ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 1020/2026

 

29 Σεπτεμβρίου 2026

 

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

O.Q .από τη Συρία

Αιτητής

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως.

Χ. Καστάνας, Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

(Παρούσα η διερμηνέας Alqarout Shahd για πιστή μετάφραση από τα αραβικά στα ελληνικά και αντίστροφα)

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 31/03/2026, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 27/04/2026 και με την οποία πληροφορήθηκε ότι το αίτημα του για διεθνή  προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίφθηκε στη βάση των άρθρων 13(2)(δ) και 18(7Β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025, καθώς και ότι αποφασίστηκε η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του στη βάση του άρθρου 13(2)(δ) του ιδίου Νόμου.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

O Αιτητής είναι υπήκοος της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας. Στις 18/10/2025 υπέβαλε αίτηση για παροχή Διεθνούς Προστασίας, αφού αφίχθηκε παράνομα  στην Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ έφυγε από τη χώρα καταγωγής του την 01/10/2024 και αφίχθηκε στη Δημοκρατία στις 10/10/2024. Στις 25/11/2025 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή, στην Υπηρεσία Ασύλου. Στις 30/03/2026 λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε Έκθεση/Εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή και στις 31/03/2026, εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός ενέκρινε την εν λόγω Έκθεση/Εισήγηση και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του Αιτητή για διεθνή προστασία. Στις 27/04/2026, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή, μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του Αιτητή (ως η σχετική Έκθεση/Εισήγηση), η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή την ίδια ημέρα.

 

Στις 11/05/2026 καταχωρήθηκε αυτοπροσώπως από τον Αιτητή η υπό εξέταση προσφυγή.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι ο Αιτητής αναφέρει στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας την επιθυμία του να υποβάλει ένσταση κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου προβάλλοντας τον ισχυρισμό πως δέχεται προσωπικές απειλές από την Κυβέρνηση της Συρίας και πως δεν εξετάστηκε ορθά η υπόθεση του από τη Υπηρεσία Ασύλου 

Δεδομένου του γεγονότος ότι ο Αιτητής εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου άνευ συνηγόρου, ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωσή του. Αυτό συνεπάγεται ότι ο Αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να θέσει με την προσφυγή του τα νομικά σημεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται και να τα αιτιολογήσει πλήρως.

 

Οι Καθ' ων η Αίτηση διατείνονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, και λήφθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, τη σχετική νομοθεσία και Κανονισμούς, καθώς και με βάση τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, είναι δε, επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από δέουσα έρευνα, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου και ύστερα από ορθή ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας των Καθ’ ων η Αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης.

Κατά την ακροαματική διαδικασία ο Αιτητής  ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι δεν μπορεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του καθώς κινδυνεύει η ζωή του εξαιτίας των πολιτικών του πεποιθήσεων και της συμμετοχής του σε διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα στο κυβερνείο Idlib, εναντίον της νέας κυβερνήσεως.

Οι Καθ’ ων η Αίτηση υιοθέτησαν το περιεχόμενο του Διοικητικού Φακέλου και υποστήριξαν, παράλληλα, ότι, κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του, ο Αιτητής υπέπεσε σε αντιφάσεις.

 

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

 

Ο Αιτητής κατά την υποβολή της αίτησης του για διεθνή προστασία, ως προς τα προσωπικά του στοιχεία κατέγραψε ότι είναι υπήκοος της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας, γεννηθείς στο κυβερνείο Idlib στις 01/08/2003. Ανέφερε ότι είναι άγαμος και άτεκνος και ομιλεί Αραβικά. Εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές μέσω Τουρκίας και αφού αρχικά εισήλθε δια θαλάσσης στις μη ελεγχόμενες από τη Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές.

Ανέφερε ότι ένας εκ των αδελφών του, βρίσκεται στη Κυπριακή Δημοκρατία ως Αιτητής διεθνούς προστασίας.

Ως προς τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του ο Αιτητής ανέφερε ότι αναχώρησε από τη χώρα του λόγω της κατάστασης ασφαλείας, τα σπίτια τους έχουν καταστραφεί και διαμένουν σε αυτοσχέδια καταλύματα, και επικρατούν συνθήκες συνεχόμενων αεροπορικών επιχειρήσεων με χρήση πυραύλων. Κατέφυγε στη Κύπρο για την ασφάλεια του ενώ παράλληλα δήλωσε ότι αποτελούσε επιθυμία του να βρεθεί στη Κύπρο.

 

Ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, κατά την συνέντευξη του επανέλαβε τους ισχυρισμούς του σχετικά με τα προσωπικά του στοιχεία. Επιπλέον πρόσθεσε ότι γεννήθηκε μεγάλωσε και διέμενε στο χωριό  Binnish ενώ για ένα μικρό διάστημα μετοίκησαν οικογενειακώς στην Ιορδανία και στη συνέχεια επέστρεψαν στη περιοχή Binnnish του κυβερνείου Adlib και τους τελευταίους δύο μήνες πριν εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του διέμενε στη περιοχή  Kafr Dariyan όπου παρέμεινε μέχρι τη μέρα που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του.

Αναφορικά με την πατρική του οικογένεια, ανέφερε ότι ο πατέρας του απεβίωσε περί το 2021, χωρίς να ανακαλεί την ακριβή ημερομηνία, έπειτα από βομβιστική επίθεση σε περιοχή κοντά στη Binnish. Στην περιοχή της Binnish διαμένουν η μητέρα του και τα τέσσερα αδέλφια του, ενώ ένας αδελφός του βρίσκεται στην Κύπρο ο οποίος αφίχθηκε στη Δημοκρατία νωρίτερα από τον ίδιο  και διαμένει μαζί του. Διατηρεί επικοινωνία με την οικογένειά του και τόσο ο ίδιος όσο και ο αδελφός του στην Κύπρο παρέχουν οικονομική στήριξη στην οικογένειά τους στη Συρία.

Αναφορικά με το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ανέφερε ότι φοίτησε στο σχολείο μέχρι και την έκτη τάξη, αλλά αναγκάστηκε να διακόψει την εκπαίδευσή του λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών, καθώς πολλά άτομα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την περιοχή εξαιτίας των συχνών βομβιστικών επιθέσεων.

Στη χώρα καταγωγής του εργαζόταν μαζί με τον πατέρα του ως λατόμος. Ομιλεί Αραβικά και λίγα Τουρκικά.

Αναφορικά με τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του ανέφερε ότι αυτοί σχετίζονται με τη συμμετοχή του σε διαδηλώσεις εναντίον του Julani. Ειδικότερα κατά την ελεύθερη αφήγησή του ανέφερε ότι τον Ιούνιο του 2024, πραγματοποιήθηκαν επανειλημμένα διαδηλώσεις στο χωριό του, Binnish, στις οποίες συμμετείχαν και γυναίκες, με αίτημα προς τον Julani για την απελευθέρωση των προσώπων που κρατούνταν στις φυλακές.

Ανέφερε ότι, κατά τη διάρκεια μίας από τις διαδηλώσεις, κρατούσε πινακίδα στο οποίο αναγραφόταν η φράση «Fall Julani». Επίσης, ανέφερε ότι είχε προβεί σε ανάρτηση σειράς δημοσιεύσεων σε σχετική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τις εν λόγω διαδηλώσεις και τις θέσεις που εξέφραζε, τις οποίες, σε μεταγενέστερο χρόνο, διέγραψε.

Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, κατά την περίοδο εκείνη εργαζόταν στην Kafr Dariyan, όταν αξιωματικός ασφαλείας μετέβη στην οικία της μητέρας του και της παρέδωσε αναφορά σχετικά με την επικείμενη σύλληψή του. Όπως ανέφερε, ο αξιωματικός προειδοποίησε τη μητέρα του ότι ο γιος της έπρεπε να παρουσιαστεί αυτοβούλως στην αστυνομία, διαφορετικά «θα τον βρουν κάτω από τη γη».

Μετά το περιστατικό αυτό, ο αιτών εγκατέλειψε το χωριό του και μετέβη στην Kafr Dariyan, όπου διέμενε μαζί με τον θείο του. Ανέφερε ότι δεν επιθυμούσε πλέον να παραμείνει στο χωριό του, ιδίως μετά τη σύλληψη ενός φίλου του, ο οποίος, σύμφωνα με τον ίδιο, υπέστη βασανιστήρια κατά την κράτησή του και έκτοτε αντιμετωπίζει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Ακολούθως, ο αιτητής ανέφερε ότι δανείστηκε χρήματα και εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του. Παρέμεινε για περίπου δύο μήνες σε περιοχή κοντά στα σύνορα, όπου κρυβόταν, προσπαθώντας να εισέλθει στην Τουρκία και να διαφύγει από τη χώρα. Ανέφερε επίσης ότι, την 01/06/2025, η μητέρα του παρέλαβε νέο ένταλμα σύλληψης, το οποίο του απέστειλε σε μορφή φωτογραφίας (ερ. 34 του Δ.Φ.).

