ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

 

                                                                                                           Υπόθεση Αρ. 5328/22

 

6 Αυγούστου, 2026

 

[X. ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

 

V.N.M.

 

                                                                                                                                          Αιτητή

 

-και-

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω

Υπηρεσίας Ασύλου

 

                                                                                                                    Καθ’ ων η αίτηση

 

                                                …………………………..

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως

 

Χαράλαμπος Καστάνας, Δικηγόρος για τους Καθ’ ων η Αίτηση

 

[Παρούσα η κυρία Lima Wahedi για πιστή μετάφραση από Farsi σε Ελληνικά και αντίστροφα και παρούσα η κυρία Μαρίνα Κατσατριάν για πιστή μετάφραση από Αγγλικά σε Ελληνικά και αντίστροφα].

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.:  Ο αιτητής προσφεύγει με την παρούσα αίτηση ακυρώσεως εναντίον της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημερομηνίας 01/08/2022, με την οποία απορρίφθηκε το αίτημά του για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από την Ένσταση που καταχωρήθηκε από τoν ευπαίδευτo συνήγορο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, τα γεγονότα της υπό εξέταση περίπτωσης έχουν ως κατωτέρω: Ο αιτητής είναι υπήκοος Ιράν και υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση καθεστώτος διεθνούς προστασίας στις 11/05/2021. Την επόμενη ημέρα, στις 12/05/2021, ο αιτητής παρέλαβε τη βεβαίωση υποβολής αίτησης διεθνούς προστασίας.

 

Στις 05/04/2022 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του αιτητή από λειτουργό του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (European Union Agency for Asylum – EUAA) και στις 20/07/2022 ο λειτουργός συνέταξε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη του αιτήματος του αιτητή. Στη συνέχεια, συγκεκριμένος λειτουργός που δύναται δυνάμει σχετικής εξουσιοδότησης από τον Υπουργό Εσωτερικών να εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου, υιοθέτησε την εισήγηση την 01/08/2022 και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης και την έκδοση απόφασης επιστροφής του αιτητή στο Ιράν.

 

Στις 08/08/2022 η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε επιστολή στην οποία επισυνάφθηκε η απορριπτική της απόφαση σχετικά με το αίτημα του αιτητή, την οποία στη συνέχεια του κοινοποίησε. Στις 11/08/2022, η επιστολή παραλήφθηκε από τον αιτητή, κατόπιν επεξήγησης του περιεχομένου της από διερμηνέα. Στη συνέχεια, στις 23/08/2022, ο αιτητής καταχώρησε την υπό εξέταση προσφυγή στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας, αμφισβητώντας την απόφαση της Υπηρεσίας Ασύλου.

 

Στην αίτηση ακυρώσεως που υπέβαλε αυτοπροσώπως ο αιτητής δεν καταγράφονται νομικοί λόγοι ακύρωσης, παρά μόνον πραγματικοί λόγοι για τους οποίους προσφεύγει κατά της απορριπτικής απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου.  Συγκεκριμένα αναφέρει πως ενίσταται κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου καθώς έχει αλλάξει θρήσκευμα και από Μουσουλμάνος έχει γίνει Χριστιανός, προσθέτοντας ότι διαθέτει έγγραφα/τεκμήρια προκειμένου να αποδείξει τον ισχυρισμό του.

 

Μέσω της γραπτής του αγόρευσης,  επανέλαβε τους ισχυρισμούς του, περί του κινδύνου που θα διατρέξει σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής του λόγω της μεταστροφής του στο Χριστιανισμό. Δήλωσε ότι κατά τη διαμονή του στο Ιράν ο φίλος του, του μίλησε για το Χριστιανισμό, γεγονός που κίνησε το ενδιαφέρον του, με αποτέλεσμα να παρακολουθούν μαζί σχετικά μαθήματα. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, ο φίλος του εξαφανίστηκε και όπως ανέφερε, ενημερώθηκαν μέσω φίλου του πατέρα του, ο οποίος εργαζόταν στις κυβερνητικές υπηρεσίες στο Anzali, ότι είχε συλληφθεί από τις αρχές και για αυτό το λόγο εγκατέλειψε τη χώρα. Στη συνέχεια, αναφέρθηκε στη γενικότερη κατάσταση στο Ιράν, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για μουσουλμανική χώρα με αυστηρούς νόμους που «παραβιάζουν ηθικές αρχές και ανθρώπινα δικαιώματα». Προσέθεσε ότι δεν θα μπορούσε να επιστρέψει στο Ιράν και να επιβιώσει υπό τις παρούσες συνθήκες, διότι δεν προτίθεται να αρνηθεί ή να εγκαταλείψει τη νέα του πίστη. Ανέφερε επίσης ότι η μεταστροφή από το Ισλάμ στον χριστιανισμό θεωρείται σοβαρό αδίκημα στη χώρα και μπορεί να οδηγήσει σε φυλάκιση ή εκτέλεση. Επίσης, αναφέρθηκε και σε άλλους περιορισμούς στη χώρα, όπως οι κανόνες σχετικά με την ενδυμασία των γυναικών. Τέλος, ανέφερε την ανησυχία του για τη σύζυγό του, ισχυριζόμενος ότι, σύμφωνα με το ένταλμα σύλληψης που υπάρχει εις βάρος του και εκείνη ενδέχεται να διατρέχει κίνδυνο από τις ιρανικές αρχές.

 

Ο ευπαίδευτος συνήγορος των καθ' ων η αίτηση αντικρούοντας τους προβαλλόμενους ισχυρισμούς υποστήριξε πως η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις του Συντάγματος και των Νόμων, κατόπιν δέουσας έρευνας και σωστής ενάσκησης των εξουσιών που ο Νόμος παρέχει στους καθ’ ων η αίτηση.  Επιπλέον, υποστηρίζει πως η επίδικη απόφαση είναι δεόντως και νομίμως αιτιολογημένη.  Κατά συνέπεια, εισηγείται πως η προσβαλλόμενη απόφαση θα πρέπει να επικυρωθεί από το Δικαστήριο και η υπό εξέταση προσφυγή να οδηγηθεί σε απόρριψη.

 

Έχω εξετάσει την προσβαλλόμενη απόφαση υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τα οποία αποτέλεσαν το υπόβαθρο για προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων, είτε υπέρ είτε κατά της νομιμότητας και ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.

 

Θα πρέπει να επισημανθεί ότι, σύμφωνα με τον περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμο του 2018, Ν.73(Ι)/2018, το Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας έχει την εξουσία να εξετάσει την παρούσα υπόθεση επί της ουσίας. Το γεγονός αυτό, οφείλεται στο ότι η παρούσα υπόθεση αφορά αίτηση που χρονικά πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 11 (2) και (3) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018, Ν.73(Ι)/2018, οι οποίες δίδουν στο Δικαστήριο την υποχρέωση ελέγχου της νομιμότητας και ορθότητας της πράξης.

 

Είναι χρήσιμο να παρατεθούν όλοι οι ισχυρισμοί που πρόβαλε ο αιτητής σε όλα τα στάδια της διαδικασίας εξέτασης του αιτήματός του, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν οι καθ' ων η αίτηση αποφάσισαν εντός των αρμοδιοτήτων τους, όπως αυτές οι αρμοδιότητες καθορίζονται από τη σχετική νομοθεσία και έχουν επεξηγηθεί από τη σχετική νομολογία του Ανωτάτου, Διοικητικού και Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας.

 

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου, ο αιτητής κατά την καταγραφή της αίτησης του για διεθνή προστασία, δήλωσε πως θα αναπτύξει τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε την χώρα καταγωγής του κατά το στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης (Ερυθρό 10 του δ.φ.)

 

Κατά τη συνέντευξη του ενώπιον της Υπηρεσίας Aσύλου δήλωσε, ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ότι γεννήθηκε στην περιοχή Bandr Anzali (Gilan province) όπου διέμεινε μέχρι την αναχώρηση του από τη χώρα καταγωγής του και ότι είναι έγγαμος στην πόλη Bandr Anzali του Ιράν.  Σε σχέση με το θρήσκευμά του ανέφερε ότι είναι Ορθόδοξος Χριστιανός.  Ως προς την οικογένεια του δήλωσε ότι αυτή αποτελείται από τους γονείς του και τον αδελφό του, οι οποίοι διαμένουν στην Bandr Anzali μαζί με τη σύζυγό του και πως διατηρεί επικοινωνία μαζί τους. Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ο αιτητής ανέφερε πως ολοκλήρωσε 12 έτη σχολικής παρακολούθησης και απέκτησε δίπλωμα μηχανικού από την χώρα καταγωγής του. Στη συνέχεια, εργάστηκε για έξι έτη στον κατασκευαστικό τομέα. Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του στις 13 Ιανουαρίου 2021 με χρήση διαβατηρίου, χωρίς να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα από τις αρχές της χώρας του και αφίχθη στην Κυπριακή Δημοκρατία περίπου ενάμιση μήνα αργότερα, μέσω Κωνσταντινούπολης και των μη ελεγχόμενων από την κυπριακή κυβέρνηση περιοχών (ερυθρά 29/3χ-4χ, 28/3χ-5χ, 27, 26/2χ-4χ, 25/1χ, 24/2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Αναφορικά με τους λόγους για τους οποίους εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης του, ο αιτητής δήλωσε ότι ένας φίλος του συμμετείχε σε μαθήματα για το Χριστιανισμό και τον ενθάρρυνε να λάβει μέρος και ο ίδιος. Για λόγους ασφαλείας χρειαζόταν να αλλάζουν συνεχώς τόπους συνάντησης και οικίες για τα μαθήματα. Το άτομο που ήταν υπεύθυνο για αυτά τα μαθήματα ονόματι Carlos, μετά από ένα μήνα παρακολούθησης των εν λόγω θρησκευτικών μαθημάτων, τους είπε να φέρουν μαζί τους έγγραφα ταυτοποίησης όπως διαβατήρια ή ταυτότητες, προκειμένου να βαπτιστούν. Αργότερα, ο αιτητής έμαθε ότι το εν λόγω πρόσωπο είχε διασυνδέσεις με το ιρανικό τμήμα πληροφοριών και ότι ο σκοπός του ήταν να παραδίδει άτομα στις αρχές υπό το πρόσχημα της παρακίνησης μεταστροφής τους προς το Χριστιανισμό.  Στη συνέχεια, ενημερώθηκε για τη σύλληψη και την εξαφάνιση του φίλου του, ο οποίος παρακολουθούσε τα εν λόγω μαθήματα για περισσότερο καιρό,  το οποίο τον ανησύχησε και τον οδήγησε να εκδώσει άμεσα εισιτήρια για να εγκαταλείψει τη χώρα.  Όπως δήλωσε τρείς ημέρες αφότου έφθασε στην Τουρκία, έλαβε η οικογένεια του ένταλμα σύλληψης εναντίον του και επιστολή από το Δικαστήριο. Προσέθεσε ότι η κυβέρνηση απειλεί και ενοχλεί τη σύζυγό του και την οικογένεια της, το οποίο έχει επιβαρύνει την ψυχολογική υγεία της συζύγου του( ερ.24/3χ-7χ του δ.φ.). Αναφορικά με τον μελλοντικό φόβο δίωξης, ο αιτητής δήλωσε πως σε περίπτωση επιστροφής του στο Ιράν θα βρεθεί αντιμέτωπος με θανατική ποινή ή ισόβια κάθειρξη ως συνέπεια του ότι αποστάτησε τον χριστιανισμό ενώ ήταν μουσουλμάνος (ερυθρό 23/2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Στις διευκρινιστικές ερωτήσεις που τέθηκαν από τον λειτουργό, ο αιτητής επεξήγησε ότι ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα για τη χριστιανική πίστη τρεις μήνες προτού εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του και ότι το ενδιαφέρον του προς τον Χριστιανισμό ξεκίνησε από τη στιγμή που έμαθε ότι ο φίλος του συμμετείχε σε τέτοιου είδους συναντήσεις το 2019. Διευκρίνισε δε πως παρακολούθησε συνολικά δύο μήνες τα εν λόγω μαθήματα πίστης (ερ. 23 3χ, 4χ του δ.φ.). Κληθείς να επεξηγήσει με ποιο τρόπο ο φίλος του τον ώθησε προς τον Χριστιανισμό, αποκρίθηκε ότι του μίλησε για τη θρησκεία εμπιστευτικά και του εξηγούσε θετικά στοιχεία για τον Χριστιανισμό, τη Βίβλο, τη ζωή και τα θαύματα του Ιησού. Ως προς την πρώτη του αντίδραση στο άκουσμα τέτοιων πληροφοριών, δήλωσε ότι τον ενδιέφερε και επιθυμούσε να μάθει περισσότερα (ερυθρό 23/3χ- 5χ του διοικητικού φακέλου).

 

Όπως ισχυρίστηκε, ξεκίνησε να συμμετέχει σε μαθήματα για το Χριστιανισμό στα τέλη του 2020 και όχι νωρίτερα, επειδή δεν ήταν σίγουρος και φοβόταν και κατόπιν παρότρυνσης του φίλου του συμμετείχε σε ένα μάθημα. Ως προς τα μαθήματα που παρακολούθησε δήλωσε ότι σε αυτά μιλούσαν για τον Ιησού, τα θαύματα του και για το Χριστιανισμό και ότι δεν λάμβανε χώρα κάποια θρησκευτική τελετή στην διάρκεια αυτών. Προσέθεσε ότι δεν γνωρίζει περισσότερες πληροφορίες επειδή συμμετείχε σε αυτά τα μαθήματα για δύο μήνες μόνο, μεταβαίνοντας εκεί δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Δήλωσε ότι αυτές οι συναντήσεις ήταν κρυφές για λόγους ασφαλείας. Σε σχέση με το τι τον προσέλκυσε στον Χριστιανισμό αποκρίθηκε τα θαύματα του Ιησού και συγκεκριμένα η ικανότητά του να θεραπεύει ασθενείς (ερ. 22/ 1χ-  5χ του δ.φ.). Ως προς την θρησκεία που ασπαζόταν μέχρι εκείνη τη στιγμή, ο αιτητής απάντησε πως πίστευε στο Ισλάμ αλλά δεν εξασκούσε την θρησκεία (ερ. 22 7χ του δ.φ.)

 

Ως προς την αντίδραση των οικείων του αναφορικά με την προσέγγιση του Χριστιανισμού από τον αιτητή, ο ίδιος δήλωσε πως μίλησε στην οικογένεια του για την επιθυμία του να μεταστραφεί κατά το χρόνο που συμμετείχε στα μαθήματα, και η οικογένειά του αντέδρασε φυσιολογικά (“normal reaction”), διευκρινίζοντας πως ούτε εκείνοι ήταν αυστηρά θρησκευόμενοι, ενώ η σύζυγός του έδειξε εξίσου ενδιαφέρον για την νέα του θρησκεία. Εκτός από τους γονείς του, τον αδελφό του και την σύζυγό του, δύο ακόμη φίλοι του γνωρίζουν για τη συμμετοχή του σε μαθήματα για το Χριστιανισμό (ερυθρό 21/1χ-5χ του διοικητικού φακέλου). Ως προς την ουσία του ισχυρισμού του, ανέφερε ότι πληροφορήθηκε πως ο δάσκαλός τους ήταν πληροφοριοδότης μέσω φίλου του πατέρα του, ο οποίος εργαζόταν για την κυβέρνηση. Συγκεκριμένα, είχαν απευθυνθεί σε αυτόν προκειμένου να ζητήσουν πληροφορίες για τον πάστορα, επειδή τον εμπιστεύονταν πως δεν θα ενημερώσει τις αρχές. Στην αρχή, όπως δήλωσε, δεν πίστεψαν πως ο πάστορας ήταν πληροφοριοδότης, αλλά μετά τη σύλληψη του φίλου του η πληροφορία αυτή επιβεβαιώθηκε (ερ. 21 6χ, 20 1χ του δ.φ.).  Όπως ισχυρίστηκε, αυτό που τον έκανε να αναζητήσει πληροφορίες για τον πάστορα ήταν το γεγονός ότι του ζήτησε τα προσωπικά του έγγραφα ταυτοποίησης, τα οποία και παρέδωσε. Όταν, ένα μήνα αργότερα του ζήτησε και το διαβατήριό του, ο αιτητής άρχισε να αμφιβάλλει και τότε ήταν που απευθύνθηκε στον αξιωματικό φίλο του πατέρα του (ερυθρό 20/ 2χ-3χ του διοικητικού φακέλου).

