ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 1616/25

15 Σεπτεμβρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

M’B. C

Αιτητού

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Ε. Ταβλαρίδη για Κ. Κουππαρή (κα), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Λ. Βελίκοβα (κα), για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 5.6.2025, με την οποία απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023. Αιτείται εξάλλου τη χορήγηση σε αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Γουινέα. Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του, κατά δήλωσή του τον Οκτώβριο 2022 και στη συνέχεια εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία στις 22.8.2023. Στις 18.5.2021, υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 20.3.2025, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος στις 29.5.2025 ετοίμασε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή και επιστροφή στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 5.6.2025. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 20.6.2025 και αποτελεί  το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, διά του συνηγόρου του, κατά την ακροαματική διαδικασία της 14.9.2026, δήλωσε ότι προωθεί ως μόνο ισχυρισμό την έλλειψη δέουσας έρευνας.

 

3.            Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, υποστηρίζοντας ότι αυτή εκδόθηκε κατόπιν δέουσας, ενδελεχούς και εξατομικευμένης έρευνας, παραπέμποντας στα επιμέρους ευρήματά τους ως αυτά καταγράφονται στην εγκριθείσα από τον Προϊστάμενο Έκθεση/ Εισήγηση.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

7.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

8.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

9.             Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

10.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

11.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

12.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

13.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

14.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

15.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

16.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

17.          Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

18.          Ως προς τους εγειρόμενο λόγο προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

19.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

20.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

21.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του, ανέφερε ότι προέρχεται από ολιγομελή οικογένεια, καθώς η μητέρα του είναι τυφλή και ο πατέρας του αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Περαιτέρω, ανέφερε ότι, μετά τον θάνατο αμφοτέρων των γονέων του, η οικογένεια του πατέρα του τον απειλεί με θάνατο, λόγω της κληρονομιάς που άφησαν οι γονείς του (βλ. ερ. 1 και μετάφραση αυτού, ερ. 3 του φακέλου).

22.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξής του και αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής ανέφερε ότι είναι υπήκοος της Δημοκρατίας της Γουινέας και ότι γεννήθηκε στις 10.7.1993 στην Coyah της Γουινέας, όπου διέμενε μέχρι το 2016. Το ίδιο έτος μετακόμισε στην Somaya, όπου παρέμεινε μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα. Είναι μουσουλμάνος, χωρίς να γνωρίζει σε ποιον επιμέρους κλάδο του Ισλάμ ανήκει, ανήκει στην εθνοτική ομάδα Susu και ομιλεί τις γλώσσες Susu και Γαλλικά. Είναι άγαμος και δεν έχει παιδιά.

23.          Αναφορικά με την πατρική του οικογένεια, ο Αιτητής ανέφερε ότι έχει δύο αδελφές και έναν αδελφό, οι οποίοι διαμένουν μαζί με τη μητέρα και τον θείο του στην Somaya και με τους οποίους επικοινωνεί συχνά. Ο πατέρας του ήταν άτομο με αναπηρία και απεβίωσε το 2014 λόγω ασθένειας, ενώ άλλα μέλη της πατρικής του οικογένειας διαμένουν στην Maneah.

24.          Όσον αφορά την εκπαίδευσή του, ο Αιτητής ανέφερε ότι φοίτησε συνολικά για δεκατρία έτη, χωρίς, ωστόσο, να κατορθώσει να ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευσή του, λόγω έλλειψης οικονομικής στήριξης μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ως προς την εργασιακή του πείρα, δήλωσε ότι δεν εργάστηκε στη Γουινέα, αλλά ασχολείτο με το ποδόσφαιρο, από το οποίο λάμβανε περιστασιακά ένα μικρό χρηματικό ποσό. Ανέφερε, επίσης, ότι συνέλεγε ξύλα από το δάσος για τη μητέρα του.

25.          Αναφορικά με το ταξίδι του προς την Κυπριακή Δημοκρατία, ο Αιτητής δήλωσε ότι αναχώρησε από τη χώρα καταγωγής του στις 2.3.2021 μέσω του αεροδρομίου Ahmed Sekou Toure, χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την έξοδό του από τη χώρα. Διήλθε υπό καθεστώς διαμετακόμισης από το Dubai, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Τουρκία και αφίχθηκε στις περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας που δεν τελούν υπό τον αποτελεσματικό έλεγχο της Κυβέρνησης στις 4.3.2021. Ακολούθως, στις 26.3.2021, εισήλθε με αυτοκίνητο στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας.

26.          Προς υποστήριξη της αίτησής του, ο Αιτητής προσκόμισε το πρωτότυπο διαβατήριό του, το οποίο εκδόθηκε από τη Δημοκρατία της Γουινέας το 2020.

27.          Αναφορικά με τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο θείος του σχεδίασε την αναχώρησή του από τη χώρα εξαιτίας των προβλημάτων που ανέκυψαν μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ειδικότερα, ανέφερε ότι ο πατέρας του ήταν άτομο με αναπηρία, αλλά ιδιαίτερα ευφυής και εργατικός, και είχε κατορθώσει να αγοράσει μία οικία για την οικογένειά του. Μετά τον θάνατό του, οι αδελφοί και η αδελφή του πατέρα του απαίτησαν από τη μητέρα του Αιτητή και τα παιδιά της να εγκαταλείψουν την οικογενειακή οικία. Ο Αιτητής και η οικογένειά του αρνήθηκαν να τους την παραχωρήσουν, με αποτέλεσμα να προκαλούνται συχνά έντονες αντιπαραθέσεις και διαπληκτισμοί μεταξύ της πατρικής θείας του, αφενός, και του ιδίου και της μητέρας του, αφετέρου. Για τον λόγο αυτό, ο θείος του τούς ζήτησε να εγκαταλείψουν την οικία και να μετακομίσουν μαζί του στην Somaya. Επειδή ο Αιτητής ήταν το μεγαλύτερο από τα παιδιά της οικογένειας, ο θείος του τον συμβούλεψε να εγκαταλείψει τη χώρα, προκειμένου να αναζητήσει καλύτερες ευκαιρίες και να μπορέσει να στηρίξει τη μητέρα και τις αδελφές του. Ως εκ τούτου, μετέβη στην Κύπρο και υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας, με σκοπό να εξασφαλίσει τα αναγκαία μέσα για τη συντήρηση της οικογένειάς του.

28.          Ως προς τους λόγους αναχώρησής του και τον προβαλλόμενο φόβο επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής, ερωτηθείς εάν συνέτρεχε οποιοσδήποτε άλλος λόγος που τον ώθησε να εγκαταλείψει τη χώρα, πέραν όσων είχε ήδη αναφέρει, δήλωσε ότι αυτός ήταν ο μοναδικός λόγος, καθότι επιθυμούσε να εξεύρει ευκαιρίες ώστε να βοηθήσει τη μητέρα του, η οποία αντιμετωπίζει δυσκολίες. Ερωτηθείς τι θεωρεί ότι θα του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του, ανέφερε ότι η κατάσταση θα είναι ιδιαίτερα περίπλοκη και αβέβαιη τόσο για τον ίδιο όσο και για τη μητέρα και τις αδελφές του, διότι, εάν αποβιώσει ο θείος που τους φιλοξενεί, θα περιέλθουν εκ νέου στην ίδια κατάσταση ανασφάλειας.

29.          Ως προς το περιστατικό του εξαναγκασμού τους σε αποχώρηση από την οικία, ο Αιτητής, κληθείς να παράσχει περισσότερες λεπτομέρειες αναφορικά με τον ισχυρισμό του ότι η πατρική θεία του τούς ανάγκασε να εγκαταλείψουν το σπίτι, ανέφερε ότι αρχικά αντιστάθηκαν, πλην όμως, εξαιτίας των συνεχών διαπληκτισμών, αναγκάστηκαν τελικά να αποχωρήσουν. Πρόσθεσε ότι, κατά το τελευταίο περιστατικό, ο ίδιος απουσίαζε και, όταν επέστρεψε, βρήκε τη θεία του και τα παιδιά της να χτυπούν τη μητέρα του.

