ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ
Υπόθεση αρ. ΔΚ 12/2026
21 Αυγούστου 2026
[Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]
Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος
Μεταξύ:
H. E.
Αιτητής
και
Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας
Καθ' ων η Αίτηση
Ι. Γιάννης (κος) για Γεώργιος Βασιλόπουλος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε, Δικηγόρος για τον Αιτητή
Ν. Κουρσάρης (κος) για Ν. Κουρσάρης Δ.Ε.Π.Ε., για τους Καθ' ων η Αίτηση
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται με το αιτητικό Α) απόφαση του δικαστηρίου με την οποία να ακυρώνεται η απόφαση των καθ΄ων η αίτηση ημερομηνίας 20/04/2026, για την έκδοση διατάγματος κράτησης εναντίον του αιτητή, και με την οποία να διατάζεται η άμεση απελευθέρωση του αιτητή, ο αιτητής αιτείται διαζευκτικά προς το Α), με το αιτητικό Β), την ακύρωση και/ή τροποποίηση του διατάγματος κράτησης και στη θέση του να διατάζονται εναλλακτικά της κράτησης του αιτητή μέτρα, κατά την κρίση του Δικαστηρίου. Περαιτέρω, με το αιτητικό Γ) ο αιτητής αιτείται οποιαδήποτε άλλη θεραπεία το Σεβαστό Δικαστήριο ήθελε κρίνει ορθή και δίκαια υπό τις περιστάσεις.
Όπως αναφέρεται στα γεγονότα της Ένστασης, η οποία καταχωρήθηκε από τον ευπαίδευτο δικηγόρο που εκπροσωπεί τον Γενικό Εισαγγελέα και τα οποία υποστηρίζονται από σχετικά Τεκμήρια αλλά και όπως προκύπτει από τους Διοικητικούς Φακέλους που έχουν κατατεθεί στα πλαίσια εξέτασης της παρούσας υπόθεσης, ο αιτητής είναι υπήκοος Τουρκίας, με ημερομηνία γέννησης τις 03/03/1990. Στις 07/04/2026 συνελήφθη για το αδίκημα της παράνομης παραμονής. Εναντίον του εκδόθηκαν διατάγματα κράτησης και απέλασης δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου (Κεφ. 105) στις 08/04/2026.
Στις 14/04/2026 ο αιτητής υπέβαλε αίτηση ασύλου, και στις 20/04/2026 το διάταγμα κράτησης δυνάμει του άρθρου 14 του περί Αλλοδαπών και Μετανάστευσης Νόμου (Κεφ. 105) που εκδόθηκε στις 08/04/2026 ακυρώθηκε και εκδόθηκε διάταγμα κράτησης βάσει του περί Προσφύγων Νόμου δυνάμει του άρθρου 9ΣΤ (2)(β) και του άρθρου 9ΣΤ (2)(δ) και το διάταγμα απέλασης ανεστάλη την 20/04/2026 λόγω της εν αναμονή εξέτασης του αιτήματος ασύλου του αιτητή.
Στις 12/05/2026 το αίτημα ασύλου του αιτητή απορρίφθηκε πρωτοβάθμια και η σχετική απόφαση επιδόθηκε σε αυτόν στις 22/05/2026. Στις 02/06/2026 ο αιτητής υπέβαλε προσφυγή στο Δ.Δ.Δ.Π. με αριθμό 1185/26 κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία ακόμα εκκρεμεί προς εκδίκαση. Επιπρόσθετα, ο αιτητής υπέβαλε προσφυγή με αριθμό 559/26 στο Διοικητικό Δικαστήριο κατά των διαταγμάτων κράτησης και απέλασης, και το διάταγμα απέλασης ανεστάλη εκ νέου στις 05/06/2026 μέχρι την εκδίκαση της προσφυγής 559/26 ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου. Οι συνήγοροι του αιτητή και των καθ΄ων η αίτηση ανάφεραν ότι η προσφυγή με αρ. 559/26 αποσύρθηκε στις 24/06/2026.
Στις 18/06/2026 έγινε επαναξιολόγηση της κράτησης του αιτητή, με την εισήγηση για συνέχιση της κράτησης του βάσει του άρθρου 9ΣΤ (2)(β) και του άρθρου 9ΣΤ (2)(δ) του περί Προσφύγων Νόμου. Το εν λόγω διάταγμα αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας.
Η πλευρά της καθ' ης η αίτηση, με την καταχώρηση της ένσταση της, στις 01/07/2026, ήγειρε ζήτημα μη παραδεκτού της προσφυγής, υποστηρίζοντας ότι η παρούσα προσφυγή είναι εκπρόθεσμη.
Αυτό διότι, ως ο συνήγορος των καθ΄ων η αίτηση εισηγείται, το επίδικο διάταγμα κράτησης του αιτητή κοινοποιήθηκε σε αυτόν στις 21/04/2026, ενώ η προσφυγή καταχωρήθηκε μετά την παρέλευση της σχετικής προθεσμίας των 15 ημερών από την επίδοση του προσβαλλόμενου διατάγματος, ήτοι στις 25/06/2026.