 

Ως προς το περιστατικό της σύλληψης του φίλου του, ο αιτητής δήλωσε πως δεν γνωρίζει πληροφορίες για τις συνθήκες σύλληψής του, παρά μόνο το γεγονός της σύλληψης και της εξαφάνισης του. Δήλωσε ότι βρισκόταν ακόμη στο Ιράν όταν συνελήφθη ο φίλος του και ότι πληροφορήθηκε τη σύλληψη περίπου μία εβδομάδα πριν εγκαταλείψει τη χώρα, από δύο φίλους του που γνώριζαν τις δραστηριότητες τους (ερυθρό 20/5χ και 19/1χ του διοικητικού φακέλου).  Περαιτέρω, επιβεβαίωσε ότι είχε παραδώσει την ταυτότητα και την άδεια οδήγησής του στον πάστορα.  Όταν ρωτήθηκε πώς κατάφερε να αναχωρήσει από τη χώρα χωρίς να αντιμετωπίσει προβλήματα, παρότι οι αρχές γνώριζαν την ταυτότητά του επί τουλάχιστον ένα μήνα, υποστήριξε ότι κατά τον χρόνο αναχώρησής του δεν υπήρχε ακόμη επίσημη διαδικασία εις βάρος του. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι το ένταλμα αναζήτησης και η κλήση από το δικαστήριο εκδόθηκαν τρεις ημέρες μετά την άφιξή του στην Τουρκία (ερυθρό 19/2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Ο αιτητής δήλωσε ότι παρέλαβε τα δικαστικά έγγραφα από την οικογένειά του μέσω ταχυδρομείου και ότι, μετά την εκπνοή της προθεσμίας προς εμφάνιση που αναφερόταν στην κλήση, δεν έλαβαν οποιαδήποτε περαιτέρω ενημέρωση ή επιπρόσθετα έγγραφα. Πρόσθεσε ότι η οικογένειά του αναγκάστηκε να αλλάξει κατοικία λίγους μήνες αργότερα, καθότι οι αρχές πραγματοποίησαν τρεις έως τέσσερις έρευνες στην οικία του με σκοπό τον εντοπισμό του, με την πρώτη έρευνα να λαμβάνει χώρα την ημέρα έκδοσης της κλήσης. Σε σχέση με τη σύζυγό του, υποστήριξε ότι δεν υπέστη σωματική κακοποίηση, αλλά ψυχολογική πίεση από τις αρχές λόγω της φυγής του από τη χώρα, ενώ ανέφερε ότι η ίδια δεν είχε άμεσες επαφές με τις αρχές (ερ. 19 3χ, 18 1χ- 4χ του δ.φ.).

 

Κληθείς να αναφέρει πως εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα στην Κύπρο, ο αιτητής δήλωσε ότι στην Κύπρο δεν ασκεί ιδιαίτερα θρησκευτικές δραστηριότητες, καθώς ανησυχεί για την οικογένειά του, ενώ ισχυρίστηκε ότι έχει επισκεφθεί την εκκλησία δύο φορές και συνεχίζει να ενημερώνεται για τον χριστιανισμό μόνος του (ερ. 18 5χ του δ.φ.). Περαιτέρω, κατά τον χρόνο της συνέντευξης, δήλωσε πως δεν είχε βαπτιστεί, αλλά ανέφερε ότι πιστεύει στον ορθόδοξο χριστιανισμό (ερυθρό 17/ 1χ, 2χ του διοικητικού φακέλου).

 

Ο αρμόδιος λειτουργός αξιολογώντας τους ισχυρισμούς που παρέθεσε στην αφήγησή του ο αιτητής, διέκρινε στην έκθεση - εισήγησή του τρεις ουσιώδεις ισχυρισμούς, οι οποίοι προκύπτουν από τις δηλώσεις του αιτητή ως κατωτέρω: (1) ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και συνήθους διαμονής του αιτητή, (2) Ο αιτητής ξεκίνησε τη διαδικασία μεταστροφής του προς το Χριστιανισμό διά της συμμετοχής του σε χριστιανικά θρησκευτικά μαθήματα και (3) ο αιτητής προκειμένου να βαπτιστεί έδωσε έγγραφα ταυτοποίησης του στο δάσκαλο του, ο οποίος εν τέλει ήταν πληροφοριοδότης και έδωσε το όνομα του αιτητή στις ιρανικές αρχές.

 

Ο αρμόδιος λειτουργός έκανε αποδεκτό τον ισχυρισμό του αιτητή ως προς την ταυτότητα, το προσωπικό προφίλ(εκπαίδευση, οικογενειακή κατάσταση, εργασία) και τη χώρα καταγωγής του αιτητή, καθώς οι δηλώσεις του αιτητή κρίθηκαν σαφείς και συνεκτικές, ενώ διασταυρώθηκαν από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και από τα έγγραφα που προσκόμισε.

 

Ωστόσο ο δεύτερος ισχυρισμός απορρίφθηκε ως εσωτερικά και εξωτερικά αναξιόπιστος. Ειδικότερα, κρίθηκε σε σχέση με τον ισχυρισμό του περί της παρακολούθησης θρησκευτικών μαθημάτων ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει ουσιαστικές και συγκεκριμένες πληροφορίες σχετικά με τα μαθήματα που ισχυρίζεται ότι παρακολούθησε και τις δραστηριότητες που έλαβαν χώρα κατά το σχετικό χρονικό διάστημα, περιοριζόμενος σε γενικές αναφορές σε συζητήσεις «για τον Ιησού και τα θαύματά του» και αποδίδοντας την έλλειψη λεπτομερειών στη σύντομη διάρκεια παραμονής του στα ανωτέρω. Ομοίως, κατά την περιγραφή του πρώτου μαθήματος, δεν παρέθεσε συγκεκριμένα στοιχεία που να τεκμηριώνουν προσωπική και ενεργή συμμετοχή, αναφέροντας απλώς ότι σημείωσε στο τετράδιο του όλα όσα τους είπε ο καθηγητής/δάσκαλος.

 

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες να διευκρινίσει τις δηλώσεις του, δεν κατάφερε να προσθέσει  περαιτέρω πληροφορίες. Επίσης, υπήρξε αόριστος όταν κλήθηκε να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο ο φίλος του τον έπεισε να παρακολουθήσει τα μαθήματα, αναφέροντας και πάλι μόνο τη γενική συζήτηση γύρω από το Χριστιανισμό και τη Βίβλο. Ούτε ήταν σε θέση να παραθέσει προσωπικές πληροφορίες σε σχέση με την αντίδραση του στις προσπάθειες του φίλου του να τον ωθήσει προς τον Χριστιανισμό, αποκρινόμενος γενικόλογα ότι του άρεσε και ήθελε να μάθει περισσότερα.  Επιπλέον επισημάνθηκε πως, ο αιτητής, αν και δήλωσε ότι ενδιαφερόταν για τον Χριστιανισμό από το 2019, ανέφερε ότι παρακολούθησε μαθήματα μόνο για δύο μήνες πριν αναχωρήσει από τη χώρα καταγωγής του, επικαλούμενος γενικόλογα ότι φοβόταν και δεν ένιωθε σίγουρος.  Στη συνέχεια, κρίθηκε ότι η εξήγηση που έδωσε για την αλλαγή στάσης του το 2020, αποδίδοντάς την στην παρακίνηση του φίλου του, δεν είναι επαρκώς συγκεκριμένη και δεν καταδεικνύει ουσιώδη προσωπική μεταβολή.

 

Σε σχέση με την εσωτερική διεργασία που ακολούθησε ώστε να αποφασίσει τη μεταστροφή του στο Χριστιανισμό δήλωσε γενικόλογα ότι δεν τον προσέλκυσε κάτι συγκεκριμένο στον Χριστιανισμό αλλά ότι έβρισκε ενδιαφέρον όσα του εξηγούσε ο φίλος του, ενώ ούτε ήταν σε θέση να δώσει συγκεκριμένες λεπτομέρειες για όσα μελετούσε, περιοριζόμενος σε μία γενική αναφορά σε ένα από τα θαύματα του Ιησού. Επίσης, ο αιτητής υπέπεσε σε αντιφάσεις ως προς τα συναισθήματά του κατά την προσέγγισή του στη νέα θρησκεία, καθώς σε ένα σημείο δήλωσε ότι ένιωσε άνεση και ελευθερία, ενώ σε προηγούμενη δήλωσή του ανέφερε ότι αισθανόταν φόβο και αβεβαιότητα ως προς την πορεία που είχε επιλέξει να ακολουθήσει. Περαιτέρω,  κρίθηκε ότι ο αιτητής δεν παρείχε προσωπικές πληροφορίες όταν κλήθηκε να περιγράψει την αντίδραση της οικογένειάς του μετά την αποκάλυψη της συμμετοχής του σε μαθήματα Χριστιανισμού, περιοριζόμενος στο να δηλώσει  ότι η αντίδραση ήταν φυσιολογική, χωρίς να παρέχει περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με τις συγκεκριμένες συνθήκες. Σε σχέση με την πορεία της θρησκευτικής του μεταστροφής μετά τα αναφερόμενα γεγονότα, κατά το χρονικό διάστημα παραμονής του στην Κύπρο, δεν προέκυψαν από την αφήγησή του και τις αποκρίσεις του στοιχεία που να επιβεβαιώνουν ότι αυτή η διαδικασία θρησκευτικής μεταστροφής έχει εξελιχθεί.

 

Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία του υπό κρίση ισχυρισμού, κρίθηκε ότι η έλλειψη επαρκών λεπτομερειών στις δηλώσεις του αιτητή δεν επιτρέπει την πλήρη διασταύρωσή τους με πληροφορίες από τη χώρα καταγωγής του. Παρότι οι εξωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν γενικά στοιχεία ως προς τη λειτουργία των οικιακών εκκλησιών στο Ιράν, προκύπτουν ασυνέπειες σε σχέση με τους ισχυρισμούς του αιτητή ως προς το περιεχόμενο και τη φύση των δραστηριοτήτων στις εν λόγω εκκλησίες. Ειδικότερα, οι πηγές αναφέρουν ότι οι δραστηριότητες περιλαμβάνουν διδασκαλία της Βίβλου, προσευχή και λατρεία, σε αντίθεση με τον αιτητή, ο οποίος δήλωσε ότι δεν περιλαμβάνονται θρησκευτικές τελετές. Ως εκ της ανωτέρω ανάλυσης, ο ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός στο σύνολο του.

 

Προτού προχωρήσω στην καταγραφή της αξιολόγησης του τρίτου ουσιώδους ισχυρισμού από τον αρμόδιο λειτουργό θα πρέπει να αναφερθεί πως κατά το στάδιο της πρωτοβάθμιας εξέτασης, ο αιτητής προσκόμισε τα εξής έγγραφα, τα οποία έτυχαν αξιολόγησης και από τον λειτουργό κατά την εκτίμηση της αξιοπιστίας των ισχυρισμών που άπτονται του πυρήνα του αιτήματός του:

 

(α) Κλήση από το Δικαστήριο του Gilan, ημερομηνίας 16 Ιανουαρίου 2021, με την οποία καλείται ο αιτητής να παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου εντός δέκα ημερών από την έκδοσή της. Στην επιστολή αναφέρεται ότι ο αιτητής εμπλέκεται σε θρησκευτικές δραστηριότητες.

(β) Ένταλμα έρευνας από το Δικαστήριο του Gilan, το οποίο επιτρέπει την έρευνα της κατοικίας του αιτητή. Το έγγραφο φέρει ημερομηνία 16 Ιανουαρίου 2021 και αναφέρει ότι εκδόθηκε “λαμβανομένου υπόψη ότι η σύλληψη του κατηγορουμένου απαιτεί είσοδο στην κατοικία”.

 

Αναφορικά με τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό του αιτητή, αυτός, ομοίως δεν έγινε αποδεκτός γιατί κρίθηκε ως εσωτερικά και εξωτερικά αναξιόπιστος. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι ο αιτητής παρείχε ασυνεπείς και μη συνεκτικές δηλώσεις ως προς τον τρόπο με τον οποίο αντιλήφθηκε ότι ο δάσκαλός του εργαζόταν για την κυβέρνηση. Αρχικά ανέφερε ότι το πληροφορήθηκε μέσω φίλου του πατέρα του μετά τη σύλληψη του φίλου του, ενώ σε προηγούμενη δήλωσή του ισχυρίστηκε ότι είχε ήδη αντιληφθεί την εμπλοκή του δασκάλου του με τις ιρανικές υπηρεσίες πριν από τη σύλληψη αυτή. Κληθείς να διευκρινίσει την αντίφαση, παρείχε ακόμη πιο ασαφείς εξηγήσεις.

 

Επιπλέον, δεν ήταν σε θέση να αιτιολογήσει επαρκώς γιατί απευθύνθηκε σε πρόσωπο που εργαζόταν για την κυβέρνηση σχετικά με τα μαθήματα Χριστιανισμού, δεδομένης της ιδιωτικότητας με την οποία αυτά διεξάγονταν και του κινδύνου που αντιμετωπίζουν οι συμμετέχοντες, περιοριζόμενος να επικαλεστεί ότι ένιωθε εμπιστοσύνη προς τον φίλο του πατέρα του. Επίσης, κρίθηκε ότι ο αιτητής παρείχε ασυνεπείς πληροφορίες ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες παρέδωσε τα έγγραφα ταυτότητάς του στον δάσκαλο. Συγκεκριμένα, στην ελεύθερη αφήγησή του ανέφερε ότι του ζητήθηκε να προσκομίσει έγγραφα ταυτότητας (διαβατήριο ή δελτίο ταυτότητας), ενώ άλλες τοποθετήσεις του δήλωσε ότι μετά τον πρώτο μήνα ο δάσκαλος του ζήτησε τα έγγραφά του, τα οποία του παρέδωσε, και τον επόμενο μήνα ζήτησε και το διαβατήριο.  Όταν ρωτήθηκε γιατί ο δάσκαλος, ενώ ήδη κατείχε άλλα έγγραφα ταυτότητας, ζήτησε και το διαβατήριο, ο αιτητής δήλωσε ότι δεν γνωρίζει. Περαιτέρω, οι δηλώσεις του αιτητή σχετικά με τη σύλληψη του φίλου του κρίθηκαν μη επαρκώς λεπτομερείς και συγκεκριμένες, καθώς περιορίστηκε σε γενικές αναφορές περί σύλληψης και εξαφάνισης, ενώ η εξήγησή του ως προς τον τρόπο ενημέρωσής του ήταν αόριστη και αντιφατική σε σχέση με προηγούμενες δηλώσεις του περί μυστικότητας των μαθημάτων. Ούτε κατάφερε να συγκεκριμενοποιήσει με σαφήνεια με ποιο τρόπο η σύζυγός του και η οικογένεια του απειλείται από την κυβέρνηση, αποκρινόμενος ότι ψυχολογικά δέχονται πίεση χωρίς να έχουν απευθυνθεί ποτέ προσωπικά οι αρχές στην οικογένεια του. Ομοίως, κρίθηκε ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει με επαρκείς πληροφορίες και πειστικότητα τον τρόπο με τον οποίο κατόρθωσε να εγκαταλείψει τη χώρα, δεδομένου ότι, σύμφωνα με τις δηλώσεις του, τα έγγραφα ταυτοποίησής του βρίσκονταν ήδη στην κατοχή του δασκάλου του και συνακόλουθα, των αρχών για διάστημα ενός μήνα πριν από την αναχώρησή του. 

 

Σε σχέση με την εξωτερική αξιοπιστία του υπό κρίση ισχυρισμού, κρίθηκε ότι οι πληροφορίες από τη χώρα καταγωγής του επιβεβαιώνουν τη δυσμενή μεταχείριση των Χριστιανών στο Ιράν, καθώς και τους περιορισμούς και τις συνέπειες που αντιμετωπίζουν τα άτομα που μεταστρέφονται από το Ισλάμ, περιλαμβανομένων διακρίσεων, αυθαίρετης κράτησης και ποινικών κυρώσεων.  Περαιτέρω, επισημάνθηκε ότι εξωτερικές πηγές καταδεικνύουν πως οι αρχές στοχεύουν κυρίως ηγετικά πρόσωπα οικιακών εκκλησιών και δευτερευόντως απλούς συμμετέχοντες, γεγονός που δεν συνάδει με τις δηλώσεις του αιτητή. Επιπλέον, προέκυψαν ασυνέπειες ως προς τα προσκομισθέντα έγγραφα, τόσο ως προς το χρονικό πλαίσιο, όσο και ως προς το περιεχόμενό τους, καθώς και ως προς τους ισχυρισμούς του περί αναζήτησής του από τις αρχές. Ειδικότερα, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να διευκρινίσει σε ποιες περαιτέρω ενέργειες προέβησαν οι αρχές μετά την έκδοση των εν λόγω εγγράφων (με ίδια ημερομηνία έκδοσης, τον Ιανουάριο του 2021), παρά την ταχθείσα προθεσμία των δέκα ημερών στην κλήση. Επιπλέον, οι πληροφορίες σχετικά με τις ισχυριζόμενες έρευνες στην οικία των γονέων του παρέμειναν γενικές, ενώ δεν ήταν σε θέση να διευκρινίσει πότε οι αρχές μετέβησαν εκεί για τελευταία φορά. Τέλος, ενώ ανέφερε ότι άτομα μετέβαιναν στην οικία του αναζητώντας τον, δήλωσε ταυτόχρονα ότι η σύζυγός του ουδέποτε είχε επαφή με τις αρχές, γεγονός που συνιστά ασυνέπεια.  Κατά συνέπεια, ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός δεν έγινε αποδεκτός.

