ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 4586/23

26 Aυγούστου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Ε. Η. F. I.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Ν. Χαραλαμπίδου (κα), για τον Αιτητή

Μ. Φιλίππου (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 8.11.2023 με την οποία απορρίπτεται το αίτημά του για διεθνή προστασία.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από την Αίγυπτο. Εγκατέλειψε νομότυπα τη χώρα καταγωγής του, αεροπορικώς, στις 5.1.2013 και εισήλθε αυθημερόν στην Κυπριακή Δημοκρατία με τη χρήση τουριστικής θεώρησης εισόδου. Στις 9.1.2013 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 31.5.2013, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: «ο Προϊστάμενος»), κατόπιν σχετικής εισήγησης, εξέδωσε απόφαση περί απόρριψης της αίτησης του Αιτητή για διεθνή προστασία, λόγω της σιωπηρής απόσυρσής της, συνεπεία της μη εμφάνισής του στη συνέντευξη ασύλου που είχε οριστεί για τις 5.4.2013. Την 1.7.2013, ο Αιτητής προσέφυγε κατά της ανωτέρω απόφασης και, στις 8.1.2014, η ως άνω προσφυγή του απορρίφθηκε. Εν συνεχεία, στις 26.3.2015, ο Αιτητής αιτήθηκε την αναστολή του εκδοθέντος σε βάρος του διατάγματος απέλασης, καθώς και το επανάνοιγμα της υπόθεσής του, αίτημα το οποίο εγκρίθηκε στις 30.3.2015. Ακολούθως, στις 21.4.2015 και 6.5.2015, διεξήχθησαν συνεντεύξεις του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο για απόρριψη της αίτησής του. Στις 7.5.2015, η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή, ο οποίος καταχώρισε κατ’ αυτής, στις 8.5.2015, διοικητική προσφυγή ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων. Η διοικητική αυτή προσφυγή εξετάστηκε, δυνάμει του άρθρου 33 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 μέχρι (Αρ. 2) του 2014, ως ένσταση κατά της αρχικής αρνητικής απόφασης. Στις 28.9.2023 διεξήχθη συμπληρωματική συνέντευξη του Αιτητή από αρμόδιο λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο για απόρριψη της αίτησής του. Στις 30.9.2023, ο Προϊστάμενος ενέκρινε την εισήγηση του αρμόδιου λειτουργού και απέρριψε την αίτηση διεθνούς προστασίας. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 8.11.2023 και αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, διά της συνηγόρου του, προβάλλει ότι από το περιεχόμενο της εγκριθείσας Έκθεσης/Εισήγησης, η οποία αποτελεί την αιτιολογική βάση της επίδικης πράξης, προκύπτει ότι η αξιολόγηση των Καθ’ ων η αίτηση είναι αντιφατική και τελεί υπό πλάνη περί τα πράγματα και έλλειψη δέουσας έρευνας. Ειδικότερα, ενώ, αφενός, έγινε αποδεκτός ο υπ’ αριθμό 4 ισχυρισμός ως προς τη δίωξη του Αιτητή λόγω θρησκείας, αφετέρου, στο πλαίσιο της αξιολόγησης του υπ’ αριθ. 2 ισχυρισμού, κρίθηκε ότι η δίωξη που αυτός υπέστη από τους μουσουλμάνους γείτονές του, με σκοπό την εξαναγκαστική πώληση του διαμερίσματός του, δεν συνδεόταν με τη χριστιανική του πίστη. Περαιτέρω, η συνήγορος σημειώνει ότι οι Καθ’ ων η αίτηση δεν προέβησαν, ως όφειλαν, σε αξιολόγηση των προσκομισθέντων αποδεικτικών εγγράφων, ενώ παρέλειψαν επίσης να διερευνήσουν πληροφορίες σχετικά με το δικαστικό σώμα και τις ενώπιον των Δικαστηρίων διαδικασίες, περιοριζόμενοι σε έρευνα ως προς τη δυνατότητα αναχώρησης καταδικασθέντων προσώπων από τη χώρα. Κατά τη συνήγορο, το στοιχείο αυτό δεν σχετίζεται με την επίδικη υπόθεση, καθότι ο Αιτητής δεν γνώριζε, πριν από τη διαφυγή του, για την ύπαρξη καταδίκης σε βάρος του. Επιπλέον, η συνήγορος επισημαίνει ότι οι Καθ’ ων η αίτηση απέτυχαν να εφαρμόσουν ορθά τους κανόνες περί κατανομής του βάρους απόδειξης στο πλαίσιο της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης ασύλου και παρέλειψαν να προβούν σε έρευνα επικαιροποιημένων πηγών πληροφόρησης, τόσο ως προς το ζήτημα της θρησκείας του Αιτητή όσο και ως προς την ύπαρξη ερήμην καταδίκης σε βάρος του. Περαιτέρω, η συνήγορος αναπτύσσει τους λόγους υπαγωγής του Αιτητή σε καθεστώς πρόσφυγα και, όλως επικουρικώς, σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, επί τη βάσει του άρθρου 19(2)(β) του περί Προσφύγων Νόμου. Συναφώς, προβάλλει ότι η κρίση των Καθ’ ων η αίτηση περί μη υπαγωγής του Αιτητή σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας τελεί υπό πλάνη περί τον νόμο και περί τα πράγματα, ερείδεται σε ελλιπή έρευνα και στερείται επαρκούς αιτιολογίας.

 

3.             Επισημαίνεται ότι σε βάρος του Αιτητή δεν εκδόθηκε απόφαση επιστροφής και, ως εκ τούτου, η συνήγορός του, κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου ακροαματική διαδικασία, απέσυρε τους περιλαμβανόμενους στη γραπτή της αγόρευση ισχυρισμούς που συνδέονταν με το ζήτημα της επιστροφής συνεπεία σχετικής απόφασης.

 

4.             Οι Καθ’ ων η αίτηση παρέλειψαν να καταχωρίσουν τη γραπτή τους αγόρευση εντός των προθεσμιών που έταξε το Δικαστήριο, παρά τις επανειλημμένες ευκαιρίες που τους παρασχέθηκαν προς τούτο. Συνεπώς, η κρίση του Δικαστηρίου θα βασιστεί στην ένσταση και στα στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ο οποίος αποτελεί τη βασικότερη μαρτυρία ενώπιόν του.

Το νομικό πλαίσιο

5.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

 

6.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

7.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

8.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

 

9.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

 

10.          Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

 

11.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

 

12.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

 

13.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

 

14.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωσιακού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

 

15.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

16.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

17.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

18.          Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

19.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

 

20.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68].

 

21.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

 

22.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, ανέφερε ότι είναι Χριστιανός και ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του επειδή ο ίδιος και ο αδερφός του είναι μέλη της θρησκευτικής οργάνωσης «Good news», κηρύττουν τον Χριστιανισμό σε Μουσουλμάνους και σε Χριστιανούς, στα χωριά και τις επαρχίες της Αιγύπτου και για τον λόγο αυτό, πριν από περίπου έξι μήνες, έλαβαν απειλές θανάτου από μουσουλμανικές ομάδες, οι οποίες εντάθηκαν μετά την υποβολή σχετικής καταγγελίας στην αστυνομία. Περαιτέρω, ο Αιτητής δήλωσε ότι ο αδερφός του και ο ίδιος αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τη χώρα καταγωγής τους όταν, μετά την υποβολή δεύτερης καταγγελίας, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης και δικαστική απόφαση σε βάρος τους (ερ. 20-18).

 

23.          Κατά το στάδιο των αρχικών προσωπικών του συνεντεύξεων που διεξήχθησαν στις 21.4.2015 και 6.5.2015, ο Αιτητής δήλωσε ότι γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου και ότι διέμενε στην περιοχή Hilawan του Καΐρου έως τον χρόνο αναχώρησης από τη χώρα καταγωγής του. Κατά το χρονικό διάστημα των συνεντεύξεων, δήλωσε άγαμος και άτεκνος, Χριστιανός ως προς το θρήσκευμα. Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, είναι απόφοιτος δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ έχει εργαστεί σε διάφορες θέσεις στο παρελθόν. Αναφορικά με την πατρική του οικογένεια, οι γονείς του απεβίωσαν και ο ίδιος μεγάλωσε έως την ηλικία των 18 ετών σε ορφανοτροφείο. Έχει ένα μόνο αδερφό ο οποίος ζει στην περιοχή Shakyia της Αιγύπτου και με τον οποίο διατηρεί αραιή επικοινωνία. Αναφορικά με το περιεχόμενο του εντύπου καταγραφής της αίτησης διεθνούς προστασίας του, ο Αιτητής δήλωσε ότι το περιεχόμενο αυτής δεν είναι αληθές και κατά τις προσωπικές του συνεντεύξεις προχώρησε στην ανάπτυξη των πραγματικών λόγων που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του.

 

24.          Στο στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι τον Ιούνιο του 2010 μία οικογένεια μουσουλμάνων που ζει στη γειτονιά του τού ζήτησε να αγοράσει το διαμέρισμά του, πρόταση την οποία ο Αιτητής απέκρουσε. Στη συνέχεια, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Αιτητή, στις 25.11.2011 ενημερώθηκε ότι κάποιος υπέβαλε μήνυση σε βάρος του για σοβαρή σωματική βλάβη, ενώ στις 5.12.2011, μετά τις 5 μ.μ., άγνωστη ομάδα τριών ατόμων χτύπησαν την πόρτα του διαμερίσματός του και αφού ο Αιτητής άνοιξε την πόρτα, αυτοί τον μαχαίρωσαν. Ένας εξ αυτών δε ισχυρίστηκε ότι είναι ο αδερφός του ατόμου που δήθεν χτύπησε ο Αιτητής. Ο Αιτητής περαιτέρω ισχυρίστηκε ότι υπήρξαν δύο αυτόπτες μάρτυρες του περιστατικού οι οποίοι στη συνέχεια έδωσαν κατάθεση στην αστυνομία. Ο Αιτητής μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με τη βοήθεια των γειτόνων του και στην πορεία υπέβαλε καταγγελία σε βάρος των επιτιθέμενων, ονόματι Ahmed και Mahmood. Αφού εξήλθε από το νοσοκομείο, κατέφυγε για δέκα μήνες στο ορφανοτροφείο όπου είχε μεγαλώσει και στη συνέχεια δανείστηκε χρήματα προκειμένου να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του (ερ. 51-47 και 80-77).

 

25.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, κατέθεσε τα ακόλουθα έγγραφα:

·                     Πρωτότυπο εθνικό διαβατήριο με αριθμό Α08457558 με ημερομηνία έκδοσης 17.12.2012 και λήξης 16.12.2019 (ερ .14-13),

·                     Την από 25.11.2011 καταγγελία του «M. A. W. Q.» σε βάρος του Αιτητή για φερόμενη εξύβριση και σωματική βλάβη με αιχμηρό αντικείμενο στην περιοχή «American Project» (μετάφραση καταγγελίας σε ερ. 64-63),

·                     Την κατάθεση του Αιτητή στο πλαίσιο της υπόθεσης για την υποβληθείσα σε βάρος του καταγγελία για επίθεση (μετάφραση κατάθεσης σε ερ. 62-61),

·                     Την έκθεση της αστυνομίας στο πλαίσιο ανοιχθείσας στις 4.12.2011 υπόθεσης κατόπιν της επίθεσης σε βάρος του Αιτητή στο διαμέρισμά του, περί τις 6 μ.μ., από τρία άτομα, ένα εκ των οποίων ονομάζεται Ahmad και είναι ο αδερφός του ως φερόμενου θύματος της επίθεσης που διέπραξε ο Αιτητής. Το ένα λόγω έγγραφο περιλαμβάνει την κατάθεση του ιατρού που περιέθαλψε τον Αιτητή στο Γενικό Νοσοκομείο Halwan, την κατάθεση ενός αυτόπτη μάρτυρα, γείτονα του Αιτητή, ονόματι  «M.M.G», καθώς και την κατάθεση του ίδιου του Αιτητή (μετάφραση καταθέσεων σε ερ. 60-57).

·                     Την έκθεση της αστυνομίας ημερομηνίας 7.12.2011 στην οποία αναφέρεται ότι τα εμπλεκόμενα μέρη εκλήθησαν στο αστυνομικό τμήμα για ανάκριση, ειδικότερα ελήφθησαν καταθέσεις από τα αδέρφια «M.A.Q.» και «A.A.W.Q», τους γείτονες του Αιτητή και αυτόπτες μάρτυρες του περιστατικού της επίθεσης σε βάρος τη Αιτητή εντός της οικίας αυτού, ονόματι «M.A.A.S» και «S.J.S.J.» (μετάφραση καταθέσεων σε ερ. 56-52).

26.          Οι Καθ’ ων η αίτηση, αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, τους έκριναν ασαφείς, ανακριβείς και αντιφατικούς, καταλήγοντας ότι οι λόγοι για τους οποίους αυτός εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του δεν δικαιολογούν την υπαγωγή του ούτε σε καθεστώς πρόσφυγα ούτε σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (ερυθρά 109–114).

 

27.          Κατά την εξέταση από τον Προϊστάμενο της διοικητικής προσφυγής του Αιτητή, ως ένστασης κατά της αρχικής απορριπτικής απόφασής του, ο Αιτητής κλήθηκε, στις 28.9.2023, σε συμπληρωματική συνέντευξη ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, με σκοπό να διευκρινίσει ορισμένους από τους ήδη προβληθέντες ισχυρισμούς του και να παράσχει πληροφορίες σχετικά με τα νέα προσκομιζόμενα έγγραφα, καθώς και την τρέχουσα οικογενειακή του κατάσταση. Ο Αιτητής ανέφερε ότι είναι έγγαμος, ότι η σύζυγός του είναι υπήκοος Φιλιππίνων και αιτήτρια ασύλου και ότι έχουν αποκτήσει ένα τέκνο. Αναφορικά με την πατρική του οικογένεια, ανέφερε ότι οι γονείς του έχουν αποβιώσει και ότι έχει τρεις αμφιθαλείς και έναν ετεροθαλή αδελφό. Ειδικότερα, ανέφερε ότι ένας εξ αυτών διαμένει στο Κάιρο με την οικογένειά του, δεύτερος διαμένει νόμιμα στη Γαλλία και τρίτος απεβίωσε προ διετίας (ερ. 164-163).

 

28.          Κατόπιν διευκρινιστικών ερωτήσεων ως προς τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι διέμενε σε διαμέρισμα το οποίο ανήκε στον αποβιώσαντα πατέρα του και του οποίου η κυριότητα περιήλθε στον ίδιο, κατόπιν της σύμφωνης γνώμης των αδελφών του. Περαιτέρω, ισχυρίστηκε ότι, κατά τα έτη 2010–2011, οικογένεια που διέμενε απέναντι από την οικία του τού πρότεινε επανειλημμένως να αγοράσει το διαμέρισμά του, πρόταση την οποία ο ίδιος αρνούνταν συστηματικά. Ανέφερε, επίσης, ότι ο  «M.A.W.Q.», ο οποίος διαμένει στην περιοχή «American Project» του Καΐρου, υπέβαλε σε βάρος του καταγγελία για επίθεση (ερ. 162–163). Ερωτηθείς για ποιον λόγο η εν λόγω οικογένεια επιθυμούσε να αγοράσει ειδικά το δικό του διαμέρισμα, ισχυρίστηκε ότι αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι ήταν ο μοναδικός Χριστιανός στην πολυκατοικία (ερ. 161).

 

29.          Στη συνέχεια, υποβλήθηκαν στον Αιτητή ερωτήσεις αναφορικά με την καταγγελία που είχε υποβληθεί σε βάρος του στις 25.11.2011, τη σύλληψη και προσαγωγή του στο αστυνομικό τμήμα Hilwan, καθώς και την προανακριτική διαδικασία που ακολουθήθηκε εκεί (ερ. 157–159). Ο Αιτητής ανέφερε ότι κρατήθηκε στο αστυνομικό τμήμα για μία ημέρα, ότι ο δικηγόρος που προσέλαβαν οι αδελφοί του παρενέβη για την άμεση απελευθέρωσή του, ότι ο ίδιος δεν οδηγήθηκε ενώπιον Εισαγγελέα και ότι η υποβληθείσα καταγγελία κρίθηκε ψευδής (ερ. 156–157).

