστροφα και παρούσα η κυρία Μαρίνα Κατσατριάν για πιστή μετάφραση από Αγγλικά σε Ελληνικά και αντίστροφα].

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  Οι αιτητές προσφεύγουν με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 31/12/2021, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά τους για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από την Ένσταση που καταχωρήθηκε από τoν ευπαίδευτo συνήγορο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω:  Ο αιτητής 1, η αιτήτρια 2 και τo ανήλικο τέκνο τους είναι υπήκοοι Ιράν, κάτοχοι διαβατηρίων. Στις 25/10/2018 οι αιτητές συμπλήρωσαν αίτηση για παροχή διεθνούς προστασίας αφού εισήλθαν παράτυπα στις ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές.  Στις 08/02/2021 και 12/03/2021 πραγματοποιήθηκαν συνεντεύξεις στον αιτητή 1 και στις 13/08/2021 στην αιτήτρια 2 από λειτουργό της Ευρωπαϊκής Υπηρεσίας Υποστήριξης για το Άσυλο - Ε.Υ.Υ.Α (πλέον Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο - Ο.Ε.Ε.Α). Στη συνέχεια, στις 03/12/2021, ο αρμόδιος λειτουργός συνέταξε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του αιτήματος των αιτητών. Στις 31/12/2021 συγκεκριμένος λειτουργός δεόντως εξουσιοδοτημένος, από τον Υπουργό Εσωτερικών, να ασκεί καθήκοντα Προϊστάμενου της Υπηρεσίας Ασύλου, κατόπιν εξέτασης της εισηγητικής έκθεσης αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης των Αιτητών.  Η απορριπτική απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου μαζί με την αιτιολογία αυτής, η οποία περιέχεται σε επιστολή ημερομηνίας 14/02/2022, παραλήφθηκε δια χειρός από τους Αιτητές στις 15/03/2022.  Στη συνέχεια, οι αιτητές καταχώρησαν την υπό εξέταση προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας, αμφισβητώντας την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε υπέρ είτε κατά της νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Κατά την προσφυγή τους οι αιτητές, οι οποίοι δεν εκπροσωπούνται από δικηγόρο, δήλωσαν πως ενίστανται κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου καθότι κινδυνεύουν επειδή είναι κουρδικής καταγωγής και σουνίτες στο θρήσκευμα.  Στα πλαίσια της γραπτής τους αγόρευσης στις 03/06/2022, ο Αιτητής 1 δήλωσε ότι, παρά το γεγονός ότι σπούδασε ηλεκτρολόγος στο Ιράν, δεν κατάφερε να εργαστεί στο αντικείμενό του λόγω της κουρδικής και σουνιτικής του καταγωγής, ιδιότητες που επηρέαζαν αρνητικά την κοινωνική του θέση. Ανέφερε επίσης ότι η οικία του υπέστη σοβαρές ζημιές από τον σεισμό στην Kermanshah και αναγκάστηκε να την πωλήσει και να μεταναστεύσει μαζί με την οικογένειά του. Υποστήριξε ότι ο ανήλικος υιός του αντιμετωπίζει σοβαρές δυσκολίες προσαρμογής και εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας, ενώ στο σπίτι μιλούν μόνο κουρδικά. Επιπλέον, ανέφερε ότι η σύζυγός του είναι έγκυος και βιώνει έντονο άγχος για το μέλλον της οικογένειας. Τέλος, ζήτησε να του δοθεί το δικαίωμα παραμονής, επισημαίνοντας ότι διαμένει στη Κύπρο τέσσερα χρόνια και ότι μία νέα μετακίνηση σε άλλη χώρα θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολη για την οικογένειά του και κυρίως για τα παιδιά του.  Προσκόμισε βεβαίωση από το Α’ Δημοτικό Σχολείο Λεμεσού στο οποίο φοιτά ο υιός του και βεβαίωση κύησης για την σύζυγό του.

 

Η ευπαίδευτη συνήγορος των καθ' ων η αίτηση αντικρούοντας τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς υποστήριξε πως η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και των Νόμων, κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που ο Νόμος παρέχει στους καθ’ ων η αίτηση.  Επιπλέον, υποστηρίζει πως η επίδικη απόφαση είναι δεόντως και νομίμως αιτιολογημένη.  Κατά συνέπεια, εισηγείται πως η προσβαλλόμενη απόφαση θα πρέπει να επικυρωθεί από το Δικαστήριο και η υπό εξέταση προσφυγή να οδηγηθεί σε απόρριψη.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018, Ν.73(Ι)/2018, το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση επί της ουσίας. Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η παρούσα υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 11 (2) και (3) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018, Ν.73(Ι)/2018, οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου της νομιμότητας και ορθότητας της πράξης.

 

Είναι χρήσιμο να παρατεθούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλαν οι αιτητές σε όλα τα στάδια της διαδικασίας εξέτασης του αιτήματός του, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν οι καθ' ων η αίτηση αποφάσισαν εντός των αρμοδιοτήτων τους, όπως αυτές οι αρμοδιότητες καθορίζονται από τη σχετική νομοθεσία και έχουν επεξηγηθεί από τη σχετική νομολογία του Ανωτάτου, Διοικητικού και Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου, κατά την καταγραφή της αίτησης του αιτητή 1 δήλωσε αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του ότι ο ίδιος και η οικογένειά του αναγκάστηκαν εγκαταλείψουν το Ιράν λόγω των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετώπιζαν μετά τον μεγάλο σεισμό στην περιοχή Kermanshah, στις 13 Οκτωβρίου 2018. Ανέφερε ότι ο σεισμός προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές και καταστροφές, ενώ η οικία τους υπέστη σοβαρές φθορές σε σημείο που δεν μπορούσαν πλέον να διαμένουν με ασφάλεια σε αυτήν. Υποστήριξε ότι μετά τον πρώτο σεισμό ακολούθησαν και άλλοι μετασεισμοί, γεγονός που επιδείνωσε την κατάσταση και τους ανάγκασε να διαμένουν για μεγάλο χρονικό διάστημα σε αυτοκίνητο και σκηνή, υπό πολύ δύσκολες συνθήκες.

 

Επιπλέον, ανέφερε ότι παρά τις σπουδές του στην ηλεκτρολογία, δεν μπορούσε να εξασφαλίσει κατάλληλη εργασία και αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, χωρίς προοπτική βελτίωσης της κατάστασής τους. Περαιτέρω, δήλωσε ότι ένας από τους λόγους που εγκατέλειψαν τη χώρα τους ήταν η κουρδική του καταγωγή και το γεγονός ότι είναι σουνίτης μουσουλμάνος σε μία χώρα όπου η πλειοψηφία είναι σιίτες μουσουλμάνοι. Ανέφερε ότι ήταν ιδιαίτερα δυσαρεστημένος και απογοητευμένος από τη γενική κατάσταση στη χώρα. Επιπλέον, υποστήριξε ότι διατηρούσε μικρό κατάστημα, όπου εργαζόταν για να συντηρεί την οικογένειά του, ωστόσο το εισόδημα δεν επαρκούσε για την κάλυψη των αναγκών τους, γεγονός που συνέβαλε στην απόφασή του να εγκαταλείψει το Ιράν.

 

Κατά τη συνέντευξη του ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, ο Αιτητής  δήλωσε ότι διέμεινε στην Javanrud μέχρι το πρώτο έτος του λυκείου, όταν  σε ηλικία περίπου 15 ετών μετακινήθηκε στο Paveh, όπου παρέμεινε για δύο έτη έχοντας εργασία και ζώντας ανεξάρτητα. Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Javanrud και ακολούθως μετακινήθηκε στο Bandar Abbas για πανεπιστημιακές σπουδές, όπου διέμενε επί δύο έτη. Περαιτέρω, ανέφερε ότι κατά τη στρατιωτική του θητεία παρέμεινε δύο μήνες στο Jahrom και δεκατρείς μήνες στο Κουρδιστάν. Μετά τον αρραβώνα και τον γάμο του επέστρεψε στην Javanrud για ένα έως δύο έτη, ενώ αργότερα μετακινήθηκε στο Safiabad για έναν χρόνο λόγω της εγκυμοσύνης της συζύγου του. Έπειτα διέμενε για δύο έτη στο Ravansah, για έναν χρόνο στο Shaiholkaram και στη συνέχεια επέστρεψε εκ νέου στο Ravanshah, πριν τελικά εγκαταλείψει το Ιράν (ερυθρό 76/1χ του διοικητικού φακέλου).

 

Όπως ανέφερε, έχει τρεις αδελφές και τρεις αδελφούς, εκ των οποίων ο μεγαλύτερος αδελφός του βρίσκεται στο Ιρακινό Κουρδιστάν, η αδελφή του ζει στην Τεχεράνη, οι υπόλοιποι διαμένουν στο Javanrud με τους γονείς του, ενώ ο νεότερος αδελφός του κατοικεί στο Pole Zahab. Περαιτέρω, ανέφερε ότι επικοινωνεί με τους γονείς του μία φορά την εβδομάδα και με τα αδέλφια του μία ή δύο φορές τον μήνα, χωρίς να διατηρεί σχέσεις με άλλους συγγενείς (ερυθρό 81/1χ του διοικητικού φακέλου). Είναι σουνίτης Μουσουλμάνος και εθνοτικής καταγωγής Κούρδος. Έχει ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και έχει λάβει επαγγελματικό δίπλωμα στον τομέα των ηλεκτρονικών (ερυθρό 83/1χ του διοικητικού φακέλου). Εργάστηκε στην χώρα καταγωγής του για 3 με 4 έτη στην περιοχή Javarud κάνοντας όποια εργασία έβρισκε (ερυθρό 80/2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Αναφορικά με το ταξίδι του προς την Κυπριακή Δημοκρατία, ανέφερε πως αναχώρησε τον Σεπτέμβριο του 2018 από το Ιράν και μετέβη στην Τουρκία, από όπου επέστρεψε μετά από 15 ημέρες λόγω του σεισμού που είχε μεσολαβήσει και είχε προκαλέσει τον θάνατο πληθώρας συγγενικών του προσώπων (ερυθρό 76/3χ του διοικητικού φακέλου). Στη συνέχεια μετέβη εκ νέου, με τη σύζυγο και το ανήλικο τέκνο τους στο βόρειο Ιράν, στο Anzali και από εκεί διέσχισαν οδικώς προς την Τουρκία και δια μέσου των μη ελεγχόμενων από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχών, αφίχθησαν στην Κυπριακή Δημοκρατία τον Οκτώβριο του 2018 (ερυθρό 75/1χ, 2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης του, δήλωσε ότι στο Ιράν επικρατεί ένα σύστημα το οποίο δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να προοδεύσουν, ακόμη και όταν καταβάλλουν προσπάθειες και πληρούν τα απαιτούμενα προσόντα. Ειδικότερα ανέφερε ότι, παρότι πέτυχε σε εξετάσεις για μια θέση εργασίας, τελικά δεν προσλήφθηκε, γεγονός που τον απογοήτευσε έντονα και τον οδήγησε στην επιθυμία να μην έχει το παιδί του το ίδιο μέλλον.  Περαιτέρω, υποστήριξε ότι το κράτος δεν σέβεται την ιδιωτική ζωή των πολιτών, ιδίως των γυναικών, ενώ αναφέρθηκε και σε διακρίσεις εις βάρος των Κούρδων και των σουνιτών στη χώρα. Ανέφερε ότι από μικρή ηλικία δεν μπορούσε να μιλά στη μητρική του γλώσσα και ότι οι περιοχές Kermanshah και Javanrud παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά ανεργίας, με αποτέλεσμα πολλοί άνθρωποι να καταφεύγουν στο λαθρεμπόριο για την επιβίωσή τους. Επιπλέον, δήλωσε ότι η αναγραφή της θρησκείας στα έγγραφα ταυτοποίησης δημιουργεί προβλήματα στους σουνίτες, καθώς αποτελούν μειονότητα σε μία κατά πλειοψηφία σιιτική χώρα. Τέλος, εξέφρασε την άποψη ότι η θρησκεία δεν θα πρέπει να καθορίζεται από τη γέννηση αλλά να αποτελεί προσωπική επιλογή του ατόμου (ερυθρό 73/1χ του διοικητικού φακέλου).

 

Αναφορικά με τον μελλοντικό φόβο δίωξης, ο αιτητής δήλωσε πως, οι αρχές της χώρας ήδη γνωρίζουν πως έχει αναχωρήσει για το εξωτερικό και πως, σε περίπτωση επιστροφής του πιθανά θα καταλήξει στην φυλακή, καθώς διαφορετικά αντιμετωπίζεται ένας επαναπατρισθείς από Τεχεράνη και ένας από Κουρδιστάν (ερυθρό 73/2χ, 72/1χ του διοικητικού φακέλου).  Κληθείς να διευκρινίσει κατά πόσον θα μπορούσε να επιστρέψει στο Ιράν και να εγκατασταθεί σε άλλη περιοχή της χώρας, δήλωσε ότι είχε ήδη επιχειρήσει να διαμείνει σε άλλη πόλη, μακριά από την περιοχή καταγωγής του, μετά την επιστροφή του από την Τουρκία. Ειδικότερα ανέφερε ότι εγκαταστάθηκε στην πόλη Anzali, στο βόρειο Ιράν, ωστόσο αντιμετώπισε τα ίδια προβλήματα και τελικά αποφάσισε ότι δεν μπορούσε να συνεχίσει να ζει εκεί (ερυθρό 66/2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Στη συνέχεια, τέθηκαν στον αιτητή διευκρινιστικές ερωτήσεις σε σχέση με τον πυρήνα των ισχυρισμών του. Ειδικότερα κλήθηκε να αναφερθεί στην ισχυριζόμενη διακριτική μεταχείριση που υπέστη ως εθνοτικής καταγωγής Κούρδος στο Ιράν, αναφέροντας παραδείγματα σε σχέση με τον αδελφό της συζύγου του, ο οποίος δεχόταν πειράγματα, καθώς και την αδυναμία του να εξεύρει εργασία στην περιοχή διαμονής του. Κληθείς να προσδιορίσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σουνίτικη μειονότητα, δήλωσε ότι στην επαρχία Kermanshah οι αρχές προωθούσαν συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών θρησκευτικών κοινοτήτων, προκειμένου να παρουσιάζουν τους σουνίτες ως εχθρούς. Ειδικότερα, ανέφερε ότι ενθάρρυναν προσβλητικές και ταπεινωτικές συμπεριφορές εις βάρος της κοινότητας Jaaf, ενώ συνέδεσε την κατάσταση αυτή με τις πολιτικές που ακολούθησαν μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 (ερυθρό 72/3χ-4χ και 71/1χ- 2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Κληθείς να εξηγήσει το περιστατικό κατά το οποίο δεν προσλήφθηκε σε θέση για την οποία θεωρούσε ότι διέθετε τα απαραίτητα προσόντα, λόγω της κουρδικής και σουνιτικής του καταγωγής, δήλωσε ότι συμμετείχε σε διαδικασία πρόσληψης για κυβερνητική θέση διδασκαλίας σε τεχνικό/επαγγελματικό ινστιτούτο στην περιοχή Javanrud. Υποστήριξε ότι είχε επιτύχει τόσο στο πρακτικό όσο και στο θεωρητικό μέρος των εξετάσεων, ωστόσο τελικά επελέγη άλλο πρόσωπο (μεταξύ των τριών υποψηφίων), το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς του, δεν διέθετε επαρκείς γνώσεις στο αντικείμενο. Κατέληξε ότι η επιλογή αυτή έγινε λόγω διακριτικής μεταχείρισης εις βάρος του. Αυτό το περιστατικό δήλωσε ότι έλαβε χώρα έξι μήνες μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας (ερυθρό 71/3χ -4χ του διοικητικού φακέλου).  Κληθείς να επεξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο η κουρδική και σουνιτική του καταγωγή επηρέασε τη ζωή του στο πανεπιστήμιο, δήλωσε ότι καθηγητής του, ο οποίος ήταν κληρικός, προέβαινε σε προσβλητικά και αναληθή σχόλια εις βάρος των σουνιτών κατά τη διάρκεια των μαθημάτων. Ανέφερε ότι αρχικά προσπάθησε να αποφύγει αντιπαράθεση, ωστόσο στη συνέχεια αντέδρασε υπερασπιζόμενος τη θρησκεία και την οικογένειά του, γεγονός που οδήγησε σε λεκτική σύγκρουση με τον καθηγητή ενώπιον της τάξης (ερυθρό 71/1χ-2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Περαιτέρω, υποστήριξε ότι μετά το περιστατικό ο καθηγητής τον κατήγγειλε στην ασφάλεια του πανεπιστημίου, όπου κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις. Στη συνέχεια, δήλωσε ότι ο υπεύθυνος ασφαλείας του ανέφερε ότι δεν επιτρεπόταν να εκφράζει τέτοιες απόψεις μέσα στην τάξη και συνέταξε σχετική αναφορά εις βάρος του, η οποία ενσωματώθηκε στον προσωπικό του φάκελο και σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, θα μπορούσε να επηρεάσει μελλοντικά την πρόσβασή του σε εργασία ή άλλες κρατικές διαδικασίες. Το περιστατικό αυτό, όπως δήλωσε, έλαβε χώρα πριν από δεκατρία έτη. Ανέφερε βέβαια πως μετά το περιστατικό συνέχισε κανονικά τη φοίτησή του στο πανεπιστήμιο.  Ωστόσο η κατάσταση του προκαλούσε έντονο άγχος, καθώς ο καθηγητής του τον απειλούσε ότι θα αντιμετώπιζε προβλήματα στο μέλλον κατά την αναζήτηση εργασίας (ερυθρό 69/1χ -3χ του διοικητικού φακέλου).