 

Στη συνέχεια, ο λειτουργός προχώρησε σε αξιολόγηση κινδύνου βάσει του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού, της ταυτότητας, του προσωπικού προφίλ και της χώρας καταγωγής του Αιτητή. Λαμβάνοντας υπόψη της πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στην πόλη Bandr Anzali της Gilan province, όπου αναμένεται να επιστρέψει ο Αιτητής, δεν προκύπτει εύλογη πιθανότητα να υποβληθεί σε μεταχείριση, η οποία θα μπορούσε να ανέλθει σε επίπεδο δίωξης ή σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του στην χώρα καταγωγής του.

 

Ακολούθως, κατά την νομική αξιολόγηση, ο αρμόδιος λειτουργός έκρινε ότι δεν προκύπτει βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του σε περίπτωση επιστροφής τους στη χώρα καταγωγής του στο πλαίσιο του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000. Περαιτέρω, ο αρμόδιος λειτουργός κατέληξε ότι δεν δικαιολογείται αναγνώριση συμπληρωματικής προστασίας στο πρόσωπο του αιτητή, καθότι ο κίνδυνος που μπορεί να αντιμετωπίσει  σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, δεν συνιστά πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης, ή βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας, δυνάμει του άρθρου 19, εδάφια (1) και (2) (α) και (β), του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000. Ως προς άρθρο 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, ο εν λόγω λειτουργός, λαμβάνοντας υπόψη ότι στο Ιράν δεν υφίστατο διεθνής ή ένοπλη σύρραξη κατέληξε ότι σε περίπτωση επιστροφής του στον τελευταίο τόπο διαμονής του στη χώρα καταγωγής του, ο αιτητής δεν θα διατρέξει κίνδυνο να αντιμετωπίσει σοβαρή και προσωπική απειλή ως άμαχος πολίτης.

 

Κατά το στάδιο εξέτασης της προσφυγής, ο αιτητής προσκόμισε τα εξής έγγραφα:

(1) Αντίγραφο εγγράφου, εκδοθέντος από την δικαστική εξουσία της επαρχίας Gilan, με ημερομηνία 02/02/2025, το οποίο φέρει τίτλο «Ειδοποίηση/ Εντολή/ Πρόσκληση καθορισμού προθεσμίας για την εκτέλεση ενεργειών από το εν λόγω πρόσωπο», και το οποίο συνιστά δικαστική απόφαση που αδειοδοτεί την «είσοδο στην κατοικία του κατηγορουμένου». Το έγγραφο είναι μεταφρασμένο από την περσική στην ελληνική γλώσσα, δυνάμει της επισυναπτόμενης Ενόρκου Δηλώσεως του μεταφραστή, το οποίο κατατέθηκε και σημειώθηκε κατά τη δικαστική διαδικασία ως «Τεκμήριο 2».

(2) Αντίγραφο πιστοποιητικού βάπτισης ημερομηνίας 8/6/2023, που φέρει το λογότυπο “Elam”, το οποίο κατατέθηκε και σημειώθηκε ως «Τεκμήριο 3».

 

Κατά την διαδικασία ενώπιον του Δικαστηρίου, ο αιτητής εξήγησε, αναφορικά με το Τεκμήριο 2, πως του το απέστειλε η οικογένειά του μέσω φωτογραφίας, καθώς είναι δύσκολο να αποστείλουν τέτοιας φύσεως πρωτότυπα έγγραφα.  Όταν του ζητήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου να αναφερθεί στο πλαίσιο ποιας διαδικασίας εκδόθηκε το εν λόγω έγγραφο, ο αιτητής αποκρίθηκε πως εάν επιστρέψει στην χώρα του θα τον συλλάβουν, χωρίς όμως να είναι σε θέση να δώσει περισσότερες λεπτομέρειες για το λόγο που εκδόθηκε το έγγραφο αυτό μετά από τόσα χρόνια, όπως επίσης και για το λόγο της καθυστέρησης του στην προσκόμιση ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναφορικά με τον πυρήνα των ισχυρισμών του, ο αιτητής επανέλαβε τα όσα είχε δηλώσει κατά την πρωτοβάθμια διαδικασία, τονίζοντας πως εγκατέλειψε την χώρα του φοβούμενος ότι θα συλληφθεί και ο ίδιος λόγω της θρησκείας του, ακολουθώντας την σύλληψη του φίλου του που τον μύησε στις χριστιανικές συναντήσεις και πως οι αρχές, μέσω του πάστορα, ειδοποιήθηκαν για την αποστασία του προτού αναχωρήσει από την χώρα. Ως προς το πως εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα στην Κυπριακή Δημοκρατία, ο Αιτητής δήλωσε πως πηγαίνει κάθε Κυριακή και παρακολουθεί λειτουργία στην εκκλησία ονόματι “Elam”, και αισθάνεται όμορφα ακούγοντας να μιλάνε για τον χριστιανισμό.  Ανέφερε ότι βαφτίστηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία και προσκόμισε το Τεκμήριο 3 ως αποδειχτικό στοιχείο.  Αναφορικά με την κατάσταση της οικογένειάς του κατά την απουσία του, ο αιτητής δήλωσε πως ο αδελφός του έχει συλληφθεί δύο φορές για συμμετοχή σε αντικυβερνητικές διαδηλώσεις και πως αδυνατούν να εργαστούν στην χώρα του.

 

Έχω λάβει υπόψη μου όλα τα στοιχεία που βρίσκονται ενώπιον μου, εξετάζοντας με προσοχή τους ισχυρισμούς που πρόβαλε ο αιτητής και μελετώντας ταυτόχρονα την έκθεση/εισήγηση της αρμόδιας λειτουργού της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία υιοθετήθηκε στο σύνολό της από το αρμόδιο εξουσιοδοτημένο πρόσωπο που εκτελεί καθήκοντα Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου. Είναι αναγκαίο, οι ισχυρισμοί που πρόβαλε ο αιτητής να διερευνηθούν και από το Δικαστήριο και να εξεταστούν κατά πόσον επιβεβαιώνονται με τις πληροφορίες που συγκεντρώνονται για τη χώρα καταγωγής του, στα πλαίσια βεβαίως της ex nunc δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου και προς εκπλήρωση της υποχρέωσής του για έλεγχο της ορθότητας της προσβαλλόμενης απόφασης.  

 

Αξιολογώντας τον πρώτο ισχυρισμό, ο αρμόδιος λειτουργός τον έκανε αποδεκτό ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστο. Αντιθέτως, οι άλλοι δύο ισχυρισμοί δεν έγιναν αποδεκτοί. Ειδικότερα, σε σχέση με το δεύτερο ισχυρισμό περί του ότι ο αιτητής ξεκίνησε τη διαδικασία μεταστροφής του προς το Χριστιανισμό δια της συμμετοχής του σε χριστιανικά θρησκευτικά μαθήματα, θα συμφωνήσω με την εισήγηση του λειτουργού πως ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να δώσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες σε θέματα που άπτονται στον πυρήνα του αιτήματός του. 

 

Ωστόσο, δεν αποδέχομαι τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, καθότι κρίνω ότι αυτός δεν πληροί τα κριτήρια αξιοπιστίας, τόσο ως προς την εσωτερική όσο και ως προς την εξωτερική του συνοχή. Ειδικότερα, αναφορικά με τον ισχυρισμό περί παρακολούθησης μαθημάτων Χριστιανισμού, διαπιστώνω ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει συγκεκριμένες, εξατομικευμένες και επαρκείς πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο των μαθημάτων, τον τρόπο διεξαγωγής τους ή τις δραστηριότητες που πραγματοποιούνταν κατά τη διάρκειά τους. Οι σχετικές αναφορές του περιορίστηκαν σε γενικές διατυπώσεις περί συζητήσεων για τον Ιησού και τα θαύματά του, ενώ αιτιολόγησε την αδυναμία παροχής περισσότερων λεπτομερειών επικαλούμενος το σύντομο χρονικό διάστημα παρακολούθησης των μαθημάτων. Επιπλέον, όταν κλήθηκε να περιγράψει το πρώτο μάθημα στο οποίο συμμετείχε, δεν παρέθεσε στοιχεία που να καταδεικνύουν προσωπική εμπειρία ή ενεργό συμμετοχή, αλλά αρκέστηκε να αναφέρει ότι κατέγραφε στο τετράδιό του όσα ανέφερε ο διδάσκων.

 

Παρά τις επανειλημμένες διευκρινιστικές ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν κατά τη συνέντευξη, ο Αιτητής δεν κατόρθωσε να εμπλουτίσει την αφήγησή του με ουσιώδεις πληροφορίες. Ομοίως, οι αναφορές του σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο ο φίλος του τον παρακίνησε να παρακολουθήσει τα εν λόγω μαθήματα παρέμειναν αόριστες, καθώς περιορίστηκαν σε γενικές αναφορές περί συζητήσεων γύρω από τον Χριστιανισμό και τη Βίβλο. Περαιτέρω, δεν περιέγραψε προσωπικές σκέψεις ή βιώματα αναφορικά με την αντίδρασή του στις προσπάθειες του φίλου του να τον προσεγγίσει στη χριστιανική πίστη, αλλά αρκέστηκε να δηλώσει ότι το αντικείμενο του προκαλούσε ενδιαφέρον και ότι επιθυμούσε να μάθει περισσότερα.

 

Επιπλέον, διαπιστώνω ότι, μολονότι ισχυρίστηκε ότι ενδιαφερόταν για τον Χριστιανισμό ήδη από το έτος 2019, ανέφερε ότι παρακολούθησε σχετικά μαθήματα μόλις για δύο μήνες πριν εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, αποδίδοντας τη σύντομη αυτή συμμετοχή σε γενικές αναφορές περί φόβου και ανασφάλειας. Η δε εξήγηση που έδωσε ως προς την αλλαγή της στάσης του κατά το έτος 2020, αποδίδοντάς την αποκλειστικά στην επιρροή του φίλου του, δεν κρίνεται επαρκώς συγκεκριμένη ούτε καταδεικνύει ουσιώδη προσωπική διεργασία ικανή να εξηγήσει μία τόσο σημαντική μεταβολή στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Αναφορικά με την εσωτερική διεργασία που, κατά τους ισχυρισμούς του, τον οδήγησε στη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό, διαπιστώνω ότι οι σχετικές δηλώσεις του παρέμειναν γενικές και αόριστες. Συγκεκριμένα, ανέφερε ότι δεν υπήρξε κάποιο ιδιαίτερο στοιχείο της χριστιανικής πίστης που τον προσέλκυσε, αλλά ότι έβρισκε ενδιαφέρον όσα του εξηγούσε ο φίλος του. Παράλληλα, δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με συγκεκριμένο τρόπο το περιεχόμενο όσων, κατά δήλωσή του, μελετούσε, περιοριζόμενος σε μία γενική αναφορά σε θαύμα του Ιησού.

 

Περαιτέρω, διαπιστώνω αντιφάσεις στις δηλώσεις του ως προς τη συναισθηματική του κατάσταση κατά την περίοδο προσέγγισης της νέας θρησκείας. Ειδικότερα, σε ένα σημείο της συνέντευξης δήλωσε ότι αισθανόταν άνεση και ελευθερία, ενώ σε προηγούμενη αναφορά του είχε δηλώσει ότι βίωνε φόβο και αβεβαιότητα αναφορικά με την επιλογή του να ακολουθήσει τον Χριστιανισμό. Οι αντιφάσεις αυτές αποδυναμώνουν την εσωτερική συνοχή της αφήγησής του.  Ομοίως, όταν κλήθηκε να περιγράψει την αντίδραση της οικογένειάς του μετά την αποκάλυψη της συμμετοχής του σε μαθήματα Χριστιανισμού, δεν παρείχε συγκεκριμένες πληροφορίες ή προσωπικά βιώματα, αλλά περιορίστηκε να χαρακτηρίσει την αντίδρασή τους ως «φυσιολογική», χωρίς να εξειδικεύσει τα πραγματικά περιστατικά ή τις συνθήκες υπό τις οποίες εκδηλώθηκε. Επιπλέον, όσον αφορά την εξέλιξη της επικαλούμενης θρησκευτικής μεταστροφής του μετά την άφιξή του στην Κυπριακή Δημοκρατία, δεν προκύπτει από τις δηλώσεις του ότι η διαδικασία αυτή συνεχίστηκε ή εξελίχθηκε ουσιωδώς κατά τη διάρκεια της παραμονής του στη χώρα. 

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, κρίνω ότι η έλλειψη συγκεκριμένων και επαρκών λεπτομερειών δεν καθιστά δυνατή την ουσιαστική διασταύρωση των δηλώσεών του με τις διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής του. Περαιτέρω, μολονότι οι αξιόπιστες εξωτερικές πηγές επιβεβαιώνουν τη λειτουργία οικιακών εκκλησιών στο Ιράν, διαπιστώνω ουσιώδη απόκλιση μεταξύ των πληροφοριών αυτών και των δηλώσεων του Αιτητή ως προς τη φύση των δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα στις εν λόγω συγκεντρώσεις. Συγκεκριμένα, οι σχετικές πηγές αναφέρουν ότι οι συναντήσεις αυτές περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, μελέτη της Βίβλου, προσευχή και λατρευτικές πρακτικές, ενώ ο Αιτητής υποστήριξε ότι δεν πραγματοποιούνταν θρησκευτικές τελετές. Η ανακολουθία αυτή, σε συνδυασμό με τις προαναφερθείσες ελλείψεις και ασυνέπειες, ενισχύει το συμπέρασμά μου περί έλλειψης αξιοπιστίας του ισχυρισμού.  Υπό το φως των ανωτέρω, καταλήγω ότι ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν τεκμηριώθηκε κατά τρόπο που να μπορεί να γίνει αποδεκτός ως αξιόπιστος.

 

Προκειμένου να εξετάσω και εξωτερικά τον ουσιώδη ισχυρισμό του αιτητή ανέτρεξα σε πληροφορίες σε σχέση με την κρατική και κοινωνική μεταχείριση των μεταστραφέντων προς τον Χριστιανισμό Μουσουλμάνων, από τις οποίες προέκυψε πως στο άρθρο 12 του Συντάγματος  του Ιράν ορίζει το Ισλάμ ως την επίσημη θρησκεία του κράτους.^[1]Οι Χριστιανοί είναι μία από τις τρείς αναγνωρισμένες θρησκευτικές μειονότητές μαζί με τους Ζωροαστριστές, και τους Εβραίους, στους οποίους σύμφωνα με Άρθρο 13 του Συντάγματος αναγνωρίζεται το δικαίωμα τους στην θρησκευτική λατρεία.^[2] Η μόνη αποδεκτή μεταστροφή θρησκείας είναι από άλλη θρησκεία στο Ισλάμ, όπως επιβεβαιώνει πλήθος πηγών.^[3]   Η μεταστροφή από το Ισλάμ στο Χριστιανισμό συχνά γίνεται αντιληπτή ως αποστασία και έγκλημα.^[4]

 

Πηγές αναφέρουν πως καταγράφηκαν συλλήψεις και κράτηση Χριστιανών μεταστραφέντων.^[5] Επίσης αναφέρεται πως άτομα που ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό από το Ισλάμ κρατήθηκαν και εξαναγκάσθηκαν να υπογράψουν πως θα απέχουν από χριστιανικές δραστηριότητες ή διατάχθηκαν να παρακολουθήσουν εκπαιδευτικές προς το Ισλάμ συνεδρίες. Ομοίως, έτερες πηγές καταγράφουν πως οι μεταστραφέντες από το Ισλάμ Χριστιανοί αντιμετωπίζουν συνεχιζόμενη καταπίεση, υψηλά επίπεδα παρενοχλήσεων, παρακολούθηση και στοχοποίηση από τις αρχές της χώρας, ενώ υπόκεινται σε κοινωνική πίεση και απόρριψη από τα μέλη της κοινότητας ή την οικογένεια.^[6] Πηγές ανέφεραν περιπτώσεις χριστιανών μεταστραφέντων που καταδικάστηκαν σε ποινές φυλάκισης για αδικήματα σχετιζόμενα με τη θρησκεία καθώς και αντιμετώπισαν περιορισμούς στις μετακινήσεις τους καθώς και απαγορεύσεις εξόδου από τη χώρα.^[7]

 