30.          Ως προς τον τραυματισμό και τον θάνατο του αδελφού του, ο Αιτητής ανέφερε ότι, κατά τη διάρκεια ενός από τους καυγάδες, ο μεγαλύτερος αδελφός του δέχθηκε ισχυρό χτύπημα με γροθιά στην περιοχή του κεφαλιού ή του αυχένα, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και ακολούθως απεβίωσε. Κατά το ίδιο περιστατικό, ο ίδιος τραυματίστηκε στον ώμο, επιδεικνύοντας σχετική ουλή. Πρόσθεσε ότι, εξαιτίας του περιστατικού αυτού, ο θείος του αποφάσισε να τους πάρει μαζί του, προκειμένου να προστατεύσει τη ζωή τους.

31.          Ως προς την αιτία της διαμάχης με την πατρική θεία του, ο Αιτητής ανέφερε ότι τα προβλήματα άρχισαν μετά τον θάνατο του πατέρα του το 2014. Κληθείς να εξηγήσει την αρχική προσέγγιση της θείας του, δήλωσε ότι, σύμφωνα με τα πολιτισμικά έθιμα της κοινότητάς τους, σαράντα ημέρες μετά την ταφή πραγματοποιούνται τελετουργίες, με τις οποίες διακόπτεται ο δεσμός της χήρας με την οικογένεια του αποβιώσαντος συζύγου της. Ως εκ τούτου, η πατρική θεία του, υποστήριξε ότι η μητέρα του και τα παιδιά της δεν δικαιούνταν πλέον να επωφελούνται από την περιουσία του αποβιώσαντος και απαίτησε να εγκαταλείψουν την οικία.

32.          Ως προς το κληρονομικό καθεστώς και την αξία της οικίας, ο Αιτητής, ερωτηθείς για ποιον λόγο η οικογένειά του δεν δικαιούνταν την κληρονομία, ανέφερε ότι η κατάσταση ήταν περίπλοκη. Υποστήριξε ότι, μολονότι κανονικά η οικία θα έπρεπε να περιέλθει στη σύζυγο και στα παιδιά του αποβιώσαντος, η οικογένεια του πατέρα του αποφάσισε να οικειοποιηθεί το σύνολο της περιουσίας, επειδή η θεία του ήταν εγωίστρια και κακόβουλη. Δήλωσε ότι ο πατέρας του δεν είχε καταρτίσει διαθήκη και ότι η οικία, η οποία αποτελείτο από τρία υπνοδωμάτια και ένα σαλόνι, ήταν το μοναδικό περιουσιακό του στοιχείο. Ανέφερε, τέλος, ότι σήμερα η εν λόγω οικία τελεί υπό τη διαχείριση της θείας του.

33.          Ως προς την αναζήτηση συνδρομής από τις αρχές και την επιρροή της θείας του, ο Αιτητής, ερωτηθείς εάν ζήτησε τη βοήθεια των αρμόδιων αρχών για τις βίαιες επιθέσεις, ανέφερε ότι ο θείος του τούς απέτρεψε από το να προβούν σε σχετική καταγγελία. Κληθείς να εξηγήσει με ποιον τρόπο η θεία του ήταν ισχυρότερη από τους ίδιους, δήλωσε ότι εκείνη διατηρούσε διασυνδέσεις με ισχυρά πρόσωπα και με δικηγόρο. Ερωτηθείς εάν οι αρχές διερεύνησαν τον θάνατο του αδελφού του, ανέφερε ότι οι αρχές προσήλθαν στον χώρο, αλλά δήλωσαν ότι επρόκειτο για οικογενειακή διαφορά, η οποία έπρεπε να επιλυθεί σύμφωνα με την παράδοση.

34.          Ως προς τη μετακόμιση στην Somaya και τις προσπάθειες βιοπορισμού του, ο Αιτητής, ερωτηθείς για τη χρονική αλληλουχία της αποχώρησης της οικογένειάς του από την οικία, ανέφερε ότι η μητέρα του μετακόμισε στην Somaya στα μέσα του 2015, ενώ ο ίδιος αντιστάθηκε και παρέμεινε στην οικογενειακή οικία μέχρι το 2016, οπότε και μετακόμισε τελικά μαζί με την υπόλοιπη οικογένειά του. Αναφορικά με τις προσπάθειές του να εξεύρει εργασία στη Γουινέα, δήλωσε ότι επιχείρησε να εκπαιδευτεί ως μηχανικός μοτοσικλετών και ως μαραγκός, χωρίς, ωστόσο, να τα καταφέρει, εξαιτίας της γενικότερης οικονομικής κατάστασης στη χώρα, της διακοπής της φοίτησής του και της έλλειψης γνωριμιών μετά τον θάνατο του πατέρα του.

35.          Ως προς τη δυνατότητα εσωτερικής μετακίνησής του στο Conakry, ο Αιτητής, ερωτηθείς εάν θα μπορούσε να εγκατασταθεί σε άλλη πόλη της χώρας καταγωγής του, όπως το Conakry, ανέφερε ότι τούτο δεν θα ήταν δυνατό, καθότι, χωρίς την υποστήριξη συγγενικών προσώπων, δεν θα μπορούσε να επιβιώσει ή να εξεύρει εργασία.

36.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν τρεις ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορούσε την ταυτότητα, το προσωπικό προφίλ, τη χώρα καταγωγής και τον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή. Ο δεύτερος αφορούσε τον ισχυρισμό ότι ο Αιτητής και η οικογένειά του εξαναγκάστηκαν από την πατρική θεία του να εγκαταλείψουν την οικία τους μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ο τρίτος αφορούσε την αναχώρηση του Αιτητή από τη χώρα καταγωγής του, προκειμένου να εξασφαλίσει οικονομική στήριξη για την οικογένειά του. Οι Καθ’ ων η αίτηση έκαναν αποδεκτούς τον πρώτο και τον τρίτο ισχυρισμό, κρίνοντας ότι οι σχετικές δηλώσεις του Αιτητή ήταν ικανοποιητικές, συνεκτικές και συμβατές τόσο με τις διαθέσιμες εξωτερικές πηγές πληροφόρησης όσο και με τα έγγραφα που προσκόμισε προς υποστήριξη της αίτησής του.

37.          Ως προς την εσωτερική αξιοπιστία του Αιτητή ως προς το δεύτερο ισχυρισμό, οι Καθ’ ων η αίτηση επισήμαναν ότι ο Αιτητής δεν παρέθεσε επαρκώς λεπτομερείς, συγκεκριμένες και σαφείς πληροφορίες αναφορικά με τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος και η οικογένειά του εξαναγκάστηκαν από την πατρική θεία του να εγκαταλείψουν την οικία τους μετά τον θάνατο του πατέρα του. Ειδικότερα, έκριναν ότι ο Αιτητής δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με επαρκή σαφήνεια και λεπτομέρεια τις περιστάσεις υπό τις οποίες έλαβε χώρα η αποχώρησή τους από την οικογενειακή οικία.

38.          Ως προς τα περιστατικά βίας και τους διαπληκτισμούς με τους συγγενείς του, οι Καθ’ ων η αίτηση εντόπισαν ασάφεια και αντίφαση αναφορικά με τη συμμετοχή του Αιτητή στα εν λόγω επεισόδια. Ειδικότερα, επισήμαναν ότι, ενώ αρχικά ο Αιτητής δήλωσε ότι ενεπλάκη άμεσα στις συμπλοκές, στη συνέχεια ανέφερε ότι οι περισσότεροι διαπληκτισμοί ήταν λεκτικοί και συνέβαιναν όταν ο ίδιος απουσίαζε από την οικία.

39.          Ως προς το νομικό και κληρονομικό καθεστώς της οικίας, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής δεν παρέσχε σαφή και συνεπή εξήγηση για τους λόγους για τους οποίους η θεία του υποστήριξε ότι ο ίδιος και η οικογένειά του δεν δικαιούνταν να κληρονομήσουν την περιουσία του πατέρα του. Κατά την κρίση τους, ο Αιτητής περιορίστηκε σε γενικόλογες αναφορές, όπως ότι «έτσι γίνεται στην Αφρική» και ότι η πατρική του οικογένεια ήταν «κακή», χωρίς να παράσχει περαιτέρω συγκεκριμένες πληροφορίες.

