ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

  Υπόθεση Αρ.: 2516/24

 30 Σεπτεμβρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

N.K.E.

Αιτήτριας,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου             

                                              Καθ’ ων η αίτηση

Ι. Ιάσονος (κα), Δικηγόρος για την Αιτήτρια

Α. Δημητριάδου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Η Αιτήτρια με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 10.6.2025, με την οποίαν απορρίφθηκε το αίτημά της για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023 και αποφασίστηκε η επιστροφή της στη χώρα καταγωγής της. Αιτείται επιπλέον την χορήγηση σε αυτήν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Η Αιτήτρια κατάγεται από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (στο εξής: ΛΔΚ) και στις 3.12.2021 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας αφού εισήλθε παρατύπως στη Δημοκρατία. Στις 27.4.2023, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) ενέκρινε Εισήγηση για κλείσιμο του φακέλου και διακοπή της διαδικασίας εξέτασης της αίτησης της  Αιτήτριας ως σιωπηρώς αποσυρθείσας καθώς αυτή δεν παρέστη κατά την προσωπική της συνέντευξη. Η απόφαση επί της διακοπής της διαδικασίας στάλθηκε ταχυδρομικώς στην Αιτήτρια στις 3.5.2023. Στις 14.11.2023, η Αιτήτρια υπέβαλε αίτημα για επανάνοιγμα της αίτησής της για διεθνή προστασία, το οποίο έγινε αποδεκτό στις 17.6.2024, κατόπιν υποβολής Έκθεσης/Εισήγησης από λειτουργό στις 21.5.2024. Στις 25.6.2024, διεξήχθη συνέντευξη της Αιτήτριας από λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου, ο οποίος στις 26.6.2024 υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο για απόρριψη της αίτησης ασύλου της Αιτήτριας και επιστροφή της στη χώρα καταγωγής της. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο αυθημερόν. Η ανωτέρω απόφαση κοινοποιήθηκε στην Αιτήτρια στις 2.7.2024 και αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Η Αιτήτρια, διά της συνηγόρου της, δήλωσε κατά την ακροαματική διαδικασία ότι προωθεί ως λόγο προσφυγής την πλημμελή αξιολόγηση των δηλώσεών της και της αίτησής της από τους Καθ’ ων η αίτηση, επικαλούμενη έλλειψη δέουσας έρευνας και πλάνη.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και της ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης του συνόλου των ενώπιόν τους στοιχείων και δεδομένων. Υποστηρίζουν ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και παραπέμπουν συναφώς στα επιμέρους ευρήματα στα οποία κατέληξαν κατά τη διοικητική διαδικασία, στο πλαίσιο της οποίας η Αιτήτρια κρίθηκε αναξιόπιστη ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του. Ως εκ τούτου, και λαμβανομένων υπόψη των προσωπικών περιστάσεων της περιστάσεων, σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής της υποστηρίζουν ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

 

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

7.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 12.6.2026.

 

8.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

 

9.             Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

 

10.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

 

11.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

 

12.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

 

13.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

 

14.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

15.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

«53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

16.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

17.          Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

 

Κατάληξη

 

18.          Ως προς τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση της Αιτήτριας για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Η Αιτήτρια αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή της στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, η Αιτήτρια εκπροσωπούμενη και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς της και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

 

19.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του εκάστοτε αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του αιτούντος άσυλο να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

 

20.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

 

21.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών της Αιτήτριας, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής της δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα της καθώς κάποιος στρατιωτικός επιθυμούσε να συνάψει σχέση μαζί της ενώ η ίδια δεν ήθελε. Ο τελευταίος την αναζητούσε παντού και για το λόγο αυτό εγκατέλειψε τη χώρα της.

 

22.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της συνέντευξης και σε σχέση με τα προσωπικά της στοιχεία, η Αιτήτρια δήλωσε ότι είναι υπήκοος της ΛΔΚ, γεννηθείσα στον δήμο Lemba της Kinshasa. Σε βρεφική ηλικία μετοίκησε με την οικογένειά της στον δήμο Kalamu, περιοχή Kahuka της Kinshasa όπου διέμενε έως ότου εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής (ερ. 84 του Δ.Φ.). Μεταξύ 2010 και 2011 διαβιούσε με τον σύζυγό της που εργαζόταν στο Ηνωμένο Βασίλειο και το 2011 επέτρεψε στην οικογενειακή εστία (ερ. 84 του Δ.Φ.). Ως προς την οικογενειακή της κατάσταση, η Αιτήτρια ανέφερε ότι είναι έγγαμη, ο σύζυγός της είναι αγγλικής καταγωγής και κατοικεί στο Manchester όπου εργάζεται ως οδηγός ταξί και έχει δύο υιούς που διαβιούν με τον πατέρα τους, ο μεν από το 2016 και ο δε από το 2019 και οι οποίοι κατέχουν την αγγλική ιθαγένεια (ερ. 83 του Δ.Φ.). Η Αιτήτρια είχε σκοπό να μεταβεί στο Ηνωμένο Βασίλειο ώστε να τελέσει πολιτικό γάμο, ωστόσο, εξαιτίας της πανδημίας της πανδημίας κορονοϊού δεν κατέστη αυτό εφικτό και αντ’ αυτού ήλθε στη Δημοκρατία (ερ. 83 του Δ.Φ.). Διατηρεί καθημερινή επικοινωνία με την οικογένειά της∙ τελευταία φορά που την επισκέφθηκαν ο σύζυγος και τα τέκνα της ήταν τον Φεβρουάριο 2023 (ερ. 83 του Δ.Φ.). Ως προς την οικογένειά της δήλωσε ότι οι γονείς της είναι διαζευγμένοι, ο πατέρας της διαβιεί στη Kinshasa και έχει πολλά τέκνα και η μητέρα της βρίσκεται στην Αγκόλα από τότε που η ίδια αποφοίτησε από το σχολείο. Στη Kinshasa βρίσκονται επίσης τα ξαδέλφια, ο θείος και η θεία της από την πλευρά της μητέρας της, οι οποίοι την ανέθρεψαν, με τους οποίους διατηρεί επικοινωνία(ερ. 83 του Δ.Φ.). Ομιλεί λινγκάλα που είναι η μητρική της γλώσσα και λίγα γαλλικά (ερ. 87 του Δ.Φ.). Ανήκει στην εθνοτική ομάδα Mukongo και είναι χριστιανή πεντηκοστιανή στο θρήσκευμα (ερ. 85 του Δ.Φ.). Σε σχέση με το μορφωτικό της επίπεδο, η Αιτήτρια δήλωσε ότι αποφοίτησε το 2000 από ίδρυμα δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στον δήμο N’ djili της Kinshasa, δεν συνέχισε ωστόσο τις σπουδές της εξαιτίας οικονομικής δυσχέρειας. Κατέχει δίπλωμα ραπτικής που απέκτησε μέσω των σχολικών σπουδών της (ερ. 85 του Δ.Φ.). Ως προς το επαγγελματικό της προφίλ, η Αιτήτρια δήλωσε ότι εργαζόταν ως μοδίστρα σε επιχείρηση που διατηρούσε στην Kinshasa επί 19 έτη, μεταξύ 2002 και 2021 (ερ. 84 του Δ.Φ.). Η Αιτήτρια δήλωσε ότι συνελήφθη από τις αρχές της Δημοκρατίας με την κατηγορία της απαγωγής παιδιών, ωστόσο, επρόκειτο για τα τέκνα της ιδίας που είχαν επισκεφθεί τη Δημοκρατία και αφού διενεργήθηκε γενετικός έλεγχος (DNA test), κατόπιν συγκατάθεσής της, αφέθηκε ελεύθερη (ερ. 82 του Δ.Φ.). Αγνοεί ποιος ευθύνεται για την κατηγορία αυτή (ερ. 82 του Δ.Φ.).