Πηγές, ομοίως, δείχνουν πως η ιρανική κυβέρνηση περιορίζει τη θρησκευτική ελευθερία απαγορεύοντας στις αναγνωρισμένες χριστιανικές εκκλησίες να δέχονται μεταστραφέντες.^[8] Οι εκκλησίες που αρνούνται να συμμορφωθούν αντιμετωπίζουν  κλείσιμο ενώ όσοι έχουν προσηλυτισθεί στο Χριστιανισμό από το Ισλάμ εξασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα στα κρυφά ή συγκεντρώνονται ανεπίσημα σε ιδιωτικές κατοικίες γνωστές ως κατ’ οίκον εκκλησίες^[9].  Σύμφωνα με το Άρθρο 18, το έτος 2023, 50 χριστιανοί μεταστραφέντες συνελήφθησαν στα σπίτια τους ή σε κατ’ οίκον εκκλησίες στις πόλεις Tehran, Karaj, Rasht, Orumiyeh, and Aligoudarz.^[10] Άλλες πηγές σημειώνουν πως δικηγόροι που μεταξύ άλλων ανέλαβαν υποθέσεις μεταστραφέντων αντιμετώπισαν κράτηση και κάποιοι καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές φυλάκισης^[11]. Περαιτέρω, οι Μουσουλμάνοι που είχαν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό κινδύνευαν, σε περίπτωση που γινόταν γνωστή η μεταστροφή τους, να απωλέσουν την εργασία τους, ιδίως εάν είχε προηγηθεί η σύλληψή τους.^[12]

 

Ως προς τις κατ’ οίκον εκκλησίες, στο Ιράν, οι περισσότεροι Χριστιανοί προσήλυτοι συναντώνται σε ιδιωτικούς χώρους, γνωστούς ως «κατ’ οίκον εκκλησίες», όπου συγκεντρώνονται όχι μόνο προσήλυτοι από μουσουλμανικό υπόβαθρο, αλλά και Αρμένιοι και Ασσύριοι χριστιανοί που επιθυμούν να ασκούν τη λατρεία τους  στην εθνική γλώσσα (περσικά), καθώς πολλοί από αυτούς δεν μιλούν ή δεν κατανοούν άλλη γλώσσα. Οι κατ’ οίκον εκκλησίες λειτουργούν συνήθως σε διαμερίσματα, όπου 10 έως 15 πιστοί συγκεντρώνονται για τις τελετουργίες τους.^[13]  Ωστόσο, το ιρανικό καθεστώς θεωρεί τη συμμετοχή σε κατ’ οίκον εκκλησία ως «ενέργεια κατά της εθνικής ασφάλειας», η οποία τιμωρείται με ποινή φυλάκισης έως και πέντε έτη. Η ίδρυση ή καθοδήγηση τέτοιων κατ’ οίκον εκκλησιών – που επίσης θεωρείται αδίκημα κατά της εθνικής ασφάλειας – επισύρει ποινή κάθειρξης έως και δέκα έτη.^[14]  Οι ιρανικές αρχές πραγματοποιούν εφόδους σε τέτοιους χώρους, συλλαμβάνοντας τα μέλη και κατάσχοντας οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό στοιχείο εναντίον τους, περιλαμβανομένων και των προσωπικών τους ηλεκτρονικών συσκευών.^[15]

 

Ορισμένοι από τους μεταστραφέντες Χριστιανούς πηγαίνουν κρυφά στην εκκλησία, καθώς η Ισλαμική Δημοκρατία τους παρακολουθεί.^[16] Πράκτορες των ιρανικών υπηρεσιών πληροφοριών παρακολουθούν επίσης τη διαδικτυακή δραστηριότητα των μεταστραφέντων.^[17] Το 2023, περισσότεροι από 50 Χριστιανοί μεταστραφέντες συνελήφθησαν στα σπίτια τους ή σε κατ’ οίκον εκκλησίες στις πόλεις Τεχεράνη, Καράτζ, Ραστ, Ορούμιγε και Αλιγκουντάρζ.^[18] Το ίδιο μοτίβο παρατηρείται και το 2024, έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, η οποία καλύπτει το έτος 2024, αναφέρει πως οι αρχές πραγματοποίησαν εφόδους σε κατ’ οίκον εκκλησίες και προχώρησαν σε αυθαίρετες κρατήσεις Χριστιανών μεταστραφέντων.^[19]

 

Ως προς την μεταχείριση που επιφυλάσσεται σε επιστραφέντες Χριστιανούς, στην σχετική απαντητική έκθεση που συνέταξε ο EUAA, αναφέρεται πως η επιστροφή στο Ιράν μπορεί να συνεπάγεται κίνδυνο δίωξης, κράτησης ή και θανατηφόρας μεταχείρισης για Χριστιανούς που εξακολουθούν να ασκούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, ενώ σημειώνεται ότι οι αρχές ενδέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις να διερευνούν αν ο επιστρέφων έχει μεταστραφεί ή έχει επικαλεστεί μεταστροφή στον Χριστιανισμό σε διαδικασία ασύλου στο εξωτερικό.^[20]  Σύμφωνα, επίσης, με την έκθεση της Danish Immigration Service του Δεκεμβρίου 2025, εάν οι αρχές γνωρίζουν ότι ένας επιστραφέν στο Ιράν πρόσωπο έχει μεταστραφεί στον Χριστιανισμό, ιδίως όταν η θρησκευτική μεταστροφή είχε προβληθεί ως λόγος ασύλου, ενδέχεται σε ορισμένες περιπτώσεις το πρόσωπο να υποστεί ανάκριση.^[21]

 

Ειδικότερα, η σχετική έκθεση του Danish Immigration Service του Δεκεμβρίου 2025, αναφέρει πως, πρόσωπα που έχουν προσηλυτιστεί στον Χριστιανισμό, ανεξάρτητα από το αν είναι αιτούντες άσυλο, «μπορεί να κινδυνεύσουν με τιμωρία εάν η μεταστροφή τους γίνει γνωστή στις ιρανικές αρχές».^[22] Ωστόσο, οι πηγές επισημαίνουν ότι η λήψη νομικών μέτρων από τις ιρανικές αρχές κατά απορριφθέντων αιτούντων άσυλο είναι σπάνια και δεν αποτελεί συνήθη πρακτική η δίωξη ή ανάκριση επιστραφέντων στη βάση της μεταστροφής τους στον Χριστιανισμό, εκτός κι εάν υπάρχουν συγκεκριμένα αποδεικτικά στοιχεία για τη μεταστροφή. Για παράδειγμα, αναφέρεται περίπτωση ατόμου που δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφία του μπροστά από εκκλησία ενώ βρισκόταν στο εξωτερικό· οι ιρανικές αρχές το εξέλαβαν ως απόδειξη προσηλυτισμού, με αποτέλεσμα το άτομο να συλληφθεί κατά την επιστροφή του, να ανακριθεί και να κρατηθεί για μερικές εβδομάδες πριν αφεθεί ελεύθερο.^[23]

 

Ως προς την κατάσταση των μεταστραφέντων, ειδικότερα, ανευρέθησαν τα εξής: Σύμφωνα με την προαναφερθείσα κοινή έκθεση των Article18, OpenDoors, Middle East Concern (MEC) και CSW Everyone Free to Believe, «οι Χριστιανοί που εκφράζουν ενεργά την πίστη τους – και ιδίως οι προσηλυτισμένοι από το Ισλάμ – υπόκεινται σε σύλληψη και δίωξη από το κράτος».^[24] Οι περισσότεροι από τους συλληφθέντες Χριστιανούς (συμπεριλαμβανομένων των μεταστραφέντων) φέρεται πως «δεν ενημερώθηκαν για τον λόγο της σύλληψής τους, ούτε τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες».^[25]

 

Η Διεθνής Αμνηστία στην από τον Απρίλιο του 2026 έκθεσή της που καλύπτει το έτος 2025, καταγράφει πως άτομα με ανιόντες μουσουλμάνους διέτρεχαν κίνδυνο αυθαίρετης κράτησης, βασανιστηρίων και άλλων μορφών κακομεταχείρισης, ακόμα και θανατικής ποινής για «αποστασία», εάν ασπάζονταν άλλες θρησκείες ή τον αθεϊσμό.^[26] Στην δε έκθεσή της από τον Απρίλιο του 2025 που κάλυπτε το έτος 2024, η Διεθνής Αμνηστία, καταγράφει περαιτέρω πως οι ιρανικές αρχές εισέβαλαν σε κατ' οίκον εκκλησίες και προχώρησαν σε αυθαίρετες κρατήσεις μεταστραφέντων που είχαν ασπαστεί τον Χριστιανισμό.^[27]

 

Επισημαίνεται ότι παρόλο που η αφήγηση του αιτητή βρίσκει έρεισμα στις πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής του, η έλλειψη εσωτερικής συνοχής στις δηλώσεις του καθιστά τον ισχυρισμό του αναξιόπιστο.  Οι ισχυρισμοί του αιτητή στερούνται συνοχής, σαφήνειας και εσωτερικής αξιοπιστίας, καθότι κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του όπως έχω αναλύσει ανωτέρω, προέκυψαν ουσιώδεις αντιφάσεις, ασάφειες και ανακολουθίες σε σχέση με στοιχεία της υπόθεσής του.  Παρά τις διευκρινιστικές ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παραθέσει συγκεκριμένα και επαρκή στοιχεία, περιοριζόμενος σε γενικές και αόριστες αναφορές, οι οποίες στερούνται της απαιτούμενης ευλογοφάνειας. Ως εκ τούτου, οι αντικειμενικές πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής του αιτητή επιβεβαιώνουν την ύπαρξη δυσχερούς κατάστασης για πρόσωπα που έχουν πράγματι μεταστραφεί στον χριστιανισμό, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να τεκμηριωθεί ο ουσιώδης ισχυρισμός του.  Κατά συνέπεια, ούτε ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός μπορεί να γίνει αποδεκτός.

 

Αναφορικά με τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό του αιτητή, δεν κρίνω ότι αυτός μπορεί να γίνει αποδεκτός, καθόσον παρουσιάζει ουσιώδεις ελλείψεις τόσο ως προς την εσωτερική όσο και ως προς την εξωτερική του αξιοπιστία.  Ειδικότερα, διαπιστώνω ότι οι δηλώσεις του αιτητή σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο πληροφορήθηκε ότι ο δάσκαλός του συνεργαζόταν με τις κρατικές αρχές του Ιράν δεν χαρακτηρίζονται από συνοχή και συνέπεια. Συγκεκριμένα, σε ένα στάδιο της συνέντευξής του ανέφερε ότι έλαβε τη σχετική πληροφορία από φίλο του πατέρα του μετά τη σύλληψη του φίλου του, ενώ σε προηγούμενη δήλωσή του είχε ισχυριστεί ότι είχε ήδη αντιληφθεί τη σύνδεση του δασκάλου με τις κρατικές υπηρεσίες πριν από το περιστατικό αυτό. Όταν του ζητήθηκαν διευκρινίσεις προκειμένου να εξηγήσει την εν λόγω απόκλιση, οι απαντήσεις του παρέμειναν ασαφείς και δεν ήραν την αντίφαση.

 

Περαιτέρω, κρίνω ότι ο αιτητής δεν αιτιολόγησε επαρκώς για ποιο λόγο επέλεξε να εμπιστευθεί σε πρόσωπο, το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς του, εργαζόταν για την κυβέρνηση, πληροφορίες σχετικά με τη συμμετοχή του σε μαθήματα Χριστιανισμού, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος υποστήριξε πως οι δραστηριότητες αυτές διεξάγονταν υπό συνθήκες απόλυτης μυστικότητας λόγω του κινδύνου που συνεπάγονταν για τους συμμετέχοντες. Η μόνη εξήγηση που παρείχε ήταν ότι είχε εμπιστοσύνη στο συγκεκριμένο πρόσωπο, χωρίς να παραθέσει οποιοδήποτε περαιτέρω στοιχείο που να καθιστά την επιλογή αυτή εύλογη.  Επιπλέον, διαπιστώνω ασυνέπειες στις δηλώσεις του αναφορικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες παρέδωσε τα έγγραφα ταυτοποίησής του στον δάσκαλο. Ενώ κατά την ελεύθερη αφήγησή του ανέφερε ότι του ζητήθηκε να προσκομίσει έγγραφα ταυτότητας, όπως δελτίο ταυτότητας ή διαβατήριο, σε μεταγενέστερες απαντήσεις δήλωσε ότι μετά τον πρώτο μήνα ο δάσκαλος ζήτησε τα έγγραφα ταυτότητάς του, τα οποία του παρέδωσε, ενώ μόνο τον επόμενο μήνα του ζητήθηκε και το διαβατήριο. Όταν δε κλήθηκε να εξηγήσει για ποιο λόγο ζητήθηκε και το διαβατήριο, ενώ είχαν ήδη παραδοθεί άλλα έγγραφα ταυτοποίησης, δήλωσε ότι δεν γνωρίζει, χωρίς να είναι σε θέση να δώσει οποιαδήποτε εύλογη εξήγηση.

 

Επιπρόσθετα, από το αφήγημά του προκύπτει πως οι αναφορές του σχετικά με τη σύλληψη του φίλου του παρέμειναν γενικές και στερούνταν ουσιωδών λεπτομερειών. Περιορίστηκε να αναφέρει ότι ο φίλος του συνελήφθη και στη συνέχεια εξαφανίστηκε, χωρίς να παρέχει συγκεκριμένα στοιχεία για τις περιστάσεις του γεγονότος ή για τον τρόπο με τον οποίο ενημερώθηκε. Η σχετική εξήγηση κρίθηκε αόριστη και δεν συμβιβάζεται με προηγούμενες δηλώσεις του περί της αυστηρής μυστικότητας που χαρακτήριζε τη λειτουργία των μαθημάτων. Περαιτέρω, διαπιστώνω ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να εξειδικεύσει με σαφήνεια τον τρόπο με τον οποίο η σύζυγός του και τα λοιπά μέλη της οικογένειάς του φέρονται να υφίστανται απειλές ή πιέσεις από τις κρατικές αρχές. Συγκεκριμένα, περιορίστηκε να αναφέρει ότι η οικογένειά του υφίσταται ψυχολογική πίεση, διευκρινίζοντας ταυτόχρονα ότι οι αρχές ουδέποτε απευθύνθηκαν προσωπικά προς τα μέλη της οικογένειάς του. Η γενικότητα των δηλώσεων αυτών δεν επιτρέπει να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα ως προς την ύπαρξη πραγματικής και εξατομικευμένης δίωξης.

 

Εξίσου ανεπαρκείς κρίνω και τις εξηγήσεις που παρείχε σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο κατόρθωσε να εξέλθει από το Ιράν. Ειδικότερα, σύμφωνα με τους ίδιους τους ισχυρισμούς του, τα έγγραφα ταυτοποίησής του βρίσκονταν ήδη στην κατοχή του δασκάλου του και κατ' επέκταση, των αρχών για χρονικό διάστημα περίπου ενός μηνός πριν από την αναχώρησή του, χωρίς, ωστόσο, να εξηγεί πειστικά πώς κατέστη δυνατή η έξοδός του από τη χώρα υπό τις περιστάσεις αυτές.

 

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, λαμβάνω υπόψη ότι οι διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής επιβεβαιώνουν ότι τα πρόσωπα που ασπάζονται τον Χριστιανισμό ή μεταστρέφονται από το Ισλάμ στο Ιράν ενδέχεται να αντιμετωπίσουν διακρίσεις, αυθαίρετη κράτηση και ποινικές κυρώσεις. Ωστόσο, οι ίδιες πληροφορίες καταδεικνύουν ότι οι κρατικές αρχές επικεντρώνουν κατά κύριο λόγο τις ενέργειές τους σε ηγετικά στελέχη ή οργανωτές οικιακών εκκλησιών και σε μικρότερο βαθμό, σε απλούς συμμετέχοντες. Το στοιχείο αυτό δεν συνάδει με την αφήγηση του Αιτητή ως προς το ενδιαφέρον που, κατά τους ισχυρισμούς του, επέδειξαν οι αρχές για το πρόσωπό του.

 

Περαιτέρω, διαπιστώνω ασυνέπειες και σε σχέση με τα έγγραφα που προσκομίστηκαν προς υποστήριξη του ισχυρισμού του, τόσο ως προς τη χρονική ακολουθία των γεγονότων όσο και ως προς το περιεχόμενό τους, καθώς και ως προς τους ισχυρισμούς του ότι αναζητείτο από τις αρχές. Ειδικότερα, ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να εξηγήσει ποιες συγκεκριμένες ενέργειες πραγματοποίησαν οι αρχές μετά την έκδοση των σχετικών εγγράφων, τα οποία φέρουν την ίδια ημερομηνία έκδοσης, τον Ιανουάριο του 2021, ούτε τι συνέβη μετά την πάροδο της δεκαήμερης προθεσμίας που αναφερόταν στη σχετική κλήση. Επιπλέον, οι αναφορές του στις κατ' οίκον έρευνες που φέρεται να πραγματοποιήθηκαν στην οικία των γονέων του παρέμειναν αόριστες, ενώ δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει ούτε το χρονικό σημείο κατά το οποίο οι αρχές φέρονται να επισκέφθηκαν την οικία αυτή για τελευταία φορά. Τέλος, διαπιστώνω ότι οι δηλώσεις του δεν παρουσιάζουν συνοχή ούτε ως προς την επικαλούμενη αναζήτησή του από τις αρχές, καθόσον, ενώ ανέφερε ότι πρόσωπα επισκέπτονταν την οικία του αναζητώντας τον, ταυτόχρονα δήλωσε ότι η σύζυγός του ουδέποτε είχε οποιαδήποτε επαφή με τις αρχές, στοιχείο που δημιουργεί εμφανή αντίφαση ως προς την περιγραφή των γεγονότων.  Λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των ανωτέρω, καταλήγω ότι ο τρίτος ουσιώδης ισχυρισμός δεν τεκμηριώθηκε με τρόπο που να πληροί το απαιτούμενο επίπεδο αξιοπιστίας και, ως εκ τούτου, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός

 

Θα προχωρήσω στην αξιολόγηση των εγγράφων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου από τον αιτητή, όπως αυτά περιγράφηκαν πιο πάνω.  Σε σχέση με αντίγραφο εγγράφου, που εκδόθηκε από την δικαστική εξουσία της επαρχίας Gilan, με ημερομηνία 02/02/2025, το οποίο φέρει τίτλο «Ειδοποίηση/ Εντολή/ Πρόσκληση καθορισμού προθεσμίας για την εκτέλεση ενεργειών από το εν λόγω πρόσωπο», και το οποίο συνιστά δικαστική απόφαση που αδειοδοτεί την «είσοδο στην κατοικία του κατηγορουμένου» και κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως «Τεκμήριο 2», ανέτρεξα σε πηγές πληροφόρησης για σκοπούς αξιολόγησης.

