ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 556/24

14 Αυγούστου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

                                                            A.Z.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Α. Καρύδης  & ΣΙΑ ΔΕΠΕ, Δικηγόρος για τον Αιτητή

Ν. Κουρσάρης (κ.), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 23.11.2023, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023 και την απόφαση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Αιτείται εξάλλου τη χορήγηση σε αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από το Αφγανιστάν. Στις 26.7.2021 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας, αφού προηγουμένως εισήλθε παράτυπα στη Δημοκρατία. Στις 6.9.2023, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή και για έκδοση απόφασης επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 23.4.2023. Η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 19.1.2024 και αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, διά του συνηγόρου του, προωθεί, ως δήλωσε κατά την ακροαματική διαδικασία, την πλημμελή, κατά τον ισχυρισμό του, αξιολόγηση των δηλώσεών του και, εν γένει, του αιτήματός του για διεθνή προστασία. Ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του, ισχυρίζεται ότι, πέραν της κτηματικής διαφοράς που αποτέλεσε την αιτία εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, διώκεται πλέον από πρόσωπα συνδεόμενα με τους Ταλιμπάν, οι οποίοι έχουν καταλάβει την εξουσία στο Αφγανιστάν. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι η οικογένεια με την οποία ανέκυψε η εν λόγω κτηματική διαφορά και η οποία ευθύνεται για τη δίωξή του διατηρεί, παράλληλα, διασυνδέσεις με το καθεστώς των Ταλιμπάν. Επιπροσθέτως, ο συνήγορος του Αιτητή επισήμανε ότι, σε περίπτωση επιστροφής του τελευταίου στη χώρα καταγωγής του, η ζωή του θα τεθεί σε κίνδυνο, καθόσον, εξαιτίας του καθολικού ελέγχου της χώρας από τους Ταλιμπάν, η κατάσταση ασφαλείας έχει επιδεινωθεί σημαντικά. Ως εκ τούτου, αιτείται την χορήγηση σε αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και της ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας, ενδελεχούς και εξατομικευμένης έρευνας. Παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματα της διοικητικής διαδικασίας και υποστηρίζουν ότι τόσο η επίδικη απόφαση όσο και η προηγηθείσα έρευνα διέπονται από τις αρχές της νομιμότητας και της κανονικότητας, οι οποίες διέπουν τις διοικητικές πράξεις. Περαιτέρω, προβάλλουν ότι ο Αιτητής ουδέποτε υπέστη στο παρελθόν εξατομικευμένη δίωξη, ενώ, σε κάθε περίπτωση, η επίθεση την οποία φέρεται να δέχθηκε συνιστά απόρροια διαφοράς ιδιωτικής φύσεως και δεν στοιχειοθετεί πράξη δίωξης, η οποία θα δικαιολογούσε την υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

7.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

8.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

9.             Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

10.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

11.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

12.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

13.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

14.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

15.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

16.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

17.          Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

18.          Ως προς προωθούμενο ισχυρισμό, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552].

19.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

20.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

21.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται συναφώς ότι κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, αυτός ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας της γενικότερης κατάσταση ασφαλείας στο Αφγανιστάν και εξαιτίας των δυσκολιών που αντιμετώπισε κατά τις επισκέψεις του στην οικογένεια του στην περιοχή Khost ενώ ο ίδιος σπούδαζε στην Καμπούλ.

22.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε το έτος 2003 στο χωριό Dragai, στην περιοχή Tanrei της επαρχίας Khost του Αφγανιστάν. Σε ηλικία επτά ή οκτώ ετών μετακόμισε μαζί με την οικογένειά του στην πόλη Khost, ενώ το 2015 μετοίκησε στην Καμπούλ, όπου διέμεινε επί τρία έτη σε σχολική εστία. Ακολούθως, μετοίκησε στη Zabul, όπου παρέμεινε κατά τα έτη 2019–2020. Επισημαίνεται ότι ο Αιτητής εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του στις 22.6.2021.

23.          Δήλωσε ότι είναι άγαμος, σουνίτης μουσουλμάνος ως προς το θρήσκευμα και Pashtun ως προς την εθνοτική του καταγωγή. Ομιλεί Pashto, Dari και αγγλικά, καθώς και λίγα ελληνικά. Η πατρική του οικογένεια αποτελείται από τους γονείς του, τέσσερις υιούς, συμπεριλαμβανομένου του ιδίου, εκ των οποίων ο ένας έχει αποβιώσει, και πέντε θυγατέρες. Ανέφερε ότι ένας από τους αδελφούς του βρίσκεται επίσης στη Δημοκρατία, όπου διαμένει ως αιτητής διεθνούς προστασίας. Ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν διαθέτει συγγενείς ή φίλους στη χώρα καταγωγής του. Οι αδελφές και οι γονείς του, καθώς και ο θείος του από τη μητρική γραμμή, διαμένουν στο Πακιστάν. Ανέφερε, παράλληλα, ότι διατηρεί επικοινωνία με τη μητέρα του και ότι, κατά διαστήματα, παρέχει στην οικογένειά του οικονομική στήριξη. Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ανέφερε ότι ολοκλήρωσε δωδεκαετή σχολική εκπαίδευση, πλην όμως, λόγω των προβλημάτων που αντιμετώπιζε, δεν κατέστη δυνατό να συνεχίσει τις σπουδές του σε πανεπιστημιακό επίπεδο. Συναφώς, σημειώνεται ότι εισήλθε στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές με φοιτητική θεώρηση εισόδου. Αναφορικά με την επαγγελματική του πείρα, δήλωσε ότι, από την ηλικία των δεκατριών περίπου ετών, βοηθούσε τον πατέρα του στο κρεοπωλείο που διατηρούσε. Περαιτέρω, ανέφερε ότι δεν εκπλήρωσε στρατιωτική θητεία στη χώρα καταγωγής του. Τέλος, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι αναχώρησε αεροπορικώς από τη χώρα καταγωγής του και, μέσω Τουρκίας, αφίχθη στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές.

24.          Αναφορικά με τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ο Αιτητής, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, επικαλέστηκε κτηματική διαφορά της οικογένειάς του με άλλα πρόσωπα στο Αφγανιστάν, για την οποία είχαν υποβληθεί καταγγελίες στις αρχές. Ανέφερε ότι, παρά τη σύλληψη ορισμένων εμπλεκομένων από τις αρχές, οι συγκρούσεις και οι διεκδικήσεις επί της γης συνεχίστηκαν. Υποστήριξε ότι δεχόταν επανειλημμένες απειλές και ότι η αντίπαλη πλευρά διατηρούσε διασυνδέσεις με κρατικούς αξιωματούχους και πρόσωπα σε θέσεις εξουσίας. Εξαιτίας της κατάστασης αυτής, η οικογένειά του αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον τόπο διαμονής της και να μεταβεί στην Καμπούλ. Κατά τον ίδιο, οι προσπάθειές τους να διαμείνουν με ασφάλεια στην Καμπούλ και στη Zabul απέβησαν άκαρπες, με αποτέλεσμα να αποφασίσουν να εγκαταλείψουν τη χώρα.

25.          Περαιτέρω, ανέφερε ότι, κατά τη μετάβασή του από τη Zabul προς την Καμπούλ, συνελήφθη στην περιοχή Ghazni και τέθηκε υπό κράτηση. Τελικώς, ο θείος του από τη μητρική γραμμή κατόρθωσε, κατόπιν σημαντικών δυσκολιών, να εξασφαλίσει την απελευθέρωσή του, ενώ ο πατέρας του βρισκόταν τότε στο Πακιστάν. Πρόσθεσε ότι η οικογένειά του αντιμετώπιζε σοβαρές οικονομικές δυσχέρειες και στερούνταν σταθερού εισοδήματος. Μολονότι ο θείος του τούς παρείχε κατά διαστήματα οικονομική στήριξη, αυτή δεν μπορούσε να συνεχιστεί επ’ αόριστον.

26.          Ο Αιτητής δήλωσε, επίσης, ότι, ενώ διέμενε στη Zabul, επιθυμούσε να μεταβεί στην Ουκρανία για σπουδές και εργασία. Προς τον σκοπό αυτό εξασφάλισε θεώρηση εισόδου για το Τατζικιστάν, δεδομένου ότι δεν λειτουργούσε ουκρανική πρεσβεία στην Καμπούλ. Παρέμεινε στο Τατζικιστάν για περίπου 65–70 ημέρες, πλην όμως ο διακινητής που είχε αναλάβει τη σχετική διαδικασία εξαφανίστηκε, χωρίς να ολοκληρώσει τις απαιτούμενες ενέργειες. Μετά τη λήξη της θεώρησής του επέστρεψε στο Αφγανιστάν, ενώ απωλέσθηκαν τα χρήματα που, κατά τον ίδιο, είχε καταβάλει ο θείος του για τον σκοπό αυτό. Ακολούθως, επέστρεψε στην Καμπούλ και μετέβη στην επαρχία Nimroz, από όπου εισήλθε παρατύπως στο Ιράν. Ανέφερε ότι διέμεινε σε διάφορες περιοχές του Ιράν, μεταξύ των οποίων οι Zahedan και Saravan, και ότι συνελήφθη από την αστυνομία στη Mirjaveh λόγω της παράτυπης παραμονής του στη χώρα. Δήλωσε, επίσης, ότι είχε εισέλθει στο Ιράν μέσω του Πακιστάν.

