ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

  Υπόθεση Αρ.: 4376/24

30 Σεπτεμβρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

O.G.D.J.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της Υπηρεσίας Ασύλου             

                                              Καθ’ ων η αίτηση

Τζ. Μπετίτο (κος), Δικηγόρος για Αιτητή

Θ. Παπανικολάου (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποίαν να κηρύσσεται, άκυρη, παράνομη, αντισυνταγματική και παραβιάζουσα τα δικαιώματα του όπως αυτά προστατεύονται από το Σύνταγμα και τις Διεθνείς Συμβάσεις η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 29.9.2024, με την οποίαν απορρίφθηκε η αίτησή του για διεθνή προστασία.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Λιβερία.  Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και περί τις 21.10.2022 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας.  Στις 8.9.2024 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή αναφορικά με το αίτημά του για διεθνή προστασία από λειτουργό, ο οποίος στις 29.9.2024 υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο αυθημερόν. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 8.10.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

 

 

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

 

2.              Ο Αιτητής, δια της συνηγόρου, προωθεί ως μοναδικό λόγο προσφυγής την έλλειψη δέουσας έρευνας, επισημαίνοντας ότι ο Αιτητής αντιμετωπίζει ιατρικής φύσεως προβλήματα.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ' ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων. Υποστηρίζουν ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία, όπου ο Αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του. Ένεκα αυτού και δεδομένων των προσωπικών του περιστάσεων σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο συνήθους διαμονής του, υποστηρίζουν ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

 

4.              Το νομικό πλαίσιο

5.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

6.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

7.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

8.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 12.6.2026 (βλ. διορθωτικό[1]).

9.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

10.          Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

11.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

12.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

13.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

14.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

15.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

16.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

17.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

18.          Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

19.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

20.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

21.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

22.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι κατά την καταγραφή της αίτησής του ανέφερε ότι o πατέρας του ζούσε στις Η.Π.Α., ενώ κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στη Λιβερία, κάποιοι ήθελαν να σκοτώσουν τον Αιτητή και αυτό επειδή τον κατηγορούσαν ότι ασκούσε μαγεία και ότι έκρυβε έγγραφα που σχετίζονταν με ακίνητα.  Ο Αιτητής, ως μοναχοπαίδι, κληρονόμησε όλη την περιουσία του πατέρα του και έκτοτε, άρχισε να δέχεται απειλές θανάτου. Ακολούθως, μετέβη στην Κύπρο και συγκεκριμένα στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του. Καθώς δεν μπορούσε να καταβάλει τα δίδακτρα, μετέβη στις ελεγχόμενες περιοχές (ερ. 1).

23.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής, αναφορικά με τα προσωπικά του στοιχεία, ανέφερε ότι είναι υπήκοος της Λιβερίας, γεννηθείς στις 27.2.1991 στην πόλη Duo Boe, της κομητείας Nimba, στη διοικητική περιφέρεια Yarpea Mahn, όπου διέμενε μέχρι το 2007. Στη συνέχεια, και μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα στις 25.9.2022, διέμενε στην πρωτεύουσα Monrovia.

24.          Δήλωσε ότι είναι άγαμος και άτεκνος, χριστιανός στο θρήσκευμα και ότι ομιλεί Αγγλικά και Mano. Όσον αφορά την οικογένειά του, ανέφερε ότι ο πατέρας του απεβίωσε στις 17.7.2022, ενώ η μητέρα του διαμένει στη Monrovia. Περαιτέρω, δήλωσε ότι διατηρεί οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του, καθώς θείοι και θείες του κατοικούν επίσης στη Monrovia.

25.          Αναφορικά με την εκπαίδευσή του, δήλωσε ότι ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2016 και ακολούθως άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα σε κολλέγιο, τα οποία, ωστόσο, διέκοψε το 2022. Ως προς την επαγγελματική του δραστηριότητα, ανέφερε ότι εργαζόταν με μερική απασχόληση.

26.          Αναφορικά με το ταξίδι του προς τη Δημοκρατία, ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του στις 25.9.2022, κάνοντας χρήση του διαβατηρίου του. Ταξίδεψε αρχικά στην Ακτή Ελεφαντοστού και, ακολούθως, μέσω Τουρκίας, εισήλθε στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές και στη συνέχεια στη Δημοκρατία. πορεία, στις 11.10.2022, εισήλθε παρατύπως στις ελεγχόμενες περιοχές.

27.          Ως προς τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο πατέρας του, ο οποίος διέμενε στις ΗΠΑ, επέστρεψε το 2022 στη Λιβερία για επίσκεψη και απεβίωσε λίγες ημέρες αργότερα. Μετά την κηδεία, θείος του Αιτητή τού δήλωσε ότι επιθυμούσε να περιέλθει σε αυτόν η περιουσία του πατέρα του. Κατά τον Αιτητή, όταν ο ίδιος αρνήθηκε, ο θείος του άρχισε να ασκεί μαγεία εναντίον του.

28.          Κατά διευκρινιστικών ερωτήσεων, ο Αιτητής ανέφερε ότι η κατάσταση της υγείας του άρχισε να επιδεινώνεται και ότι, κατόπιν προτροπής της μητέρας του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα.

29.          Ως προς τον χρόνο θανάτου του πατέρα του και της αναχώρησής του από τη Λιβερία, οι δηλώσεις του Αιτητή παρουσίασαν διαφοροποιήσεις. Ειδικότερα, ανέφερε ότι ο πατέρας του απεβίωσε στις 17.3.2022 και ότι ο ίδιος εγκατέλειψε τη χώρα έναν μήνα αργότερα, ενώ, όταν του επισημάνθηκε ότι η αναχώρησή του έλαβε χώρα στις 25.9.2022, αναγνώρισε ότι είχε υποπέσει σε λάθος ως προς το χρονικό διάστημα. Περαιτέρω, ενώ προηγουμένως είχε δηλώσει ως ημερομηνία θανάτου του πατέρα του τη 17.7.2022, ενέμεινε ότι εγκατέλειψε τη χώρα έναν μήνα μετά τον θάνατό του.