 

Σε σχέση με τις διαδικασίες κλήτευσης, κοινή έκθεση των φορέων Landinfo,  Office of the Commissioner General for Refugees and Stateless Persons (CGRS) και State Secretariat for Migration σχετικά με την ποινική διαδικασία και έγγραφα στο Ιράν, καθορίζει πως: «Οι διαδικασίες κλήτευσης κατηγορουμένων ή μαρτύρων διαφέρουν ανάλογα με την εκδούσα αρχή και τον τύπο της κλήτευσης. Τα τελευταία χρόνια, η δικαστική εξουσία έχει αρχίσει να αντικαθιστά τις παραδοσιακές έντυπες κλητεύσεις με ηλεκτρονικές. Ενώ οι πρώτες επιδίδονται από τους γραμματείς των δικαστηρίων, οι ηλεκτρονικές αποστέλλονται μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος βάσης δεδομένων Adliran. Παραδοσιακά, οι δικαστικές αρχές καλούν έναν κατηγορούμενο μέσω έντυπης κλήτευσης. Η κλήτευση επιδίδεται συνήθως από γραμματέα του δικαστηρίου. Μπορεί να παραδοθεί επιτόπου —για παράδειγμα, όταν ο κατηγορούμενος βρίσκεται στο δικαστήριο ή στο αστυνομικό τμήμα— ή, εναλλακτικά, στη διεύθυνση κατοικίας του/της. Στην τελευταία περίπτωση, η επίδοση μπορεί να γίνει είτε προσωπικά στον κατηγορούμενο είτε, σύμφωνα με το άρθρο 69 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, σε μέλος της οικογένειάς του ή σε άλλο πρόσωπο που διαμένει στο ίδιο νοικοκυριό.

 

Επίσης, Σύμφωνα με το Άρθρο 170 του Κώδικα Ποινικού Δικαίου, η κλήτευση του δικαστηρίου πρέπει να περιέχει τις ακόλουθες πληροφορίες: το όνομα και οικογένεια του κατηγορουμένου, την ημερομηνία, ώρα και τόπο όπου πρέπει να εμφανιστεί ο κατηγορούμενος, τον λόγο κλήτευσης, τις συνέπειες της μη εμφάνισης και την υπογραφή της σχετικής δικαστικής αρχής.^[28]  Το γραφείο του εισαγγελέα είναι η υπεύθυνη αρχή για την έκδοση της δικαστικής κλήτευσης. ^[29]  Η κλήτευση για έρευνα συνήθως ονομάζεται «ekhtariyeh», η κλήτευση  στο δικαστήριο «ehzariyeh»^[30]. Εκτός από τα χαρακτηριστικά που ορίζονται στο Άρθρο 170 του Κώδικα Ποινικού Δικαίου, το έγγραφο θα πρέπει να περιλαμβάνει την ονομασία του δικαστηρίου, τον αριθμό υπόθεσης (επάνω αριστερή γωνία), την ημερομηνία έκδοσης (επάνω δεξιά γωνία) και σφραγίδα με το λογότυπο της Ιρανικής δικαστικής αρχής και σε ορισμένες περιπτώσεις φέρει και υπογραφή.^[31] Η νεότερη έκδοση δημιουργείται από υπολογιστή και είναι τυπωμένη σε μορφή Α4. Εκτός από τα χαρακτηριστικά που ορίζονται στο Άρθρο 170 του Κώδικα Ποινικού Δικαίου, το έγγραφο περιλαμβάνει τον αριθμό υπόθεσης, αριθμό ειδοποίησης, ημερομηνία έκδοσης και το λογότυπο της Ιρανικής δικαστικής αρχής. Επομένως, αμφότερες οι εκδόσεις περιλαμβάνουν ημερομηνία έκδοσης.

 

Ως προς τις συνέπειες μη εμφάνισης κατόπιν κλήτευσης, η ανωτέρω έκθεση αναφέρει πως «Σύμφωνα με το άρθρο 179 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ), ο ανακριτής οφείλει να διατάξει τη σύλληψη κατηγορουμένου που, αφού έχει κληθεί, δεν παρουσιάζεται και δεν επικαλείται εύλογη δικαιολογία για την απουσία του. Οι κλητεύσεις συχνά περιλαμβάνουν ρητή δήλωση ότι, σε περίπτωση μη εμφάνισης, θα εκδοθεί ένταλμα σύλληψης. Κατ’ εξαίρεση, ο ανακριτής μπορεί να καλέσει τον κατηγορούμενο για δεύτερη φορά, εφόσον η αρχική κλήτευση δεν επιδόθηκε αυτοπροσώπως και εφόσον θεωρεί ότι ο κατηγορούμενος δεν ενημερώθηκε για αυτήν. Σύμφωνα με το άρθρο 178 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας (ΚΠΔ), ο κατηγορούμενος μπορεί να επικαλεστεί εύλογες δικαιολογίες για την αδυναμία εμφάνισής του στον καθορισμένο χρόνο ή να ζητήσει από τον ανακριτή την αναβολή της ανάκρισης για χρονικό διάστημα έως και τριών ημερών».^[32] 

 

Το έγγραφο που τέθηκε ενώπιον μου, παρουσιάζει ορισμένα εξωτερικά και τυπικά χαρακτηριστικά τα οποία, κατ' αρχήν, συνάδουν με τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά εγγράφων που περιγράφονται στις διαθέσιμες πηγές πληροφόρησης για τη χώρα καταγωγής του αιτητή. Η διαπίστωση αυτή, ωστόσο, δεν αρκεί, αφ' εαυτής, για να προσδώσει αυξημένη αποδεικτική αξία στο περιεχόμενό τους ούτε να επιβεβαιώσει την αλήθεια των πραγματικών ισχυρισμών που ο Αιτητής επιδιώκει να στηρίξει μέσω αυτού.  Ειδικότερα, από το περιεχόμενο του εγγράφου προκύπτει ότι αυτό φέρει ημερομηνία 2 Φεβρουαρίου 2025 και περιλαμβάνει αναφορά σε επικείμενη σύλληψη του Αιτητή, χωρίς, όμως, να προσδιορίζεται η νομική ή πραγματική βάση της ενέργειας αυτής. Το έγγραφο δεν περιέχει οποιαδήποτε αναφορά στο είδος της αποδιδόμενης συμπεριφοράς, στο αντικείμενο της διερευνώμενης υπόθεσης ή σε περιστάσεις από τις οποίες να μπορεί ευλόγως να συναχθεί ότι η διαδικασία συνδεόταν με λόγους θρησκευτικής φύσεως.

 

Περαιτέρω, κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία, ο Αιτητής δεν παρείχε επαρκείς εξηγήσεις ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες εκδόθηκε το συγκεκριμένο έγγραφο ούτε αιτιολόγησε για ποιο λόγο αυτό εκδόθηκε κατά τον χρόνο που αναγράφεται σε αυτό. Επιπλέον, δεν προσκόμισε οποιοδήποτε στοιχείο ούτε ανέπτυξε πειστική επιχειρηματολογία από την οποία να προκύπτει σύνδεση μεταξύ του περιεχομένου του εγγράφου και του ισχυρισμού του περί μεταστροφής του στον Χριστιανισμό.  Υπό τα δεδομένα αυτά, διαφαίνεται πως ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι το έγγραφο εμφανίζει ορισμένα χαρακτηριστικά συμβατά με τα αντίστοιχα έγγραφα των αρχών της χώρας καταγωγής του, η αποδεικτική του αξία παραμένει περιορισμένη ως προς το κρίσιμο ζήτημα της αιτίας για την οποία φέρεται να εκδόθηκε. Ελλείψει οποιασδήποτε αναφοράς στο ίδιο το έγγραφο, αλλά και ελλείψει επαρκούς επεξήγησης ή άλλων υποστηρικτικών αποδεικτικών στοιχείων εκ μέρους του Αιτητή, δεν είναι δυνατόν να συναχθεί ότι αυτό σχετίζεται με την επικαλούμενη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό ή ότι επιβεβαιώνει τους σχετικούς ισχυρισμούς του.  Κατά συνέπεια, το εν λόγω έγγραφο δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικό αποδεικτικό στοιχείο για την ενίσχυση της αξιοπιστίας του σχετικού ουσιώδους ισχυρισμού, δεδομένου ότι δεν τεκμηριώνει την αναγκαία αιτιώδη σύνδεση μεταξύ της αναφερόμενης ενέργειας των αρχών και της επικαλούμενης θρησκευτικής ταυτότητας ή δραστηριότητας του Αιτητή.

 

Σε σχέση με το αντίγραφο πιστοποιητικού βάπτισης ημερομηνίας 8/6/2023, που φέρει το λογότυπο “Elam”, το οποίο κατατέθηκε και σημειώθηκε ως «Τεκμήριο 3», στο Δικαστήριο θα πρέπει να αναφερθεί πως δεν κατέστη δυνατή η ανεύρεση της συγκεκριμένης εκκλησίας στη οποία ισχυρίζεται ο αιτητής ότι βαφτίστηκε.  Η αποδεικτική του αξία περιορίζεται αποκλειστικά στην καταγραφή του συγκεκριμένου εκκλησιαστικού γεγονότος και δεν εκτείνεται, άνευ ετέρου, στην απόδειξη της ειλικρίνειας της θρησκευτικής του πεποίθησης ή των πραγματικών περιστατικών που επικαλείται ως προς τη θρησκευτική του πορεία.  Λαμβάνοντας υπόψη ότι δεν έχω εντοπίσει την εκκλησία αυτή στην Κύπρο το εν λόγω έγγραφο δεν είναι, αφ' εαυτού, ικανό να επιβεβαιώσει τον ουσιώδη ισχυρισμό ότι ο Αιτητής υπέστη ή διατρέχει κίνδυνο δίωξης λόγω της θρησκείας του.  Συνεπώς, το πιστοποιητικό βάπτισης ακόμα και να γινόταν αυτούσιο αποδεκτό, συνεκτιμάται στο πλαίσιο της συνολικής αξιολόγησης του αποδεικτικού υλικού, πλην όμως δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικό αποδεικτικό στοιχείο ως προς την αξιοπιστία των ισχυρισμών του Αιτητή, ελλείψει περαιτέρω στοιχείων που να τεκμηριώνουν την ειλικρίνεια της επικαλούμενης θρησκευτικής μεταστροφής και τη σύνδεσή της με τον προβαλλόμενο φόβο δίωξης.

 

Θα πρέπει να αναφερθεί πως η βάφτιση οποιουδήποτε αιτητή που επικαλείται μεταστροφή στο χριστιανισμό, είναι ένα γεγονός το οποίο λαμβάνεται υπόψη και συνυπολογίζεται κατά περίπτωση, δεν μπορεί όμως αυτό το γεγονός από μόνο του να θεωρείται καθοριστικό, χωρίς την συνεκτίμηση των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου.  Ακόμα λοιπόν και να μπορούσα να αποδεχτώ το έγγραφο αυτό το οποίο δεν μπορώ να το κρίνω αξιόπιστο δεν θα αποτελούσε καθοριστικό παράγοντα ανατροπής των όσων έχουν ήδη κριθεί σε σχέση με τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του αιτητή στα πλαίσια της αξιολόγησης του οποίου δεν κρίθηκε αξιόπιστος.

 

Όπως προκύπτει από τα προεκτεθέντα, ο αιτητής δεν επικαλείται στη συνέντευξή του με τρόπο αξιόπιστο κανέναν απολύτως ισχυρισμό που να εμπίπτει στις προϋποθέσεις αναγνώρισης προσώπου ως πρόσφυγα, έτσι όπως αυτή η έννοια ερμηνεύεται από τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 και από το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000.  Αδιαμφισβήτητα προκύπτει από το άρθρο 18 (5) του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000, πως ο αιτητής που επιθυμεί την υπαγωγή του στο ειδικό προστατευτικό καθεστώς της Σύμβασης, οφείλει να εκθέσει στη διοίκηση με στοιχειώδη σαφήνεια, τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά τα οποία του προκαλούν, κατά τρόπο αντικειμενικό, δικαιολογημένο φόβο δίωξης στη χώρα καταγωγής του. 

 

Ο αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να προσκομίσει για την απόδειξη των ισχυρισμών του, τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, αυτό όμως δεν αίρει την υποχρέωσή του να επικαλεσθεί με λεπτομέρεια, σαφήνεια και αληθοφάνεια συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που στηρίζουν το αίτημα που υπέβαλε στις αρμόδιες αρχές.  Οι ισχυρισμοί που προωθούνται από τον αιτητή, ενόψει του ότι δεν έχουν προωθηθεί κατά τρόπο αξιόπιστο, δεν είναι δυνατό να οδηγήσουν σε υπαγωγή του στο καθεστώς του άρθρου 3 του Ν. 6 (Ι)/2000.

 

Ειδικά σε σχέση με την παραχώρηση καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας στο πλαίσιο του άρθρου 19 (1) και (2) του Ν. 6(Ι)/2000 προβλέπονται τα πιο κάτω (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου):

 

«19.-(1) Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του αναγνωρίζει καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δεν βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους του εδαφίου (1) του άρθρου 3, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής.

(2) Για τους σκοπούς του παρόντος Νόμου, “σοβαρή βλάβη” ή “σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη” σημαίνει-

(α) θανατική ποινή ή εκτέλεση, ή

(β) βασανιστήρια ή απάνθρωπη  ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτητή στη χώρα καταγωγής του, ή

(γ) σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης.»

 

Για τη διαπίστωση αυτού του πραγματικού κινδύνου θα πρέπει να υπάρχουν, όπως ρητά προνοεί το άρθρο 19(1) του Ν. 6 (Ι)/2000, «ουσιώδεις λόγοι».  Περαιτέρω, σοβαρή βλάβη ή σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη κατά το εδάφιο (2) του άρθρου 19 του Ν. 6 (Ι)/2000, σημαίνει κίνδυνο αντιμετώπισης θανατικής ποινής, βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας ή να υπάρχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ημερομηνίας 22/9/2015), ECLI:CY:AD:2015:D619.

 

Από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον μου, και ενόψει της απόρριψης των ισχυρισμών του αιτητή, προκύπτει πως δεν στοιχειοθετούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 19 (2) (α) ή (β) του Ν. 6 (Ι)/2000 για να παρασχεθεί στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, εφόσον δεν αποδείχθηκε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αναφορικά με τον κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη υπό τη μορφή της θανατικής ποινής ή εκτέλεσης,  βασανιστηρίων ή απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Στο πλαίσιο της εξέτασης του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6 (Ι)/2000 όπως αυτό παρατίθεται ανωτέρω, θα προβώ σε εξέταση της σχετικής νομολογίας των ζητημάτων που προκύπτουν από το άρθρο αυτό.

 

Όπως ανέλυσα και στην απόφασή μου στην υπόθεση υπ’αριθμόν 4778/22, Y.Y.M. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημερομηνίας 6/2/2025:

 

«Σχετικά με την έννοια της ένοπλης σύρραξης, το ΔΕΕ στην απόφαση Diakite [ΔΕΕ, C-285/12, ημερ. 30.1.2014, σκ.35] έκρινε ότι (υπογράμμιαση του παρόντος Δικαστηρίου) «το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας έχει την έννοια ότι η ύπαρξη εσωτερικής ένοπλης συρράξεως πρέπει να γίνεται δεκτή, όσον αφορά την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, όταν οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή όταν δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους, χωρίς να είναι αναγκαίο να είναι δυνατός ο χαρακτηρισμός της συρράξεως αυτής ως ένοπλης συρράξεως που δεν έχει διεθνή χαρακτήρα, υπό την έννοια του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, και χωρίς η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργανώσεως των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων ή η διάρκεια της συρράξεως να αποτελεί αντικείμενο αυτοτελούς εκτιμήσεως σε σχέση με την εκτίμηση του βαθμού βίας που δεσπόζει στην οικεία επικράτεια.»