 

23.          Σε σχέση με το ταξίδι της προς τη Δημοκρατία, η Αιτήτρια ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα από τον διεθνή αερολιμένα στη Kinshasa στις 10.10.2021 και κατέφθασε στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές της Δημοκρατίας, μέσω Τουρκίας. Στις  3.11.2021, διήλθε παρατύπως στις ελεγχόμενες περιοχές (ερ. 82 του Δ.Φ.). Δεν αντιμετώπισε κάποιο πρόβλημα κατά την έξοδό της από τη χώρα (ερ. 82, 81 του Δ.Φ.).

 

24.          Αναφορικά με τους λόγους που την ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής, η Αιτήτρια υποστήριξε πως στις 31.12.2020, ενόσω βρισκόταν καθοδόν, ένας άνδρας σε όχημα ανέκοψε την πορεία της, ζητώντας οδηγίες και λίγες ημέρες αργότερα, ο ίδιος άνδρας παρουσιάστηκε στην οικία της, αφού είχε ενημερωθεί από τρίτα άτομα τη διεύθυνσή της, ζητώντας το τηλέφωνο επικοινωνίας της, εξηγώντας πως η σύζυγός του θα αξιοποιούσε τις υπηρεσίες της ως μοδίστρα. Κατόπιν ολίγων ημερών, ο άνδρας ξεκίνησε να της τηλεφωνεί, εκφράζοντας ερωτικό ενδιαφέρον, αιτούμενος συνάντηση, πρόταση την οποία η Αιτήτρια απέρριψε διότι αμφότεροι ήταν νυμφευμένοι. Ο άνδρας επέμενε έως ότου ξεκίνησε να την απειλεί. Την προσέγγισε στον χώρο εργασίας της, φέροντας στρατιωτική ενδυμασία, όπου της εξέφρασε πως την αγαπάει αλλά πως θα την έβλαπτε εάν εκείνη εξακολουθούσε να μην ανταποκρίνεται. Η Αιτήτρια διέκοψε την τηλεφωνική της γραμμή. Μία ημέρα, ο άνδρας την προσέγγισε στην οικία της, συνοδευόμενος από φρουρούς, δήλωσε πως η τηλεφωνική της γραμμή της δεν ήταν σε λειτουργία και την απείλησε. Μία ημέρα που η Αιτήτρια ανέμενε το λεωφορείο, την προσέγγισε ένα ταξί, εκείνη απώλεσε τις αισθήσεις της, δίχως να έχει επίγνωση του τι είχε συμβεί, και όταν τις ανέκτησε, βρισκόταν σε ένα οίκημα με άτομα που έφεραν κουκούλες και ομιλούσαν μία άγνωστη σε εκείνη γλώσσα. Σύντομα, εμφανίστηκε ο άνδρας, ο οποίος αυτοπαρουσιάσθηκε ως στρατιώτης και δήλωσε πως δεν θα μπορούσε να τον αποφύγει πουθενά, απαίτησε τον νέο αριθμό της και όταν ξεκίνησαν να λογομαχούν, εκείνος εμφάνισε ένα όπλο το οποίο έφερε στον κρόταφό της. Η Αιτήτρια αποδέχθηκε τους όρους του και εκείνος την απείλησε πως την επόμενη φορά που θα έφερε αντίρρηση θα την σκότωνε και αφού της κάλυψαν το πρόσωπο, οι φρουροί του την μετέφεραν σε άγνωστη τοποθεσία όπου την αποδέσμευσαν. Η Αιτήτρια ενημέρωσε την οικογένειά της για τα πεπραγμένα και μετοίκησε με τρίτο πρόσωπο που την έφερε σε επαφή με έναν πάστορα που την συμβούλεψε να εγκαταλείψει τη χώρα και την βοήθησε με την έκδοση του διαβατηρίου της και το ταξίδι (ερ. 80 του Δ.Φ.).