 

30.          Απαντώντας σε διευκρινιστικές ερωτήσεις ως προς την επίθεση που φέρεται να δέχθηκε εντός της οικίας του στις 4.12.2011, ο Αιτητής περιέγραψε την επίθεση και τον τραυματισμό του, την κατάθεση που έδωσε στους αστυνομικούς ενώ ακόμη νοσηλευόταν, καθώς και την υποβολή καταγγελίας σε βάρος των τριών φερόμενων ως δραστών, κατονομάζοντας ρητώς έναν εξ αυτών και, ειδικότερα, τον «M. A. W.» (ερ. 155–156). Αναφορικά με την πορεία της εν λόγω καταγγελίας, δήλωσε ότι ένας από τους δράστες παραδέχθηκε το αδίκημα και καταδικάστηκε σε δεκαετή ποινή φυλάκισης για απόπειρα ανθρωποκτονίας (ερ. 155). Μετά την ανωτέρω καταδίκη, ο Αιτητής φοβόταν να παραμένει μόνος στην οικία του και, ως εκ τούτου, είτε μετέβαινε εκεί συνοδευόμενος από φίλους είτε διέμενε σε οικίες γνωστών ή συγγενών του. Ο δικηγόρος του τον συμβούλεψε επίσης να εγκαταλείψει τη χώρα, όπερ και έπραξε (ερ. 155).

 

31.          Κληθείς να σχολιάσει τα νέα προσκομιζόμενα έγγραφα, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι, μετά την ενημέρωση που έλαβε από την Υπηρεσία Ασύλου ως προς τη δυνατότητα προσκόμισης τυχόν νέων εγγράφων, επικοινώνησε με τον δικηγόρο του και του ζήτησε να διερευνήσει την τρέχουσα πορεία της υπόθεσης. Κατόπιν σχετικής έρευνας, ο δικηγόρος του διαπίστωσε ότι υφίστατο νέα υπόθεση σε βάρος του Αιτητή στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής Mataraya του Καΐρου και, ειδικότερα, ότι αυτός είχε καταδικαστεί ερήμην σε δεκαετή ποινή φυλάκισης, διατάχθηκε η κατάσχεση των όπλων και η παραπομπή των αστικών αξιώσεων στα αρμόδια πολιτικά δικαστήρια. Ο Αιτητής δήλωσε ότι, σε περίπτωση επιστροφής του, φοβάται ότι θα φυλακιστεί (ερ. 153).

 

32.          Κατόπιν σχετικών ερωτήσεων, ο Αιτητής διευκρίνισε, αφενός, ότι η σχέση που τον συνέδεε με τον συγκάτοικό του ήταν αυστηρά φιλική και, αφετέρου, ότι οι ισχυρισμοί που προέβαλε κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία δεν συνδέονταν με τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του (ερ. 152).

 

33.          Τέλος, ερωτηθείς από τον αρμόδιο λειτουργό ως προς τυχόν προβλήματα που αντιμετώπισε στη χώρα καταγωγής του λόγω της χριστιανικής του πίστης, ο Αιτητής ανέφερε ότι είχε υποβληθεί επανειλημμένως σε ανάκριση και σωματικό έλεγχο στα διάφορα σημεία ελέγχου της χώρας, καθώς και ότι είχε προσαχθεί σε αστυνομικό τμήμα. Απέδωσε τη δυσμενή αυτή μεταχείριση στον έλεγχο που ασκούσε τότε στη χώρα η Μουσουλμανική Αδελφότητα (ερ. 151).

 

34.          Κληθείς να αναφέρει τι φοβάται σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα του, ο Αιτητής δήλωσε ότι οι συνθήκες διαβίωσης είναι ιδιαίτερα δυσχερείς, ότι ο ίδιος θα φυλακιστεί και ότι θα καταστραφεί η ζωή της συζύγου και του τέκνου του, το οποίο πάσχει από σύνδρομο Down (ερ. 151).

 

35.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο Αιτητής προσκόμισε τα ακόλουθα συμπληρωματικά έγγραφα:

·         Το υπ’ αριθ. 8848 πιστοποιητικό γάμου του Αιτητή με τη σύζυγό του, A. E. J., πολίτιδα Φιλιππίνων, το οποίο εκδόθηκε από τον Δήμο Γερμασόγειας της επαρχίας Λεμεσού (ερ. 174).

·         Το υπ’ αριθ. 3036531 πιστοποιητικό γέννησης του υιού του, ημερομηνίας γέννησης 8.7.2021, το οποίο εκδόθηκε από τον Έπαρχο Λεμεσού (ερ. 170).

·         Το δελτίο εγγραφής αλλοδαπού του τέκνου του και τη βεβαίωση κατάθεσης αίτησης διεθνούς προστασίας αυτού, στα οποία αναγράφεται ως υπηκοότητά του η φιλιππινέζικη (ερ. 172–173).

·         Βεβαίωση του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας, ημερομηνίας 21.4.2022, και βεβαίωση της συνηγόρου του Αιτητή, ημερομηνίας 14.1.2022, σύμφωνα με τις οποίες, κατά τον χρόνο έκδοσής τους, η υπόθεση ασύλου της συζύγου του Αιτητή εκκρεμούσε ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (ερ. 168–170).

·         Την καταγγελία που υπέβαλε σε βάρος του Αιτητή, στο αστυνομικό τμήμα Al-Matareya, ο M. A. W., στις 25.11.2012, σύμφωνα με την οποία ο Αιτητής, με τη συνδρομή τρίτου προσώπου, τον απήγαγε, τον έδεσε και αποπειράθηκε να τον σκοτώσει με τη χρήση ηλεκτρικού πυροκροτητή και γκλομπ (ερ. 149-147).

·         Την απόφαση του Ποινικού Δικαστηρίου του Καΐρου (Τρίτο Τμήμα Βόρειου Καΐρου), ημερομηνίας 27.6.2013, δυνάμει της οποίας ο Αιτητής καταδικάστηκε ερήμην για απόπειρα ανθρωποκτονίας σε δεκαετή ποινή εργασίας, διατάχθηκε η κατάσχεση των όπλων και παραπέμφθηκαν οι αστικές αξιώσεις στα αρμόδια πολιτικά δικαστήρια (ερ. 146-145).

·         Μαρτυρία, άνευ ημερομηνίας, του δικηγόρου του Αιτητή,  «M. L.I.», μέλους του Δικηγορικού Συλλόγου με αριθμό μητρώου 392526, σύμφωνα με την οποία ο Αιτητής λάμβανε τις νομικές υπηρεσίες του γραφείου του επί σειρά ετών, υπήρξε θύμα σεχταριστικής βίας και διατυπώθηκαν σε βάρος του ψευδείς κατηγορίες, με μοναδικό σκοπό τη φυλάκιση και την πρόκληση βλάβης σε αυτόν, περιστάσεις οι οποίες κατέστησαν την παραμονή του στη χώρα σχεδόν αδύνατη (ερ. 139).

 

36.          Οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι η απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου, ημερομηνίας 7.5.2015, ήταν αναιτιολόγητη και, ως εκ τούτου, προχώρησαν σε νέα αξιολόγηση της αξιοπιστίας των ισχυρισμών του Αιτητή, όπως αυτοί αποτυπώθηκαν στη συμπληρωματική του συνέντευξη, καθώς και σε επικαιροποιημένη αξιολόγηση του κινδύνου.

37.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν τέσσερις ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά στα προσωπικά στοιχεία και στο προφίλ του Αιτητή, ο δεύτερος αφορά στο γεγονός ότι ο ίδιος κατηγορήθηκε αυθαίρετα για επίθεση στις 25.11.2011 και δέχθηκε επίθεση στις 4.12.2011 από άτομα που ενεργούσαν για λογαριασμό των γειτόνων του με σκοπό την εξαναγκαστική πώληση του διαμερίσματός του, ο τρίτος αφορά στην αυθαίρετη ερήμην καταδίκη του σε ποινή φυλάκισης δέκα ετών για απόπειρα ανθρωποκτονίας έπειτα από καταγγελία για επίθεση στις 25.11.2012 και ο τέταρτος αφορά στην επανειλημμένη παρενόχληση που δέχτηκε από αστυνομικούς μετά την άνοδο των Αδελφών Μουσουλμάνων στην εξουσία επειδή είναι Χριστιανός.

 

38.          Ο πρώτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση, αφού οι δηλώσεις του κρίθηκαν μεν ως συνεπείς, σαφείς και λεπτομερείς, τα στοιχεία δε της ταυτότητάς του επιβεβαιώνονται από ταυτοποιητικά έγγραφα που προσκόμισε ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου. Παρομοίως, δεκτή έγινε και η τρέχουσα οικογενειακή του κατάσταση ως προς τη σύναψη γάμου με αιτήτρια ασύλου, πολίτη Φιλιππίνων, και την απόκτηση τέκνου πάσχοντος από σύνδρομο Down, εν όψει των προσκομισθέντων δημοσίων εγγράφων.

 

39.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του σε σχέση με το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, κρίθηκε ότι ο Αιτητής ήταν σε θέση να παραθέσει επαρκείς, συγκεκριμένες και βιωματικές πληροφορίες ως προς τις πιέσεις που δέχτηκε για να πουλήσει το διαμέρισμα, τις συνθήκες της επίθεσης, την ενώπιον της αστυνομίας προανακριτική διαδικασία και τη μετέπειτα πορεία της σε βάρος του υπόθεσης. Οι Καθ’ ων η αίτηση όμως έκριναν ότι το φερόμενο περιστατικό έχει χαρακτηριστικά ιδιωτικής διαφοράς οικονομικής φύσης και ότι δεν πυροδοτήθηκε από σεχταριστικά κίνητρα λόγω της χριστιανικής πίστης του Αιτητή, εν όψει μάλιστα και των εξωτερικών πηγών πληροφόρησης που επιβεβαιώνουν μεν την έξαρση της σεχταριστικής βίας σε βάρος Χριστιανών κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα (έτος 2011) αλλά καταγράφουν διαφορετικού τύπου περιστατικά, όπως εμπρησμούς σπιτιών Χριστιανών. Ως εκ τούτου, ο δεύτερος ισχυρισμός του Αιτητή ως προς την επίθεση σε βάρος του και την ψευδή καταγγελία με σκοπό την εξαναγκαστική πώληση του διαμερίσματός του έγινε δεκτός, χωρίς όμως να συνδέονται τα ανωτέρω περιστατικά με σεχταριστικά κίνητρα. Αναφορικά με τα προσκομισθέντα κατά την αρχική εξέταση της αίτησης ασύλου έγγραφα, οι Καθ’ων η αίτηση δεν τα έκαναν δεκτά εν όψει των αντιφατικών δηλώσεων του Αιτητή σε σύγκριση με το περιεχόμενο των εγγράφων. Ειδικότερα, έκριναν αντιφατική την άγνοια του Αιτητή ως προς την παραπομπή του φερόμενου θύματος σε ιατροδικαστική εξέταση σε σχέση με την περιέχουσα στην από 25.11.2011 κατάθεση (μετάφραση κατάθεσης σε ερ. 64-63) δήλωση περί ολοκλήρωσης της ιατροδικαστικής έκθεσης και βεβαίωσης των τραυμάτων του φερόμενου θύματος. Επιπλέον, έκριναν αντιφατική την κατηγορηματική δήλωση του Αιτητή περί μη προσαγωγής του ενώπιον του Εισαγγελέα σε αντίθεση με την περιέχουσα στην κατάθεση του Αιτητή- αστυνομική έκθεση ημερομηνίας 25.11.2011 διαταγή περί κράτησης του Αιτητή και εμφάνισής του στον Εισαγγελέα την επομένη (μετάφραση κατάθεσης σε ερ. 62-61).

 

40.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του τρίτου ισχυρισμού ως προς την ύπαρξη ερήμην καταδίκης του Αιτητή σε απόπειρα ανθρωποκτονίας, κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παράσχει ικανοποιητικές πληροφορίες ως προς τον λόγο που ζήτησε από τον δικηγόρο του να ερευνήσει την παρελθούσα υπόθεσή του στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα, λαμβάνοντας υπόψη αφενός ότι ο δράστης είχε ήδη καταδικαστεί αφετέρου ότι είχε παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς ο Αιτητής να επικοινωνήσει με τον δικηγόρο του. Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εξωτερικής αξιοπιστίας του εν λόγω ισχυρισμού, οι Καθ’ ων η αίτηση δεν έκαναν δεκτή ούτε την προσαχθείσα καταδικαστική απόφαση εν όψει της αδυναμίας εξακρίβωσης της αυθεντικότητάς της αλλά ούτε και τη μαρτυρία του δικηγόρου του Αιτητή ελλείψει ημερομηνίας και εν όψει αναγραφής ότι αυτή εκδόθηκε κατόπιν αίτησης του Αιτητή και άνευ ευθύνης του δικηγορικού γραφείου. Αφού έλαβαν επιπλέον υπόψη εξωτερικές πηγές, σύμφωνα με τις οποίες οι καταδικασθέντες περιλαμβάνονται σε κατάλογο ελέγχου και αδυνατούν να εξέλθουν νόμιμα από την Αίγυπτο, οι Καθ’ ων η αίτηση απέρριψαν τον εν λόγω ισχυρισμό στο σύνολό του ως αναξιόπιστο.

 

41.          Ο τέταρτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση αφενός δεδομένης της βιωματικής, λεπτομερούς και συνεκτικής περιγραφής του οικείου ισχυρισμού αφετέρου δεδομένης της επιβεβαίωσης αυτού μέσω εξωτερικών πηγών πληροφόρησης αναφορικά με περιστατικά κακομεταχείρισης και βασανιστηρίων πολιτικών αντιπάλων.

 

42.          Στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή, ως αυτοί αναλύθηκαν ανωτέρω, οι Καθ΄ων η αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, έλαβαν υπόψη τόσο το προσωπικό προφίλ του Αιτητή όσο και το γεγονός ότι έχουν παρέλθει δέκα έτη από το περιστατικό της σε βάρος του επίθεσης, ότι δεν έχει κάποιο νέο σχετικά με τους δράστες και ότι δεν έχει σημειωθεί κάποια ενόχληση προς τους νυν κατόχους του διαμερίσματός του, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Αιτητής είχε πραγματική πρόσβαση σε κρατική προστασία εναντίον της κοινής εγκληματικής ενέργειας που βίωσε. Επιπλέον, οι Καθ’ ων η αίτηση προχώρησαν σε έρευνα σε εξωτερικές πήγες πληροφόρησης αναφορικά με την κατάσταση των Χριστιανών στην Αίγυπτο, σύμφωνα με τις οποίες, ενώ το κράτος αναγνωρίζει επίσημα τον Χριστιανισμό, εντούτοις καταγράφονται επιθέσεις σε βάρος Χριστιανών Κοπτών με βάση τη θρησκευτική τους ταυτότητα, διακρίσεις όσον αφορά στην πρόσβαση στην αγορά εργασίας βάσει θρησκείας, καθώς και περιορισμοί στη δημόσια άσκηση της πίστης και στην κατασκευή και λειτουργεία χώρων λατρείας. Περαιτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση έλαβαν υπόψη τους ότι ο ίδιος ο Αιτητής, ερωτηθείς σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση των Χριστιανών στη χώρα καταγωγής του, αποκρίθηκε ότι τα προβλήματα σήμερα εντοπίζονται στις κακές συνθήκες διαβίωσης. Περαιτέρω έκριναν οι Καθ’  ων ότι δεν υφίστανται βάσει των εξωτερικών πηγών περιστατικά κακομεταχείρισης απορριφθέντων αιτούντων άσυλο άμα τη επιστροφή τους στην Αίγυπτο, ότι ο ίδιος ο Αιτητής δεν ενεπλάκη σε πολιτικές δραστηριότητες στο εξωτερικό και ότι η χώρα καταγωγής του περιλαμβάνεται στον κατάλογο ασφαλών χωρών ιθαγένειας δυνάμει του Διατάγματος περί Ασφαλών Χωρών Ιθαγένειας του 2022 του Υπουργού Εσωτερικού. Ως εκ τούτου, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν υπάρχουν βάσιμοι λόγοι να γίνει αποδεκτό ότι ο Αιτητής σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του θα αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

43.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή για έναν από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023 και το άρθρο 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 λόγους δίωξης, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτού δυνάμει του άρθρου 19(2) των ιδίων νόμων. Ειδικά σχετικά με ενδεχόμενη υπαγωγή του στο άρθρο 19(2)(γ) των ιδίων νόμων, διαπιστώθηκε ότι η περιοχή του στη χώρα καταγωγής του δεν ευρίσκεται σε συνθήκες διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, καθώς η μη διεθνής ένοπλη σύρραξη που λαμβάνει χώρα στο έδαφος της Αιγύπτου επηρεάζει μόνο την χερσόνησο του Σινά. Τέλος, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να υποβληθεί σε βασανιστήρια ή σε απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά παράβαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (στο εξής: «ΕΣΔΑ») ή / και της αρχής της μη επαναπροώθησης.