30.          Σε σχέση με τον ισχυρισμό ότι ο θείος του τού είχε αναφέρει πως δεν μπορούσε να αναλάβει την περιουσία του πατέρα του επειδή ήταν μικρό παιδί, του επισημάνθηκε ότι κατά τον θάνατο του πατέρα του ήταν ήδη 31 ετών. Ο Αιτητής απάντησε ότι ήταν μοναχοπαίδι.

31.          Περαιτέρω, του επισημάνθηκε ότι στην αίτηση ασύλου είχε αναφέρει ότι ορισμένα πρόσωπα επιθυμούσαν να τον σκοτώσουν, κατηγορώντας τον ότι ασκούσε μαγεία και ότι απέκρυπτε έγγραφα σχετικά με ακίνητη περιουσία, ενώ κατά τη συνέντευξη απέδωσε το πρόβλημά του στον θείο του. Ο Αιτητής ανέφερε ότι, όταν συνέβη το περιστατικό, δεν γνώριζε την ταυτότητα των προσώπων αυτών. Σε σχέση δε με προηγούμενη αναφορά του ότι επρόκειτο για μέλη της οικογένειας του πατέρα του, δήλωσε ότι μετά την άφιξή του στην Κύπρο δεν βρισκόταν σε επικοινωνία με κανέναν.

32.          Ως προς το γεγονός ότι στην αίτηση ασύλου δεν είχε αναφερθεί στον θάνατο του πατέρα του, ο Αιτητής απέδωσε την παράλειψη αρχικά στην προφορά του και, ακολούθως, στην ψυχολογική του κατάσταση κατά τον χρόνο εκείνο. Του επισημάνθηκε, επίσης, ότι στην αίτηση ασύλου είχε δηλώσει ότι μετέβη στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές με σκοπό να συνεχίσει τις σπουδές του και ότι, λόγω αδυναμίας καταβολής των διδάκτρων, πέρασε στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές. Ο Αιτητής επιβεβαίωσε ότι, εάν είχε τη δυνατότητα, θα συνέχιζε τις σπουδές του.

33.          Τέλος, ως προς το ενδεχόμενο επιστροφής του στη Λιβερία, ο Αιτητής δήλωσε ότι φοβάται ότι θα πεθάνει, καθώς δεν θα υπάρχει πρόσωπο με την οικονομική δυνατότητα να τον μεταφέρει σε νοσοκομείο. Αναφέρθηκε συναφώς σε χαμηλή αρτηριακή πίεση και πρόβλημα στο μάτι. Πρόσθεσε ότι επιθυμεί να εργαστεί στην Κύπρο, ώστε να μπορεί να φροντίζει τον εαυτό του.

34.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς: (α) ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ του Αιτητή (β) ισχυριζόμενη δίωξη από το θείο του λόγω περιουσιακών διαφορών συνεπεία των οποίων ο θείος του χρησιμοποίησε μαγεία εναντίον του. Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθόσον κρίθηκε ότι ο Αιτητής απάντησε σε όλα τα ερωτήματα που του τέθηκαν με ακρίβεια και κατέβαλε πραγματική προσπάθεια να παράσχει όσες το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες. Ταυτόχρονα διαπιστώθηκε ότι οι πληροφορίες που παρέσχε, βρίσκονταν σε συμφωνία με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

 

35.          Αντιθέτως, ο δεύτερος ισχυρισμός απορρίφθηκε, καθότι οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι το αφήγημα του Αιτητή παρουσίαζε ουσιώδεις αντιφάσεις, ασυνέπειες και έλλειψη ευλογοφάνειας. Ειδικότερα, εντόπισαν χρονικές ασυνέπειες ως προς την ημερομηνία θανάτου του πατέρα του και τον χρόνο αναχώρησής του από τη Λιβερία, ενώ έκριναν μη εύλογη τη δήλωσή του ότι, σε ηλικία 31 ετών, δεν μπορούσε να αναλάβει την πατρική περιουσία επειδή θεωρείτο μικρό παιδί. Περαιτέρω, διαπίστωσαν αντίφαση μεταξύ της αίτησης ασύλου, όπου αναφέρθηκε σε άγνωστα πρόσωπα που ήθελαν να τον σκοτώσουν λόγω μαγείας και περιουσιακών διαφορών, και της συνέντευξης, όπου απέδωσε το πρόβλημά του στον θείο του. Τέλος, συνεκτίμησαν τις δηλώσεις του περί μετάβασής του στην Κύπρο για σπουδές και αναζήτησης καλύτερου μέλλοντος, καταλήγοντας ότι δεν τεκμηριωνόταν πραγματικός κίνδυνος δίωξης στη Λιβερία και ότι η αίτησή του συνδεόταν με την επιδίωξη νόμιμης διαμονής στη Δημοκρατία.

 

36.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου, στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού, ήτοι τα στοιχεία του προσωπικού προφίλ του Αιτητή και τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του, και κατόπιν έρευνας της επικρατούσας κατάστασης ασφαλείας, οι Καθ' ων η αίτηση έκριναν ότι δεν προέκυπταν στοιχεία από τα οποία να πιθανολογείτο ευλόγως ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στην πόλη Monrovia της Λιβερίας ο Αιτητής θα εκτίθετο σε κίνδυνο λόγω της γενικής κατάστασης ασφαλείας.  Ειδικότερα, διαπιστώθηκε ότι δεν υφίστατο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη στη Monrovia και ότι, σε συνάρτηση με τις ατομικές του περιστάσεις, δεν στοιχειοθετείτο προσωπική απειλή εις βάρος του.  Ως εκ τούτου, ο προβαλλόμενος φόβος κρίθηκε αβάσιμος και μη αντικειμενικά δικαιολογημένος.