 

Κληθείς να διευκρινίσει κατά πόσον ενημερώθηκαν οι αρχές για το περιστατικό, ανέφερε ότι γνώση του περιστατικού είχαν ο καθηγητής και το γραφείο ασφαλείας του πανεπιστημίου, ωστόσο δεν κλήθηκε η αστυνομία.  Όταν του ζητήθηκε να αναφέρει γιατί δεν προέβη ο ίδιος σε καταγγελία προς την αστυνομία, δήλωσε ότι, εάν προχωρούσε σε τέτοια ενέργεια, ενδεχομένως θα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα, θα συλλαμβανόταν και θα κατέληγε στη φυλακή (ερυθρό 68/1χ-2χ του διοικητικού φακέλου).  Κληθείς να συγκεκριμενοποιήσει το λόγο για τον οποίο θεωρεί ότι θα ανακριθεί σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, δήλωσε ότι πιστεύει πως οι ιρανικές αρχές είναι ήδη ενήμερες για την κατάστασή του και ότι εάν επιστρέψει στο Ιράν, θα υποβληθεί σε ερωτήσεις από τις αρχές. Ανέφερε ότι, παρότι δεν είχε συνεργασία με το PKK, είχε διαβάσει βιβλία σχετικά με την οργάνωση και συμφωνούσε με ορισμένες από τις ιδέες της, ιδίως ως προς τη στάση της απέναντι στις γυναίκες (ερυθρό 67/2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Περαιτέρω, υποστήριξε ότι η περιοχή καταγωγής του θεωρείται ιδιαίτερα ευαίσθητη από τις αρχές και ανέφερε ότι πρόσφατα συνελήφθησαν περίπου εκατό άτομα στην πόλη του. Τέλος, υποστήριξε ότι στο Ιράν αρκεί κάποιος να είναι Κούρδος ώστε να θεωρηθεί ύποπτος διασύνδεσης με το PKK, χωρίς οι αρχές να εξετάζουν περαιτέρω την πραγματική του εμπλοκή. (ερυθρό 68/2χ, 3χ, του διοικητικού φακέλου).  Κληθείς να εξηγήσει γιατί θεωρεί ότι οι αρχές ενδέχεται να τον προσεγγίσουν ή να τον ανακρίνουν σε σχέση με το PKK, παρότι ουδέποτε είχε προηγουμένως αντιμετωπίσει σχετικό ζήτημα στο Ιράν, δήλωσε ότι στην Κύπρο βρίσκεται σε επαφή με Ιρανούς Κούρδους και ότι ορισμένα πρόσωπα προσπαθούσαν να αναπτύξουν φιλικές σχέσεις μαζί του, υποβάλλοντάς του παράλληλα πολλές ερωτήσεις, γεγονός που τον οδήγησε στην υποψία ότι ενδεχομένως συνέλεγαν πληροφορίες για λογαριασμό άλλων φορέων, όπως η ιρανική πρεσβεία. (ερυθρό 67/1χ του διοικητικού φακέλου).  Ερωτηθείς σχετικά με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, δήλωσε ότι δεν πιστεύει στη θρησκεία αλλά στον άνθρωπο, υποστηρίζοντας ότι σε κάθε θρησκεία υπάρχει στοιχείο ταπείνωσης και ότι ο ίδιος πιστεύει στη μη πρόκληση βλάβης προς τους άλλους. (ερυθρό 66/1χ του διοικητικού φακέλου).

 

Θα πρέπει βεβαίως να αναφερθώ και στη συνέντευξη της αιτήτριας 2 αφού το αίτημα των αιτητών εξετάστηκε από κοινού.  Κατά την καταγραφή της αίτησης της, η αιτήτρια δήλωσε ως προς τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της, ότι εισήλθε στη χώρα παράτυπα μαζί με την οικογένειά της λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζαν στο Ιράν. Ανέφερε ότι υπέφερε από ψυχολογικά προβλήματα εξαιτίας του σεισμού και των συνεπειών του, ενώ η ζωή τους είχε καταστεί αφόρητη λόγω της γενικότερης κατάστασης στη χώρα, των οικονομικών κυρώσεων και άλλων δυσκολιών. Υποστήριξε ότι στην περιοχή τους σημειώνονταν συχνοί σεισμοί και μετασεισμοί, γεγονός που τους ανάγκαζε να διαμένουν σε σκηνή και στο αυτοκίνητο υπό ιδιαίτερα δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες, μαζί με το μικρό παιδί τους. Δήλωσε ότι ζούσε με συνεχή φόβο και ανασφάλεια, έχοντας διαρκώς στο μυαλό της τον κίνδυνο θανάτου λόγω της κατάστασης.

 

Περαιτέρω, ανέφερε ότι ο σύζυγός της διατηρούσε κατάστημα, ωστόσο τα εισοδήματά τους δεν επαρκούσαν και αντιμετώπιζαν σοβαρές οικονομικές δυσκολίες. Προσέθεσε ότι λόγω της οικονομικής κατάστασης, των κυρώσεων εις βάρος του Ιράν, των συνεπειών του σεισμού και των γενικότερων δυσκολιών στη χώρα, δεν μπορούσαν πλέον να συνεχίσουν τη ζωή τους στη χώρα καταγωγής τους. Ανέφερε ότι ο σύζυγός της έχασε την εργασία του και έμεινε άνεργος χωρίς οικονομικούς πόρους, γεγονός που επιδείνωσε περαιτέρω τις συνθήκες διαβίωσής τους. Περαιτέρω, υποστήριξε ότι ως κούρδισσα και σουνίτισσα μουσουλμάνα δεχόταν διαφορετική και κακή μεταχείριση λόγω της φυλής και της θρησκείας της, αναφέροντας ότι άτομα στο περιβάλλον της την χλεύαζαν και την προσέβαλαν εξαιτίας αυτών των χαρακτηριστικών. Δήλωσε ότι η κατάσταση αυτή την επηρέαζε ψυχολογικά και ότι δεν μπορούσε να ζήσει με ηρεμία και ίσα δικαιώματα στη χώρα της, γεγονός που συνέβαλε στην απόφασή της να εγκαταλείψει το Ιράν και να αναζητήσει μία καλύτερη και ασφαλέστερη ζωή αλλού (ερυθρά 5-7 και ερυθρά 20- 22 του διοικητικού φακέλου).

 

Η Αιτήτρια δήλωσε ότι είναι επίσης κουρδικής καταγωγής από το χωριό Tapezard. Παντρεύτηκε τον Αιτητή σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και διέμεναν στην Javanrud. Για τα επόμενα δύο χρόνια φοιτούσε σε σχολείο ενηλίκων, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως κομμώτρια, ωστόσο, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο όταν έμεινε έγκυος. Στη Javanrud έμειναν συνολικά περί τα 4-5 χρόνια και μετακόμισαν σε μια μικρή πόλη ονόματι Ravansar, όπου αγόρασαν σπίτι και έμειναν για έναν περίπου χρόνο, επιστρέφοντας μετά στην Javanrud. Στη συνέχεια, αγόρασαν έκταση γης στην πόλη Seikh Abdulkaram και έχτισαν το σπίτι τους, έως ότου δύο χρόνια αργότερα, καταστράφηκε από έναν μεγάλο σεισμό. Τότε μετακόμισαν στη Ravansar και έξι μήνες αργότερα, εγκατέλειψαν τη χώρα  (ερυθρό 69/1χ και 66/2χ του διοικητικού φακέλυ).  Η αιτήτρια ανέφερε ότι αρχικά μετέβησαν στην Τουρκία όπου έμειναν για 10 μέρες. Αφότου είδαν ότι η ζωή εκεί είναι δύσκολη για τους πρόσφυγες, αποφάσισαν να γυρίσουν στο Ιράν και να εγκατασταθούν στο Bandar Anzali. Ωστόσο, ούτε εκεί ήταν εύκολα και λίγες ημέρες αργότερα, με τη βοήθεια διακινητή, μετέβησαν στην Κωνσταντινούπολη και πήραν απευθείας πτήση για τις μη ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές (ερυθρό 64/2χ  του διοικητικού φακέλου).

 

Όσον αφορά τους λόγους που την ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής της, η αιτήτρια υποστήριξε πως η ζωή ήταν δυσχερής και πως εξαιτίας της κουρδικής καταγωγής είχαν υποστεί διακρίσεις και ο σύζυγός της αντιμετώπιζε μεγάλη δυσκολία στην εξεύρεση εργασίας. Σε μία περίσταση, ο σύζυγός της είχε βρει μία θέση εργασίας και όταν γνωστοποιήθηκε η κουρδική καταγωγή του, δεν επιλέχθηκε για την θέση. Η ίδια διέμενε σε ένα μικρό χωριό στο οποίο δεν υπήρχε ούτε ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Λύκειο). Όταν η μητέρα της απεβίωσε, η οποία προέτρεπε την αιτήτρια να συνεχίσει τις σπουδές της, ο πατέρας της νυμφεύθηκε άλλη γυναίκα και διέμενε σε άλλη οικία έτσι, η αιτήτρια διαβιούσε μονάχα με τους δύο αδελφούς της. Η ίδια επιθυμούσε να συνεχίσει τις σπουδές της, ο πατέρας της ωστόσο δεν ήταν σύμφωνος με αυτό. Καθώς η ζωή ήταν πολύ δύσκολη, για μία νεαρή γυναίκα, αποφάσισε να νυμφευθεί τότε τον σύζυγό της. Συνέχισε την εκπαίδευσή της για δύο έτη, έπαυσε ωστόσο στη συνέχεια λόγω εγκυμοσύνης. Καθότι η ίδια ως γυναίκα δεν μπορούσε να συνεχίσει τις σπουδές της και ο σύζυγος της να εξεύρει εργασία, εγκατέλειψαν την χώρα ώστε να εξασφαλίσουν ένα ποιοτικότερο μέλλον για τον υιό τους και τα τέκνα που θα αποκτήσουν. Περαιτέρω συμπλήρωσε πως ως Κούρδοι, δεν μπορούσαν να ομιλούν την γλώσσα τους και να φέρουν την παραδοσιακή τους ενδυμασία, υποβάλλονταν σε διακρίσεις ως προς τον τρόπο ομιλίας και ενδυμασίας από το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού και δέχονταν προσβολές, έπρεπε δε να υποκρύπτουν την ταυτότητά τους ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις, οι αστυνομικές αρχές προχωρούσαν σε αυθαίρετες συλλήψεις (ερυθρό 63/2χ, 3χ του διοικητικού φακέλου).

 

Σε σχέση με τις συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής τους, δήλωσε ότι θα υποστεί συναισθηματική βλάβη εξαιτίας των διακρίσεων και ερωτηθείσα τι φοβάται ως προς τα παιδιά της, απάντησε ότι η ζωή στη χώρα καταγωγής τους θα είναι πολύ δύσκολη για τον υιό τους (ερυθρό 62/1χ του διοικητικού φακέλου).  Τόσο κατά τα παιδικά της χρόνια, όσο και αργότερα, η αιτήτρια δήλωσε ότι βίωσε διακρίσεις εξαιτίας της κουρδικής καταγωγής και σουνίτικης θρησκείας της και παρέθεσε το παράδειγμα μίας εργοδότριας σε κατάστημα κομμωτικής η οποία αρνήθηκε να την προσλάβει για εργασία διότι προτιμούσε να προσλάβει εργαζόμενη που να ασπάζεται το σιιτικό δόγμα (ερυθρό 60/1χ του διοικητικού φακέλου).

 

Η αιτήτρια υποστήριξε πως είναι δυνατόν να αντιληφθεί τρίτο πρόσωπο την κουρδική καταγωγή της εξαιτίας της παραδοσιακής ένδυσης που φέρουν οι Κούρδοι και παρέθεσε πως σε μία περίσταση, όταν η ίδια, η αδελφή της και ο σύζυγος αυτής είχαν μεταβεί σε κατάστημα εστίασης και η ίδια ήταν ενδεδυμένη με την παραδοσιακή φορεσιά, είχε προσελκύσει επικριτικά βλέμματα. Όταν της ζητήθηκε να αναφέρει πως μπορεί να αντιληφθεί τρίτο πρόσωπο την κουρδική καταγωγή της εάν δεν φέρει την παραδοσιακή ένδυση, απάντησε πως μπορεί αυτή να γίνει αντιληπτή εξαιτίας της προφοράς τους (ερυθρά 60- 61 του διοικητικού φακέλου).  Η αιτήτρια εργαζόταν ως κομμώτρια, αναγκάσθηκε ωστόσο να παύσει την εργασία της εξαιτίας της εγκυμοσύνης της (ερυθρό 60/2χ του διοικητικού φακέλου)

 

Όσον αφορά τον σύζυγό της, δήλωσε ότι είχε συμμετάσχει σε διαδικασία πρόσληψης για μία κυβερνητική θέση ως ηλεκτρολόγος μηχανικός («electronic engineering job») για την οποία είχε εξετασθεί τόσο σε πρακτικό όσο και σε θεωρητικό επίπεδο, ωστόσο, ενώ αρχικά του είχε ανακοινωθεί πως θα καταλάμβανε την θέση, μετέπειτα αυτή δόθηκε σε έτερο υποψήφιο λόγω μη πλήρωσης των προϋποθέσεων από μέρους του, στοιχείο το οποίο ο ίδιος συμπέρανε πως ήταν αποτέλεσμα διακριτικής μεταχείρισης σε βάρος του εξαιτίας της φυλής και θρησκείας του. Η Αιτήτρια δήλωσε ότι οι διασυνδέσεις με κρατικές, στρατιωτικές αρχές στη χώρα της διευκολύνουν την εξεύρεση και ανάληψη θέσεων εργασίας (ερυθρό 59 και ερυθρό 58/1χ του διοικητικού φακέλου).  Η Αιτήτρια δήλωσε ότι το 2018 σημειώθηκε σεισμός στην πόλη Sheikh Abdulkaram, 1 χιλιόμετρο από την πόλη Javanrud και κατόπιν μετοίκησαν στην Ravansar όπου διέμειναν 6 μήνες προτού εγκαταλείψουν την χώρα, επί ένα έτος δε βίωναν σεισμούς 3 φορές εβδομαδιαίως και γι’ αυτό αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την οικία τους (ερυθρό 57/2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Κληθείς να αναφέρει εάν οι αρχές της χώρας καταγωγής της θα της επέτρεπαν την εκ νέου είσοδο στη χώρα, απάντησε ότι διαμένουν στο ίδιο οικιστικό συγκρότημα με άλλα άτομα κουρδικής καταγωγής από το Ιράκ, την Συρία και την χώρα καταγωγής της, οι οποίοι έχουν συγκροτήσει ένα γραφείο το οποίο ονομάζεται γραφείο για το Κουρδιστάν και αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους στις εκάστοτε χώρες και σε περίπτωση επιστροφής της, ενδέχεται οι αρχές να τους συλλάβουν διότι εκείνη και ο σύζυγός της είναι εγγεγραμμένοι στο γραφείο αυτό και είναι εφικτό για τις υπηρεσίες πληροφοριών της χώρας τους να ανακαλύψουν την σύνδεση αυτή (ερυθρό 57/3χ και 56/1χ του διοικητικού φακέλου).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τους ισχυρισμούς που παρέθεσαν στην αφήγησή τους οι αιτητές, διέκρινε στην έκθεση - εισήγησή του πέντε ουσιώδεις ισχυρισμούς, οι οποίοι προκύπτουν από τις δηλώσεις των αιτητών ως κατωτέρω: (1) Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και συνήθους διαμονής των αιτητών, (2) Οι αιτητές υπέστησαν διακριτική μεταχείριση στο Ιράν ένεκα της κουρδικής εθνοτικής καταγωγής τους και του θρησκεύματος τους ως σουνίτες και (3) Ο αιτητής 1 δήλωσε ότι η εθνοτική του καταγωγή οδήγησε στην στοχοποίηση του από τους καθηγητές του στο πανεπιστήμιο και το προσωπικό ασφαλείας, (4) Οι αιτητές εγκατέλειψαν την οικία τους στην Javanrud το 2018 λόγω ενός μεγάλου σεισμού και (5) Οι αιτητές ισχυρίστηκαν ότι σε περίπτωση επιστροφής τους θα συλλαμβάνονταν και θα ανακρίνονταν, ενώ ενδέχεται να κατέληγαν στη φυλακή, λόγω της κουρδικής τους καταγωγής και της σύνδεσής τους με κουρδικό γραφείο στην Κύπρο.

 

Ο αρμόδιος λειτουργός έκανε αποδεκτό τον ισχυρισμό των αιτητών προς την ταυτότητα, το προσωπικό προφίλ (εκπαίδευση, οικογενειακή κατάσταση, εργασία) και τη χώρα καταγωγής των αιτητών καθώς οι δηλώσεις τους κρίθηκαν σαφείς και συνεκτικές, ενώ διασταυρώθηκαν από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και από τα έγγραφα που προσκόμισαν.