 

Κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία, στις 14.4.2025 ο Αιτητής, προσκόμισε ιατρική βεβαίωση της Δρ. Ελευθερίας Κωνσταντουλάκη, Παιδιάτρου – Νευρολόγου στο Γενικό Νοσοκομείο Λεμεσού, ημερομηνίας 13.9.2024, η οποία αφορά στο τέκνο του Αιτητή, Ν.Ι., με ημερομηνία γέννησης 8.7.2021. Σύμφωνα με την ανωτέρω βεβαίωση, το τέκνο του Αιτητή φέρει τις ακόλουθες διαγνώσεις : 1) Τρισωμία 21, 2) Διαταραχές σίτισης, 3) Διαταραχή αισθητηριακής επεξεργασίας, 4) Δυσκοιλιότητα, 5) Σφαιρική ψυχοκινητική καθυστέρηση και 6) Υπερτροφία αδενοειδών εκβλαστήσεων / υπνική άπνοια. Με την παρούσα βεβαιώνεται ότι ο 3 ετών Ναθαναήλ που έχει σύνδρομο Down (Τρισωμία 21) εμφανίζει σοβαρές διαταραχές σίτισης με δυσκολίες στη μάσηση και στην κατάποση σε συνδυασμό με αισθητηριακές δυσκολίες (άρνηση μπιμπερό ή άλλου θηλάστρου κλπ., ευαισθησία στο τριχωτό της κεφαλής, στο βούρτσισμα δοντιών κλπ.).

Επιπρόσθετα, εμφάνισε σοβαρή ψυχοκινητική καθυστέρηση (βάδιση σε ευρεία βάση μετά την ηλικία των 2 ετών, συχνές πτώσεις κλπ.), καθυστέρηση στη λεπτή κινητικότητα (ανώριμη σύλληψη) και απουσία εκφραστικού λόγου.

Με βάση τα ανωτέρω χρήζει συστηματικής παρέμβασης με λογοπαθολόγο για ενδυνάμωση στοματοπροσωπικών μυών, βελτίωση σίτισης και ενίσχυση επικοινωνιακών δεξιοτήτων, με φυσιοθεραπεία λόγω συγγενούς υποτονίας και εργοθεραπεία.

Η παρακολούθηση συνεχίζεται.

 

44.          Κατά την ακροαματική διαδικασία που διεξήχθη στις 10.12.2025 η συνήγορος του Αιτητή επεσήμανε ότι η σύζυγος του Αιτητή είναι υπήκοος Φιλιππίνων, ότι το αίτημα ασύλου της έχει απορριφθεί από το 2022 αλλά ότι έχει δικαίωμα παραμονής, ότι έχουν αποκτήσει ένα τέκνο το οποίο δεν έχει ιθαγένεια και ότι έχουν προσκομίσει ιατρική βεβαίωση αναφορικά με την κατάσταση υγείας του τέκνου.

 

45.          Κατά την ακροαματική διαδικασία που διεξήχθη στις 4.3.2026 η συνήγορος του Αιτητή απέσυρε τους ισχυρισμούς περί εκδοθείσας απόφασης επιστροφής, καθώς στην παρούσα υπόθεση δεν έχει εκδοθεί απόφαση επιστροφής αλλά μόνο απόφαση επί της αίτησης διεθνούς προστασίας. Περαιτέρω, η συνήγορος σημείωσε ότι στο πλαίσιο αξιολόγησης των προσωπικών περιστάσεων του Αιτητή, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι ο ίδιος τελεί σε γάμο με υπήκοο Φιλιππίνων και έχουν αποκτήσει τέκνο με αναπηρία (σύνδρομο Down). Προς τούτο, έχει προσκομιστεί πιστοποιητικό από τον Οργανισμό Κρατικών Υπηρεσιών Υγείας, από το οποίο προκύπτει η ανάγκη συστηματικής ιατρικής παρακολούθησης και παρέμβασης για το παιδί. Σημειώνει σχετικά ότι ο Αιτητής είχε αναφέρει την ύπαρξη οικογένειάς του ήδη κατά τη συνέντευξή του, και οι σχετικές πληροφορίες ήταν σε γνώση των Καθ’ ων η αίτηση. Ως προς τη σύζυγο, η συνήγορος αναφέρει ότι δεν υφίσταται εκκρεμής αίτηση ασύλου, καθότι η αίτησή της έχει απορριφθεί, ενώ δεν φαίνεται να έχει εκδοθεί απόφαση επιστροφής για την ίδια. Σημειώνει επίσης, το παιδί δεν περιλαμβανόταν στην αίτηση ασύλου της μητέρας.

 

46.          Κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου ακροαματική διαδικασία στις 4.5.2025, ο Αιτητής ανέφερε ότι, πριν από την αναχώρησή του, διέμενε στη Helwa. Ως προς την πατρική του οικογένεια, δήλωσε ότι είχε τρεις αδελφούς, εκ των οποίων ο ένας απεβίωσε προ διετίας, ο δεύτερος διαμένει στη Γαλλία και ο τρίτος στην Αίγυπτο. Ανέφερε ότι όλοι είναι Χριστιανοί και έγγαμοι, ότι ο αδελφός του που διαμένει στην Αίγυπτο έχει δύο τέκνα και ότι διατηρεί μαζί του συχνή επικοινωνία μέσω Facebook. Πρόσθεσε ότι ο εν λόγω αδελφός εργάζεται σε εταιρεία παραγωγής προϊόντων πατάτας, ενώ η σύζυγός του επίσης εργάζεται, μολονότι η οικογένειά τους αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες.

 

47.          Ως προς τους λόγους αναχώρησής του και τον προβαλλόμενο φόβο επιστροφής, ο Αιτητής επανέλαβε ότι το κύριο πρόβλημά του συνδεόταν με τα πρόσωπα που διέμεναν στην πολυκατοικία του και με την ποινική υπόθεση που κινήθηκε σε βάρος του. Ανέφερε ότι τα πρόσωπα αυτά υπέβαλαν καταγγελία εναντίον του και ότι, βάσει δικαστικής απόφασης, καταδικάστηκε ερήμην σε δεκαετή ποινή φυλάκισης. Υποστήριξε ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στην Αίγυπτο, θα συλληφθεί και θα φυλακιστεί, ακόμη και εάν ασκήσει ένδικο μέσο, μέχρι την έκδοση απόφασης επ’ αυτού. Παράλληλα, εξέφρασε ανησυχία για τις συνέπειες που τυχόν φυλάκισή του θα είχε για τη σύζυγο και το τέκνο του.

 

48.          Ο Αιτητής διευκρίνισε ότι η αναφορά του κατά την αρχική συνέντευξη σε προβλήματα που αντιμετώπιζε και στην επιθυμία του αδελφού του να ταξιδέψει μαζί του οδήγησε στο να μην αποδώσει ορθά όσα επιθυμούσε να αναφέρει. Κατά τους ισχυρισμούς του, εννοούσε ότι αντιμετώπιζε διαφορετικό πρόβλημα και ότι σκόπευε να ζητήσει τη βοήθεια του αδελφού του που διαμένει στο εξωτερικό, προκειμένου να εγκαταλείψει και ο ίδιος τη χώρα. Παραδέχθηκε, επίσης, ότι ορισμένες από τις ημερομηνίες που ανέφερε στις προηγούμενες συνεντεύξεις του δεν ήταν ορθές. Επανέλαβε, ωστόσο, ότι ο κύριος λόγος αναχώρησής του ήταν η διαφορά του με τα πρόσωπα της πολυκατοικίας, καθώς και ο φόβος εκδίκησης από συγγενικό πρόσωπο εκείνου που είχε καταδικαστεί για την επίθεση εναντίον του.

 

49.          Αναφορικά με την ποινική διαδικασία σε βάρος του, ο Αιτητής δήλωσε ότι η σχετική καταγγελία δεν είχε κλείσει ως ψευδής, όπως αρχικά είχε θεωρήσει, αλλά οδήγησε στην ερήμην καταδίκη του. Ανέφερε ότι η καταγγελία υποβλήθηκε στις 25.11.2012 και ότι η καταδικαστική απόφαση εκδόθηκε στις 27.6.2013. Κατά τους ισχυρισμούς του, πληροφορήθηκε την ύπαρξη της απόφασης από τον δικηγόρο του, λίγο πριν από τη δεύτερη συνέντευξή του. Ο δικηγόρος του τόν ενημέρωσε ότι μπορούσε να προσβάλει την απόφαση, πλην όμως θα έπρεπε να παραμείνει υπό κράτηση μέχρι την επανεξέταση της υπόθεσης. Σε ερωτήσεις σχετικά με τη δυνατότητα κίνησης της διαδικασίας από την Κυπριακή Δημοκρατία και τη διαφορετική αιτιολογία που είχε καταγράψει στο αρχικό έντυπο της αίτησής του, δεν έδωσε σαφή απάντηση.

 

50.          Περαιτέρω, ο Αιτητής δήλωσε ότι οι αιγυπτιακές αρχές δεν θα μπορούσαν να τον προστατεύσουν από τα πρόσωπα που φοβάται. Μολονότι αναγνώρισε ότι το πρόσωπο το οποίο είχε καταγγείλει για την επίθεση σε βάρος του καταδικάστηκε σε δεκαετή ποινή φυλάκισης, υποστήριξε ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να του παράσχει αποτελεσματική προστασία. Ανέφερε ότι, εάν επιστρέψει, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα πρόσωπα που υπέβαλαν την καταγγελία εναντίον του και με εκείνους που, κατά τους ισχυρισμούς του, τον παρακολουθούσαν, ενώ ο δικηγόρος του τον είχε συμβουλεύσει να μην επιστρέψει. Πρόσθεσε ότι τα πρόσωπα αυτά δραστηριοποιούνται στον τομέα της ένδυσης, διαθέτουν εργοστάσιο και διατηρούν ευρύ δίκτυο γνωριμιών στο Κάιρο.

 

51.          Ως προς την εξασφάλιση των εγγράφων, ο Αιτητής ανέφερε ότι, κατά τον χρόνο υποβολής της αίτησής του για διεθνή προστασία, δεν γνώριζε την ύπαρξη της διαδικασίας που είχε κινηθεί σε βάρος του. Δήλωσε ότι ζήτησε από συγγενικό του πρόσωπο να εξασφαλίσει αντίγραφο της σχετικής απόφασης και ότι ο δικηγόρος του τού απέστειλε αρχικά φωτογραφίες και, ακολούθως, το πρωτότυπο έγγραφο μέσω DHL. Κατά τον ίδιο, ο δικηγόρος του εκτίμησε ότι οι πιθανότητες επιτυχούς ανατροπής της απόφασης ήταν περιορισμένες, επειδή τα πρόσωπα που υπέβαλαν την καταγγελία θα κατέθεταν εναντίον του. Ο Αιτητής πρόσθεσε ότι, ακόμη και σε περίπτωση επιτυχούς έκβασης της διαδικασίας, θα εξακολουθούσε να φοβάται για τη ζωή του, τη σύζυγο και το τέκνο του, ιδίως επειδή το πρόσωπο που είχε καταδικαστεί για την επίθεση εναντίον του είχε ήδη αποφυλακιστεί.

 

52.          Τέλος, ως προς τη διαδικασία που αφορούσε την επίθεση σε βάρος του, ο Αιτητής ανέφερε ότι, κατά τον χρόνο έκδοσης της καταδικαστικής απόφασης εναντίον του δράστη, βρισκόταν ακόμη στην Αίγυπτο, αλλά εκπροσωπήθηκε από εξουσιοδοτημένο δικηγόρο. Δήλωσε ότι υπέβαλε την καταγγελία στις 4.12.2011, ενώ νοσηλευόταν, και ότι η απόφαση κατά του δράστη εκδόθηκε περίπου τρεις μήνες αργότερα.

 

53.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

54.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού ενισχύεται περαιτέρω από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης που περιλαμβάνονται στον διοικητικό φάκελο, καθώς και από το προσκομισθέν διαβατήριό του. Ως εκ τούτου, γίνονται αποδεκτά, μεταξύ άλλων, η αιγυπτιακή καταγωγή και το θρησκευτικό προφίλ του ως Χριστιανού Κόπτη, καθώς και τα επικαιροποιημένα στοιχεία της προσωπικής και οικογενειακής του κατάστασης, ήτοι ότι είναι έγγαμος με υπήκοο Φιλιππίνων και ότι απέκτησαν ανήλικο τέκνο, το οποίο πάσχει από σύνδρομο Down. Τα τελευταία αυτά στοιχεία επιβεβαιώνονται και από τα έγγραφα που προσκομίστηκαν κατά τη δικαστική διαδικασία αναφορικά με την ταυτότητα του ανήλικου τέκνου, τη συγγενική του σχέση με τον Αιτητή και την κατάσταση της υγείας του και, ως εκ τούτου, γίνονται επίσης αποδεκτά.

 

55.          Σημειώνεται, ωστόσο, ως προς την τρέχουσα κατάσταση της συζύγου του Αιτητή, ότι η αρχική αίτησή της για διεθνή προστασία είχε απορριφθεί, όπως και η ενώπιον της Αναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων ιεραρχική προσφυγή της. Ακολούθως, η μεταγενέστερη αίτησή της κρίθηκε απαράδεκτη και η σχετική κρίση επικυρώθηκε δικαστικώς με την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας στην υπόθεση A.J. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου, Υπόθεση αρ. 4678/2021, ημερομηνίας 17.2.2023, ECLI:CY:DDDP:2023:141. Διευκρινίζεται ότι, με την ίδια απόφαση, η προσφυγή της έγινε εν μέρει δεκτή μόνο ως προς το μέρος που αφορούσε την απόφαση επιστροφής, η οποία ακυρώθηκε, ενώ η απόφαση περί απαραδέκτου της μεταγενέστερης αίτησης διεθνούς προστασίας επικυρώθηκε.

 

56.          Ως προς την εξωτερική πτυχή του εν λόγω ισχυρισμού, σημειώνονται τα εξής: Ως προς το θρησκευτικό προφίλ Αιτητή, επισημαίνεται ότι το Ισλάμ είναι η επίσημη θρησκεία της Αιγύπτου και σχεδόν όλοι οι Αιγύπτιοι μουσουλμάνοι ανήκουν στο σουνιτικό δόγμα. Οι Κόπτες αποτελούν μακράν τη μεγαλύτερη χριστιανική ομολογία στη χώρα. Οι Κόπτες είναι πιο πολυάριθμοι στις επαρχίες της κεντρικής κοιλάδας του Νείλου: Asyūṭ, Al-Minyā, και Qinā. Περίπου το ένα τέταρτο του συνολικού κοπτικού πληθυσμού ζει στο Κάιρο. Μεταξύ των άλλων θρησκευτικών κοινοτήτων συγκαταλέγονται οι Κόπτες Καθολικοί, οι Έλληνες Ορθόδοξοι, οι Έλληνες Καθολικοί, οι Αρμένιοι Ορθόδοξοι και Καθολικοί, οι Μαρωνίτες και οι Σύριοι Καθολικοί, καθώς και οι Αγγλικανοί και άλλοι Προτεστάντες. Λίγοι Εβραίοι παραμένουν στη χώρα. Σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2015, το 90 τοις εκατό του πληθυσμού είναι Μουσουλμάνοι (η πλειοψηφία αυτών Σουνίτες, με μόλις το 1 τοις εκατό να είναι Σιίτες) και το 10 τοις εκατό του πληθυσμού είναι Χριστιανοί.[2]  Oι χριστιανοί κόπτεις τις Αιγύπτου αποτελούν δόγμα με έντονα εθνικά χαρακτηριστικά. Τούτο αποδεικνύεται και από την ίδια την ιστορική καταβολή του όρου «κόπτης», ο οποίος παράγεται Αραβικό τύπο της λέξης kibt. Η λέξη αποτελεί παραφθορά της ελληνικής «Αιγύπτιος», αφού αφαιρέθηκε η αρχική συλλαβή και η κατάληξη, και απέμεινε το «γύπτι» (kibt). Έτσι, η λέξη Αιγύπτιος Κόπτης, ταυτίζεται νοηματικά με το Αιγύπτιος, έχει δηλαδή ξεκάθαρα εθνική έννοια. Αργότερα, απέκτησε και θρησκευτική έννοια και οι ιθαγενείς κατοίκους της Αιγύπτου να διακρίνονται και λόγω της θρησκείας τους, μετά την Αραβική κατάκτηση της περιοχής.^[3]

57.          Αναφορικά με τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή ως προς την κατηγορία που υποβλήθηκε εναντίον του και την επίθεση που δέχτηκε περί τα τέλη του έτους 2011 από άτομα που ενεργούσαν για λογαριασμό των γειτόνων του με σκοπό την εξαναγκαστική πώληση του διαμερίσματός του (διαφορά για το διαμέρισμα, η καταγγελία της 25.11.2011 και η επίθεση της 4.12.2011), σημειώνονται τα εξής ως προς την εσωτερική  αξιοπιστία του Αιτητή. Ο Αιτητής παρέθεσε επαρκείς και, σε σημαντικό βαθμό, βιωματικές πληροφορίες για το διαμέρισμα στο οποίο διέμενε, τον τρόπο με τον οποίο περιήλθε σε αυτόν, τον όροφο και τον αριθμό του, καθώς και για τις επανειλημμένες προσεγγίσεις που, κατά τον ίδιο, δέχθηκε προκειμένου να το πωλήσει. Περιέγραψε, επίσης, τις συναντήσεις με τα εμπλεκόμενα πρόσωπα, το περιεχόμενο των μεταξύ τους διαλόγων, τη συχνότητα των προσεγγίσεων και τους λόγους για τους οποίους αρνούνταν να πωλήσει το διαμέρισμα. Οι αναφορές αυτές διαθέτουν ικανοποιητικό βαθμό λεπτομέρειας και παραπέμπουν, ως προς τον βασικό τους πυρήνα, σε προσωπικά βιωμένη εμπειρία.