 

Σε σχέση με την έννοια της αδιάκριτης βίας και ως προς τους παράγοντες που δύνανται να ληφθούν υπόψιν κατά την αξιολόγηση του συστατικού αυτού στοιχείου του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν.6 (Ι)/2000 το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής: το ΔΕΕ) επεσήμανε σε απόφασή του στην υπόθεση C-901/19, ημερομηνίας 10.6.2021, CF, DN κατά Bundesrepublic Deutschland, σκέψη 43, ότι λαμβάνονται υπόψη «[…]μεταξύ άλλων, η ένταση των ενόπλων συγκρούσεων, το επίπεδο οργάνωσης των εμπλεκομένων ενόπλων δυνάμεων και η διάρκεια της σύρραξης ως στοιχεία λαμβανόμενα υπόψη κατά την εκτίμηση του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 15, στοιχείο γʹ, της οδηγίας 2011/95 […] καθώς και άλλα στοιχεία όπως η γεωγραφική έκταση της κατάστασης αδιάκριτης άσκησης βίας, ο πραγματικός προορισμός του αιτούντος σε περίπτωση επιστροφής στην οικεία χώρα ή περιοχή και οι τυχόν εκ προθέσεως επιθέσεις κατά αμάχων εκ μέρους των εμπόλεμων μερών».

 

Επί του προσδιορισμού του επιπέδου της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ( στο εξής: το ΕΔΔΑ) στην απόφασή του Sufi and Elmi (ΕΔΔΑ, απόφαση επί των προσφυγών  8319/07 and 11449/07, ημερομηνίας 28.11.2011, σκ.241) αξιολόγησε, διευκρινίζοντας ότι δεν κατονομάζονται εξαντλητικά, τη χρήση μεθόδων και τακτικών πολέμου εκ μέρους των εμπόλεμων πλευρών οι οποίες αυξάνουν τον κίνδυνο αμάχων θυμάτων ή ευθέως στοχοποιούν αμάχους, εάν η χρήση αυτών είναι διαδεδομένη μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών, και, τελικά, τον αριθμό των αμάχων που έχουν θανατωθεί, τραυματιστεί και εκτοπιστεί ως αποτέλεσμα της σύγκρουσης.

 

Περαιτέρω, διευκρινίζοντας τον όρο «προσωπική απειλή», το ΔΕΕ στα πλαίσια της απόφασης στην υπόθεση C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερ.17.2.2009, σκέψη 35 εξήγησε ότι οφείλει (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου): «να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας.»  Ως προς την εφαρμογή της αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας, το ΔΕΕ στην ίδια απόφαση της υπόθεσς C-465/07, Meki Elgafaji, Noor Elgafaji κ. Staatssecretaris van Justitie, ημερομηνία 17.2.2009, στην σκέψη 39 διευκρίνισε ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών της καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».»

 

Κατά την άσκηση της αρμοδιότητας του παρόντος Δικαστηρίου για πλήρη και από τούδε και στο εξής (άρθρο 11 (3) (α) του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018) εξέταση πραγματικών και νομικών ζητημάτων που διέπουν την επίδικη απόφαση θα προβώ σε παράθεση πρόσφατων πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής του αιτητή. Επαναλαμβάνω ότι η συλλογή πληροφοριών από το Δικαστήριο έχει αναγνωριστεί τόσο στη νομολογία του ΕΔΔΑ (βλ. ενδεικτικά ΕΔΔΑ, απόφαση ημερομηνίας 11/01/2007, αίτηση υπ’ αριθ. 1948/04, Salah Sheekh, παρ.136, απόφαση ημερ. 23/08/2016, αίτηση υπ’ αριθ. 59166/12, JK and Others v. Sweden, παρ.90), όσο και του παρόντος Δικαστηρίου (βλ. ενδεικτικά YB v. Δημοκρατίας, ημερ. 02/05/2023, απόφαση αρ. 1217/21).

 

Προχωρώντας σε παράθεση πληροφοριών από τη χώρα καταγωγής του, και ιδίως τη γενική κατάσταση ασφαλείας στο Ιράν, διαπιστώνεται πως στις 28 Φεβρουαρίου 2026 το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες άρχισαν νέα κύματα αεροπορικών πληγμάτων στο Ιράν,^[33] εγκαινιάζοντας μια νέα φάση σύρραξης που μέσα σε λίγες ημέρες, απέκτησε περιφερειακή διάσταση. Η Fact-Finding Mission on Iran του OHCHR κατέγραψε ότι μέχρι τις 3 Μαρτίου η ένοπλη σύγκρουση είχε ήδη επεκταθεί ώστε να εμπλέκει περισσότερες από δέκα χώρες.^[34] Μεταξύ των νεκρών της 28 Φεβρουαρίου συγκαταλέγονταν και ανώτεροι Ιρανοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένου του Ali Khamenei.^[35] Μετά τον θάνατό του, ως νέος Ανώτατος Ηγέτης ορίστηκε ο Mojtaba Khamenei.^[36]

 

Οι διαθέσιμες πηγές πληροφόρησης συνδέουν την έναρξη αυτής της νέας φάσης τόσο με τη μακρά αντιπαράθεση γύρω από το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν όσο και με τη γενικότερη στρατιωτική και γεωπολιτική αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ισραήλ-Ιράν, η οποία είχε ήδη οξυνθεί κατά το έτος 2025. Το ACLED περιγράφει τα πλήγματα της 28ης Φεβρουαρίου ως το γεγονός που πυροδότησε πόλεμο πλήρους κλίμακας με ταχεία περιφερειακή διάχυση,^[37] ενώ το OHCHR, αλλά και ειδικοί εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ, συνέδεσαν την κλιμάκωση με την αποτυχία αποκλιμάκωσης μέσω διπλωματικών οδών και με την ευρύτερη αμφισβήτηση της νομιμότητας της χρήσης στρατιωτικής βίας ως μέσου αντιμετώπισης του ιρανικού πυρηνικού ζητήματος ή άλλων περιφερειακών διαφορών.^[38]

 

Από τις πρώτες ημέρες των επιχειρήσεων, διεθνείς οργανισμοί προειδοποιούσαν ότι ο κίνδυνος δεν περιοριζόταν σε μεμονωμένα στρατιωτικά πλήγματα. Στις 2 Μαρτίου 2026 ο Γενικός Διευθυντής του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας δήλωσε ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις αυξάνουν τους κινδύνους για την πυρηνική ασφάλεια και προστασία και ότι οι πυρηνικές εγκαταστάσεις δεν θα πρέπει να αποτελούν στόχο,^[39] ενώ την ίδια ημέρα η ICRC υπογράμμισε ότι η διεύρυνση των εχθροπραξιών θέτει σε μεγάλο κίνδυνο τους αμάχους και τις βασικές πολιτικές υποδομές, υπενθυμίζοντας την υποχρέωση σεβασμού νοσοκομείων, σχολείων και λοιπών εγκαταστάσεων που εξυπηρετούν τον άμαχο πληθυσμό.^[40]

 

Η εξέλιξη της σύρραξης κατέδειξε ότι ο κίνδυνος για τους αμάχους και για την καθημερινή λειτουργία της χώρας δεν εντοπίζεται μόνο στην Τεχεράνη. Κατά το ACLED, ήδη από τις αρχές Μαρτίου είχαν καταγραφεί πλήγματα σε τουλάχιστον 26 από τις 31 επαρχίες του Ιράν^[41]. Στο ίδιο πλαίσιο, η Fact-Finding Mission on Iran του OHCHR κατέγραψε αναφορές για θύματα αμάχων, καθώς και για ζημιές και καταστροφές σε κρίσιμες πολιτικές υποδομές, νοσοκομεία και σχολεία,^[42] ενώ ειδική αναφορά έγινε στο πλήγμα κατά σχολείου στο Minab της επαρχίας Hormozgan στις 28 Φεβρουαρίου 2026, όπου αναφέρθηκε ότι σκοτώθηκαν περισσότερα από 165 άτομα, στη μεγάλη τους πλειονότητα μαθήτριες.^[43]

 

Σύμφωνα με το OHCHR, στις 3 Μαρτίου 2026 η Iranian Red Crescent Society είχε ήδη αναφέρει 787 νεκρούς στο Ιράν από την έναρξη των αεροπορικών πληγμάτων.^[44] Στις 11 Μαρτίου ο WHO ανέφερε ότι οι εθνικές αρχές του Ιράν κατέγραφαν περισσότερους από 1.300 θανάτους και 9.000 τραυματισμούς,^[45] ενώ στις 17 Μαρτίου η περιφερειακή ενημέρωση του WHO έκανε λόγο για πάνω από 1.440 νεκρούς και περισσότερους από 18.700 τραυματισμούς στο Ιράν.^[46] Την ίδια περίοδο η UNICEF έκανε λόγο για σημαντική αύξηση των παιδικών θυμάτων στην ευρύτερη σύγκρουση, περιλαμβανομένων εκατοντάδων παιδιών που αναφέρονταν ως νεκρά στο Ιράν.^[47]  Οι τελευταίες αναφορές Μαρτίου του έτους 2026 κάνουν λόγο για 1500 νεκρούς και 18,551 τραυματίες,^[48] ενώ το ACLED είχε καταγράψει 2436 περιστατικά ασφαλείας σε 31 επαρχίες του Ιράν, εκ των οποίων τα 1523 καταγράφονται ως εκρήξεις ή απομακρυσμένη βία, καθώς και 889 απώλειες ανθρώπινων ζώων.^[49]

 

Επιπτώσεις υπήρξαν και στο σύστημα υγείας της χώρας. Στις 5 Μαρτίου το Reuters, επικαλούμενο τον WHO, μετέδωσε ότι είχαν ήδη επαληθευθεί 13 επιθέσεις κατά υγειονομικών δομών ή πόρων στο Ιράν,^[50] ενώ στις 11 Μαρτίου ο WHO έκανε λόγο για 18 επαληθευμένες επιθέσεις κατά της υγειονομικής περίθαλψης από τις 28 Φεβρουαρίου, με οκτώ θανάτους μεταξύ υγειονομικών.^[51] Στις 16 Μαρτίου αναφέρθηκε επίσης η εκκένωση έξι νοσοκομείων λόγω των εχθροπραξιών,^[52] ενώ η ICRC επισήμανε ότι οι συνέπειες των επιχειρήσεων αποτυπώνονται πλέον στην καθημερινή ζωή, στις μετακινήσεις, στη στέγαση και στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες.^[53]

 

Πέραν των άμεσων απωλειών σε ανθρώπινες ζωές, οι πηγές καταγράφουν εκτεταμένες βλάβες και σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες. Ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δήλωσε στις 19 Μαρτίου 2026 ότι, σύμφωνα με την Iranian Red Crescent, είχαν πληγεί 67.414 πολιτικές τοποθεσίες στο Ιράν, εκ των οποίων 498 σχολεία και 236 υγειονομικές εγκαταστάσεις.^[54] Η ίδια πηγή ανέφερε επίσης διακοπές στην ηλεκτροδότηση και ελλείψεις βασικών αγαθών, όπως φάρμακα, βρεφικό γάλα και καύσιμα, ενώ επισήμανε ότι τα πλήγματα στρέφονται ολοένα περισσότερο προς πυκνοκατοικημένες περιοχές και μεγάλες εγκαταστάσεις φυσικού αερίου και πετρελαίου.^[55]

 

Οι κίνδυνοι αυτοί ενισχύθηκαν από το γεγονός ότι οι εχθροπραξίες επηρεάζουν μεγάλες αστικές περιοχές αλλά και κρίσιμες ενεργειακές ζώνες εκτός πρωτεύουσας. Στις 18 Μαρτίου το Reuters ανέφερε πλήγματα κατά εγκαταστάσεων φυσικού αερίου στο South Pars και στο Asaluyeh,^[56] ενώ στις 23 Μαρτίου αναφέρθηκαν νέες επιχειρήσεις στην Τεχεράνη και προειδοποιήσεις για αντίποινα σε περίπτωση στοχοποίησης της ηλεκτρικής υποδομής του Ιράν.^[57] Την ίδια ημέρα, το Reuters μετέδωσε επίσης προειδοποιήσεις για τους κινδύνους από πλήγματα πλησίον του πυρηνικού σταθμού Bushehr.^[58]

 

Η κλιμάκωση είχε επίσης άμεσες συνέπειες στις μετακινήσεις πληθυσμού. Στις 4 Μαρτίου η UNHCR κατέγραψε 100.000 νέους εσωτερικά εκτοπισμένους στο Ιράν και 1.000 πρόσφυγες που είχαν ήδη περάσει σε γειτονικά κράτη,^[59] ενώ στο επικαιροποιημένο δελτίο της 25ης Μαρτίου 2026 ανέφερε ότι, σύμφωνα με την κυβέρνηση του Ιράν, μεταξύ 600.000 και 1.000.000 νοικοκυριών είχαν εγκαταλείψει προσωρινά τα σπίτια τους αναζητώντας ασφάλεια σε άλλα μέρη της χώρας, κάτι που αντιστοιχεί σε περίπου 1,9 έως 3,2 εκατομμύρια άτομα.^[60] Το ίδιο δελτίο αναφέρει ότι οι περισσότερες οικογένειες φεύγουν προσωρινά από την Τεχεράνη και άλλα μεγάλα αστικά κέντρα προς τον βορρά της χώρας και προς αγροτικές περιοχές, ενώ μεγάλος αριθμός πληθυσμού – κυρίως οικογένειες -προσφεύγει σε γειτονικές χώρες.^[61]

 

Παράλληλα, οι συνέπειες της σύρραξης συνδυάστηκαν με εσωτερική καταστολή και περιορισμούς που δυσχεραίνουν περαιτέρω την προστασία του πληθυσμού. Το OHCHR ανέφερε ότι οι άμαχοι στο Ιράν βρίσκονται μεταξύ συνεχιζόμενων εχθροπραξιών και κρατικής καταστολής, με διακοπή του διαδικτύου ήδη από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, γεγονός που παρεμπόδισε την πρόσβαση σε ζωτικές πληροφορίες για τις εχθροπραξίες, ασφαλείς διαδρομές διαφυγής και επικοινωνία με συγγενείς.^[62] Η ίδια πηγή αναφέρθηκε επίσης σε αυξανόμενες ανησυχίες για κρατουμένους, συμπεριλαμβανομένων προσώπων στην Evin prison compound, και σε κίνδυνο περαιτέρω παραβιάσεων δικαιωμάτων υπό τις συνθήκες του πολέμου.^[63]

 

Μέχρι τις 26 Μαρτίου 2026 δεν είχε διαμορφωθεί σταθερό ή συμφωνημένο πλαίσιο κατάπαυσης του πυρός. Σύμφωνα με το Reuters, η Τεχεράνη εξέταζε αμερικανική πρόταση 15 σημείων που διαβιβάστηκε μέσω Πακιστάν, πλην όμως ο Υπουργός Εξωτερικών Abbas Araqchi δήλωσε ότι δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες και ότι η ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω τρίτων χωρών δεν συνιστά διάλογο ή διαπραγμάτευση.^[64] Το Reuters είχε ήδη μεταδώσει στις 24 Μαρτίου ότι η διαπραγματευτική στάση της Τεχεράνης είχε σκληρύνει σημαντικά μετά την έναρξη του πολέμου,^[65] ενώ στις 25 Μαρτίου ανώτερη ιρανική πηγή χαρακτήριζε την αρχική αντίδραση στην αμερικανική πρόταση ως μη θετική.^[66] Σύμφωνα με το Reuters, η Τεχεράνη έχει επίσης διαμηνύσει μέσω μεσολαβητών ότι επιθυμεί οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός να περιλαμβάνει και το Λίβανο, συνδέοντας το ενδεχόμενο αποκλιμάκωσης με παύση των ισραηλινών επιχειρήσεων κατά της Hezbollah.^[67]

 