 

Ο δεύτερος ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός εφόσον κρίθηκε ως εσωτερικά και εξωτερικά αναξιόπιστος. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι ο αιτητής 1 δεν κατάφερε να παρέχει συνεκτικές και πειστικές πληροφορίες ώστε να αποδείξει ότι η μη πρόσληψή του σε θέση εκπαιδευτικού συνδεόταν άμεσα με την κουρδική του καταγωγή. Παρότι ανέφερε ότι πέτυχε στις εξετάσεις και ότι τελικά προσλήφθηκε άλλο άτομο με λιγότερα προσόντα, δεν μπόρεσε να εξηγήσει με σαφήνεια πώς αυτό σχετιζόταν με την εθνοτική ομάδα στην οποία ανήκει. Κατέληξε στην πεποίθηση ότι η επιλογή πραγματοποιήθηκε με εθνοτικά κριτήρια, καθώς διαπίστωσε ότι το άτομο που τελικά προσλήφθηκε δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει ορισμένα τεχνικά ζητήματα που θεωρούνταν αναγκαία για την επιτυχία στις εξετάσεις. Επιπλέον, η Αιτήτρια ανέφερε ότι της αρνήθηκαν εργασία σε κομμωτήριο λόγω της κουρδικής και σουνιτικής της καταγωγής. Ωστόσο, δεν μπόρεσε να παραθέσει άλλα παρόμοια προσωπικά περιστατικά και έδωσε ασαφείς απαντήσεις. Παράλληλα, δήλωσε ότι εργάστηκε ως κομμώτρια στο Javanrud και διέκοψε την εργασία της επειδή έπρεπε να γεννήσει, στοιχείο που αποδυναμώνει τον ισχυρισμό περί συστηματικών διακρίσεων εις βάρος της.

 

Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία του υπό κρίση ισχυρισμού κρίθηκε ότι εξωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι οι Κούρδοι στο Ιράν αντιμετωπίζουν θεσμικές και κοινωνικές διακρίσεις, ιδίως ως προς την πρόσβαση στην εργασία, ενώ στην επαρχία Kermanshah καταγράφονται υψηλά ποσοστά ανεργίας και εκτεταμένο λαθρεμπόριο ως μέσο βιοπορισμού. Παρά τα γενικά αυτά στοιχεία, κρίθηκε ότι οι αιτητές δεν κατάφεραν να αποδείξουν ότι υπέστησαν προσωπικά διακρίσεις λόγω της κουρδικής τους καταγωγής.

 

Ομοίως δεν έγινε αποδεκτός και ο τρίτος ισχυρισμός των αιτητών περί της στοχοποίησης του αιτητή 1 από καθηγητές του στο πανεπιστήμιο και προσωπικό ασφαλείας. Ειδικότερα,  κρίθηκε ότι ο αιτητής ανέφερε με συνεκτικό τρόπο ότι κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών του σπουδών ήρθε σε αντιπαράθεση με καθηγητή-κληρικό λόγω προσβλητικών δηλώσεων του τελευταίου κατά των σουνιτών. Κατόπιν του περιστατικού, κλήθηκε από την πανεπιστημιακή ασφάλεια, όπου καταχωρήθηκε σχετική αναφορά στον φάκελό του, η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, θα μπορούσε να επηρεάσει μελλοντικές επαγγελματικές ή διοικητικές διαδικασίες. Ωστόσο δεν ήταν σε θέση να παραθέσει πληροφορίες σε σχέση με τον τρόπο που αυτό το μεμονωμένο περιστατικό που έλαβε χώρα πριν 13 έτη επηρέασε τη μετέπειτα πορεία της ζωής του, με αποτέλεσμα να μην τεκμηριωθεί η εσωτερική αξιοπιστία του αφηγήματός του.

 

Στα πλαίσια εξέτασης της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού, ο αρμόδιος λειτουργός ανέτρεξε σε πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής των αιτητών από τις οποίες προέκυψε ότι στο Ιράν η ακαδημαϊκή ελευθερία είναι περιορισμένη, τα πανεπιστήμια υπόκεινται σε αυστηρό κρατικό έλεγχο και καταστολή, ενώ επιβεβαιώνεται ότι φοιτητές έχουν αντιμετωπίσει συνέπειες, ακόμη και αποκλεισμό από τη συνέχιση των σπουδών τους, για πολιτικούς λόγους. Επιπλέον, οι διαθέσιμες πηγές επιβεβαιώνουν ότι το εκπαιδευτικό σύστημα προωθεί τις ισλαμικές αξίες και ότι η συμμόρφωση με την κρατική ιδεολογία αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την ακαδημαϊκή εξέλιξη, ενώ η διδασκαλία του Σιιτικού Ισλάμ είναι υποχρεωτική σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

 

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι οι εξωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν το γενικό πλαίσιο της καταστολής στα ιρανικά πανεπιστήμια, ο λειτουργός έκρινε ότι αυτό δεν αρκεί για να επιβεβαιώσει τους προσωπικούς ισχυρισμούς του αιτητή. Έλαβε υπόψη ότι το περιστατικό που επικαλέστηκε συνέβη πριν από 13 χρόνια, ήταν μεμονωμένο και ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει ή να αποδείξει ότι είχε οποιεσδήποτε δυσμενείς συνέπειες στη ζωή του έκτοτε. Ως εκ τούτου, κατέληξε ότι ούτε η εσωτερική ούτε η εξωτερική αξιοπιστία του συγκεκριμένου ουσιώδους ισχυρισμού θεμελιώνονται, με αποτέλεσμα ο ισχυρισμός να μην γίνει αποδεκτός στο σύνολό του.

 

Αντιστοίχως και ο τέταρτος ισχυρισμός των Αιτητών περί του ότι εγκατέλειψαν το σπίτι τους στην Javanrud το 2018 λόγω ενός μεγάλου σεισμού, δεν έγινε αποδεκτός από τον αρμόδιο λειτουργό.  Συγκεκριμένα, οι Αιτητές ισχυρίστηκαν ότι εγκατέλειψαν την οικία τους στο Javanrud το 2018 λόγω σεισμού. Ωστόσο, κρίθηκε ότι οι δηλώσεις τους παρουσίαζαν ασυνέπειες, καθώς η Αιτήτρια απέδωσε τη μετακίνηση στον σεισμό, ενώ ο Αιτητής δεν ανέφερε τον σεισμό ως λόγο μετακίνησης και υποστήριξε ότι μετακόμισαν λόγω ανησυχιών που σχετίζονταν με τη συχνότητα περιστατικών στο κοντινό νοσοκομείο και την εγκυμοσύνη της συζύγου του.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, διαπιστώθηκε ότι εξωτερικές πηγές δεν επιβεβαίωσαν βασικά στοιχεία των δηλώσεων των Αιτητών. Ειδικότερα, δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστεί η περιοχή Sheikh al Karam, ενώ οι πηγές ανέφεραν ότι ο σεισμός στο Sarpol Zahab σημειώθηκε τον Νοέμβριο του 2018 και όχι τον Οκτώβριο του 2017, ως είχε δηλώσει η Αιτήτρια (ερυθρό 57 2χ, του διοικητικού φακέλου). Επιπλέον, δεν βρέθηκαν πληροφορίες που να επιβεβαιώνουν τον ισχυρισμό του Αιτητή σχετικά με τις επιπτώσεις από τη λειτουργία του νοσοκομείου στην περιοχή.  Στη βάση των ανωτέρω στοιχείων, ο τέταρτος ουσιώδης ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός.

 

Ο πέμπτος ισχυρισμός των Αιτητών κρίθηκε πως δεν τεκμηριώθηκε ούτε εσωτερικά, ούτε εξωτερικά από το αφήγημά τους. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι ο Αιτητής ερωτηθείς σχετικά με τους λόγους για τους οποίους οι αρχές ενδέχεται να θεωρήσουν ότι συνδέεται με το PKK,  απέδωσε την πιθανή αυτή ευθύνη αποκλειστικά στην κουρδική του καταγωγή, ενώ ανέφερε ότι δεν είχε αντιμετωπίσει ποτέ σχετικό ζήτημα στο Ιράν.  Όταν ρωτήθηκε σχετικά με τα βιβλία και τις ιδέες που διάβασε αναφορικά με το PKK, ο αιτητής μη συνεκτικά δήλωσε ότι άρχισε να ασχολείται με το συγκεκριμένο θέμα μετά την άφιξή του στην Κύπρο, λόγω των επαφών του με διάφορα άτομα, ενώ ανέφερε ότι οι βασικές ιδέες σχετίζονται με την ενδυνάμωση των γυναικών και την πρόοδο της κοινωνίας μέσω της συμβολής τους.

 

Περαιτέρω, η αιτήτρια 2 δήλωσε ότι στην Κύπρο διαμένουν μαζί με ομάδα Κούρδων από τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, οι οποίοι συνδέονται με γραφείο του Κουρδιστάν και δραστηριοποιούνται για τα δικαιώματα των Κούρδων στις χώρες τους. Παράλληλα, ανέφερε με μη συνεκτικό τρόπο ότι θεωρεί πιθανό να αντιμετωπίσουν προβλήματα ή ακόμη και σύλληψη σε περίπτωση επιστροφής τους στο Ιράν, λόγω των επαφών αυτών και των ισχυρών ιρανικών υπηρεσιών πληροφοριών. Κατά τον λειτουργό, οι αιτητές δεν κατόρθωσαν να τεκμηριώσουν οποιαδήποτε ουσιαστική σχέση ή σύνδεση με το PKK, είτε κατά την παραμονή τους στο Ιράν είτε στην Κύπρο. Περαιτέρω, δεν προέκυψε ότι είχαν αναπτύξει πολιτική δράση, ούτε ότι είχαν περιέλθει στην αντίληψη των αρχών ως πρόσωπα με πολιτική ή φιλοκουρδική δραστηριότητα.

 

Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία του υπό κρίση ισχυρισμού, ο λειτουργός, λαμβάνοντας υπόψη τις δηλώσεις των αιτητών καθώς και τις σχετικές πληροφορίες από τη χώρα καταγωγής τους αναφορικά με τη μεταχείριση των απορριφθέντων αιτούντων άσυλο και επιστραφέντων, κατέληξε ότι οι αιτητές δεν εμπίπτουν στο προφίλ προσώπων που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τις ιρανικές αρχές και ως εκ τούτου, δεν διατρέχουν πραγματικό κίνδυνο σύλληψης, κράτησης ή κακομεταχείρισης σε περίπτωση επιστροφής τους στο Ιράν.

 

Περαιτέρω,  στη βάση του ισχυρισμού που έγινε αποδεκτός, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε πως λαμβάνοντας υπόψη το προσωπικό τους προφίλ δεν συντρέχουν εύλογοι λόγοι να θεωρείται πως σε περίπτωση επιστροφής τους στην χώρα καταγωγής τους και ειδικότερα στην περιοχή Javanrud (Kermanshah) θα κινδυνεύσουν να υποστούν μεταχείριση που ισοδυναμεί με δίωξη ή σοβαρή βλάβη.

 

Υπό το φως των ανωτέρω και προχωρώντας στη νομική ανάλυση, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις υπαγωγής των αιτητών σε ένα από τους πέντε λόγους που προβλέπονται από το άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου και ως εκ τούτου, απορρίφθηκε η πιθανότητα εκχώρησης προσφυγικού καθεστώτος.  Επιπλέον, κρίθηκε ότι σε περίπτωση επιστροφής τους  στην χώρα καταγωγής τους δεν θα κινδυνεύσουν με θανατική ποινή ή εκτέλεση σύμφωνα με το άρθρο 19 (2) (α), ούτε ενδέχεται να υποστούν βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία δυνάμει του άρθρου 19 (2) (β)  καθώς και ούτε προέκυψαν στοιχεία που να δικαιολογούν την υπαγωγή τους στο άρθρο 19(2)(γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου ακροαματική διαδικασία, o αιτητής προέβαλε ότι κατόπιν του σεισμού στη χώρα του απώλεσαν το κατάστημα και την οικία τους, ήλθαν στην Δημοκρατία ώστε να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά τους και επίσης, ως Κούρδοι και σουνίτες αντιμετωπίζουν προβλήματα στη χώρα τους και επεσήμανε πως ο υιός του δεν ομιλεί πλέον την περσική γλώσσα. Σε σχετική ερώτηση του Δικαστηρίου, ο αιτητής ανέφερε ότι είναι μέλος του γραφείου του Κουρδιστάν στην Δημοκρατία και διαθέτει κάρτα μέλους και πως από κοινού με τα λοιπά μέλη συμμετέχουν σε διαδηλώσεις, όπως για παράδειγμα στη διαδήλωση που διοργανώθηκε στην πρεσβεία εξ’ αφορμής της δολοφονίας της Mahsa Amini. Σκοπός του εν λόγω γραφείου είναι η προάσπιση των δικαιωμάτων των Κούρδων της Τουρκίας, της Συρίας και του Ιράν.

 

Ο αιτητής αναφέρθηκε περαιτέρω στην ύπαρξη ενός κόμματος, του PKK (Abdullah Ocalan), το οποίο στηρίζει οικονομικά τους Κούρδους. Ο αιτητής δήλωσε ότι διατηρούν αραιή επικοινωνία με τους γονείς τους στη χώρα καταγωγής τους και πως η κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή είναι επισφαλής, ακόμη δε και στα εκπαιδευτικά ιδρύματα γίνεται ρίψη δακρυγόνων. Σε σχέση με το θρήσκευμα του, ο αιτητής επεξήγησε πως είναι σουνίτης. Σε σχέση με τον σεισμό του 2017, ο αιτητής υποστήριξε πως συνέβη στην Javanrud από όπου προέρχονται και πως ο ίδιος και η οικογένειά του έκτισαν την οικία τους στην περιοχή Seikh Abdulkaram, η οποία εντοπίζεται 3 χιλιόμετρα από την Javanrud. Η εν λόγω περιοχή έχει αποκτήσει την ονομασία της από τον αρχηγό της.  Ακολούθησε αναβολή της υπόθεσης προκειμένου να τοποθετηθεί η συνήγορος της Δημοκρατίας. 

 

Οι Καθ’ ων η Αίτηση στα πλαίσια της δικαστικής διαδικασίας υιοθέτησαν το περιεχόμενο της ένστασης και της γραπτής τους αγόρευσης και επεσήμαναν πως οι αιτητές διαθέτουν υποστηρικτικό δίκτυο στη χώρα καταγωγής τους και δεν απέδειξαν πως συντρέχουν στο πρόσωπό τους οι προϋποθέσεις χορήγησης σε αυτούς καθεστώτος διεθνούς προστασίας.  Η υπόθεση επαναορίστηκε για περαιτέρω διευκρινίσεις κατά τις οποίες διαπιστώθηκε πως η δικηγόρος που χειριζόταν την υπόθεση αποχώρησε από την υπηρεσία και έγινε αλλαγή της δικηγόρου των καθ’ων η αίτηση και κατά συνέπεια, ακολούθησε ενώπιον του Δικαστηρίου εκ νέους ορισμός της υπόθεσης για Διευκρινίσεις.

 

Κατά το στάδιο των Διευκρινίσεων, ο Αιτητής ανέφερε πως πλέον η σύζυγός του και το τέκνο του έκλεισαν τον φάκελο της υπόθεσής τους και επέστρεψαν στην χώρα καταγωγής τους πριν από ενάμιση έτος. Πρόσθεσε ότι ο ίδιος επιθυμεί να παραμείνει και να εργαστεί στην Κυπριακή Δημοκρατία, καθώς έχει ήδη συμπληρώσει οκταετή παραμονή.  Όταν ρωτήθηκε από το Δικαστήριο τους λόγους για τους οποίους αναγκάστηκε η σύζυγος και τα τέκνα του να αναχωρήσουν από την Δημοκρατία, ο Αιτητής αποκρίθηκε πως το μικρότερο τέκνο τους ήταν δύο ετών και η σύζυγός του πολύ άρρωστη, με αποτέλεσμα να μην δύναται να εργαστεί η ίδια και να δυσκολευτεί η οικογένεια να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες. Ζήτησα από την συνήγορο των Καθ’ ων η αίτηση να επιβεβαιώσει κατά πόσον το παιδί και η σύζυγος έχουν αναχωρήσει από την Κυπριακή Δημοκρατία και όρισα εκ νέου την συζήτηση της υπόθεσης για την επόμενη ημέρα.

 

Κατά την επόμενη δικάσιμο, η συνήγορος των Καθ’ων η αίτηση δήλωσε πως, σύμφωνα με πληροφόρηση που είχε από την Υπηρεσία Ασύλου, η σύζυγος και το παιδί αναχώρησαν στις 08/07/2024 νομίμως από την Κυπριακή Δημοκρατία, χωρίς να υπάρχει πληροφορία εάν δήλωσαν παραίτηση από την υπό εξέταση προσφυγή τους. Ο Αιτητής, ωστόσο, δήλωσε πως επιθυμεί να προωθήσει την προσφυγή του, επαναφέροντας τους λόγους του αιτήματός του για διεθνή προστασία, οι οποίοι εδράζονται στην παρελθούσα διακριτική μεταχείριση που υπέστη λόγω της κουρδικής εθνοτικής του καταγωγής, του θρησκεύματός του ως μουσουλμάνος Σουνίτης και στον φόβο μελλοντικής αντιμετώπισης δυσκολιών ως Κούρδος στο Ιράν.