 

37.          Περαιτέρω, στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν στοιχειοθετείτο βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης κατά την έννοια του άρθρου 3 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως του 2023, ούτε συνέτρεχε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 19(2)(α), (β) και (γ) των ιδίων νόμων, ώστε να δικαιολογείτο η υπαγωγή του Αιτητή σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

38.          Στο πλαίσιο της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, κατόπιν σχετικών διευκρινιστικών ερωτήσεων από το Δικαστήριο, ο Αιτητής ανέφερε ότι, πριν από την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής, διέμενε στη Μονρόβια για περίπου οκτώ έτη, όπου εξακολουθούν να διαμένουν μέλη της οικογένειάς του, μεταξύ των οποίων ο αδελφός και η αδελφή του, ενώ η μητέρα του διαμένει με άλλον άνδρα σε χωριό στο εσωτερικό της χώρας. Δήλωσε ότι δεν διατηρεί ουσιαστική επικοινωνία με την οικογένειά του, πλην της θείας του. Ανέφερε ότι ο πατέρας του απεβίωσε στις 17.7.2022, κατόπιν ασθένειας, και ότι μετά τον θάνατό του αντιμετώπισε προβλήματα με συγγενικά του πρόσωπα λόγω της περιουσίας του πατέρα του και, ειδικότερα, ενός σπιτιού στο οποίο διαμένει πλέον ο αδελφός του πατέρα του. Ως προς τους λόγους για τους οποίους δεν επιθυμεί να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής, επικαλέστηκε την απουσία προσώπου που θα μπορούσε να τον φροντίζει, δεδομένου ότι αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και λαμβάνει φαρμακευτική αγωγή, καθώς και την πεποίθησή του ότι δεν θα μπορέσει να εξεύρει εργασία. Ανέφερε, τέλος, τέλος ότι εργάζεται στη Δημοκρατία σε κατάστημα πώλησης εκπτωτικών ειδών.

 

39.          Περαιτέρω, κατά τη δικαστική διαδικασία ο Αιτητής προσκόμισε δύο έγγραφα της Καρδιολογικής Κλινικής του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Στην ιατρική έκθεση του 2024 καταγράφεται ότι νοσηλεύθηκε από τις 8.7.2023 έως τις 14.7.2023 λόγω θωρακικού άλγους και δύσπνοιας, οπότε διαπιστώθηκε υπερτασική καρδιοπάθεια. Αναφέρεται ότι υποβλήθηκε σε υπερηχογράφημα καρδιάς, εικοσιτετράωρη ηλεκτροκαρδιογραφική παρακολούθηση και διερεύνηση για αποκλεισμό δευτεροπαθούς υπέρτασης. Κατά την οφθαλμολογική εκτίμηση διαπιστώθηκαν υπερτασική αμφιβληστροειδοπάθεια και μικροαλβουμινουρία. Σύμφωνα με την έκθεση, τέθηκε σε φαρμακευτική αγωγή και έκτοτε παρακολουθείται στα εξωτερικά ιατρεία της Καρδιολογικής Κλινικής, με διάγνωση υπέρτασης με βλάβη σε όργανα-στόχους. Η μεταγενέστερη ιατρική βεβαίωση, ημερομηνίας 12.2.2025, επιβεβαιώνει ότι παρακολουθείται τακτικά στα ίδια εξωτερικά ιατρεία με διάγνωση υπέρτασης και βλάβης σε όργανα-στόχους, συγκεκριμένα στην καρδιά και στους νεφρούς.

 

40.          Παρά τη δυνατότητα που του δόθηκε κατά τη δικαστική διαδικασία να προσκομίσει στοιχεία για τη φαρμακευτική ή άλλη αγωγή που λαμβάνει και τη συχνότητά της, ο Αιτητής δεν προσκόμισε περαιτέρω ιατρικά δεδομένα. Επομένως, από τα δύο έγγραφα αποδεικνύονται η ανωτέρω διάγνωση, η νοσηλεία του και η ανάγκη τακτικής καρδιολογικής παρακολούθησης, δεν προκύπτουν όμως το συγκεκριμένο θεραπευτικό σχήμα που ακολουθεί σήμερα, η συχνότητα λήψης της αγωγής του ή νεότερη εκτίμηση της κατάστασής του.

 

41.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.^[2]

 

27.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του. 

 

28.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, το Δικαστήριο διακρίνει μεταξύ της προβαλλόμενης περιουσιακής διαφοράς με τον θείο του, των ενεργειών που αποδίδει στον τελευταίο και της πεποίθησής του ότι η ασθένειά του προκλήθηκε μέσω μαγείας. Ο Αιτητής ανέφερε κατά τη συνέντευξή του ότι, μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο θείος του επιχείρησε να οικειοποιηθεί την πατρική περιουσία, ενώ ο ίδιος άρχισε να αρρωσταίνει ολοένα περισσότερο. Η ύπαρξη περιουσιακής διαφοράς, η εκδήλωση συμπτωμάτων και η αιτία στην οποία ο Αιτητής τα αποδίδει δεν αποτελούν, ωστόσο, ταυτόσημα πραγματικά περιστατικά και αξιολογούνται αυτοτελώς.

 

29.          Η ανακολουθία μεταξύ των αναφορών του Αιτητή ως προς τον χρόνο θανάτου του πατέρα του και το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα δεν κρίνεται, αφ’ εαυτής, ουσιώδης για την αξιοπιστία του πυρήνα του ισχυρισμού. Κατά τη συνέντευξη, ο Αιτητής αναγνώρισε ότι είχε υποπέσει σε σύγχυση ως προς τη διάρκεια του διαστήματος αυτού. Συνεπώς, η χρονική αυτή απόκλιση δεν προσδίδει καθοριστικό βάρος στην παρούσα αξιολόγηση.