 

25.          Ακολούθως, τέθηκαν στην Αιτήτρια διευκρινιστικής φύσεως ερωτήματα προς διερεύνηση του αιτήματός της. Ειδικότερα, ερωτήθηκε σχετικά με την ταυτότητα του άνδρα και την συμπεριφορά του απέναντί της και κλήθηκε να περιγράψει την εμφάνισή του. Η Αιτήτρια δήλωσε πως ο άνδρας ήταν συνταγματάρχης (colonel) (ερ. 79 του Δ.Φ.). Κλήθηκε να παράσχει πληροφορίες σχετικά με την απαγωγή της και να περιγράψει τον χώρο όπου κρατήθηκε καθώς και τα όσα έλαβαν χώρα αφότου εμφανίσθηκε ο εν λόγω άνδρας (ερ. 78, 77 του Δ.Φ.). Ερωτηθείσα εάν ο άνδρας αυτός έκανε κάτι περαιτέρω πέραν του να της μιλήσει, απάντησε αποφατικά και συμπλήρωσε πως στη συνέχεια την απελευθέρωσαν (ερ. 77 του Δ.Φ.). Ερωτηθείσα για τον λόγο που την είχε απαγάγει, απάντησε πως ήθελε να την φιλήσει αλλά εκείνη τον απέφυγε (ερ. 77 του Δ.Φ.). Στη συνέχεια κλήθηκε να αποσαφηνίσει τον λόγο που ο άνδρας αποφάσισε απλώς να την απελευθερώσει εφόσον είχε αναθέσει σε τρίτα πρόσωπα να την απαγάγουν (ερ. 77 του Δ.Φ.). Η Αιτήτρια δήλωσε πως, έπειτα, δεν αντιμετώπισε κάποιο περιστατικό διότι κρυβόταν και κλήθηκε να εξηγήσει τον λόγο που εγκατέλειψε τη χώρα (ερ. 76 του Δ.Φ.). Η Αιτήτρια υποστήριξε πως είχε απειλήσει την οικογένειά της ώστε να αποκαλύψει την τοποθεσία της και πως αφότου έφυγε, απείλησε εκ νέου την οικογένειά της πως θα την εντόπιζε οπουδήποτε στη χώρα (ερ. 76 του Δ.Φ.).

 

26.          Στη συνέχεια, ερωτήθηκε σχετικά με τα ληφθέντα μέτρα αυτοπροστασίας και κλήθηκε να εξηγήσει τον λόγο που, όπως δήλωσε, δεν ενημέρωσε τον σύζυγό της όταν εκτυλισσόταν αυτή η κατάσταση (ερ. 76, 75 του Δ.Φ.). Της ζητήθηκε να περιγράψει τις συνθήκες απαγωγής της και τους δράστες, ερωτήματα στα οποία υπέδειξε άγνοια (ερ. 74 του Δ.Φ.). Σε σχετικές ερωτήσεις δήλωσε πως ο άνδρας αυτός την εντόπισε μέσω πληροφοριών που είχε λάβει από τρίτα πρόσωπα (ερ. 73 του Δ.Φ.). Η Αιτήτρια κλήθηκε να διασαφηνίσει τον λόγο που αρχικά ανέφερε ότι ο άνδρας την προσέγγισε λίγες ημέρες μετά τις 31.12.2020 και ακολούθως ότι μετέβη στην οικία της τέλη Ιανουαρίου, τον λόγο που σε προγενέστερο στάδιο της συνέντευξης ανέφερε πως την είχε μονάχα απειλήσει όταν την απήγαγε ενώ στη συνέχεια δήλωσε ότι προσπάθησε να την φιλήσει και τον λόγο που δήλωσε ότι ο άνδρας προσπάθησε πολλάκις να την εντοπίσει μετά την απαγωγή ενώ στη συνέχεια δήλωσε ότι αυτό συνέβη μονάχα μία φορά (ερ. 72 του Δ.Φ.).

 

27.          Κατά την διοικητική διαδικασία, προς τεκμηρίωση των ισχυρισμών της, η Αιτήτρια προσκόμισε το πρωτότυπο διαβατήριό της, εκδοθέν από τις αρχές της χώρας καταγωγής (ερ. 10 του Δ.Φ.).

 

28.          Αξιολογώντας το αίτημα διεθνούς προστασίας της Αιτήτριας, οι Καθ’ ων η αίτηση σχημάτισαν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος, ως προς την ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ της Αιτήτριας. Ο δεύτερος, ως προς την ισχυριζόμενη αναζήτησή της στη χώρα καταγωγής της από ένα συνταγματάρχη με σκοπό να συνάψουν ερωτική σχέση. 

 

29.          Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός της Αιτήτριας έγινε αποδεκτός από του Καθ’ ων η αίτηση, οι οποίοι έκριναν ότι  στοιχειοθετήθηκε τόσο η εσωτερική όσο και εξωτερική αξιοπιστία του σε συνάρτηση με πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και το προσκομισθέν από την Αιτήτρια πρωτότυπο διαβατήριο αυτής, εκδοθέν από τις αρχές της χώρας καταγωγής της, στο οποίο ωστόσο αναγράφεται, σύμφωνα με τα λεγόμενα της Αιτήτριας κατά την προσωπική της συνέντευξη, λανθασμένη ημερομηνία γέννησης.

 

30.          Ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός έτυχε απόρριψης με τους Καθ’ ων η αίτηση να διαπιστώνουν ανεπάρκεια πληροφοριών, απουσία συνοχή και ευλογοφάνειας και αντιφάσεις. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι η Αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να παραθέσει επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τον κατά δήλωση φορέα δίωξής της, ως ευλόγως αναμενόμενο, τη γενεσιουργό αιτία του πυρήνα του αιτήματός της και την απαγωγή της. Έλλειψη ευλογοφάνειας παρατηρήθηκε σε ό,τι αφορά την μη λήψη από την Αιτήτρια κανενός μέτρου αυτοπροστασίας, είτε από κρατικούς φορείς ή από το οικογενειακό της περιβάλλον, και σε σχέση με την απόφασή της να εγκαταλείψει τη χώρα επτά μήνες κατόπιν του περιστατικού απαγωγής δίχως να έχει στο μεταξύ αντιμετωπίσει κάτι περαιτέρω. Τέλος, η Αιτήτρια υπέπεσε σε αντίφαση σε σχέση με τον αριθμό των περιστάσεων που ο συνταγματάρχης επιχείρησε να την εντοπίσει κατόπιν της κατά δήλωση απαγωγής της. 

 

31.          Κατά την αξιολόγηση της εξωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού, οι Καθ’ ων η αίτηση κατέγραψαν ότι τα όσα ανέφερε η Αιτήτρια στη συνέντευξή της αποτελούν το μοναδικό τεκμήριο προς υποστήριξη των ισχυρισμών της και δεν ευνοείται μήτε δικαιολογείται η διερεύνησή τους μέσω εξωτερικών πηγών πληροφόρησης, και ως εκ τούτου, ο ισχυρισμός απορρίφθηκε στο σύνολό του.

 

32.          Στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού της Αιτήτριας, ήτοι την ταυτότητα, χώρα καταγωγής και τα προσωπικά της στοιχεία, κατόπιν έρευνας που πραγματοποιήθηκε για την κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής και ειδικότερα στον τόπο επιστροφής της Αιτήτριας, ήτοι τον δήμο Kalamu της περιοχής Kahuka της Kinshasa, και συνεκτιμώντας τις προσωπικές της καταστάσεις και το γεγονός ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις για ενδεχόμενα εμπόδια ή περιστατικά κακομεταχείρισης ανεπιτυχόντων αιτητών διεθνούς προστασίας σύμφωνα με πληροφορίες που προέκυψαν από έρευνα, κρίθηκε ότι δεν ανακύπτουν λόγοι εκ των οποίων θα μπορούσε να πιθανολογηθεί ευλόγως ότι κατά την επιστροφή της στη χώρα καταγωγής, η Αιτήτρια θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης.

 

33.          Κατά τη νομική υπαγωγή, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν στοιχειοθετείται βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης της Αιτήτριας για κάποιον από τους λόγους του άρθρου 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων 2000 έως του 2023 και του άρθρου 1Α της Σύμβασης της Γενεύης 1951. Περαιτέρω, έκριναν ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις υπαγωγής της σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας. Ειδικότερα, ως προς το άρθρο 19(2)(γ) των ιδίων, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν, παραπέμποντας εκ νέου σε πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στην Kinshasa και σε πληροφορίες για τη μεταχείριση επιστραφέντων ανεπιτυχόντων αιτητών διεθνούς προστασίας, ότι η Αιτήτρια δεν διατρέχει σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής της ακεραιότητας ως άμαχου πολίτη, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας καθώς στην Kinshasa δεν παρατηρούνται συνθήκες ένοπλων συγκρούσεων.

 

34.          Προχωρώντας στην de novo και exnunc εξέταση των ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.^[1]

 

35.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό της Αιτήτριας, διαπιστώνεται ότι αυτή υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά της στοιχεία. Η αξιοπιστία της σε σχέση με τον υπό εξέταση ισχυρισμό εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό της (πλην της διαφοροποίησης ως προς την ημερομηνία γέννησης όπως διαπιστώθηκε και από τους Καθ’ ων η αίτηση και έγινε δεκτό ότι αντί για την αναγραφόμενη στο διαβατήριο η ορθή χρονολογία γέννησής της είναι το 1982). 

 

36.          Ως προς την εσωτερική αξιοπιστία του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού, παρατηρείται καταρχάς ότι, ήδη κατά την αρχική καταγραφή του αιτήματός της, η Αιτήτρια ανέφερε ότι ένας συνταγματάρχης επιθυμούσε να συνάψει ερωτική σχέση μαζί της, ότι η ίδια αρνήθηκε και ότι, έκτοτε, εκείνος άρχισε να την αναζητεί. Δεν έκανε, ωστόσο, αναφορά στην επικαλούμενη απαγωγή, την οποία περιέγραψε μεταγενέστερα στη συνέντευξή της ως το σοβαρότερο περιστατικό που υπέστη από το εν λόγω πρόσωπο. Λαμβάνεται υπόψη ότι η αρχική καταγραφή ήταν σύντομη και δεν αναμένεται να περιλαμβάνει κάθε λεπτομέρεια του αιτήματος. Εντούτοις, η πλήρης απουσία αναφοράς σε περιστατικό τέτοιας βαρύτητας συνεκτιμάται με τις μεταγενέστερες δηλώσεις της, χωρίς να θεωρείται από μόνη της καθοριστική.

 

37.          Μολονότι η Αιτήτρια δήλωσε ότι είχε δει τον φερόμενο ως δράστη πολλές φορές και ότι αυτός είχε προσέλθει στην οικία της, οι πληροφορίες που παρέσχε για την ταυτότητα και την ιδιότητά του παρέμειναν περιορισμένες. Ανέφερε το όνομα «Jean Claude», τον περιέγραψε κυρίως ως μεγαλόσωμο άνδρα με σκούρο δέρμα και εκτίμησε ότι ήταν περίπου 50 ετών, χωρίς να προσδιορίσει την υπηρεσία, τη θέση ή άλλα στοιχεία από τα οποία να μπορεί να ελεγχθεί ο ισχυρισμός της ότι ήταν συνταγματάρχης. Η περιορισμένη γνώση της για πρόσωπο με το οποίο δεν διατηρούσε προσωπική σχέση δεν είναι αφ’ εαυτής παράδοξη. Περιορίζει, ωστόσο, τη δυνατότητα εξακρίβωσης της ιδιότητας και της εξουσίας που του αποδίδει.

 

38.          Ως προς την επικαλούμενη απαγωγή, η Αιτήτρια ανέφερε ότι επιβιβάστηκε σε ταξί, αποκοιμήθηκε χωρίς να γνωρίζει πώς και ξύπνησε σε επιπλωμένη οικία, όπου παρέμεινε, κατά τη δήλωσή της, περίπου επτά ώρες. Δεν μπορεί να αξιολογηθεί αρνητικά η αδυναμία της να περιγράψει όσα συνέβησαν κατά το διάστημα για το οποίο δηλώνει ότι δεν είχε τις αισθήσεις της. Ερωτηθείσα, πάντως, για όσα αντιλήφθηκε μετά την αφύπνισή της, παρείχε περιορισμένες πληροφορίες για τον χώρο και τους παρευρισκομένους. Επίσης, ενώ αρχικά απάντησε ότι ο άνδρας δεν της έκανε οτιδήποτε πέραν του ότι της μίλησε, στη συνέχεια ανέφερε ότι επιχείρησε να τη φιλήσει. Κληθείσα να εξηγήσει τη διαφοροποίηση, δήλωσε ότι το θυμήθηκε όταν ερωτήθηκε ειδικά. Η εξήγησή της συνεκτιμάται, ενώ η διαφοροποίηση αυτή, ως προς επιμέρους στοιχείο του περιστατικού, δεν κρίνεται από μόνη της αποφασιστική.

 

39.          Σημαντικότερη είναι η μεταβολή των δηλώσεων της Αιτήτριας σχετικά με τις προσπάθειες εντοπισμού της μετά το επικαλούμενο περιστατικό. Αρχικά ανέφερε ότι ο φερόμενος ως δράστης προσπάθησε να την εντοπίσει «πολλές φορές». Ακολούθως δήλωσε ότι η οικογένειά της την ενημέρωσε για μία αναζήτησή της, ενώ, όταν κλήθηκε να διευκρινίσει τη διαφορά, έκανε λόγο για μία φορά όσο βρισκόταν ακόμη στη χώρα καταγωγής της και μία μετά την αναχώρησή της. Η ασυνέπεια αφορά στοιχείο ουσιώδες για την αξιολόγηση της επικαλούμενης διαρκούς καταδίωξής της.

 

40.          Περαιτέρω, από την ημερομηνία της επικαλούμενης απαγωγής, στις 8.3.2021, έως την αναχώρησή της από τη χώρα, στις 10.10.2021, μεσολάβησαν περίπου επτά μήνες, κατά τους οποίους η ίδια δήλωσε ότι κρυβόταν και ότι δεν υπέστη άλλο περιστατικό. Ανέφερε ότι δεν προσέφυγε στην αστυνομία επειδή θεωρούσε μάταιη την καταγγελία και φοβόταν τις συνέπειες, καθώς και ότι ιερέας τη συμβούλευσε να εγκαταλείψει τη χώρα. Οι εξηγήσεις αυτές λαμβάνονται υπόψη. Ούτε η παραμονή της στη χώρα κατά το εν λόγω διάστημα ούτε η μη υποβολή καταγγελίας αρκούν, αυτοτελώς, για να αποκλειστεί ότι φοβόταν τον συγκεκριμένο άνδρα. Συνεκτιμώμενα, όμως, με την απουσία άλλου περιστατικού κατά το επτάμηνο και τις μεταβαλλόμενες δηλώσεις της για τις προσπάθειες εντοπισμού της, τα δεδομένα αυτά δεν στηρίζουν επαρκώς τον ισχυρισμό περί συνεχιζόμενης καταδίωξής της.

 

41.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία, ο ισχυρισμός αφορά περιστατικά προσωπικού βιώματος και, όπως ορθώς επισήμαναν οι Καθ’ ων η αίτηση, δεν θα ήταν πρόσφορη η αναζήτηση γενικών εξωτερικών πηγών πληροφόρησης με σκοπό την επιβεβαίωση ότι τα συγκεκριμένα περιστατικά συνέβησαν στην Αιτήτρια. Η τελευταία δεν προσκόμισε, επίσης, οποιαδήποτε περαιτέρω μαρτυρία ή άλλο στοιχείο προς τεκμηρίωση του εν λόγω ισχυρισμού. Η έλλειψη τέτοιας μαρτυρίας δεν συνεπάγεται από μόνη της ότι το αφήγημά της είναι αναληθές· σημαίνει, όμως, ότι δεν υφίσταται ανεξάρτητο στοιχείο ικανό να ενισχύσει τις δηλώσεις της ή να άρει τις ουσιώδεις αδυναμίες που εντοπίστηκαν κατά την αξιολόγηση της εσωτερικής τους αξιοπιστίας

 

42.          Επικουρικώς, κατά την ακροαματική διαδικασία, η συνήγορος της Αιτήτριας ερωτήθηκε εάν, κατά την περίπου πενταετία που μεσολάβησε από την αναχώρηση της Αιτήτριας από τη χώρα καταγωγής της, περιήλθε σε γνώση τους οποιοδήποτε νεότερο περιστατικό αναζήτησής της από τον φερόμενο ως δράστη, και απάντησε αρνητικά. Το στοιχείο αυτό δεν ανατρέπει αφ’ εαυτού την πιθανότητα να έλαβαν χώρα περιστατικά στο παρελθόν. Έχει, ωστόσο, ιδιαίτερη σημασία κατά την αυτοτελή, μελλοντοστραφή αξιολόγηση του κινδύνου, καθώς δεν προκύπτει συγκεκριμένη νεότερη ένδειξη ότι ο εν λόγω άνδρας εξακολουθεί να την αναζητεί. Συνεκτιμάται, επίσης, κατά την αξιολόγηση του ισχυρισμού περί διαρκούς καταδίωξής της, μαζί με τις ως άνω ασυνέπειες ως προς τις προηγούμενες προσπάθειες εντοπισμού της.

 

43.          Υπό το φως της σωρευτικής αξιολόγησης των ανωτέρω, και ιδίως της παράλειψης αναφοράς στην απαγωγή κατά την αρχική καταγραφή, των περιορισμένων στοιχείων για τον φερόμενο ως δράστη και των μη συνεκτικών δηλώσεων ως προς τις μεταγενέστερες αναζητήσεις της, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός της Αιτήτριας δεν κρίνεται αξιόπιστος και δεν γίνεται αποδεκτός. Η κρίση αυτή δεν στηρίζεται αυτοτελώς στη μη υποβολή καταγγελίας, στην έλλειψη εγγράφων ή στην απουσία νεότερου περιστατικού.

 

44.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που διατρέχει η Αιτήτρια , στη βάση του μόνου αποδεκτού ουσιώδους ισχυρισμού της, επιπρόσθετα προς όσα καταγράφονται στην Εισηγητική-Έκθεση, ιδίως όσον αφορά στην επικαιροποιημένη εικόνα της κατάστασης ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του, παρατηρούνται τα εξής:

 

45.          Το War Watch [πρώην Rule of Law in Armed Conflicts project (RULAC)] της Ακαδημίας Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Γενεύης, στην επισκόπησή του για την κατάσταση ασφαλείας στη ΛΔΚ ανέφερε ότι η χώρα εμπλέκεται σε αρκετές μη διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις στο έδαφός της εναντίον ορισμένων ένοπλων ομάδων καθώς και σε διεθνείς ένοπλες συγκρούσεις.^[2]

 

46.          Σύμφωνα με τα μηνιαία δελτία του Security Council Report, ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού με σκοπό την προώθηση της διαφάνειας και αποτελεσματικότητας του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών,^[3] η κατάσταση στην ανατολική ΛΔΚ συνεχίζει να επιδεινώνεται, παρά τις διάφορες συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός που έχουν υπογραφεί στο πλαίσιο των συνεχιζόμενων προσπαθειών διαμεσολάβησης.^[4] Οι συγκρούσεις μεταξύ των κρατικών ενόπλων δυνάμεων και της οργάνωσης Mouvement du 23 Mars (M23) συνεχίζονται αδιάκοπα, με επίμονες εχθροπραξίες να καταγράφονται στις επαρχίες North Kivu και South Kivu.^[5]

 

47.          Αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας στην Kinshasa, σύμφωνα με τα μηνιαία δελτία παρακολούθησης συγκρούσεων του International Crisis Group, δεν διαφαίνεται να έχουν σημειωθεί περιστατικά στην εν λόγω από τον Ιανουάριο 2025.^[6]

 

48.          Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο 2025 από την οργάνωση Friends of the Congo (FOTC), ενός οργανισμού υπεράσπισης (advocacy organization) που ιδρύθηκε για να συνεργαστεί με Κονγκολέζους με σκοπό την προώθηση ειρηνικής και διαρκούς αλλαγής στη ΛΔΚ^[7], η εγκληματικότητα στον δρόμο στην Kinshasa αποδίδεται συχνά σε συμμορίες γνωστές ως «Kulunas» ή αστικοί ληστές.^[8] Οι ομάδες αυτές εμπλέκονται σε βίαιες ληστείες, εκβιασμούς και επιθέσεις, στοχοποιώντας συχνά κατοικίες, καταστήματα και δημόσιους χώρους.^[9] Είναι ιδιαίτερα δραστήριες σε γειτονιές όπως Ngiri-Ngiri, Ngaba, Kalamu, Matete και Kisenso, όπου δρουν με ματσέτες και άλλα όπλα.^[10] Σε απάντηση της αυξανόμενης εγκληματικότητας, η κυβέρνηση της ΛΔΚ έχει εντείνει την καταστολή των αστικών συμμοριών.^[11] Τον Δεκέμβριο 2024, η επιχείρηση «Ndobo» οδήγησε στη σύλληψη 450 ατόμων σε όλη την Kinshasa, με πολλούς να αντιμετωπίζουν ταχείες δίκες και αυστηρές ποινές, συμπεριλαμβανομένης της θανατικής ποινής.^[12]

 

49.          Σύμφωνα με πρόσφατα αριθμητικά δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 11.9.2026), στην Kinshasa, καταγράφηκαν 58 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 38 θάνατοι.^[13] Σημειώνεται πως σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2026 ο πληθυσμός στην Kinshasa ανέρχεται σε 21,852,144 κατοίκους.^[14]

50.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα καταδεικνύουν ότι στον τόπο καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής της Αιτήτριας, καίτοι παρουσιάζονται περιστατικά ασφαλείας, η ένταση και η συχνότητά τους κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα.

 

51.          Ως προς τις προσωπικές περιστάσεις της Αιτήτριας, ειδικώς ως προς το θρησκευτικό της προφίλ ως χριστιανής, πέραν της απουσίας εκπεφρασμένου φόβου ένεκα αυτής της παραμέτρου ή άλλων συναφών προσωπικών περιστάσεων, σύμφωνα με εξωτερικές πηγές, το σύνταγμα της ΛΔΚ απαγορεύει τις θρησκευτικές διακρίσεις και προβλέπει την ελευθερία της θρησκείας και το δικαίωμα λατρείας, με την επιφύλαξη της «συμμόρφωσης με τον νόμο, τη δημόσια τάξη, τη δημόσια ηθική και τα δικαιώματα των άλλων». Ορίζει δε ότι το δικαίωμα στη θρησκευτική ελευθερία δεν μπορεί να καταργηθεί ακόμη και όταν η κυβέρνηση κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης ή πολιορκία. Σύμφωνα με έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των Η.Π.Α του 2023, σχετικά με τη θρησκευτική ελευθερία στη ΛΔΚ, οι χριστιανοί αποτελούν το 95,1% του πληθυσμού και 48,1% των χριστιανών είναι προτεστάντες. Αν και καταγράφηκαν κάποιες επιθέσεις από το ISIS-DRC/ADF, αυτές αφορούσαν αδιακρίτως βία κατά πολιτών.^[15] Ως εκ τούτου, δεν αναμένεται ότι η Αιτήτρια δύναται να αντιμετωπίσει κάποιο πρόβλημα.ένεκα του θρησκευτικού της προφίλ

 