 

Ζήτησα από τον αιτητή στα πλαίσια της δικαστικής διαδικασίας να σχολιάσει το γεγονός ότι η σύζυγος και το παιδί έχουν επιστρέψει στην χώρα καταγωγής του ενώ τυγχάνουν όλοι κουρδικής καταγωγής. Ο αιτητής αποκρίθηκε πως η σύζυγος και το παιδί του δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες, καθώς τα προβλήματα που αντιμετώπισε συνδέονταν με τον ίδιο προσωπικά και για τους ίδιους λόγους πιστεύει πως θα αντιμετωπίσει δυσκολίες στο Ιράν λόγω της εθνοτικής του ταυτότητας.  Επεσήμανε ο αιτητής πως εξαιτίας της τρέχουσας κατάστασης ασφαλείας στο Ιράν, η οποία είναι ρευστή, ότι δεν μπορεί να επιστρέψει γιατί θα τεθεί σε κίνδυνο η ζωή του.

 

Η συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση εξέφρασε τους προβληματισμούς της σχετικά με το ότι η σύζυγος και το παιδί επέστρεψαν στην χώρα καταγωγής χωρίς να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα, ωστόσο υπογραμμίζει ότι το 2024 οι συνθήκες ήταν διαφορετικές, ενώ κατά την παρούσα χρονική στιγμή η κατάσταση ασφαλείας εξακολουθεί να είναι ρευστή. Συμπλήρωσε δε, ότι το αίτημα της αιτήτριας και του ανήλικου τέκνου της καθίσταται, πλέον, ως άνευ αντικειμένου.

 

Συνεπώς η αιτήτρια 2 και το ανήλικο τέκνο τους, αιτητής 3, δεν βρίσκονται στην Κυπριακή Δημοκρατία και έχουν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής τους.  Η υπό εξέταση προσβαλλόμενη απόφαση αφορά και τους τρείς αιτητές και συνεπώς εκδόθηκε μία απόφαση από την Υπηρεσία Ασύλου για το αίτημά τους.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 3, του περί προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000 (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

 

«3.-(1) Ως πρόσφυγας αναγνωρίζεται το πρόσωπο που, λόγω βάσιμου φόβου καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, είναι εκτός της χώρας της ιθαγενείας του και δεν είναι σε θέση, ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο, να χρησιμοποιήσει την προστασία της χώρας αυτής, ή πρόσωπο, που δεν έχει ιθαγένεια, το οποίο, ενώ είναι εκτός της χώρας της προηγούμενης συνήθους διαμονής του ως αποτέλεσμα αυτών των καταστάσεων, δεν είναι σε θέση ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν είναι πρόθυμο να επιστρέψει σ’ αυτή και στο οποίο δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 5.»

 

Αναφορικά με το άρθρο 19, του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

 

«19.-(1) Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του αναγνωρίζει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.»

 

Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου προκύπτει ότι η αιτήτρια και το ανήλικο τέκνο της έχουν επιστρέψει οικειοθελώς στο Ιράν, στη χώρα της ιθαγένειάς τους, όπου και διαμένουν κατά τον χρόνο έκδοσης της παρούσας απόφασης. Το πραγματικό αυτό γεγονός λαμβάνεται υπόψη στο πλαίσιο της ex nunc εξέτασης της προσφυγής και αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την αξιολόγηση της συνδρομής των προϋποθέσεων αναγνώρισης διεθνούς προστασίας.

 

Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 3(1) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, καθεστώς πρόσφυγα αναγνωρίζεται μόνο σε πρόσωπο το οποίο, λόγω βάσιμου φόβου δίωξης, βρίσκεται εκτός της χώρας της ιθαγένειάς του και αδυνατεί ή, λόγω του φόβου αυτού, δεν επιθυμεί να απολαύσει την προστασία της χώρας αυτής. Ομοίως, σύμφωνα με το άρθρο 19(1) του ίδιου Νόμου, καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δύναται να αναγνωριστεί μόνο όταν υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι ο αιτητής, εάν επιστρέψει στη χώρα της ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

Εν προκειμένω, η αιτήτρια και το ανήλικο τέκνο της της έχουν ήδη επιστρέψει και διαμένουν στη χώρα της ιθαγένειάς τους. Ως εκ τούτου, δεν πληρούται η αντικειμενική προϋπόθεση εφαρμογής των ανωτέρω διατάξεων, οι οποίες προϋποθέτουν ότι το πρόσωπο βρίσκεται εκτός της χώρας καταγωγής του και αιτείται διεθνούς προστασίας από άλλο κράτος. Περαιτέρω, η οικειοθελής επιστροφή τους συνιστά ιδιαίτερα κρίσιμο στοιχείο κατά την εκτίμηση των πραγματικών περιστάσεων, καθόσον καταδεικνύει ότι έχουν επανενταχθεί στη χώρα της ιθαγένειάς τους.  Υπό τις περιστάσεις αυτές, καταλήγω ότι δεν συντρέχουν πλέον οι νόμιμες προϋποθέσεις για την αναγνώριση καθεστώτος πρόσφυγα ή καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας στην αιτήτριας και στο ανήλικο τέκνο, αιτητή 3.

 

Έχω λάβει υπόψη μου όλα τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιόν μου, εξετάζοντας με προσοχή τους ισχυρισμούς που πρόβαλε ο αιτητής και μελετώντας ταυτόχρονα την έκθεση/εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία υιοθετήθηκε στο σύνολό της από το αρμόδιο εξουσιοδοτημένο πρόσωπο που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου. Είναι αναγκαίο, οι ισχυρισμοί που πρόβαλαν οι αιτητές να διερευνηθούν και από το Δικαστήριο και να εξεταστούν κατά πόσον επιβεβαιώνονται με τις πληροφορίες που συγκεντρώνονται για τη χώρα καταγωγής τους, στα πλαίσια βεβαίως της ex nunc δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και προς εκπλήρωση της υποχρέωσής του για έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.  

 

Αξιολογώντας τον πρώτο ισχυρισμό, ο αρμόδιος λειτουργός τον έκανε αποδεκτό ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστο. Αντιθέτως, όλοι οι υπόλοιποι ισχυρισμοί δεν έγιναν αποδεκτοί και προχωρώ να τους αξιολογήσω πιο κάτω.

 

Αναφορικά με τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό περί του ότι οι αιτητές υπέστησαν διακριτική μεταχείριση στο Ιράν ένεκα της κουρδικής εθνοτικής καταγωγής τους και του θρησκεύματος τους ως σουνίτες διαπιστώνω από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου πως δεν πληρούνται τις προϋποθέσεις αξιοπιστίας, τόσο ως προς την εσωτερική όσο και ως προς την εξωτερική τους διάσταση.  Ως προς την εσωτερική αξιοπιστία, διαπιστώνω ότι ο αιτητής 1 δεν παρείχε συγκεκριμένες, συνεκτικές και επαρκώς τεκμηριωμένες πληροφορίες, ικανές να αποδείξουν ότι η μη πρόσληψή του σε θέση εκπαιδευτικού συνδεόταν αιτιωδώς με την κουρδική του καταγωγή. Ειδικότερα, μολονότι δήλωσε ότι πέτυχε στις σχετικές εξετάσεις και ότι τελικώς επιλέχθηκε υποψήφιος με λιγότερα προσόντα, δεν εξήγησε με σαφή και πειστικό τρόπο πώς η εν λόγω απόφαση οφειλόταν σε διακριτική μεταχείριση λόγω της εθνοτικής του καταγωγής. Αντιθέτως, η πεποίθησή του ότι η επιλογή βασίστηκε σε εθνοτικά κριτήρια στηρίζεται αποκλειστικά στη δική του εκτίμηση ότι το πρόσωπο που προσλήφθηκε δεν διέθετε τις απαραίτητες τεχνικές γνώσεις για την επιτυχή συμμετοχή στις εξετάσεις. Ο ισχυρισμός αυτός δεν συνοδεύεται από αντικειμενικά ή επαληθεύσιμα στοιχεία που να καταδεικνύουν ότι η απόφαση της πρόσληψης υπαγορεύθηκε από λόγους που σχετίζονται με την κουρδική του καταγωγή και ως εκ τούτου, δεν κρίνεται επαρκώς θεμελιωμένος.  Τα όσα δήλωσε ο αιτητής κατά το αφήγημά του δεν συνάδουν με τον ισχυρισμό του περί συστηματικής ή επαναλαμβανόμενης άρνησης πρόσβασης στην απασχόληση λόγω της κουρδικής ή της θρησκευτικής του ταυτότητας.  Κατά συνέπεια, διαπιστώνω πως η εσωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού δεν τεκμηριώθηκε.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, λαμβάνω υπόψη τις διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής του, από τις οποίες προκύπτει ότι οι Κούρδοι στο Ιράν αντιμετωπίζουν, σε γενικό επίπεδο, θεσμικές και κοινωνικές διακρίσεις, μεταξύ άλλων και ως προς την πρόσβαση στην αγορά εργασίας. Επιπλέον, προκύπτει ότι στην επαρχία Kermanshah επικρατούν υψηλά ποσοστά ανεργίας και δυσμενείς κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, γεγονός που οδηγεί μέρος του πληθυσμού στην αναζήτηση άτυπων ή παράνομων μέσων βιοπορισμού.

 

Αναφορικά με την μεταχείριση των Κούρδων στο Ιράν, κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, σύμφωνα με το Minority Rights Group, περίπου το 10% του πληθυσμού του Ιράν είναι Κούρδοι και είναι συγκεντρωμένοι κυρίως στα βορειοδυτικά της χώρας, κατά μήκος των συνόρων με το βόρειο Ιράκ και τη νοτιοδυτική Τουρκία ενώ μία άλλη σημαντική κοινότητα Κούρδων ζει στα βορειοανατολικά, κατά μήκος των συνόρων με το Τουρκμενιστάν.[1] Από τις αρχές του 20ού αιώνα, οι Κούρδοι έχουν αντιμετωπίσει απειλές για τους παραδοσιακούς τρόπους διαβίωσής τους ως αποτέλεσμα της αναγκαστικής εγκατάστασής τους σε μόνιμους οικισμούς και της στρατιωτικοποίησης των περιοχών όπου κατοικούν.[2] Οι περισσότεροι είναι σουνίτες μουσουλμάνοι και, ως εκ τούτου, υφίστανται διακρίσεις τόσο λόγω του θρησκευτικού τους δόγματος όσο και λόγω της εθνοτικής τους ταυτότητας.[3] Μία μικρή μειοψηφία είναι σιίτες μουσουλμάνοι.[4] Οι δυσμενείς συνθήκες ζωής τους επιδεινώθηκαν από τις αναγκαστικές μετακινήσεις πληθυσμών, τις κατασχέσεις γης και την ανεπαρκή ανοικοδόμηση μετά τον πόλεμο Ιράν–Ιράκ.[5] Όσον αφορά τα δικαιώματα γης, παρατηρούνται υψηλά επίπεδα απαλλοτριώσεων και κρατικής αδιαφορίας στις κουρδικές περιοχές του βορειοδυτικού Ιράν, δηλαδή στο Ιρανικό Κουρδιστάν και στις επαρχίες Kermanshah και Ilam.[6]

 

Σύμφωνα με άρθρο δημοσιευμένο στο Journal of Policy and Society τον Δεκέμβριο 2025, τα τελευταία χρόνια, ωστόσο, έχουν σημειωθεί ορισμένες θετικές εξελίξεις για τον κουρδικό πληθυσμό στο Ιράν, με την κυβέρνηση να έχει αρχίσει να αναγνωρίζει την κουρδική γλώσσα και τον κουρδικό πολιτισμό, ενώ παράλληλα έχει επιτραπεί η λειτουργία ορισμένων μέσων ενημέρωσης στην κουρδική γλώσσα.[7] Περαιτέρω, έχει αυξηθεί το ενδιαφέρον των Ιρανών για τον κουρδικό πολιτισμό, με πολλούς να παρακολουθούν κουρδικές μουσικές και χορευτικές παραστάσεις και να απολαμβάνουν την κουρδική κουζίνα.[8]

 

Τον Φεβρουάριο 2025, το ιρανικό Κοινοβούλιο απέρριψε πρόταση που αποσκοπούσε στην εισαγωγή της διδασκαλίας μη περσικών γλωσσών στα σχολεία.[9] Οι υποστηρικτές της εν λόγω πρότασης επικαλέστηκαν το άρθρο 15 του ιρανικού Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι, ενώ η περσική είναι η επίσημη γλώσσα, επιτρέπεται η διδασκαλία τοπικών και εθνοτικών γλωσσών στα σχολεία παράλληλα με την περσική.[10] Δημοσίευμα ημερομηνίας Μαρτίου 2025 αναφέρει ότι ένας άντρας, ο  οποίος δίδασκε εθελοντικά την κουρδική γλώσσα στην πόλη Saqqez συνελήφθη το 2017 και ανακρίθηκε για μέρες στα γραφεία των μυστικών υπηρεσιών του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) στο Sanandaj και καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκισης με τις κατηγορίες της «δράσης κατά της εθνικής ασφάλειας» και της «συνωμοσίας και συμπαιγνίας.»[11] Έτερα περιστατικά συλλήψεων εκπαιδευτικών που διδάσκουν την κουρδική γλώσσα έχουν καταγραφεί.[12]

 

Η επαρχία Kermanshah κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας στη χώρα, όπως αναφέρει δημοσίευμα ιρακινού πρακτορείου, ημερομηνίας Απριλίου 2025, επικαλούμενα στοιχεία του ιρανικού στατιστικού κέντρου.[13]  Όπως υποστηρίζει ο Barzoo Eliassi, ένας αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστημίου Linnaeus της Σουηδίας με τον οποίο συνομίλησε ο Οργανισμός της Ευρωπαικής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA) στα πλαίσια της έκθεσης για το Ιράν που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο 2024, καθώς δεν υπάρχει εργασία στις κουρδικές περιοχές, οι Κούρδοι μετακινούνται σε έτερες περιοχές όπως η Τεχεράνη, για εργασία όπου οι αρχές συχνά τους ελέγχουν για να διαπιστώσουν σε ποια κοινωνική τάξη ή εθνοτική ομάδα ανήκουν.[14] Έτερη πηγή με την οποία συνομίλησε ο ως άνω οργανισμός σημειώνει πως σε κάθε κυβερνητική υπηρεσία υπάρχει ένα γραφείο ασφαλείας, γνωστό ως «herasat», το οποίο έχει ως αποστολή να διεξάγει συνεντεύξεις, θέτοντας ερωτήσεις που αφορούν, μεταξύ άλλων, την κουρδική ανεξαρτησία, τις ένοπλες ομάδες και την πολιτική προσήλωση.[15]

 

Σε έγγραφη δήλωση της μη-κυβερνητικής οργάνωσης Zagros Human Rights Center, ημερομηνίας Αυγούστου 2024, προς το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών αναφέρεται ότι παρά τον πλούτο σε φυσικούς πόρους, οι κουρδικές περιοχές δεν επωφελούνται οικονομικά, καθώς τα έσοδα κατευθύνονται κυρίως προς το κέντρο της χώρας, ενισχύοντας έτσι τις οικονομικές ανισότητες μεταξύ των κουρδικών περιοχών και της υπόλοιπης χώρας.[16]

 

Από τις πιο πάνω διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής του αιτητή επιβεβαιώνεται ότι οι Κούρδοι στο Ιράν αποτελούν εθνοτική και θρησκευτική μειονότητα, η οποία αντιμετωπίζει διαχρονικά διακρίσεις και περιορισμούς στην άσκηση ορισμένων δικαιωμάτων. Οι πληροφορίες καταγράφουν, μεταξύ άλλων, περιορισμούς στην εκπαίδευση της κουρδικής γλώσσας, περιστατικά συλλήψεων ατόμων που δραστηριοποιούνται στη διδασκαλία της, αυξημένη επιτήρηση των Κούρδων από τις αρχές ασφαλείας, καθώς και κοινωνικοοικονομικές ανισότητες και υψηλά ποσοστά ανεργίας στις κουρδικές περιοχές. Παράλληλα, οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι τα τελευταία χρόνια έχουν σημειωθεί ορισμένες περιορισμένες εξελίξεις ως προς την αναγνώριση της κουρδικής γλώσσας και του πολιτισμού. Επομένως, οι διαθέσιμες πληροφορίες τεκμηριώνουν την ύπαρξη ενός γενικού πλαισίου διακρίσεων και περιορισμών εις βάρος των Κούρδων στο Ιράν, χωρίς όμως να αρκούν αφ' εαυτών για να επιβεβαιώσουν ότι κάθε άτομο κουρδικής καταγωγής υφίσταται ή διατρέχει κίνδυνο δίωξης αποκλειστικά λόγω της εθνοτικής του ταυτότητας.

 

Ως εκ τούτου, η αξιολόγηση του ισχυρισμού απαιτεί την εξατομικευμένη εκτίμηση των προσωπικών περιστάσεων του αιτητή η οποία έχει προηγηθεί στα πλαίσια αξιολόγησης της εσωτερικής του αξιοπιστίας.  Ωστόσο, κρίνω ότι οι γενικές αυτές πληροφορίες δεν αρκούν, αφ' εαυτών, για να τεκμηριώσουν ότι συγκεκριμένα ο αιτητής 1 υπέστη προσωπικά πράξεις διάκρισης ή δυσμενούς μεταχείρισης λόγω της κουρδικής του καταγωγής ή της θρησκείας του. Ελλείψει εξατομικευμένων, συνεκτικών και αξιόπιστων στοιχείων που να συνδέουν τις προσωπικές του εμπειρίες με τις πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής του, καταλήγω ότι ο υπό εξέταση ισχυρισμός δεν έχει αποδειχθεί και ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.