Πάντα κατά την καθ' ης η αίτηση, η παρούσα προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, καθότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιήλθε στην γνώση του αιτητή στις 21/04/2026 (βλ. ερυθρό 98 στο διοικητικό φάκελο της υπόθεσης, που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1), μιας και στην επιστολή κοινοποίησης του περιεχομένου του διατάγματος κράτησης, ο αιτητής φαίνεται να έχει υπογράψει την παραλαβή, φέρει ημερομηνία και υπογραφή αστυνομικού και από το περιεχόμενο του προκύπτει ότι ο αιτητής ενημερώθηκε για το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου.
Η πλευρά του αιτητή αρνείται την ανωτέρω θέση, υποστηρίζοντας ο συνήγορος του αιτητή ότι ο αιτητής έλαβε για πρώτη φορά γνώση του περιεχομένου του επιδίκου διατάγματος στις 24/06/2026.
Ακολούθως, ενόψει της πιο πάνω θέση, στις 03/07/2026, καταχωρήθηκε αίτηση για προσαγωγή μαρτυρίας από τον συνήγορο του αιτητή, αίτημα που αφορούσε την επιθυμία του Αιτητή να παρουσιάσει οτιδήποτε σχετικό με την εκπρόθεσμη ή μη καταχώρηση της προσφυγής.
Στις 22/07/2026, η αίτηση προσαγωγής μαρτυρίας εγκρίθηκε από το παρόν Δικαστήριο μιας και η προτεινόμενη μαρτυρία κρίθηκε ως σχετική, κατόπιν έκδοσης δικαστικής απόφασης. Στις 24/07/2026, καταχωρήθηκε η εγκριθείσα μαρτυρία υπό την μορφή ενόρκου δηλώσεως δικηγόρου του αιτητή. Στην εν λόγω μαρτυρία προβάλλεται μεταξύ άλλων ότι ο αιτητής έλαβε γνώση του επίδικου διατάγματος κράτησης ημερ. 20/04/26 στις 24/06/2026, όταν του το προώθησε ο δικηγόρος του αιτητή στον αιτητή μέσω της εφαρμογής WhatsApp, με τον Αιτητή επίσης να αρνείται ότι η υπογραφή στο εν λόγω έγγραφο ανήκει σ΄ αυτόν αλλά ότι ανήκει σε κάποιο τρίτο πρόσωπο, επισυνάπτοντας περί τούτου την όλη μεταξύ τους συνομιλία ήτοι τα στιγμιότυπα οθόνης κινητού τηλεφώνου (screenshots), στα οποία απεικονίζονται τα μηνύματα μεταξύ του δικηγόρου του αιτητή και του αιτητή, με ημερομηνία αποστολής και παραλαβής την 24/06/2026.
Επιχειρηματολογώντας επί των πιο πάνω θέσεων και προς αντίκρουση της προβαλλόμενης προδικαστικής ένστασης, ο συνήγορος του αιτητή προέβαλε ότι το επίδικο διάταγμα κράτησης ουδέποτε επιδόθηκε στον αιτητή στις 21/04/2026, πως η υπογραφή που φέρει δεν είναι δική του και πως ο αιτητής έλαβε γνώση γι΄αυτό την ημέρα που του προωθήθηκε από τον συνήγορο του ήτοι στις 24/06/2026 ενώ επιπροσθέτως είναι η θέση του πως δεν έχει ενημερωθεί στην γλώσσα του ήτοι την Τούρκικη, ως επιτάσσει ο Νόμος.
Περαιτέρω, ο συνήγορος των καθ΄ων η αίτηση επαναλαμβάνει ότι η παρούσα προσφυγή είναι εκπρόθεσμη, καθότι η προσβαλλόμενη απόφαση περιήλθε στην γνώση του αιτητή στις 21/04/2026, μιας και ο αιτητής έχει υπογράψει την παραλαβή του διατάγματος, φέρει ημερομηνία και υπογραφή αστυνομικού και από το περιεχόμενο του προκύπτει ότι ο αιτητής ενημερώθηκε για το περιεχόμενο του εν λόγω εγγράφου.
Πρόσθετα, ως προς τον ισχυρισμό του συνηγόρου του αιτητή περί του ότι η υπογραφή στο υπό κρίση διάταγμα κράτησης δεν είναι του ιδίου και ότι η γλώσσα του επίδικου διατάγματος είναι σε γλώσσα μη κατανοητή για αυτόν, αντικρούοντας τον εν λόγω ισχυρισμό, ο συνήγορος τον καθ΄ων η αίτηση προβάλει ότι η κατ΄ ισχυρισμό πλαστογραφία δεν μπορεί να εξεταστεί από το παρόν Δικαστήριο καθότι δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε μαρτυρία εμπειρογνώμονα γραφολόγου στην οποία μπορεί να βασιστεί το Δικαστήριο, παραπέμποντας σε σχετική νομολογία επι τούτου. Επιπρόσθετα, ο συνήγορος των καθ΄ων η αίτηση προς αντίκρουση του ισχυρισμού του συνηγόρου του αιτητή όσον αφορά τις αναφορές του περί μη κατανόησης της γλώσσας του επίδικου διατάγματος, προβάλει ότι ο αιτητής εκπροσωπείτο από δικηγόρο ο οποίος στα πλαίσια της ένορκης δήλωσης για προσαγωγή μαρτυρίας, κατέθεσε συνομιλία που είχε με τον αιτητή στην Αγγλική γλώσσα όπου καμία μαρτυρία δεν έχει προσκομιστεί και να στηρίζει την θέση του αιτητή ότι δεν κατανοεί την Αγγλική γλώσσα, προσθέτοντας ότι μετά βεβαιότητας ο αιτητής έλαβε γνώση σε γλώσσα κατανοητή για τον ίδιο.