27.          Στο πλαίσιο των διευκρινιστικών ερωτήσεων, ο Αιτητής προσδιόρισε ως λόγο εγκατάλειψης της χώρας του την κτηματική διαφορά της οικογένειάς του με πρόσωπα τα οποία, κατά τον ίδιο, ήταν μέλη του Islamic Emirate και ανήκουν πλέον στην υφιστάμενη κυβέρνηση. Διευκρίνισε ότι η διαφορά αφορούσε έκταση περίπου τεσσάρων acres, ευρισκόμενη πλησίον της οικογενειακής οικίας. Μολονότι η οικογένειά του διέθετε, κατά τον ισχυρισμό του, επίσημους τίτλους ιδιοκτησίας, άλλη οικογένεια της ίδιας φυλής αμφισβητούσε την κυριότητά της και διεκδικούσε την έκταση. Η διαφορά ανάγεται, όπως ανέφερε, στην εποχή του παππού του από την πατρική γραμμή και συνεχιζόταν επί σειρά ετών, προκαλώντας επανειλημμένες συγκρούσεις μεταξύ των δύο οικογενειών.

28.          Ο Αιτητής υποστήριξε ότι η οικογένειά του είχε προσφύγει επανειλημμένως στις κρατικές αρχές και στα δικαστήρια, αφού προηγουμένως είχε επιχειρήσει ανεπιτυχώς να επιλύσει τη διαφορά σε κοινοτικό επίπεδο, με τη μεσολάβηση πρεσβυτέρων. Όταν η αντίπαλη οικογένεια επιχείρησε να καταλάβει τη γη και να ανεγείρει σε αυτήν κατοικίες, η οικογένειά του υπέβαλε επίσημη γραπτή καταγγελία στην αστυνομία του Khost Kumadani. Κατόπιν της καταγγελίας, δύο μέλη της αντίπαλης οικογένειας συνελήφθησαν εντός ολίγων ημερών.

29.          Σύμφωνα με τον Αιτητή, μετά τις συλλήψεις, μέλη της αντίπαλης οικογένειας επιτέθηκαν, για λόγους εκδίκησης, στην οικογένειά του. Η επίθεση έλαβε χώρα το 2014, ημέρα Παρασκευή μετά την προσευχή, ενώ τα μέλη της οικογένειας βρίσκονταν στον χώρο υποδοχής επισκεπτών της οικίας τους. Τρία πρόσωπα, τα οποία κατονόμασε ως Naseeb, Shaheedullah και Aziz Khan, εισήλθαν στην οικία και άνοιξαν πυρ εναντίον των παρευρισκομένων. Ο πατέρας του τραυματίστηκε στο πόδι, ο θείος του στον ώμο και ο αδελφός του στην κοιλιακή χώρα. Ο τελευταίος νοσηλεύτηκε για λίγες ημέρες και ακολούθως απεβίωσε εξαιτίας των τραυμάτων του. Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι ήταν παρών και ότι είδε προσωπικά τους τρεις δράστες μετά τους πυροβολισμούς.

30.          Διευκρίνισε ότι η επίθεση ήταν σύντομη, καθώς οι δράστες εισήλθαν στην οικία, πυροβόλησαν και διέφυγαν αμέσως, χωρίς να πουν οτιδήποτε. Κατά τον ίδιο, φοβούνταν εξαιτίας της ήδη υφιστάμενης κράτησης δύο μελών της οικογένειάς τους. Οι τραυματίες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο, όπου ο πατέρας του νοσηλεύτηκε για περίπου τρεις ημέρες και ακολούθως μετέβη στο Πακιστάν για περαιτέρω θεραπεία. Ο αδελφός του απεβίωσε εντός τριών ημερών από τον τραυματισμό του και ενταφιάστηκε σύμφωνα με την ισλαμική παράδοση.

31.          Ο Αιτητής ανέφερε ότι το περιστατικό καταγγέλθηκε στην αστυνομία, η οποία ήδη διερευνούσε την υπόθεση λόγω της προηγούμενης κράτησης των δύο μελών της αντίπαλης οικογένειας. Εντούτοις, οι τρεις φερόμενοι δράστες δεν συνελήφθησαν, καθώς κρύβονταν και δεν κατέστη δυνατό να εντοπιστούν, παρά τις προσπάθειες της οικογένειάς του και των αρχών. Ισχυρίστηκε, συναφώς, ότι στο Αφγανιστάν ήταν σύνηθες πρόσωπα με επιρροή και εξουσία να καταλαμβάνουν τη γη τρίτων, παρά την ύπαρξη νόμιμων τίτλων ιδιοκτησίας. Περίπου 15–20 ημέρες μετά την επίθεση, η οικογένειά του εγκατέλειψε την περιοχή Khost. Ο πατέρας του μετέβη στο Πακιστάν για θεραπεία, ενώ τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας εγκαταστάθηκαν προσωρινά στην περιοχή Abbottabad του Πακιστάν, όπου παρέμειναν περίπου δυόμισι έως τρία έτη. Ανέφερε, επίσης, ότι, μετά την αλλαγή της κυβέρνησης στο Αφγανιστάν, τα μέλη της αντίπαλης οικογένειας που είχαν συλληφθεί και φυλακιστεί αποφυλακίστηκαν.

32.          Ο ίδιος μετέβη στην Καμπούλ, όπου συνέχισε τη φοίτησή του, διαμένοντας κυρίως σε σχολικό οικοτροφείο για λόγους ασφαλείας. Υποστήριξε ότι, κατά την περίοδο 2017–2019, δεχόταν τηλεφωνικές απειλές από πρόσωπα τα οποία απέδιδε στην αντίπαλη οικογένεια, καθόσον δεν αντιμετώπιζε προβλήματα με οποιονδήποτε άλλον. Τα πρόσωπα αυτά φέρονται να τον απειλούσαν ότι θα είχε την ίδια μεταχείριση με τον πατέρα και τον αδελφό του, εξαιτίας της καταγγελίας που είχε υποβάλει η οικογένειά του στην αστυνομία. Ο ίδιος τερμάτιζε τις κλήσεις χωρίς να απαντά και δεν προέβη σε καταγγελία, θεωρώντας ότι αυτή δεν θα είχε αποτέλεσμα.

33.          Ακολούθως, μετέβη στη Zabul κατόπιν συμβουλής του θείου του, ο οποίος εργαζόταν σε εταιρείες ηλεκτρισμού και θεωρούσε ότι εκεί θα ήταν ασφαλέστερος. Ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν εργαζόταν ουσιαστικά, αλλά διέμενε μαζί με τον θείο του σε κατάλυμα της εταιρείας και φοιτούσε στο σχολείο SorChar, από το οποίο αποφοίτησε.

34.          Ο Αιτητής ανέφερε, περαιτέρω, ότι το 2019, κατά τη μετάβασή του από τη Zabul προς την Καμπούλ, αναχαιτίστηκε στην περιοχή Ghazni από μέλη του Islamic Emirate. Τα πρόσωπα αυτά τον αποβίβασαν από το όχημα, έλεγξαν τα στοιχεία ταυτότητάς του και, αφού πληροφορήθηκαν τον τόπο καταγωγής του και τον λόγο μετάβασής του στη Zabul, τον κράτησαν στην άκρη του δρόμου για περίπου τρεις ώρες. Αφέθηκε ελεύθερος μετά την επικοινωνία τους με τον θείο του, ο οποίος παρείχε εγγυήσεις για λογαριασμό του. Ο Αιτητής συνέδεσε το περιστατικό με την κτηματική διαφορά, ισχυριζόμενος ότι η αντίπαλη οικογένεια διατηρούσε διασυνδέσεις με μέλη του Islamic Emirate.

35.          Πρόσθεσε ότι, μετά την αποχώρηση της οικογένειάς του από την Khost, η αντίπαλη οικογένεια κατέλαβε οριστικά τη γη και ανήγειρε σε αυτήν κατοικίες. Δήλωσε ότι εξακολουθεί να φοβάται για τη ζωή του, καθόσον θεωρεί ότι τα εν λόγω πρόσωπα ευθύνονται για τον θάνατο του αδελφού του και τον τραυματισμό του πατέρα του. Υποστήριξε, επίσης, ότι, μετά την ανάληψη της εξουσίας από το Islamic Emirate, η εξασφάλιση προστασίας από τις αρχές είναι αδύνατη.

36.          Ερωτηθείς ως προς το ενδεχόμενο εσωτερικής μετεγκατάστασης, ο Αιτητής απέκλεισε τη δυνατότητα αυτή. Υποστήριξε ότι η κατάσταση έχει καταστεί δυσχερέστερη, καθώς το Islamic Emirate βρίσκεται πλέον στην εξουσία και διαθέτει αυξημένη ισχύ, γεγονός που, κατά τον ίδιο, καθιστά μη ασφαλή την παραμονή του σε οποιαδήποτε περιοχή της χώρας.