 

Εξετάζοντας τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό των Αιτητών, σύμφωνα με τον οποίο ο Αιτητής 1 στοχοποιήθηκε από καθηγητές του πανεπιστημίου και από το προσωπικό ασφαλείας του εκπαιδευτικού ιδρύματος, καταλήγω ότι αυτός δεν μπορεί επίσης να γίνει αποδεκτός.  Ως προς την εσωτερική αξιοπιστία, διαπιστώνω ότι ο Αιτητής περιέγραψε με συνεκτικό τρόπο το περιστατικό κατά το οποίο, κατά τη διάρκεια των πανεπιστημιακών του σπουδών, αντέδρασε σε προσβλητικές δηλώσεις καθηγητή – κληρικού εις βάρος των Σουνιτών, με αποτέλεσμα να κληθεί από την υπηρεσία ασφαλείας του πανεπιστημίου και να καταχωρηθεί σχετική αναφορά στον φάκελό του. Ωστόσο, παρά την αποδοχή της βασικής αλληλουχίας των γεγονότων, ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει με συγκεκριμένο και πειστικό τρόπο τις συνέπειες που είχε το περιστατικό αυτό στη μετέπειτα ζωή του ούτε να τεκμηριώσει ότι η εν λόγω καταχώρηση είχε οποιαδήποτε πραγματική ή διαρκή επίπτωση στην επαγγελματική, κοινωνική ή διοικητική του κατάσταση. Ειδικότερα, δεν προέκυψε ότι κατά τα δεκατρία περίπου έτη που μεσολάβησαν από το περιστατικό μέχρι την αναχώρησή του από το Ιράν αντιμετώπισε οποιοδήποτε πρόβλημα από τις αρχές ή υπέστη δυσμενή μεταχείριση που να μπορεί να αποδοθεί στο συγκεκριμένο περιστατικά.  Κατά συνέπεια, η εσωτερική αξιοπιστία του τρίτου ουσιώδους ισχυρισμού δεν τεκμηριώνεται από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου.

 

Προχωρώ βεβαίως να εξετάσω και την εξωτερική αξιοπιστία των δηλώσεων του αιτητή προκειμένου να εντοπίσω κατά πόσον οι δηλώσεις του ταυτίζονται με τις πηγές πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής του.  Όσον αφορά την ακαδημαϊκή ελευθερία στο Ιράν ανέτρεξα σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης από τις οποίες προέκυψε σύμφωνα με την  έκθεση του Freedom House που καλύπτει τα γεγονότα του έτους 2025, ότι η ακαδημαϊκή ελευθερία παραμένει περιορισμένη στο Ιράν με τον Khamenei να έχει προειδοποιήσει ότι τα πανεπιστήμια δεν πρέπει να μετατραπούν σε κέντρα πολιτικών δραστηριοτήτων.[17] Οι φοιτητές δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν τις σπουδές τους για πολιτικούς λόγους ή επειδή ανήκουν στην κοινότητα των Μπαχάι.[18] Πολλοί πανεπιστημιακοί καθηγητές απολύθηκαν επειδή υποστήριξαν τις διαδηλώσεις «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία» που ξεκίνησαν το 2022 ή για άλλους πολιτικούς λόγους και σε πολλές περιπτώσεις αντικαταστάθηκαν από άτομα που υποστηρίζουν περισσότερο το καθεστώς.[19]

 

Τα ιδιωτικά σχολεία των θρησκευτικών μειονοτήτων στο Ιράν, πλην των σουνιτών μουσουλμάνων, λειτουργούν υπό την εποπτεία του Υπουργείου Παιδείας.[20] Το Υπουργείο πρέπει να εγκρίνει όλα τα βιβλία που χρησιμοποιούνται στα μαθήματα, συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών κειμένων.[21] Επιπροσθέτως, αυτά τα σχολεία μπορούν να παρέχουν τη δική τους θρησκευτική διδασκαλία και σε γλώσσες εκτός της φαρσί, αλλά οι αρχές πρέπει επίσης να εγκρίνουν αυτά τα κείμενα.[22] Οι διευθυντές αυτών των ιδιωτικών σχολείων πρέπει να αποδεικνύουν πίστη στο κράτος και προσήλωση στο σιιτικό δόγμα του Ισλάμ.[23] 

 

Αναφορικά με την θρησκευτική ελευθερία στο Ιράν, κατόπιν έρευνας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, προέκυψε σύμφωνα με την Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία στην 2026 έκθεσή της που αφορά στα γεγονότα του 2025 καταγράφει ότι το 2025, οι συνθήκες θρησκευτικής ελευθερίας στο Ιράν παρέμειναν δυσμενείς.[24] Η ιρανική κυβέρνηση ενίσχυσε τη συστηματική στοχοποίηση μη σιιτών μουσουλμανικών θρησκευτικών μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των μπαχάι, των εβραίων, των χριστιανών, των σούφι και των σουνιτών.[25] Οι σουνίτες και άλλες μη μουσουλμανικές μειονότητες στοχοποιήθηκαν μέσω βασανιστηρίων, εξαφανίσεων επιφανών κληρικών και καταστροφή κατοικιών.[26] Παράλληλα, καταγράφηκαν εκτελέσεις σουνιτών μουσουλμάνων εξαιτίας της θρησκευτικής τους ταυτότητας και οι αρχές απέστειλαν δυνάμεις ασφαλείας στο σουνίτικο τζαμί κατόπιν καταδίκης από σουνίτη κληρικό των συλλήψεων των σουνιτών από την κυβέρνηση.[27] Η έκθεση του ως άνω οργανισμού για το 2025 καταγράφει ότι η κυβέρνηση συνέχισε να στοχοποιεί τους σουνίτες μουσουλμάνους μέσω εκτελέσεων, συλλήψεων, εξαφανίσεων εξέχοντων κληρικών, καταστροφής κατοικιών και άρνησης χορήγησης οικοδομικών αδειών.[28]

 

Τον Ιούλιο 2025, εμπειρογνώμονες των Ηνωμένων Εθνών απέστειλαν επιστολή προς την ιρανική κυβέρνηση υπογραμμίζοντας την αύξηση των αναφορών για ρητορική μίσους στα περσικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στα αραβικά μέσα ενημέρωσης που συνδέονται με το Ιράν, όπου ολόκληρες μειονοτικές κοινότητες κατηγορούνται ως προδότες, χρησιμοποιώντας «εξευτελιστική γλώσσα» όπως «βρωμερά ποντίκια», και εμπλέκοντάς τους στις εχθροπραξίες.[29]

 

Σύμφωνα με την μαρτυρία ενός σουνίτη μουσουλμάνου, όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του πρακτορείου DW, «στο Ιράν, οι σουνίτες δεν επιτρέπεται να κατέχουν σημαντικά πολιτικά αξιώματα· δεν μπορούν να γίνουν πρόεδροι ή επικεφαλής του δικαστικού σώματος, ούτε μπορούν να είναι μέλη του Συμβουλίου των Φυλάκων, να ιδρύουν πολιτικά κόμματα ή να κατέχουν εφημερίδες ή περιοδικά. Δεν είμαστε καν πολίτες δεύτερης κατηγορίας: ουσιαστικά δεν έχουμε κανένα δικαίωμα.»[30]

 

Η έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας του έτους 2026 που αφορά στα γεγονότα του 2025 και δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο 2026 επιβεβαιώνει πως οι θρησκευτικές μειονότητες, μεταξύ των οποίων και οι σουνίτες, υπόκεινται σε εκτεταμένες διακρίσεις όσον αφορά την πρόσβαση στην εκπαίδευση, την απασχόληση, την υιοθεσία, τα πολιτικά αξιώματα και τους χώρους λατρείας.[31]   Η 2026 έκθεση του Freedom House που αφορά στα γεγονότα του 2025 καταγράφει ότι «οι σουνίτες μουσουλμάνοι ισχυρίζονται ότι τους έχει απαγορευτεί να χτίζουν τζαμιά στις μεγάλες πόλεις και ότι αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην εξεύρεση θέσεων εργασίας στον δημόσιο τομέα.»[32] 

 

Η εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού αξιολογείται ως μερικώς τεκμηριωμένη, καθόσον οι διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής επιβεβαιώνουν ότι στο Ιράν εξακολουθούν να υφίστανται σημαντικοί περιορισμοί στην ακαδημαϊκή ελευθερία και εκτεταμένες διακρίσεις εις βάρος των μη σιιτικών θρησκευτικών μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των σουνιτών μουσουλμάνων.  Ως εκ τούτου, οι διαθέσιμες πληροφορίες τεκμηριώνουν την ύπαρξη ενός γενικού πλαισίου περιορισμών και διακρίσεων που δύναται να επηρεάζει ορισμένα πρόσωπα   Υπό τα δεδομένα αυτά, κρίνω ότι, ακόμη και αν το περιστατικό έλαβε χώρα όπως περιγράφεται, δεν αποδεικνύεται ότι δημιούργησε ή διατήρησε πραγματικό κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης για τον αιτητή.

 

Περαιτέρω, εξετάζω τον τέταρτο ουσιώδη ισχυρισμό των Αιτητών, σύμφωνα με τον οποίο εγκατέλειψαν την κατοικία τους στην περιοχή Javanrud εξαιτίας μεγάλου σεισμού, και καταλήγω ότι ούτε αυτός μπορεί να γίνει αποδεκτός. Ως προς την εσωτερική αξιοπιστία, διαπιστώνω ότι οι δηλώσεις των δύο Αιτητών παρουσιάζουν ουσιώδεις αποκλίσεις ως προς τον λόγο της μετακίνησής τους. Συγκεκριμένα, η αιτήτρια απέδωσε την αποχώρηση της οικογένειας από την κατοικία τους στον σεισμό, ενώ ο αιτητής δεν ανέφερε τον σεισμό ως λόγο μετακίνησης, αλλά δήλωσε ότι η μετεγκατάσταση πραγματοποιήθηκε λόγω της εγγύτητας της κατοικίας σε νοσοκομείο, της συχνότητας των περιστατικών που σημειώνονταν στην περιοχή και της εγκυμοσύνης της συζύγου του. Οι αντιφατικές αυτές αναφορές αφορούν τον πυρήνα του ισχυρισμού και δεν επιτρέπουν τη διαμόρφωση σαφούς και συνεκτικής εικόνας ως προς τα πραγματικά αίτια της μετακίνησής τους.  Κατά συνέπεια η εσωτερική αξιοπιστία του υπό εξέταση ισχυρισμού δεν τεκμηριώθηκε από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, λαμβάνω υπόψη τις διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής και διαπιστώνω ότι αυτές δεν επιβεβαιώνουν βασικά στοιχεία των δηλώσεων των Αιτητών. Σημειώνεται πως στις 26 Αυγούστου 2017, σεισμός μεγέθους 6,0 έπληξε τη δυτική επαρχία Kermanshah, 26 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Javanrud.[33] Στις 12 Νοεμβρίου 2017, ισχυρός σεισμός έπληξε τη μεθοριακή περιοχή μεταξύ Ιράν και Ιράκ, κοντά στην επαρχία Kermanshah, ο οποίος έγινε αισθητός στις δυτικές και κεντρικές επαρχίες και προκάλεσε περισσότερους από 630 θανάτους, χιλιάδες τραυματισμούς, εκτεταμένες ζημιές σε κτίρια και σημαντικές οικονομικές απώλειες.[34] Δημοσίευμα του VOA αναφέρει ότι η πλειονότητα των θυμάτων εντοπίστηκε στην πόλη Sarpol-e-Zahab, στην επαρχία Kermanshah.[35] Στις 25 Νοεμβρίου 2018 σημειώθηκε σεισμός στην Sarpol-e Zahab, ο οποίος έγινε αισθητός στις δυτικές επαρχίες Ilam και Κουρδιστάν.[36]   Σημειώνεται πως ανευρέθη τοποθεσία ονόματι Sheykh ol Karam στην επαρχία Kermanshah, πλησίον της πόλης Javanrud.[37]  Παρόλο που εντοπίζονται πληροφορίες σε σχέση με τις δηλώσεις του αιτητή η εσωτερική αξιοπιστία του δεν κατέστη δυνατό να τεκμηριωθεί και αυτό οδηγεί βεβαίως στο να μη γίνει αποδεκτός ο τέταρτος ουσιώδης ισχυρισμός στο σύνολό του.

 

Τέλος, εξετάζοντας τον πέμπτο ουσιώδη ισχυρισμό, σύμφωνα με τον οποίο ενδέχεται να θεωρηθούν από τις ιρανικές αρχές ως πρόσωπα συνδεόμενα με το PKK και, εξαιτίας αυτού, να υποστούν δίωξη σε περίπτωση επιστροφής τους στο Ιράν. Καταλήγω ότι ούτε ο ισχυρισμός αυτός τεκμηριώνεται επαρκώς.  Ως προς την εσωτερική αξιοπιστία, διαπιστώνω ότι ο Αιτητής, όταν ερωτήθηκε για τους λόγους για τους οποίους οι ιρανικές αρχές θα μπορούσαν να θεωρήσουν ότι διατηρεί σχέση με το PKK, απέδωσε την πιθανότητα αυτή αποκλειστικά στην κουρδική του καταγωγή, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι ουδέποτε αντιμετώπισε οποιοδήποτε σχετικό ζήτημα ή ενδιαφέρον από τις αρχές κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Ιράν. Περαιτέρω, όταν κλήθηκε να αναπτύξει τις γνώσεις του σχετικά με το PKK και τις ιδεολογικές του θέσεις, δήλωσε ότι άρχισε να ενημερώνεται για το συγκεκριμένο ζήτημα μόνο μετά την άφιξή του στην Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω επαφών με άλλα πρόσωπα, ενώ οι αναφορές του περιορίστηκαν σε γενικές διαπιστώσεις περί ενδυνάμωσης των γυναικών και κοινωνικής προόδου, χωρίς να καταδεικνύουν ουσιαστική γνώση ή πραγματική εμπλοκή με την οργάνωση.

 

Αντίστοιχα, η Αιτήτρια ανέφερε ότι στην Κύπρο διαμένουν μαζί με ομάδα Κούρδων από τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, οι οποίοι δραστηριοποιούνται υπέρ των δικαιωμάτων των Κούρδων και διατηρούν επαφές με γραφείο του Κουρδιστάν. Ωστόσο, όταν ερωτήθηκε για τους λόγους για τους οποίους οι επαφές αυτές θα μπορούσαν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των ιρανικών αρχών, περιορίστηκε σε γενικές και υποθετικές αναφορές περί της αποτελεσματικότητας των ιρανικών υπηρεσιών πληροφοριών, χωρίς να παραθέσει συγκεκριμένα περιστατικά ή στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι οι ίδιοι έχουν περιέλθει στην αντίληψη των αρχών ή ότι έχουν αναπτύξει πολιτική ή άλλη δραστηριότητα ικανή να τους καταστήσει πρόσωπα ενδιαφέροντος. Από το σύνολο των δηλώσεων των Αιτητών δεν προκύπτει οποιαδήποτε ουσιαστική ή αποδεδειγμένη σχέση με το PKK ούτε κατά την παραμονή τους στο Ιράν ούτε μετά την άφιξή τους στην Κυπριακή Δημοκρατία, ούτε προκύπτει ότι έχουν αναπτύξει πολιτική ή φιλοκουρδική δράση που να τους καθιστά στόχο των ιρανικών αρχών.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, λαμβάνω υπόψη τις σχετικές πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής αναφορικά με τη μεταχείριση των επιστραφέντων στο Ιράν και των απορριφθέντων αιτητών διεθνούς προστασίας. Όπως αναφέρεται σε έκθεση της Δανέζικης Υπηρεσίας Μετανάστευσης, δημοσιευθείσα τον Δεκέμβριο 2025, πηγές που συμβουλεύτηκε η εν λόγω επισήμαναν ότι υπάρχει ένας ορισμένος βαθμός αυθαιρεσίας στον τρόπο με τον οποίο οι ιρανικές αρχές αντιμετωπίζουν τους απορριφθέντες αιτούντες άσυλο που επιστρέφουν στη χώρα.[38] Ένας ειδικός στην κοινωνία των πολιτών εξήγησε ότι αυτή η αυθαιρεσία φαίνεται να είναι σκόπιμη και αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης «στρατηγικής ασάφειας» κατά την οποία οι αρχές μεταβάλλουν σκόπιμα ή εφαρμόζουν τους κανόνες με ασυνεπή τρόπο.[39] Σύμφωνα με μία πηγή, ορισμένοι επαναπατρισθέντες έχουν συλληφθεί και διωχθεί λόγω πολιτικών δραστηριοτήτων, ωστόσο, δεν υπάρχουν σαφή στοιχεία για τα αίτια ή τις συνέπειες αυτών των περιπτώσεων και γενικά, η συμμετοχή σε διαδηλώσεις δεν οδηγεί απαραίτητα σε δίωξη ή σοβαρή τιμωρία, καθώς ο κίνδυνος εξαρτάται από τη φύση της διαμαρτυρίας και τον βαθμό εμπλοκής του ατόμου.[40] Σύμφωνα με έναν διεθνή οργανισμό, η υποβολή αίτησης ασύλου στο εξωτερικό δεν θεωρείται έγκλημα στο Ιράν και οι ιρανικές αρχές συνήθως δεν γνωρίζουν ότι ένα άτομο έχει ζητήσει άσυλο όταν αυτό επιστρέφει στο Ιράν.[41]  Παρόλα αυτά διαφαίνεται πως ο αιτητής 1 δεν είναι πρόσωπο που θα μπορούσε να προκαλέσει το ενδιαφέρον των αρχών.  Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη πως ο αιτητής 1 δεν έχει τεκμηριώσει την εσωτερική αξιοπιστία των δηλώσεών του ο προβαλλόμενος ισχυρισμός επίσης δεν γίνεται αποδεκτός.