Πριν από την εξέταση των εγειρόμενων λόγων ακύρωσης, προέχει, λόγω της φύσης της, αλλά και ως θέμα λογικής προτεραιότητας, η εξέταση της προδικαστικής ένστασης που έχει προβάλει η πλευρά των καθ΄ων η αίτηση με την ένσταση τους, σύμφωνα με την οποία η προσφυγή έχει καταχωρηθεί εκπρόθεσμα και, συνακόλουθα, υπόκειται σε απόρριψη ως απαράδεκτη.
Το εν λόγω ζήτημα, κατά πάγια και διαχρονική νομολογία, μπορεί να εξεταστεί και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο Όπως λέχθηκε στην Δημοκρατία ν. Ματθαίου (1990) 3 ΑΑΔ 2452, 2464:
«Θέματα δημόσιας τάξης - δικαιοδοσία του Δικαστηρίου, όπως είναι η εκτελεστότητα της προσβαλλόμενης διοικητικής πράξης, η ύπαρξη έννομου συμφέροντος, το εκπρόθεσμο της καταχώρισης της προσφυγής, εξετάζονται και πρέπει να εξετάζονται από το Δικαστήριο αυτεπάγγελτα (ex proprio motu) - βλ., μεταξύ άλλων, Eleni Vrahimi & Another and the Republic (Attorney - General) (1967) 3 C.L.R. 691; Nikos Lambrakis v. Republic (Educational Service Committee) (1970) 3 C.L.R. 72; Cyprus Transport Co. Ltd & Another v. Republic (Permits Authority) (1970) 3 C.L.R. 163; Razis & Another v. Republic (1982) 3 C.L.R. 45).»
Αν η προσφυγή όντως κριθεί εκπρόθεσμη, τότε οποιοιδήποτε άλλοι ισχυρισμοί και προβαλλόμενοι λόγοι ακύρωσης παύουν να έχουν οποιαδήποτε σημασία (βλ. Μιχάλης Χάλιου ν. Της Κυπριακής Δημοκρατίας, Υποθ.Αρ.435/2008,ημερ.5.3.2010).
Έχω εξετάσει με δέουσα προσοχή τα εκατέρωθεν επιχειρήματα σχετικά με το εκπρόθεσμο ή μη της παρούσας προσφυγής, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιον μου διά των γραπτών αγορεύσεων του δικηγόρου του αιτητή και των καθ' ων η αίτηση, καθώς επίσης και των στοιχείων που περιλαμβάνονται στους διοικητικούς φάκελους που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια.
Το άρθρο 146 εδάφιο 3 του Συντάγματος αναφέρει:
«…..H προσφυγή ασκείται εντός εβδομήκοντα πέντε ημερών από της ημέρας της δημοσιεύσεως της αποφάσεως ή της πράξεως ή, εν περιπτώσει μη δημοσιεύσεως ή εν περιπτώσει παραλείψεως, από της ημέρας καθ’ ην η πράξις ή παράλειψις περιήλθεν εις γνώσιν του προσφεύγοντος, εκτός εάν προβλέπεται διά νόμου, ρητά, διαφορετική προθεσμία άσκησης προσφυγής κατά απόφασης πράξης ή παράλειψης …... »
Ακολούθως το άρθρο 12 Α εδάφιο (2) παράγραφος (θ) του Περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου του 2018 ( Ν. 23(Ι)/2018) αναφέρει:
« ……………………..
(2) Ανεξάρτητα από τις διατάξεις του εδαφίου (1), προσφυγή που αφορά οποιαδήποτε από τις πιο κάτω αποφάσεις ή διατάγματα ασκείται εντός προθεσμίας δεκαπέντε (15) ημερών από την ημερομηνία κοινοποίησης της απόφασης και/ή επίδοσης του διατάγματος κράτησης:
…………………….
(θ) διάταγμα κράτησης δυνάμει των διατάξεων του άρθρου 9ΣΤ του περί Προσφύγων Νόμου….»
Όπως προκύπτει από τις πιο πάνω διατάξεις, εάν η προσφυγή δεν καταχωρηθεί εντός της προθεσμίας που καθορίζει ο Νόμος τότε το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να επιληφθεί της εξέτασης εκπρόθεσμης προσφυγής (Τάκη ν. Δημοκρατίας (1997) 3 Α.Α.Δ. 4).