Με βάση τα ανωτέρω, προκύπτει ότι οι εχθροπραξίες συνεχίζονταν, ότι οι πολιτικές και ανθρωπιστικές επιπτώσεις επεκτείνονταν σε ολόκληρη σχεδόν την ιρανική επικράτεια, και ότι οι όποιες προοπτικές διαλόγου παρέμειναν εύθραυστες και εξαρτώμενες από έμμεσες επαφές και από τη βούληση των μερών να μετατρέψουν την ανταλλαγή μηνυμάτων σε δομημένη διαπραγμάτευση.^[68] Με βάση δημοσιεύματα του Μαρτίου του έτους 2026, η κατάσταση στο Ιράν χαρακτηρίστηκε από συνέχιση και κλιμάκωση των στρατιωτικών εξελίξεων που συνδέονται με τον πόλεμο με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, με αναφορές για πλήγματα σε εγκαταστάσεις που σχετίζονται με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, ιρανικά αντίποινα στην περιοχή του Κόλπου και ευρύτερες επιπτώσεις στην περιφερειακή ασφάλεια και στην ενεργειακή ναυσιπλοΐα.^[69] Παράλληλα, στο εσωτερικό του Ιράν καταγραφόταν ενίσχυση των μέτρων ασφαλείας και της κατασταλτικής αντίδρασης των αρχών, με συλλήψεις, διώξεις και δημόσιες προειδοποιήσεις για αυστηρές ποινές σε περιπτώσεις που οι αρχές συνδέουν με κατασκοπεία, συνεργασία με εχθρικά κράτη ή διάδοση υλικού το οποίο θεωρείται ότι μπορεί να διευκολύνει εχθρική δράση.^[70] Οι τελευταίες ενημερώσεις του Μαρτίου του ετους 2026 έκαναν λόγο για πάνω από 1900 νεκρούς.^[71]

 

Ως προς την πορεία των διαπραγματεύσεων κατά τον Μάρτιο του έτους 2026, από τα δημοσιεύματα προέκυπτε ότι παραμένουν ανοικτοί ορισμένοι δίαυλοι επικοινωνίας και μεσολαβητικές πρωτοβουλίες από τρίτα κράτη, χωρίς όμως να προκύπτει σταθερή ή οριστική συμφωνία. Από αμερικανικής πλευράς δημοσιοποιούνταν αναφορές περί επαφών και πιθανότητας διευθέτησης, ενώ ταυτόχρονα υπήρχε η διατήρηση της απειλής στρατιωτικής πίεσης· από ιρανικής πλευράς και καταγράφηκε η επιφυλακτική έως αρνητική στάση απέναντι σε προτάσεις που εμφανίζονταν να συνδυάζουν διαπραγμάτευση με παράλληλη στρατιωτική πίεση.  Συνεπώς, προέκυπτε μια ρευστή διαδικασία, στην οποία οι επαφές συνεχίζονται αλλά η έκβαση παραμένει αβέβαιη.^{[72][73][74][75][76]} 

 

Στις 9 Απριλίου 2026, το ACLED κατέγραφε ότι, κατά τη διάρκεια του πολέμου, είχαν σημειωθεί περισσότερα από 3.000 περιστατικά αμερικανικών και ισραηλινών πληγμάτων σε όλες τις 31 επαρχίες του Ιράν. Στην ίδια περιφερειακή επισκόπηση αναφερόταν ότι η κατάπαυση του πυρός μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν δεν είχε σταματήσει τις επιχειρήσεις στο Λίβανο, όπου το Ισραήλ συνέχιζε να αντιμετωπίζει το λιβανικό μέτωπο ως διακριτό από την ευρύτερη περιφερειακή κρίση.^[77]

 

Ως προς την ένοπλη σύγκρουση που λαμβάνει χώρα στο Ιράν, το «War Watch»- World Assessment and Tracking of Civilian Harm (πρώην «RULAC»- Rule of Law in Armed Conflict), μια πρωτοβουλία της Ακαδημίας της Γενεύης για την καταγραφή των απωλειών αμάχων εν μέσω ενόπλων συγκρούσεων σε παγκόσμιο επίπεδο, αναφέρει, με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 8 (Civilian Harm) και 27 (Classification) Απριλίου 2026, πως, μέχρι τη στιγμή που τέθηκε σε ισχύ η κατάπαυση του πυρός, στις 8 Απριλίου 2026, οι επιθέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ προξένησαν, σύμφωνα με ιρανικές αναφορές, περισσότερους από 2.000 θανάτους και 26.500 τραυματισμούς στο Ιράν.^[78] Σημειώθηκαν, επίσης, αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα στο Ιράν, τα οποία στόχευσαν εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις, μεταξύ των οποίων σχολείο θηλέων κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας και πανεπιστημιακά κτίρια.^[79] Σύμφωνα με αναφορές, άλλες επιθέσεις έπληξαν επίσης κτήρια κατοικιών, αθλητική αίθουσα και ακόμη ένα σχολείο.^[80] Καταγράφηκαν επίσης επιθέσεις εναντίον εγκαταστάσεων αφαλάτωσης στο Ιράν, ενώ το Ισραήλ έπληξε και τις εγκαταστάσεις φυσικού αερίου του South Pars στο πλαίσιο μεγάλης κλίμακας επίθεσης.^[81]

 

Η ίδια πηγή, επισημαίνει, περαιτέρω, πως [άτυπη μετάφραση]: «Η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, η οποία αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης στις 7 Απριλίου και εξακολουθούσε να ισχύει κατά τον χρόνο σύνταξης της έκθεσης (26 Απριλίου 2026), δεν σηματοδοτεί τη λήξη της διεθνούς ένοπλης σύρραξης (International Armed Conflict – IAC). Η διαπίστωση αυτή αποτελεί πραγματικό ζήτημα, το οποίο προϋποθέτει την οριστική παύση των στρατιωτικών επιχειρήσεων.»,^[82] προσθέτοντας ότι, «Κατά συνέπεια, η διεθνής ένοπλη σύρραξη (IAC) μεταξύ του Ιράν, αφενός, και των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, αφετέρου, εξακολουθούσε να υφίσταται κατά το τέλος της περιόδου αναφοράς».^[83]

 

Η UNHCR, στα δελτία Middle East Situation του Απριλίου και των αρχών Μαΐου, συνέχισε να εντάσσει το Ιράν στο ευρύτερο πλαίσιο ανθρωπιστικών και προστατευτικών αναγκών που προκλήθηκαν από την κλιμάκωση των εχθροπραξιών. Στις 5 Μαΐου 2026 ανέφερε ότι το Ιράν εξακολουθούσε να φιλοξενεί περίπου 1,65 εκατομμύρια πρόσφυγες και άλλα πρόσωπα που χρήζουν διεθνούς προστασίας, ενώ η UNHCR και συνεργαζόμενοι φορείς παρείχαν υποστήριξη μέσω τηλεφωνικών γραμμών, συμβουλευτικής, καταγραφής, νομικής συνδρομής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης.^[84]  Στις 30 Απριλίου 2026, η έκτη εξωτερική έκθεση κατάστασης του WHO για τη σύγκρουση ανέφερε ότι η παράταση της κατάπαυσης του πυρός στο Ιράν είχε συνοδευθεί από σχετική ηρεμία, ενώ οι υγειονομικοί εταίροι εξέφραζαν ανησυχίες για επερχόμενες ελλείψεις φαρμάκων και περιορισμένη πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, ως συνέπεια των προηγούμενων έντονων εχθροπραξιών και των ζημιών σε υγειονομικές και παραγωγικές εγκαταστάσεις.^[85]

 

Στην ανθρωπιστική ενημέρωση της 1ης Μαΐου 2026, η OCHA ανέφερε ότι η κλιμάκωση των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή και πέραν αυτής βρισκόταν πλέον στη δέκατη εβδομάδα της και εξακολουθούσε να προκαλεί ανθρωπιστική κρίση, με συνέπειες σε τομείς όπως η προστασία, η υγεία, η εκπαίδευση, η στέγαση, οι μετακινήσεις και η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες.^[86]  Στην ανθρωπιστική ενημέρωση που καλύπτει το διάστημα από 1 έως 31 Μαΐου, ο οργανισμός OCHA ανέφερε ότι η προσωρινή εκεχειρία που ανακοινώθηκε στις 7 Απριλίου για αρχική περίοδο δύο εβδομάδων παρατάθηκε στη συνέχεια, αν και η κατάσταση παραμένει ευάλωτη και υπόκειται σε αλλαγές, καθώς έχουν αναφερθεί επιθέσεις στην περιοχή του νότιου Ιράν, γύρω από το Στενό του Ορμούζ, στα τέλη Μαΐου. ^[87]

 

Στις 12 Μαΐου 2026, η UNHCR ανέφερε ότι από την έναρξη της κρίσης περίπου 142.900 άτομα είχαν επιστρέψει από το Ιράν στο Αφγανιστάν, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό επιστροφών προς το Αφγανιστάν το 2026 σε 249.100.^[88] Η ίδια ενημέρωση ενέτασσε τις επιστροφές αυτές στο ευρύτερο πλαίσιο περιφερειακών μετακινήσεων και αναγκών προστασίας που συνδέονταν με την κλιμάκωση των εχθροπραξιών.^[89]  Στις 13 Μαΐου 2026, το Reuters μετέδωσε δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών του Ιράν Abbas Araqchi, σύμφωνα με τις οποίες η Τεχεράνη δεν είχε εμπιστοσύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες και θα διαπραγματευόταν μόνον εφόσον η Ουάσινγκτον επιδείκνυε σοβαρή στάση.^[90] Επίσης στις 15 Μαΐου 2026, το Reuters μετέδωσε ότι το Ισραήλ και ο Λίβανος συμφώνησαν στην παράταση της κατάπαυσης του πυρός κατά 45 ημέρες μετά από συνομιλίες στην Washington, εξέλιξη που διατηρούσε την περιφερειακή διάσταση της κρίσης στο επίκεντρο των διπλωματικών επαφών.^[91]

 

Ο οργανισμός WHO στην αναφορά κατάστασης (situation report) που δημοσιεύθηκε στις 11 Ιουνίου 2026 αναφέρει πως η επανάληψη των εχθροπραξιών μεταξύ του Ισραήλ και του Ιράν στις 7–8 Ιουνίου είχε ως αποτέλεσμα επιπλέον απώλειες και ζημιές στις υποδομές του πληθυσμού.^[92] Σύμφωνα με τις εθνικές αρχές, αναφέρθηκαν 15 τραυματίες κατά τη διάρκεια της τελευταίας κλιμάκωσης της 8ης Ιουνίου, εκ των οποίων οι 14 έχουν ήδη πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο.^[93] Οι πτήσεις έχουν επανέλθει στο φυσιολογικό μετά από προσωρινές αναστολές που επηρέασαν αρκετά αεροδρόμια, ενώ η πρόσβαση στο διαδίκτυο έχει αποκατασταθεί σε μεγάλο βαθμό, αν και η συνδεσιμότητα παραμένει περιορισμένη σε ορισμένες περιοχές.^[94] Οι πιθανές επιπτώσεις στην περιβαλλοντική υγεία από τις επιθέσεις στο νότιο Ιράν εξακολουθούν να βρίσκονται υπό αξιολόγηση και συνεχίζουν να αναφέρονται ελλείψεις και υψηλές τιμές φαρμάκων για μη μεταδοτικές ασθένειες και ιατρικού εξοπλισμού.^[95]

 

Ο οργανισμός IOM στην έκθεση αναφοράς που δημοσιεύθηκε στις 8 Ιουνίου 2026 καταγράφει ότι εντός του Ιράν, η καταστροφή περισσότερων από 149.000 υποδομών και υπηρεσιών για τον πληθυσμό έχει επηρεάσει άμεσα πάνω από 400.000 άτομα, σύμφωνα με στοιχεία της 29^ης Απριλίου.^[96]  Άρθρο του BBC που δημοσιεύθηκε στις 15 Ιουνίου 2026 αναφέρει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν συμφώνησαν να συνάψουν μια συμφωνία για τον τερματισμό της μεταξύ τους σύγκρουσης σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, όπου το Ισραήλ και η υποστηριζόμενη από το Ιράν οργάνωση Χεζμπολάχ μάχονται μεταξύ τους.^[97] Παρά την συμφωνία, έκτοτε, έχουν σημειωθεί επιθέσεις από αμφότερες πλευρές, οι οποίες αλληλοκατηγορούνται για παραβίαση της εκεχειρίας.^[98]

 

Στις 17 Ιουνίου 2026, σε συνέχεια της διαπραγματευτικής στάσης που είχε κρατήσει η Τεχεράνη και της διαμήνυσης, μέσω διαμεσολαβητών, ότι η οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης πυρός θα ανέμενε να περιλαμβάνει και τον Λίβανο,^[99] υπεγράφη σύμφωνο 14 σημείων με στόχο τον τερματισμό της σύγκρουσης και με κεντρικό στοιχείο της συμφωνίας να αποτελεί η δέσμευση της Τεχεράνης να αραιώσει το απόθεμα εμπλουτισμένου ουρανίου που διαθέτει κατά τη διάρκεια δίμηνης περιόδου διαπραγματεύσεων.^[100]  Σύμφωνα με το Reuters, ανώτατοι Αμερικανοί απεσταλμένοι επρόκειτο να φθάσουν στο Κατάρ την Τρίτη, 30 Ιουνίου, προς συνέχιση των διπλωματικών συνομιλιών, ωστόσο η αβεβαιότητα ως προς τον χρόνο και το περιεχόμενο των συνομιλιών «εγείρει ερωτήματα σχετικά με τις προσπάθειες για μακροπρόθεσμο τερματισμό του πολέμου με το Ιράν και για την πλήρη επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ».^[101]

 

Σύμφωνα με την Κοινή Έκθεση Παρακολούθησης των Συνόρων του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης (IOM) και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) σχετικά με τις εισροές που πραγματοποιούνται στο Πακιστάν από την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν, καταγράφεται πως, από την 1^η Μαρτίου 2026 μέχρι και την 23 Ιουλίου 2026, 21,895 Ιρανοί υπήκοοι έχουν καταφύγει στο Πακιστάν.^[102]  Στην έκτακτη ενημερωτική έκθεση σχετικά με την κατάσταση ασφάλειας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ανθρωπιστική κατάσταση στη Μέση Ανατολή που δημοσιεύθηκε στις 7 Ιουλίου από την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, αναφέρεται πως οι εχθροπραξίες που λαμβάνουν χώρα στο Ιράν και στον Λίβανο έχουν προκαλέσει «ανθρωπιστικές συνέπειες και ζητήματα προστασίας σε ολόκληρη την περιοχή, συμπεριλαμβανομένων επιστροφών προσφύγων, υπό δυσμενείς συνθήκες, στο Αφγανιστάν και στη Συρία.»^[103] Η UNHCR καταγράφει πως, [άτυπη μετάφραση]: «μολονότι οι διπλωματικές προσπάθειες έχουν συμβάλει στη μείωση της μεγάλης κλίμακας στρατιωτικής δραστηριότητας, η αβεβαιότητα εξακολουθεί να είναι υψηλή και η κατάσταση συνεχίζει να εξελίσσεται σε ένα ήδη εύθραυστο περιφερειακό περιβάλλον»,^[104] υπογραμμίζοντας ότι, ακόμα και πριν την κλιμάκωση των εχθροπραξιών στην περιοχή βρίσκονταν περισσότεροι από 31 εκατομμύρια αναγκαστικά εκτοπισμένοι και πρόσφατα επιστρέψαντες, με τις κοινότητες υποδοχής να αντιμετωπίζουν ήδη σημαντικές οικονομικές και κοινωνικές πιέσεις.^[105] Σύμφωνα με την εκτίμηση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR), οι Ιρανοί και οι Λιβανέζοι υπήκοοι που βρίσκονται εκτός των χωρών καταγωγής τους ενδέχεται να χρήζουν διεθνούς προστασίας λόγω των ένοπλων εχθροπραξιών στο Ιράν και στον Λίβανο.^[106]

 

Σύμφωνα με ερευνητικές και δημοσιογραφικές πηγές, στις 23 Ιουλίου, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών δήλωσε ότι εξετάζει το ενδεχόμενο επέκτασης των αμερικανικών στρατιωτικών πληγμάτων κατά του Ιράν, προσθέτοντας ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι έτοιμες να εξαπολύσουν «μαζική επίθεση», εφόσον ληφθεί σχετική απόφαση,^[107] ενώ σε επόμενη δήλωσή του διαμήνυσε πως προετοιμάζεται για «ισχυρή στρατιωτική επιχείρηση», σε περίπτωση που οι διπλωματικές συνομιλίες με το Ιράν δεν ευδοκιμήσουν.^[108]  Όπως καταγράφει το Reuters, στις 30 Ιουλίου οι Ηνωμένες Πολιτείες επανεκκίνησαν τα στρατιωτικά πλήγματα κατά του Ιράν, μετά από απόπειρες επιθέσεων εναντίον αμερικανικών δυνάμεων στην Ιορδανία και έπειτα από πλήγμα που δέχθηκε δεξαμενόπλοιο αποθήκευσης φυσικού αερίου στην Αίγυπτο κατά τις προηγούμενες ημέρες,^[109] ενώ σε προγενέστερο άρθρο του είχε αναφέρει πως τα πλήγματα που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ στο Ιράν φέρεται να «διευρύνουν την ένοπλη σύγκρουση η οποία επεκτείνεται σε περισσότερες χώρες»^[110]

 

Η πλατφόρμα ACLED, η οποία καταγράφει σχεδόν ημερησίως τα γεγονότα και τα περιστατικά ασφαλείας που σχετίζονται με τις ένοπλες συγκρούσεις στο Ιράν, αναφέρει πως, από την έναρξη της ένοπλης σύρραξης, από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, μέχρι και της 03 Αυγούστου 2026, ο συνολικός αριθμός των στρατιωτικών πληγμάτων που πραγματοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ εν μέσω των επιθέσεων που εξαπέλυσαν εναντίον του Ιράν, ανήλθε στα 3,583.^[111]  Υπό τα παρόντα δεδομένα, οι δημόσιες ενδείξεις συγκλίνουν περισσότερο σε συνέχιση της αβεβαιότητας και σε κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης παρά σε άμεση σταθεροποίηση της κατάστασης.