37.          Προς επίρρωση των ισχυρισμών του, ο Αιτητής προσκόμισε, σε πρωτότυπη μορφή, το εθνικό του διαβατήριο, το οποίο εκδόθηκε το 2019.

38.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά στην ταυτότητα, στη χώρα καταγωγής και τα προσωπικά στοιχεία/ προφίλ του Αιτητή, ο δεύτερος αφορά την κτηματική διαμάχη στη περιοχή μεταξύ της οικογένειας του και άλλων μελών της εθνοτικής του ομάδας.

39.          Ο πρώτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ' ων η αίτηση, αφού οι δηλώσεις του κρίθηκαν μεν ως συνεπείς, σαφείς και λεπτομερείς, επιβεβαιώθηκαν δε από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

40.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του δεύτερου ισχυρισμού αναφορικά με την κτηματική διαμάχη κρίθηκε ότι οι παρασχεθείσες από τον Αιτητή πληροφορίες ήταν γενικές, αόριστες και χωρίς επαρκείς λεπτομέρειες, καθώς κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει με σαφήνεια τις ημερομηνίες των περιστατικών, τη χρονική εξέλιξη της διαφοράς ή συγκεκριμένες πληροφορίες για τα εμπλεκόμενα πρόσωπα και τις διαδικασίες ενώπιον των αρχών. Επιπλέον, διαπιστώθηκαν ασυνέπειες και έλλειψη συνοχής στις δηλώσεις του αναφορικά με τις καταγγελίες προς την αστυνομία, τις απειλές που ισχυρίστηκε ότι δεχόταν, τις συνθήκες διαμονής του στην Καμπούλ και στη Zambul, καθώς και τη σύνδεση της προσωρινής σύλληψής του με τη διαφορά γης. Παράλληλα, κρίθηκε ότι υπήρχε αντίφαση μεταξύ των δηλώσεών του κατά την καταγραφή της αίτησης και όσων ανέφερε στη συνέντευξη σχετικά με τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του. Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, κρίθηκε ότι αυτή δεν ήταν δυνατό να αξιολογηθεί, λόγω της προσωπικής και εξατομικευμένης φύσης των ισχυρισμών του Αιτητή. Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, ο εν λόγω ισχυρισμός του απορρίφθηκε.

41.          Στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή, οι Καθ΄ ων η αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, προχώρησαν σε έρευνα αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση ασφαλείας όσον αφορά την επαρχία Zabul ως τον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του. Αφού έλαβαν υπόψη εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σημειώνουν αναφορικά με τη πολιτική κατάσταση στο Αφγανιστάν μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Taliban και στην εγκαθίδρυση του Islamic Emirate of Afghanistan, οι Καθ' ων η αίτηση έκριναν ότι σε περίπτωση επιστροφής του Αιτητή στην επαρχία της προηγούμενης συνήθους διαμονής του, ήτοι η περιοχή Zambul, δεν υπάρχουν ενδείξεις βάσει των οποίων θα μπορούσε να εκτεθεί σε κίνδυνο σοβαρής βλάβης λόγω της αδιακρίτως ασκούμενης βίας σε κατάσταση εσωτερικής ένοπλης σύγκρουσης.

42.          Στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ' ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή δυνάμει του άρθρου 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023 και του άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951, καθώς δεν συντρέχει προσωπικός κίνδυνος δίωξης λόγω θρησκεύματος και εθνοτικής καταγωγής, αλλά ο κίνδυνος βλάβης απορρέει από το ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά αδιάκριτης βίας στην περιοχή της διαμονής του. Στο πλαίσιο αξιολόγησης της δυνατότητας χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, οι Καθ' ων η αίτηση έκριναν ότι δεν συντρέχει στο πρόσωπο του Αιτητή πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτού δυνάμει του άρθρου 19(2) (α) και (β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023  και λαμβάνοντας υπόψη εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με την κατάσταση στην επαρχία Zambul, οι Καθ' ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις για υπαγωγή στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(2)(γ).

43.          Κατά την ακροαματική διαδικασία που διεξήχθη στις 07.5.2026, ο Αιτητής επανέλαβε κατ’ ουσία τους ισχυρισμούς του. Ο Αιτητής δήλωσε ότι αντιμετωπίζει σοβαρό κίνδυνο σε περίπτωση επιστροφής του στο Αφγανιστάν λόγω κτηματικής διαφοράς και διαφοράς αίματος με άλλη οικογένεια, τα μέλη της οποίας, όπως ανέφερε, συνδέονται πλέον με τους Ταλιμπάν και κατέχουν θέσεις υπό το ισλαμικό καθεστώς. Ανέφερε ότι η διαφορά ξεκίνησε μεταξύ των ετών 2012-2013 στην περιοχή Khost, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, και ότι από το ίδιο περιστατικό τραυματίστηκε σοβαρά ο πατέρας του και έχασε τη ζωή του ο αδελφός του. Ο Αιτητής ανέφερε ότι, εξαιτίας των απειλών, η οικογένειά του μετακινήθηκε από το Khost στην Καμπούλ, όπου διέμειναν αρχικά μαζί σε hostel του Rahman Baba High School. Ο ίδιος στη συνέχεια μετέβη μόνος του στη Zabul, όπου παρέμεινε περίπου από το 2018 μέχρι το 2020, προσπαθώντας να κρύβεται και να αποφεύγει τον εντοπισμό του. Δήλωσε ότι δεχόταν συνεχώς τηλεφωνικές απειλές από τρία πρόσωπα που συνδέονταν με την αντίδικη οικογένεια και ότι φοβόταν πως θα τον σκότωναν, όπως συνέβη με τον πατέρα και τον αδελφό του. Περαιτέρω, ανέφερε ότι κατά τη διάρκεια ταξιδιού από τη Zabul προς την Καμπούλ, περίπου το 2021, αναγνώρισε ένα από τα πρόσωπα που τον απειλούσαν σε σημείο ελέγχου. Δήλωσε ότι τον σταμάτησαν, αλλά τελικά αφέθηκε να συνεχίσει με τη βοήθεια άλλων προσώπων. Ο ίδιος θεώρησε το περιστατικό αυτό ως έναν από τους βασικούς λόγους που αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα. Ο Αιτητής δήλωσε επίσης ότι η οικογένειά του παρέμενε στην Καμπούλ, ωστόσο σήμερα δεν έχει άμεση επικοινωνία μαζί τους. Ανέφερε ότι επικοινωνεί μόνο με τον αδελφό του, ο οποίος βρίσκεται στο Τατζικιστάν χωρίς νόμιμο καθεστώς, και ότι η τελευταία ενημέρωση που είχε πριν από περίπου δύο χρόνια ήταν πως η οικογένειά του διέμενε με τον θείο του από την πλευρά της μητέρας του και ότι είχαν ληφθεί απειλητικά μηνύματα εις βάρος του ως του μεγαλύτερου γιου της οικογένειας. Υποστήριξε επιπλέον ότι εξακολουθεί να κινδυνεύει, παρά το γεγονός ότι έχει εγκαταλείψει το Αφγανιστάν εδώ και χρόνια, διότι τα πρόσωπα αυτά επιδιώκουν να εξασφαλίσουν πλήρως την οικογενειακή γη και περιουσία και φοβούνται ότι ενδεχόμενη επιστροφή του στο μέλλον θα μπορούσε να οδηγήσει σε διεκδίκηση των δικαιωμάτων του.

44.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου  του Δικαστηρίου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνεται, επί τη βάσει των ενώπιον μου στοιχείων, ότι γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

45.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού ενισχύεται περαιτέρω από τα εξωτερικά στοιχεία πληροφόρησης που περιλαμβάνονται στον διοικητικό φάκελο, συμπεριλαμβανομένου το διαβατηρίου του, το οποίο προσκόμισε κατά τη διοικητική διαδικασία.

 

46.          Ως το δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι τη κτηματική διαφορά της οικογένειάς του και την κατ’ ισχυρισμό συνεχιζόμενη στοχοποίησή του από την αντίδικη οικογένεια, επισημαίνονται τα εξής. Ως προς της εσωτερική πτυχή των συναφών αναφορών  του, από τη συνολική αξιολόγηση των δηλώσεων του Αιτητή, τόσο κατά τη διοικητική όσο και κατά την ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασία, το Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να διαχωρίσει την ύπαρξη της επικαλούμενης κτηματικής διαφοράς και των περιστατικών που αφορούσαν την οικογένειά του από τον περαιτέρω ισχυρισμό του περί προσωπικής, εξατομικευμένης και συνεχιζόμενης στοχοποίησής του από την αντίδικη οικογένεια.