Εξάλλου, κατά πάγια νομολογία, η προθεσμία για καταχώρηση προσφυγής είναι ανατρεπτική, ώστε η μη καταχώρηση εντός του επιτρεπόμενου χρόνου να την καθιστά απαράδεκτη, (βλ. Potamitis v. Water Board of Limassol (1985) 3 C.L.R. 260 και Γανωματής ν. Δημοκρατίας (2008) 3 Α.Α.Δ. 133).
Στην υπόθεση Πουργούρας ν. Οργανισμός Κυπριακής Γαλακτοκομικής Βιομηχανίας (1997) 4(Ε) ΑΑΔ 3259, αναφέρθηκαν τα εξής (υπογράμμιση του παρόντος δικαστηρίου):
«Όταν η πράξη δεν είναι από αυτές που απαιτείται δημοσίευσή τους, η προθεσμία αρχίζει από την ημέρα που η πράξη περιήλθε εις γνώση του αιτητή. Η γνώση πρέπει να είναι πλήρης. Πλήρης θεωρείται η γνώση όταν επιτρέπει στον ενδιαφερόμενο να διαγνώσει με βεβαιότητα και ακρίβεια την υλική ή ηθική ζημιά που υφίσταται από την πράξη (βλέπε μεταξύ άλλων Papaioannou v. Republic (1982) 3 C.L.R. 103).».
Στην απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Panayiotis Papaioannou ν. The Republic (1982) 3 CLR 103, ημ.25/02/82, λέχθηκε ότι η γνώση δεν είναι απαραίτητο να εκτείνεται σε κάθε λεπτομέρεια της απόφασης και εφόσον ο επηρεαζόμενος έχει τις πληροφορίες για να καταλάβει τον λόγο της απόφασης και τις επιπτώσεις αυτής στην νομική του κατάσταση, θα θεωρηθεί επαρκής παρά την παράλειψη ασήμαντων λεπτομερειών (υπογράμμιση του παρόντος δικαστηρίου):
«On a review of Greek case law, as it emerges from the Conclusions of Case Law of the Greek Council of State supra and Tsatsos' Application for Annulment, supra, the following propositions emerge that should guide the Court in determining whether an act has become executory and, secondly, the date from which time begins to run.
A) Where publication in the Official Gazette is required by law, such publication is essential for the activation of time with regard to third parties. But this is not the only source from which parties directly affected thereby may gain knowledge, and if they gain knowledge in any other way prior to publication, then, as far as they are concerned, time begins to run from the date they gained such knowledge.
B) Notification of a decision where envisaged by law, need not be effected in any solemn manner; it can take any form provided it is effective.
C) Notification need not extend to every detail of the decision. So long as it adequately acquaints the party affected thereby of the result and the basis of the reasoning behind it, it will be held sufficient notwithstanding the omission of inconsequential details.
D) Where written notification is required by the law, dispatch of such communication is not of necessity a prelude to the activation of time. Time begins to run from the moment that the party affected thereby gains knowledge of the decision. Hence, if knowledge is otherwise gained, time commences to run from then onwards.
E) The knowledge necessary to set in motion the time provisions of Article 146.3 must be extensive enough to acquaint the party affected thereby sufficiently of the implications of the decision on his status and position thereby enabling him to pursue remedial steps available under the law.
The above principles of administrative law found approval in Cyprus by the Supreme Constitutional Court, as well as the Supreme Court on numerous occasions. (See, inter alia, John Moron v. The Republic, 1 R.S.C.C. 10; The Holy See of Kitium v. The Municipal Council of Limassol, 1 R.S.C.C. 15; Anastasis Kariolou v. The Municipality of Kyrenia and Others (1971) 3 C.L.R. 455). »
Ακολούθως, σύμφωνα δε με το άρθρο 9ΣΤ (8) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6 (Ι)/2000 η διοίκηση έχει υποχρέωση (υπογράμμιση του παρόντος Δικαστηρίου) «να ενημερώνει αμέσως και γραπτώς κάθε υπό κράτηση αιτητή, σε γλώσσα που ο τελευταίος κατανοεί είτε εύλογα θεωρείται ότι κατανοεί, για τους λόγους κράτησης, για τις δικαστικές διαδικασίες που αναφέρονται στα εδάφια (6) και (7) και για τη δυνατότητα αίτησης περί δωρεάν νομικής αρωγής».
Το δε, βάρος απόδειξης ότι, η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη το φέρει, κατά κανόνα, αυτός που προβάλλει τον ισχυρισμό αυτό, εδώ η πλευρά των καθ΄ων (βλ. KRITIOTIS ΚΑΙ MUNICIPALITY OF PAPHOS & OTHERS (1986) 3 C.L.R. 322, 346; ΜΑΡΚΙΔΟΥ ΚΑΙ Κ.Ο.Τ. (1992) 4 (ΣΤ) Α.Α.Δ. 4472, 4482). Όπως χαρακτηριστικά λέχθηκε στην Γιώργος Φάντης ν. Ε.Τ.Ε.Κ., Υποθ. Αρ. 131/2010, ημερ. 12.11.2012, «Είναι πράγματι ορθό ότι το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού ότι η προσφυγή είναι εκπρόθεσμη φέρει το μέρος που επικαλείται το εκπρόθεσμο, ενώ πρέπει επίσης η κοινοποίηση της απόφασης να αποδεικνύεται ως λαβούσα πράγματι χώρα (Πορίσματα Νομολογίας του Συμβουλίου της Επικρατείας, 1929 - 1959, σελ. 252).».