Σε σειρά διευκρινιστικών ερωτήσεων αναφορικά με τις διαδηλώσεις στις οποίες έλαβε μέρος, ο Αιτητής ανέφερε ότι επρόκειτο για ειρηνικές διαδηλώσεις, στις οποίες άρχισε να συμμετέχει τον Ιούνιο του 2024 και συνέχισε να λαμβάνει μέρος σε αυτές σε αρκετές περιπτώσεις. Επανέλαβε ότι, κατά τη διάρκεια μίας εξ αυτών, κρατούσε πινακίδα στην οποία αναγραφόταν η φράση «Fall Julani».

Κατά την εν λόγω χρονική περίοδο, σύμφωνα με τον Αιτητή, οι Julani επέβαλαν γενικό φόρο, γεγονός που προκάλεσε αναστάτωση στον πληθυσμό. Ο ίδιος, σε μια προσπάθεια να στηρίξει τον λαό, συμμετείχε στις εν λόγω διαδηλώσεις, με την πρώτη του συμμετοχή να τοποθετείται, όπως ανέφερε, περί τις 17 Ιουνίου 2024. Πρόσθεσε ότι θεωρούσε τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις ως δικαίωμά του και ως τρόπο έκφρασης των απόψεών του.

Ερωτηθείς σχετικά με το περιεχόμενο των διαδηλώσεων, ανέφερε ότι συμμετείχε σε διαδήλωση με αίτημα την απελευθέρωση κρατουμένων, κατά τη διάρκεια της οποίας φώναζε συνθήματα μαζί με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Όπως ισχυρίστηκε, η εν λόγω διαδήλωση πραγματοποιήθηκε ημέρα Παρασκευή, μετά την προσευχή σε τζαμί. Ανέφερε, περαιτέρω, ότι στη συνέχεια οι διαδηλώσεις πραγματοποιούνταν κάθε Παρασκευή, μετά την προσευχή.

Ο Αιτητής ανέφερε ότι η τελευταία διαδήλωση στην οποία συμμετείχε ήταν εκείνη κατά την οποία κρατούσε την προαναφερθείσα πινακίδα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η εν λόγω διαδήλωση πραγματοποιήθηκε τρεις ημέρες πριν από την παραλαβή του εντάλματος σύλληψής του (ερ. 34 του Δ.Φ.).

Σε περαιτέρω διευκρινιστικές ερωτήσεις αναφορικά με τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις, ο Αιτητής ανέφερε ότι η πρώτη διαδήλωση στην οποία συμμετείχε ξεκίνησε από το κεντρικό παζάρι και κατέληξε στον κεντρικό δρόμο. Σε όλες τις διαδηλώσεις, όπως ανέφερε, συμμετείχε μαζί με δύο φίλους του και τον σύζυγο της αδελφής του. Ερωτηθείς σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο πληροφορήθηκε για την πραγματοποίηση της πρώτης διαδήλωσης, ανέφερε ότι κάθε εβδομάδα, μετά την προσευχή, εντόπιζαν έξω από το τζαμί τα άτομα που ξεκινούσαν τις διαδηλώσεις και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, ενημερώνονταν για τη διεξαγωγή τους.

Αναφορικά με την τελευταία διαδήλωση στην οποία συμμετείχε, ο Αιτητής ανέφερε αρχικά ότι αυτή πραγματοποιήθηκε περίπου στις 27 Ιουλίου 2024. Περιγράφοντας το περιστατικό, ανέφερε ότι, αφού ολοκλήρωσαν την προσευχή στο τζαμί, κρατούσε την προαναφερθείσα πινακίδα και μαζί με τα υπόλοιπα άτομα ξεκίνησαν τη διαδήλωση. Σύμφωνα με τον ίδιο, υπήρχαν πολλές κάμερες που κατέγραφαν τη διαδήλωση, καθώς και αρκετά άτομα που εργάζονταν για την κυβέρνηση. Ανέφερε, επίσης, ότι ο ίδιος ανάρτησε σχετικά βίντεο στον λογαριασμό του σε σχετική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης. Περίπου τρεις ημέρες αργότερα, όπως ισχυρίστηκε, παρέλαβαν το ένταλμα σύλληψής του, με αποτέλεσμα να θεωρεί ότι δεν μπορούσε πλέον να παραμείνει στο χωριό του. Ανέφερε ότι αποφάσισε να εγκαταλείψει το χωριό του, καθώς, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, στις φυλακές εφαρμόζονταν ιδιαίτερα απάνθρωπες μορφές βασανιστηρίων.

Όσον αφορά την ακριβή διαδρομή της πρώτης διαδήλωσης, ο Αιτητής διευκρίνισε ότι αυτή ξεκίνησε από τον χώρο έξω από το τζαμί και κατέληξε στον κεντρικό δρόμο αποκαλώντας τον ως «Market Road», ο οποίος διαχωρίζεται σε δύο δρόμους.

Αναφορικά με τις ημερομηνίες των υπόλοιπων διαδηλώσεων στις οποίες συμμετείχε, ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν θυμάται όλες τις ημερομηνίες. Ωστόσο, δήλωσε ότι θυμάται την 15η Ιουλίου 2024, καθώς, σύμφωνα με τον ίδιο, κατά την ημερομηνία αυτή ένα παιδί παρασύρθηκε από αυτοκίνητο που οδηγούσε άτομο το οποίο ανήκε στους ανθρώπους του Julani. Διευκρίνισε, επίσης, ότι δεν πραγματοποιούνταν όλες οι διαδηλώσεις μετά την προσευχή της Παρασκευής, καθώς ορισμένες λάμβαναν χώρα αργότερα κατά τη διάρκεια της νύχτας, ενώ άλλες πραγματοποιούνταν σε διαφορετικές ημέρες της εβδομάδας. Ερωτηθείς εάν οι διαδηλώσεις στις οποίες συμμετείχε πραγματοποιούνταν Παρασκευή, ανέφερε ότι αυτό ίσχυε μόνο για ορισμένες από αυτές.

Καθώς ο Αιτητής δήλωσε ότι δεν θυμόταν τις ακριβείς ημερομηνίες όλων των διαδηλώσεων, ερωτήθηκε σχετικά με το χρονικό διάστημα κατά το οποίο συμμετείχε σε αυτές. Ανέφερε ότι άρχισε να συμμετέχει μετά τον Ιούνιο του 2024 και συνέχισε μέχρι τον χρόνο κατά τον οποίο έλαβε το ένταλμα σύλληψης, τον Αύγουστο του 2024. Επισημάνθηκε στον Αιτητή ότι προηγουμένως είχε αναφέρει ως τελευταία ημερομηνία συμμετοχής του σε διαδήλωση την 27η Ιουλίου 2024, ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι η συμμετοχή του συνεχίστηκε μέχρι τον Αύγουστο του 2024. Προς διευκρίνιση της ανωτέρω αναφοράς, ο Αιτητής δήλωσε ότι η τελευταία διαδήλωση στην οποία πράγματι συμμετείχε ήταν εκείνη της 27ης Ιουλίου 2024 και ότι, μετά την παραλαβή του εντάλματος σύλληψης, σταμάτησε να συμμετέχει σε διαδηλώσεις.

Αναφορικά με την πινακίδα που κρατούσε κατά τη διάρκεια της τελευταίας διαδήλωσης και στην οποία αναγραφόταν η φράση «Fall Julani», ο Αιτητής ανέφερε ότι την είχε λάβει από άτομα που βρίσκονταν στη διαδήλωση και μοίραζαν πινακίδες τυχαία στους συμμετέχοντες. Πρόσθεσε ότι και άλλα άτομα κρατούσαν παρόμοιες πινακίδες.