 

47.          Καταρχάς, ως προς την ύπαρξη κτηματικής διαφοράς, ο Αιτητής διατήρησε έναν βασικό και, σε ουσιώδη σημεία, σταθερό πυρήνα αφήγησης. Ειδικότερα, ανέφερε ότι η οικογένειά του είχε στην κατοχή της έκταση γης στην περιοχή καταγωγής του στο Khost, την οποία διεκδικούσαν μέλη άλλης οικογένειας της ίδιας φυλής. Υποστήριξε ότι αρχικά επιχειρήθηκε η επίλυση της διαφοράς σε κοινοτικό επίπεδο με τη συμμετοχή των γεροντότερων και, ακολούθως, ότι η οικογένειά του απευθύνθηκε στις αρμόδιες αρχές. Ανέφερε περαιτέρω ότι δύο μέλη της αντίδικης οικογένειας συνελήφθησαν και ότι, σε μεταγενέστερο χρόνο, έλαβε χώρα ένοπλη επίθεση στην οικογενειακή οικία, κατά την οποία τραυματίστηκε ο πατέρας του και έχασε τη ζωή του ένας αδελφός του. Ως προς το τελευταίο περιστατικό, έδωσε ορισμένες συγκεκριμένες πληροφορίες, μεταξύ άλλων ως προς τον χώρο της επίθεσης, τον τρόπο εισόδου των δραστών στην οικία, τα τραύματα που υπέστησαν τα μέλη της οικογένειάς του, τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο και την αναχώρηση της οικογένειας από το Khost σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά το συμβάν.

 

48.          Οι πιο πάνω δηλώσεις δεν στερούνται ασαφειών, ιδίως ως προς την ακριβή χρονολόγηση της έναρξης της διαφοράς, των επιμέρους επεισοδίων και της επίθεσης, ενώ σε ορισμένα σημεία ο Αιτητής αναφέρθηκε γενικά στις προηγούμενες καταγγελίες και στις διαδικασίες που ακολούθησε η οικογένειά του. Εντούτοις, λαμβανομένου υπόψη ότι τα επίμαχα γεγονότα ανάγονται, κατά τους ισχυρισμούς του, στα έτη 2011-2014 και ότι ο ίδιος ήταν τότε σε νεαρή ηλικία, οι εν λόγω ελλείψεις δεν κρίνονται, αφ’ εαυτών, επαρκείς ώστε να ανατρέψουν τον βασικό πυρήνα του ισχυρισμού περί ύπαρξης κτηματικής διαφοράς και σοβαρής αντιδικίας μεταξύ των δύο οικογενειών.

 

49.          Διαφορετική είναι, ωστόσο, η αξιολόγηση ως προς την έκταση στην οποία η εν λόγω διαφορά εξελίχθηκε σε προσωπική και διαρκή στοχοποίηση του ίδιου του Αιτητή, η οποία εξακολουθεί να υφίσταται μέχρι σήμερα. Συναφώς, οι δηλώσεις του παρουσιάζουν σημαντική έλλειψη συγκεκριμενοποίησης. Μολονότι υποστήριξε ότι, μετά τη μετακίνησή του στην Καμπούλ, δεχόταν τηλεφωνικές απειλές από μέλη της αντίδικης οικογένειας, προσδιόρισε αυτές σε περίπου τέσσερις συνολικά κλήσεις κατά την πολυετή παραμονή του εκεί, με την τελευταία να τοποθετείται το 2018. Δεν κατονόμασε τους καλούντες ούτε εξήγησε με συγκεκριμένα στοιχεία πώς ήταν σε θέση να τους ταυτοποιήσει ως μέλη της αντίδικης οικογένειας, αναφέροντας ουσιαστικά ότι το συμπέρανε επειδή δεν αντιμετώπιζε προβλήματα με άλλα πρόσωπα. Ως προς δε το περιεχόμενο των κλήσεων, περιορίστηκε στην αναφορά ότι του καταλόγιζαν την καταγγελία στην αστυνομία και ότι θα τον μεταχειρίζονταν κατά τον ίδιο τρόπο όπως τον πατέρα και τον αδελφό του.

 

50.          Περαιτέρω, παρά την επικαλούμενη σοβαρότητα της απειλής, ο Αιτητής εξακολούθησε να διαμένει επί σειρά ετών εντός Αφγανιστάν, αρχικά στην Καμπούλ και ακολούθως στο Zabul. Ιδίως στο Zabul, όπου τοποθετεί την παραμονή του περίπου μεταξύ 2018 και 2020, φοίτησε σε σχολείο, διέμενε σε χώρο που συνδεόταν με την εργασία του θείου του και επισκεπτόταν και φιλικό του πρόσωπο. Από τις δηλώσεις του δεν προκύπτει ότι κατά το χρονικό αυτό διάστημα υπέστη οποιαδήποτε επίθεση από την αντίδικη οικογένεια ή ότι τα μέλη της επιχείρησαν με συγκεκριμένο τρόπο να τον εντοπίσουν ή να τον προσεγγίσουν.

 

51.          Ούτε το περιστατικό που ο Αιτητής τοποθέτησε το 2019 στην περιοχή Ghazni δύναται, με βάση τις ίδιες τις δηλώσεις του, να θεμελιώσει με επάρκεια την επικαλούμενη σύνδεση. Ο Αιτητής ανέφερε ότι κατά τη μετάβασή του από το Zabul προς την Καμπούλ το όχημα στο οποίο επέβαινε σταμάτησε σε σημείο ελέγχου από περίπου δεκαοκτώ πρόσωπα, τα οποία χαρακτήρισε ως αξιωματούχους του Ισλαμικού Εμιράτου, και ότι κρατήθηκε για περίπου τρεις ώρες, προτού αφεθεί ελεύθερος κατόπιν παρέμβασης του θείου του. Από τις δηλώσεις του, ωστόσο, προκύπτει ότι τα εν λόγω πρόσωπα σταματούσαν και έλεγχαν οχήματα και άλλα πρόσωπα, ενώ ο ίδιος δεν ανέφερε ότι οποιοδήποτε από τα πρόσωπα της αντίδικης οικογένειας ήταν παρόν ή ότι οι ελεγκτές αναφέρθηκαν ρητώς στην κτηματική διαφορά. Η σύνδεση που επιχείρησε να αποδώσει στο περιστατικό βασίσθηκε στην εκτίμησή του ότι, επειδή οι αντίδικοί του εργάζονταν για το Ισλαμικό Εμιράτο, τα πρόσωπα που τον σταμάτησαν γνώριζαν ποιος ήταν. Πρόκειται, όμως, για συμπέρασμα του ίδιου, το οποίο δεν συνοδεύτηκε από συγκεκριμένα πραγματικά στοιχεία ικανά να καταδείξουν ότι η κράτησή του οφειλόταν στην κτηματική διαφορά ή ότι πραγματοποιήθηκε κατόπιν ενεργειών της αντίδικης οικογένειας.

 

52.          Η ίδια αδυναμία παρατηρείται και ως προς τον ισχυρισμό ότι τα μέλη της αντίδικης οικογένειας συνδέονται πλέον με τους Ταλιμπάν και κατέχουν θέσεις υπό το ισλαμικό καθεστώς. Ο Αιτητής δεν προσδιόρισε ποια συγκεκριμένα πρόσωπα κατέχουν τέτοιες θέσεις, ποια είναι η ιδιότητά τους, σε ποια δομή ή υπηρεσία εντάσσονται, ούτε με ποιον τρόπο η φερόμενη αυτή διασύνδεση μεταφράζεται σε πραγματική δυνατότητα ή πρόθεση εντοπισμού και δίωξής του. Κατά την ακροαματική διαδικασία επανέλαβε ότι τα εν λόγω πρόσωπα συνδέονται πλέον με τους Ταλιμπάν και αναφέρθηκε σε ένα από τα πρόσωπα που τον απειλούσαν, το οποίο ισχυρίστηκε ότι αναγνώρισε σε σημείο ελέγχου. Ωστόσο, ούτε η μεταγενέστερη αυτή αναφορά συνοδεύτηκε από επαρκή συγκεκριμένα στοιχεία ως προς την ταυτότητα, τη θέση ή τον ρόλο του προσώπου αυτού και τη σύνδεσή του με τις δομές των Ταλιμπάν, ώστε να θεραπεύεται η σχετική έλλειψη συγκεκριμενοποίησης της αρχικής αφήγησης.

 

53.          Εξάλλου, ο ισχυρισμός περί ενεργού και συνεχιζόμενης αναζήτησής του δεν υποστηρίζεται από συγκεκριμένα μεταγενέστερα περιστατικά. Κατά την ακροαματική διαδικασία ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν έχει πλέον άμεση επικοινωνία με την οικογένειά του και ότι η τελευταία ενημέρωση που είχε, περίπου δύο έτη προηγουμένως, ήταν ότι αυτή διέμενε στην ίδια περιοχή. Η αναφορά του ότι εξακολουθεί να κινδυνεύει επειδή, ως μεγαλύτερος υιός, τα αντίδικα πρόσωπα επιδιώκουν να αποκτήσουν πλήρως την οικογενειακή γη και περιουσία αποτυπώνει τον λόγο για τον οποίο ο ίδιος θεωρεί ότι υφίσταται ακόμη κίνδυνος, δεν τεκμηριώνει όμως αφ’ εαυτής την ύπαρξη σημερινής και εξατομικευμένης πρόθεσης δίωξής του.