 

30.          Ουσιωδέστερη είναι η διαφοροποίηση στην περιγραφή της φερόμενης δίωξης. Στην αίτησή του ο Αιτητής ανέφερε ότι άγνωστα σε αυτόν πρόσωπα ήθελαν να τον σκοτώσουν, συνδέοντας τούτο με την περιουσιακή διαφορά και με κατηγορία περί άσκησης μαγείας που είχε διατυπωθεί εις βάρος του πατέρα του. Κατά τη συνέντευξη, αντιθέτως, απέδωσε την πρόθεση πρόκλησης βλάβης στον θείο του και, ερωτηθείς για τις ενέργειες εκείνου, αναφέρθηκε κυρίως στην επιδείνωση της υγείας του. Όταν του επισημάνθηκε η διαφορά, εξήγησε ότι κατά τον χρόνο των γεγονότων δεν γνώριζε ποια ήταν τα πρόσωπα που βρίσκονταν πίσω από αυτά και ότι έμαθε αργότερα από τη μητέρα του για την ανάμειξη του θείου του. Η εξήγηση αυτή μπορεί να εξηγήσει γιατί αρχικά χαρακτήρισε τα πρόσωπα «άγνωστα». Δεν αποσαφηνίζει, όμως, με την ίδια πληρότητα σε ποια συγκεκριμένα περιστατικά στηριζόταν η αρχική αναφορά του σε πρόθεση των προσώπων αυτών να τον σκοτώσουν.

 

31.          Περαιτέρω, παρότι του δόθηκε η ευκαιρία να περιγράψει τι έκανε ο θείος του και με ποιον τρόπο πληροφορήθηκε την ανάμειξή του, ο Αιτητής δεν παρέθεσε συγκεκριμένες πράξεις, απειλές ή περιστατικά προσωπικής επαφής που να συνδέουν τον θείο του με την προβαλλόμενη απόπειρα πρόκλησης βλάβης. Ανέφερε ότι αρρώσταινε και ότι πληροφορήθηκε από τη μητέρα του πως ο θείος του βρισκόταν πίσω από όσα συνέβαιναν. Το Δικαστήριο δεν απαιτεί από τον Αιτητή να αποδείξει τον τρόπο λειτουργίας πρακτικών μαγείας ούτε απορρίπτει τον ισχυρισμό επειδή ο ίδιος αποδίδει σε αυτές την ασθένειά του. Εξετάζει, όμως, αν η αφήγησή του παρέχει επαρκή βάση για να γίνει δεκτό ως πραγματικό περιστατικό ότι ο θείος του προέβη σε ενέργειες εναντίον του ή ότι τον απείλησε.

 

32.          Εκτιμώμενες συνολικά, οι ανωτέρω διαφοροποιήσεις και η περιορισμένη πληροφόρηση για τις αποδιδόμενες στον θείο ενέργειες δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο να δεχθεί ως αποδεδειγμένο τον ισχυρισμό ότι ο θείος του Αιτητή τον καταδίωξε ή επιχείρησε να τον βλάψει μέσω μαγείας. Το συμπέρασμα αυτό δεν προϋποθέτει ότι ο Αιτητής δεν αρρώστησε ή ότι δεν υπήρξε διαφωνία για την περιουσία του πατέρα του. Τα ζητήματα αυτά ωστόσο διακρίνονται από την απόδειξη συγκεκριμένης δίωξης εις βάρος του.

 

33.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού, το παρόν Δικαστήριο προέβη σε έρευνα για τη σύνδεση μεταξύ μαγείας και περιουσιακών διαφορών στη Λιβερία από την οποίαν προέκυψαν τα ακόλουθα:

 

34.          Σύμφωνα με την έκθεση της Αποστολής των ΗΕ στη Λιβερία (UNMIL) και της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (OHCHR), αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Λιβερία, οι κατηγορίες για μαγεία είναι συχνές και έχουν πολλές φορές καταστροφικές συνέπειες γι’ αυτούς που κατηγορούνται, οι οποίοι ενδέχεται να υποβληθούν σε δίκη με δοκιμασία, σε τελετές «καθαρισμού» ή «εξορκισμού», σε απέλαση, σε οστρακισμό, ακόμη και σε θάνατο.[3]

 

35.          Ως αναφέρει ο ανεξάρτητος ειδησεογραφικός οργανισμός News Public Trust, οι κατηγορίες αυτές πιθανόν να προέρχονται από συγγενικά πρόσωπα που αποδίδουν την κακοτυχία στη μαγεία στρέφοντας κατηγορίες εναντίον συγγενών τους ότι προσπάθησαν να τους βλάψουν ή να τους εξοντώσουν σκοπούμενοι να κυριαρχήσουν σε περιουσιακές διαφορές.[4]  Ως περαιτέρω καταγράφει η πηγή, σε πραγματικό περιστατικό, ένα μέλος της οικογένειας, έπεσε στο έδαφος την ώρα που καθάριζε το χωράφι του ενώ για το συμβάν κατηγόρησε 2 συγγενείς του.[5]

 

36.          Υπό το φως των ανωτέρω και λαμβανομένου υπόψη ότι τα εξωτερικά στοιχεία συνάδουν με το γενικό πλαίσιο των ισχυρισμών του Αιτητή και διαπιστώνεται η απόδοση της κακοτυχίας στη μαγεία και η αντίληψη για χρήση της μαγείας από συγγενείς για σκοπούς κυριάρχησης σε περιουσία.  Ωστόσο, ένεκα της μη τεκμηρίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή λόγω της αδυναμίας του να παράσχει βιωματικής φύσεως πληροφορίες για τις από πλευράς του θείου του προσπάθειες να τον βλάψει, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο υπό εξέταση ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός.

 

37.          Επιπροσθέτως, ως τα προβλήματα υγείας που αυτός φέρεται να αντιμετωπίζει, τα ιατρικά αυτά ευρήματα, τα οποία προκύπτουν από το ιατρικά πιστοποιητικά που αυτός προσκόμισε,  λαμβάνονται υπόψη ως στοιχεία της προσωπικής του κατάστασης. Δεν περιέχουν διαπίστωση ως προς την αιτία της υπέρτασης και, συνεπώς, δεν επιβεβαιώνουν την αποδιδόμενη από τον Αιτητή σύνδεση της ασθένειάς του με ενέργειες του θείου του.

 

38.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

 

39.          Σε κάθε περίπτωση, ως προς το θρησκευτικό προφίλ του Αιτητή ως χριστιανού, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2014, η Britannica εκτιμά ότι το 89,1% του πληθυσμού της Γουινέας είναι μουσουλμάνοι, ακολουθούν οι χριστιανοί σε ποσοστό 6,8%, ενώ ο λοιπός πληθυσμός ασπάζεται τοπικές παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές[6].  Υπό το φως των ανωτέρω, και δεδομένων των δηλώσεων του Αιτητή, δεν προκύπτει κίνδυνος λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας.