40.          Αναφορικά με τη μετακόμιση στην Somaya, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι ο Αιτητής προέβη σε ασαφείς δηλώσεις ως προς τη χρονική περίοδο κατά την οποία η μητέρα του μετακόμισε εκεί, ήτοι στα μέσα του 2015, καθώς και ως προς τη δική του παραμονή στην οικογενειακή οικία μέχρι το 2016. Επισήμαναν, επίσης, ότι ο Αιτητής χαρακτήρισε την κατάσταση ως «δύσκολη», χωρίς να παραθέσει επαρκή συγκεκριμένα στοιχεία. Τέλος, ως προς την προβαλλόμενη επιρροή της θείας του στις αρχές, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι οι αναφορές του Αιτητή ότι εκείνη ήταν «ισχυρότερη», λόγω των διασυνδέσεών της με τις αρχές και υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, παρέμειναν ατεκμηρίωτες και στερούνταν επαρκών λεπτομερειών.

41.          Υπό το φως των ανωτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι ο Αιτητής προέβη σε ασαφείς, αόριστες και ανεπαρκώς τεκμηριωμένες δηλώσεις και παρουσίασε εσωτερικές ασυνέπειες ως προς τα γεγονότα που φέρεται να οδήγησαν στον εξαναγκασμό της οικογένειάς του να εγκαταλείψει την κατοικία της, τις συνθήκες υπό τις οποίες εκτυλίχθηκαν τα βίαια επεισόδια με τους συγγενείς του, καθώς και το καθεστώς των κληρονομικών δικαιωμάτων επί της περιουσίας του αποβιώσαντος πατέρα του.

42.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του δεύτερου ισχυρισμού, οι Καθ’ ων η αίτηση επισήμαναν ότι, δεδομένης της ιδιωτικής φύσης των περιστατικών που επικαλέστηκε ο Αιτητής, οι διαθέσιμες πηγές πληροφόρησης μπορούσαν να παράσχουν, κατά κύριο λόγο, γενικές πληροφορίες αναφορικά με το κοινωνικό, οικογενειακό και νομικό πλαίσιο που διέπει τα ζητήματα κληρονομικής διαδοχής στη χώρα καταγωγής του. Ειδικότερα, από τις πηγές που εξετάστηκαν προέκυψε ότι το εθιμικό δίκαιο εξακολουθεί, σε ορισμένες περιπτώσεις, να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο και, στην πράξη, να υπερισχύει του τυπικού δικαίου, μεταξύ άλλων και σε ζητήματα που αφορούν τα κληρονομικά δικαιώματα. Περαιτέρω, διαπιστώθηκε ότι ορισμένες εθιμικές πρακτικές, όπως το levirate και το sororate, εξακολουθούν να εφαρμόζονται και ενδέχεται να επηρεάζουν τα δικαιώματα των χηρών επί της κληρονομιαίας περιουσίας.

43.          Εντούτοις, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι οι ανωτέρω γενικές πληροφορίες δεν επαρκούσαν, αφ’ εαυτών, για να επιβεβαιώσουν τον εξατομικευμένο ισχυρισμό του Αιτητή ότι ο ίδιος και η οικογένειά του αποκλείστηκαν από την κληρονομική περιουσία του αποβιώσαντος πατέρα του και ότι η συγκεκριμένη οικογενειακή και κληρονομική διαφορά οδήγησε στον εξαναγκασμό τους να εγκαταλείψουν την οικία τους. Κατά την αξιολόγησή τους, οι σχετικές πηγές καταδείκνυαν την ύπαρξη ορισμένων κοινωνικών και εθιμικών πρακτικών στη χώρα καταγωγής, χωρίς, ωστόσο, να παρέχουν εξατομικευμένη επιβεβαίωση των συγκεκριμένων περιστατικών που επικαλέστηκε ο Αιτητής.

44.          Ως εκ τούτου, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν στοιχειοθετήθηκε η εξωτερική αξιοπιστία του Αιτητή. Σε συνδυασμό με τα ευρήματά τους ως προς την εσωτερική αξιοπιστία των σχετικών δηλώσεων του Αιτητή, κατέληξαν στην απόρριψη του εν λόγω ισχυρισμού.

45.          Στη βάση των δύο αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, προέβησαν σε έρευνα σε εξωτερικές πηγές αναφορικά με την επικρατούσα κατάσταση ασφαλείας στη Γουινέα και, ειδικότερα, στην περιοχή Somaya. Αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό, οι Καθ’ ων, αφού έλαβαν υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, ήτοι ότι πρόκειται για υγιή ενήλικο άνδρα, υπήκοο της Δημοκρατίας της Γουινέας, με μέτριο επίπεδο εκπαίδευσης, χωρίς ενδείξεις ευαλωτότητας, ο οποίος έχει διαβιώσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Somaya, όπου διαμένουν και πολυάριθμα μέλη της οικογένειάς του, κατέληξαν ότι δεν προέκυψαν στοιχεία ικανά να ενισχύσουν τον κίνδυνο για τον ίδιο, λαμβανομένου υπόψη του προσωπικού του προφίλ.

 

46.          Επιπλέον, στη βάση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού, αναφορικά με την οικονομική υποστήριξη που ο Αιτητής παρέχει στην οικογένειά του από την εργασία του, κατά την αξιολόγηση κινδύνου λήφθηκαν υπόψη τόσο η οικονομική κατάσταση όσο και οι συνθήκες που επικρατούν στην αγορά εργασίας στη Γουινέα.

 

47.          Υπό το φως των ανωτέρω πηγών πληροφόρησης αναφορικά με την απασχόληση και την αγορά εργασίας στη Γουινέα και λαμβανομένων υπόψη των δηλώσεων του Αιτητή ως προς τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στην εξεύρεση εργασίας, λόγω της μη ολοκλήρωσης της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής του και της έλλειψης υποστηρικτικού δικτύου και διασυνδέσεων, κρίνεται ότι υφίσταται εύλογος βαθμός πιθανότητας να αντιμετωπίσει οικονομικές δυσχέρειες σε περίπτωση επιστροφής του στον τόπο συνήθους διαμονής του στη χώρα καταγωγής του. Εντούτοις, δεν διαπιστώνεται εύλογος βαθμός πιθανότητας οι εν λόγω δυσχέρειες να είναι τέτοιας έντασης ή μορφής, ώστε να συνιστούν πράξη δίωξης ή σοβαρή βλάβη. Ειδικότερα, οι οικονομικές δυσχέρειες, αυτές καθαυτές και χωρίς τη συνδρομή πρόσθετων επιβαρυντικών ή εξατομικευμένων περιστάσεων, δεν δύνανται να θεωρηθούν μεταχείριση ισοδύναμη με δίωξη ή σοβαρή βλάβη.38.

 

48.          Προχωρώντας, τέλος, στη νομική ανάλυση, οι Καθ’ ων η αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν προέκυπτε βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή, κατά την έννοια του άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023, ούτε ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις υπαγωγής του στις διατάξεις περί συμπληρωματικής προστασίας του άρθρου 19(2) των ιδίων νόμων.