 

54.          Υπό τα ανωτέρω δεδομένα, το Δικαστήριο κρίνει ότι οι αδυναμίες του αφηγήματος δεν δικαιολογούν την απόρριψη στο σύνολό του του πραγματικού πυρήνα περί ύπαρξης μακροχρόνιας κτηματικής διαφοράς της οικογένειας του Αιτητή και σοβαρής αντιδικίας που συνδέθηκε με περιστατικά βίας κατά μελών της οικογένειάς του. Δεν τεκμηριώνεται, όμως, με την απαιτούμενη συνοχή και συγκεκριμενοποίηση ότι ο ίδιος ο Αιτητής αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο προσωπικής και ενεργού στοχοποίησης από την αντίδικη οικογένεια ούτε, ιδίως, ότι η τελευταία διαθέτει τέτοια διασύνδεση με τους Ταλιμπάν ώστε να μπορεί να αξιοποιεί τις κρατικές πλέον δομές για τον εντοπισμό και τη δίωξή του.

 

55.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, οι πληροφορίες από τη χώρα καταγωγής στις οποίες παραπέμπουν και οι Καθ’ ων η αίτηση καταδεικνύουν ότι οι κτηματικές διαφορές αποτελούν υπαρκτό και συχνό φαινόμενο στο Αφγανιστάν. Σύμφωνα με τις παρατεθείσες πληροφορίες της EUAA, οι σχετικές διαφορές υπάγονται μεν στο τυπικό δίκαιο, πλην όμως συχνά επιλύονται μέσω άτυπων κοινοτικών μηχανισμών, με τη συμμετοχή τοπικών γερόντων, shuras και jirgas, μεταξύ άλλων λόγω της μεγαλύτερης εξοικείωσης του πληθυσμού με τους μηχανισμούς αυτούς και της περιορισμένης εμπιστοσύνης προς το επίσημο σύστημα. Οι πληροφορίες αυτές είναι, συνεπώς, συμβατές σε γενικό επίπεδο με την περιγραφή του Αιτητή ότι η οικογένειά του επιχείρησε αρχικά να επιλύσει τη διαφορά σε κοινοτικό επίπεδο και στη συνέχεια προσέφυγε στις κρατικές αρχές.

 

56.          Περαιτέρω, αποτελεί αντικειμενικά επιβεβαιωμένο γεγονός ότι οι Ταλιμπάν κατέλαβαν την Καμπούλ στις 15 Αυγούστου 2021 και, στις 7 Σεπτεμβρίου 2021 (βλ. κατωτέρω πηγές πληροφόρησης για κατάσταση ασφαλείας), ανακοίνωσαν τη συγκρότηση κυβέρνησης υπό το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν. Η γενική αυτή μεταβολή των πολιτικών και θεσμικών συνθηκών στη χώρα καταγωγής είναι συναφής με την αξιολόγηση του ισχυρισμού του Αιτητή ότι πρόσωπα τα οποία προηγουμένως συνδέονταν με τους Ταλιμπάν ενδέχεται πλέον να έχουν αυξημένη επιρροή.

 

57.          Ανεξάρτητη έρευνα του παρόντος Δικαστηρίου επιβεβαιώνει τα ανωτέρω. Η έκθεση της  EUAA που επικεντρώνεται στο Αφγανιστάν (2026)[2] αναφέρει ότι μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, οι de facto αρχές άρχισαν να ανακτούν κρατική γη[3] για έργα υποδομής και να επαναφέρουν στην κατοχή του κράτους εκτάσεις που θεωρούν ότι είχαν σφετεριστεί[4]. Κατά την περίοδο αναφοράς της παρούσας έκθεσης, οι de facto αρχές κατέσχεσαν μεγάλες εκτάσεις γης που επαναχαρακτηρίστηκαν ως κρατική περιουσία σε αρκετές επαρχίες της χώρας, μεταξύ των οποίων οι Ghor, Maidan Wardak, Takhar, Nuristan, Badghis, Panjshir[5], Logar[6], Badakhshan[7], Nangarhar[8] και  Kabul[9]  και ιδιαίτερα σε αστικές περιοχές[10]. Η διαδικασία ανάκτησης γης από τους Ταλιμπάν χαρακτηρίστηκε από έλλειψη διαφάνειας και νομικών εγγυήσεων[11], ενώ οι επηρεαζόμενοι ιδιοκτήτες γης συχνά στερούνταν τη δυνατότητα να ασκήσουν έφεση, να παρουσιάσουν έγγραφα ιδιοκτησίας[12] ή να λάβουν αποζημίωση[13]

 

58.          Ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα δήλωσε ότι οι διαφορές σχετικά με τη γη —συχνά μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων ή συνδεδεμένες με εύφορες εκτάσεις, φυσικούς πόρους, αλλά και αγώνες για εξουσία και πλούτο— «ταλανίζουν το Αφγανιστάν εδώ και γενιές»[14]. Οι διαμάχες για την ιδιοκτησία γης μεταξύ πολιτών αποτελούν επαναλαμβανόμενο πρόβλημα στο Αφγανιστάν[15] και συχνά επανεμφανίζονται με κάθε αλλαγή εξουσίας[16]. Μετά την επικράτηση των Ταλιμπάν το 2021, σημειώθηκε νέα μεταβολή στην ισορροπία δυνάμεων και στην εκπροσώπηση των κοινοτήτων, τόσο σε τοπικό επίπεδο όσο και στο νομικό σύστημα[17].Αυτό οδήγησε σε αύξηση των συγκρούσεων για τη γη[18], καθώς πολλές παλιές διαφορές αναζωπυρώθηκαν[19] σε διάφορες περιοχές της χώρας[20].

 

59.          Οι διαμάχες για τη γη αφορούσαν, μεταξύ άλλων, Παστούν επιστρέφοντες από το Πακιστάν —οι περισσότεροι εκ των οποίων ήταν Κούτσι (νομαδική ποιμενική ομάδα)— που διεκδικούσαν εκ νέου γη μετά την επιστροφή τους[21]. Οι συγκρούσεις μεταξύ τοπικών κοινοτήτων και Κούτσι επηρέασαν διάφορες εθνοτικές ομάδες, όπως Χαζάρα, Παστούν, Τατζίκους, Τουρκμένους και Ουζμπέκους[22]. Ωστόσο, τέτοιες διαμάχες επανεμφανίστηκαν και σε επαρχίες με ομοιογενή εθνοτική σύνθεση, συχνά με φυλετικά ή συγγενικά χαρακτηριστικά[23]. Ο ειδικός για το Αφγανιστάν Fabrizio Foschini ανέφερε ότι «σχεδόν κάθε αφγανική επαρχία, αν όχι κάθε περιφέρεια, έχει τον δικό της ιδιαίτερο τύπο διαμάχης για τη γη, που συχνά χρονολογείται δεκαετίες πίσω»[24]. Παράλληλα, ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Αφγανιστάν ανέφερε το 2025 ότι, παρότι οι διαφορές για τη γη και οι καταγγελίες περί σφετερισμού εμφανίζονται σε ολόκληρο το Αφγανιστάν, επηρεάζουν δυσανάλογα τις μειονότητες και τους εσωτερικά εκτοπισμένους πληθυσμούς[25].

 

60.          Οι de facto αρχές φέρονται επίσης να έχουν υποστηρίξει κοινότητες Παστούν, ιδιαίτερα σε συγκρούσεις γης με μη Παστούν[26], ενώ τα τοπικά de facto δικαστήρια και οι επιτροπές που ελέγχονται από τους Ταλιμπάν έχουν επανειλημμένα αποφανθεί υπέρ των Κούτσι[27], διατάσσοντας σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και την καταβολή αποζημιώσεων για υποτιθέμενες απώλειες χρήσης γης[28] προς όφελος των Κούτσι που προβάλλουν τέτοιες αξιώσεις[29].

 

61.          Ο Ειδικός Εισηγητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Αφγανιστάν ανέφερε ότι οι διαφορές για τη γη αντιμετωπίζονται μέσω άτυπων μηχανισμών επίλυσης διαφορών ή de facto δικαστηρίων[30]. Σε προηγούμενη έκθεσή του, ο ίδιος φορέας σημείωσε ότι πολλές νομικές διαφορές γενικά επιλύονται μέσω άτυπων διαδικασιών επίλυσης διαφορών, «τόσο επειδή οι διάδικοι προτιμούν αυτούς τους μηχανισμούς όσο και επειδή οι δικαστές παραπέμπουν τις υποθέσεις σε αυτούς»[31].

 

62.          Λόγω της απουσίας ενός σαφούς νομικού πλαισίου για τη διοίκηση της στέγασης, της γης και της ιδιοκτησίας από το 2021[32], καθώς και της ασάφειας στην εφαρμογή των νόμων περί ιδιοκτησίας, σε περιπτώσεις διαφορών για γη και ακίνητα πολλά άτομα καταφεύγουν σε άτυπες μεθόδους επίλυσης διαφορών[33], συμπεριλαμβανομένων κοινοτικών συμβουλίων όπως οι Σούρες (Shuras)[34] και οι Τζίργκες (Jirgas)[35].

 

63.          Εντούτοις, οι ανωτέρω γενικές αυτές πληροφορίες δεν επαρκούν για να επιβεβαιώσουν την ειδική πραγματική προϋπόθεση επί της οποίας στηρίζεται ο φόβος του συγκεκριμένου Αιτητή, ήτοι ότι τα συγκεκριμένα μέλη της αντίδικης οικογένειας έχουν πράγματι ενταχθεί ή κατέχουν θέσεις στις δομές των Ταλιμπάν και ότι, εξαιτίας της παλαιάς κτηματικής διαφοράς, εξακολουθούν σήμερα να διαθέτουν πρόθεση και δυνατότητα να τον εντοπίσουν και να τον βλάψουν. Ούτε οι γενικές πληροφορίες για τις κτηματικές διαφορές ούτε η ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν μπορούν, χωρίς περαιτέρω εξατομικευμένα στοιχεία, να καλύψουν το σχετικό αποδεικτικό κενό.

 

64.          Ως εκ τούτου, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός γίνεται μερικώς αποδεκτός, κατά το μέρος που αφορά την ύπαρξη κτηματικής διαφοράς μεταξύ της οικογένειας του Αιτητή και άλλης οικογένειας στην περιοχή καταγωγής του και τη συναφή σοβαρή αντιδικία. Αντιθέτως, δεν γίνεται αποδεκτός κατά το μέρος που αφορά την επικαλούμενη προσωπική, συνεχιζόμενη και ενεστώσα στοχοποίηση του Αιτητή, καθώς και την προβαλλόμενη διασύνδεση της αντίδικης οικογένειας με τους Ταλιμπάν κατά τρόπο που να της παρέχει σήμερα δυνατότητα εντοπισμού και δίωξής του. Η διάκριση αυτή θα ληφθεί υπόψη αυτοτελώς κατά την επακόλουθη αξιολόγηση του μελλοντικού κινδύνου σε περίπτωση επιστροφής.

 

65.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, στη βάση των αποδεκτών ισχυρισμών του, παρατηρείται ότι κρίσιμα στοιχεία που δέον να εξεταστούν είναι ιδίως η κατάσταση ασφαλείας στην χώρα του και το προφίλ του Αιτητή ιδίως ως προς τη φυλετική και θρησκευτική του ταυτότητα. 

 

66.          Ως προς το θρησκευτικό του προφίλ του Αιτητή, επισημαίνεται ότι η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού του Αφγανιστάν είναι μουσουλμάνοι. Ειδικότερα, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2009, η BRITANNICA εκτιμά ότι περίπου το 80% του πληθυσμού ασπάζεται το σουνιτικό δόγμα, ενώ περίπου το 19% το σιιτικό δόγμα.[36] Οι Ταλιμπάν είναι σουνίτες, μουσουλμάνοι.

 

67.           Όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση των κατοίκων της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2004, η BRITANNICA εκτιμά ότι οι Pashtun αποτελούν το 42 τοις εκατό, οι Tajik το 27 τοις εκατό, οι Hazara το 9 τοις εκατό, οι Uzbek το 9 τοις εκατό, οι Chahar Aimak  το 4 τοις εκατό, οι Turkmen το 3 τοις εκατό και λοιπές εθνοτικές ομάδες το υπολειπόμενο 6 τοις εκατό.[37]

 

68.          Περαιτέρω, η έκθεση της EUAA αναφέρει ότι το ανασταλμένο Σύνταγμα του 2004 της πρώην κυβέρνησης αναγνώριζε ρητά 14 εθνοτικές ομάδες: Παστούν, Τατζίκους, Χαζάρα, Ουζμπέκους, Τουρκμένους, Μπαλούχ, Πατσάι, Νουριστάνι, Αϊμάκ, Άραβες, Κιργίζιους, Κιζιλμπάς, Γκουτζούρ, Μπραχούι, καθώς και «άλλες φυλές». Υπάρχουν διάφορες εκτιμήσεις σχετικά με το σχετικό μέγεθος των εθνοτικών ομάδων. Οι εκτιμήσεις για το ποσοστό των Παστούν κυμαίνονται μεταξύ 40 % και 50 % του πληθυσμού, των Τατζίκων μεταξύ 25–27 %, των Χαζάρα μεταξύ 9–18 %, των Ουζμπέκων μεταξύ 6–15 %, και των Τουρκμένων μεταξύ 1,5–3 %[38].

 

69.          Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν το 2021, οι περισσότεροι άνδρες πρώην δημόσιοι αξιωματούχοι του πολιτικού τομέα επέστρεψαν στα καθήκοντά τους στη νέα de facto διοίκηση[39],καθώς διατηρήθηκε το μεγαλύτερο μέρος της δομής της προηγούμενης κυβέρνησης[40]. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκε σταδιακή αντικατάσταση προσωπικού, κατά την οποία άτομα που εργάζονταν για την πρώην κυβέρνηση αντικαταστάθηκαν από πρόσωπα πιστά στους Ταλιμπάν[41]. Οι περισσότεροι νεοπροσληφθέντες στις de facto αρχές ανήκαν στην εθνοτική ομάδα Παστούν[42], ενώ ακόμη και σε περιοχές με κυριαρχία των Χαζάρα, όπως η Μπαμιγιάν και η Νταϊκούντι, οι περισσότεροι εργαζόμενοι από μειονοτικές κοινότητες αντικαταστάθηκαν από Παστούν[43].

 

70.          Σημειώνεται ότι η de facto κυβέρνηση ηγείται από ένα προσωρινό υπουργικό συμβούλιο τριάντα τριών μελών, αποτελούμενο από άνδρες που είναι κατά κύριο λόγο Παστούν εθνοτικής καταγωγής, καθώς και από μέλη των Ταλιμπάν ή πρόσωπα πιστά στην ομάδα.[44]

 

71.          Ο Αιτητής είναι σουνίτης μουσουλμάνος εθνοτικής καταγωγής Pashtun. Προφίλ το οποίο, αφ’ εαυτού, δεν φαίνεται να εγείρει ζητήματα δίωξης από το υφιστάμενο καθεστώς των Taliban, καθόσον συνάδει τόσο με την κυρίαρχη εθνοτική όσο και με τη θρησκευτική ταυτότητα του εν λόγω καθεστώτος. Ο ίδιος ο Αιτητής δεν έχει εκφράσει οποιοδήποτε φόβο απορρέον εκ της θρησκευτικής ή/ και της φυλετικής του ταυτότητας.

 

72.          Ως προς τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή και το ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, αναφέρονται τα ακόλουθα, ως προκύπτουν από έγκυρες πηγές πληροφόρησης.

 

73.          Η Διεθνής Αμνηστία (Amnesty International)  σε έκθεσή της ημερομηνίας 21/04/2026 (που καλύπτει το έτος 2025) ότι μετά την ανάληψη της εξουσίας, οι Ταλιμπάν παρέμειναν οι de facto αρχές της χώρας μετά την κατάρρευση της προηγούμενης κυβέρνησης τον Αύγουστο του 2021[45]. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι oι Ταλιμπάν ενέτειναν τις συστηματικές και εκτεταμένες επιθέσεις τους κατά των δικαιωμάτων των γυναικών και των κοριτσιών ενώ προέβησαν σε διακρίσεις εις βάρος εθνοθρησκευτικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένου του εξαναγκασμού οπαδών του Ισμαηλισμού (σιιτικό ρεύμα) να ασπαστούν το σουνιτικό Ισλάμ. Παράλληλα οι Ταλιμπάν κατέστειλαν τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης και κάθε κριτική προς τις πολιτικές τους, μεταξύ άλλων μέσω αυθαίρετων συλλήψεων και κρατήσεων δημοσιογράφων και πρώην κυβερνητικών υπαλλήλων. Οι κρατούμενοι και οι επικριτές υπέστησαν εξωδικαστικές εκτελέσεις, βασανιστήρια και άλλες μορφές κακομεταχείρισης, ενώ οι διαμαρτυρίες καταστέλλονταν συστηματικά. Η πρόσβαση σε δίκαιη δίκη παρέμενε ουσιαστικά αδύνατη. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε εντάλματα σύλληψης για τον ηγέτη των Ταλιμπάν και τον Ανώτατο Δικαστή τους. Το Αφγανιστάν αντιμετώπιζε οικονομική αστάθεια και μια ολοένα βαθύτερη ανθρωπιστική κρίση. Η έλλειψη χρηματοδότησης έθεσε σε κίνδυνο βασικές υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης που παρείχε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Οι διακρίσεις περιόρισαν την πρόσβαση στην ανθρωπιστική βοήθεια για περιθωριοποιημένες εθνοτικές και θρησκευτικές ομάδες. Οι αναγκαστικές εξώσεις επηρέασαν δυσανάλογα γυναίκες και κορίτσια, ιδιαίτερα τους Χαζάρα.