 

58.          Περαιτέρω, οι περιγραφές του για την καταγγελία της 25.11.2011, την προσαγωγή και κράτησή του στο αστυνομικό τμήμα, την παρέμβαση του δικηγόρου του και την απελευθέρωσή του παρουσιάζουν επαρκή συνοχή. Αντίστοιχα, ο Αιτητής περιέγραψε με λεπτομέρεια την επίθεση που δέχθηκε στις 4.12.2011, τον αριθμό των δραστών, την είσοδό τους στην οικία του, τα λεγόμενά τους, τον τραυματισμό του με μαχαίρι, τη μεταφορά και νοσηλεία του στο Γενικό Νοσοκομείο Helwan και την επακόλουθη αστυνομική και δικαστική διαδικασία. Δεν παραγνωρίζεται ότι εντοπίζονται επιμέρους διαφοροποιήσεις. Ειδικότερα, άλλοτε ανέφερε ότι οι δράστες έσπασαν την πόρτα και άλλοτε ότι κτύπησαν την πόρτα και ο ίδιος την άνοιξε. Διαφοροποιημένες ήταν και οι δηλώσεις του ως προς την ακριβή ώρα επιστροφής του από την εργασία και εκδήλωσης της επίθεσης. Επίσης, ανέφερε άλλοτε τέσσερις και άλλοτε δύο αυτόπτες μάρτυρες και δεν υπήρξε απολύτως σταθερός ως προς το εάν και πότε είχε συναντήσει προηγουμένως τα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Οι διαφοροποιήσεις αυτές αφορούν, εντούτοις, κυρίως περιφερειακές λεπτομέρειες περιστατικών που έλαβαν χώρα το 2011 και εξετάστηκαν εκ νέου το 2023. Δεν μεταβάλλουν τον σταθερό βασικό πυρήνα της αφήγησης: προηγήθηκε πίεση για πώληση του διαμερίσματος, υποβλήθηκε καταγγελία σε βάρος του από συγκεκριμένο πρόσωπο, ακολούθησε επίθεση εντός της οικίας του από τρία πρόσωπα, κατά την οποία τραυματίστηκε με μαχαίρι, και κινήθηκε διαδικασία σε βάρος των δραστών. Ιδιαίτερη επιφύλαξη προκαλεί, ασφαλώς, το γεγονός ότι κατά την αρχική καταγραφή του 2013 ο Αιτητής προέβαλε εντελώς διαφορετικό αφήγημα, σχετικό με συμμετοχή σε χριστιανική οργάνωση, κήρυγμα και απειλές από μουσουλμανικές ομάδες. Ο ίδιος, όμως, ήδη κατά την πρώτη συνέντευξη του 2015 και εκ νέου το 2023, παραδέχθηκε ρητώς ότι το αφήγημα εκείνο δεν ήταν αληθές και ότι διαμορφώθηκε από κοινού με τον αδελφό του, προκειμένου να παρουσιάσουν όμοιους λόγους ασύλου. Η παραδοχή αυτή πλήττει τη γενική του αξιοπιστία και επιβάλλει αυξημένη προσοχή κατά την αξιολόγηση των μεταγενέστερων δηλώσεών του. Δεν αρκεί, ωστόσο, από μόνη της για την απόρριψη κάθε μεταγενέστερου ισχυρισμού, ιδίως όταν ο τελευταίος προβλήθηκε ήδη το 2015 και υποστηρίζεται από έγγραφα που ανάγονται χρονικά στα επίδικα περιστατικά.

 

59.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, επισημαίνεται καταρχάς ότι αυτός προσκόμισε σχετικά έγγραφα προς απόδειξη του υπό εξέταση ισχυρισμού του. Ειδικότερα, οι αστυνομικές εκθέσεις που προσκομίστηκαν περιλαμβάνουν καταθέσεις του Αιτητή, του καταγγέλλοντος και τρίτων προσώπων, αναφορά στον τραυματισμό του Αιτητή, στις καταθέσεις γειτόνων και στην κράτηση υπόπτων. Το περιεχόμενό τους συμφωνεί στα βασικά σημεία με την αφήγησή του Αιτητή ως προς την ύπαρξη της καταγγελίας, την επίθεση, τον τραυματισμό του και την εμπλοκή συγκεκριμένων προσώπων.

 

60.          Πρόκειται, ωστόσο, για αντίγραφα αλλοδαπών εγγράφων των οποίων η γνησιότητα δεν πιστοποιήθηκε μέσω ανεξάρτητης θεσμικής διαδικασίας. Οι σφραγίδες, οι χειρόγραφες καταχωρίσεις και η διάρθρωσή τους αποτελούν εξωτερικές ενδείξεις που δεν επιτρέπουν αφ’ εαυτών ούτε οριστική επιβεβαίωση ούτε απόρριψη της αυθεντικότητας. Παράλληλα, ο τρόπος εξασφάλισής τους εξηγήθηκε ήδη από το 2015: κατά τον Αιτητή, τα έγγραφα βρίσκονταν στην κατοχή του δικηγόρου του και εστάλησαν μέσω προσώπου που συνδεόταν με το ορφανοτροφείο. Η εξήγηση αυτή δεν είναι απολύτως τεκμηριωμένη, αλλά δεν είναι και εγγενώς απίθανη.

 

61.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη στοχοποίηση των Χριστιανών κατά το επίμαχο χρονικό διάστημα και τις διαδικασίες ενώπιον της αιγυπτιακής αστυνομίας για διαφορές του κοινού ποινικού δικαίου.

 

62.          Σύμφωνα με την έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής όσον αφορά τη διεθνή θρησκευτική ελευθερία για το έτος 2011, το Σύνταγμα της Αιγύπτου και η Συνταγματική Διακήρυξη του 2011 προβλέπουν την ελευθερία της πίστης και της άσκησης θρησκευτικών τελετών, ωστόσο η κυβέρνηση επέβαλλε περιορισμούς στα δικαιώματα αυτά τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη, όπως η απαγόρευση μεταστροφής των Μουσουλμάνων σε άλλη θρησκεία. Το Ισλάμ είναι η επίσημη κρατική θρησκεία και η Σαρία (ισλαμικός νόμος) αποτελεί την κύρια πηγή της νομοθεσίας. Παρά την ανατροπή του πρώην προέδρου Hosni Mubarak, ο σεβασμός της κυβέρνησης προς την θρησκευτική ελευθερία παρέμεινε ανεπαρκής. Οι μη μουσουλμανικές θρησκευτικές μειονότητες που αναγνωρίζονται επίσημα από την κυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων Χριστιανών, γενικά ασκούσαν τη θρησκευτική τους πίστη χωρίς παρενοχλήσεις. Ωστόσο, σημειώθηκαν περιστατικά ατομικής και συλλογικής παρενόχλησης όσον αφορά την απασχόληση στον δημόσιο τομέα καθώς και την κατασκευή και ανακαίνιση θρησκευτικών χώρων λατρείας. Η κυβέρνηση γενικά δεν διεξήγαγε αποτελεσματικές έρευνες ως προς τα περιστατικά βίας που σημειώθηκαν σε βάρος Κοπτών Χριστιανών και συνέχισε να προωθεί τις άτυπες «συνεδρίες συμφιλίωσης», οι οποίες γενικά απέκλειαν την ποινική δίωξη για εγκλήματα κατά των Κοπτών και συνέβαλαν σε ένα κλίμα ατιμωρησίας ευνοώντας περαιτέρω επιθέσεις. Υπήρξαν αναφορές για κοινωνικές καταχρήσεις ή διακρίσεις με βάση τις θρησκευτικές πεποιθήσεις ή πρακτικές. Οι θρησκευτικές εντάσεις και η βία αυξήθηκαν κατά τη διάρκεια του έτους, παράλληλα με μια γενική αύξηση της βίας και της εγκληματικότητας.[4]

 

63.          Όσον αφορά τη διαδικασία της διερεύνησης ποινικών αδικημάτων στην Αίγυπτο, σημειώνεται ότι η ποινική διερεύνηση ξεκινά με την υποβολή μίας καταγγελίας, είτε στο τοπικό αστυνομικό τμήμα είτε απευθείας ενώπιον του Εισαγγελέα. Η κατηγορία μπορεί να υποβληθεί από το θύμα ή από τον νομικό του εκπρόσωπο, ενώ επίσης οι αρχές μπορεί να υποβάλουν μία κατηγορία αυτεπαγγέλτως. Οι αρχές επιβολής του νόμου είναι αρμόδιες για τη συλλογή προκαταρκτικών στοιχείων, τον εντοπισμό υπόπτων, τη διενέργεια συλλήψεων και ερευνών καθώς και την παραπομπή υποθέσεων στην Εισαγγελία. Οι συλλήψεις διεξάγονται κατόπιν έκδοσης εντάλματος σύλληψης από τον Εισαγγελέα ή άνευ εντάλματος σε περίπτωση διάπραξης αυτόφωρου αδικήματος. Οι συλληφθέντες πρέπει να ενημερωθούν αμέσως για τους λόγους της σύλληψης και να προσαχθούν ενώπιον του Εισαγγελέα ενώπιον των προβλεπόμενων προθεσμιών.[5] Ο Εισαγγελέας είναι αρμόδιος για τη διερεύνηση και τη δίωξη ποινικών αδικημάτων, πλην ρητών εξαιρέσεων που προβλέπονται στον νόμο.[6]

 

64.          Στο πλαίσιο έρευνας που διεξήγαγε το «Immigration and Refugee Board of Canada» όσον αφορά την κλήση των υπόπτων και την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης και λοιπών αστυνομικών εγγράφων, σημειώνονται τα εξής: Στα αρχικά βήματα της ποινικής διερεύνησης εκδίδεται η καταγραφή έρευνας (investigation record) από τις αρχές που περιλαμβάνει πληροφορίες για το αδίκημα, αυτή αποστέλλεται στον Εισαγγελέα, ο Εισαγγελέας εκδίδει ένα ένταλμα σύλληψης με ακριβή ορισμό του τόπου της σύλληψης και μόλις οι αρχές συλλάβουν τον ύποπτο συντάσσουν την έκθεση της σύλληψης.[7] Τα ανωτέρω έγγραφα είναι συνήθως χειρόγραφα, αν και πλέον γίνονται κάποια βήματα ψηφιοποίησης των εγγράφων. Αντίγραφο του εντάλματος σύλληψης δεν χορηγείται στον κατηγορούμενο αλλά αυτό του επιδεικνύεται τη στιγμή της σύλληψης. Σημειώνεται επίσης ότι ο κατηγορούμενος δεν έχει πάντα πρόσβαση στα εν λόγω έγγραφα. Μερικές φορές ο δικηγόρος του λαμβάνει αντίγραφο των εγγράφων ή του επιτρέπεται να τα φωτογραφίσει. Η πρόσβαση στα έγγραφα εξαρτάται επίσης από το προφίλ του ατόμου ή από τη δωροδόκηση των υπαλλήλων.[8]

 

65.          Οι ανωτέρω εξωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι το 2011 υπήρχε έντονη σεχταριστική βία και σοβαρές ελλείψεις στην προστασία των Κοπτών στην Αίγυπτο. Ωστόσο, οι πληροφορίες αυτές αφορούν κυρίως επιθέσεις σε εκκλησίες, χριστιανικές κοινότητες και διαδηλωτές και δεν επιβεβαιώνουν τη συγκεκριμένη διαφορά για το διαμέρισμα. Επισημαίνεται επίσης ότι η γενική κατάσταση κατά τον κρίσιμο χρόνο είναι, συνεπώς, συμβατή με το ευρύτερο πλαίσιο της αφήγησης, αλλά δεν αποδεικνύει το προσωπικό κίνητρο των εμπλεκομένων.

 

66.          Η σύνδεση της διαφοράς και της επίθεσης με τη χριστιανική πίστη του Αιτητή δεν τεκμηριώνεται στον ίδιο βαθμό. Ο Αιτητής δεν ανέφερε συγκεκριμένες θρησκευτικές ύβρεις ή σαφείς δηλώσεις των γειτόνων ή των δραστών από τις οποίες να προκύπτει ότι η πίστη του αποτέλεσε το κίνητρο των ενεργειών τους. Η εξήγησή του στηρίχθηκε κυρίως στο ότι ήταν ο μοναδικός Χριστιανός στην πολυκατοικία και στο συμπέρασμά του ότι οι μουσουλμάνοι γείτονες επιθυμούσαν να απομακρυνθεί. Αντιθέτως, ο ίδιος ανέφερε ότι διατηρούσε καλές σχέσεις με τους λοιπούς μουσουλμάνους γείτονες και ότι δεν αντιμετώπισε άλλο πρόβλημα μαζί τους λόγω θρησκείας.

 

67.          Επιπλέον, από την αφήγησή του προκύπτουν συγκεκριμένα οικονομικά και περιουσιακά κίνητρα, όπως η τοποθεσία και η αξία του διαμερίσματος, το γεγονός ότι διέμενε μόνος και η επιθυμία συγκεκριμένης οικογένειας να το αποκτήσει. Συνεπώς, το θρησκευτικό στοιχείο παραμένει υπόθεση του Αιτητή και όχι επαρκώς θεμελιωμένο γεγονός.

 

68.          Καταληκτικά, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός γίνεται δεκτός ως προς τον βασικό του πυρήνα: ο Αιτητής βρισκόταν σε ιδιωτική περιουσιακή διαφορά με πρόσωπα που επιθυμούσαν να αποκτήσουν το διαμέρισμά του, υποβλήθηκε σε βάρος του καταγγελία στις 25.11.2011 και δέχθηκε επίθεση εντός της οικίας του στις 4.12.2011, κατά την οποία τραυματίστηκε. Δεν γίνεται, όμως, δεκτό ότι αποδείχθηκε επαρκώς πως η διαφορά, η καταγγελία και η επίθεση υποκινήθηκαν από τη χριστιανική του πίστη.

 

69.          Ως προς τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό του περί της ερήμην καταδίκης του σε δεκαετή ποινή για απόπειρα ανθρωποκτονίας, επισημαίνεται καταρχάς ότι κατά τις συνεντεύξεις του 2015, ο Αιτητής δεν αναφέρθηκε σε δεύτερη ποινική υπόθεση ούτε σε καταδικαστική απόφαση σε βάρος του. Αντιθέτως, δήλωσε ότι δεν γνώριζε εάν η αρχική υπόθεση παρέμενε ανοικτή. Το γεγονός αυτό δεν αποτελεί κατ’ ανάγκην αντίφαση, αφού η φερόμενη απόφαση εκδόθηκε στις 27.6.2013, μετά την αναχώρησή του από την Αίγυπτο, και ο ίδιος υποστήριξε ότι πληροφορήθηκε την ύπαρξή της μόλις το 2023, όταν ζήτησε από τον δικηγόρο του να διερευνήσει εκ νέου την κατάσταση. Η εξήγησή του ως προς τον χρόνο αποκάλυψης της απόφασης δεν είναι πλήρως ικανοποιητική. Εφόσον ο ίδιος διατηρούσε σχέση με τον δικηγόρο που χειριζόταν τις προηγούμενες υποθέσεις του, εύλογα γεννάται το ερώτημα γιατί δεν πληροφορήθηκε την ύπαρξη μιας τόσο σοβαρής απόφασης επί περίπου δέκα έτη. Παράλληλα, η αιτιολογία ότι ο δικηγόρος αναζήτησε την υπόθεση με βάση αριθμό αναφοράς που του παρέσχε ο Αιτητής δεν αποτυπώθηκε με απόλυτη σαφήνεια και συνοχή. Από την άλλη πλευρά, ο Αιτητής παρέθεσε στη συνέντευξη του 2023 συγκεκριμένες πληροφορίες για τον τρόπο με τον οποίο ζήτησε την έρευνα, την περιοχή και το αστυνομικό τμήμα όπου εντοπίστηκε η υπόθεση, το όνομα του καταγγέλλοντος, το αποτέλεσμα και τον φόβο του σε περίπτωση επιστροφής. Το γεγονός ότι το όνομα του φερόμενου θύματος είναι το ίδιο με εκείνο του προσώπου που είχε υποβάλει την καταγγελία του 2011 και συνδεόταν με την προγενέστερη διαφορά προσδίδει εσωτερική συνάφεια στον ισχυρισμό.