Ο Αιτητής ανέφερε ότι είχε στο κινητό του βίντεο που έδειχναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων να συμμετέχουν στις διαδηλώσεις και τα παρουσίασε κατά τη διάρκεια της συνέντευξης. Ανέφερε επίσης ότι στο παρελθόν είχε αναρτήσει σε σχετική πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης φωτογραφίες και βίντεο του ίδιου από τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις, ωστόσο, μετά την παραλαβή του εντάλματος σύλληψης, διέγραψε τις συγκεκριμένες αναρτήσεις. Όταν ρωτήθηκε εάν πλέον στο προφίλ του στην εν λόγω πλατφόρμα η υπήρχε οποιοδήποτε στοιχείο που να αποδεικνύει τη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις, απάντησε ότι δεν υπήρχε, καθώς είχε διαγράψει τα πάντα. Ανέφερε επίσης ότι είχε αλλάξει το επώνυμο στο προφίλ του και ότι πλέον το όνομα στο προφίλ του ήταν «Omar Abdo» διευκρινίζοντας ότι το «Abdo» ήταν το όνομα του πατέρα του.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στο πρώτο ένταλμα σύλληψης. Την ημέρα εκείνη εργαζόταν στο Kafr Dariyan μαζί με τον θείο του. Όταν ολοκλήρωσε την εργασία του, επέστρεψε στο σπίτι του, όπου η μητέρα του τού ανέφερε ότι είχε έρθει ένταλμα σύλληψης. Η μητέρα του ήταν πολύ στενοχωρημένη.

Κληθείς να παραθέσει λεπτομέρειες αναφορικά με τα εντάλματα συλλήψεως ο Αιτητής ανέφερε ότι στις 1 Αυγούστου 2024, περίπου στις 11:00, άτομα πήγαν στο σπίτι του και ρώτησαν τη μητέρα του πού βρισκόταν ο Αιτητής. Τα άτομα αυτά της είπαν να του μεταφέρει ότι έπρεπε να παρουσιαστεί στις αρχές, διαφορετικά θα τον έβρισκαν ακόμη και «κάτω από τη γη».

Ο Αιτητής επέστρεψε στο σπίτι από την εργασία του περίπου στις 17:00. Όταν πληροφορήθηκε τι είχε συμβεί, μάζεψε τα προσωπικά του αντικείμενα και αποφάσισε να επιστρέψει στο Kafr Dariyan. Εξήγησε στη μητέρα του ότι δεν μπορούσε να παραμείνει άλλο εκεί, επειδή φοβόταν τη σύλληψη και τις συνθήκες που θα αντιμετώπιζε στη φυλακή, καθώς, όπως ανέφερε, πολλοί άνθρωποι είχαν υποστεί πολύ κακή μεταχείριση στις φυλακές. Έφαγε κάτι, μάζεψε τα πράγματά του και έφυγε για το Kafr Dariyan. Η μητέρα και ο αδελφός του τού δάνεισαν χρήματα για να μπορέσει να φύγει.

Έφτασε στο Kafr Dariyan περίπου στις 19:30 και πήγε στο σπίτι του θείου του, όπου παρέμεινε για περίπου δύο μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτών των δύο μηνών συνέχισε να εργάζεται ενώ παράλληλα, επικοινωνούσε με έναν διακινητή και περίμενε να βρεθεί διαθέσιμη διαδρομή για να μεταβεί στην Τουρκία. Όταν δεν υπήρχε διαθέσιμη διαδρομή, πήγαινε στην εργασία του. Ανέφερε ότι προσπάθησε περίπου δέκα φορές να μεταβεί στην Τουρκία.

Κατά την περίοδο εκείνη, το Kafr Dariyan ελεγχόταν από τον Julani, ωστόσο, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, η περιοχή ήταν ορεινή και δεν θεωρούσε πιθανό ότι ο Julani θα πήγαινε εκεί.

Κατά τη διάρκεια των δύο μηνών που παρέμενε στο Kafr Dariyan, άτομα εξακολουθούσαν να τον αναζητούν. Ανέφερε ότι δεν πήγαιναν κάθε ημέρα, αλλά ορισμένες ημέρες εμφανίζονταν και άλλες όχι. Δεν μπορούσε να προσδιορίσει με ακρίβεια πόσες φορές τον είχαν αναζητήσει. Ανέφερε, ωστόσο, ότι είχαν πάει και στο σπίτι του παππού του για να ρωτήσουν για εκείνον χωρίς να είναι σε θέση να ανακαλέσει την ακριβή ημερομηνία. Ανέφερε ότι η τελευταία φορά που τον αναζήτησαν ήταν την 1η Σεπτεμβρίου 2025 όπου κατά την επίσκεψη αυτή συνέβησαν τα ίδια πράγματα και παραδόθηκε στη μητέρα του ακόμη ένα ένταλμα σύλληψης.

Σύμφωνα με δικές του εκτιμήσεις, όπως ανέφερε, τον είχαν αναζητήσει περίπου έξι φορές ενώ σε τρεις από αυτές τις περιπτώσεις είχαν παραδώσει στη μητέρα του εντάλματα σύλληψης. Ανέφερε ότι είχε φωτογραφίες και των τριών ενταλμάτων. Όσον αφορά τον παππού του, οι αρχές είχαν μεταβεί στο σπίτι του μόνο για να ρωτήσουν πού βρισκόταν ο Αιτητής.

Δεν είχε συμβεί κάτι άλλο σε κάποιο μέλος της οικογένειάς του επειδή οι αρχές τον αναζητούσαν και δεν μπορούσαν να τον εντοπίσουν καθώς όπως εξήγησε θεωρούσε πως αναζητούσαν προσωπικά τον ίδιο και όχι την οικογένειά του.

Όταν ρωτήθηκε γιατί, πριν εγκαταλείψει το χωριό του, δεν είχε μετακινηθεί σε περιοχή που ελεγχόταν από τον Bashar al-Assad, προκειμένου να αποφύγει το ένταλμα του Julani, εξήγησε ότι εκείνη την περίοδο ο Bashar al-Assad ήταν ακόμη πρόεδρος της Συρίας και ότι θεωρούσε πιο επικίνδυνο για τον ίδιο να μεταβεί σε οποιαδήποτε περιοχή που ελεγχόταν από τον Assad, επειδή προερχόταν από την Idlib.

Όσον αφορά τα εντάλματα σύλληψης, ανέφερε ότι, πριν ο Julani γίνει πρόεδρος, οι κατηγορίες εναντίον του σχετίζονταν με το ότι έστρεφε ανθρώπους εναντίον του Julani. Στο δεύτερο και στο τρίτο ένταλμα είχαν προστεθεί οι κατηγορίες της προσβολής, της κακοποίησης/εξύβρισης και της υποκίνησης εναντίον της κυβέρνησης.

Ο Αιτητής εξήγησε ότι το πρώτο ένταλμα που έλαβε είχε εκδοθεί την 1η Αυγούστου 2024 και σε αυτό αναγραφόταν η κατηγορία «λαϊκό κίνημα εναντίον της Hayat Tahrir Al Sham». Το συγκεκριμένο ένταλμα είχε εκδοθεί πριν ο Julani γίνει πρόεδρος. Σύμφωνα με τον Αιτητή, είχε εκδοθεί από την Εισαγγελία. Ανέφερε επίσης ότι όλοι οι οργανισμοί ή οι υπηρεσίες που αναφέρονταν στα εντάλματα ανήκαν στην ίδια αρχή.

Το δεύτερο ένταλμα είχε εκδοθεί την 1η Ιουνίου 2025 και οι κατηγορίες αφορούσαν προσβολή, κακοποίηση/εξύβριση και υποκίνηση εναντίον της κυβέρνησης διευκρινίζοντας παράλληλα ότι ο ίδιος δεν είχε προσβάλει την κυβέρνηση. Το τρίτο ένταλμα είχε εκδοθεί την 1η Σεπτεμβρίου 2025 και περιείχε τις ίδιες κατηγορίες με το δεύτερο ένταλμα.

Στα εντάλματα αναφερόταν επίσης ότι είχε «διαφύγει από τη δικαιοσύνη». Ο αιτητής δήλωσε ότι δεν γνώριζε τι ακριβώς σήμαινε αυτή η διατύπωση και ότι ίσως σχετιζόταν με το γεγονός ότι είχε φύγει από τη διαδήλωση ή από την περιοχή μετά τη διαδήλωση.

Επιβεβαίωσε ότι τα συγκεκριμένα εντάλματα είχαν εκδοθεί από την κυβέρνηση του Julani. Όταν ρωτήθηκε σχετικά με την αναφορά στα εντάλματα ότι «δεν υπάρχει επίσημη σφραγίδα», δήλωσε ότι δεν γνώριζε τι ακριβώς σήμαινε αυτό.