Εν πρώτοις, δε χωρεί αμφιβολία ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, ήτοι το επίδικο διάταγμα κράτησης του αιτητή, εκδόθηκε στις 20/04/2026. Στην επιστολή κοινοποίησης του περιεχομένου του προσβαλλόμενου διατάγματος κράτησης ημερ. 20/04/2026 (ερυθρό 98 στο Διοικητικό φάκελο που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1) αναφέρονται τα εξής, ως μπορεί να αναγνωστεί από το παρόν Δικαστήριο, καθότι το εν λόγω έγγραφο δεν είναι εύκολα αναγνώσιμο:
« Detention and Deportation orders served to him/her on 21/04 and time 1.00. After I read them to him/her and he/she understood the content, he/she signed/not signed in my presence, providing him/her with copies.
Signature of Alien [….]
Signature of police officer [ …] Λοχ. [ ] Γ. Α. ».
Αν και δεν παρέχεται οποιαδήποτε πληροφόρηση αναφορικά με την ταυτότητα του προσώπου που υπέγραψε, ούτε από την ίδια την επιστολή προκύπτει οτιδήποτε σχετικό με την προέλευση της εν λόγω υπογραφής, ωστόσο, στη βάση των όσων εκτίθενται στην υπό αναφορά επιστολή και δη από το λεκτικό της εκεί περιεχόμενης σφραγίδας, κατ' εφαρμογή της λογικής ερμηνείας, αλλά και δεδομένου του τεκμηρίου της νομιμότητας και κανονικότητας των διοικητικών πράξεων (βλ. Βασιώτης Κονστρ. Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού (1989) 3 Α.Α.Δ. 3193, Αριστείδης Παπάς ν. Συμβουλίου Βελτιώσεως Κακοπετριάς (1989) 3 Α.Α.Δ. 322, Γεώργιος Π. Ζαχαριάδης Λτδ ν. Δήμου Λεμεσού (1989) 3 Α.Α.Δ. 2129), κρίνω ότι εύλογα μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι η υπογραφή ανήκει στον αιτητή, ο οποίος υπέγραψε τόσο ότι παρέλαβε την επιστολή όσο και ότι κατανόησε το περιεχόμενο της, στοιχείο που τεκμαίρει την γνώση του. Παρόμοια προσέγγιση ακολούθησε το Διοικητικό Δικαστήριο στα πλαίσια της προσφυγής ABDELAZIZ ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ κ.α., Υπόθεση Αρ. 702/2019, 7/6/2019.
Από τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου που κατατέθηκε ως Τεκμήριο 1 (ερυθρό 98), διαφαίνεται ξεκάθαρα η υπογραφή του αιτητή στην επιστολή που του δόθηκε, όπως επίσης και τα στοιχεία του αστυφύλακα, κάτω από την υπογραφή του αιτητή. Υπάρχει επομένως εξωτερίκευση της πράξης, η οποία δεν παρέμεινε απλώς internum της διοίκησης. (βλ. Προσφυγή Αρ. 997/2013, MOHAMMAD TAJUL ISLAM ν. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ, ημερομηνίας 9.6.2013).
Συνεπώς, τα στοιχεία που έχω ενώπιον μου επιβεβαιώνουν εκ πρώτης όψεως πως ο αιτητής ενημερώθηκε πλήρως για το διάταγμα κράτησής του μιας και ο ίδιος έχει εναποθέσει την υπογραφή του δηλώνοντας ότι έλαβε γνώση και αντιλήφθηκε το περιεχόμενο του εγγράφου που του δόθηκε. Η ουσία της όλης υπόθεσης κρίνω ότι έγκειται στο γεγονός ότι ο αιτητής εμφαίνεται να έλαβε πλήρη γνώση για τους λόγους της κράτησης του, καθότι όχι μόνο έλαβε την επιστολή από τον αστυφύλακα αλλά και υπέγραψε την παραλαβή της δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι κατανόησε το περιεχόμενο της.
Υπό τα δεδομένα αυτά, και εφόσον από τα στοιχεία του φακέλου προκύπτει εκ πρώτης όψεως γνώση της προσβαλλόμενης απόφασης σε χρόνο που καθιστά την προσφυγή εκπρόθεσμη, το βάρος, πλέον, απόδειξης του ισχυρισμού ότι, η προσφυγή ήταν εμπρόθεσμη έχει μετακυλήσει στους ώμους του αιτητή, με το να προσάγει είτε μαρτυρία είτε οποιοδήποτε στοιχείο προς τεκμηρίωση του ισχυρισμού του περί εμπρόθεσμης καταχώρησης ( βλ. σχετικά Αντώνιος Πατάτας ν. Κυπριακής Δημοκρατίας (1990) 3 Α.Α.Δ. 248).