52.          Αναφορικά με την εθνοτική καταγωγή της Αιτήτριας, η οποία δήλωσε ότι ανήκει στην εθνοτική ομάδα Mukongo, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης. Καταρχάς, το άρθρο 13 του Συντάγματος της ΛΔΚ απαγορεύει τις διακρίσεις, μεταξύ άλλων, λόγω φυλής, εθνοτικής ή φυλετικής καταγωγής και συμμετοχής σε πολιτιστική ή γλωσσική μειονότητα. Περαιτέρω, σύμφωνα με έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη ΛΔΚ, μολονότι στη χώρα εξακολουθούν να υφίστανται εθνοτικές εντάσεις και περιστατικά εθνοτικής βίας, οι καταγεγραμμένες περιπτώσεις αφορούν ιδίως συγκεκριμένες κοινότητες και γεωγραφικές περιοχές. Ειδικότερα, καταγράφονται σοβαρές διακρίσεις σε βάρος των αυτοχθόνων Twa, καθώς και βία, ρητορική μίσους και διακρίσεις σε βάρος Rwandophones και προσώπων που θεωρούνται ότι συνδέονται με τη Ρουάντα ή το M23, ενώ καταγράφεται επίσης διακοινοτική βία μεταξύ Teke και Yaka. Δεν εντοπίζονται, αντιθέτως, αντίστοιχες πληροφορίες από τις εξετασθείσες πηγές περί γενικευμένης ή συστηματικής δίωξης ή δυσμενούς μεταχείρισης των Mukongo/Bakongo, και δη στην Kinshasa.[16]

53.          Περαιτέρω, ως προς την παράμετρο του προφίλ της που αφορά στο φύλο της, Το Δικαστήριο ανέτρεξε σε πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη μεταχείριση των γυναικών στη ΛΔΚ, οι οποίες παρατίθενται κατωτέρω.

 

54.          Έκθεση της Υπηρεσίας Διεθνούς Ανάπτυξης των Ηνωμένων Πολιτειών (USAID) δημοσιευθείσα τον Σεπτέμβριο 2024 στο πλαίσιο του Προγράμματος Στρατηγικής Υποστήριξης της ΛΔΚ, βασισμένη σε συνεντεύξεις με γυναίκες και σχετικούς οργανισμούς στην περιοχή της Kinshasa, περιέγραψε ότι η κοινωνική αξία μιας γυναίκας ήταν στενά συνδεδεμένη με την οικογενειακή της κατάσταση και οι ανύπαντρες γυναίκες πέραν της τυπικής ηλικίας γάμου φέρεται να αντιμετώπιζαν χλευασμό και στιγματισμό.^[17]

 

55.          Δημοσίευμα του εθνικού ειδησεογραφικού πρακτορείου ACP, ημερομηνίας Ιουλίου 2025, και κοινή έκθεση των Center on International Cooperation (CIC) του New York University και International Institute for Environment and Development (IIED), δημοσιευθείσα τον Φεβρουάριο 2025, αναφέρουν ότι η ενοικίαση οικίας στην Kinshasa είναι γενικά δύσκολη, κυρίως λόγω των υψηλών ενοικίων^[18] αλλά και των αυξανόμενων οικονομικών απαιτήσεων, όπως οι υπερβολικές προκαταβολές, σύμφωνα με στοιχεία του Radio Okapi, ραδιοφωνικού σταθμού των Ηνωμένων Εθνών στη ΛΔΚ, ο οποίος διοικείται από τη MONUSCO.^[19]

 

56.          Σύμφωνα με την προαναφερθείσα έκθεση των CIC και IIED, η οποία αφορά στην ανισότητα στη στέγαση στην Kinshasa, το 75% του πληθυσμού της πόλης εκτιμάται ότι ζει σε άτυπους οικισμούς.^[20] Αυτοί οι οικισμοί βρίσκονται συχνά σε περιοχές επιρρεπείς σε πλημμύρες και χαρακτηρίζονταν από περιορισμένη ασφάλεια, εκθέτοντας τους κατοίκους σε κινδύνους έξωσης και εκτοπισμού.^[21] Η έκθεση σημείωσε περαιτέρω ότι οι υπάρχοντες μηχανισμοί χρηματοδότησης στέγασης ωφελούν κυρίως άτομα που απασχολούνται επίσημα, ενώ μεγάλο μέρος του πληθυσμού της Kinshasa, που εργάζεται στην άτυπη οικονομία, εξακολουθούσε να μην έχει πρόσβαση σε οικονομικά προσιτή στέγαση.^[22]

 

57.          Η προαναφερθείσα έκθεση της USAID περιέγραψε ότι η πρόσβαση σε στέγαση στην Kinshasa ήταν ένα σημαντικό ζήτημα για τις περιθωριοποιημένες γυναίκες^[23], όπως οι ανύπαντρες μητέρες, γυναίκες με αναπηρίες και θύματα σεξουαλικής βίας.^[24] H ίδια έκθεση περιέγραψε περαιτέρω ότι η πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη ήταν ένα σημαντικό ζήτημα, καθώς οι γυναίκες δεν είχαν «κατάλληλα ρούχα ή προϊόντα υγιεινής κατά την έμμηνο ρύση» και ανέφεραν δυσκολίες στην πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη.^[25] Όσον αφορά την πρόσβαση σε εργασία, η έκθεση αναφέρει ότι «ο άτυπος τομέας διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην οικονομία της Kinshasa, αποτελώντας κύρια πηγή εισοδήματος και απασχόλησης για μεγάλο μέρος του πληθυσμού της πόλης», όπως για τις περιθωριοποιημένες γυναίκες, καθώς προσφέρει πολύτιμη ευελιξία για τις μητέρες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, καθώς και για γυναίκες που αναρρώνουν από τραυματικές εμπειρίες.[26]

 

58.          Οι ανωτέρω πληροφορίες πρέπει, περαιτέρω, να αξιολογηθούν σε συνάρτηση με τις ιδιαίτερες περιστάσεις της Αιτήτριας. Εν προκειμένω, η ίδια γεννήθηκε στην Kinshasa και, από βρεφική ηλικία, διέμενε στον δήμο Kalamu, όπου παρέμεινε μέχρι την αναχώρησή της από τη χώρα καταγωγής. Δεν επικαλέστηκε σε κανένα στάδιο της διαδικασίας οποιοδήποτε προσωπικό περιστατικό στοχοποίησης, διάκρισης, αποκλεισμού ή άλλης δυσμενούς μεταχείρισης εξαιτίας της εθνοτικής της καταγωγής. Αντιθέτως, από το ατομικό της ιστορικό προκύπτει μακρόχρονη κοινωνική και επαγγελματική ένταξη στην Kinshasa: ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, απέκτησε δίπλωμα ραπτικής και εργάστηκε ως μοδίστρα, διατηρώντας δική της επιχείρηση επί περίπου δεκαεννέα έτη, από το 2002 έως το 2021. Ομιλεί, επίσης, Lingala ως μητρική γλώσσα και λίγα γαλλικά, ενώ στην Kinshasa εξακολουθούν να διαμένουν συγγενικά της πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο πατέρας της, θείος, θεία και ξαδέλφια, με ορισμένους εκ των οποίων διατηρεί επικοινωνία. Τα δεδομένα αυτά δεν καταδεικνύουν προηγούμενο κοινωνικό αποκλεισμό ή δυσχέρεια ένταξής της λόγω της εθνοτικής της ταυτότητας ούτε προκύπτει οποιοδήποτε εξατομικευμένο στοιχείο από το οποίο να μπορεί να συναχθεί ότι η ιδιότητά της ως Mukongo θα την εξέθετε, κατά την επιστροφή της στην Kinshasa, σε κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης.

 

59.           Προχωρώντας στη συνολική και εξατομικευμένη αξιολόγηση του κινδύνου, λαμβάνεται υπόψη το σύνολο του αποδεκτού προσωπικού προφίλ της Αιτήτριας. Πρόκειται για ενήλικη γυναίκα, υπήκοο της ΛΔΚ, καταγόμενη από και επί μακρόν διαμένουσα στην Kinshasa, εθνοτικής καταγωγής Mukongo και χριστιανή πεντηκοστιανή. Είναι απόφοιτη δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, διαθέτει επαγγελματική κατάρτιση στη ραπτική και σημαντική προηγούμενη εργασιακή εμπειρία, έχοντας ασκήσει το επάγγελμα της μοδίστρας επί δεκαεννέα έτη στην Kinshasa. Είναι εξοικειωμένη με το κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον του τόπου επιστροφής και ομιλεί Lingala, ενώ διαθέτει συγγενικό δίκτυο στην Kinshasa. Δεν προκύπτει, περαιτέρω, οποιοδήποτε αποδεδειγμένο περιστατικό παρελθούσας δίωξης ή σοβαρής βλάβης λόγω της εθνοτικής ή θρησκευτικής της ταυτότητας.

 

60.          Δεν παραγνωρίζεται ότι, ως γυναίκα, ενδέχεται να αντιμετωπίσει τις γενικότερες κοινωνικοοικονομικές δυσχέρειες που καταγράφονται στις ανωτέρω πηγές ως προς την πρόσβαση των γυναικών στην εργασία, τη στέγαση και άλλες βασικές υπηρεσίες στην Kinshasa. Οι πληροφορίες αυτές, όμως, πρέπει να συνεκτιμηθούν με τις συγκεκριμένες προσωπικές περιστάσεις της Αιτήτριας και δεν αρκούν αφ’ εαυτών για τη στοιχειοθέτηση πραγματικού και εξατομικευμένου κινδύνου δίωξης ή σοβαρής βλάβης. Ειδικότερα, η Αιτήτρια δεν εμπίπτει, βάσει των ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένων, σε κάποια από τις κατηγορίες περιθωριοποιημένων γυναικών που οι παρατεθείσες πηγές προσδιορίζουν ως ιδιαίτερα εκτεθειμένες σε δυσχέρειες στέγασης, ενώ διαθέτει εκπαίδευση, επαγγελματική κατάρτιση, ιδιαίτερα μακρά εργασιακή εμπειρία και υφιστάμενους οικογενειακούς δεσμούς στον τόπο επιστροφής της.

 

61.          Υπό το φως, συνεπώς, της σωρευτικής αξιολόγησης των προσωπικών περιστάσεων της Αιτήτριας και των επικαιροποιημένων πληροφοριών για την κατάσταση στη χώρα καταγωγής και ειδικότερα στην Kinshasa, δεν προκύπτουν εύλογοι λόγοι να θεωρηθεί ότι η Αιτήτρια, εξαιτίας της εθνοτικής καταγωγής της ως Mukongo, της χριστιανικής πεντηκοστιανής πίστης της, του φύλου της ή άλλου στοιχείου του αποδεκτού προσωπικού της προφίλ, θα αντιμετωπίσει, σε περίπτωση επιστροφής της, πραγματικό και εξατομικευμένο κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης. Η κρίση αυτή ενισχύεται από το γεγονός ότι η ίδια έζησε επί μακρόν στην Kinshasa, χωρίς να αναφέρει προηγούμενα περιστατικά δυσμενούς μεταχείρισης λόγω των ανωτέρω χαρακτηριστικών της, είχε επί σειρά ετών ουσιαστική επαγγελματική και κοινωνική παρουσία εκεί και εξακολουθεί να διαθέτει οικογενειακούς δεσμούς στον τόπο επιστροφής. Σε συνάρτηση δε με τα προεκτεθέντα δεδομένα περί της κατάστασης ασφαλείας στην Kinshasa, δεν διαπιστώνεται οποιοδήποτε πρόσθετο εξατομικευμένο στοιχείο ικανό να διαφοροποιήσει την εκτίμηση του κινδύνου στην περίπτωσή της.

62.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή της Αιτήτριας στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

 

63.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς επικουρική; προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς η Αιτήτρια δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς της, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

64.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι η Αιτήτρια δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών της περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής της στη χώρα καταγωγής της [βλ άρθρο 15 (α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

 

65.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τόπο συνήθους διαμονής του, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

66.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 15 (γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

67.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (βλ. αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28].

 

68.          Ενόψει των ανωτέρω ποιοτικών και ποσοτικών χαρακτηριστικών, δεν υφίσταται ένοπλη σύρραξη στον τόπο συνήθους διαμονής της Αιτήτριας συνεπώς παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των υπόλοιπων συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης. Υπό το φως των ανωτέρω, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή της Αιτήτριας στο αντίστοιχο καθεστώς.

 

69.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής της από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω [βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66].

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με € 1000 έξοδα εναντίον της Αιτήτριας και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.