 

49.          Προχωρώντας στη de novo και ex nunc εξέταση του συνόλου των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως επιτάσσουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνω, βάσει των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιόν μου, ότι το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό είναι ορθό και γίνεται αποδεκτό. Ο Αιτητής παρέθεσε με συνοχή και ικανοποιητική λεπτομέρεια τις επιμέρους παραμέτρους του προφίλ, της χώρας και του τόπου συνήθους διαμονής του, προσκομίζοντας ταυτόχρονα και το διαβατήριό του.  Περαιτέρω, το παρόν Δικαστήριο προχωρεί σε αυτοτελή αξιολόγηση των προβληθέντων ισχυρισμών βάσει των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας..[1]

 

50.          Ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός αφορούσε τον ισχυρισμό ότι ο Αιτητής και η οικογένειά του εξαναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την οικία τους από την πατρική του θεία, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Η ως άνω αποδιδόμενη απομάκρυνση από την οικία συνδεόταν, σύμφωνα με τις δηλώσεις του Αιτητή, με διαφορά ως προς την κληρονομική περιουσία του αποβιώσαντος πατέρα του. Το γεγονός ότι η κληρονομική διάσταση δεν αποτυπώθηκε ρητά κατά τη διάκριση των ουσιωδών ισχυρισμών από τους Καθ’ ων δεν ασκεί ουσιώδη επιρροή στην αξιολόγηση, καθότι η συγκεκριμένη πτυχή αποτέλεσε αντικείμενο εξέτασης κατά την αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού, μέσω της σχετικής έρευνας στις Πηγές Χώρας Καταγωγής.

 

51.          Έχοντας, συνεπώς, οριοθετήσει τους ουσιώδης ισχυρισμούς που χρήζουν αξιολόγησης, αρχικά το Δικαστήριο συντάσσεται με το ευρήματα των Καθ' ων η αίτηση ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, καθώς διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες εντοπίζονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του. Διαφορετική είναι, ωστόσο, η εικόνα ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό.

 

52.          Ως προς αξιολόγηση του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού, το Δικαστήριο συντάσσεται, ως προς το τελικό συμπέρασμα, με το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση περί έλλειψης εσωτερικής αξιοπιστίας. Ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι, μετά τον θάνατο του πατέρα του το 2014, η πατρική του θεία διεκδίκησε την οικογενειακή οικία, υποστηρίζοντας ότι η μητέρα του και τα παιδιά της δεν δικαιούνταν πλέον να επωφελούνται από την περιουσία του αποβιώσαντος. Κατά τις δηλώσεις του, ακολούθησαν επανειλημμένες λεκτικές αντιπαραθέσεις και ένα σοβαρό επεισόδιο σωματικής βίας, κατά το οποίο τραυματίστηκε ο ίδιος και ο μεγαλύτερος αδελφός του δέχθηκε πλήγμα στο κεφάλι, συνεπεία του οποίου απεβίωσε στο νοσοκομείο.

 

53.          Επισημαίνεται, καταρχάς, ότι ο Αιτητής παρέθεσε ορισμένες συγκεκριμένες πληροφορίες αναφορικά με την απαρχή και την εξέλιξη της διαφοράς. Προσδιόρισε τον θάνατο του πατέρα του το 2014 ως το γεγονός που πυροδότησε τη διένεξη, το 2015 ως την περίοδο κορύφωσής της, κατονόμασε την πατρική του θεία, περιέγραψε την επίδικη οικία ως κατοικία τριών υπνοδωματίων και αναφέρθηκε στη μετακίνηση της μητέρας και των αδελφών του στη Somaya περί τα μέσα του 2015. Περιέγραψε, επίσης, τη σοβαρότερη συμπλοκή, την επέμβαση των αρχών και τη θέση που αυτές φέρονται να έλαβαν ότι επρόκειτο για οικογενειακή διαφορά. Συνεπώς, δεν θα ήταν ακριβές να απορριφθεί ο ισχυρισμός απλώς και μόνο με την αιτιολογία ότι στερείται παντελώς λεπτομερειών.

 

54.          Εντούτοις, από τη σύγκριση των δηλώσεών του προκύπτει ουσιώδης αντίφαση ως προς ένα θεμελιώδες πραγματικό στοιχείο. Κατά την καταγραφή της αίτησής του, ο Αιτητής δήλωσε ότι, μετά τον θάνατο «και των δύο γονέων του», η οικογένεια του πατέρα του τον απειλούσε με θάνατο λόγω της κληρονομιάς. Αντιθέτως, κατά την προσωπική του συνέντευξη δήλωσε ότι η μητέρα του βρίσκεται εν ζωή, διαμένει με την αδελφή του στη Somaya και ότι επικοινωνεί μαζί της τακτικά. Η αντίφαση αυτή αφορά όχι περιφερειακή λεπτομέρεια, αλλά τον πυρήνα της οικογενειακής κατάστασης και των περιστάσεων υπό τις οποίες φέρεται να γεννήθηκε η κληρονομική διαφορά. Ο Αιτητής επιβεβαίωσε, μάλιστα, στην αρχή της συνέντευξης ότι τα καταχωρισθέντα στην αίτησή του στοιχεία ήταν ακριβή, χωρίς να διορθώσει την πιο πάνω αναφορά.

 

55.          Ασάφειες εντοπίζονται και ως προς τη φύση και την έκταση της προσωπικής του εμπλοκής στα επεισόδια. Αρχικά περιέγραψε επανειλημμένες σοβαρές αντιπαραθέσεις μεταξύ της οικογένειάς του και της οικογένειας της θείας του, στις οποίες εμφανιζόταν να συμμετέχει άμεσα. Όταν, όμως, κλήθηκε να περιγράψει συγκεκριμένο περιστατικό, ανέφερε ότι οι περισσότερες αντιπαραθέσεις ήταν λεκτικές και συνέβαιναν ενώ ο ίδιος απουσίαζε από την οικία, με αποτέλεσμα να πληροφορείται τα γεγονότα εκ των υστέρων από τη μητέρα του. Ως προς δε το σοβαρό επεισόδιο κατά το οποίο φέρεται να σκοτώθηκε ο αδελφός του, δήλωσε ότι επέστρεψε αφού είχε ήδη αρχίσει η σύγκρουση και ενεπλάκη χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς είχε προηγηθεί. Οι δηλώσεις αυτές δεν αποκλείουν ότι έλαβε χώρα κάποια οικογενειακή διένεξη, περιορίζουν όμως σημαντικά την αποδεικτική βαρύτητα της προσωπικής του γνώσης για την έναρξη, τη συχνότητα και τις ακριβείς περιστάσεις των επιμέρους επεισοδίων.

 

56.          Περαιτέρω, ο Αιτητής δεν διατύπωσε με σαφήνεια συγκεκριμένη απειλή που να είχε απευθυνθεί προσωπικά εναντίον του από τη θεία του ή άλλο μέλος της οικογένειάς της. Η γενική αναφορά του κατά την καταγραφή της αίτησης ότι δεχόταν απειλές θανάτου δεν αναπτύχθηκε κατά τη συνέντευξη με πληροφορίες ως προς το πρόσωπο που τις διατύπωσε, τον χρόνο, τον τρόπο, το περιεχόμενο ή τη συχνότητά τους. Η δήλωσή του ότι παρέμεινε στην οικία λέγοντας πως, εάν ήθελαν να τον σκοτώσουν, ας τον σκότωναν εκεί, αποδίδει κυρίως τον δικό του φόβο και την ψυχική του κατάσταση και όχι συγκεκριμένη απειλητική πράξη εκ μέρους της θείας του.

 

57.          Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη χρονική ακολουθία των γεγονότων. Σύμφωνα με τον Αιτητή, η μητέρα του εγκατέλειψε την επίδικη οικία περί τα μέσα του 2015, ενώ ο ίδιος παρέμεινε εκεί μέχρι το 2016 και στη συνέχεια μετέβη στη Somaya. Μετά τη μετακίνησή του, δεν αντιμετώπισε οποιοδήποτε περαιτέρω πρόβλημα με τη θεία του, εξηγώντας ότι για εκείνη το ζήτημα είχε λήξει, αφού είχε αποκτήσει την κατοχή της οικίας. Παρά ταύτα, ο Αιτητής εξακολούθησε να διαμένει στη Γουινέα μέχρι τις 2 Μαρτίου 2021. Η παραμονή του στη χώρα για περίπου πέντε έτη μετά την οριστική λήξη των περιστατικών, χωρίς νέα προσέγγιση, απειλή ή επίθεση, αποδυναμώνει ουσιωδώς τόσο τον ισχυρισμό περί συνεχιζόμενης στοχοποίησης όσο και την αιτιώδη σύνδεση μεταξύ της παλαιάς οικογενειακής διαφοράς και της αναχώρησής του από τη χώρα.