 

Όπως προκύπτει από τα προεκτεθέντα, ο αιτητής 1 δεν επικαλείται στη συνέντευξή του με τρόπο αξιόπιστο κανέναν απολύτως ισχυρισμό που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα, έτσι όπως αυτή η έννοια ερμηνεύεται από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.  Αδιαμφισβήτητα προκύπτει από το άρθρο 18 (5) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000, πως ο αιτητής 1 που επιθυμεί την υπαγωγή του στο ειδικό προστατευτικό καθεστώς της Σύμβασης, οφείλει να εκθέσει στη διοίκηση με στοιχειώδη σαφήνεια, τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά τα οποία του προκαλούν, κατά τρόπο αντικειμενικό, δικαιολογημένο φόβο δίωξης στη χώρα καταγωγής του. 

 

Ο αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να προσκομίσει για την απόδειξη των ισχυρισμών του, τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, αυτό όμως δεν αίρει την υποχρέωσή του να επικαλεσθεί με λεπτομέρεια, σαφήνεια και αληθοφάνεια συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το αίτημα που υπέβαλε στις αρμόδιες αρχές.  Οι ισχυρισμοί που προωθούνται από τον αιτητή, ενόψει του ότι δεν έχουν προωθηθεί κατά τρόπο αξιόπιστο, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε υπαγωγή του στο καθεστώς του άρθρου 3 του Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Ειδικά σε σχέση με την παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας στο πλαίσιο του άρθρου 19 (1) και (2) του Ν. 6(Ι)/2000 προβλέπονται τα πιο κάτω (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

 

«19.-(1) Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του αναγνωρίζει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.

(2) Για τους σκοπούς του παρόντος Νόμου, “σοβαρή βλάβη” ή “σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη” σημαίνει-

(α) θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή

(β) βασανιστήρια ή απάνθρωπη  ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτητή στη χώρα καταγωγής του, ή

(γ) σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης.»

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1) του Ν. 6 (Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι».  Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19 του Ν. 6 (Ι)/2000, σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619.

 

Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου, και ενόψει της απόρριψης των ισχυρισμών του αιτητή 1, προκύπτει πως δεν στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 (2) (α) ή (β) του Ν. 6 (Ι)/2000 για να παρασχεθεί στον αιτητή 1 το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη υπό τη μορφή της θανατικής ποινής ή εκτέλεσης,  βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Στο πλαίσιο της εξέτασης του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6 (Ι)/2000 όπως αυτό παρατίθεται ανωτέρω, θα προβώ σε εξέταση της σχετικής νομολογίας των ζητημάτων που προκύπτουν από το άρθρο αυτό.

 

Όπως ανέλυσα και στην απόφασή μου στην υπόθεση υπ’αριθμόν 4778/22, Y.Y.M. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 6/2/2025:

 

«Σχετικά με την έννοια της ένοπλης σύρραξης, το ΔΕΕ στην απόφαση Diakite [ΔΕΕ, C-285/12, ημερ. 30.1.2014, σκ.35] έκρινε ότι (υπογράμμιαση του παρόντος Δικαστηρίου) «το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας έχει την έννοια ότι η ύπαρξη εσωτερικής ένοπλης συρράξεως πρέπει να γίνεται δεκτή, όσον αφορά την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, όταν οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή όταν δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους, χωρίς να είναι αναγκαίο να είναι δυνατός ο χαρακτηρισμός της συρράξεως αυτής ως ένοπλης συρράξεως που δεν έχει διεθνή χαρακτήρα, υπό την έννοια του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, και χωρίς η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργανώσεως των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων ή η διάρκεια της συρράξεως να αποτελεί αντικείμενο αυτοτελούς εκτιμήσεως σε σχέση με την εκτίμηση του βαθμού βίας που δεσπόζει στην οικεία επικράτεια.»

 

Σε σχέση με την έννοια της αδιάκριτης βίας και ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν κατά την αξιολόγηση του συστατικού αυτού στοιχείου του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6 (Ι)/2000 το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε σε απόφασή του στην υπόθεση C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43, ότι λαμβάνονται υπόψη «[…]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 […] καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών».

 

Επί του προσδιορισμού του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ( στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών  8319/07 and 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011, σκ.241) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

 

Περαιτέρω, διευκρινίζοντας τον όρο «προσωπική απειλή», το ΔΕΕ στα πλαίσια της απόφασης στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009, σκέψη 35 εξήγησε ότι οφείλει (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου): «να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.»  Ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ίδια απόφαση της υπόθεσς C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερομηνία 17.2.2009, στην σκέψη 39 διευκρίνισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».»

 

Κατά την άσκηση της αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου για πλήρη και από τούδε και στο εξής (άρθρο 11 (3) (α) του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018) εξέταση πραγματικών και νομικών ζητημάτων που διέπουν την επίδικη απόφαση θα προβώ σε παράθεση πρόσφατων πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής του αιτητή. Επαναλαμβάνω ότι η συλλογή πληροφοριών από το Δικαστήριο έχει αναγνωριστεί τόσο στη νομολογία του ΕΔΔΑ (βλ. ενδεικτικά ΕΔΔΑ, απόφαση ημερομηνίας 11/01/2007, αίτηση υπ’ αριθ. 1948/04, Salah Sheekh, παρ.136, απόφαση ημερ. 23/08/2016, αίτηση υπ’ αριθ. 59166/12, JK and Others v. Sweden, παρ.90), όσο και του παρόντος Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικά YB v. Δημοκρατίας, ημερ. 02/05/2023, απόφαση αρ. 1217/21).

 

Προχωρώντας σε παράθεση πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής του, και ιδίως τη γενική κατάσταση ασφαλείας στο Ιράν, διαπιστώνεται πως στις 28 Φεβρουαρίου 2026 το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν νέα κύματα αεροπορικών πληγμάτων στο Ιράν,^[42] εγκαινιάζοντας μια νέα φάση σύρραξης που μέσα σε λίγες ημέρες, απέκτησε περιφερειακή διάσταση. Η Fact-Finding Mission on Iran του OHCHR κατέγραψε ότι μέχρι τις 3 Μαρτίου η ένοπλη σύγκρουση είχε ήδη επεκταθεί ώστε να εμπλέκει περισσότερες από δέκα χώρες.^[43] Μεταξύ των νεκρών της 28 Φεβρουαρίου συγκαταλέγονταν και ανώτεροι Ιρανοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Ali Khamenei.^[44] Μετά τον θάνατό του, ως νέος Ανώτατος Ηγέτης ορίστηκε ο Mojtaba Khamenei.^[45]

 

Οι διαθέσιμες πηγές πληροφόρησης συνδέουν την έναρξη αυτής της νέας φάσης τόσο με τη μακρά αντιπαράθεση γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν όσο και με τη γενικότερη στρατιωτική και γεωπολιτική αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν, η οποία είχε ήδη οξυνθεί κατά το έτος 2025. Το ACLED περιγράφει τα πλήγματα της 28ης Φεβρουαρίου ως το γεγονός που πυροδότησε πόλεμο πλήρους κλίμακας με ταχεία περιφερειακή διάχυση,^[46] ενώ το OHCHR, αλλά και ειδικοί εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ, συνέδεσαν την κλιμάκωση με την αποτυχία αποκλιμάκωσης μέσω διπλωματικών οδών και με την ευρύτερη αμφισβήτηση της νομιμότητας της χρήσης στρατιωτικής βίας ως μέσου αντιμετώπισης του ιρανικού πυρηνικού ζητήματος ή άλλων περιφερειακών διαφορών.^[47]

 

Από τις πρώτες ημέρες των επιχειρήσεων, διεθνείς οργανισμοί προειδοποιούσαν ότι ο κίνδυνος δεν περιοριζόταν σε μεμονωμένα στρατιωτικά πλήγματα. Στις 2 Μαρτίου 2026 ο Γενικός Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας δήλωσε ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις αυξάνουν τους κινδύνους για την πυρηνική ασφάλεια και προστασία και ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις δεν θα πρέπει να αποτελούν στόχο,^[48] ενώ την ίδια ημέρα η ICRC υπογράμμισε ότι η διεύρυνση των εχθροπραξιών θέτει σε μεγάλο κίνδυνο τους αμάχους και τις βασικές πολιτικές υποδομές, υπενθυμίζοντας την υποχρέωση σεβασμού νοσοκομείων, σχολείων και λοιπών εγκαταστάσεων που εξυπηρετούν τον άμαχο πληθυσμό.^[49]

 

Η εξέλιξη της σύρραξης κατέδειξε ότι ο κίνδυνος για τους αμάχους και για την καθημερινή λειτουργία της χώρας δεν εντοπίζεται μόνο στην Τεχεράνη. Κατά το ACLED, ήδη από τις αρχές Μαρτίου είχαν καταγραφεί πλήγματα σε τουλάχιστον 26 από τις 31 επαρχίες του Ιράν^[50]. Στο ίδιο πλαίσιο, η Fact-Finding Mission on Iran του OHCHR κατέγραψε αναφορές για θύματα αμάχων, καθώς και για ζημιές και καταστροφές σε κρίσιμες πολιτικές υποδομές, νοσοκομεία και σχολεία,^[51] ενώ ειδική αναφορά έγινε στο πλήγμα κατά σχολείου στο Minab της επαρχίας Hormozgan στις 28 Φεβρουαρίου 2026, όπου αναφέρθηκε ότι σκοτώθηκαν περισσότερα από 165 άτομα, στη μεγάλη τους πλειονότητα μαθήτριες.^[52]

 

Σύμφωνα με το OHCHR, στις 3 Μαρτίου 2026 η Iranian Red Crescent Society είχε ήδη αναφέρει 787 νεκρούς στο Ιράν από την έναρξη των αεροπορικών πληγμάτων.^[53] Στις 11 Μαρτίου ο WHO ανέφερε ότι οι εθνικές αρχές του Ιράν κατέγραφαν περισσότερους από 1.300 θανάτους και 9.000 τραυματισμούς,^[54] ενώ στις 17 Μαρτίου η περιφερειακή ενημέρωση του WHO έκανε λόγο για πάνω από 1.440 νεκρούς και περισσότερους από 18.700 τραυματισμούς στο Ιράν.^[55] Την ίδια περίοδο η UNICEF έκανε λόγο για σημαντική αύξηση των παιδικών θυμάτων στην ευρύτερη σύγκρουση, περιλαμβανομένων εκατοντάδων παιδιών που αναφέρονταν ως νεκρά στο Ιράν.^[56]  Οι τελευταίες αναφορές Μαρτίου του έτους 2026 κάνουν λόγο για 1500 νεκρούς και 18,551 τραυματίες,^[57] ενώ το ACLED είχε καταγράψει 2436 περιστατικά ασφαλείας σε 31 επαρχίες του Ιράν, εκ των οποίων τα 1523 καταγράφονται ως εκρήξεις ή απομακρυσμένη βία, καθώς και 889 απώλειες ανθρώπινων ζώων.^[58]

 

Επιπτώσεις υπήρξαν και στο σύστημα υγείας της χώρας. Στις 5 Μαρτίου το Reuters, επικαλούμενο τον WHO, μετέδωσε ότι είχαν ήδη επαληθευθεί 13 επιθέσεις κατά υγειονομικών δομών ή πόρων στο Ιράν,^[59] ενώ στις 11 Μαρτίου ο WHO έκανε λόγο για 18 επαληθευμένες επιθέσεις κατά της υγειονομικής περίθαλψης από τις 28 Φεβρουαρίου, με οκτώ θανάτους μεταξύ υγειονομικών.^[60] Στις 16 Μαρτίου αναφέρθηκε επίσης η εκκένωση έξι νοσοκομείων λόγω των εχθροπραξιών,^[61] ενώ η ICRC επισήμανε ότι οι συνέπειες των επιχειρήσεων αποτυπώνονται πλέον στην καθημερινή ζωή, στις μετακινήσεις, στη στέγαση και στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες.^[62]

 

Πέραν των άμεσων απωλειών σε ανθρώπινες ζωές, οι πηγές καταγράφουν εκτεταμένες βλάβες και σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες. Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δήλωσε στις 19 Μαρτίου 2026 ότι, σύμφωνα με την Iranian Red Crescent, είχαν πληγεί 67.414 πολιτικές τοποθεσίες στο Ιράν, εκ των οποίων 498 σχολεία και 236 υγειονομικές εγκαταστάσεις.^[63] Η ίδια πηγή ανέφερε επίσης διακοπές στην ηλεκτροδότηση και ελλείψεις βασικών αγαθών, όπως φάρμακα, βρεφικό γάλα και καύσιμα, ενώ επισήμανε ότι τα πλήγματα στρέφονται ολοένα περισσότερο προς πυκνοκατοικημένες περιοχές και μεγάλες εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και πετρελαίου.^[64]

 

Οι κίνδυνοι αυτοί ενισχύθηκαν από το γεγονός ότι οι εχθροπραξίες επηρεάζουν μεγάλες αστικές περιοχές αλλά και κρίσιμες ενεργειακές ζώνες εκτός πρωτεύουσας. Στις 18 Μαρτίου το Reuters ανέφερε πλήγματα κατά εγκαταστάσεων φυσικού αερίου στο South Pars και στο Asaluyeh,^[65] ενώ στις 23 Μαρτίου αναφέρθηκαν νέες επιχειρήσεις στην Τεχεράνη και προειδοποιήσεις για αντίποινα σε περίπτωση στοχοποίησης της ηλεκτρικής υποδομής του Ιράν.^[66] Την ίδια ημέρα, το Reuters μετέδωσε επίσης προειδοποιήσεις για τους κινδύνους από πλήγματα πλησίον του πυρηνικού σταθμού Bushehr.^[67]

 

Η κλιμάκωση είχε επίσης άμεσες συνέπειες στις μετακινήσεις πληθυσμού. Στις 4 Μαρτίου η UNHCR κατέγραψε 100.000 νέους εσωτερικά εκτοπισμένους στο Ιράν και 1.000 πρόσφυγες που είχαν ήδη περάσει σε γειτονικά κράτη,^[68] ενώ στο επικαιροποιημένο δελτίο της 25ης Μαρτίου 2026 ανέφερε ότι, σύμφωνα με την κυβέρνηση του Ιράν, μεταξύ 600.000 και 1.000.000 νοικοκυριών είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια τους αναζητώντας ασφάλεια σε άλλα μέρη της χώρας, κάτι που αντιστοιχεί σε περίπου 1,9 έως 3,2 εκατομμύρια άτομα.^[69] Το ίδιο δελτίο αναφέρει ότι οι περισσότερες οικογένειες φεύγουν προσωρινά από την Τεχεράνη και άλλα μεγάλα αστικά κέντρα προς τον βορρά της χώρας και προς αγροτικές περιοχές, ενώ μεγάλος αριθμός πληθυσμού – κυρίως οικογένειες -προσφεύγει σε γειτονικές χώρες.^[70]

 

Παράλληλα, οι συνέπειες της σύρραξης συνδυάστηκαν με εσωτερική καταστολή και περιορισμούς που δυσχεραίνουν περαιτέρω την προστασία του πληθυσμού. Το OHCHR ανέφερε ότι οι άμαχοι στο Ιράν βρίσκονται μεταξύ συνεχιζόμενων εχθροπραξιών και κρατικής καταστολής, με διακοπή του διαδικτύου ήδη από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, γεγονός που παρεμπόδισε την πρόσβαση σε ζωτικές πληροφορίες για τις εχθροπραξίες, ασφαλείς διαδρομές διαφυγής και επικοινωνία με συγγενείς.^[71] Η ίδια πηγή αναφέρθηκε επίσης σε αυξανόμενες ανησυχίες για κρατουμένους, συμπεριλαμβανομένων προσώπων στην Evin prison compound, και σε κίνδυνο περαιτέρω παραβιάσεων δικαιωμάτων υπό τις συνθήκες του πολέμου.^[72]

 

Μέχρι τις 26 Μαρτίου 2026 δεν είχε διαμορφωθεί σταθερό ή συμφωνημένο πλαίσιο κατάπαυσης του πυρός. Σύμφωνα με το Reuters, η Τεχεράνη εξέταζε αμερικανική πρόταση 15 σημείων που διαβιβάστηκε μέσω Πακιστάν, πλην όμως ο Υπουργός Εξωτερικών Abbas Araqchi δήλωσε ότι δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι η ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω τρίτων χωρών δεν συνιστά διάλογο ή διαπραγμάτευση.^[73] Το Reuters είχε ήδη μεταδώσει στις 24 Μαρτίου ότι η διαπραγματευτική στάση της Τεχεράνης είχε σκληρύνει σημαντικά μετά την έναρξη του πολέμου,^[74] ενώ στις 25 Μαρτίου ανώτερη ιρανική πηγή χαρακτήριζε την αρχική αντίδραση στην αμερικανική πρόταση ως μη θετική.^[75] Σύμφωνα με το Reuters, η Τεχεράνη έχει επίσης διαμηνύσει μέσω μεσολαβητών ότι επιθυμεί οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός να περιλαμβάνει και το Λίβανο, συνδέοντας το ενδεχόμενο αποκλιμάκωσης με παύση των ισραηλινών επιχειρήσεων κατά της Hezbollah.^[76]

 

Με βάση τα ανωτέρω, προκύπτει ότι οι εχθροπραξίες συνεχίζονταν, ότι οι πολιτικές και ανθρωπιστικές επιπτώσεις επεκτείνονταν σε ολόκληρη σχεδόν την ιρανική επικράτεια, και ότι οι όποιες προοπτικές διαλόγου παρέμειναν εύθραυστες και εξαρτώμενες από έμμεσες επαφές και από τη βούληση των μερών να μετατρέψουν την ανταλλαγή μηνυμάτων σε δομημένη διαπραγμάτευση.^[77] Με βάση δημοσιεύματα του Μαρτίου του έτους 2026, η κατάσταση στο Ιράν χαρακτηρίστηκε από συνέχιση και κλιμάκωση των στρατιωτικών εξελίξεων που συνδέονται με τον πόλεμο με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, με αναφορές για πλήγματα σε εγκαταστάσεις που σχετίζονται με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, ιρανικά αντίποινα στην περιοχή του Κόλπου και ευρύτερες επιπτώσεις στην περιφερειακή ασφάλεια και στην ενεργειακή ναυσιπλοΐα.^[78] Παράλληλα, στο εσωτερικό του Ιράν καταγραφόταν ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας και της κατασταλτικής αντίδρασης των αρχών, με συλλήψεις, διώξεις και δημόσιες προειδοποιήσεις για αυστηρές ποινές σε περιπτώσεις που οι αρχές συνδέουν με κατασκοπεία, συνεργασία με εχθρικά κράτη ή διάδοση υλικού το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να διευκολύνει εχθρική δράση.^[79] Οι τελευταίες ενημερώσεις του Μαρτίου του έτους 2026 έκαναν λόγο για πάνω από 1900 νεκρούς.^[80]

 

Ως προς την πορεία των διαπραγματεύσεων κατά τον Μάρτιο του έτους 2026, από τα δημοσιεύματα προέκυπτε ότι παραμένουν ανοικτοί ορισμένοι δίαυλοι επικοινωνίας και μεσολαβητικές πρωτοβουλίες από τρίτα κράτη, χωρίς όμως να προκύπτει σταθερή ή οριστική συμφωνία. Από αμερικανικής πλευράς δημοσιοποιούνταν αναφορές περί επαφών και πιθανότητας διευθέτησης, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε η διατήρηση της απειλής στρατιωτικής πίεσης· από ιρανικής πλευράς και καταγράφηκε η επιφυλακτική έως αρνητική στάση απέναντι σε προτάσεις που εμφανίζονταν να συνδυάζουν διαπραγμάτευση με παράλληλη στρατιωτική πίεση.  Συνεπώς, προέκυπτε μια ρευστή διαδικασία, στην οποία οι επαφές συνεχίζονται αλλά η έκβαση παραμένει αβέβαιη.^{[81][82][83][84][85]} 

 

Στις 9 Απριλίου 2026, το ACLED κατέγραφε ότι, κατά τη διάρκεια του πολέμου, είχαν σημειωθεί περισσότερα από 3.000 περιστατικά αμερικανικών και ισραηλινών πληγμάτων σε όλες τις 31 επαρχίες του Ιράν. Στην ίδια περιφερειακή επισκόπηση αναφερόταν ότι η κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν δεν είχε σταματήσει τις επιχειρήσεις στο Λίβανο, όπου το Ισραήλ συνέχιζε να αντιμετωπίζει το λιβανικό μέτωπο ως διακριτό από την ευρύτερη περιφερειακή κρίση.^[86]

 

Ως προς την ένοπλη σύγκρουση που λαμβάνει χώρα στο Ιράν, το «War Watch»- World Assessment and Tracking of Civilian Harm (πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict), μια πρωτοβουλία της Ακαδημίας της Γενεύης για την καταγραφή των απωλειών αμάχων εν μέσω ενόπλων συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, αναφέρει, με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 8 (Civilian Harm) και 27 (Classification) Απριλίου 2026, πως, μέχρι τη στιγμή που τέθηκε σε ισχύ η κατάπαυση του πυρός, στις 8 Απριλίου 2026, οι επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ προξένησαν, σύμφωνα με ιρανικές αναφορές, περισσότερους από 2.000 θανάτους και 26.500 τραυματισμούς στο Ιράν.^[87] Σημειώθηκαν, επίσης, αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα στο Ιράν, τα οποία στόχευσαν εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις, μεταξύ των οποίων σχολείο θηλέων κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας και πανεπιστημιακά κτίρια.^[88] Σύμφωνα με αναφορές, άλλες επιθέσεις έπληξαν επίσης κτήρια κατοικιών, αθλητική αίθουσα και ακόμη ένα σχολείο.^[89] Καταγράφηκαν επίσης επιθέσεις εναντίον εγκαταστάσεων αφαλάτωσης στο Ιράν, ενώ το Ισραήλ έπληξε και τις εγκαταστάσεις φυσικού αερίου του South Pars στο πλαίσιο μεγάλης κλίμακας επίθεσης.^[90]

 

Η ίδια πηγή, επισημαίνει, περαιτέρω, πως [άτυπη μετάφραση]: «Η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης στις 7 Απριλίου και εξακολουθούσε να ισχύει κατά τον χρόνο σύνταξης της έκθεσης (26 Απριλίου 2026), δεν σηματοδοτεί τη λήξη της διεθνούς ένοπλης σύρραξης (International Armed Conflict – IAC). Η διαπίστωση αυτή αποτελεί πραγματικό ζήτημα, το οποίο προϋποθέτει την οριστική παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων.»,^[91] προσθέτοντας ότι, «Κατά συνέπεια, η διεθνής ένοπλη σύρραξη (IAC) μεταξύ του Ιράν, αφενός, και των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, αφετέρου, εξακολουθούσε να υφίσταται κατά το τέλος της περιόδου αναφοράς».^[92]

 

Η UNHCR, στα δελτία Middle East Situation του Απριλίου και των αρχών Μαΐου, συνέχισε να εντάσσει το Ιράν στο ευρύτερο πλαίσιο ανθρωπιστικών και προστατευτικών αναγκών που προκλήθηκαν από την κλιμάκωση των εχθροπραξιών. Στις 5 Μαΐου 2026 ανέφερε ότι το Ιράν εξακολουθούσε να φιλοξενεί περίπου 1,65 εκατομμύρια πρόσφυγες και άλλα πρόσωπα που χρήζουν διεθνούς προστασίας, ενώ η UNHCR και συνεργαζόμενοι φορείς παρείχαν υποστήριξη μέσω τηλεφωνικών γραμμών, συμβουλευτικής, καταγραφής, νομικής συνδρομής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης.^[93]  Στις 30 Απριλίου 2026, η έκτη εξωτερική έκθεση κατάστασης του WHO για τη σύγκρουση ανέφερε ότι η παράταση της κατάπαυσης του πυρός στο Ιράν είχε συνοδευθεί από σχετική ηρεμία, ενώ οι υγειονομικοί εταίροι εξέφραζαν ανησυχίες για επερχόμενες ελλείψεις φαρμάκων και περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, ως συνέπεια των προηγούμενων έντονων εχθροπραξιών και των ζημιών σε υγειονομικές και παραγωγικές εγκαταστάσεις.^[94]

 

Στην ανθρωπιστική ενημέρωση της 1ης Μαΐου 2026, η OCHA ανέφερε ότι η κλιμάκωση των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής βρισκόταν πλέον στη δέκατη εβδομάδα της και εξακολουθούσε να προκαλεί ανθρωπιστική κρίση, με συνέπειες σε τομείς όπως η προστασία, η υγεία, η εκπαίδευση, η στέγαση, οι μετακινήσεις και η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες.^[95]  Στην ανθρωπιστική ενημέρωση που καλύπτει το διάστημα από 1 έως 31 Μαΐου, ο οργανισμός OCHA ανέφερε ότι η προσωρινή εκεχειρία που ανακοινώθηκε στις 7 Απριλίου για αρχική περίοδο δύο εβδομάδων παρατάθηκε στη συνέχεια, αν και η κατάσταση παραμένει ευάλωτη και υπόκειται σε αλλαγές, καθώς έχουν αναφερθεί επιθέσεις στην περιοχή του νότιου Ιράν, γύρω από το Στενό του Ορμούζ, στα τέλη Μαΐου. ^[96]

 

Στις 12 Μαΐου 2026, η UNHCR ανέφερε ότι από την έναρξη της κρίσης περίπου 142.900 άτομα είχαν επιστρέψει από το Ιράν στο Αφγανιστάν, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό επιστροφών προς το Αφγανιστάν το 2026 σε 249.100.^[97] Η ίδια ενημέρωση ενέτασσε τις επιστροφές αυτές στο ευρύτερο πλαίσιο περιφερειακών μετακινήσεων και αναγκών προστασίας που συνδέονταν με την κλιμάκωση των εχθροπραξιών.^[98]  Στις 13 Μαΐου 2026, το Reuters μετέδωσε δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών του Ιράν Abbas Araqchi, σύμφωνα με τις οποίες η Τεχεράνη δεν είχε εμπιστοσύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα διαπραγματευόταν μόνον εφόσον η Ουάσινγκτον επιδείκνυε σοβαρή στάση.^[99] Επίσης στις 15 Μαΐου 2026, το Reuters μετέδωσε ότι το Ισραήλ και ο Λίβανος συμφώνησαν στην παράταση της κατάπαυσης του πυρός κατά 45 ημέρες μετά από συνομιλίες στην Washington, εξέλιξη που διατηρούσε την περιφερειακή διάσταση της κρίσης στο επίκεντρο των διπλωματικών επαφών.^[100]

 

Ο οργανισμός WHO στην αναφορά κατάστασης (situation report) που δημοσιεύθηκε στις 11 Ιουνίου 2026 αναφέρει πως η επανάληψη των εχθροπραξιών μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν στις 7–8 Ιουνίου είχε ως αποτέλεσμα επιπλέον απώλειες και ζημιές στις υποδομές του πληθυσμού.^[101] Σύμφωνα με τις εθνικές αρχές, αναφέρθηκαν 15 τραυματίες κατά τη διάρκεια της τελευταίας κλιμάκωσης της 8ης Ιουνίου, εκ των οποίων οι 14 έχουν ήδη πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο.^[102] Οι πτήσεις έχουν επανέλθει στο φυσιολογικό μετά από προσωρινές αναστολές που επηρέασαν αρκετά αεροδρόμια, ενώ η πρόσβαση στο διαδίκτυο έχει αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό, αν και η συνδεσιμότητα παραμένει περιορισμένη σε ορισμένες περιοχές.^[103] Οι πιθανές επιπτώσεις στην περιβαλλοντική υγεία από τις επιθέσεις στο νότιο Ιράν εξακολουθούν να βρίσκονται υπό αξιολόγηση και συνεχίζουν να αναφέρονται ελλείψεις και υψηλές τιμές φαρμάκων για μη μεταδοτικές ασθένειες και ιατρικού εξοπλισμού.^[104]

 

Ο οργανισμός IOM στην έκθεση αναφοράς που δημοσιεύθηκε στις 8 Ιουνίου 2026 καταγράφει ότι εντός του Ιράν, η καταστροφή περισσότερων από 149.000 υποδομών και υπηρεσιών για τον πληθυσμό έχει επηρεάσει άμεσα πάνω από 400.000 άτομα, σύμφωνα με στοιχεία της 29^ης Απριλίου.^[105]  Άρθρο του BBC που δημοσιεύθηκε στις 15 Ιουνίου 2026 αναφέρει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν συμφώνησαν να συνάψουν μια συμφωνία για τον τερματισμό της μεταξύ τους σύγκρουσης σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, όπου το Ισραήλ και η υποστηριζόμενη από το Ιράν οργάνωση Χεζμπολάχ μάχονται μεταξύ τους.^[106] Παρά την συμφωνία, έκτοτε, έχουν σημειωθεί επιθέσεις από αμφότερες πλευρές, οι οποίες αλληλοκατηγορούνται για παραβίαση της εκεχειρίας.^[107]

 

Στις 17 Ιουνίου 2026, σε συνέχεια της διαπραγματευτικής στάσης που είχε κρατήσει η Τεχεράνη και της διαμήνυσης, μέσω διαμεσολαβητών, ότι η οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης πυρός θα ανέμενε να περιλαμβάνει και τον Λίβανο,^[108] υπεγράφη σύμφωνο 14 σημείων με στόχο τον τερματισμό της σύγκρουσης και με κεντρικό στοιχείο της συμφωνίας να αποτελεί η δέσμευση της Τεχεράνης να αραιώσει το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου που διαθέτει κατά τη διάρκεια δίμηνης περιόδου διαπραγματεύσεων.^[109]  Σύμφωνα με το Reuters, ανώτατοι Αμερικανοί απεσταλμένοι επρόκειτο να φθάσουν στο Κατάρ την Τρίτη, 30 Ιουνίου, προς συνέχιση των διπλωματικών συνομιλιών, ωστόσο η αβεβαιότητα ως προς τον χρόνο και το περιεχόμενο των συνομιλιών «εγείρει ερωτήματα σχετικά με τις προσπάθειες για μακροπρόθεσμο τερματισμό του πολέμου με το Ιράν και για την πλήρη επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ».^[110]

 

Σύμφωνα με την Κοινή Έκθεση Παρακολούθησης των Συνόρων του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (IOM) και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) σχετικά με τις εισροές που πραγματοποιούνται στο Πακιστάν από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, καταγράφεται πως, από την 1^η Μαρτίου 2026 μέχρι και την 23 Ιουλίου 2026, 21,895 Ιρανοί υπήκοοι έχουν καταφύγει στο Πακιστάν.^[111]  Στην έκτακτη ενημερωτική έκθεση σχετικά με την κατάσταση ασφάλειας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανθρωπιστική κατάσταση στη Μέση Ανατολή που δημοσιεύθηκε στις 7 Ιουλίου από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, αναφέρεται πως οι εχθροπραξίες που λαμβάνουν χώρα στο Ιράν και στον Λίβανο έχουν προκαλέσει «ανθρωπιστικές συνέπειες και ζητήματα προστασίας σε ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων επιστροφών προσφύγων, υπό δυσμενείς συνθήκες, στο Αφγανιστάν και στη Συρία.»^[112] Η UNHCR καταγράφει πως, [άτυπη μετάφραση]: «μολονότι οι διπλωματικές προσπάθειες έχουν συμβάλει στη μείωση της μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής δραστηριότητας, η αβεβαιότητα εξακολουθεί να είναι υψηλή και η κατάσταση συνεχίζει να εξελίσσεται σε ένα ήδη εύθραυστο περιφερειακό περιβάλλον»,^[113] υπογραμμίζοντας ότι, ακόμα και πριν την κλιμάκωση των εχθροπραξιών στην περιοχή βρίσκονταν περισσότεροι από 31 εκατομμύρια αναγκαστικά εκτοπισμένοι και πρόσφατα επιστρέψαντες, με τις κοινότητες υποδοχής να αντιμετωπίζουν ήδη σημαντικές οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις.^[114] Σύμφωνα με την εκτίμηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), οι Ιρανοί και οι Λιβανέζοι υπήκοοι που βρίσκονται εκτός των χωρών καταγωγής τους ενδέχεται να χρήζουν διεθνούς προστασίας λόγω των ένοπλων εχθροπραξιών στο Ιράν και στον Λίβανο.^[115]

 

Σύμφωνα με ερευνητικές και δημοσιογραφικές πηγές, στις 23 Ιουλίου, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δήλωσε ότι εξετάζει το ενδεχόμενο επέκτασης των αμερικανικών στρατιωτικών πληγμάτων κατά του Ιράν, προσθέτοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι έτοιμες να εξαπολύσουν «μαζική επίθεση», εφόσον ληφθεί σχετική απόφαση,^[116] ενώ σε επόμενη δήλωσή του διαμήνυσε πως προετοιμάζεται για «ισχυρή στρατιωτική επιχείρηση», σε περίπτωση που οι διπλωματικές συνομιλίες με το Ιράν δεν ευδοκιμήσουν.^[117]  Όπως καταγράφει το Reuters, στις 30 Ιουλίου οι Ηνωμένες Πολιτείες επανεκκίνησαν τα στρατιωτικά πλήγματα κατά του Ιράν, μετά από απόπειρες επιθέσεων εναντίον αμερικανικών δυνάμεων στην Ιορδανία και έπειτα από πλήγμα που δέχθηκε δεξαμενόπλοιο αποθήκευσης φυσικού αερίου στην Αίγυπτο κατά τις προηγούμενες ημέρες,^[118] ενώ σε προγενέστερο άρθρο του είχε αναφέρει πως τα πλήγματα που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ στο Ιράν φέρεται να «διευρύνουν την ένοπλη σύγκρουση η οποία επεκτείνεται σε περισσότερες χώρες»^[119]

 

Η πλατφόρμα ACLED, η οποία καταγράφει σχεδόν ημερησίως τα γεγονότα και τα περιστατικά ασφαλείας που σχετίζονται με τις ένοπλες συγκρούσεις στο Ιράν, αναφέρει πως, από την έναρξη της ένοπλης σύρραξης, από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, μέχρι και της 03 Αυγούστου 2026, ο συνολικός αριθμός των στρατιωτικών πληγμάτων που πραγματοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εν μέσω των επιθέσεων που εξαπέλυσαν εναντίον του Ιράν, ανήλθε στα 3,583.^[120]  Υπό τα παρόντα δεδομένα, οι δημόσιες ενδείξεις συγκλίνουν περισσότερο σε συνέχιση της αβεβαιότητας και σε κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης παρά σε άμεση σταθεροποίηση της κατάστασης.