 

40.          Περαιτέρω, όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2012, η Britannica εκτιμά ότι οι Fulani (Peuhl) αποτελούν το 33,9%, οι Malinke το 31,1%, οι Susu το 19,1%, οι Kpelle το 6%, οι Kisi το 4,7% και οι Toma το 2,6%[7]. Δεν εντοπίστηκαν πληροφορίες περί φυλετικών διακρίσεων σχετικών με την υπό κρίση περίπτωση, ούτε ο Αιτητής επικαλέστηκε οποιοδήποτε συναφές περιστατικό ή φόβο.

 

41.          Προχωρώντας κατόπιν σε έρευνα αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στον τόπο τελευταίας διαμονής του Αιτητή, ήτοι την πόλη Monrovia της Λιβερίας, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές και εντόπισε πληροφορίες οι οποίες αναφέρουν ότι με τη λήξη του δεύτερου εμφυλίου πολέμου το 2003, η Λιβερία απολαμβάνει δύο δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας, σημειώνοντας σημαντική πρόοδο στην αποκατάσταση της κυβερνητικής ικανότητας, στην επανακαθιέρωση του κράτους δικαίου και στην εξασφάλιση των πολιτικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών.  Το 2017, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η χώρα γνώρισε ειρηνική μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ εκλεγμένων ηγετών, και οι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές εκλογές του 2023 οδήγησαν σε άλλη μία δημοκρατική παράδοση εξουσίας στις αρχές του 2024.  Ωστόσο, επίμονα προβλήματα παραμένουν, όπως η διαφθορά, η ατιμωρησία, οι πιέσεις στην ελευθερία του Τύπου και η βία κατά των γυναικών[8].

 

42.          Αναφορικά με την ύπαρξη ένοπλων συγκρούσεων στη Λιβερία, κατόπιν σχετικής έρευνας του Δικαστηρίου δεν ανευρεθήκαν πηγές που να καταγράφουν οιαδήποτε ένοπλη σύγκρουση, εσωτερική ή μη, στη χώρα, κατάληξη η οποία επιβεβαιώνεται και από τo War Watch, μια πρωτοβουλία της «Geneva Academy of International Humanitarian Law and Human Rights» για τον προσδιορισμό και την καταγραφή των ενόπλων συγκρούσεων,  όπου  η Λιβερία δεν συμπεριλαμβάνεται στις χώρες που αντιμετωπίζουν εσωτερικές και/ή εξωτερικές ένοπλες συγκρούσεις[9].

 

43.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που καταγράφηκαν γενικότερα στην κομητεία Montserrado της Λιβερίας όπου βρίσκεται ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή, ήτοι η πόλη Monrovia, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 24.5.2026), καταγράφηκαν 10 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), τα οποία επέφεραν 4 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.^[10]  Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το 2022 ο πληθυσμός της κομητείας Montserrado της Λιβερίας ανερχόταν σε περίπου 1,9 εκατομμύρια κατοίκους^[11] και της πόλης Monrovia σε 1,8 εκατομμύρια κατοίκους[12].

 

44.          Στη βάση λοιπόν των ανωτέρω πληροφοριών, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν ανακύπτει κάποιος κίνδυνος για τον Αιτητή, σε περίπτωση που εκείνος επιστρέψει στην πόλη Monrovia της Λιβερίας, ο οποίος να απορρέει από την κατάσταση ασφαλείας εκεί.

 

45.          Ως εκ τούτου, στην προκειμένη περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη και το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, ως αυτό έγινε αποδεκτό και ειδικότερα ότι ο Αιτητής είναι νεαρός, με εργασιακή πείρα στη χώρα καταγωγής του και χωρίς οποιοδήποτε σημείο ευαλωτότητας ή αποδεδειγμένο περιστατικό παρελθούσας δίωξης, διαθέτοντας εκεί οικογενειακό και γενικότερα κοινωνικό υποστηρικτικό δίκτυο, κρίνεται πως σε συνάρτηση με τις παρατεθείσες πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του στη χώρα καταγωγής του, δεν πιθανολογείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του εκεί, θα εκτεθεί  ευλόγως σε οιοδήποτε κίνδυνο.

 

42.          Ως προς τα ιατρικά ζητήματα που αυτός αντιμετωπίζει, λαμβάνοντας υπόψη τη κατάσταση της υγείας του Αιτητή, ήτοι το γεγονός ότι αυτός πάσχει από υψηλή αρτηριακή πίεση, επισημαίνεται καταρχάς ότι σχετικά με εξέταση λόγων υγείας σε συνάρτηση με το πλαίσιο διεθνούς προστασίας, στο εγχειρίδιο «Προϋποθέσεις χορήγησης διεθνούς προστασίας (οδηγία 2011/95/ΕΕ) - Δικαστική Ανάλυση», της EASO, σελ.120, αναφέρονται τα εξής:

 