 

70.          Οι εν λόγω δηλώσεις του δέον να συναξιολογηθούν με την προσκομισθείσα απόφαση, η οποία εμφανίζεται ως απόφαση του Ποινικού Δικαστηρίου Καΐρου, Τρίτου Τμήματος Βόρειου Καΐρου, στην υπόθεση υπ’ αριθ. 12265/2012, καταχωρισθείσα με αριθμό 2620/2013. Φέρει ημερομηνία 27.6.2013 και αναφέρει το ονοματεπώνυμο και τη διεύθυνση του Αιτητή, το όνομα του παθόντος, την ημερομηνία και τον τόπο του αδικήματος, τις αποδιδόμενες κατηγορίες, τις εφαρμοζόμενες διατάξεις, τη σύνθεση του Δικαστηρίου και το διατακτικό. Σύμφωνα με το τελευταίο, ο Αιτητής καταδικάστηκε ερήμην σε δεκαετή ποινή «με εργασία» για απόπειρα ανθρωποκτονίας και συναφή αδικήματα.

 

71.          Η μορφή του κειμένου, η αναφορά σε τριμελή σύνθεση, σε εισαγγελικό λειτουργό, σε γραμματέα, στον αριθμό της υπόθεσης και στο διατακτικό είναι συμβατές με τα βασικά χαρακτηριστικά απόφασης αιγυπτιακού κακουργιοδικείου. Εξωτερικές πληροφορίες επιβεβαιώνουν ότι τα αιγυπτιακά κακουργιοδικεία λειτουργούν ως τμήματα των Εφετείων και συγκροτούνται από περισσότερους δικαστές.[9]

 

72.          Ωστόσο, δεν είναι δυνατόν, μόνο από τις προσκομισθείσες φωτογραφίες, να πιστοποιηθεί οριστικά η γνησιότητα της απόφασης ή να επιβεβαιωθεί η καταχώρισή της στα επίσημα δικαστικά αρχεία της Αιγύπτου. Εντούτοις, δεν εντοπίζεται εμφανής εσωτερική ανακολουθία τέτοιας φύσης ώστε το έγγραφο να απορριφθεί ως κατασκευασμένο. Αντιθέτως, η πληρότητα, η δομή, οι αριθμοί της υπόθεσης, οι σφραγίδες και η αντιστοιχία με τη μετάφραση δικαιολογούν την απόδοση σε αυτό αποδεικτικής αξίας, έστω μειωμένης λόγω της αδυναμίας ανεξάρτητης πιστοποίησης και της ατελώς τεκμηριωμένης αλυσίδας εξασφάλισής του.

 

73.          Η νομομότυπη αναχώρηση του Αιτητή από την Αίγυπτο στις 5.1.2013 δεν αναιρεί την ύπαρξη της απόφασης, καθώς η απόφαση εκδόθηκε μεταγενέστερα, στις 27.6.2013. Συνεπώς, κατά την αναχώρησή του δεν υφίστατο ακόμη η συγκεκριμένη καταδίκη. Η έρευνα των Καθ’ ων η αίτηση σχετικά με την αδυναμία εξόδου προσώπων που βρίσκονται σε κατάλογο ελέγχου δεν απαντά στο κρίσιμο πραγματικό ερώτημα και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να απορριφθεί η ύπαρξη μεταγενέστερης ερήμην απόφασης.

 

74.          Οι πληροφορίες για το αιγυπτιακό δίκαιο επιβεβαιώνουν επίσης ότι, όταν πρόσωπο που έχει καταδικαστεί ερήμην για κακούργημα εμφανιστεί ή συλληφθεί πριν από την παραγραφή της ποινής, η υπόθεση επανεξετάζεται, ενώ είναι δυνατή η κράτησή του μέχρι την εκδίκαση. Επομένως, η δυνατότητα επανεκδίκασης δεν σημαίνει ότι ο Αιτητής δεν διατρέχει κίνδυνο σύλληψης και προσωρινής κράτησης κατά την επιστροφή.

 

75.          Ως προς τη βεβαίωση του δικηγόρου M. L. I., αυτή έχει περιορισμένη αποδεικτική αξία. Δεν φέρει ημερομηνία, εκδόθηκε κατόπιν αιτήματος του ενδιαφερομένου και «υπό την ευθύνη» του, ενώ περιέχει γενικές αξιολογικές αναφορές περί σεχταριστικής βίας και πολλών ψευδών υποθέσεων χωρίς να παραθέτει αριθμούς υποθέσεων, ημερομηνίες ή συγκεκριμένες διαδικαστικές ενέργειες. Η ιδιότητα του συντάκτη και ο αριθμός εγγραφής του αναγράφονται, αλλά δεν έχουν επαληθευθεί ανεξάρτητα. Το έγγραφο μπορεί, συνεπώς, να συνεκτιμηθεί επικουρικά, αλλά δεν είναι ικανό αφ’ εαυτού να αποδείξει ούτε την αυθεντικότητα της δικαστικής απόφασης ούτε τον ψευδή χαρακτήρα της καταγγελίας.

 

76.          Από συναφείς εξωτερικές πηγές τις οποίες εντόπισε και το ίδιο το Δικαστήριο ως προς τις προβλεπόμενες κυρώσεις για τέλεση ανθρωποκτονίας και για απόπειρα ανθρωποκτονίας, τις διατάξεις περί ερήμην καταδίκης βάσει του οικείου νομικού πλαισίου, τις διατάξεις περί του δικαιώματος άσκησης έφεσης κατά καταδικαστικών αποφάσεων και τις συνθήκες των φυλακών στην Αίγυπτο, προκύπτουν τα εξής. Σύμφωνα με τον ποινικό κώδικα της Αιγύπτου, η διάπραξη κακουργήματος τιμωρείται με θανατική ποινή, ισόβια καταναγκαστική εργασία, προσωρινή καταναγκαστική εργασία ή ποινή φυλάκισης (άρθρο 10).[10] Το άρθρο 46 του Ποινικού Κώδικα ορίζει τις ποινές σε περίπτωση διάπραξης απόπειρας κακουργήματος. Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι επιβάλλεται ισόβια καταναγκαστική εργασία αν η διάπραξη του κακουργήματος επισύρει θανατική ποινή, ενώ επιβάλλεται προσωρινή καταναγκαστική εργασία αν η διάπραξη του κακουργήματος επισύρει ισόβια καταναγκαστική εργασία.[11] Η τέλεση ανθρωποκτονίας εκ προμελέτης τιμωρείται με θανατική ποινή (άρθρα 230-231 Ποινικού Κώδικα), ενώ η εκ προθέσεως τέλεση ανθρωποκτονίας τιμωρείται με ισόβια καταναγκαστική εργασία (άρθρο 234 Ποινικού Κώδικα).[12]

 

77.          Το Δικαστήριο εντόπισε ανεπίσημη μετάφραση του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας της Αιγύπτου, ο οποίος στο Κεφάλαιο ΙΙΙ του τρίτου μέρους στα άρθρα 384 επ. περιλαμβάνει διατάξεις ως προς την ερήμην εκδίκαση κακουργημάτων.[13] Ενδεικτικά αναφέρεται η έκδοση μιας ερήμην απόφασης (default judgement) με ορισμό νέας Δικασίμου σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος κλήθηκε νόμιμα αλλά δεν εμφανίστηκε (άρθρο 384), η εκδίκαση της υπόθεσης ερήμην του κατηγορουμένου αν αυτός κατοικεί εκτός Αιγύπτου και δεν εμφανιστεί παρά την εμπρόθεσμη κλήση του σε τυχόν γνωστή διεύθυνσή του (άρθρο 387), εάν το πρόσωπο που καταδικάστηκε ερήμην εμφανιστεί ή συλληφθεί πριν από τη λήξη της ποινής του, η απόφαση που εκδόθηκε ακυρώνεται, όσον αφορά την ποινή ή και την αποζημίωση, και η υπόθεση εξετάζεται εκ νέου ενώπιον του δικαστηρίου (άρθρο 395).[14] Αναφορικά με την άσκηση έφεσης κατά ερήμην εκδοθείσας απόφασης (default judgement), τα άρθρα 406-405 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας αναφέρουν ότι η προθεσμία άσκησης έφεσης από τον κατηγορούμενο είναι 10 ημέρες και η προθεσμία εκκινεί από την επίδοση της απόφασης στον κατηγορούμενο.[15]

 

78.          Ως προς την πρόσβαση σε δίκαιη δίκη, η έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ που δημοσιεύτηκε το έτος 2023 και αφορά το έτος 2022 αναφέρει ότι «το σύνταγμα προβλέπει ένα ανεξάρτητο δικαστικό σώμα, αλλά τα δικαστήρια φαινόταν μερικές φορές να στερούνται αμεροληψίας και κατέληξαν σε αποτελέσματα με πολιτικά κίνητρα ή χωρίς μεμονωμένα ευρήματα ενοχής, σύμφωνα με πολλές ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κυβέρνηση γενικά σεβόταν τις δικαστικές εντολές, αλλά οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ισχυρίστηκαν ότι η Ανώτατη Εισαγγελία Κρατικής Ασφάλειας (Supreme State Security Prosecution - SSSP), ένα ειδικό τμήμα της Δημόσιας Εισαγγελίας που είναι αρμόδιο για τη διερεύνηση απειλών κατά της ασφάλειας,  παρέκαμψε τις δικαστικές εντολές για την απελευθέρωση κρατουμένων συλλαμβάνοντάς τους ξανά σε μια νέα υπόθεση, σε ορισμένες περιπτώσεις με τις ίδιες κατηγορίες. […] Σύμφωνα με το σύνταγμα, οι κρατούμενοι έχουν το δικαίωμα να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της κράτησής τους ενώπιον δικαστηρίου, το οποίο πρέπει να αποφασίσει εντός μίας εβδομάδας εάν η κράτηση είναι νόμιμη ή με άλλο τρόπο να απελευθερώσει αμέσως τον κρατούμενο, αλλά οι αρχές στερούσαν τακτικά από τα άτομα αυτό το δικαίωμα, σύμφωνα με διεθνή και τοπικές ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο νόμος προβλέπει το δικαίωμα σε δίκαιη και δημόσια δίκη, αλλά το δικαστικό σώμα συχνά απέτυχε να υποστηρίξει αυτό το δικαίωμα.[16] Ο νόμος τεκμαίρει ότι οι κατηγορούμενοι είναι αθώοι και οι αρχές συνήθως ενημερώνουν τους κατηγορούμενους αμέσως για τις κατηγορίες εναντίον τους. Οι κατηγορούμενοι έχουν δικαίωμα να παρίστανται στις δίκες τους. Η προσέλευση είναι υποχρεωτική για τα άτομα που κατηγορούνται για κακουργήματα και προαιρετική για όσους κατηγορούνται για πλημμελήματα. Οι δικηγόροι και οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δήλωσαν ότι οι κατηγορούμενοι μερικές φορές δεν ενημερώθηκαν κατά τις ανακρίσεις και τις κρατήσεις για τις κατηγορίες εναντίον τους. Αυτές οι ομάδες παρατήρησαν επίσης ότι οι κατηγορούμενοι δεν ήταν πάντα παρόντες κατά τη διάρκεια των δικαστικών διαδικασιών, ιδιαίτερα κατά τις ακροάσεις ανανέωσης για την προφυλάκιση.

 

1.             Οι αστικές ποινικές δίκες είναι συνήθως δημόσιες. Κατά τη διάρκεια του έτους οι αρχές εμπόδιζαν συστηματικά εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών, των μέσων ενημέρωσης, των ξένων πρεσβειών και των μελών των οικογενειών τους να παρευρεθούν στις ακροάσεις της δίκης και της προφυλάκισης. Ομάδες ανθρωπίνων δικαιωμάτων δήλωσαν ότι οι κρατούμενοι ή φυλακισμένοι κατηγορούμενοι δεν είχαν πρόσβαση σε δικηγόρους τακτικά. Ομάδες δικαιωμάτων αναφέρθηκαν σε συνεχείς παραβιάσεις της δίκαιης διαδικασίας, καθώς οι κατηγορούμενοι δεν είχαν τη δυνατότητα να καλέσουν ή να ανακρίνουν μάρτυρες ή να παρουσιάσουν αποδεικτικά στοιχεία, όπως απαιτεί ο νόμος».[17]

 

79.          Σχετικά με το δικαίωμα του κατηγορουμένου σε νομική εκπροσώπηση σε περίπτωση εκδίκασης κακουργήματος, έκθεση του «Global Legal Research Center» με αντικείμενο την πρόσβαση στη δικαιοσύνη και τη νομική βοήθεια στην Αίγυπτο, αναφέρεται ότι στο στάδιο της δίκης, το Ακυρωτικό Δικαστήριο έχει προστατεύσει με συνέπεια το δικαίωμα του κατηγορουμένου σε ουσιαστική και αποτελεσματική υπεράσπιση. Ειδικότερα, έχει κρίνει ότι ένας κατηγορούμενος για κακούργημα πρέπει να εκπροσωπείται από δικηγόρο, είτε της επιλογής του είτε διορισμένο από το δικαστήριο.[18] Στην ίδια απόφαση, το Δικαστήριο έκρινε ότι η καταδίκη για κακούργημα από το δικαστήριο πρώτης βαθμίδας ενός κατηγορουμένου που δεν εκπροσωπήθηκε από δικηγόρο και δεν του είχε διοριστεί δικηγόρος συνιστούσε παραβίαση του δικαιώματος στην υπεράσπιση, η οποία καθιστούσε άκυρο το σύνολο της δικαστικής διαδικασίας.[19]

 

80.          Αναφορικά με τις συνθήκες στις φυλακές της Αιγύπτου, η οργάνωση «Egyptian Front for Human Rights» σημειώνει ότι οι φραστικές και σωματικές επιθέσεις αποτελούν τον γενικό κανόνα όσον αφορά τη μεταχείριση των κρατουμένων[20], ότι καταγράφηκαν τουλάχιστον 42 θάνατοι σε διάφορα κέντρα κράτησης, τρεις εκ των οποίων οφείλονταν σε μεθόδους βασανισμού[21], ότι χρησιμοποιείται η πρακτική της απομόνωσης σε βάρος πολιτικών κρατουμένων[22] και ότι οι εισαγγελικές αρχές απέρριψαν τις κατηγορίες κρατουμένων περί κακομεταχείρισης και βασανιστηρίων εντός του «First Salam Police Station» παρά την ύπαρξη σχετικού βιντεοσκοπημένου υλικού ισχυριζόμενες ότι τέτοιο υλικό στοχεύει στην αποσταθεροποίηση της χώρας.[23] Παρομοίως, η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών «ανησυχεί βαθύτατα για τη φερόμενη συστηματική χρήση βασανιστηρίων και σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης στα χέρια του προσωπικού επιβολής του νόμου. Η Επιτροπή ανησυχεί για τις αναφορές ότι τα βασανιστήρια και η κακομεταχείριση επικρατούν σε χώρους στέρησης της ελευθερίας και ότι τέτοιες πράξεις ασκούνται ευρέως από την αστυνομία και τις υπηρεσίες κρατικής ασφάλειας κατά τη διάρκεια των φάσεων σύλληψης, ανάκρισης και έρευνας, συχνά ως μέθοδος εξαναγκασμού να αντλήσει πληροφορίες ή να τιμωρήσει ή να εκφοβίσει αντιπάλους και επικριτές, παρά τις συνταγματικές και νομοθετικές εγγυήσεις. Η Επιτροπή ανησυχεί επιπλέον για τις πληροφορίες που έλαβε σύμφωνα με τις οποίες ασκείται σεξουαλική βία κατά κρατουμένων όλων των φύλων. Ανησυχεί επίσης για τη γενική έλλειψη ερευνών σχετικά με τέτοιες πρακτικές και τιμωρίες των υπευθύνων, τα αντίποινα κατά θυμάτων που καταγγέλλουν βασανιστήρια και την έλλειψη αποζημίωσης για τα θύματα, καθώς και για την αναφερόμενη απουσία ουσιαστικής εποπτείας από τη δικαιοσύνη και την εισαγγελία, συμπεριλαμβανομένων όσον αφορά τη χρήση αποδεικτικών στοιχείων που αποκτήθηκαν υπό βασανιστήρια και την παράβλεψη ιατρικών εξετάσεων και καταγγελιών για βασανιστήρια».[24] Σύμφωνα με την έκθεση της Human Rights Watch με ημερομηνία δημοσίευσης το 2023, οι αρχές απέτυχαν να διερευνήσουν περιστατικά βασανιστηρίων και κακομεταχείρισης, τα οποία παρέμειναν ευρέως διαδεδομένα. Τον Μάιο του 2022, ο επικεφαλής εισαγγελέας της Ανώτατης Κρατικής Ασφάλειας της Αιγύπτου, Khaled Diaa, παρέπεμψε για μαζική δίκη μια ομάδα κρατουμένων που είχαν εμφανιστεί σε δύο βίντεο που διέρρευσαν, που δημοσιεύθηκαν από τον Guardian, και τους έδειχναν σε αστυνομικό τμήμα του Καΐρου με τραύματα που φαινόταν ότι ήταν αποτέλεσμα βασανιστηρίων. Οι φερόμενοι ως δράστες της αστυνομίας δεν αντιμετώπισαν καμία σοβαρή έρευνα.[25]

 

81.          Τέλος επισημαίνεται ότι εντοπίστηκαν τα στοιχεία του δικηγόρου Αιτητή στην Αίγυπτο.[26]

 

82.          Με βάση τη σωρευτική αξιολόγηση, γίνεται δεκτό, με τον απαιτούμενο βαθμό πιθανολόγησης, ότι εκδόθηκε σε βάρος του Αιτητή ερήμην καταδικαστική απόφαση για απόπειρα ανθρωποκτονίας και συναφή αδικήματα, με επιβληθείσα δεκαετή ποινή. Δεν αποδεικνύεται, όμως, μόνο από την απόφαση ότι η καταγγελία ήταν ψευδής, ότι η απόφαση εκδόθηκε αυθαίρετα ή ότι το αιγυπτιακό δικαστήριο ενήργησε μεροληπτικά λόγω της χριστιανικής πίστης του Αιτητή. Η δικαστική απόφαση αποδεικνύει την ύπαρξη και το περιεχόμενο της καταδίκης, όχι την αναλήθεια των πραγματικών περιστατικών επί των οποίων αυτή στηρίχθηκε. Η προγενέστερη διαφορά και η ταυτότητα του καταγγέλλοντος παρέχουν ορισμένη ένδειξη πιθανού εκδικητικού κινήτρου, η οποία όμως δεν αρκεί για να θεωρηθεί αποδεδειγμένη η αθωότητα του Αιτητή ή η αυθαιρεσία της ποινικής διαδικασίας. Ως εκ τούτου, ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός γίνεται δεκτός ως προς την ύπαρξη της ερήμην καταδίκης.. Απορρίπτεται, όμως, κατά το μέρος που παρουσιάζει ως αποδεδειγμένο γεγονός ότι η καταγγελία και η καταδίκη ήταν αυθαίρετες, ψευδείς ή θρησκευτικά υποκινούμενες.

 

83.          Ως προς τον τέταρτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή περί αστυνομικής παρενόχλησης λόγω της χριστιανικής πίστης, επισημαίνεται ότι κατά τη συμπληρωματική συνέντευξη του 2023, ο Αιτητής ανέφερε ότι, κατά την περίοδο διακυβέρνησης της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, υποβαλλόταν επανειλημμένως σε έλεγχο στα σημεία ελέγχου, ότι οι αστυνομικοί, όταν διαπίστωναν από την ταυτότητά του ότι ήταν Χριστιανός, τον οδηγούσαν στο αστυνομικό τμήμα και ότι σε ορισμένες περιπτώσεις του ζητήθηκε να αφαιρέσει τα ρούχα του. Αναφέρθηκε σε συγκεκριμένες διαδρομές, στον αριθμό των σημείων ελέγχου, στην εργασία του σε φαρμακείο και σε πρόσωπα που παρενέβαιναν για την απελευθέρωσή του.

 

84.          Οι αναφορές αυτές περιέχουν ορισμένες βιωματικές λεπτομέρειες. Ωστόσο, ο ισχυρισμός δεν προβλήθηκε με ανάλογη σαφήνεια κατά τις δύο συνεντεύξεις του 2015, μολονότι ο Αιτητής είχε τότε κληθεί να εκθέσει όλους τους λόγους αναχώρησης και να προσθέσει οτιδήποτε άλλο θεωρούσε σημαντικό. Εμφανίστηκε πλήρως ανεπτυγμένος μόλις το 2023. Το γεγονός αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, δεδομένου ότι ο Αιτητής είχε ήδη παραδεχθεί ότι το αρχικό θρησκευτικό αφήγημα του 2013 ήταν κατασκευασμένο.

 

85.          Περαιτέρω, δεν προσδιόρισε με επάρκεια συγκεκριμένα περιστατικά, ημερομηνίες, αστυνομικά τμήματα ή ταυτότητα αστυνομικών, ούτε εξήγησε με σαφήνεια πώς διαπίστωσε ότι κάθε προσαγωγή οφειλόταν αποκλειστικά στο θρήσκευμά του και όχι στους γενικευμένους ελέγχους της περιόδου. Δεν προσκόμισε οποιοδήποτε έγγραφο σχετικό με τις προβαλλόμενες προσαγωγές.

 

86.          Οι εξωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν ότι οι Κόπτες αντιμετώπιζαν σοβαρές διακρίσεις και περιστατικά βίας και ότι οι αιγυπτιακές αρχές δεν παρείχαν πάντοτε αποτελεσματική προστασία. Επιβεβαιώνουν, επίσης, ευρύτερες καταχρήσεις από τις δυνάμεις ασφαλείας. Δεν εντοπίστηκε, όμως, ειδική πληροφόρηση που να τεκμηριώνει συστηματική πρακτική προσαγωγής Χριστιανών στα σημεία ελέγχου αποκλειστικά λόγω της αναγραφής του θρησκεύματος στην ταυτότητά τους.

87.          Ειδικότερα, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης που αφορούν το κρίσιμο χρονικό διάστημα. Σύμφωνα με έκθεση του «Minority Rights Group International» που αφορά στο έτος 2011, οι Χριστιανοί υποχρεούνται να δηλώνουν τη θρησκεία τους στις υποχρεωτικές εθνικές ταυτότητες, γεγονός που, όπως έχουν επισημάνει ορισμένοι, διευκολύνει τις διακρίσεις σε βάρος τους από το κράτος και τις ιδιωτικές εταιρίες καθώς και  όσον αφορά την πρόσβαση στην εκπαίδευση και τις δημόσιες υπηρεσίες. Οι Χριστιανοί υποεκπροσωπούνται επίσης στην κυβέρνηση, τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου 2010, οι χριστιανοί κατείχαν μόνο το 2% των εδρών στη Λαϊκή Συνέλευση.[27]

 

88.          Συνεκτιμώντας τα ανωτέρω, γίνεται δεκτό ότι ο Αιτητής, ως κάτοικος Καΐρου κατά περίοδο πολιτικής αστάθειας, ενδέχεται να υποβλήθηκε σε ελέγχους ταυτότητας ή και σε προσαγωγές. Δεν τεκμηριώνεται, όμως, με επαρκή συνοχή και εξωτερική υποστήριξη ότι υπέστη επαναλαμβανόμενη στοχευμένη αστυνομική παρενόχληση εξαιτίας της χριστιανικής του πίστης. Ως εκ τούτου, ο τέταρτος ουσιώδης ισχυρισμός δεν γίνεται δεκτός κατά τον προβαλλόμενο πυρήνα του περί επαναλαμβανόμενης θρησκευτικά υποκινούμενης αστυνομικής παρενόχλησης.

 

89.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

 

90.          Κατά την αξιολόγηση του μελλοντικού κινδύνου, λαμβάνονται υπόψη αποκλειστικά τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν αποδεκτά κατά την αξιολόγηση της αξιοπιστίας, σε συνδυασμό με τα ατομικά χαρακτηριστικά του Αιτητή και τις επικαιροποιημένες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής. Ως εκ τούτου, λαμβάνονται υπόψη σωρευτικά τα ουσιώδη πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά, το εξατομικευμένο προφίλ του Αιτητή και οι επικαιροποιημένες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής. Ειδικότερα, έγιναν δεκτά: α) τα προσωπικά στοιχεία και η ιδιότητά του ως Κόπτη Χριστιανού, β) η προηγούμενη ιδιωτικής φύσεως διαφορά σχετικά με την πώληση του διαμερίσματός του, η καταγγελία της 25.11.2011 και η επίθεση που δέχθηκε στις 4.12.2011, χωρίς, όμως, να αποδειχθεί θρησκευτικό κίνητρο, και γ) η ύπαρξη της ερήμην καταδικαστικής απόφασης της 27.6.2013, με την οποία του επιβλήθηκε δεκαετής ποινή για απόπειρα ανθρωποκτονίας και συναφή αδικήματα. Αντιθέτως, δεν έγιναν δεκτοί οι ισχυρισμοί ότι η ποινική διαδικασία ήταν αποδεδειγμένα κατασκευασμένη ή θρησκευτικά υποκινούμενη, ούτε ότι ο Αιτητής αποτέλεσε στόχο συστηματικής αστυνομικής παρενόχλησης λόγω της χριστιανικής του πίστης.

 

91.          Ως προς το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, γίνεται δεκτό ότι είναι υπήκοος Αιγύπτου, Κόπτης Χριστιανός, προερχόμενος από την περιοχή Helwan του Καΐρου. Αναφορικά με τη θρησκευτική ταυτότητα του Αιτητή λαμβάνονται υπόψη οι κάτωθι πηγές πληροφόρησης:  

92.          Σύμφωνα με έκθεση του Υπουργείου Εσωτερικών των ΗΠΑ (στο εξής: «USDOS») για την θρησκευτική ελευθερία στην Αίγυπτο το 2021, δημοσιευθείσα το 2022, το Σύνταγμα της Αιγύπτου ορίζει το Ισλάμ ως κρατική θρησκεία και τις αρχές της σαρία ως την κύρια πηγή νομοθεσίας. Ωστόσο, το Σύνταγμα δηλώνει ότι «η ελευθερία της πίστης είναι απόλυτη» καθώς και ότι «η ελευθερία της άσκησης θρησκευτικών λατρευτικών καθηκόντων και της δημιουργίας χώρων λατρείας για τους οπαδούς των θείων [αβρααμικών] θρησκειών είναι δικαίωμα που ρυθμίζεται από το νόμο». Το Σύνταγμα δηλώνει επίσης ότι οι πολίτες «είναι ίσοι ενώπιον του νόμου», απαγορεύει τις διακρίσεις λόγω θρησκείας και καθιστά έγκλημα την «υποκίνηση σε μίσος» με βάση «την θρησκεία, τις πεποιθήσεις, το φύλο, την καταγωγή, την φυλή ή οποιονδήποτε άλλο λόγο».^[28] Σύμφωνα με έκθεση της Freedom House του 2022, το Σύνταγμα της Αιγύπτου απαγορεύει την πολιτική δραστηριότητα ή το σχηματισμό πολιτικών κομμάτων με βάση τη θρησκεία. Επιπρόσθετα, στις διατάξεις του αναγράφεται ότι «καμία πολιτική δραστηριότητα δεν επιτρέπεται να ασκείται ή να σχηματίζονται πολιτικά κόμματα με βάση τη θρησκεία ή [επιτρέπονται] διακρίσεις βάσει φύλου, καταγωγής, αίρεσης ή γεωγραφικής θέσης». Σημειώνεται βέβαια ότι οι θρησκευτικές μειονότητες και οι άθεοι έχουν αντιμετωπίσει διώξεις και βία, με τους Κόπτες Χριστιανούς να έχουν υποστεί πολλές περιπτώσεις αναγκαστικού εκτοπισμού, σωματικών επιθέσεων, επιθέσεων με βόμβες και εμπρησμούς και παρεμπόδιση ανέγερσης εκκλησιών τα τελευταία χρόνια.[29]

 

93.          Η Κυβέρνηση της χώρας αναγνωρίζει ως επίσημες θρησκείες το σουνιτικό Ισλάμ, τον Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό και επιτρέπει μόνο στους οπαδούς τους όπως ορίζονται από την κυβέρνηση να ασκούν δημόσια τη θρησκεία τους και να χτίζουν μέρη λατρείας.[30]

 

94.          Η έκθεση της Επιτροπής των ΗΠΑ για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία η οποία δημοσιεύτηκε τον Φεβρουάριο του 2025 και αφορά την Αίγυπτο σημειώνει ότι, ενώ η κυβέρνηση της Αιγύπτου συνεχίζει να υποστηρίζει πρωτοβουλίες που προωθούν επιλεκτικά τη θρησκευτική πολυμορφία και την ανεκτικότητα, συνεχίζει να περιορίζει συστηματικά την ελευθερία θρησκείας ή πεποιθήσεων εφαρμόζοντας νόμους, πολιτικές και δικαστικές αποφάσεις που καταπιέζουν τις μη μουσουλμανικές και τις μουσουλμανικές θρησκευτικές μειονοτικές κοινότητες. Τέτοιες παραβιάσεις επηρεάζουν τους Κόπτες Χριστιανούς, τους Εβραίους, τους Μπαχάι, τους Μάρτυρες του Ιεχωβά και τους Κορανιστές, καθώς και τους άθεους. Τον Ιανουάριο του 2025, η ομάδα εργασίας των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) που αξιολόγησε την Αίγυπτο στο πλαίσιο της Καθολικής Περιοδικής Επισκόπησης (UPR) εξέφρασε την ανησυχία της ότι αυτές οι θρησκευτικές κοινότητες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν «διάφορες μορφές διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένων περιορισμών στην κατασκευή και λειτουργία χώρων λατρείας και ταφικών χώρων, περιορισμών στη δημόσια άσκηση της πίστης τους, όπως δίωξη βάσει των νόμων περί βλασφημίας, πράξεις βίας και θρησκευτικές επιθέσεις που παραμένουν ατιμώρητες, μεταξύ άλλων από ένοπλες ομάδες.[31] Ειδικότερα, η διάταξη του άρθρου 98 (f) του Αιγυπτιακού Ποινικού Κώδικα ποινικοποιεί τη βλασφημία. Επί τη βάσει της ανωτέρω διάταξης το 2022 ένας Χριστιανός, ονόματι Marco Girgis, καταδικάστηκε  σε ποινή φυλάκισης πέντε ετών για «περιφρόνηση του Ισλάμ». Τον Απρίλιο του 2024, οι αρχές αρνήθηκαν να παράσχουν ιατρική περίθαλψη λόγω πόνων στο στήθος στον Abdulbaqi Saeed Abdo, ο οποίος κρατούνταν προσωρινά στη δέκατη Ramadan Prison κατηγορούμενος για τρομοκρατία και βλασφημία λόγω της εμπλοκής του σε μία ομάδα στο facebook της οποίας τα μέλη επιθυμούσαν να μεταστραφούν στον Χριστιανισμό. Τον Ιανουάριο του 2025 ο Abdulbaqi Saeed Abdo απελευθερώθηκε χωρίς όμως οι δικαστικές αρχές να αποσύρουν επισήμως τις σε βάρος του κατηγορίες.[32] Η ίδια έκθεση διαπιστώνει διακρίσεις σε βάρος της Χριστιανικής μειονότητας όσον αφορά τις αυξημένες προϋποθέσεις γραφειοκρατικής φύσης για την ανέγερση χριστιανικών εκκλησιών και τη μετατροπή τέως θρησκευτικών χώρων λατρείας σε εκκλησίες. Έως τον Δεκέμβριο του 2024, εκκρεμούσαν ενώπιον των αρμόδιων αρχών 2.300 αιτήσεις νομιμοποίησης εκκλησιών και Χριστιανικών χώρων.[33] Περαιτέρω, όσον αφορά την νομοθεσία περί προσωπικής κατάστασης, η οποία αφορά ενδεικτικά τις διατάξεις περί γάμου, διαζυγίου, υιοθεσίας και κληρονομικής διαδοχής, αυτή καθορίζεται από το θρήσκευμα του εκάστοτε ατόμου. Ωστόσο, παρατηρείται ότι τα αιγυπτιακά δικαστήρια συχνά δεν εφαρμόζουν το οικείο πλαίσιο που αφορά σε Χριστιανούς και Εβραίους. Η πολιτική της αιγυπτιακής κυβέρνησης έχει επιβάλει ιδιαίτερους περιορισμούς στις Χριστιανές Κόπτριες γυναίκες, περιορίζοντας τα κληρονομικά μερίδια των γυναικών κατά το πρότυπο της Σαρία και στερώντας τις γυναίκες κληρονόμους από κληρονομικά μερίδια ίσα με αυτά των αδελφών τους ή άλλων άρρενων συγγενών τους.[34] Η έκθεση όμως σημειώνει σχετικά ότι εκκρεμεί μία σχετική νομοθετική τροποποίηση, κατά την οποία η κυβέρνηση προέβη σε διαβουλεύσεις με εκπροσώπους της Χριστιανικής μειονότητας.[35]