 

58.          Η πιο πάνω διαπίστωση ενισχύεται από τις ίδιες τις δηλώσεις του ως προς τον σκοπό της αναχώρησής του. Ο Αιτητής ανέφερε ότι ο θείος του οργάνωσε τη μετάβασή του στο εξωτερικό προκειμένου να αναζητήσει ευκαιρίες εργασίας, να συντηρεί τη μητέρα και τις αδελφές του και να μειώσει την οικονομική εξάρτηση της οικογένειας από τον θείο του. Ερωτηθείς τι φοβάται σε περίπτωση επιστροφής, επικεντρώθηκε κυρίως στις οικονομικές δυσχέρειες, στην αδυναμία υποστήριξης της οικογένειάς του και στο ενδεχόμενο να επανέλθουν στη μνήμη του τα προβλήματα του παρελθόντος. Δεν προσδιόρισε επίκαιρη πρόθεση ή δυνατότητα της θείας του να τον αναζητήσει και να του προκαλέσει βλάβη.

 

59.          Ούτε ο ισχυρισμός περί των διασυνδέσεων της θείας του με τις αρχές παρουσιάστηκε με επαρκή συγκεκριμενοποίηση. Ο Αιτητής αναφέρθηκε γενικά σε επαφές της με σημαντικά πρόσωπα, σε έναν ισχυρό δικηγόρο και σε πρόσωπα που παρευρίσκονταν σε οικογενειακές τελετές, χωρίς να είναι σε θέση να τα κατονομάσει, να προσδιορίσει τη θέση τους ή να εξηγήσει με ποιον συγκεκριμένο τρόπο οι επαφές αυτές χρησιμοποιήθηκαν εις βάρος του. Η αναφορά αυτή αποδίδει την προσωπική του εκτίμηση για την κοινωνική ισχύ της θείας του, αλλά δεν τεκμηριώνει από μόνη της ότι η τελευταία διέθετε κρατική προστασία ή δυνατότητα άσκησης επιρροής σε βάρος του σε ολόκληρη τη χώρα.

 

60.          Επικουρικά, ακόμη και εάν γινόταν δεκτό ότι τα γεγονότα του 2015 έλαβαν χώρα, από τις ίδιες τις δηλώσεις του Αιτητή προκύπτει ότι η διαφορά αφορούσε την κατοχή συγκεκριμένης οικίας και έπαυσε μετά την αποχώρηση της οικογένειάς του από αυτή. Ο ίδιος και η οικογένειά του εγκαταστάθηκαν στη Somaya χωρίς να αντιμετωπίσουν έκτοτε οποιαδήποτε ενόχληση από τη θεία του. Συνεπώς, τα παρελθόντα περιστατικά δεν αρκούν για τη θεμελίωση βάσιμου και παρόντος φόβου δίωξης ή πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης κατά τον χρόνο της δικαστικής εξέτασης.

 

61.          Αναφορικά με την εξωτερική αξιοπιστία και ειδικότερα ως προς τον ισχυρισμό του Αιτητή περί κληρονομικής διαμάχης, το Δικαστήριο, κατόπιν έρευνας σε πηγές πληροφόρησης σχετικά με το ιδιοκτησιακό και κληρονομικό δίκαιο, καθώς και τις οικογενειακές διαφορές που σχετίζονται με κληρονομικά ζητήματα στη Γουινέα, εντόπισε τα ακόλουθα:

 

62.          Με την υιοθέτηση του νομοθετικού πλαισίου για το καθεστώς γης (Code on Private and State-owned Land- Code Foncier et domanial) το 1992, η Γουινέα εγκατάλειψε προηγούμενες σοσιαλιστικές πολιτικές και εισήγαγε ένα σύστημα ιδιωτικοποίησης και καταχώρισης γης, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο. Ωστόσο, μέχρι το 2008 διαπιστώθηκε ότι οι αρμόδιες επιτροπές γης δεν λειτουργούσαν αποτελεσματικά στις αγροτικές περιοχές, με αποτέλεσμα η εφαρμογή του πλαισίου να παραμένει περιορισμένη. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι το Σύνταγμα της Γουινέας αναγνωρίζει και προστατεύει την ιδιωτική ιδιοκτησία γης, την οποία μπορούν να κατέχουν τόσο το κράτος όσο και ιδιώτες ή νομικά πρόσωπα. Η ιδιοκτησία ορίζεται ως ευρύ δικαίωμα χρήσης και διάθεσης της γης, το οποίο περιορίζεται μόνο για λόγους γενικού συμφέροντος. Για την απόκτηση πλήρους δικαιώματος ιδιοκτησίας απαιτείται η επίσημη καταχώριση της γης τόσο σε τοπικό κτηματολογικό σχέδιο όσο και στο εθνικό μητρώο γης, διαδικασία η οποία είναι σύνθετη και ιδιαίτερα απαιτητική. Με την ολοκλήρωση της καταχώρισης, ο κάτοχος αποκτά πλήρη και νόμιμα αναγνωρισμένα δικαιώματα ιδιοκτησίας.[2] Ακόμα, αναφέρεται ότι από τη διαθέσιμη βιβλιογραφία στη Γουινέα η πρόσβαση στη γη στις αγροτικές περιοχές ρυθμίζεται κυρίως από εθιμικά και άτυπα συστήματα κατοχής γης, τα οποία όμως αποδυναμώνονται από την ισχύουσα νομοθεσία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία εντάσεων μεταξύ εθιμικών και τυπικών (νομικών) συστημάτων ιδιοκτησίας. Παρότι η πολιτική γης του 2001 επιδιώκει τη μείωση αυτών των εντάσεων μέσω της αναγνώρισης των εθιμικών δικαιωμάτων, η εφαρμογή της παραμένει περιορισμένη, με ελάχιστη πρόοδο μέχρι σήμερα[3].

 

63.          Σχετικά με ζητήματα κληρονομιάς, σύμφωνα με άρθρο ειδήσεων, στη Γουινέα, όπως και σε άλλες αφρικανικές κοινωνίες, η κατανομή της οικογενειακής κληρονομιάς αποτελεί συχνά αιτία συγκρούσεων μεταξύ των κληρονόμων, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι και βίαιες. Το ζήτημα αυτό απασχολεί συχνά τα δικαστήρια της χώρας. Το ίδιο άρθρο, παραθέτει πληροφορίες από τοπικό δικηγόρο, ο οποίος εξηγεί τους κανόνες που διέπουν τη κληρονομιά στη Γουινέα. Ειδικότερα, αναφέρει ότι σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα (Civil Code)  η κληρονομική διαδοχή στη Γουινέα διέπεται από συγκεκριμένους κανόνες που καθορίζουν ποιοι δικαιούνται να κληρονομήσουν. Μετά τον θάνατο ενός προσώπου, προτεραιότητα έχουν οι απόγονοι του, δηλαδή τα παιδιά του, καθώς και η σύζυγος ή οι σύζυγοί του, ενώ ακολουθούν οι ανώτεροι συγγενείς, όπως οι γονείς του αποβιώσαντος. Σύμφωνα με τον νόμο, υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες ορισμένα παιδιά μπορεί να αποκλειστούν από την κληρονομιά, ιδίως λόγω ανικανότητας προς κληρονομία ή λόγω αιμομιξίας. Ειδικότερα, ένα παιδί μπορεί να στερηθεί το δικαίωμα κληρονομίας εάν ο αποβιώσας το έχει ρητά αποκληρώσει ή εάν έχει προβεί σε σοβαρές πράξεις εναντίον του, όπως απόπειρα κατά της ζωής του ή άσκηση σωματικής βίας. Παράλληλα, παιδιά που έχουν γεννηθεί από αιμομικτική σχέση δεν δικαιούνται να κληρονομήσουν τον αποβιώσαντα, διατηρούν όμως δικαίωμα διατροφής. Ο δικηγόρος καταλήγει ότι η κατανομή της κληρονομιάς στη Γουινέα αποτελεί σύνθετο ζήτημα το οποίο ρυθμίζεται τόσο από τη νομοθεσία όσο και από τις εθιμικές πρακτικές.[4]

 

64.          Οι εξωτερικές πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες οι κληρονομικές διαφορές στη Γουινέα μπορούν να προκαλέσουν οικογενειακές συγκρούσεις και να επηρεάζονται από τον συνδυασμό του τυπικού δικαίου και των εθιμικών πρακτικών, καθιστούν το γενικό πλαίσιο του ισχυρισμού ευλόγως πιθανό. Δεν μπορούν, όμως, να θεραπεύσουν τις ουσιώδεις ασυνέπειες που αφορούν τα εξατομικευμένα περιστατικά ούτε να αποδείξουν ότι ο συγκεκριμένος Αιτητής εξακολουθεί σήμερα να αποτελεί στόχο της πατρικής του θείας.