«Στην απόφαση που εξέδωσε στην υπόθεση M'Bodj, το ΔΕΕ διέκρινε την ερμηνεία του από την ερμηνεία του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ από το ΕΔΔΑ βάσει της ελαφρώς διαφορετικής διατύπωσης του άρθρου 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) και του πλαισίου στο οποίο τυγχάνει να εφαρμόζεται το άρθρο 15 στοιχείο β). Σε όλως εξαιρετικές περιπτώσεις, το ΕΔΔΑ εφάρμοσε το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ για να απαγορεύσει την απομάκρυνση υπηκόου τρίτης χώρας που έπασχε από σοβαρή ασθένεια σε χώρα στην οποία δεν υπήρχε διαθέσιμη κατάλληλη ιατρική περίθαλψη. Το ΔΕΕ αρνήθηκε να ερμηνεύσει το άρθρο 15 στοιχείο β) με τον ίδιο τρόπο. Το ΔΕΕ επι­σήμανε ότι το γράμμα του άρθρου 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) διαφέρει από εκείνο του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ στο μέτρο που εφαρμόζεται σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία του αιτούντος «στη χώρα καταγωγής». Επιπλέον, το ΔΕΕ επισήμανε ότι ορισμένα στοιχεία του πλαισίου στο οποίο εντάσσεται το άρθρο 15 στοιχείο β) της ΟΕΑΑ (αναδι­ατύπωση), καθώς και η ratio της συγκεκριμένης οδηγίας πρέπει να λαμβάνονται υπόψη κατά την ερμηνεία της συγκεκριμένης διάταξης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 6 της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) απαριθμεί τους φορείς σοβαρής βλάβης, γεγονός που επιβεβαιώνει την άποψη ότι οι βλάβες αυτές πρέπει να απορρέουν από συμπεριφορά τρίτου και δεν μπορούν, κατά συνέπεια, να αποτελούν απλώς και μόνο συνέπεια των γενικών ανεπαρκειών του συστήματος υγείας της χώρας καταγωγής. Ομοίως, κατά την αιτιολογική σκέψη 26 της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση), οι κίνδυνοι στους οποίους εκτίθεται εν γένει ο πληθυσμός ή τμήμα του πληθυσμού μιας χώρας δεν συνιστούν συνήθως, αυτοί καθαυτοί, προσωπική απειλή που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως σοβαρή βλάβη.»

 

Περαιτέρω, στην σελ.123 του ιδίου εγχειριδίου αναφέρονται τα εξής:

 

«Η εφαρμογή του άρθρου 15 στοιχείο β) προϋποθέτει ένα στοιχείο ηθελημένης κακομεταχείρισης. Παρά την παραπομπή του ΔΕΕ στη νομολογία του ΕΔΔΑ σχετικά με την ερμηνεία του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ και στην υπο­χρέωση εφαρμογής της ΟΕΑΑ (αναδιατύπωση) κατά τρόπο που συνάδει με το άρθρο 19 παράγραφος 2 του Χάρτη της ΕΕ (μη επαναπροώθηση, σε περίπτωση σοβαρού κινδύνου απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρι­σης ή τιμωρίας), το ΔΕΕ αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη διαφορετική διατύπωση του άρθρου 15 στοιχείο β) και διακρίνει μεταξύ του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 3, ως απαγόρευσης επιστροφής προσώπου, και της θεμελίωσης αίτησης επικουρικής προστασίας [.]».

 

 

43.          Περαιτέρω, σύμφωνα με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, στη Λιβερία, η υγειονομική περίθαλψη, καθώς και συναφείς τομείς όπως η αποχέτευση και η πρόσβαση σε ασφαλές πόσιμο νερό, αποτελούν προτεραιότητες στον προϋπολογισμό.^[13] Ωστόσο, η ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών παραμένει πολύ χαμηλή, ιδιαίτερα σε περιοχές εκτός της πρωτεύουσας όπου οι αποστάσεις ακόμη και από τις πιο βασικές μονάδες υγειονομικής περίθαλψης είναι συχνά μεγάλες, ενώ το εύρος των διαθέσιμων υπηρεσιών και φαρμάκων περιορίζεται στην κάλυψη βασικών αναγκών.^[14] Όπως αναφέρει η πλέον πρόσφατη έκθεση του ινστιτούτου Bertelsmann Stiftung (2026) που καλύπτει το διάστημα από 1 Φεβρουαρίου 2023 έως 31 Ιανουαρίου 2025, η Λιβερία βρίσκεται στα αρχικά στάδια δημιουργίας ενός συστήματος καθολικής υγειονομικής κάλυψης.^[15] Το Ταμείο Ισότητας στην Υγεία της Λιβερίας (Liberia Health Equity Fund) προβλέπεται να χρηματοδοτείται κατά 65% από την κυβέρνηση και κατά 35% από δωρητές, ωστόσο, έως και την σύνταξη της έκθεσης, καμία από τις δύο πλευρές δεν είχε εξασφαλίσει επαρκείς πηγές εσόδων και διαφαινόταν σημαντικό δημοσιονομικό έλλειμμα.^[16]

 

44.          Η πλέον πρόσφατη έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) (2025), η οποία δημοσιεύθηκε τον Μάιο 2026 αναφέρει ότι η Λιβερία έχει σημειώσει «μέτριες βελτιώσεις σε βασικούς δείκτες υγείας κατά τις τελευταίες δύο δεκαετίες» με τις βελτιώσεις αυτές να αντικατοπτρίζουν τις συνεχείς επενδύσεις σε προγράμματα δημόσιας υγείας και συνεργασίες, συμπεριλαμβανομένης της τεχνικής υποστήριξης από τον ΠΟΥ και άλλους φορείς.^[17] Ωστόσο, παρά την πρόοδο, η Λιβερία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις στον τομέα της δημόσιας υγείας.^[18] Οι κυριότερες αιτίες θανάτου στη χώρα συμπεριλαμβάνουν, σύμφωνα με την 2023 μελέτη Global Burden of Disease στην οποία γίνεται μνεία στην προαναφερθείσα έκθεση του ΠΟΥ, την ισχαιμική καρδιοπάθεια και την χρόνια νεφρική νόσο.^[19]

 

45.          Συγκεκριμένα στη Monrovia επικεντρώνονται πλείστα δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα.^[20] 

 