 

95.          Η αναγραφή του θρησκεύματος στα δελτία ταυτότητας που εκδίδονται από το Υπουργείο Εσωτερικών είναι υποχρεωτική, πλην όμως μόνο τρεις θρησκείες μπορούν να αναγραφούν: «Μουσουλμάνος», «Χριστιανός» και «Εβραίος». Tο 2024 καταγράφηκε ότι ορισμένοι Κόπτες αθλητές δεν μπόρεσαν να υπογράψουν επαγγελματικό συμβόλαιο με αθλητική εταιρεία λόγω του αναγραφόμενου στις ταυτότητες θρησκεύματός τους.[36]

 

96.          H ίδια έκθεση υπογραμμίζει τη διαφορετική μεταχείριση των Κοπτών που κατοικούν σε αστικές περιοχές σε σύγκριση με εκείνους των αγροτικών περιοχών, όπου οι τοπικές αρχές συχνά δεν προστατεύουν τις κοινότητες από επιθέσεις, η εχθρική στάση απέναντι στους χριστιανούς είναι πιο έντονη και οι κοινότητες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερα εμπόδια στην κατασκευή και την επισκευή χώρων λατρείας.[37] Το Al-Monitor αναφέρει ότι τον Απρίλιο του 2024, εν όψει της Μεγάλης Εβδομάδας της Κοπτικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, πολλά σπίτια Κοπτών κάηκαν στο χωριό Fawakher που υπάγεται στο κυβερνείο Minya κατόπιν της έκδοσης άδειας ανέγερσης νέας εκκλησίας στην περιοχή.[38] Ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι αιγυπτιακές υπηρεσίες ασφαλείας ενήργησαν άμεσα για να καταστείλουν τη βία, σε άλλες περιπτώσεις η αντίδραση των αρχών ήταν αργή και πραγματοποιήθηκαν υλικές ζημιές.[39] Η «Amnesty International» στην ετήσια έκθεση που καλύπτει το έτος 2024 αναφέρει ότι τον Απρίλιο οι δυνάμεις ασφαλείας δεν κατάφεραν να προστατεύσουν τους Κόπτες Χριστιανούς κατοίκους δύο χωριών στην επαρχία al-Minya από θρησκευτικές επιθέσεις.[40]

 

 

97.          Στις θετικές εξελίξεις όσον αφορά την κατάσταση των Κοπτών καταγράφεται η αύξηση της εκπροσώπησής τους σε κυβερνητικό επίπεδο κατά το έτος 2024, οπότε μία Κόπτρια γυναίκα διορίστηκε στο νέο Υπουργικό Συμβούλιο ως Υπουργός τοπικής ανάπτυξης, ενώ επίσης δύο Κόπτριες γυναίκες ανέλαβαν τη διοίκηση των κυβερνείων Beheira και Port Said αντίστοιχα.[41]

 

98.          Περαιτέρω, σύμφωνα με πληροφορίες που συνέλεξε το «Austrian Centre for Country of Origin & Asylum Research and Documentation» (ACCORD) και δημοσιεύτηκαν τον Νοέμβριο του 2025, οι νόμοι περί βλασφημίας χρησιμοποιούνται σε βάρος θρησκευτικών μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των Χριστιανών.[42] Σύμφωνα με την Christian Solidarity International (CSI), μια χριστιανική οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων, «το αιγυπτιακό νομικό σύστημα περιλαμβάνει διατάξεις που θέτουν τους χριστιανούς σε μειονεκτική θέση. Οι λεγόμενοι «νόμοι περί βλασφημίας» χρησιμοποιούνται για να τιμωρούνται άτομα που προσβάλλουν τα θρησκευτικά αισθήματα, και οι διατάξεις αυτές συχνά ερμηνεύονται με πολύ ευρεία έννοια. Οι χριστιανοί, καθώς και οι μουσουλμάνοι με μη ορθόδοξες απόψεις, μπορούν να γίνουν στόχος για κάτι τόσο απλό όσο μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.[43] Άτομα που μεταστρέφονται από τον Ισλαμισμό προς τον Χριστιανισμό υφίστανται πιέσεις από την οικογένεια και τις αρχές. Ενδεικτικά αναφέρεται περίπτωση μεταστραφέντος στον Χριστιανισμό που όταν πήγε να εκδώσει νέα ταυτότητα με αναγραφή του νέου θρησκεύματος κατηγορήθηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση.[44]

 

99.          Στο πλαίσιο της έρευνας που διεξήγαγε το «Austrian Centre for Country of Origin & Asylum Research and Documentation» (ACCORD) και της συνέντευξης που πραγματοποίησε με την Christian Solidarity International (CSI), ένας Αιγύπτιος ακτιβιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανέδειξε τα κοινωνικά ζητήματα που σχετίζονται με την αντίδραση των Μουσουλμάνων κατά της κατασκευής Χριστιανικών εκκλησιών και τα οποία εντοπίζονται στη βελτίωση του κοινωνικού status των Χριστιανών οι οποίοι ιστορικά κατείχαν υποδεέστερη θέση εντός της ισλαμικής κοινωνίας.[45]

 

100.        Στην ίδια έκθεση το ACCORD σταχυολογεί επιθέσεις σε βάρος της Χριστιανικής κοινότητας, εντοπίζοντας αυτές κυρίως στην Άνω Αίγυπτο και ειδικά στην επαρχία Minya, καθώς και στις πτωχές αγροτικές περιοχές όπως τα χωριά και οι πόλεις του Δέλτα του Νείλου.[46] Αναφέρει την επίθεση με μαχαίρι σε βάρος 3 Χριστιανών μέσα σε ένα τοπικό φαρμακείο στο χωριό Ashruba της επαρχίας Minya τον Νοέμβριο του 2024[47] καθώς και την επίθεση σε Χριστιανικά σπίτια και ιδιοκτησίες στο χωριό Nazlet Jelf επίσης στην επαρχία Minya τον Οκτώβριο του 2025, σε συνέχεια φημολογούμενης σχέσης ανάμεσα σε μία Μουσουλμάνα κοπέλα και ένα νεαρό Χριστιανό.[48] Άρθρο του «Τhe New Arab» αναφέρει ότι οι διακρίσεις σε βάρος Χριστιανών είναι σχετικά διακριτική σε μεγάλες πόλεις όπως η πρωτεύουσα, το Κάιρο, ή η Αλεξάνδρεια, αλλά γίνεται πολύ πιο έντονη στον νότο της χώρας.[49]

 

101.        Η έκθεση του Human Rights Watch σημειώνει το 2022 ότι οι αρχές υπέβαλαν σε κράτηση ανεξάρτητους ακτιβιστές που εργάζονται εναντίον των κοινωνικών και κυβερνητικών διακρίσεων κατά της χριστιανικής μειονότητας της Αιγύπτου, καθώς και άλλων θρησκευτικών μειονοτήτων και των άθεων.[50]

 

102.        Στην αναφορά προς την Επιτροπή Οικονομικών, Κοινωνικών και Πολιτιστικών Δικαιωμάτων που υπέβαλε τον Δεκέμβριο του 2025 η οργάνωση «Minority Rights Group» αναφέρει ότι δεν διατίθενται από το αιγυπτιακό κράτος κονδύλια για την αναστήλωση και τη διατήρηση των πολιτιστικών μνημείων των Κοπτών και ότι δεν ελήφθησαν κατασταλτικά μέτρα σε βάρος των δραστών για επιθέσεις κατά της Κοπτικής κληρονομιάς.[51]

 

Οι διαθέσιμες πληροφορίες καταδεικνύουν ότι οι Κόπτες Χριστιανοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν κοινωνικές διακρίσεις, περιορισμούς και, σε ορισμένες περιπτώσεις, περιστατικά θρησκευτικής βίας. Εντούτοις, τα σοβαρότερα περιστατικά εντοπίζονται κυρίως σε αγροτικές περιοχές της Άνω Αιγύπτου και ιδίως στην επαρχία Minya, ενώ στις μεγάλες αστικές περιοχές, όπως το Κάιρο και η Αλεξάνδρεια, οι διακρίσεις εμφανίζονται κατά κανόνα ηπιότερες και λιγότερο άμεσες. Οι σχετικές πηγές δεν τεκμηριώνουν ότι κάθε Κόπτης Χριστιανός στην Αίγυπτο διατρέχει, λόγω και μόνον της θρησκευτικής του ταυτότητας, πραγματικό κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης. Σε εξατομικευμένο επίπεδο, ο Αιτητής δεν εμφανίζει πρόσθετα χαρακτηριστικά που να αυξάνουν ουσιωδώς τον κίνδυνο λόγω της θρησκείας του. Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει ότι είναι θρησκευτικός λειτουργός, ακτιβιστής, προσηλυτιστής ή πρόσωπο που κατηγορήθηκε για βλασφημία ή για μεταστροφή από το Ισλάμ στον Χριστιανισμό. Αντιθέτως, ο αρχικός ισχυρισμός του περί συμμετοχής στη θρησκευτική οργάνωση «Good News» και περί κηρύγματος του Χριστιανισμού αποσύρθηκε από τον ίδιο ως αναληθής. Ούτε έγινε δεκτό ότι οι αστυνομικοί έλεγχοι που περιέγραψε συνιστούσαν στοχευμένη παρενόχληση εξαιτίας της πίστης του. Λαμβάνεται επίσης υπόψη ότι, παρά τα πολλαπλά στάδια της διαδικασίας και τις ευκαιρίες που δόθηκαν στον Αιτητή προς ανάπτυξη των λόγων αναχώρησής του από τη χώρα καταγωγής και του φόβου του σε περίπτωση επιστροφής, ουδέποτε προσέδωσε αυτοτελή χαρακτήρα σε τυχόν κίνδυνο που ενδέχεται να διατρέχει λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας, αλλά, αντιθέτως, περιορίστηκε στη σύνδεση, υποθετικά και χωρίς τεκμηρίωση, της εν λόγω ταυτότητας με επιμέρους περιστατικά. Σημειώνεται, επίσης, ότι, σύμφωνα με τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία, ο Αιτητής διέμεινε επί μακρό χρονικό διάστημα στο Κάιρο, χωρίς να αναφέρει περιστατικά απόκρυψης, αποσιώπησης ή περιορισμού της άσκησης της θρησκευτικής του ελευθερίας. Εν κατακλείδι, ιδιαίτερης σημασίας είναι ο τόπος καταγωγής και συνήθους διαμονής του Αιτητή, ο οποίος συνιστά κατεξοχήν αστικό κέντρο, όπου διαβιεί η πλειοψηφία των ομοθρήσκων του. Συνεπώς, το προσωπικό του προφίλ ως Κόπτη Χριστιανού δεν αρκεί, αυτοτελώς, για τη θεμελίωση κινδύνου δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής.

103.        Ως προς τη διαφορά για το διαμέρισμά του, έγινε δεκτό ότι ο Αιτητής πιέστηκε από γείτονές του να το πωλήσει, ότι υποβλήθηκε σε βάρος του καταγγελία στις 25.11.2011 και ότι στις 4.12.2011 δέχθηκε επίθεση εντός της οικίας του, κατά την οποία τραυματίστηκε με μαχαίρι. Δεν έγινε, όμως, δεκτό ότι τα περιστατικά αυτά υποκινήθηκαν από τη χριστιανική του πίστη. Από τις δηλώσεις του δεν προέκυψαν ρητές θρησκευτικές αναφορές εκ μέρους των δραστών, ενώ ο ίδιος διατηρούσε ομαλές σχέσεις με άλλους μουσουλμάνους γείτονες. Το κίνητρο των δραστών εντοπίζεται, με βάση τα αποδεκτά περιστατικά, στην επιδίωξη εξαναγκαστικής πώλησης του διαμερίσματος και, συνεπώς, σε ιδιωτική περιουσιακή διαφορά. Η επίθεση της 4.12.2011 συνιστά σοβαρό περιστατικό παρελθούσας βλάβης. Εντούτοις, από μόνη της δεν θεμελιώνει πραγματικό και ενεστώτα κίνδυνο επανάληψής της. Επισημαίνεται ότι έχει παρέλθει ιδιαίτερα μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να προκύπτει ότι οι δράστες αναζήτησαν έκτοτε τον Αιτητή, ότι απείλησαν τον ίδιο ή πρόσωπα που διαχειρίζονται το διαμέρισμά του ή ότι εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για την απόκτησή του. Ο ίδιος δήλωσε ότι δεν παρακολούθησε την κατάστασή τους μετά την αναχώρησή του και δεν διέθετε επικαιροποιημένες πληροφορίες για αυτούς.

 

104.        Αναφορικά με τη πρόσβαση στη δικαιοσύνη, το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη και την ανεξαρτησία του δικαστικού σώματος, παρατίθενται τα εξής: Μετά την κήρυξη του αιγυπτιακού κράτους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης τον Απρίλιο του 2017 λόγω τρομοκρατικών επιθέσεων σε δύο εκκλησίες που προκάλεσαν δεκάδες θανάτους και υπενθύμισαν το απειλητικό κλίμα που υφίσταται η Χριστιανική μειονότητα της Αιγύπτου,[52] ο Πρόεδρος της Αιγύπτου  Abdel Fattah al-Sisi’s στις 25.10.2021 προχώρησε στην άρση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης.[53] Σύμφωνα με πληροφορίες που συνέλεξε το «Austrian Centre for Country of Origin & Asylum Research and Documentation» (ACCORD) και δημοσιεύτηκαν τον Νοέμβριο του 2025, παρά την εν λόγω άρση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης ωστόσο και τη μη εφαρμογή πια του οικείου νόμου (Emergency Act No. 162 of 1958), ανησυχίες εκφράζονται για τις διευρυμένες εξουσίες που απονέμονται στον Πρόεδρο και οι οποίες περιλαμβάνουν τον διορισμό δικαστών, τη διακοπή ερευνών, την εντολή επανάληψης δίκης, καθώς και την επικύρωση, την τροποποίηση, την ακύρωση ή την αναστολή των αποφάσεων που εκδίδει το Έκτακτο Δικαστήριο Κρατικής Ασφάλειας.[54] Η έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ σημειώνει ότι κατά το έτος 2024 καταγράφηκαν περιπτώσεις αυθαίρετων συλλήψεων και κρατήσεων, παρά την οικεία συνταγματική απαγόρευση, περιπτώσεις αναγκαστικών εξαφανίσεων, καθώς και περιπτώσεις όπου οι κρατούμενοι δεν μπορούσαν να ασκήσουν το δικαίωμά τους να προσφύγουν κατά της απόφασης κράτησης ή όπου τα δικαστήρια καθυστερούσαν να αποφανθούν επί των ανωτέρω προσφυγών.[55] Περαιτέρω, σύμφωνα με την προπαρατεθείσα έκθεση του ACCORD, καταγράφεται «συστηματική κατάχρηση της παρατεταμένης προσωρινής κράτησης σε πολιτικά ευαίσθητες υποθέσεις» ως «τιμωρητικό μέτρο εναντίον διαφωνούντων, υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και δημοσιογράφων», μέλη της αντιπολίτευσης και ακτιβιστές.[56]

 

105.        Ωστόσο επισημαίνεται ότι στην παρούσα περίπτωση, μετά την επίθεση οι αιγυπτιακές αρχές έλαβαν την κατάθεση του Αιτητή, διερεύνησαν την καταγγελία, έλαβαν καταθέσεις μαρτύρων, συνέλαβαν υπόπτους και, κατά τις δηλώσεις του, ένας από τους δράστες καταδικάστηκε σε δεκαετή ποινή φυλάκισης. Επομένως, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν προκύπτει πλήρης αδυναμία ή απροθυμία των αρχών να του παράσχουν προστασία. Έκτοτε έχουν παρέλθει περισσότερα από δεκατέσσερα έτη, χωρίς να προσκομιστεί συγκεκριμένο στοιχείο για νεότερη απειλή ή ενεργό αναζήτησή του από τους δράστες. Ούτε αναφέρθηκε ότι ενοχλήθηκε ο γείτονας που χρησιμοποιεί ή επιβλέπει το διαμέρισμά του. Υπό τα δεδομένα αυτά, δεν πιθανολογείται ότι η παρελθούσα επίθεση θα επαναληφθεί σε περίπτωση επιστροφής του.