 

Σύμφωνα με τη βάση δεδομένων ACLED (Τhe Armed Conflict Location  & Event Data Project), όσον αφορά στην εν λόγω επαρχία, κατά τον τελευταίο χρόνο (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 24/07/2026), καταγράφηκαν 292 περιστατικά ασφαλείας, εκ των οποίων τα 60 αφορούσαν περιστατικά πολιτικής βίας  («Political violence» ως όρος που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες).^[112] Από τα 292 περιστατικά ασφαλείας προκλήθηκαν 1,026 ανθρώπινες απώλειες κατά την περίοδο αναφοράς. Ειδικότερα, από τα 60 περιστατικά πολιτικής βίας που σημειώθηκαν στην περιοχή, προκλήθηκαν 44 ανθρώπινες απώλειες.^[113] Τον δε τελευταίο μήνα (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 24/07/2026), καταγράφηκαν 18 περιστατικά ασφαλείας στην επαρχία Gilan που όμως δεν συνετέλεσαν σε ανθρώπινες απώλειες.^[114]  Σημειώνεται δε, πως ο πληθυσμός της επαρχίας Gilan, σύμφωνα με εκτιμήσεις για το έτος 2023, ανερχόταν στους 2,594,000 κατοίκους.^[115]

 

Ο ιδιαίτερα υψηλός αριθμός τραυματισμών αμάχων, ο οποίος ανέρχεται σε χιλιάδες περιστατικά, δεν αποτελεί απλώς ένα ποσοτικό δεδομένο, αλλά κρίσιμο δείκτη της έντασης, της διάρκειας και της γεωγραφικής έκτασης της ασκούμενης βίας. Ειδικότερα, η συχνότητα και η κλίμακα των τραυματισμών καταδεικνύουν ότι οι εχθροπραξίες λαμβάνουν χώρα με τρόπο επαναλαμβανόμενο και εκτεταμένο, επηρεάζοντας συστηματικά τον άμαχο πληθυσμό.  Περαιτέρω, η φύση των τραυματισμών, οι οποίοι προκύπτουν από μέσα και μεθόδους πολέμου όπως βομβαρδισμοί, εκρήξεις και επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές, καταδεικνύει ότι η ασκούμενη βία δεν είναι στοχευμένη αλλά αδιάκριτη, υπό την έννοια ότι δεν περιορίζεται σε στρατιωτικούς στόχους αλλά πλήττει αμάχους ανεξαρτήτως της προσωπικής τους κατάστασης ή συμπεριφοράς.

 

Επιπλέον, ο μεγάλος αριθμός τραυματιών, σε συνδυασμό με τον αντίστοιχο αριθμό νεκρών και εκτοπισμένων, αποτυπώνει μια κατάσταση γενικευμένης ανασφάλειας, στην οποία η πιθανότητα έκθεσης σε σοβαρή βλάβη δεν είναι θεωρητική αλλά πραγματική και υψηλή για κάθε άτομο που βρίσκεται στην πληγείσα περιοχή.  Η αξιολόγηση του επιπέδου της βίας δεν περιορίζεται σε ποσοτικά δεδομένα αριθμού ανθρώπινων απωλειών, αλλά εκτείνεται και σε ποιοτικά χαρακτηριστικά της σύρραξης. Η εκτίμηση του κινδύνου σοβαρής βλάβης δεν περιορίζεται σε στατική αποτύπωση της παρούσας κατάστασης ασφαλείας, αλλά περιλαμβάνει και αξιολόγηση της πιθανής εξέλιξής της σε περίπτωση επιστροφής του αιτητή. Στο πλαίσιο αυτό, κρίσιμη είναι η ύπαρξη ενδείξεων ότι η ασκούμενη βία παρουσιάζει δυναμικό χαρακτήρα και ενδέχεται να συνεχιστεί ή και να κλιμακωθεί.

 

Η συνέχιση των εχθροπραξιών, η αστάθεια της κατάστασης ασφαλείας και ο απρόβλεπτος χαρακτήρας των επιθέσεων καταδεικνύουν ότι ο κίνδυνος για τον άμαχο πληθυσμό παραμένει υπαρκτός.  Υπό τις συνθήκες αυτές, δεν μπορεί να αποκλειστεί, κατά τον απαιτούμενο βαθμό βεβαιότητας, ότι ο αιτητής, σε περίπτωση επιστροφής του, θα εκτεθεί σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, δεδομένου ότι η ένταση της βίας δεν παρουσιάζει σταθεροποιητική τάση αλλά, αντιθέτως, παραμένει ρευστή και επιρρεπής σε περαιτέρω επιδείνωση.  Το στοιχείο αυτό είναι καθοριστικής σημασίας για την εφαρμογή του άρθρου 19(2)(γ), όπως ερμηνεύεται από τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με την οποία, σε περιπτώσεις υψηλού επιπέδου αδιάκριτης βίας, η απλή παρουσία αμάχου αρκεί για τη θεμελίωση του απαιτούμενου κινδύνου.

 

Ενόψει των ανωτέρω, καθίσταται σαφές ότι στην υπό εξέταση περίπτωση υφίσταται ένοπλη σύρραξη με την ευρεία έννοια του όρου, όπως αυτή ερμηνεύθηκε από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην απόφαση της 30.01.2014, υπόθεση C-285/12, Diakité (σκέψη 28). Λαμβάνοντας υπόψη τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά που έχουν αναλυθεί, κρίνεται ότι το επίπεδο της προερχόμενης από την ένοπλη σύρραξη αδιάκριτης βίας είναι ιδιαιτέρως υψηλό, σε βαθμό ώστε η απλή παρουσία αμάχου στην εν λόγω περιοχή να αρκεί για τη θεμελίωση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης, κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000. 

 

Ως προς την ύπαρξη φορέα σοβαρής βλάβης, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (απόφαση της 18.12.2014, υπόθεση C-542/13, M’Bodj, σκέψη 35), καθώς και το άρθρο 6 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, οι φορείς σοβαρής βλάβης περιλαμβάνουν τόσο κρατικούς όσο και μη κρατικούς δρώντες. Η εν λόγω διάταξη έχει ενσωματωθεί στην εσωτερική έννομη τάξη με το άρθρο 3Α του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000. Στην παρούσα περίπτωση, η αδιάκριτη βία που επικρατεί στο πλαίσιο της ένοπλης σύρραξης συνιστά την πηγή του πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης για τον αιτητή, με αποτέλεσμα να διαπιστώνεται η ύπαρξη τόσο κρατικών όσο και μη κρατικών φορέων βλάβης.

 

Αναφορικά με την ύπαρξη αποτελεσματικής προστασίας, από τα διαθέσιμα στοιχεία για τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι το κράτος δεν είναι σε θέση να παρέχει προστασία υπό τους όρους του άρθρου 3Β (2) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000. Συνεπώς, διαπιστώνεται ότι το κράτος του Ιράν αδυνατεί να εξασφαλίσει στον αιτητή αποτελεσματική και μη προσωρινή προστασία έναντι της σοβαρής βλάβης που ευλόγως αναμένεται να υποστεί.

 

Η δυνατότητα εσωτερικής μετεγκατάστασης, η οποία καθορίζεται στο άρθρο 12Γ(1) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, προβλέπει ότι δύναται να αποκλειστεί η ανάγκη διεθνούς προστασίας εφόσον ο αιτητής μπορεί να μετεγκατασταθεί με ασφάλεια και νόμιμα σε άλλο τμήμα της χώρας καταγωγής του, όπου δεν υφίσταται πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης και όπου μπορεί ευλόγως να διαμείνει.  Η σχετική αξιολόγηση διενεργείται λαμβάνοντας υπόψιν την ύπαρξη ασφάλειας σε ορισμένη περιοχή της χώρας, την προσβασιμότητα σε αυτή και τον εύλογο χαρακτήρα της μετεγκατάστασης του αιτητή.^[116] Συνεκτιμώνται τόσο οι γενικές περιστάσεις οι οποίες επικρατούν στο συγκεκριμένο τμήμα της χώρας, όσο και οι ειδικές περιστάσεις του Αιτητή^[117]. Ωστόσο, λαμβάνοντας υπόψη την έκταση και την ένταση της ασκούμενης αδιάκριτης βίας, καθώς και τη γενικευμένη αστάθεια που επικρατεί σε όλη την επικράτεια του Ιράν, δεν προκύπτει ότι υπάρχει ασφαλής και εύλογη εναλλακτική περιοχή εσωτερικής μετεγκατάστασης για τον αιτητή. Ως εκ τούτου, η δυνατότητα εφαρμογής του άρθρου 12Γ(1) του Ν. 6 (Ι)/2000, αποκλείεται στην παρούσα περίπτωση.

 

Σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν έχει αμφισβητηθεί η ιδιότητα του αιτητή ως αμάχου, ούτε προκύπτει οποιαδήποτε ένδειξη προς τούτο. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, προκύπτει ότι οι συγκρούσεις εξακολουθούν να βρίσκονται σε εξέλιξη και επηρεάζουν εκτεταμένα την επικράτεια του Ιράν, με σοβαρές πολιτικές και ανθρωπιστικές συνέπειες. Οι δυνατότητες για άμεσο και ουσιαστικό διάλογο παραμένουν περιορισμένες, καθώς στηρίζονται κυρίως σε έμμεσες επαφές και στην προθυμία των εμπλεκομένων να προχωρήσουν σε πιο οργανωμένες διαπραγματεύσεις.  Υπό τις παρούσες συνθήκες, η κατάσταση παραμένει ασταθής, με αυξημένο κίνδυνο περαιτέρω κλιμάκωσης και χωρίς σαφή ένδειξη άμεσης σταθεροποίησης.

 

Συνοψίζοντας την πιο πάνω ανάλυση επαναλαμβάνω πως το άρθρο 19(2)(γ), το οποίο ενσωματώνει το άρθρο 15(γ) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, καλύπτει περιπτώσεις όπου η σοβαρή βλάβη δεν προκύπτει από εξατομικευμένη δίωξη, αλλά από γενικευμένη κατάσταση βίας. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ιδίως στις υποθέσεις Elgafaji και Diakité), η έννοια της «αδιάκριτης βίας» αναφέρεται σε επίπεδο βίας τέτοιο ώστε να θέτει σε κίνδυνο οποιονδήποτε άμαχο, ανεξαρτήτως προσωπικών χαρακτηριστικών, μόνο και μόνο λόγω της παρουσίας του στην πληγείσα περιοχή.

 

Στην περίπτωση του αιτητή, η αξιολόγηση επικεντρώνεται στις επικρατούσες συνθήκες στη χώρα καταγωγής του. Από τις πηγές πληροφόρησης που έχουν παρατεθεί ανωτέρω προκύπτει ότι υφίσταται κατάσταση εσωτερικής ή διεθνοποιημένης ένοπλης σύρραξης, με εκτεταμένη χρήση βίας από κρατικούς και/ή μη κρατικούς δρώντες, και ότι η βία αυτή έχει λάβει τέτοια ένταση και γεωγραφική έκταση, ώστε να πλήττει αδιακρίτως τον άμαχο πληθυσμό.  Όπως έχει αναφερθεί πιο πάνω, σε περιπτώσεις εξαιρετικά υψηλής έντασης βίας όπως την παρούσα, η απλή ιδιότητα του αιτητή ως αμάχου και η παρουσία του στην επηρεαζόμενη περιοχή αρκούν για τη θεμελίωση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης. 

 

Από τα επικαιροποιημένα στοιχεία σχετικά με τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι, από τα τέλη Φεβρουαρίου 2026 και εντεύθεν, το Ιράν βρίσκεται σε κατάσταση διεθνούς ένοπλης σύρραξης, συνεπεία της εκτεταμένης στρατιωτικής αντιπαράθεσης μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εχθροπραξίες δεν περιορίζονται σε συγκεκριμένες περιοχές αλλά έχουν επεκταθεί ουσιαστικά στο σύνολο της επικράτειας, με καταγραφή χιλιάδων στρατιωτικών πληγμάτων και περιστατικών ασφαλείας σε όλες τις επαρχίες της χώρας, προκαλώντας μεγάλο αριθμό νεκρών και τραυματιών αμάχων, εκτεταμένες καταστροφές σε κατοικημένες περιοχές, σχολεία, νοσοκομεία, ενεργειακές εγκαταστάσεις και άλλες κρίσιμες πολιτικές υποδομές.  Παράλληλα, οι διεθνείς οργανισμοί (OHCHR, WHO, ICRC, UNHCR, OCHA και IOM) καταγράφουν σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες, συμπεριλαμβανομένων μαζικών εσωτερικών εκτοπισμών, διακοπών στην πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, ελλείψεων φαρμάκων και καυσίμων, καταστροφής υποδομών υγείας, περιορισμένης πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και συνεχιζόμενης αβεβαιότητας ως προς τη διάρκεια και την εξέλιξη της σύρραξης. 

 

Μολονότι κατά διαστήματα ανακοινώθηκαν προσωρινές εκεχειρίες και διπλωματικές πρωτοβουλίες, οι διαθέσιμες πληροφορίες καταδεικνύουν ότι αυτές δεν οδήγησαν σε οριστικό τερματισμό της διεθνούς ένοπλης σύρραξης. Αντιθέτως, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίσθηκαν με νέες κλιμακώσεις κατά τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο 2026, ενώ η UNHCR εξακολουθεί να επισημαίνει ότι η κατάσταση παραμένει εξαιρετικά αβέβαιη και ότι οι Ιρανοί υπήκοοι που βρίσκονται εκτός της χώρας τους ενδέχεται να χρήζουν διεθνούς προστασίας λόγω των συνεχιζόμενων εχθροπραξιών. 

 

Υπό το φως των ανωτέρω, διαπιστώνεται ότι η ένταση, η γεωγραφική έκταση και η αδιακρίτως ασκούμενη βία που χαρακτηρίζουν τη διεθνή ένοπλη σύρραξη στο Ιράν έχουν φθάσει σε τέτοιο επίπεδο ώστε κάθε άμαχος που επιστρέφει στη χώρα να διατρέχει, αποκλειστικά και μόνο λόγω της παρουσίας του στην επικράτεια, πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας.

 

Ούτως ή άλλως, οι αρχές του Ιράν δεν είναι σε θέση να παρέχουν αποτελεσματική και μη προσωρινή προστασία έναντι της εν λόγω βίας και η βία είναι εκτεταμένη και κατά συνέπεια, η εσωτερική μετεγκατάσταση δεν αποτελεί βιώσιμη εναλλακτική λύση.  Από την πιο πάνω ανάλυση διαφαίνεται πως η επιστροφή του αιτητή θα τον εξέθετε σε πραγματικό κίνδυνο απειλής της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω της γενικευμένης βίας, και η χορήγηση συμπληρωματικής προστασίας, δυνάμει του άρθρου 19 2 (γ), του περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000, καθίσταται επιβεβλημένη ενόψει των συνθηκών που επικρατούν αυτή τη στιγμή στη χώρα καταγωγής του. Ως εκ τούτου, πληρούνται οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 19(2)(γ) του περί Προσφύγων Νόμου, καθόσον η απομάκρυνση του αιτητή στο Ιράν θα τον εξέθετε σε σοβαρή βλάβη λόγω αδιακρίτου βίας στο πλαίσιο διεθνούς ένοπλης σύρραξης.

 

Υπενθυμίζω βέβαια, πως το Δικαστήριο εξετάζει πάντοτε την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στη χώρα καταγωγής του αιτητή την στιγμή που εκδίδει την απόφαση, στα πλαίσια του κατ’ουσίαν ελέγχου που οφείλει να διεξάγει και οποιαδήποτε αλλαγή στις συνθήκες που επικρατούν στο Ιράν, είτε καλυτέρευσης είτε χειροτέρευσης των συνθηκών, θα μπορούσε να δώσει τη δυνατότητα για παύση του καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας ή και αντίστοιχα για διατήρησή του.

 

Με βάση το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου, όπως τα έχω αναφέρει και πιο πάνω, η προσφυγή επιτυγχάνει και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται δυνάμει του άρθρου 146 (4) (δ) του Συντάγματος και του άρθρου 11 (3) (β) του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, Ν. 73(Ι)/2018. Επιδικάζονται €600 έξοδα υπέρ του αιτητή και εναντίον των Καθ' ων η αίτηση. Κρίνω ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις για την αναγνώριση του αιτητή ως δικαιούχου συμπληρωματικής προστασίας και δια ταύτα χορηγείται στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

 

 

Χ. Μιχαηλίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.