 

65.          Υπό το φως των ανωτέρω, κρίνεται ότι, μολονότι δεν μπορεί να αποκλειστεί η ύπαρξη οικογενειακής διαφοράς αναφορικά με την πατρική οικία, ο Αιτητής δεν κατέδειξε με συνεκτικές, συγκεκριμένες και εξατομικευμένες δηλώσεις ότι η διαφορά αυτή εξελίχθηκε κατά τον τρόπο και στην έκταση που περιέγραψε ούτε ότι εξακολουθεί να γεννά πραγματικό και επίκαιρο κίνδυνο σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του. Ως εκ τούτου, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός δεν γίνεται αποδεκτός.

 

66.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

 

67.          Ερωτηθείς κατά τη συνέντευξή του σχετικά με το τι θεωρεί ότι θα συνέβαινε σε περίπτωση υποθετικής επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι η κατάσταση θα ήταν για τον ίδιο, τη μητέρα του και τις αδελφές του ιδιαίτερα περίπλοκη και αβέβαιη, καθότι, σε περίπτωση θανάτου του θείου του, θα βρίσκονταν εκ νέου αντιμέτωποι με την ίδια ανασφαλή κατάσταση.

 

68.          Ωστόσο, προς πληρότητα της παρούσας απόφασης και λαμβανομένου υπόψη του προβληματισμού που εξέφρασε ο Αιτητής ως προς τις συνθήκες διαβίωσης που θα αντιμετώπιζε σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, το Δικαστήριο κρίνει σκόπιμο να εξετάσει την ευρύτερη κοινωνικοοικονομική κατάσταση που επικρατεί στη Γουινέα και, ειδικότερα, τη δυνατότητα πρόσβασης στην αγορά εργασίας και εξεύρεσης κατάλληλης και οικονομικά προσιτής κατοικίας.

 

69.          Ως προς τη ευρύτερη κοινωνικοοικομική κατάσταση στην χώρα, αναφορικά με τη δυνατότητα πρόσβασης στην εργασία, σύμφωνα με έκθεση του γερμανικού ιδρύματος Bertelsmann Stiftung, η οποία δημοσιεύθηκε το 2026, παρά τους σημαντικούς φυσικούς της πόρους, η Γουινέα συγκαταλέγεται μεταξύ των φτωχότερων χωρών του κόσμου, με την πλειονότητα του πληθυσμού να διαβιεί σε συνθήκες φτώχειας και μέρος αυτού σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.

 

70.          Σε έκθεση που δημοσιεύθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, σε συνεργασία με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφόρησης για την Υποστήριξη της Επιστροφής της Γερμανίας, το 2024, αναφέρεται ότι παρότι το ποσοστό ανεργίας παραμένει χαμηλό, το εισόδημα από την απασχόληση (ο κατώτατος διακλαδικός εγγυημένος μισθός ανέρχεται σε 450.000 GNF, ήτοι περίπου 45 ευρώ) εξακολουθεί να είναι ανεπαρκές ώστε να επιτρέψει στα νοικοκυριά να εξέλθουν από συνθήκες επισφαλούς διαβίωσης.  Στην ίδια έκθεση, αναφορικά με τους επαναπατριζόμενους, καταγράφεται ότι οι επαναπατριζόμενοι υπήκοοι της Γουινέας που αναζητούν εργασία μπορούν να εγγραφούν στη βάση δεδομένων της Κρατικής Υπηρεσίας Απασχόλησης (AGUIPE), μέσω της οποίας παρέχονται υπηρεσίες ενημέρωσης και επαγγελματικού προσανατολισμού. Για την εγγραφή απαιτείται η προσέλευση στο τοπικό γραφείο απασχόλησης, ενώ, σε περίπτωση απώλειας ή λήξης του δελτίου εθνικής ταυτότητας, ο ενδιαφερόμενος οφείλει να απευθυνθεί στο αρμόδιο αστυνομικό τμήμα για την επανέκδοσή του. Τα απαιτούμενα δικαιολογητικά περιλαμβάνουν βιογραφικό σημείωμα, τίτλους σπουδών ή διπλώματα, σχετικές βεβαιώσεις, πιστοποιητικό γέννησης και έγκυρο δελτίο εθνικής ταυτότητας.[5]

 

71.          Αναφορικά με τη δυνατότητα εξεύρεσης κατοικίας, έκθεση που δημοσιεύθηκε το 2024 από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, σε συνεργασία με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφόρησης για την Υποστήριξη της Επιστροφής της Γερμανίας, αναφέρει ότι το κόστος ενοικίασης κατοικίας διαφοροποιείται ανάλογα με τη γεωγραφική περιοχή και το είδος του καταλύματος, ενώ δεν υφίστανται προγράμματα κοινωνικής στήριξης για τη στέγαση ούτε τραπεζικά δάνεια που να απευθύνονται σε ευάλωτα άτομα με χαμηλό εισόδημα.^[6] Στην ίδια έκθεση αναφορικά με τους επιστραφέντες, αναφέρεται ότι ορισμένες τοπικές μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η ONG Sabou Guinée, μπορούν να παρέχουν προσωρινή στέγαση σε ευάλωτους επαναπατριζόμενους.^[7]

 

72.          Αναφορικά με την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, όπως καταγράφεται σε έκθεση που δημοσιεύθηκε από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης, σε συνεργασία με την Κεντρική Υπηρεσία Πληροφόρησης για την Υποστήριξη της Επιστροφής της Γερμανίας, το 2024, οι επαναπατριζόμενοι στη Γουινέα μπορούν να έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας, ενώ για την εγγραφή απαιτείται η προσέλευση στο τοπικό κέντρο υγείας για την έκδοση κάρτας υγείας, καθώς και στην αρμόδια ασφαλιστική υπηρεσία για την έκδοση ασφαλιστικής κάρτας. Για την ολοκλήρωση της διαδικασίας απαιτείται η προσκόμιση δελτίου ταυτότητας, πιστοποιητικού γέννησης και πιστοποιητικού κατοικίας.[8]

 

73.          Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, το Δικαστήριο δεν παραγνωρίζει τις δυσμενείς κοινωνικοοικονομικές συνθήκες που επικρατούν στη Γουινέα και τις πρακτικές δυσχέρειες που ενδέχεται να αντιμετωπίσει ο Αιτητής κατά την επιστροφή του. Ειδικότερα, από τις προπαρατεθείσες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι η φτώχεια παραμένει εκτεταμένη, η απασχόληση στον επίσημο τομέα είναι περιορισμένη, η ανεργία και ιδίως η υποαπασχόληση αποτελούν υπαρκτά προβλήματα, ενώ ακόμη και το εισόδημα από την απασχόληση ενδέχεται να μην επαρκεί για την έξοδο ενός νοικοκυριού από συνθήκες επισφαλούς διαβίωσης. Αντίστοιχες δυσχέρειες καταγράφονται ως προς την εξασφάλιση στέγης, δεδομένης της απουσίας γενικευμένων προγραμμάτων κοινωνικής στήριξης για άτομα με χαμηλό εισόδημα. Από την άλλη πλευρά, οι γενικότερες αυτές δυσχέρειες πρέπει, ωστόσο, να συνεκτιμηθούν με τις εξατομικευμένες περιστάσεις του Αιτητή. Εν προκειμένω, πρόκειται πλέον για ενήλικο άνδρα ηλικίας 33 ετών, χωρίς να προκύπτει σωματική ή ψυχική κατάσταση τέτοιας βαρύτητας ώστε να περιορίζει ουσιωδώς τη λειτουργικότητα ή την ικανότητά του προς εργασία. Ο Αιτητής έχει ήδη καταδείξει στην πράξη ικανότητα προσαρμογής σε διαφορετικές συνθήκες διαβίωσης, έχοντας διαβιώσει εκτός της χώρας καταγωγής του, ενώ, παράλληλα, έχει περάσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στη Somaya, γεγονός που, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, αποτελεί στοιχείο σχετικό με την εξοικείωσή του με το κοινωνικό και τοπικό περιβάλλον της περιοχής.