 

74.          Οι κυρώσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ κατά των Ταλιμπάν παρέμειναν σε ισχύ, ενώ πολλοί ηγέτες των Ταλιμπάν εξακολουθούσαν να υπόκεινται σε ταξιδιωτικές απαγορεύσεις.[46]

 

75.          Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021, τον επόμενο μήνα oι Ταλιμπάν εξήγγειλαν την ίδρυση του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν (Islamic Emirate of Afghanistan)[47] και τη δημιουργία ενός υπουργικού συμβουλίου, τα μέλη του οποίου διορίζονταν απευθείας από τον Ανώτατο Ηγέτη με διάταγμα, άνευ ψήφισης από το νομοθετικό σώμα[48]. Το υπουργικό συμβούλιο απαρτιζόταν αποκλειστικά από άντρες, οι περισσότεροι εκ των οποίων είχαν εθνοτική καταγωγή Παστούν και κληρικό προφίλ[49]. Περί τα τέλη Σεπτεμβρίου του 2021, οι Ταλιμπάν ανέστειλαν το Σύνταγμα του 2004 και εξήγγειλαν τον έλεγχο συμμόρφωσης του υπάρχοντος νομικού πλαισίου με τη Σαρία προχωρώντας μετέπειτα στην έκδοση διαταγμάτων και οδηγιών ως προς την εφαρμογή της Σαρία[50].  Μετά την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, τα επίπεδα ένοπλης βίας και οι βλάβες στους αμάχους μειώθηκαν σημαντικά σε σύγκριση με τα προηγούμενα έτη συγκρούσεων[51].

 

76.          Η de facto κυβέρνηση έχει αντιμετωπίσει ένοπλη αντίσταση από ομάδες αντίστασης και το Islamic State Khorasan Province (ISKP)[52]. Αν και η βία από τέτοιες ομάδες έχει γενικά μειωθεί μετά την κορύφωσή της το 2022[53], οι ομάδες αντίστασης συνεχίζουν να πραγματοποιούν επιθέσεις χαμηλής έντασης, στοχεύοντας κυρίως τις de facto αρχές[54]. Μεταξύ αυτών των ομάδων, αναφέρθηκε ότι το Εθνικό Μέτωπο Αντίστασης του Αφγανιστάν (NRF) και το Μέτωπο Ελευθερίας του Αφγανιστάν (AFF) εξακολουθούσαν να είναι ενεργά το 2023 και το 2024[55]. Το ISKP αύξησε τις επιθέσεις μετά την κατάληψη της εξουσίας και συνέχισε να πραγματοποιεί επιθέσεις εναντίον πολιτικών στόχων και εναντίον των de facto αρχών[56]. Μέχρι το 2024, δεκάδες περιστατικά εκρήξεων και επιθέσεων αυτοκτονίας σημειώνονταν σε ετήσια βάση[57], στοχοποιώντας τις de facto αρχές[58] και αμάχους[59], με την ευθύνη πολλών εξ αυτών να έχει αναλάβει το ISKP[60].

 

77.          Οι de facto δυνάμεις ασφαλείας έχουν επίσης συγκρούσεις με τις πακιστανικές συνοριακές δυνάμεις, προκαλώντας θύματα και από τις δύο πλευρές.^[61] Οι Ταλιμπάν συνεχίζουν τις εχθροπραξίες με περιφερειακές τρομοκρατικές παρατάξεις, συμπεριλαμβανομένων των Tehrik-e Taliban Pakistan (TTP), οι οποίες έχουν χρησιμοποιήσει τις αφγανικές παραμεθόριες περιοχές ως επιχειρησιακές βάσεις, επιδεινώνοντας τις διασυνοριακές εντάσεις με το Πακιστάν^[62]. Στις 19.10.2025, το Πακιστάν και οι de facto αρχές του Αφγανιστάν συμφώνησαν σε μία κατάπαυση του πυρός[63], χωρίς όμως την επίτευξη μίας μακροπρόθεσμης συμφωνίας.[64] Σποραδικά διασυνοριακά περιστατικά συνέχισαν να σημειώνονται κατά τον Νοέμβριο του 2025.[65]

 

78.          Το Uppsala Conflict Data Program (UCDP) εκτίμησε ότι η ένταση της σύγκρουσης στο Αφγανιστάν δεν ισοδυναμούσε πλέον με «πόλεμο» έως το 2022, σύμφωνα με τον ορισμό που χρησιμοποιείται από τη συγκεκριμένη βάση δεδομένων.^[66] Το 2024, το Ίδρυμα Bertelsmann ανέφερε ότι «δεν υπήρχε καμία ένδειξη συστηματικής ή διάσπαρτης μάχης στη χώρα».^[67]

 

79.          Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ επίσης επισήμανε σημαντική αύξηση στα «περιστατικά που σχετίζονται με την ασφάλεια» το 2024 σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, αν και σε αυτά, περιλαμβάνονταν επίσης περιστατικά που σχετίζονται με ναρκωτικές ουσίες^[68] και διαφορές γης.^[69] Στις περιόδους 1 Νοεμβρίου 2023–10 Ιανουαρίου 2024, 1 Φεβρουαρίου–13 Μαΐου 2024 και 14 Μαΐου–31 Ιουλίου 2024, ο ΟΗΕ κατέγραψε συνολικά 6.140 «περιστατικά που σχετίζονται με την ασφάλεια». Περίπου το 4% του συνόλου αφορούσαν «ένοπλες συγκρούσεις» (συνολικά 246 περιστατικά).^[70] Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ σημείωσε ότι οι παράγοντες πίσω από την αύξηση ήταν οι προσπάθειες των de facto αρχών να επιβάλουν την απαγόρευση της καλλιέργειας οπίου,^[71] αλλά και η αύξηση των ενόπλων συγκρούσεων.^[72]

 

80.          Πρόσφατη έκθεση της EUAA για το Αφγανιστάν περιλαμβάνει μία σύγκριση των δεδομένων της πλατφόρμας ACLED που αφορούν την ίδια περίοδο του Ιανουαρίου- Νοεμβρίου τόσο για το έτος 2024 όσο και για το έτος 2025 και από την οποία προκύπτει μείωση των επιπέδων βίας, από 958 περιστατικά σε 684 περιστατικά, με τη μείωση αυτή να επικεντρώνεται τόσο στα περιστατικά μαχών (battles) όσο και στα περιστατικά βίας κατά αμάχων (violence against civilians)^[73]. Όσον αφορά ειδικότερα τα περιστατικά βίας κατά αμάχων κατά την περίοδο αναφοράς της ως άνω έκθεσης (1 Οκτωβρίου – 30 Νοεμβρίου 2025), αυτά βάσει της πλατφόρμας ACLED ανέρχονται σε 467: το 80 τοις εκατό αυτών περιλαμβάνει τις de facto αρχές ασφαλείας ως τον φερόμενο θύτη και αφορά συλλήψεις, επιβολή της Σαρία συχνά με τη χρήση μαστίγωσης, χρήση υπερβολικής βίας είτε στο πλαίσιο καταπολέμησης του εγκλήματος είτε στο πλαίσιο εκμετάλλευσης της θέσης από αξιωματούχους με σκοπό την άσκηση βίας, καθώς και συλλήψεις και δολοφονίες πρώην κυβερνητικών αξιωματούχων και μελών των οικογενειών τους.[74]

 

81.          Ειδικότερα  για την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στην πόλη της Kabul αν και σύμφωνα με τις διαθέσιμες πηγές φαίνεται να βελτιώθηκε μετά την αλλαγή εξουσίας,[75] εντούτοις όπως σημειώνει το Landinfo, πολλοί στόχοι υψηλού προφίλ της de facto κυβέρνησης βρίσκονται εκεί.[76]

 

82.          Το ACLED κατέγραψε 155 συμβάντα στην Επαρχία της Kabul εντός της περιόδου 1 Οκτωβρίου 2024 –30 November 2025, και οι κύριοι εμπλεκόμενοι δρώντες ήταν οι de facto δυνάμεις ασφαλείας που στόχευαν αμάχους, καθώς και το NRF και το AFF που στόχευαν τις de facto δυνάμεις ασφαλείας.[77] Ο Γενικός Γραμματέας του United Nations σημείωσε ότι οι de facto αρχές είχαν πραγματοποιήσει αρκετές επιχειρήσεις, σκοτώνοντας φερόμενα μέλη του ISKP, μεταξύ άλλων, στην Πόλη της Kabul.[78]

 

83.          Σύμφωνα με το COI Report της EUAA: Country Focus – Afghanistan (Ιανουάριος 2026) συντελέστηκαν τα παρακάτω αξιοσημείωτα περιστατικά:  19 Οκτωβρίου 2024: το AFF ανέλαβε την ευθύνη για δύο επιθέσεις με ρουκέτες κατά του αεροδρομίου της Kabul.[79] 11 Δεκεμβρίου 2024: το ISKP πραγματοποίησε επίθεση αυτοκτονίας έξω από το de facto Υπουργείο Προσφύγων, σκοτώνοντας τον de facto Υπουργό Προσφύγων, Khalil Haqqani, και άλλα έξι άτομα.[80] 28 Δεκεμβρίου 2024: έκρηξη αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού (IED) από το NRF σκότωσε ένα άτομο και τραυμάτισε τέσσερις αμάχους.[81]  13 Φεβρουαρίου 2025: το ISKP πραγματοποίησε επίθεση αυτοκτονίας κατά του de facto Υπουργείου Αστικής Ανάπτυξης και Στέγασης, σκοτώνοντας 3 και τραυματίζοντας 10 υπαλλήλους, συμπεριλαμβανομένου του de facto Υφυπουργού,[82] ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά.[83] 9 και 15 Οκτωβρίου 2025: το Pakistan πραγματοποίησε δύο αεροπορικές επιδρομές.[84]

 

84.          Εν προκειμένω, αναφορικά με τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, σύμφωνα με τα πρόσφατα δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με έργο τη συλλογή, ανάλυση και χαρτογράφηση δεδομένων σχετικά με τις ημερομηνίες, τους δρώντες, τις τοποθεσίες, τους θανάτους και τους τύπους όλων των καταγεγραμμένων γεγονότων πολιτικής βίας και διαμαρτυρίας σε παγκόσμια κλίμακα, στη διάρκεια ενός έτους (Past year of ACLED Data) και συγκεκριμένα κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης στις 7.8.2026), όσον αφορά την περιοχή Zabul,  έχουν καταγραφεί 8 περιστατικά πολιτικής βίας  που είχαν ως αποτέλεσμα 1 ανθρώπινη απώλεια[85].

 

85.          Αναφορικά με την περιοχή Καμπούλ, σύμφωνα με την πιο πάνω περίοδο,  έχουν καταγραφεί 131 περιστατικά πολιτικής βίας με 366 θανάτους[86].Στη περιοχή Khost έχουν καταγραφεί 61 περιστατικά πολιτικής βίας  με 57 καταγεγραμμένους θανάτους[87]. Σημειώνεται επιπλέον ότι ο πληθυσμός του Αφγανιστάν καταγράφεται στα 45,0 εκατομμύρια κατοίκους ενώ στη Καμπούλ ο πληθυσμός ανέρχεται στα 5,0 εκατομμύρια κατοίκους^[88] και στη Zabul (καταγραφή του 2020) ο πληθυσμός ανέρχεται στις 384,300[89].

 

86.          Περαιτέρω, το Αφγανιστάν εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μια από τις πιο σοβαρές ανθρωπιστικές κρίσεις στον κόσμο. Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσίευσε το OCHA, 22,9 εκατομμύρια Αφγανοί, περισσότερο από το ήμισυ του πληθυσμού της χώρας, αναμένεται να χρειαστούν ανθρωπιστική βοήθεια φέτος. ^[90] Τα επίπεδα επισιτιστικής ανασφάλειας είναι ιδιαίτερα υψηλά, με περίπου 12,6 εκατομμύρια Αφγανούς να βιώνουν επίπεδα κρίσης ή έκτακτης ανάγκης οξείας επισιτιστικής ανασφάλειας μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου 2025.^[91]

 

87.          Σε σχέση με τους επιστραφέντες,  σε έρευνα  σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την ελευθερία της μετακίνησης εκτός της χώρας αναφέρεται σε έκθεση του US DOS για τις πρακτικές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Αφγανιστάν, η οποία καλύπτει το 2023 πως «οι Ταλιμπάν σεβάστηκαν γενικά τις ελευθερίες των ανδρών (για τις γυναίκες επιβάλλονται περιορισμοί) με έγκυρα ταξιδιωτικά έγγραφα (διαβατήριο) σε εσωτερική μετακίνηση, μετανάστευση, επαναπατρισμό και ταξίδι στο εξωτερικό, όμως εμπόδισαν αρκετές πολιτικές προσωπικότητες συνδεόμενες με τις προηγούμενες κυβερνήσεις από το να ταξιδέψουν στο εξωτερικό»[92].

 

 

88.          Εξετάζοντας, εν προκειμένω σωρευτικά τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή και τα δεδομένα ασφαλείας στις περιοχές Zabul και Καμπούλ, όπου αυτός διέμεινε επί σημαντικό χρονικό διάστημα, διαπιστώνεται ότι πρόκειται για νέο, υγιή και μορφωμένο άνδρα, σουνίτη μουσουλμάνο, εθνοτικής καταγωγής Pashtun, με ορισμένη εργασιακή πείρα και επαρκή εξοικείωση με τις εν λόγω περιοχές. Το συγκεκριμένο θρησκευτικό και εθνοτικό προφίλ δεν τον εντάσσει, αφ’ εαυτού, σε ομάδα που αντιμετωπίζει αυξημένο κίνδυνο από τις de facto αρχές των Ταλιμπάν, ενώ ούτε ο ίδιος επικαλέστηκε σχετικό φόβο. Περαιτέρω, από την προηγηθείσα αξιολόγηση δεν έγινε αποδεκτό ότι ο Αιτητής υπήρξε προσωπικός στόχος της αντίπαλης οικογένειας ή ότι τα μέλη αυτής διατηρούν πράγματι διασυνδέσεις με τους Ταλιμπάν. Η δε ύπαρξη της κτηματικής διαφοράς, ακόμη και εάν θεωρηθεί πραγματική, δεν αρκεί αφ’ εαυτής για τη θεμελίωση ενεστώτος και εξατομικευμένου κινδύνου για τον ίδιο, ιδίως λαμβανομένου υπόψη ότι, μετά την αποχώρηση της οικογένειάς του από την Khost, διέμεινε επί σειρά ετών στην Καμπούλ και στη Zabul χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε επίθεση ή άλλη σοβαρή βλάβη. Υπό το φως, επομένως, τόσο των προσωπικών του περιστάσεων όσο και της φύσης και της έντασης των καταγεγραμμένων περιστατικών ασφαλείας στις περιοχές αυτές, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν προκύπτει εύλογη πιθανότητα να υποστεί, σε περίπτωση επιστροφής και εγκατάστασής του είτε στη Zabul είτε στην Καμπούλ, δίωξη ή σοβαρή βλάβη λόγω προσωπικής και εξατομικευμένης στοχοποίησης.

89.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

27.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

28.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15 (α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

29.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

30.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

90.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28]. Με βάση τα ανωτέρω δεδομένα, το Δικαστήριο κρίνει ότι στην περιοχή καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, ήτοι τη Zabul και επικουρικώς στην Kabul, δεν υφίσταται επί του παρόντος κατάσταση εσωτερικής ένοπλης σύρραξης τέτοιας φύσης και έντασης ώστε να μπορεί να εξομοιωθεί με την κατάσταση ένοπλης σύγκρουσης που επικρατούσε στη χώρα πριν από την ανάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν τον Αύγουστο του 2021. Πράγματι, μολονότι εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται ένοπλες ομάδες, όπως το ISKP, το NRF και το AFF, και να καταγράφονται περιστατικά ένοπλης βίας και επιθέσεων στην Καμπούλ, οι διαθέσιμες πληροφορίες καταδεικνύουν σημαντική μείωση της έντασης και της έκτασης της ένοπλης βίας μετά το 2021, με τις ενέργειες των ομάδων αντίστασης να είναι χαμηλής έντασης και να στρέφονται κατά κύριο λόγο εναντίον των de facto αρχών. Ως εκ τούτου, δεν προκύπτει η ύπαρξη παρατεταμένων και γενικευμένων ένοπλων συγκρούσεων στις εν λόγω περιοχές μεταξύ των de facto αρχών και οργανωμένων ένοπλων ομάδων τέτοιας έντασης ώστε η κατάσταση να δύναται, υπό τα υφιστάμενα δεδομένα, να χαρακτηριστεί ως εσωτερική ένοπλη σύρραξη κατά την έννοια της σχετικής νομολογίας του ΔΕΕ. Ως εκ τούτου, παρέλκει η οποιαδήποτε άλλη εξέταση των συστατικών στοιχείων της υπό εξέταση διάταξης.

91.          Επικουρικώς, ως  προς τις περιστάσεις του Αιτητή, επισημαίνεται ότι ο Αιτητής είναι άνδρας νεαρής ηλικίας και χωρίς προβλήματα υγείας. Πρόκειται για λειτουργικά αυτόνομο και ικανό προς εργασία και αυτοσυντήρηση πρόσωπο. Είναι περαιτέρω εξοικειωμένος με την περιοχή, καθότι διέμενε για αρκετά χρόνια, άρα σε θέση να γνωρίζει και να αξιολογεί επαρκώς τους κινδύνους, δεν έχει τεκμηριώσει περιστατικό παρελθούσας δίωξης, ενώ διαθέτει ευρύτερο υποστηρικτικό δίκτυο. Ως εκ τούτου, κρίνεται ότι ο Αιτητής ως άμαχος δεν διατρέχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, ένεκα του επιπέδου των ένοπλων συγκρούσεων που λαμβάνουν χώρα στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του.

31.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω [Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66].

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με € 1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.