 

106.        Διαφορετική αξιολόγηση απαιτεί ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός. Έγινε δεκτό ότι στις 27.6.2013 εκδόθηκε σε βάρος του Αιτητή ερήμην απόφαση του Ποινικού Δικαστηρίου Καΐρου, με την οποία καταδικάστηκε σε δεκαετή ποινή για απόπειρα ανθρωποκτονίας και συναφή αδικήματα. Σύμφωνα με το άρθρο 395 του αιγυπτιακού Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, εάν πρόσωπο που καταδικάστηκε ερήμην για κακούργημα εμφανιστεί ή συλληφθεί πριν από την παραγραφή της ποινής, η ερήμην απόφαση ακυρώνεται ως προς την ποινή και η υπόθεση εξετάζεται εκ νέου. Είναι, επομένως, ευλόγως πιθανό ο Αιτητής να εντοπιστεί κατά τον συνοριακό έλεγχο, να συλληφθεί και να κρατηθεί μέχρι την επανεκδίκαση της υπόθεσης (Egypt Criminal Procedure Code, άρθρα 384–395).

 

107.        Το γεγονός ότι αναχώρησε νομότυπα από την Αίγυπτο στις 5.1.2013 δεν αναιρεί τον κίνδυνο αυτό, διότι η καταδικαστική απόφαση εκδόθηκε μεταγενέστερα, στις 27.6.2013. Επίσης, οι γενικές πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες οι απορριφθέντες αιτούντες άσυλο δεν αντιμετωπίζουν δυσμενή μεταχείριση λόγω και μόνο της υποβολής αίτησης ασύλου δεν είναι καθοριστικές στην περίπτωσή του. Ο κίνδυνος εντοπισμού δεν πηγάζει από την ιδιότητά του ως απορριφθέντος αιτούντος, αλλά από την ύπαρξη συγκεκριμένης καταδικαστικής ποινικής απόφασης. Κατά τα λοιπά, οι επιστρέφοντες δεν αντιμετωπίζονται γενικώς με καχυποψία λόγω μακράς απουσίας ή προηγούμενης αίτησης ασύλου.

 

108.        Αρχικά, αξίζει να σημειωθεί ότι η ποινική δίωξη ή τιμωρία για παραβίαση ενός συνήθους νόμου γενικής εφαρμογής δεν συνιστά, αφ’ εαυτής, δίωξη, αλλά ενδέχεται να συνιστά δίωξη σε περιπτώσεις κατά τις οποίες η χώρα καταγωγής προβαίνει σε δυσανάλογη ή διακριτική ποινική δίωξη ή τιμωρία.[57] Εν προκειμένω, ο κίνδυνος φυλάκισης δεν συνδέεται, με τη χριστιανική πίστη ή με άλλο λόγο της Σύμβασης της Γενεύης. Δεν αποδείχθηκε ότι η καταγγελία και η καταδίκη ήταν θρησκευτικά υποκινούμενες ούτε ότι ο Αιτητής θα υποβληθεί σε δυσμενέστερη ποινική μεταχείριση επειδή είναι Κόπτης. Πρόκειται, με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία, για εφαρμογή του γενικού ποινικού δικαίου σε σχέση με κατηγορία ιδιαίτερα σοβαρού κοινού ποινικού αδικήματος. Η σύλληψη και η κράτηση για τον σκοπό επανεκδίκασης μιας ποινικής υπόθεσης δεν συνιστούν αφ’ εαυτών δίωξη, εφόσον δεν αποδεικνύεται ότι η διαδικασία αποτελεί πρόσχημα για δίωξη για συμβατικό λόγο ή ότι η προβλεπόμενη ποινή είναι προδήλως δυσανάλογη ή διακριτική.

 

109.        Αναφορικά με την πρόσβαση στην δικαιοσύνη, οι πηγές καταγράφουν σοβαρές ελλείψεις στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και συστηματική κατάχρηση της προσωρινής κράτησης, ιδίως όμως σε πολιτικά ευαίσθητες υποθέσεις που αφορούν αντιφρονούντες, δημοσιογράφους, ακτιβιστές και υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ο Αιτητής δεν διαθέτει τέτοιο προφίλ και η υπόθεσή του αφορά κοινά ποινικά αδικήματα.

110.        Αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με έκθεση του Bertelsmann Stiftung που δημοσιεύτηκε το 2026, έχουν καταγραφεί πολυάριθμες περιπτώσεις βασανιστηρίων, απάνθρωπων συνθηκών κράτησης, εξαναγκαστικών εξαφανίσεων και εξωδικαστικών εκτελέσεων.[58] Περαιτέρω, σύμφωνα με έκθεση του Human Rights Watch του 2026, οι κρατούμενοι κρατούνται υπό συνθήκες που συνιστούν κακομεταχείριση και βασανιστήρια, μεταξύ άλλων λόγω στέρησης ιατρικής περίθαλψης και παρατεταμένης απομόνωσης, ενώ έως τον Σεπτέμβριο του 2025 44 κρατούμενοι είχαν πεθάνει υπό κράτηση το 2025. Αρκετοί κρατούμενοι για πολιτικούς λόγους φέρεται να αποπειράθηκαν να αυτοκτονήσουν στη φυλακή Badr 3, λόγω της σοβαρής επιδείνωσης των συνθηκών κράτησης και τον Ιούλιο, συνασπισμός οργανώσεων προειδοποίησε για απόπειρες «μαζικών αυτοκτονιών» στην ίδια φυλακή.[59] Η έκθεση του Freedom House του 2025 επιβεβαιώνει ότι οι συνθήκες κράτησης είναι πολύ κακές και οι κρατούμενοι υπόκεινται σε σωματική κακοποίηση, υπερπληθυσμό, ανθυγιεινές συνθήκες και στέρηση ιατρικής περίθαλψης.[60]

 

111.        Δεν παραγνωρίζονται οι ιδιαίτερα ανησυχητικές πληροφορίες για τις συνθήκες κράτησης στην Αίγυπτο. Καταγράφονται σωματικές και λεκτικές επιθέσεις κατά κρατουμένων, θάνατοι σε χώρους κράτησης, ανεπαρκής ιατρική περίθαλψη, καθώς και ευρεία χρήση βασανιστηρίων ή κακομεταχείρισης από αστυνομικές και κρατικές υπηρεσίες, ιδιαίτερα κατά τη σύλληψη και ανάκριση.

 

Οι πληροφορίες που παρατέθηκαν καταδεικνύουν γενικό κίνδυνο κακομεταχείρισης σε χώρους κράτησης. Δεν αρκούν, όμως, χωρίς περαιτέρω εξατομικευτικά στοιχεία, για να συναχθεί ότι κάθε πρόσωπο που συλλαμβάνεται ή κρατείται στην Αίγυπτο θα υποστεί αναπόφευκτα βασανιστήρια ή μεταχείριση αντίθετη προς το άρθρο 15)(β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1349. Στην περίπτωση του Αιτητή δεν προκύπτει πολιτικό ή ασφαλείας προφίλ, προηγούμενος βασανισμός από τις αρχές, ενδιαφέρον των υπηρεσιών κρατικής ασφάλειας ή άλλος ειδικός παράγοντας που να τον καθιστά ιδιαίτερο στόχο. Κατά την προηγούμενη κράτησή του το 2011 αφέθηκε ελεύθερος μετά την παρέμβαση δικηγόρου, χωρίς να ισχυριστεί ότι βασανίστηκε ή κακοποιήθηκε.

 

112.        Επομένως, μολονότι η πιθανότητα σύλληψης και κράτησης λόγω της ερήμην απόφασης είναι πραγματική, δεν τεκμηριώνεται, με βάση τα παρόντα εξατομικευμένα δεδομένα, ότι η κράτηση αυτή θα συνεπάγεται κατ’ ανάγκην πραγματικό κίνδυνο βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης. Η πιθανότητα έκθεσής του στις γενικώς δυσμενείς συνθήκες κράτησης παραμένει σοβαρός παράγοντας, αλλά δεν εξατομικεύεται επαρκώς ώστε να πληρούται το απαιτούμενο κατώφλι του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης.

 

113.        Τέλος, η ύπαρξη της συζύγου του και του ανήλικου τέκνου του, το οποίο πάσχει από σύνδρομο Down, αποτελεί σημαντικό οικογενειακό και ανθρωπιστικό δεδομένο. Λαμβάνοντας υπόψη το ανήλικο τέκνο του Αιτητή και τη σύζυγό του, οι οποίοι, παρόλο που δεν αποτελούν μέρος της παρούσας προσφυγής, εντούτοις συνιστούν στοιχεία του προσωπικού και οικογενειακού προφίλ του Αιτητή, εξετάζεται εν προκειμένω κατά πόσο οι προσωπικές τους περιστάσεις ενδέχεται να δημιουργήσουν οποιονδήποτε κίνδυνο για τον Αιτητή. Για την πληρότητα της αξιολόγησης παρατίθενται οι κάτωθι πηγές πληροφόρησης.

 

114.        Λαμβάνοντας υπόψη τη κατάσταση της υγείας του ανήλικου τέκνου και το σύστημα υγείας της Αιγύπτου σημειώνονται τα κάτωθι: Κατ’ αρχήν, το κράτος παρέχει βασική καθολική κάλυψη υγείας. Ωστόσο, η ποιότητα των δημόσιων υπηρεσιών υγείας είναι πολύ χαμηλή και η κυβέρνηση εδώ και χρόνια δεν καταφέρνει να επιτύχει τον συνταγματικό στόχο της δαπάνης τουλάχιστον του 3% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) για την υγειονομική περίθαλψη. Λειτουργούν επίσης ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, οι οποίες όμως εξυπηρετούν κυρίως τους πιο εύπορους Αιγύπτιους. Συνολικά, πάνω από το 60% των υπηρεσιών υγείας πληρώνονται από τους ίδιους τους ασθενείς.[61]

115.        Σύμφωνα με έρευνα που διεξήγαγε η EUAA με αντικείμενο την κατάσταση των παιδιών στην Αίγυπτο, συμπεριλαμβανομένης της κατάστασης των παιδιών με αναπηρία,[62] σημειώνεται ότι η αιγυπτιακή έννομη τάξη περιλαμβάνει πλειάδα διατάξεων που κατοχυρώνουν την ισότητα ενώπιον του νόμου και την απαγόρευση διακρίσεων ανεξαρτήτως, μεταξύ άλλων, αναπηρίας.[63] Ωστόσο, η εφαρμογή της οικείας νομοθεσίας πάσχει: ειδικότερα, η Επιτροπή του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού στις Παρατηρήσεις που δημοσίευσε τον Ιούνιο του 2024 επεσήμανε την ανεπαρκή εφαρμογή της νομοθεσίας, την απουσία πολιτικής ή στρατηγικής με σκοπό τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των παιδιών με αναπηρία, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων πρόσβασης σε υπηρεσίες και εκπαίδευση, καθώς και τις επίμονες διακρίσεις και τον στιγματισμό σε βάρος τους.[64] Περαιτέρω, η Επιτροπή υπογράμμισε ότι οι υπηρεσίες αποκατάστασης και η γενική υγειονομική κάλυψη δεν καλύπτει τα παιδιά με αναπηρία που παραμένουν εκτός του εκπαιδευτικού συστήματος, κάτι το οποίο επηρεάζει ιδιαίτερα τα παιδιά με σοβαρές, πνευματικές και πολλαπλές αναπηρίες.[65] Η έκθεση του έτους 2023 του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ αναφορικά με τις πρακτικές ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αίγυπτο αναφέρει ότι τα παιδιά με αναπηρία παρακολουθούσαν είτε ενιαία είτε ειδικά σχολεία, με τα ειδικά σχολεία να αποτελούν ανεπίσημες δομές υπό τη λειτουργία Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων.[66]

116.        Οι πηγές καταγράφουν ελλείψεις στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας της Αιγύπτου, οικονομικά εμπόδια, ανεπαρκή εφαρμογή της νομοθεσίας για τα παιδιά με αναπηρία και κοινωνικό στιγματισμό. Τα δεδομένα αυτά δεν συνδέονται με κίνδυνο δίωξης του ίδιου του Αιτητή και δεν αποδεικνύουν ότι αυτός προσωπικά θα υποστεί σοβαρή βλάβη. Θα μπορούσαν να συνεκτιμηθούν στο πλαίσιο οποιασδήποτε αυτοτελούς απόφασης επιστροφής και κατά την εξέταση του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού, δεν αρκούν όμως για την υπαγωγή του Αιτητή σε καθεστώς πρόσφυγα ή συμπληρωματικής προστασίας στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας.

117.        Τέλος, ως προς τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, αναφέρονται τα ακόλουθα, ως προκύπτουν από έγκυρες πηγές πληροφόρησης. Σύμφωνα με το War Watch, μια πρωτοβουλία της «Geneva Academy of International Humanitarian Law and Human Rights»  για τον προσδιορισμό και την καταγραφή των ενόπλων συγκρούσεων και τις συνέπειες στον άμαχο πληθυσμό, η Αίγυπτος δεν βρίσκεται υπό καθεστώς εσωτερικής ή διεθνούς ένοπλης σύρραξης.[67]

 

118.        H ανωτέρω εικόνα επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία του ACLED, σύμφωνα με το οποίο, στο κυβερνείο του Καΐρου, τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 3.4.2026), καταγράφηκαν 74 περιστατικά, τα περισσότερα εκ των οποίων χαρακτηρίστηκαν ως διαδηλώσεις, ακολουθούμενα από περιστατικά χαρακτηρισθέντα ως πολιτική βία και καταστολή. Τα ανωτέρω περιστατικά επέφεραν 7 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.[68] Σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2013, ο πληθυσμός του κυβερνείου του Καίρου, ανερχόταν περί τα 10,3 εκατομμύρια κατοίκων[69].

 

119.        Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

120.        Από τη συνολική και εξατομικευμένη αξιολόγηση προκύπτει ότι δεν υφίσταται ενεστώς και πραγματικός κίνδυνος δίωξης από τους ιδιώτες που ενεπλάκησαν στα περιστατικά του 2011. Η ιδιότητα του Αιτητή ως Κόπτη Χριστιανού, εξεταζόμενη σε συνδυασμό με το προσωπικό του προφίλ και τον τόπο καταγωγής του, δεν θεμελιώνει αφ’ εαυτής βάσιμο φόβο δίωξης. Καίτοι υφίσταται πραγματική πιθανότητα σύλληψης και κράτησής του λόγω της ερήμην καταδικαστικής απόφασης, η σύλληψη και η επανεκδίκαση αφορούν κοινή ποινική υπόθεση και δεν αποδείχθηκε ότι υποκρύπτουν δίωξη για λόγο θρησκείας ή άλλο λόγο της Σύμβασης. Παρά τις σοβαρές γενικές πληροφορίες για βασανιστήρια και δυσμενείς συνθήκες κράτησης, δεν προέκυψαν επαρκή εξατομικευτικά στοιχεία από τα οποία να συνάγεται ότι ο συγκεκριμένος Αιτητής αντιμετωπίζει πραγματικό κίνδυνο βλάβης.

 

121.        Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

 

122.        Επίσης δεν τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

123.        Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15 (α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

 

124.        Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

125.        Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

126.        Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28]. Με βάση τα ανωτέρω δεδομένα, το Δικαστήριο κρίνει ότι στο Κάιρο, περιοχή τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή στην Αίγυπτο, δεν υφίσταται επί του παρόντος κατάσταση εσωτερικής ένοπλης σύρραξης κατά την έννοια της σχετικής νομολογίας του ΔΕΕ. Ως εκ τούτου, ελλείψει του απαιτούμενου στοιχείου της διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των λοιπών συστατικών στοιχείων της υπό εξέταση διάταξης.

 

127.        Επισημαίνεται καταληκτικώς ότι δεν έχει εκδοθεί εναντίον του Αιτητή απόφαση επιστροφής. (Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66).

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, χωρίς καμία διαταγή για έξοδα δεδομένων των πλημμελειών  που εντοπίζονται στην επίδικη πράξη και στην ελλιπή εκπροσώπηση των Καθ’ ων η αίτηση κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία.

 

Κ. Κ. ΚΛΕΑΝΘΟΥΣ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.