46.          Σύμφωνα με δημοσίευμα του Υπουργείου Υγείας της Λιβερίας, τον Μάρτιο 2025, η κυβέρνηση της Κίνας δώρισε ποσότητα ιατρικού εξοπλισμού και προμηθειών στο Υπουργείο Υγείας, με στόχο την ενίσχυση του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης της Λιβερίας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τη διάγνωση και τη θεραπεία των καρδιαγγειακών παθήσεων.^[21] Ο Κινέζος πρέσβης στη Λιβερία επανέλαβε τη δέσμευση της Κίνας για την ενίσχυση της διμερούς ιατρικής συνεργασίας και εξήρε τις προσπάθειες της κινεζικής ιατρικής ομάδας και του ιατρικού κέντρου JFK για τη συνεργασία τους, επισημαίνοντας ότι το νεοσύστατο «Πρόγραμμα Συνεργασίας για την Ανάπτυξη Καρδιολογικού Τμήματος» θα συμβάλει στη δημιουργία ενός ανεξάρτητου καρδιολογικού τμήματος στη Λιβερία, στελεχωμένου με εξειδικευμένο προσωπικό και εξοπλισμένου με σύγχρονη ιατρική τεχνολογία.^[22] Η νέα μονάδα εντατικής καρδιολογικής φροντίδας εγκαινιάστηκε τον Ιούνιο 2025 στο ιατρικό κέντρο John F. Kennedy.^[23] Σύμφωνα με δημοσίευμα εθνικού ειδησεογραφικού πρακτορείου, ημερομηνίας Οκτωβρίου 2025, σε προσωρινές κλινικές και λιτούς χώρους ιατρικών εξετάσεων, η ιατρός και οι συνεργάτες της περιθάλπουν κατοίκους της περιοχής, εξετάζουν ιατρικές εκθέσεις και εκπαιδεύουν λιβεριανούς γιατρούς στη διάγνωση και την αντιμετώπιση καρδιολογικών παθήσεων.^[24] Η δράση τους επεκτείνεται και στις αγροτικές περιοχές, μέσω κινητών κλινικών και εκπαίδευσης του τοπικού ιατρικού προσωπικού.^[25]

 

47.          Όσον αφορά την πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη για νεφρολογικές παθήσεις αναφέρεται ότι, στη Monrovia, λειτουργεί από τον Μάρτιο 2022 εθνικό κέντρο αιμοκάθαρσης (EJS Dialysis Center), η λειτουργία του οποίου, σύμφωνα με δημοσίευμα του ΠΟΥ, «μειώνει την οικονομική, κοινωνική και ψυχολογική επιβάρυνση των Λιβεριανών που αναγκάζονταν να ταξιδεύουν σε άλλες χώρες για να λάβουν υπηρεσίες οι οποίες δεν ήταν διαθέσιμες στη χώρα τους, καθώς και εκείνων που δεν μπορούσαν να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα χρήματα για να λάβουν αυτές τις σωτήριες υπηρεσίες σε γειτονικές χώρες ή αλλού.»^[26] Σύμφωνα με την Υπουργό Υγείας της Λιβερίας, στην οποία γίνεται μνεία στο δημοσίευμα, «από το 2013 έως το 2021 διαγνώστηκαν 243 περιστατικά χρόνιας νεφρικής ανεπάρκειας και 195 ασθενείς πέθαναν από την πάθηση, ποσοστό 80,2%. Αυτό σημαίνει ότι από κάθε 10 ασθενείς, οι 8 πέθαναν — μια ιδιαίτερα ανησυχητική κατάσταση. Τα στατιστικά αυτά δεν περιλαμβάνουν άτομα κάτω των 30 ετών που επίσης εμφάνισαν τη νόσο.»^[27] Περαιτέρω, σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του ΠΟΥ στη Λιβερία, ο επιπολασμός της χρόνιας νεφρικής νόσου και οι σχετιζόμενοι με αυτήν θάνατοι στη Λιβερία παραμένουν άγνωστοι.^[28] Το EJS Dialysis Center λειτουργεί εντός του ιατρικού κέντρου JFK.^[29]

 

48.          Παρόλα αυτά, μία κοινή ανεξάρτητη έρευνα σχετικά με τη λειτουργία του κέντρου αποκάλυψε καταγγελίες για σοβαρό συνωστισμό, ανεπαρκείς ιατρικές υπηρεσίες και, σύμφωνα με ασθενείς και μέλη του προσωπικού, απάνθρωπη μεταχείριση ατόμων που πάσχουν από νεφρική νόσο.^[30] Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ένωσης Ασθενών Αιμοκάθαρσης του JFK, ένας αυξανόμενος αριθμός 165 ασθενών καλείται να εξυπηρετηθεί από μόλις επτά λειτουργικά μηχανήματα αιμοκάθαρσης.^[31]

 

49.          Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του πρακτορείου Front Page Africa, ημερομηνίας Αυγούστου 2026, οι ασθενείς καλούνται να καταβάλλουν ορισμένο χρηματικό ποσό για τις συνεδρίες αιμοκάθαρσης.^[32]

 

50.          Υπό το φως των ανωτέρω, επισημαίνεται ότι οι διαπιστωμένες αδυναμίες και ελλείψεις του συστήματος υγειονομικής περίθαλψης στη Λιβερία, ακόμη και αν ενδέχεται να συνεπάγονται δυσχέρειες ως προς την πρόσβαση σε ορισμένες υπηρεσίες υγείας, δεν αρκούν, αφ’ εαυτών, για τη θεμελίωση πραγματικού κινδύνου σοβαρής βλάβης κατά την έννοια του άρθρου 15 στοιχείο β) της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ. Τούτο διότι, σύμφωνα με τη νομολογία του ΔΕΕ, απαιτείται η σοβαρή βλάβη να απορρέει από συμπεριφορά φορέα κατά την έννοια του άρθρου 6 της Οδηγίας και, ειδικότερα σε περιπτώσεις που αφορούν την κατάσταση της υγείας του αιτούντος, να συντρέχει στοιχείο ηθελημένης κακομεταχείρισης ή ηθελημένης αποστέρησης της πρόσβασης σε κατάλληλη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Η απλή ανεπάρκεια ή οι γενικότερες δυσλειτουργίες του συστήματος υγείας της χώρας καταγωγής δεν επαρκούν προς τούτο (βλ. ΔΕΕ, C-542/13, M’Bodj, EU:C:2014:2452).

 

51.          Εν προκειμένω, από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει οποιαδήποτε ένδειξη ότι ο Αιτητής, λόγω της κατάστασης της υγείας του και συγκεκριμένα της υψηλής αρτηριακής πίεσης από την οποία πάσχει, διατρέχει κίνδυνο ηθελημένης αποστέρησης της πρόσβασής του σε αναγκαία ιατρική περίθαλψη από οποιονδήποτε φορέα δίωξης ή σοβαρής βλάβης. Ούτε προκύπτει ότι οι αρμόδιες αρχές της χώρας καταγωγής του αρνούνται ή παρεμποδίζουν συστηματικά την πρόσβαση προσώπων με αντίστοιχη κατάσταση υγείας σε διαθέσιμη θεραπεία. Αντιθέτως, από τις προαναφερθείσες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής προκύπτει ότι, παρά τις ουσιώδεις ελλείψεις και περιορισμούς του συστήματος υγείας, στη Monrovia λειτουργούν δημόσιες και ιδιωτικές δομές υγειονομικής περίθαλψης, ενώ καταγράφονται και πρόσφατες προσπάθειες ενίσχυσης των υπηρεσιών για την αντιμετώπιση καρδιαγγειακών παθήσεων. Περαιτέρω, σε εξατομικευμένο επίπεδο, ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε ούτε προσκόμισε στοιχεία από τα οποία να προκύπτει ότι λαμβάνει συγκεκριμένη φαρμακευτική ή άλλη θεραπευτική αγωγή, ότι χρήζει εξειδικευμένης θεραπείας η οποία δεν είναι διαθέσιμη στη χώρα καταγωγής του ή ότι η κατάσταση της υγείας του είναι τέτοιας φύσεως ή βαρύτητας ώστε, σε συνδυασμό με τις προσωπικές του περιστάσεις, να διαφοροποιεί τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Ως εκ τούτου, δεν τεκμηριώνεται, στη βάση της κατάστασης της υγείας του Αιτητή, πραγματικός κίνδυνος δίωξης ή σοβαρής βλάβης ικανός να θεμελιώσει ανάγκη διεθνούς προστασίας ή πρόβλημα με την απόφαση επιστροφής του.

 

46.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347  για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

 

47.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

48.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15 (α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

 

49.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

50.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 15 (γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

51.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28]. Αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στην κομητεία Montserrado συγκεκριμένα, επί της οποίας βρίσκεται η πόλη Monrovia, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, από τις αντληθείσες πληροφορίες δεν προέκυψε ότι εξελίσσεται εκεί οιαδήποτε εσωτερική ή διεθνής ένοπλη σύγκρουση και ως εκ τούτου δεν εκδηλώνονται εκεί περιστατικά αδιάκριτης βίας κατά των αμάχων, κατά την έννοια που επηρεάζει πρόσωπα ανεξαρτήτως των προσωπικών τους περιστάσεων (βλ. ανωτέρω Elgafaji, σκ. 34, ΔΕΕ· Diakit?, απόφαση της 30.01.2014, C-285/12).Συνεπώς, καθώς δεν λαμβάνει χώρα ένοπλη σύρραξη στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή παρέλκει η εξέταση οποιονδήποτε συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης. 

 

52.            Ως εκ των ανωτέρω το Δικαστήριο κρίνει ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις των άρθρων 19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου, και κρίνει ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος συμπληρωματικής προστασίας.

 

53.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του Αιτητή στη Λιβερία, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, το μόνο ζήτημα που εγείρεται αφορά στην κατάσταση της υγείας του, το οποίο δέον να εξεταστεί σε αυτό το πλαίσιο [Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66].

 

54.          Σύμφωνα με τις συναφείς νομολογιακές αρχές και ειδικότερα ως προς το βαθμό της σοβαρότητας σε περιπτώσεις προσώπων που πάσχουν από κάποια ασθένεια, για να αποκλειστεί η επιστροφή του Αιτητή, θα πρέπει να είναι τέτοιος, που να συνεπάγεται, πραγματικό κίνδυνο έκθεσης σε σοβαρή, ταχεία και μη αναστρέψιμη επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του, συνεπαγόμενη έντονους πόνους ή σημαντική μείωση του προσδόκιμου ζωής του [Βλ. X κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, σκέψη 76, απόφαση του ΕΔΑΔ, της 13ης Δεκεμβρίου 2016, Paposhvili κατά Βελγίου (CE:ECHR:2016:1213JUD004173810), § 178 και 183, και απόφαση του ΔΕΕ της 24ης Απριλίου 2018, C-353/16, EU:C:2018:276, σκέψη 40]. Εξάλλου, με απόφασή του το ΕΔΔΑ προέβη σε σύνοψη της νομολογίας του σχετικά με ζητήματα υγείας. Στην υπόθεση Savran κατά Δανίας της 7ης Δεκεμβρίου 2021 (προσφυγή αριθ. 57467/15), το ΕΔΔΑ θύμισε την αρχική του νομολογία επί της απόφασης D. κατά Ηνωμένου Βασιλείου της 2ας Μαΐου 1997, προσφυγή αριθ. 30240/96, η οποία χαρακτηριζόταν από «εξαιρετικές περιστάσεις» εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Αιτητής υπέφερε από ασθένεια η οποία δεν είναι δυνατό να θεραπευθεί, του τελευταίου σταδίου στο οποίο βρισκόταν, την έλλειψη εγγύησης η οποία θα ήταν δυνατή η απόκτηση νοσηλευτικής ή ιατρικής περίθαλψης ή η ύπαρξη οποιασδήποτε οικογένειας πρόθυμης ή ικανής να τον συνδράμει ή οποιασδήποτε άλλης μορφής κοινωνικής ή ηθικής υποστήριξη (παρ. 126). Ο Αιτητής δεν έχει προσκομίσει συγκεκριμένα στοιχεία από τα οποία να προκύπτει συγκεκριμένη αγωγή που λαμβάνει αναφορικά με τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει, ενώ από την πλευρά του ουδεμία συναφής ανάλυση περιλαμβάνεται στη γραπτή του αγόρευση ή προβλήθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία, πέραν του γεγονότος της υψηλής αρτηριακής πίεσης Το γεγονός ότι ο Αιτητής αντιμετωπίζει υψηλή αρτηριακή πίεση, δεν εξικνείται, με βάση των ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα, σε αυτό το υψηλό επίπεδο που απαιτεί η νομολογία του ΔΕΕ και του ΕΔΑΔ ώστε να αποτελέσει έρεισμα για τη μη επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του.

 

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με € 1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.