 

Σε σχέση με την περιοχή Kermanshah και τις κουρδικές περιοχές του Ιράν αναφέρεται ότι σύμφωνα με δημοσίευμα του Washington Institute, ημερομηνίας Μαΐου 2026, η επαρχία Kermanshah και γενικότερα οι κουρδικές περιοχές του δυτικού Ιράν κατέχουν ιδιαίτερη στρατηγική σημασία για τον μηχανισμό ασφαλείας της χώρας, γεγονός που δικαιολογεί την αυξημένη παρουσία και δραστηριοποίηση των κρατικών δυνάμεων ασφαλείας στην περιοχή.[121]  Επιπροσθέτως, το Kurdistan Human Rights Network σε δημοσίευμα του Φεβρουαρίου 2026 αναφέρει ότι στο αποκορύφωμα των ταραχών, στις 8 και 9 Ιανουαρίου 2026 στο Ιράν, χιλιάδες πολίτες σκοτώθηκαν από πυρά στρατιωτικών και δυνάμεων ασφαλείας, ενώ χιλιάδες άλλοι τραυματίστηκαν με αναφορές από διάφορες πόλεις του Ιράν να δείχνουν ότι περισσότεροι από 2.000 Κούρδοι πολίτες είχαν συλληφθεί.[122] Σε πολλές περιπτώσεις, οι συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν χωρίς δικαστικά εντάλματα και συνοδεύτηκαν από «έντονη» βία και ξυλοδαρμούς.[123] Η Kermanshah έχει αποτελέσει στα πλαίσια της σύρραξης που μαίνεται μία εκ των περιοχών που έχουν στοχοποιηθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ.[124]

 

Σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 31/072026), στην επαρχία Kermanshah καταγράφηκαν 339 περιστατικά ασφαλείας, εκ των οποίων τα 118 συνιστούσαν περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), και τα 208 κατηγοριοποιήθηκαν ως διαμαρτυρίες (Demonstrations).[125] Τα συνολικά περιστατικά ασφαλείας στην εν λόγω επαρχία συνετέλεσαν σε 798 ανθρώπινες απώλειες, εκ των οποίων οι 397 αποδόθηκαν σε περιστατικά πολιτικής βίας και οι 722 συσχετίστηκαν με τις διαμαρτυρίες.[126]  Σημειώνεται πως ο πληθυσμός για την επαρχία Kermanshah σύμφωνα με εκτιμήσεις για το έτος 2026, ανέρχεται σε 1,170,300 κατοίκους.[127]

 

Ο ιδιαίτερα υψηλός αριθμός τραυματισμών αμάχων, ο οποίος ανέρχεται σε χιλιάδες περιστατικά, δεν αποτελεί απλώς ένα ποσοτικό δεδομένο, αλλά κρίσιμο δείκτη της έντασης, της διάρκειας και της γεωγραφικής έκτασης της ασκούμενης βίας. Ειδικότερα, η συχνότητα και η κλίμακα των τραυματισμών καταδεικνύουν ότι οι εχθροπραξίες λαμβάνουν χώρα με τρόπο επαναλαμβανόμενο και εκτεταμένο, επηρεάζοντας συστηματικά τον άμαχο πληθυσμό.  Περαιτέρω, η φύση των τραυματισμών, οι οποίοι προκύπτουν από μέσα και μεθόδους πολέμου όπως βομβαρδισμοί, εκρήξεις και επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές, καταδεικνύει ότι η ασκούμενη βία δεν είναι στοχευμένη αλλά αδιάκριτη, υπό την έννοια ότι δεν περιορίζεται σε στρατιωτικούς στόχους αλλά πλήττει αμάχους ανεξαρτήτως της προσωπικής τους κατάστασης ή συμπεριφοράς.

 

Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός τραυματιών, σε συνδυασμό με τον αντίστοιχο αριθμό νεκρών και εκτοπισμένων, αποτυπώνει μια κατάσταση γενικευμένης ανασφάλειας, στην οποία η πιθανότητα έκθεσης σε σοβαρή βλάβη δεν είναι θεωρητική αλλά πραγματική και υψηλή για κάθε άτομο που βρίσκεται στην πληγείσα περιοχή.  Η αξιολόγηση του επιπέδου της βίας δεν περιορίζεται σε ποσοτικά δεδομένα αριθμού ανθρώπινων απωλειών, αλλά εκτείνεται και σε ποιοτικά χαρακτηριστικά της σύρραξης. Η εκτίμηση του κινδύνου σοβαρής βλάβης δεν περιορίζεται σε στατική αποτύπωση της παρούσας κατάστασης ασφαλείας, αλλά περιλαμβάνει και αξιολόγηση της πιθανής εξέλιξής της σε περίπτωση επιστροφής του αιτητή 1. Στο πλαίσιο αυτό, κρίσιμη είναι η ύπαρξη ενδείξεων ότι η ασκούμενη βία παρουσιάζει δυναμικό χαρακτήρα και ενδέχεται να συνεχιστεί ή και να κλιμακωθεί.

 

Η συνέχιση των εχθροπραξιών, η αστάθεια της κατάστασης ασφαλείας και ο απρόβλεπτος χαρακτήρας των επιθέσεων καταδεικνύουν ότι ο κίνδυνος για τον άμαχο πληθυσμό παραμένει υπαρκτός.  Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να αποκλειστεί, κατά τον απαιτούμενο βαθμό βεβαιότητας, ότι ο αιτητής 1, σε περίπτωση επιστροφής του, θα εκτεθεί σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, δεδομένου ότι η ένταση της βίας δεν παρουσιάζει σταθεροποιητική τάση αλλά, αντιθέτως, παραμένει ρευστή και επιρρεπής σε περαιτέρω επιδείνωση.  Το στοιχείο αυτό είναι καθοριστικής σημασίας για την εφαρμογή του άρθρου 19(2)(γ), όπως ερμηνεύεται από τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την οποία, σε περιπτώσεις υψηλού επιπέδου αδιάκριτης βίας, η απλή παρουσία αμάχου αρκεί για τη θεμελίωση του απαιτούμενου κινδύνου.

 

Ενόψει των ανωτέρω, καθίσταται σαφές ότι στην υπό εξέταση περίπτωση υφίσταται ένοπλη σύρραξη με την ευρεία έννοια του όρου, όπως αυτή ερμηνεύθηκε από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην απόφαση της 30.01.2014, υπόθεση C-285/12, Diakité (σκέψη 28). Λαμβάνοντας υπόψη τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά που έχουν αναλυθεί, κρίνεται ότι το επίπεδο της προερχόμενης από την ένοπλη σύρραξη αδιάκριτης βίας είναι ιδιαιτέρως υψηλό, σε βαθμό ώστε η απλή παρουσία αμάχου στην εν λόγω περιοχή να αρκεί για τη θεμελίωση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000. 

 

Ως προς την ύπαρξη φορέα σοβαρής βλάβης, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (απόφαση της 18.12.2014, υπόθεση C-542/13, M’Bodj, σκέψη 35), καθώς και το άρθρο 6 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, οι φορείς σοβαρής βλάβης περιλαμβάνουν τόσο κρατικούς όσο και μη κρατικούς δρώντες. Η εν λόγω διάταξη έχει ενσωματωθεί στην εσωτερική έννομη τάξη με το άρθρο 3Α του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000. Στην παρούσα περίπτωση, η αδιάκριτη βία που επικρατεί στο πλαίσιο της ένοπλης σύρραξης συνιστά την πηγή του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης για τον αιτητή 1, με αποτέλεσμα να διαπιστώνεται η ύπαρξη τόσο κρατικών όσο και μη κρατικών φορέων βλάβης.

 

Αναφορικά με την ύπαρξη αποτελεσματικής προστασίας, από τα διαθέσιμα στοιχεία για τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι το κράτος δεν είναι σε θέση να παρέχει προστασία υπό τους όρους του άρθρου 3Β (2) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000. Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι το κράτος του Ιράν αδυνατεί να εξασφαλίσει στον αιτητή 1 αποτελεσματική και μη προσωρινή προστασία έναντι της σοβαρής βλάβης που ευλόγως αναμένεται να υποστεί.

 

Η δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης, η οποία καθορίζεται στο άρθρο 12Γ(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, προβλέπει ότι δύναται να αποκλειστεί η ανάγκη διεθνούς προστασίας εφόσον ο αιτητής 1 μπορεί να μετεγκατασταθεί με ασφάλεια και νόμιμα σε άλλο τμήμα της χώρας καταγωγής του, όπου δεν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης και όπου μπορεί ευλόγως να διαμείνει.  Η σχετική αξιολόγηση διενεργείται λαμβάνοντας υπόψιν την ύπαρξη ασφάλειας σε ορισμένη περιοχή της χώρας, την προσβασιμότητα σε αυτή και τον εύλογο χαρακτήρα της μετεγκατάστασης του αιτητή.^[128] Συνεκτιμώνται τόσο οι γενικές περιστάσεις οι οποίες επικρατούν στο συγκεκριμένο τμήμα της χώρας, όσο και οι ειδικές περιστάσεις του αιτητή 1^[129]. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την έκταση και την ένταση της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, καθώς και τη γενικευμένη αστάθεια που επικρατεί σε όλη την επικράτεια του Ιράν, δεν προκύπτει ότι υπάρχει ασφαλής και εύλογη εναλλακτική περιοχή εσωτερικής μετεγκατάστασης για τον αιτητή 1. Ως εκ τούτου, η δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 12Γ(1) του Ν. 6 (Ι)/2000, αποκλείεται στην παρούσα περίπτωση.

 

Σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν έχει αμφισβητηθεί η ιδιότητα του αιτητή 1 ως αμάχου, ούτε προκύπτει οποιαδήποτε ένδειξη προς τούτο. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, προκύπτει ότι οι συγκρούσεις εξακολουθούν να βρίσκονται σε εξέλιξη και επηρεάζουν εκτεταμένα την επικράτεια του Ιράν, με σοβαρές πολιτικές και ανθρωπιστικές συνέπειες. Οι δυνατότητες για άμεσο και ουσιαστικό διάλογο παραμένουν περιορισμένες, καθώς στηρίζονται κυρίως σε έμμεσες επαφές και στην προθυμία των εμπλεκομένων να προχωρήσουν σε πιο οργανωμένες διαπραγματεύσεις.  Υπό τις παρούσες συνθήκες, η κατάσταση παραμένει ασταθής, με αυξημένο κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης και χωρίς σαφή ένδειξη άμεσης σταθεροποίησης.

 

Συνοψίζοντας την πιο πάνω ανάλυση επαναλαμβάνω πως το άρθρο 19(2)(γ), το οποίο ενσωματώνει το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, καλύπτει περιπτώσεις όπου η σοβαρή βλάβη δεν προκύπτει από εξατομικευμένη δίωξη, αλλά από γενικευμένη κατάσταση βίας. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ιδίως στις υποθέσεις Elgafaji και Diakité), η έννοια της «αδιάκριτης βίας» αναφέρεται σε επίπεδο βίας τέτοιο ώστε να θέτει σε κίνδυνο οποιονδήποτε άμαχο, ανεξαρτήτως προσωπικών χαρακτηριστικών, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας του στην πληγείσα περιοχή.

 

Στην περίπτωση του αιτητή 1, η αξιολόγηση επικεντρώνεται στις επικρατούσες συνθήκες στη χώρα καταγωγής του. Από τις πηγές πληροφόρησης που έχουν παρατεθεί ανωτέρω προκύπτει ότι υφίσταται κατάσταση εσωτερικής ή διεθνοποιημένης ένοπλης σύρραξης, με εκτεταμένη χρήση βίας από κρατικούς και/ή μη κρατικούς δρώντες, και ότι η βία αυτή έχει λάβει τέτοια ένταση και γεωγραφική έκταση, ώστε να πλήττει αδιακρίτως τον άμαχο πληθυσμό.  Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, σε περιπτώσεις εξαιρετικά υψηλής έντασης βίας όπως την παρούσα, η απλή ιδιότητα του αιτητή 1 ως αμάχου και η παρουσία του στην επηρεαζόμενη περιοχή αρκούν για τη θεμελίωση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης. 

 

Από τα επικαιροποιημένα στοιχεία σχετικά με τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι, από τα τέλη Φεβρουαρίου 2026 και εντεύθεν, το Ιράν βρίσκεται σε κατάσταση διεθνούς ένοπλης σύρραξης, συνεπεία της εκτεταμένης στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εχθροπραξίες δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένες περιοχές αλλά έχουν επεκταθεί ουσιαστικά στο σύνολο της επικράτειας, με καταγραφή χιλιάδων στρατιωτικών πληγμάτων και περιστατικών ασφαλείας σε όλες τις επαρχίες της χώρας, προκαλώντας μεγάλο αριθμό νεκρών και τραυματιών αμάχων, εκτεταμένες καταστροφές σε κατοικημένες περιοχές, σχολεία, νοσοκομεία, ενεργειακές εγκαταστάσεις και άλλες κρίσιμες πολιτικές υποδομές.  Παράλληλα, οι διεθνείς οργανισμοί (OHCHR, WHO, ICRC, UNHCR, OCHA και IOM) καταγράφουν σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εσωτερικών εκτοπισμών, διακοπών στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, ελλείψεων φαρμάκων και καυσίμων, καταστροφής υποδομών υγείας, περιορισμένης πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και συνεχιζόμενης αβεβαιότητας ως προς τη διάρκεια και την εξέλιξη της σύρραξης. 

 

Μολονότι κατά διαστήματα ανακοινώθηκαν προσωρινές εκεχειρίες και διπλωματικές πρωτοβουλίες, οι διαθέσιμες πληροφορίες καταδεικνύουν ότι αυτές δεν οδήγησαν σε οριστικό τερματισμό της διεθνούς ένοπλης σύρραξης. Αντιθέτως, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίσθηκαν με νέες κλιμακώσεις κατά τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο 2026, ενώ η UNHCR εξακολουθεί να επισημαίνει ότι η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά αβέβαιη και ότι οι Ιρανοί υπήκοοι που βρίσκονται εκτός της χώρας τους ενδέχεται να χρήζουν διεθνούς προστασίας λόγω των συνεχιζόμενων εχθροπραξιών. 

 

Υπό το φως των ανωτέρω, διαπιστώνεται ότι η ένταση, η γεωγραφική έκταση και η αδιακρίτως ασκούμενη βία που χαρακτηρίζουν τη διεθνή ένοπλη σύρραξη στο Ιράν έχουν φθάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε κάθε άμαχος που επιστρέφει στη χώρα να διατρέχει, αποκλειστικά και μόνο λόγω της παρουσίας του στην επικράτεια, πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας.

 

Ούτως ή άλλως, οι αρχές του Ιράν δεν είναι σε θέση να παρέχουν αποτελεσματική και μη προσωρινή προστασία έναντι της εν λόγω βίας και η βία είναι εκτεταμένη και κατά συνέπεια, η εσωτερική μετεγκατάσταση δεν αποτελεί βιώσιμη εναλλακτική λύση.  Από την πιο πάνω ανάλυση διαφαίνεται πως η επιστροφή του αιτητή 1 θα τον εξέθετε σε πραγματικό κίνδυνο απειλής της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω της γενικευμένης βίας, και η χορήγηση συμπληρωματικής προστασίας, δυνάμει του άρθρου 19 2 (γ), του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000, καθίσταται επιβεβλημένη ενόψει των συνθηκών που επικρατούν αυτή τη στιγμή στη χώρα καταγωγής του. Ως εκ τούτου, πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, καθόσον η απομάκρυνση του αιτητή 1 στο Ιράν θα τον εξέθετε σε σοβαρή βλάβη λόγω αδιακρίτου βίας στο πλαίσιο διεθνούς ένοπλης σύρραξης.

 

Υπενθυμίζω βέβαια, πως το Δικαστήριο εξετάζει πάντοτε την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του αιτητή 1 την στιγμή που εκδίδει την απόφαση, στα πλαίσια του κατ’ουσίαν ελέγχου που οφείλει να διεξάγει και οποιαδήποτε αλλαγή στις συνθήκες που επικρατούν στο Ιράν, είτε καλυτέρευσης είτε χειροτέρευσης των συνθηκών, θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα για παύση του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας ή και αντίστοιχα για διατήρησή του.

 

Επαναλαμβάνω πως στη βάση των όσων ανέφερα προηγουμένως η αιτήτρια 2 και ο αιτητής 3 δεν βρίσκονται στην Κυπριακή Δημοκρατία και έχουν επιστρέψει οικειοθελώς στη χώρα καταγωγής τους.  Ενόψει λοιπόν του ότι δεν χωρεί προστασία σε τέτοια περίπτωση, η προσφυγή για την αιτήτρια 2 και το ανήλικο τέκνο της αιτητή 3, απορρίπτεται χωρίς καμία διαταγή για έξοδα.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, όπως τα έχω αναφέρει και πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται στο μέτρο που αφορά τον αιτητή 1, δυνάμει του άρθρου 146 (4) (δ) του Συντάγματος και του άρθρου 11 (3) (β) του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, Ν. 73(Ι)/2018. Επιδικάζονται €600 έξοδα υπέρ του αιτητή 1 και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση. Κρίνω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση του αιτητή 1 ως δικαιούχου συμπληρωματικής προστασίας και δια ταύτα χορηγείται στον αιτητή 1 το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.