 

74.          Συνεπώς, μολονότι δεν μπορεί να αποκλειστεί ότι κατά την επιστροφή του θα αντιμετωπίσει οικονομικές και πρακτικές δυσχέρειες, οι ενώπιον του Δικαστηρίου πληροφορίες δεν καταδεικνύουν ότι, λόγω των ιδιαίτερων προσωπικών του περιστάσεων, οι δυσχέρειες αυτές θα προσλάβουν τέτοια ένταση ώστε να τον θέσουν σε κατάσταση αδυναμίας κάλυψης των πλέον βασικών αναγκών του ή σε συνθήκες που να ισοδυναμούν με σοβαρή βλάβη.

 

75.          Στο σημείο αυτό, αξίζει επίσης να αναφερθεί και το ζήτημα της εσφαλμένης γεωγραφικής ταυτοποίησης της Somaya. Ο Αιτητής δήλωσε κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του ότι ο τελευταίος τόπος διαμονής του ήταν η Somaya. Εντούτοις, από την Έκθεση-Εισήγηση προκύπτει ότι, κατά τη διερεύνηση της σχετικής πληροφορίας, αναζήτησε στοιχεία αναφορικά με τοποθεσία με την ονομασία «Somaya» στην Περιφέρεια Boké. Η εν λόγω έρευνα το φαίνεται να βασίστηκε σε εσφαλμένη γεωγραφική ταυτοποίηση της τοποθεσίας που ανέφερε ο Αιτητής. Συγκεκριμένα, η Somaya στην οποία αναφερόταν ο Αιτητής βρίσκεται στην Περιφέρεια Kindia, στην Επαρχία Coyah, και όχι στην Περιφέρεια Boké. (Ο Αιτητής, κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του, αναφέρθηκε στη Somaya Mosque ως τοποθεσία που συνδεόταν με τον τελευταίο τόπο διαμονής του. Από την έρευνα σε εξωτερικές πηγές προκύπτει ότι η Somaya Mosque βρίσκεται στη Somaya, στην Περιφέρεια Kindia και συγκεκριμένα στην Επαρχία Coyah.)

 

76.          Το σφάλμα αυτό δεν αποτελεί απλώς μία άνευ σημασίας ανακρίβεια ως προς την ονομασία ή τη γεωγραφική θέση μιας τοποθεσίας. Αντιθέτως, αφορά το ίδιο το αντικείμενο της έρευνας που. Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο, προκειμένου να εξακριβώσει τα πραγματικά δεδομένα και να αξιολογήσει την επίμαχη πληροφορία στη σωστή της γεωγραφική βάση, προέβη πιο κάτω σε περαιτέρω έρευνα αναφορικά με τη Somaya που βρίσκεται στην Περιφέρεια Kindia, και συγκεκριμένα στην Επαρχία Coyah, ήτοι την τοποθεσία στην οποία αναφερόταν ο Αιτητής.

 

77.          Σε κάθε περίπτωση, ως προς το θρησκευτικό προφίλ του Αιτητή ως μουσουλμάνου, η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών εκτιμά ότι ο συνολικός πληθυσμός ανέρχεται σε 13,6 εκατομμύρια (μέσα του 2023). Σύμφωνα με τη SRA, περίπου το 84% του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, το 11% χριστιανοί και το 5% ακολουθεί αυτόχθονες θρησκευτικές ή άλλες πεποιθήσεις. Μεγάλο μέρος του μουσουλμανικού και χριστιανικού πληθυσμού ενσωματώνει αυτόχθονες τελετουργίες στις θρησκευτικές του πρακτικές. Οι μουσουλμάνοι είναι γενικά σουνίτες της σχολής Μαλίκι· ο σουφισμός είναι επίσης παρών. Οι χριστιανικές ομάδες περιλαμβάνουν Ρωμαιοκαθολικούς, Αγγλικανούς, Βαπτιστές, Μάρτυρες του Ιεχωβά, Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας και διάφορες ευαγγελικές ομάδες. Υπάρχει επίσης μια μικρή κοινότητα Μπαχάι, καθώς και μικρός αριθμός Ινδουιστών, Βουδιστών και οπαδών παραδοσιακών κινεζικών θρησκευτικών πεποιθήσεων μεταξύ των αλλοδαπών κατοίκων. Οι μουσουλμάνοι αποτελούν την πλειονότητα και στις τέσσερις περιφέρειες της χώρας. Οι χριστιανοί συγκεντρώνονται στις μεγάλες πόλεις, συμπεριλαμβανομένης της Κονακρί, στις νότιες παράκτιες περιοχές και στην ανατολική δασική περιοχή. Οι οπαδοί των αυτόχθονων θρησκευτικών πεποιθήσεων είναι περισσότερο διαδεδομένοι στη Δασική Περιφέρεια. Υπό το φως των ανωτέρω, και δεδομένων των δηλώσεων του Αιτητή, δεν προκύπτει κίνδυνος λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας.[9]

 

78.          Περαιτέρω, όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2012, η Britannica εκτιμά ότι οι Fulani (Peuhl) αποτελούν το 33,9%, οι Malinke το 31,1%, οι Susu το 19,1%, οι Kpelle το 6%, οι Kisi το 4,7% και οι Toma το 2,6%.[10] Αναφορικά με την εθνοτική καταγωγή του Αιτητή ήτοι Sousou εξωτερικές πηγές αναφέρουν ότι οι Susu είναι λαός που ζει στις νότιες παράκτιες περιοχές της Guinea και στα βορειοδυτικά τμήματα της Sierra Leone. Μιλούν μια διάλεκτο της Susu-Yalunka, μιας γλώσσας που ανήκει στον κλάδο Mande των γλωσσών Niger-Congo[11]. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι η κοινωνία τους είναι πατριαρχική και κυρίως μουσουλμανική, με ενδογαμικές πρακτικές και κοινωνικές κάστες για τεχνίτες, ενώ ασχολούνται κυρίως με γεωργία, εμπόριο και τη διατήρηση της πολιτιστικής τους παράδοσης[12]. Δεν εντοπίστηκαν πληροφορίες περί φυλετικών διακρίσεων σχετικών με την υπό κρίση περίπτωση, ούτε ο Αιτητής επικαλέστηκε οποιοδήποτε συναφές περιστατικό ή φόβο.

 

79.          Ως προς την μεταχείριση των επιστραφέντων στη χώρα του Αιτητή, σύμφωνα με την έκθεση του Γραφείου του Γενικού Επιτρόπου για τους Πρόσφυγες και τους Ανιθαγενείς του Βελγίου ημερομηνίας 10.11.2025, δεν αναφέρονται προβλήματα κατά την επιστροφή των επαναπατριζόμενων υπηκόων Γουινέας οι οποίοι έφυγαν από τη χώρα παράνομα και/ή υπέβαλαν αίτηση για διεθνή προστασία στο Βέλγιο. Ανεξαρτήτως της εθελούσιας ή αναγκαστικής επιστροφής, υποβάλλονται στους ίδιους ελέγχους με τους λοιπούς επιβάτες. Ο έλεγχος διενεργείται από το ειδικό αστυνομικό τμήμα στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Κονακρί.[13]

 

80.          Εξετάζοντας ακολούθως την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας, σύμφωνα με την έκθεση της Human Rights Watch που δημοσιεύθηκε το 2025 και καλύπτει γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά το 2024, οι στρατιωτικές αρχές συνέχισαν την καταστολή των μέσων ενημέρωσης, της αντιπολίτευσης και των διαφωνούντων. Τον Δεκέμβριο του 2022, η στρατιωτική χούντα είχε δεσμευθεί να διεξαγάγει προεδρικές και βουλευτικές εκλογές έως τον Δεκέμβριο του 2024, ως μέρος ενός μεταβατικού χάρτη που είχε συμφωνηθεί με την Οικονομική Κοινότητα των Δυτικοαφρικανικών Κρατών (Economic Community of West African States -ECOWAS).[14]

 

81.          Τον Ιούλιο του 2024, η χούντα δημοσίευσε ένα προσχέδιο του νέου συντάγματος που αναμενόταν να τεθεί σε δημοψήφισμα πριν από τον Δεκέμβριο του 2024.[15] Το προσχέδιο προέβλεπε πενταετή προεδρική θητεία με δυνατότητα ανανέωσης μία φορά. Ωστόσο, στις 19 Φεβρουαρίου 2024, ο συνταγματάρχης Mamady Doumbouya διέλυσε την κυβέρνηση χωρίς να αιτιολογήσει την απόφαση αυτή[16] και στις 28 Φεβρουαρίου, διόρισε νέο πρωθυπουργό τον Mamadou Oury Bah[17], ενώ στις 18 Σεπτεμβρίου 2024, ο υπουργός Εξωτερικών Morissanda Kouyaté ανακοίνωσε ότι οι εκλογές θα διεξαχθούν το 2025.[18] Τον Ιούλιο του 2024, βγήκε η πολυαναμενόμενη ετυμηγορία για τους κατηγορούμενους για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια της γνωστής ως «σφαγή του σταδίου του 2009».[19] Το δικαστήριο καταδίκασε τον πρώην πραξικοπηματία πρόεδρο της Γουινέας, Moussa Dadis Camara, και επτά ακόμη πρώην ανώτερους αξιωματούχους, σε μια δίκη ορόσημο για ομαδικούς βιασμούς και δολοφονίες διαδηλωτών το 2009.

 

82.          Σύμφωνα με την Crisis 24, η οποία εξειδικεύεται στη διαχείριση κινδύνου παρέχοντας σχετικές υπηρεσίες, «η Γουινέα θεωρείται ένας άξονας ασφαλείας [...] σε μία περιοχή όπου τρεις από τους γείτονές της, δηλαδή η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρρα Λεόνε επανέρχονται από εμφύλιες συγκρούσεις». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι κοινωνικές αναταραχές, οδηγούμενες από αιτιάσεις ως προς την παροχή υπηρεσιών και τις υποδομές καθώς και από εθνοτικές-πολιτικές εντάσεις, λαμβάνουν συχνά χώρα, ιδίως κατά τη διάρκεια των εκλογικών περιόδων. Δεν υπάρχουν ενδείξεις τρομοκρατικών ομάδων οι οποίες δραστηριοποιούνται στη Γουινέα, αν και υπάρχουν γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση ισλαμιστικής στρατιωτικής δραστηριότητας στην περιοχή.[20]

 

83.          Από τον συνδυασμό διάφορων πηγών προκύπτει ότι τα περιστατικά βίας στην Γουινέα συνδέονται με την πολιτική κατάσταση της χώρας. Ενώ η χώρα γνώρισε σχετική σταθερότητα μετά το 2010, όταν ο επί μακρόν ηγέτης της αντιπολίτευσης Alpha Condé έγινε ο πρώτος δημοκρατικά εκλεγμένος πρόεδρος του έθνους, το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου 2021, που ανέτρεψε τον Condé, αφήνει τη χώρα σε ασταθή πολιτική κατάσταση. Πιο συγκεκριμένα, οι πιο πρόσφατες αναφορές σε πολιτική βία και διαδηλώσεις εντοπίζονται στις περιοχές της πρωτεύουσας, Κονακρί, πριν και μετά τις προεδρικές εκλογές του 2020 καθώς και κατά το πραξικόπημα του Σεπτεμβρίου του 2021. Κατά την διάρκεια των διαδηλώσεων σημειώθηκαν δολοφονίες, ξυλοδαρμοί, αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις και σημαντικοί περιορισμοί στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι.[21]

 

84.          Σε άλλες γενικές αναφορές για την κατάσταση ασφαλείας συμπεριλαμβάνονται το ευκαιριακό έγκλημα στο δρόμο και τα τροχαία ατυχήματα, οι ανεπαρκώς ανεπτυγμένες υποδομές μεταφορών, επικοινωνιών και ενέργειας, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές, οι ήδη περιορισμένες εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψής που επλήγησαν από τον ιό Έμπολα της Δυτικής Αφρικής το 2014 (EVD) και άλλες περιοδικές επιδημίες θανατηφόρων ασθενειών, οι εθνοπολιτικές εντάσεις, που συμβαίνουν συχνά στη Γουινέα, ειδικά κατά τις προεκλογικές περιόδους και οι γενικές ανησυχίες για την εξάπλωση της ισλαμιστικής μαχητικής δραστηριότητας στην περιοχή. Παρόλο που στην κατάταξη του Crisis 24 το επίπεδο επικινδυνότητας στη Γουινέα θεωρείται υψηλό, στην ίδια έκθεση αναφέρεται η Γουινέα ως ασφαλής περιοχή όπου τρεις από τις γειτονικές της χώρες, συγκεκριμένα η Λιβερία, η Ακτή Ελεφαντοστού και η Σιέρα Λεόνε, ξεπερνούν εμφύλιες συγκρούσεις.[22]

 

85.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που καταγράφηκαν γενικότερα στην Περιφέρεια Kindia (όπου υπάγεται η περιοχή Somaya) της Γουινέας, στην οποία βρίσκεται ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 9.8.2026), καταγράφηκαν 5 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), τα οποία επέφεραν 4 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.[23] Να σημειωθεί επίσης ότι ο πληθυσμός της Γουινέας (καταμέτρηση 2025) ανέρχεται στα 15,100,000 ενώ o πληθυσμός της Περιφέρειας Kindia σύμφωνα με πρόσφατη εκτίμηση (2025) ανέρχεται στα  117,062[24].

 

86.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στο τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

 

87.          Υπό το φως της ανωτέρω αξιολόγησης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

 

88.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

89.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15 (α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

 

90.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

91.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς επικουρικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

92.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28]. Με βάση τα ανωτέρω δεδομένα, το Δικαστήριο κρίνει ότι στο Conakry, περιοχή τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Γουινέα, δεν υφίσταται επί του παρόντος κατάσταση εσωτερικής ένοπλης σύρραξης κατά την έννοια της σχετικής νομολογίας του ΔΕΕ. Ειδικότερα, από τις διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής δεν προκύπτει η ύπαρξη παρατεταμένων ένοπλων συγκρούσεων μεταξύ των κρατικών δυνάμεων και οργανωμένων ένοπλων ομάδων ή μεταξύ τέτοιων ομάδων μεταξύ τους στο Conakry, παρά την πολιτική αστάθεια και τα επιμέρους περιστατικά βίας και κοινωνικής αναταραχής που καταγράφονται στη χώρα. Ως εκ τούτου, ελλείψει του απαιτούμενου στοιχείου της διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των λοιπών συστατικών στοιχείων της υπό εξέταση διάταξης. Επικουρικώς, ο Αιτητής δεν παρουσιάζει οποιοδήποτε στοιχείο του προφίλ το οποίο θα επέτεινε τυχόν κίνδυνο. Υπό το φως των ανωτέρω, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο αντίστοιχο καθεστώς.

 

93.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω ((Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66).

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με € 1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

 

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.