Ο συνήγορος του αιτητή όντως παρουσίασε μαρτυρία στο Δικαστήριο, σύμφωνα με την οποία ο αιτητής επικαλείται ότι η υπογραφή στην επιστολή κοινοποίησης του περιεχομένου του επίδικου διατάγματος κράτησης δεν ανήκει στον ίδιο.
Όσον αφορά τον εν λόγω ισχυρισμό του αιτητή ήτοι περί του ότι η υπογραφή δεν ανήκει στον ίδιο αλλά σε τρίτο πρόσωπο, κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι η μαρτυρία που παρουσιάστηκε ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου ήταν ένορκη δήλωση δικηγόρου του αιτητή στην οποία αναφέρεται ότι η εν λόγω υπογραφή δεν ανήκει στον αιτητή, ως ο ίδιος ισχυρίστηκε, προσάγοντας επίσης επι τούτου σχετική γραπτή συνομιλία/ επικοινωνία από την εφαρμογή WhatsApp που είχε ο αιτητής με τον δικηγόρο του, στην οποία ο αιτητής επιβεβαιώνει ότι η υπογραφή δεν είναι του ιδίου αλλά τρίτου προσώπου.
Η εν λόγω μαρτυρία καταδεικνύει ότι ο αιτητής αμφισβητεί ρητώς ότι η επίδικη υπογραφή τέθηκε από τον ίδιο. Διαφορετικό, ωστόσο, είναι το ζήτημα κατά πόσο η αμφισβήτηση αυτή και το αποδεικτικό υλικό που προσκομίστηκε προς υποστήριξη της επαρκούν, για να ανατρέψουν όσα προκύπτουν από τον διοικητικό φάκελο και να θεμελιώσουν τον ισχυρισμό του αιτητή περί εμπρόθεσμης καταχώρησης της προσφυγή.
Η διαπίστωση κατά πόσο συγκεκριμένη υπογραφή προέρχεται ή όχι από ορισμένο πρόσωπο, όταν τούτο αμφισβητείται, ανάγεται σε ζήτημα που προϋποθέτει ειδική γνώση. Εν προκειμένω, πέραν της προαναφερθείσα ένορκης δήλωσης και της επισυναπτόμενης επί τούτης γραπτής συνομιλίας του αιτητή με τον δικηγόρο του, δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε ειδική μαρτυρία ή πραγματογνωμοσύνη προς τεκμηρίωση της εν λόγω θέσης ήτοι την γνησιότητα ή μη της υπογραφής.
Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο δεν δύναται να καλύψει το σχετικό αποδεικτικό κενό προβαίνοντας το ίδιο σε αξιολόγηση της υπογραφής και να εξαγάγει συμπέρασμα ως προς το κατά πόσο η υπογραφή τέθηκε ή όχι από τον αιτητή. Μια τέτοια προσέγγιση θα ισοδυναμούσε με ανάληψη από το Δικαστήριο αξιολόγησης για την οποία απαιτούνται ειδικές γνώσεις, ενέργεια που δεν μπορεί να προβεί το παρόν Δικαστήριο καθότι εκφεύγει των αρμοδιοτήτων και της δικαιοδοσίας του.
Συνεκτιμώντας επομένως αφενός τα στοιχεία του διοικητικού φακέλου από τα οποία προκύπτει εκ πρώτης όψεως η κοινοποίηση του περιεχομένου του επίδικου διατάγματος κράτησης στον αιτητή και η υπογραφή του ιδίου επι αυτού και αφετέρου την μαρτυρία που προσκομίστηκε, κρίνω ότι ο αιτητής δεν έχει αποσείσει το βάρος που έφερε να ανατρέψει τα όσα προκύπτουν από τον διοικητικό φάκελο ως προς την γνώση της προσβαλλόμενης πράξης.
Προχωρώ επομένως στην εξέταση του ετέρου ισχυρισμού του αιτητή περί του ότι ο ίδιος δεν μπορούσε να γνωρίζει το περιεχόμενο της επιστολής κοινοποίησης του περιεχομένου του διατάγματος κράτησης καθότι δεν του κοινοποιήθηκε στην γλώσσα του και ενόψει τούτου δεν έλαβε πλήρη γνώση του περιεχομένου του.
Ο ισχυρισμός αυτός εξετάστηκε υπό το φως του συνόλου του αποδεικτικού υλικού που τέθηκε ενώπιον μου και ιδίως της μαρτυρίας που παρουσιάστηκε μέσω της ένορκης δήλωσης ημερ. 24/07/26 που καταχωρήθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου.
Ειδικότερα, ως μπορεί να διαπιστωθεί από την προσκομισθείσα μαρτυρία που κατατέθηκε προς εξέταση ενώπιον του δικαστηρίου μέσω της ενόρκου δηλώσεως ημερ. 24/07/26 και των σχετικών επισυναπτόμενων εγγράφων, στην εν λόγω εμφαίνεται η συνομιλία που είχε ο αιτητής με τον δικηγόρο του στο Whatsup στην Αγγλική γλώσσα όπως επίσης και 3 εξερχόμενες κλήσεις του αιτητή προς τον δικηγόρο του.
Κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι στην εν λόγω ένορκη δήλωση δεν αναφέρεται οτιδήποτε σχετικό περί του κατά πόσο ο αιτητής είχε ή όχι γνώση της Αγγλικής γλώσσας.
Κατά το στάδιο των διευκρινήσεων και κατόπιν υποβολής σχετικού ερωτήματος από το παρόν δικαστήριο προς τον αιτητή, ο αιτητής ανάφερε ότι δεν γνωρίζει την αγγλική γλώσσα. Όταν κλήθηκε ωστόσο να εξηγήσει το περιεχόμενο της γραπτής επικοινωνίας του ιδίου με τον δικηγόρο του, που είχε προσκομιστεί στο Δικαστήριο και η οποία επικοινωνία μεσολάβησε στην Αγγλική, απέδωσε την δυνατότητα αυτή στη χρήση εφαρμογής τεχνητής νοημοσύνης (AI), μέσω της οποίας, κατά την θέση του, διαμορφώνονταν οι απαντήσεις του. Όταν ο αιτητής κλήθηκε να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η προφορική επικοινωνία μιας και από την προσκομισθείσα μαρτυρία εμφαίνονται και 3 εξερχόμενες τηλεφωνικές κλήσεις, αρχικά δήλωσε ότι προέβαινε επίσης στην εν λόγω ενέργεια μέσω εφαρμογής τεχνητής νοημοσύνης ενώ στην πορεία δήλωσε ότι η προφορική επικοινωνία μεσολάβησε μέσω τρίτου προσώπου.
Η εξήγηση αυτή, θα μπορούσε, κατ΄αρχήν να παρέχει απάντηση ως προς τον τρόπο με τον οποίο ήταν δυνατή η γραπτή επικοινωνία στην αγγλική γλώσσα. Δεν ισχύει όμως το ίδιο ως προς το σύνολο της επικοινωνίας που προκύπτει από το εν λόγω υλικό. Από την προσκομισθείσα μαρτυρία εμφαίνονται και 3 εξερχόμενες τηλεφωνικές κλήσεις. Όταν ο αιτητής κλήθηκε να εξηγήσει τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιήθηκε η προφορική επικοινωνία, οι απαντήσεις του δεν παρέμειναν σταθερές. Ενώ αρχικώς συνέδεσε και την εν λόγω επικοινωνία με τη χρήση εφαρμογής τεχνητής νοημοσύνης (AI), ακολούθως διαφοροποίησε την θέση του, αναφέροντας ότι άλλο πρόσωπο ήταν εκείνο που συνομιλούσε με τον δικηγόρο του.
Η μεταβολή της εκδοχής του ως προς τις τηλεφωνικές κλήσεις χωρίς οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία ή στοιχείο που να επιβεβαιώνει την παρουσία και παρέμβαση του τρίτου προσώπου, αποδυναμώνει την αξιοπιστία της εξήγησης που έδωσε επί του συγκεκριμένου ζητήματος.
Υπό το σύνολο των πιο πάνω δεδομένων, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να κατανοήσει το περιεχόμενο του επίδικου διατάγματος κράτησης, πόσο μάλλον συνεκτιμώντας το γεγονός ότι ο ίδιος έχει εναποθέσει την υπογραφή του, δηλώνοντας ότι κατανόησε το περιεχόμενο της επιστολής κοινοποίησης του επίδικου διατάγματος κράτησης.
Δεν υπάρχει οποιαδήποτε νομοθετική πρόνοια ή νομολογιακή αρχή που να επιβάλει άριστη γνώση της Αγγλικής γλώσσας ούτως ώστε να μπορεί ο εκάστοτε αιτητής να αντιληφθεί το περιεχόμενο ενός εγγράφου που είναι στην Αγγλική σχετικά με τους λόγους της κράτησης του, πόσω μάλλον και ενός εγγράφου που του επεξηγήθηκε και ακολούθως ο αιτητής υπέγραψε ότι κατανόησε το περιεχόμενο του.
Κρίνω ότι η έστω ελάχιστη γνώση της Αγγλικής γλώσσας τεκμαίρει γνώση όταν συνακόλουθα μετά την επεξήγηση του περιεχομένου της επιστολής γνωστοποίησης των λόγων κράτησης, τίθεται υπογραφή από τον αιτητή ο οποίος και υπέγραψε ότι έλαβε γνώση. Ο ίδιος ο συνήγορος του αιτητή δεν παρουσίασε οποιαδήποτε μαρτυρία που να δηλώνει ότι ο αιτητής δεν γνωρίζει την Αγγλική γλώσσα, ούτε και προέβαλε μέχρι και τον στάδιο των διευκρινήσεων την μη γνώση της Αγγλικής από τον αιτητή, ενώ από την προσαχθείσα μαρτυρία που ο ίδιος ο συνήγορος του αιτητή παρουσίασε στο Δικαστήριο, εμφαίνεται η συνομιλία του ίδιου του αιτητή με τον δικηγόρο του στην Αγγλική γλώσσα, στοιχείο που τεκμαίρει ένα επίπεδο γνώσης της Αγγλικής γλώσσας από τον αιτητή ( βλ. σχετικά επισυναπτόμενα έγγραφα που παρουσιάστηκαν και επισυνάφθηκαν στην ένορκη δήλωση ως έχει κατατεθεί στο Δικαστήριο) και ενόψει τούτου η έστω ελάχιστη γνώση της Αγγλικής σε συνδυασμό με την υπογραφή του αιτητή, κρίνεται ως πλήρης γνώση.