Ερωτηθείς σχετικά, ανέφερε ότι πιστεύει ότι μέχρι σήμερα η κυβέρνηση του Julani εξακολουθεί να τον αναζητά. Δήλωσε με βεβαιότητα ότι το πιστεύει αυτό, επειδή είχε λάβει το τελευταίο ένταλμα σύλληψης την 1η Σεπτεμβρίου 2025 και, κατά τον χρόνο της συνέντευξης, είχαν περάσει μόνο περίπου δύο μήνες.

Όταν ρωτήθηκε τι τον έκανε να πιστεύει ότι η κυβέρνηση θα τον αναζητούσε παντού, απάντησε ότι ήταν εναντίον τους. Όταν ρωτήθηκε γιατί η κυβέρνηση θα ενδιαφερόταν τόσο πολύ για ένα άτομο που είχε συμμετάσχει σε περίπου επτά διαδηλώσεις, ενώ στις ίδιες διαδηλώσεις συμμετείχαν χιλιάδες άνθρωποι, εξήγησε ότι δεν θεωρούσε πως οι αρχές αναζητούσαν μόνο τον ίδιο. Ανέφερε ότι είχαν συλληφθεί και άλλα άτομα και ότι είχαν οδηγηθεί στη φυλακή.

Ο Αιτητής ανέφερε ότι συμμετείχε στις διαδηλώσεις με σκοπό, μεταξύ άλλων, να απελευθερωθούν οι άνθρωποι που βρίσκονταν στις φυλακές του Julani. Εξήγησε ότι ο Julani συνελάμβανε όσους ήταν εναντίον του.

Γνώριζε ότι είχαν συλληφθεί και άλλα άτομα λόγω της συμμετοχής τους στις διαδηλώσεις επειδή το είχε ακούσει από άλλους ανθρώπους. Είχε επικοινωνία με τον αδελφό του και τους φίλους του, οι οποίοι τον ενημέρωναν σχετικά. Η τελευταία φορά που πληροφορήθηκε ότι κάποιος συνελήφθη εξαιτίας των διαδηλώσεων ήταν περίπου έναν μήνα μετά την άφιξή του στην Κύπρο.

Όσον αφορά τον λόγο για τον οποίο συμμετείχε στις διαδηλώσεις εναντίον του Julani, εξήγησε ότι ο κόσμος διαδήλωνε και ότι ο ίδιος ήθελε να συμμετέχει μαζί τους, προκειμένου να απελευθερωθούν οι άνθρωποι από τις φυλακές και να μειωθεί η φορολογία.

Αναφορικά με τα εντάλματα σύλληψης που παραδόθηκαν στη μητέρα του ο Αιτητής ανέφερε ότι η μητέρα του τούς ενημέρωνε ότι δεν γνώριζε τίποτα για το πού βρισκόταν ο γιος της ενώ τα άτομα αυτά ήθελαν να μάθουν πού βρισκόταν ο αιτητής. Σύμφωνα με την κατάθεσή του, επισκέφθηκαν τη μητέρα του συνολικά έξι φορές.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά με το γεγονός ότι πολλοί Σύριοι αποφασίζουν πλέον να επιστρέψουν οικειοθελώς στη χώρα τους μετά τον πόλεμο και την πτώση του προηγούμενου καθεστώτος, δήλωσε ότι θεωρεί καλό το να επιστρέφουν οι άνθρωποι στα σπίτια τους και εάν δεν υπήρχε προσωπικός κίνδυνος για τη ζωή του, θα σκεφτόταν και ο ίδιος να επιστρέψει.

Σχετικά με την αίτησή του για άσυλο, στην οποία είχε αναφέρει ως λόγο αναχώρησης από τη χώρα του ότι έφυγε μόνο εξαιτίας του πολέμου, ενώ κατά τη συνέντευξη αναφέρθηκε στη συμμετοχή του στις διαδηλώσεις και στα εντάλματα σύλληψης, εξήγησε ότι πράγματι στην αίτησή του είχε αναφέρει μόνο τον πόλεμο. Δήλωσε ότι δεν κατανοούσε τη νομοθεσία και ότι έγραψε αυτό που έλεγαν όλοι οι άλλοι διευκρινίζοντας ότι δεν αντιμετώπιζε προσωπικό πρόβλημα εξαιτίας του πολέμου.

Ερωτηθείς ποιες θα ήταν οι συνέπειες σε περίπτωση επιστροφής του στη Συρία, απάντησε ότι σίγουρα θα συλλαμβανόταν.

Όταν ρωτήθηκε εάν θεωρεί ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση, εφόσον ήθελε να τον συλλάβει, θα εξέδιδε ένταλμα σύλληψης, απάντησε καταφατικά. Επιπλέον ανέφερε ότι οι αρχές της χώρας του θα του επέτρεπαν να επιστρέψει στη Συρία, αλλά στη συνέχεια θα τον συλλάμβαναν.

 

Υπό το φως των ως άνω πληροφοριών, ως αυτές προκύπτουν από τα πρακτικά της συνέντευξης και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου, ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου σχημάτισε την εισήγησή του επί τη βάση των εξής δύο (2) ουσιωδών ισχυρισμών: α) ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή, β) ισχυρισμός του Αιτητή ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας της συμμετοχής του σε διαδηλώσεις εναντίον του ισχύοντος καθεστώτος.

Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτοί, καθώς στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και η εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή, σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

Ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός ωστόσο απορρίφθηκε. Ειδικότερα και αναφορικά με τον ισχυρισμό του Αιτητή εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω του ότι έλαβε μέρος σε διαδηλώσεις εναντίον του υφιστάμενου καθεστώτος ο λειτουργός διέκρινε πως οι σχετικές δηλώσεις του Αιτητή χαρακτηρίζονταν από αντιφάσεις και έλλειψη συνοχής, συνέπειας και επαρκών πληροφοριών ενώ παράλληλα διαπιστώθηκε ότι το αρχικό του αίτημα κατά τη καταγραφή του αιτήματός του έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τα λεγόμενα του κατά τη διάρκεια της συνέντευξης.

Συγκεκριμένα, κατά τη καταγραφή του αιτήματός του ο Αιτητής κατέγραψε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας της έλλειψης ασφάλειας και εξαιτίας του γεγονότος ότι το σπίτι του είχε καταστραφεί ενώ ο ίδιος και η οικογένεια του διέμεναν σε σκηνές ενώ υπήρχαν εναέριες επιθέσεις με πυραύλους. Κατέφυγε στη Κύπρο για την ασφάλεια του ενώ παράλληλα δήλωσε ότι αποτελούσε επιθυμία του να βρεθεί στη Κύπρο. Ωστόσο ο λειτουργός έκρινε ότι ο Αιτητής ανακάλεσε τους ισχυρισμούς του κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του όπου ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας της συμμετοχής του σε διαδηλώσεις εναντίον του Al Julani.

Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις σχετικά με τον ισχυρισμό του, ο Αιτητή δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω της συμμετοχής του σε περισσότερες από επτά ειρηνικές διαδηλώσεις εναντίον της κυβέρνησης του Jolani, από τον Ιούνιο του 2024, με βασικά αιτήματα την απελευθέρωση κρατουμένων και τη μείωση της φορολογίας. Ανέφερε ότι σε μία διαδήλωση κρατούσε επιγραφή με το μήνυμα «Fall Jolani». Ο αρμόδιος λειτουργός διαπίστωσε ότι, κατά την περιγραφή των διαδηλώσεων, προέκυψαν σημαντικές χρονικές ασυνέπειες. Καθώς ο Αιτητής αρχικά ανέφερε ότι οι διαδηλώσεις πραγματοποιούνταν κάθε Παρασκευή μετά την προσευχή, ενώ στη συνέχεια δήλωσε ότι ορισμένες πραγματοποιούνταν άλλες ημέρες ή κατά τη διάρκεια της νύχτας. Παράλληλα, οι ημερομηνίες που ανέφερε για τη συμμετοχή του δεν συνάδουν με τον αρχικό ισχυρισμό του περί διαδηλώσεων κάθε Παρασκευή. Αντίστοιχη ασυνέπεια παρατηρήθηκε και ως προς την ημερομηνία της τελευταίας διαδήλωσης και την ημερομηνία κατά την οποία έλαβε το πρώτο ένταλμα σύλληψης. Επιπλέον, ανέφερε ότι είχε αναρτήσει φωτογραφίες και βίντεο από τις διαδηλώσεις, τα οποία διέγραψε μετά την παραλαβή του εντάλματος, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει πλέον σχετικό υλικό στο λογαριασμό του στη σχετική πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης..

Αναφορικά με τα εντάλματα σύλληψης, ο Αιτητής δήλωσε ότι έλαβε το πρώτο μέσω της μητέρας του την 1η Αυγούστου 2024 και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο Kafr Darian, όπου παρέμεινε περίπου δύο μήνες, εργαζόμενος κανονικά και προσπαθώντας παράλληλα να μεταβεί στην Τουρκία. Παρότι ισχυρίστηκε ότι η περιοχή ελεγχόταν από τον Julani και ότι οι αρχές τον αναζητούσαν, δήλωσε ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής του εκεί δεν υπέστη οποιαδήποτε άλλη μορφή δίωξης και συνέχισε κανονικά την καθημερινή του ζωή, δήλωση που κρίθηκε ότι δεν συνάδει με τον ισχυρισμό περί ενεργής αναζήτησης και δίωξής του από τις αρχές.

Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι ο Αιτητής παρείχε περιορισμένες και αόριστες πληροφορίες σχετικά με τις επισκέψεις των αρχών στην οικογένειά του, αναφέροντας ότι τον αναζήτησαν περίπου έξι φορές και ότι σε τρεις περιπτώσεις επιδόθηκαν εντάλματα στη μητέρα του. Δεν ανέφερε, ωστόσο, ότι κάποιο μέλος της οικογένειάς του απειλήθηκε ή υπέστη οποιαδήποτε βλάβη. Παρουσίασε επίσης ασυνέπειες ως προς την τελευταία αναζήτησή του και τις ημερομηνίες των ενταλμάτων.

Ιδιαίτερη ασυνέπεια διαπιστώθηκε ως προς τις ημερομηνίες των ενταλμάτων, καθώς ο Αιτητής ανέφερε προφορικά τις ημερομηνίες 01/08/2024, 01/06/2025 και 01/09/2025, ενώ στα προσκομισθέντα έγγραφα αναγράφονταν, σύμφωνα με την αξιολόγηση, οι ημερομηνίες 11/08/2024, 11/06/2025 και 11/09/2025. Παράλληλα, δήλωσε ότι δεν γνώριζε τη σημασία ορισμένων διατυπώσεων που περιλαμβάνονταν στα εντάλματα ούτε τον λόγο για τον οποίο αυτά δεν έφεραν επίσημη σφραγίδα.

Παράλληλα διαπιστώθηκε ότι ο Αιτητής δεν παρείχε συγκεκριμένες πληροφορίες που να εξηγούν γιατί ο ίδιος αποτέλεσε αντικείμενο εξατομικευμένης δίωξης καθώς κληθείς να εξηγήσει γιατί θεωρεί ότι εξακολουθεί να αναζητείται, παρά το γεγονός ότι στις διαδηλώσεις συμμετείχαν χιλιάδες άτομα, περιορίστηκε να αναφέρει ότι ήταν αντίθετος προς τον Julani και ότι και άλλα άτομα που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις είχαν συλληφθεί.

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, ο λειτουργός ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης οι οποίες επιβεβαιώνουν ότι κατά το 2024 υπήρχαν πράγματι διαδηλώσεις στην περιοχή της Binnish και ευρύτερα στην επαρχία Idlib εναντίον της Hay'at Tahrir al-Sham (HTS) και του Abu Muhammad al-Jolani. Οι κινητοποιήσεις αφορούσαν, μεταξύ άλλων, την απελευθέρωση κρατουμένων, καταγγελίες για αυθαίρετες κρατήσεις και κακομεταχείριση, καθώς και αντιδράσεις κατά της ηγεσίας και των μηχανισμών ασφαλείας της HTS. Ειδικότερα, καταγράφονται διαδηλώσεις στη Binnish κατά τους μήνες Ιούνιο και Ιούλιο 2024, καθώς και περιστατικά συλλήψεων και καταστολής διαδηλωτών.

Ως προς τα εντάλματα σύλληψης που ο Αιτητής δήλωσε ότι έλαβε κατά την περίοδο Αυγούστου 2024 – Σεπτεμβρίου 2025 ο λειτουργός ανατρέχοντας σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης διαπίστωσε ότι κατά την ίδια περίοδο στην Idlib και ειδικότερα στην Binnish συνεχίστηκαν συλλήψεις από την HTS, μεταξύ άλλων σε σχέση με πολιτική δραστηριότητα και συμμετοχή σε διαδηλώσεις, ενώ καταγράφονται αυθαίρετες και στοχευμένες συλλήψεις και περιορισμένη τεκμηρίωση τυπικών νομικών διαδικασιών και ενταλμάτων.

Οι ίδιες πηγές καταγράφουν διαδηλώσεις στην Binnish και στην ευρύτερη περιοχή της Idlib κατά το 2024, με αιτήματα για απελευθέρωση κρατουμένων και τερματισμό των συλλήψεων, καθώς και περιστατικά συλλήψεων διαδηλωτών και ακτιβιστών. Παράλληλα, αναφέρονται περιπτώσεις απελευθέρωσης κρατουμένων στο πλαίσιο κοινωνικών πιέσεων και διαπραγματεύσεων.

Ωστόσο, ο λειτουργός διέκρινε ότι οι διαθέσιμες πηγές δεν τεκμηριώνουν συστηματικά την ύπαρξη τυπικών ενταλμάτων για κάθε σύλληψη, καθώς οι συλλήψεις περιγράφονται κυρίως ως αποτέλεσμα επιχειρήσεων ασφαλείας, επιδρομών και διοικητικών αποφάσεων.

Συμπερασματικά, ο λειτουργός διαπιστώνει ότι λόγω της μη επάρκειας των λεπτομερειών και των διευκρινίσεων που παρείχε ο Αιτητής, καθώς και λόγω των αντιφάσεων που προέκυψαν από τα λεγόμενά του, δεν κατάφερε να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του και επομένως ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν δύναται να γίνει αποδεκτός.

Εν συνεχεία, κατά την εκτίμηση του κινδύνου στη βάση του αποδεκτού ισχυρισμού  του Αιτητή, ο λειτουργός παρέπεμψε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη κατάσταση ασφαλείας στο Κυβερνείο του Idlib όπου αναμένεται να επιστρέψει ο Αιτητής και στο οποίο διαπιστώθηκε ότι διαθέτει υποστηρικτικό οικογενειακό δίκτυο, όπου κρίθηκε ότι δεν υπάρχουν εύλογοι/ βάσιμοι λόγοι να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση, κρίθηκε πως στην περίπτωση του Αιτητή δεν στοιχειοθετείται βάσιμος φόβος δίωξης (βάσει του άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), εφόσον διαπιστώθηκε πως από τα όσα στοιχεία του Αιτητή έγιναν αποδεκτά, δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης, για κάποιον από τους λόγους που αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και στο Άρθρο 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων. Αναφορικά δε, με τις προϋποθέσεις υπαγωγής σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (βάσει του άρθρου 19(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), με βάση το προσωπικό του προφίλ και την αξιολόγηση κινδύνου, διαπιστώθηκε ότι δεν θεωρείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025), ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία (κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025). Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025, διαπιστώθηκε πως στην περιοχή του Idlib, όπου βρίσκεται η περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία (και όπου αναμένεται να επιστρέψει), δεν υφίστατο κατάσταση διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης (ως αναλύθηκε κατά την αξιολόγηση του κινδύνου), ώστε να κινδυνεύει ο Αιτητής κατά την επιστροφή του να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλή κατά της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας, ως άμαχος, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας, εξαιτίας της παρουσίας του και μόνο στην εν λόγω περιοχή όπου αναμένεται να επιστρέψει.

Ως εκ των ανωτέρω δεδομένων, το αίτημα για διεθνή προστασία του Αιτητή απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλoυ.

 

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω ως ορθή και αιτιολογημένη από τους Καθ' ων η Αίτηση την αποδοχή των ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή που αφορούν τα προσωπικά του στοιχεία καθώς και τη γενικότερη κατάσταση ανασφάλειας που επικρατούσε στη Συρία.

 Ως εκ τούτου, εν απουσία και οιονδήποτε στοιχείων περί του αντιθέτου, το παρόν Δικαστήριο δεν βρίσκει λόγο διαφοροποίησης επί των ανωτέρω ευρημάτων της Υπηρεσίας Ασύλου. Ειδικότερα, διαπιστώνεται (ομοίως) ότι η γενική αξιοπιστία του Αιτητή κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του και ως προς τα ανωτέρω δεδομένα που υποστήριξε, υπήρξε ικανοποιητική και ο ίδιος ήταν συνεκτικός στις απαντήσεις του και δεν υπέπεσε σε σοβαρές αντιφάσεις ως προς τις δηλώσεις του σχετικά με το προφίλ του και τη χώρα καταγωγής του καθώς και τον ισχυρισμό του αναφορικά της κατάστασης ανασφάλειας και της ανθρωπιστικής κρίσης που επικρατούσε εκεί λόγω και του πολέμου (κατάσταση που επιβεβαιώνεται ότι υφίστατο στη Συρία την τότε περίοδο, από πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές που παρέθεσε ο λειτουργός).

Η ανάκληση των αρχικών του ισχυρισμών και οι απάντηση που έδωσε σχετικά με τη διαφοροποίηση των ισχυρισμών του δεν είναι ευλογοφανής και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή

Περαιτέρω το γεγονός ότι πριν την έκδοση του κατ΄ισχυρισμό του εντάλματος του Αυγούστου του 2024^ο Αιτητής εργαζόταν με το θείο του στο ίδιο μέρος που κατέφυγε για να προστατευτεί όπου και συνέχισε να εργάζεται χωρίς να τον αναζητήσει εκεί κανένας πάρα το ότι η περιοχή ελεγχόταν από τους κατ΄ισχυρισμο διώκτες του οι οποίοι μάλιστα σύμφωνα με τις δηλώσεις του είπαν  στην μητέρα του ότι αν δεν παραδιδόταν θα τον εντόπιζαν κάτω από τις  επτά ηπείρους.

Ωστόσο αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή το Δικαστήριο πρόβηκε σε έρευνα σε εξωτερικές πήγες ειδικότερα  αναφορικά με τα εντάλματα  αναζήτησης και σύλληψης που προσκόμισε ο Αιτητής.

Το Δικαστήριο σύμφωνα με τη  δική του έρευνα εντόπισε πως, το International Bridges to Justice (IBJ), μια διεθνής μη κυβερνητική/μη κερδοσκοπική οργάνωση που ασχολείται με την πρόσβαση στη δικαιοσύνη, τα δικαιώματα των κατηγορουμένων και την ενίσχυση των συστημάτων ποινικής δικαιοσύνης, αναφέρει ότι στη Συρία, ένα άτομο συνήθως συλλαμβάνεται όταν η κατηγορία που πρόκειται να αντιμετωπίσει μπορεί να επισύρει ποινή φυλάκισης^[1]. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι η σύλληψη μπορεί να πραγματοποιηθεί με τρείς τρόπους, ήτοι με ένταλμα σύλληψης, το οποίο εκδίδεται από δικαστή παραπομπής ή ανακριτικό δικαστή (άρθρο 106 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας – Criminal Procedure Code, CrPC)· με κλήση/ένταλμα προσαγωγής (subpoena), το οποίο εκδίδεται από τον εισαγγελέα ή δικαστή παραπομπής σε περιπτώσεις επ’ αυτοφώρω τέλεσης του αδικήματος (in flagrante delicto) ή όταν υπάρχει εύλογη υπόνοια/πιθανή αιτία (probable cause) και ο ύποπτος δεν είναι παρών, με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η άμεση σύλληψή του (άρθρο 37 του CrPC)· ή, τέλος, χωρίς ένταλμα ή κλήση/ένταλμα προσαγωγής, σε περιπτώσεις επ’ αυτοφώρω τέλεσης του αδικήματος ή όταν υπάρχει εύλογη υπόνοια/πιθανή αιτία, ο ύποπτος είναι παρών και είναι δυνατή η άμεση σύλληψή του. Στην τελευταία περίπτωση, η σύλληψη συνήθως διατάσσεται από τον εισαγγελέα (άρθρο 112 του CrPC).Ανεξάρτητα από το ποιο έγγραφο εκδίδεται για τη σύλληψη, αυτό πρέπει να φέρει την υπογραφή και τη σφραγίδα του δικαστή (άρθρο 107 του CrPC).

Ο κατηγορούμενος πρέπει να ενημερώνεται για τη σύλληψή του και να του παραδίδεται αντίγραφο του εγγράφου σύλληψης (άρθρο 109 του CrPC).

Οι κλήσεις/εντάλματα προσαγωγής, τα εντάλματα σύλληψης και τα εντάλματα κράτησης ισχύουν σε ολόκληρη την επικράτεια της Συρίας (άρθρο 110 του CrPC).

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία το αφήγημα του Αιτητή δεν ενισχύεται από τις εξωτερικές πήγες πληροφόρησης .

Από τα πιο πάνω στοιχεία προκύπτει πως τα εν λόγω  εντάλματα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτά υιοθετώντας βέβαια και τα ευρήματα του αρμόδιου λειτουργού αναφορικά και με την γενική αξιοπιστία του Αιτητή .  

Στο σημείο αυτό κρίνω σκόπιμο να αναφέρω ότι σε κάθε περίπτωση και σύμφωνα με το άρθρο 18(5) του περί Προσφύγων Νόμου, εναπόκειται στον εκάστοτε Αιτητή/Αιτήτρια να τεκμηριώσει την αίτησή του για διεθνή προστασία. Στην υπό κρίση περίπτωση, για τους λόγους που αναλύθηκαν ανωτέρω, ο Αιτητής δεν κατάφερε τεκμηριώσει κάποια παρελθούσα πράξη δίωξης σε βάρος του ούτε κατά τη διάρκεια της προφορικής του συνέντευξης, αλλά  ούτε  κατά την ενώπιον μου διαδικασία. 

Εν πάση περιπτώσει  κρίνω ότι ο λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου, στην έκθεση-εισήγηση, αξιολόγησε κάθε έκαστο ισχυρισμό του Αιτητή  και για τους λόγους που εκτενώς καταγράφηκαν στην εισήγησή του, εύλογα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η αξιοπιστία του δεν κρίνεται ως ικανοποιητική και ως εκ τούτου ορθά δεν παραχωρήθηκε το ευεργέτημα της αμφιβολίας, όπως αυτό καθορίζεται στην παράγραφο 204 του Εγχειριδίου για τις διαδικασίες και τα κριτήρια καθορισμού του καθεστώτος των προσφύγων.

Έχει, πολλάκις, νομολογηθεί ότι κρίση επί της αξιοπιστίας του αιτητή και έγκριση κωλύματος έγκρισης αίτησης για το λόγο αναξιοπιστίας ως προς τα προβαλλόμενα από τον αιτητή είναι επιτρεπτή (AMIRI  ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Κ.Α. (2009 3 Α.Α.Δ. 358).

Επομένως, ορθά ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του για διεθνή προστασία.

Περαιτέρω, κρίνω ότι η έρευνα της Υπηρεσίας Ασύλου σε έγκυρες και επίσημες πήγες πληροφόρησης ήταν επαρκής, πλήρης και επίκαιρη, ώστε να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα, ενώ συνάμα, ορθά ο λειτουργός κατόπιν αξιολόγησης του (μελλοντικού) κινδύνου και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν στοιχειοθετείται εύλογος βαθμός πιθανότητας ο Αιτητής να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και αδικαιολόγητης βλάβης με την επιστροφή του στη Συρία και στον τόπο συνήθους διαμονής του εκεί (ήτοι το Idlib).

 

Συνακόλουθα, διακρίνεται ότι κατά την διάρκεια της συνέντευξης του δεν γίνεται επίκληση από τον Αιτητή, κατά τρόπο ειδικό και συγκεκριμένο, οιωνδήποτε κρίσιμων στοιχείων και περιστατικών από τα οποία να μπορεί να τεκμηριωθεί κατά τρόπο αρκούντως σαφή και συγκεκριμένο, η συνδρομή πραγματικού, προσωπικού και ενεστώτος κινδύνου στη χώρα καταγωγής του.

 

Ειδικότερα δε, αναφορικά με την ταυτότητα και τα προσωπικά στοιχεία τoυ Αιτητή, σημειώνονται τα ακόλουθα, συγκεκριμένα ως προς το θρήσκευμα του ως σουνίτης μουσουλμάνος:

 

Σχετικές πληροφορίες σε έγκυρη πηγή αναφέρουν ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2025, o πληθυσμός των 23,9 εκατομμυρίων αποτελείται από 87% μουσουλμάνους, εκ των οποίων το 74% είναι σουνίτες, ενώ οι αλαουίτες, οι ισμαηλίτες και οι σιίτες μουσουλμάνοι αποτελούν συνολικά το 13% του πληθυσμού της Συρίας.^[2] Επιπλέον, στην ίδια πηγή αναφέρεται πως εντός του 2025, στη Συρία επέστρεψαν πέραν του ενός εκατομμυρίου ‘πρώην πρόσφυγες’, που ως επί το πλείστον ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι Άραβες.^[3] Περαιτέρω, πληροφορίες σε άλλη πηγή αναφέρουν ότι από τον Δεκέμβριο του 2024, έχουν καταγραφεί «στοχευμένες δολοφονίες εκδίκησης ανδρών που φέρονται να συνδέονται με τον στρατό ή τις υπηρεσίες πληροφοριών του καθεστώτος Άσαντ» και οι οποίες «φέρεται να διαπράχθηκαν από άγνωστους ένοπλους άνδρες», ενώ «βασίζονται στην φερόμενη σχέση των θυμάτων με το καθεστώς Άσαντ και στους ρόλους τους σε προηγούμενες παραβιάσεις παρά στη θρησκευτική τους ταυτότητα».[4] Η ίδια πηγή αναφέρει ότι «μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονται άτομα από σουνιτικές, αλαουιτικές και σιιτικές κοινότητες», που «φέρεται να έγιναν στόχος τόσο για επίσημους ρόλους στις υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας της προηγούμενης κυβέρνησης όσο και για το ότι ήταν πληροφοριοδότες».[5] Οι εν λόγω ‘στοχευμένες επιθέσεις’ «έχουν σημειωθεί σε αρκετές επαρχίες, όπως το Aleppo, η Dar’a, η Δαμασκός, το Deir Ez Zor, Homs, Hama και η Latakia».[6] Πιο συγκεκριμένα, στο βόρειο Κυβερνείο του Aleppo, φέρεται να εμφανίστηκε τον Απρίλιο του 2025, μια ομάδα που επικαλέστηκε ότι «στόχος της είναι η εξάλειψη των συνεργατών του πρώην καθεστώτος που εμπλέκονται σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ενώ κατά την περίοδο που ακολούθησε, «καταγράφηκε αύξηση των επιθέσεων αυτονομιστών εναντίον συνεργατών του πρώην καθεστώτος», με αναφορές να καταγράφουν εκτελέσεις, ‘κυρίως’ Σουνιτών συνεργατών του πρώην καθεστώτος, στη Hama και το Aleppo, καθώς και «επιθέσεις εναντίον Αλαουιτών στην πόλη Homs, στη δυτική Dar’a και στη Latakia».[7] Επίσης, άλλες πηγές ανέφεραν ότι κατά την εν λόγω περίοδο ‘άγνωστοι ένοπλοι’ διέπραξαν δολοφονίες εναντίον Αλαουιτών, οι οποίοι ‘κατηγορούνταν’ ότι υποστήριζαν την προηγούμενη κυβέρνηση και ότι ήταν πληροφοριοδότες.[8]

Πέραν των πιο πάνω, διακρίνεται ότι (σύμφωνα με πληροφορίες από άλλες εξωτερικές πηγές), περί τον Ιούνιο του 2025, η προσωρινή κυβέρνηση στη Συρία εξέδωσε ειδική γνωμοδότηση’ που «απαγορεύει τις δολοφονίες για εκδίκηση και τα εξωδικαστικά αντίποινα», καθώς επίσης, «προτρέπει τους πολίτες να επιλύουν τις διαφορές τους μέσω επίσημων νομικών οδών και ποινικοποιεί τις πράξεις αντιποίνων».[9] Περαιτέρω, σημειώνεται επίσης, ότι σύμφωνα με πληροφορίες από πηγές σε σχετικό (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), «η μεταβατική κυβέρνηση στη Συρία κυριαρχείται από υπουργούς σουνιτικής αραβικής καταγωγής και οι ηγετικές θέσεις στην αστυνομία, τις Γενικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (GSS) και τον στρατό καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από Σουνίτες Άραβες», ενώ «το νέο Συμβούλιο Fatwa αποτελείται εξ ολοκλήρου από σουνιτικά μέλη».^[10]

 

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με τη μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος, καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για κάποιον από τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, ως επίσης και πως ούτε πληρούνται οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στο άρθρο 19 (2) (α) και (β) του ιδίου Νόμου, περί της χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) του πιο πάνω Νόμου, ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) του Νόμου.

Στο σημείο αυτό επισημαίνεται πως  ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ' ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας^[11].(Α. J. M. κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της  Υπηρεσίας Ασύλου, Υπόθεση Αρ. 2146/24, ημερομηνίας 28.8.2026.)

 

Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14^ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός περί Αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2026, ορίζει επιπλέον, υπο το ερμηνευτικό άρθρο 2 τον όρο «πρόσφυγα» ως «κάθε υπήκοο τρίτης χώρας ή ανιθαγενή που απολαύει καθεστώτος πρόσφυγα κατά την έννοια της Σύµβασης της Γενεύης περί του καθεστώτος των προσφύγων της 28ης Ιουλίου 1951, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο που υπογράφηκε στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967, καθώς και όπως αυτός ορίζεται στην παράγραφο 5 του άρθρου 3 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και στην παράγραφο 1 του άρθρου 3 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1348, όπως αυτοί εκάστοτε τροποποιούνται ή αντικαθίστανται».

Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία» ως «ο υπήκοος τρίτης χώρας ή ο ανιθαγενής που δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν το εν λόγω πρόσωπο επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του ή, στην περίπτωση ανιθαγενούς, στη χώρα της προηγούμενης συνήθους διαμονής του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, όπως ορίζεται στο άρθρο 15, και στον οποίο δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 17 παράγραφοι 1 και 2 και ο οποίος δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν επιθυμεί να θέσει εαυτόν υπό την προστασία της εν λόγω χώρας.

Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ)2024/1347».

Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωσιακού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι: «Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι: «Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει ότι «Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[.]».

Υπό το φως των πιο πάνω δεν προκύπτει ωστόσο από το αφήγημα του Αιτητή, δίωξη του ή ότι αντιμετώπισε οποιοδήποτε κίνδυνο.  

 

Αναφορικά δε με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής(επικουρικής ) προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου ή άλλως του άρθρου 15 (γ) του Κανονισμού Περί Αναγνώρισης (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

Το εν λόγω άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 προϋποθέτει ‘ουσιώδεις λόγους’ να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Σχετική δε, με τούτο, είναι και η ευρεία νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ECLI:CY:AD:2015:D619, ημερομηνίας 22/9/2015), όσο και η ερμηνεία του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014 και C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014) και Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011), όπου ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης», καθώς επίσης, τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025).

 

Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretarisvan Justitie (παρ. 35), το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας», ενώ στην παρ. 37 το ΔΕΕ αναφέρει επιπλέον ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.»[12]. Περαιτέρω, το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση (παρ. 39), παραθέτει ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».

Αναφορικά με τις πρόσφατες εξελίξεις όσον αφορά την κατάσταση ασφαλείας στο Idlib, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με πηγές που παρατίθενται στην έκθεση της EUAA του Ιουλίου 2026, από τον Μάρτιο του 2025 το Idlib άρχισε να βιώνει μία «περίοδο ηρεμίας» και «σχετικής σταθερότητας», αν και κατά το χρονικό διάστημα αναφοράς ξέσπασαν ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ της Firqat al-Ghuraba και των δυνάμεων της Μεταβατικής Κυβέρνησης της Συρίας.^[13] Αναφέρεται επίσης ότι η πόλη του Idlib, καθώς και η ύπαιθρος του Idlib, βίωσαν κλιμάκωση των επιχειρήσεων του ISIL στα τέλη του 2025,^[14] ενώ περιστατικά καταγράφηκαν και το 2026.^[15]

Αναφορικά με τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που έχουν σημειωθεί στο Idlib, η έκθεση της EUAA του Ιουλίου 2026, παραπέμποντας σε άλλη πηγή πληροφόρησης, αναφέρει ότι μεταξύ της 1ης Οκτωβρίου 2025 και της 31ης Μαΐου 2026 σημειώθηκαν 71 περιστατικά ασφαλείας στο κυβερνείο του Idlib, εκ των οποίων τα 34 κατηγοριοποιήθηκαν ως εκρήξεις/βία εξ αποστάσεως, τα 21 ως μάχες και τα 16 ως περιστατικά βίας κατά αμάχων. Το ISIL ενεπλάκη σε 4 από τις 21 μάχες. Για την περίοδο από τις 9 Δεκεμβρίου 2024 έως τις 31 Μαΐου 2026, σημειώθηκαν συνολικά 263 περιστατικά ασφαλείας στο κυβερνείο Idlib. Η τάση των περιστατικών ασφαλείας κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 2025 με 39 περιστατικά, τα οποία οφείλονταν κυρίως σε νάρκες ξηράς και αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς. Από τον Φεβρουάριο του 2025, αναφέρεται ότι ο μηνιαίος αριθμός των περιστατικών ασφαλείας παρουσίασε πτωτική τάση. Οι εκρήξεις/η βία εξ αποστάσεως αποτέλεσαν τη σημαντικότερη απειλή για την ασφάλεια στο κυβερνείο του Idlib μετά την πτώση του Bashar al-Assad έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2025, αντιπροσωπεύοντας το 71% του συνόλου των περιστατικών ασφαλείας. Το ίδιο μοτίβο συνεχίστηκε και κατά την οκτάμηνη περίοδο αναφοράς, από την 1η Οκτωβρίου 2025 έως τις 31 Μαΐου 2026, αν και σε μικρότερο βαθμό (48%).^[16] Οι κύριοι δρώντες που συμμετείχαν στα περιστατικά ασφαλείας ήταν μη ταυτοποιημένες ένοπλες ομάδες, οι οποίες εμπλέκονταν στο 82% των περιστατικών.^[17]

Αναφορικά με τις απώλειες αμάχων, η έκθεση της EUAA του Ιουλίου 2026 αναφέρει ότι στο κυβερνείο του Idlib σημειώθηκαν 6 θάνατοι αμάχων τον Οκτώβριο του 2025, 10 τον Νοέμβριο, 5 τον Δεκέμβριο, 12 τον Ιανουάριο του 2026, 6 τον Φεβρουάριο, 7 τον Μάρτιο, 8 τον Απρίλιο και 13 τον Μάιο του 2026, ενώ μεταξύ Οκτωβρίου 2025 και 31ης Μαΐου 2026 η πλειονότητα των θανάτων αμάχων στο κυβερνείο αποδόθηκε σε δρώντες που δεν κατέστη δυνατό να ταυτοποιηθούν, με εξαίρεση τρεις αμάχους που σκοτώθηκαν από υπολείμματα του καθεστώτος Assad τον Νοέμβριο του 2025 και τον Φεβρουάριο του 2026.^[18]

Αναφορικά με τις ζημιές σε υποδομές που προκλήθηκαν συνεπεία των συγκρούσεων, η έκθεση της EUAA, παραπέμποντας σε διαφορετικές πηγές πληροφόρησης, αναφέρει ότι 350 σχολεία στην αγροτική περιοχή του Idlib, τα οποία καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του σχεδόν 14ετούς εμφυλίου πολέμου, παρέμεναν εκτός λειτουργίας, ενώ μόνο το 10% αυτών είχε αποκατασταθεί. Επιπλέον, οι υγειονομικές υποδομές στο Idlib παρέμεναν κατεστραμμένες και εξακολουθούσε να υπάρχει έλλειψη λειτουργικών εγκαταστάσεων, ενώ η εκτεταμένη μόλυνση από εκρηκτικά πυρομαχικά συνέχιζε να περιορίζει την ελευθερία μετακίνησης και την ασφαλή πρόσβαση σε γεωργικές εκτάσεις.^[19]

Αναφορικά με τη μετεγκατάσταση συνεπεία των συγκρούσεων και τις επιστροφές, η έκθεση της EUAA του Ιουλίου 2026 αναφέρει ότι τον Φεβρουάριο του 2025 το 61% του πληθυσμού του κυβερνείου του Idlib (περίπου 1.769.000 άτομα επί συνολικού πληθυσμού περίπου 2,90 εκατομμυρίων) αποτελούνταν από εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα (IDPs).^[20] Έκτοτε, το ποσοστό των εσωτερικά εκτοπισμένων επί του συνολικού πληθυσμού μειωνόταν σταθερά, φθάνοντας το 33% (περίπου 878.955 άτομα επί συνολικού πληθυσμού 2,66 εκατομμυρίων) τον Απρίλιο του 2026.^[21] Επισημαίνεται επίσης ότι το Idlib παρέμεινε η κύρια περιοχή της Συρίας προς την οποία επέστρεφαν εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2026, εξέλιξη που αποδόθηκε στο αυξημένο κόστος ενοικίασης στους χώρους εκτοπισμού και στην επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης λόγω των έντονων βροχοπτώσεων.^[22]

Καταγράφεται επίσης ότι το κυβερνείο του Idlib παρείχε τις ευνοϊκότερες συνθήκες για βιώσιμη επιστροφή εντός της χώρας τον Ιανουάριο του 2026, λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια, την πρόσβαση σε μέσα βιοπορισμού, τη στέγαση και την πρόσβαση σε έγγραφα, καθώς ο αριθμός των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων (IDPs) που επέστρεψαν στο Idlib αυξήθηκε από περίπου 145.000 άτομα (5% του συνολικού πληθυσμού) τον Φεβρουάριο του 2025 σε περίπου 559.000 άτομα (21% του συνολικού πληθυσμού) τον Απρίλιο του 2026.^[23] Επιπλέον, το 5% του πληθυσμού του Idlib (περίπου 133.000 άτομα) καταγράφηκε ως επιστρέψαν από το εξωτερικό.^[24] Ωστόσο, σύμφωνα με εκτιμήσεις που παρατίθενται στην ανωτέρω έκθεση, έως τις 21 Μαΐου 2026 περίπου 417.000 άτομα είχαν επιστρέψει στο κυβερνείο του Idlib από εσωτερικό εκτοπισμό από τον Δεκέμβριο του 2024, ενώ περίπου 240.000 άτομα είχαν επιστρέψει από το εξωτερικό κατά την ίδια περίοδο.^[25]

Περαιτέρω, σύμφωνα με νεότερα ποσοτικά δεδομένα από την πλατφόρμα ACLED, για ολόκληρη τη Συρία, κατά τους τελευταίους 12 μήνες (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 08/05/2026), καταγράφηκαν συνολικά 4,024 περιστατικά πολιτικής βίας ("political violence") με 2,348 θανάτους^[26].

Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα του ACLED, στο κυβερνείο Idlib, κατά την περίοδο του τελευταίου έτους (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 11/09/2026) καταγράφηκαν 110 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 112 θάνατοι.^[27]

Τέλος, σύμφωνα με εκτιμήσεις ο πληθυσμός του κυβερνείου Idlib κυμαίνεται  σε 2,663,500 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων, των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και των επαναπατριζόμενων από το εξωτερικό, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΟΜ.^[28]

 

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διακρίνεται (γενικότερα) ότι στη Συρία υφίστανται περιστατικά ασφαλείας και αδιάκριτη βία, ωστόσο, από τα δεδομένα για την κατάσταση ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία, ήτοι στο Κυβερνείο του Idlib, διαπιστώνεται ότι ο εν λόγω αριθμός των περιστατικών που καταγράφηκαν, λαμβάνοντας υπόψη και το συνολικό πληθυσμό εκεί, δεν συνιστά τέτοιο υψηλό βαθμό αδιάκριτης βίας κατά αμάχων, ώστε να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του Αιτητή στην εκεί περιοχή, θα τον εκθέσει σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλής, κατά την έννοια της σχετικής διάταξης του άρθρου 15(γ) του Κανονισμού περί Αναγνώρισης (2024/1347), με συνέπεια δε, να απαιτούνται κάποια (επιπλέον) προσωπικά χαρακτηριστικά που (ενδεχομένως) να αυξάναν τον κίνδυνο τέτοιας απειλής συγκριτικά και με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

Συναφώς, εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι είναι ενήλικας νεαρός άνδρας, χωρίς προβλήματα υγείας ή σοβαρή ευαλωτότητα/ανικανότητα, ομιλεί την αραβική γλώσσα, είναι σουνίτης μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, με ικανότητα να εργαστεί, που γνωρίζει την εν λόγω περιοχή καθώς και έχει τη δική του οικογένεια εκεί, όπου αναμένεται να επιστρέψει στη Συρία. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν οιουσδήποτε δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, λήφθηκε εύλογα και κατ' ορθή ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση που τους παρέχεις ο Νόμος, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου.

Η προσφυγή απορρίπτεται με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

 

                                          Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.