Περαιτέρω, προς ενίσχυση των πιο πάνω αναφερθέντων, η νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου δεν επιβάλει υποχρέωση για σύνταξη τέτοιων διαταγμάτων στη γλώσσα του αιτητή (βλ. Singh και Δημοκρατίας (2006) 3 Α.Α.Δ, 393). Ουδεμία υποχρέωση υπάρχει από το Νόμο για μετάφραση στη γλώσσα καταγωγής του αιτητή, εφόσον πρακτικώς θα ήταν αδύνατο να παρέχεται η δυνατότητα μετάφρασης σε τόσες γλώσσες που υπάρχουν και μπορεί να ομιλούνται από τον κάθε αιτητή ασύλου ( βλ. Προσφυγή Αρ. 1051/2010, Ferenko και Δημοκρατίας, ημερομηνίας 21.12.2011 ).
Ενόψει όλων των πιο πάνω, κρίνω ότι υπάρχει το τεκμήριο της νομιμότητας, που παράγεται από το γεγονός της εναπόθεσης σφραγίδας επί του εγγράφου, από την οποία προκύπτει να έχει επεξηγηθεί το περιεχόμενο στον αιτητή και αυτός να τα έχει αντιληφθεί μιας και έθεσε την υπογραφή του.
Ο αιτητής είχε πλήρη γνώση της απόφασης αλλά και των χρονικών περιθωρίων εντός των οποίων όφειλε να καταχωρήσει προσφυγή, όπως προκύπτει από το διοικητικό φάκελο (Τεκμήριο 1), όπου διαφαίνεται πως δόθηκε στον αιτητή δια χειρός η απόφαση μεταφρασμένη στην αγγλική γλώσσα, δηλαδή σε γλώσσα που ως εμφαίνεται από την γραπτή επικοινωνία που είχε ο αιτητής με τον δικηγόρου του ως προκύπτει από την μαρτυρία που παρουσιάστηκε στο Δικαστήριο, ο αιτητής κατανοούσε σε ένα επίπεδο. Το άρθρο 9ΣΤ (8) του Περί Προσφύγων Νόμου, Ν. 6(Ι)/2000, ως αναφέρεται ανωτέρω απαιτεί, να ενημερώνεται ο αιτητής σε γλώσσα που ο τελευταίος κατανοεί είτε εύλογα θεωρείται ότι κατανοεί΄ και επομένως ουδεμία παραβίαση του εν λόγω άρθρου υφίσταται, μιας και δεν έχω εντοπίσει οτιδήποτε που να καταδεικνύει το αντίθετο.
Συνεπώς, το βάρος απόδειξης του ισχυρισμού ότι, η προσφυγή ήταν εμπρόθεσμη είχε μετακυλήσει στους ώμους του αιτητή, ο οποίος, όμως, δεν κατάφερε να το αποσείσει.
Οι οποιεσδήποτε αναφορές του συνηγόρου του αιτητή στις γραπτές αγορεύσεις του ή κατά την ακροαματική διαδικασία της παρούσας υπόθεσης, δεν αποτελούν μαρτυρία, προς υποστήριξη του εμπροθέσμου της προσφυγής, αφού δεν είναι επιτρεπτή η προσκόμιση μαρτυρίας δια των γραπτών αγορεύσεων (βλ. ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ v. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ (2003) 3 ΑΑΔ 507).
Υπό το φως των όσων έχουν επεξηγηθεί ανωτέρω, καταλήγω ότι, ο αιτητής έλαβε πλήρης γνώση του περιεχομένου του προσβαλλόμενου διατάγματος κράτησης στις 21/04/2026 ενώ η παρούσα προσφυγή καταχωρήθηκε στις 25/06/2026 και ενόψει τούτου, κρίνω ότι η παρούσα προσφυγή καταχωρήθηκε εκπρόθεσμα. Συνεπώς, αυτή υπόκειται σε απόρριψη ως απαράδεκτη και παρέλκει η εξέταση οποιουδήποτε προβαλλόμενου λόγου ακυρώσεως.
Κατά συνέπεια, η προδικαστική ένσταση γίνεται δεκτή και η προσφυγή αποτυγχάνει και απορρίπτεται ως εκπρόθεσμη. Επιδικάζονται €1000 έξοδα εναντίον του αιτητή και υπέρ των καθ' ων η αίτηση. Η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται.
Χ. ΠΛΑΣΤΗΡΑ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο