ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

  Υπόθεση Αρ.: 4596/24

15 Σεπτεμβρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

A.T.T.

Αιτητού,

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Διευθυντή της Υπηρεσίας Ασύλου             

                                              Καθ’ ων η αίτηση

T. Μπετίτο (κ.), Δικηγόρος για Αιτητή

Ι. Χαραλάμπους (κα), Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή αιτείται την έκδοση απόφασης από το παρόν Δικαστήριο με την οποίαν να κηρύσσεται, άκυρη, παράνομη, αντισυνταγματική και στερούμενη κάθε έννομου αποτελέσματος η απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 15.10.2024, με την οποίαν απορρίφθηκε το αίτημα του τελευταίου για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023. Αιτείται εξάλλου την αναγνώρισή του ως δικαιούχου διεθνούς προστασίας.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από τη Λιβερία.  Εισήλθε παράνομα στη Δημοκρατία από τις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση περιοχές και περί τις 3.12.2021 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 26.4.2024, ο Προϊστάμενος της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) ενέκρινε εισήγηση για κλείσιμο του φακέλου και διακοπή της διαδικασίας εξέτασης της αίτησής του Αιτητή ως σιωπηρώς αποσυρθείσας καθώς αυτός δε παρέστη κατά την προσωπική του συνέντευξη.  Στις 23.7.2024, ο Αιτητής υπέβαλε αίτημα για επανάνοιγμα της αίτησής του για άσυλο το οποίο έγινε αποδεκτό.  Στις 22.9.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή αναφορικά με το αίτημά του για διεθνή προστασία από λειτουργό, ο οποίος στις 8.10.2024 υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 15.10.2024. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 18.10.2024, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.  

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

 

2.              Ο Αιτητής, κατά την ακροαματική διαδικασία δήλωσε ότι , προωθεί ως μοναδικό λόγο προσφυγής την έλλειψη δέουσας έρευνας.

 

3.             Από την πλευρά τους, οι Καθ' ων η αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, την οποία, κατά τους ίδιους, εξέδωσαν κατόπιν δέουσας έρευνας και ορθής αξιολόγησης όλων των στοιχείων και δεδομένων. Υποστηρίζουν ότι η επίδικη απόφαση είναι δεόντως αιτιολογημένη και παραπέμπουν στα επιμέρους ευρήματά τους κατά τη διοικητική διαδικασία, όπου ο Αιτητής κρίθηκε αναξιόπιστος ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του. Ένεκα αυτού και δεδομένων των προσωπικών του περιστάσεων σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο συνήθους διαμονής του, υποστηρίζουν ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας.

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

7.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

8.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

9.             Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

10.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

11.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

12.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

13.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

14.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

15.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

16.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

17.          Ως προς τους εγειρόμενους λόγους προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

18.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

19.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

20.          Προχωρώντας στην κατ’ ουσίαν εξέταση των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του, ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω προβλημάτων θρησκευτικής φύσεως. Ειδικότερα, δήλωσε ότι ο πατέρας του είχε τελέσει δύο γάμους και αποκτήσει τέσσερα παιδιά, περιλαμβανομένου του ιδίου. Ο Αιτητής, ο οποίος ήταν το μοναδικό τέκνο των γονέων του και το μόνο χριστιανικό μέλος της οικογένειας, δεχόταν πιέσεις να αλλάξει το όνομά του και να ασπαστεί τον μουσουλμανισμό. Ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα επειδή ο πατέρας του δεν θα του παραχωρούσε οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο και τον είχε προειδοποιήσει ότι, εάν τον έβλεπε κοντά στην περιουσία του, θα του συνέβαινε κάτι κακό (ερυθρό 1 του διοικητικού φακέλου).

21.          Κατά την προσωπική του συνέντευξη, ο Αιτητής δήλωσε ότι είναι υπήκοος Λιβερίας, γεννηθείς στις 12.3.1997 στην πόλη Gbarnga της κομητείας Bong. Από το 2005 ή το 2006 μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα, στις 14.3.2021, διέμενε στη Monrovia. Είναι άγαμος και άτεκνος, χριστιανός και ομιλεί αγγλικά. Η μητέρα του, ο πατέρας του και τα τρία ετεροθαλή αδέλφια του από την πλευρά του πατέρα του διαμένουν στη Λιβερία, ενώ ο ίδιος διατηρεί επικοινωνία μόνο με τη μητέρα του, η οποία ζει στη Monrovia. Ολοκλήρωσε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση το 2016 ή το 2017 και, από το 2016 μέχρι την αναχώρησή του, εργαζόταν ως τεχνικός.

22.          Ως προς το ταξίδι του, ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη Λιβερία στις 14.3.2021, χρησιμοποιώντας το διαβατήριό του. Μετέβη αρχικά στην Γκάνα και, ακολούθως, μέσω Τουρκίας, στις μη ελεγχόμενες από την Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές. Στις 2.11.2021 εισήλθε παρατύπως στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές.

23.          Κατά την ελεύθερη αφήγησή του, ο Αιτητής ανέφερε ότι είναι χριστιανός και ότι δεχόταν απειλές από τον μουσουλμάνο πατέρα του, ο οποίος τον πίεζε να ασπαστεί τον μουσουλμανισμό.

24.          Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις, ανέφερε ότι η μεταξύ τους διαφορά άρχισε το 2014 ή το 2015, όταν ήταν περίπου 18 ετών, ενώ οι απειλές άρχισαν μετά την αποφοίτησή του, το 2017. Κατά το διάστημα αυτό διέμενε με τη μητέρα του και εργαζόταν. Ο πατέρας του τού είχε δηλώσει ότι δεν θα του παραχωρούσε οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο και ότι, εάν τον έβλεπε κοντά στην περιουσία του, η μητέρα και οι φίλοι του θα λάμβαναν «άσχημα νέα» για εκείνον.

25.          Κληθείς να εξηγήσει γιατί παρέμεινε στη χώρα μέχρι το 2021, μολονότι οι απειλές είχαν αρχίσει το 2017, ανέφερε αρχικά ότι η κατάσταση είχε καταστεί εντονότερη. Στη συνέχεια πρόσθεσε ότι η μητέρα του ήταν άπορη, ότι τη συντηρούσε οικονομικά για δύο έτη και ότι ο ίδιος αντιμετώπιζε δυσκολίες επιβίωσης, γεγονός που τον οδήγησε να ταξιδέψει στην Κύπρο και να ζητήσει διεθνή προστασία.

26.          Ως προς το ενδεχόμενο επιστροφής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι φοβόταν πως θα διωκόταν από τον πατέρα του. Όταν του επισημάνθηκε ότι, από το 2017 μέχρι την αναχώρησή του το 2021, δεν είχε υποστεί οποιαδήποτε βλάβη, απάντησε ότι η μητέρα του δεν διέθετε περιουσία. Πρόσθεσε ότι η μητέρα του ήταν ηλικιωμένη, ότι ο ίδιος ήταν το μοναδικό της παιδί και ότι αυτή δεν διέθετε προστασία.

27.          Αξιολογώντας τους ισχυρισμούς του Αιτητή, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς: (α) την ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής και το προσωπικό του προφίλ και (β) την κατ’ ισχυρισμό δίωξή του από τον πατέρα του για θρησκευτικούς λόγους.

28.          Ο πρώτος ουσιώδης ισχυρισμός έγινε αποδεκτός, καθόσον κρίθηκε ότι ο Αιτητής απάντησε με ακρίβεια στα σχετικά ερωτήματα και κατέβαλε πραγματική προσπάθεια να παράσχει επαρκείς πληροφορίες. Οι δηλώσεις του κρίθηκαν, επίσης, συμβατές με τις διαθέσιμες εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

29.          Αντιθέτως, ο δεύτερος ουσιώδης ισχυρισμός απορρίφθηκε, καθώς κρίθηκε ότι ο Αιτητής δεν παρέθεσε επαρκείς, συνεκτικές και ευλογοφανείς πληροφορίες για ζητήματα που άπτονταν του πυρήνα του αιτήματός του. Ειδικότερα, μολονότι ισχυρίστηκε ότι οι απειλές άρχισαν το 2017, παρέμεινε στη Λιβερία μέχρι τις 14.3.2021 χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε βλάβη. Οι εξηγήσεις του για την παραμονή του στη χώρα υπήρξαν μεταβαλλόμενες, αφού αρχικά ανέφερε ότι η κατάσταση είχε καταστεί εντονότερη και, στη συνέχεια, επικαλέστηκε την ανάγκη οικονομικής στήριξης της μητέρας του και τις δικές του δυσκολίες επιβίωσης. Περαιτέρω, η καθυστέρηση αναχώρησής του και υποβολής αίτησης διεθνούς προστασίας, σε συνδυασμό με τη δήλωσή του ότι θα συνέχιζε τις σπουδές του εάν είχε τη σχετική δυνατότητα, έθεσαν υπό αμφισβήτηση τόσο την ύπαρξη του προβαλλόμενου προβλήματος όσο και την ένταση του φόβου του. Υπό τα δεδομένα αυτά, κρίθηκε ότι δεν στοιχειοθετείτο αντικειμενικά βάσιμος φόβος δίωξης ικανός να δικαιολογήσει την εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής του.

30.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου, στη βάση του μοναδικού αποδεκτού ισχυρισμού, ήτοι τα στοιχεία του προσωπικού προφίλ του Αιτητή και τον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του, και κατόπιν έρευνας της επικρατούσας κατάστασης ασφαλείας, οι Καθ' ων η αίτηση έκριναν ότι δεν προέκυπταν στοιχεία από τα οποία να πιθανολογείτο ευλόγως ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στην πόλη Monrovia της Λιβερίας ο Αιτητής θα εκτίθετο σε κίνδυνο λόγω της γενικής κατάστασης ασφαλείας.  Ειδικότερα, διαπιστώθηκε ότι δεν υφίστατο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη στη Monrovia και ότι, σε συνάρτηση με τις ατομικές του περιστάσεις, δεν στοιχειοθετείτο προσωπική απειλή εις βάρος του.  Ως εκ τούτου, ο προβαλλόμενος φόβος κρίθηκε αβάσιμος και μη αντικειμενικά δικαιολογημένος.

 

31.          Περαιτέρω, στο πλαίσιο της νομικής ανάλυσης, οι Καθ' ων η αίτηση διαπίστωσαν ότι δεν στοιχειοθετείτο βάσιμος και δικαιολογημένος φόβος δίωξης κατά την έννοια του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023, ούτε συνέτρεχε πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης κατά τα προβλεπόμενα στο άρθρο 19(2)(α), (β) και (γ) των ιδίων νόμων, ώστε να δικαιολογείτο η υπαγωγή του Αιτητή σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας.

 

32.          Προχωρώντας στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, γίνεται δεκτό το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.^[1]

 

27.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριό του. 

 

28.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, ήτοι την κατ’ ισχυρισμόν δίωξή του από τον πατέρα του λόγω της χριστιανικής του πίστης, το Δικαστήριο παρατηρεί καταρχάς ότι ο βασικός πυρήνας της αφήγησής του παρέμεινε, σε γενικές γραμμές, σταθερός κατά τη διοικητική διαδικασία. Ήδη κατά την καταγραφή της αίτησής του ανέφερε ότι ο ίδιος και η μητέρα του είναι χριστιανοί, ενώ ο πατέρας του είναι μουσουλμάνος, έχει συνάψει δεύτερο γάμο και έχει αποκτήσει ακόμη τρία τέκνα, τα οποία είναι επίσης μουσουλμάνοι. Ισχυρίστηκε ότι ο πατέρας του τον απειλούσε προκειμένου να αλλάξει το όνομά του και να ασπαστεί το Ισλάμ, διαφορετικά δεν θα αποκτούσε ελευθερία ούτε οποιοδήποτε δικαίωμα επί της περιουσίας του.

 

29.          Παρά τη γενική συνέπεια ως προς τον πυρήνα του ισχυρισμού, οι δηλώσεις του Αιτητή παρέμειναν αόριστες και ανεπαρκείς ως προς τα ουσιώδη στοιχεία των επικαλούμενων απειλών. Μολονότι του υποβλήθηκαν διευκρινιστικές ερωτήσεις, δεν προσδιόρισε το ακριβές περιεχόμενο των απειλών, τον αριθμό ή τη συχνότητά τους, τις συγκεκριμένες περιστάσεις υπό τις οποίες διατυπώθηκαν ούτε οποιοδήποτε μεμονωμένο περιστατικό κατά το οποίο ο πατέρας του επιχείρησε να τις υλοποιήσει. Περιορίστηκε στις γενικές αναφορές ότι ο πατέρας του τού είπε πως δεν θα αποκτούσε πρόσβαση στην περιουσία του και ότι, εάν τον έβλεπε κοντά σε αυτή, η μητέρα και οι φίλοι του «θα άκουγαν άσχημα νέα» για εκείνον. Η τελευταία αυτή αναφορά δεν εξειδικεύθηκε περαιτέρω, ώστε να καταστεί σαφής η φύση, η σοβαρότητα και η αμεσότητα της προβαλλόμενης απειλής.

 

30.          Περαιτέρω, οι δηλώσεις του δεν παρουσίασαν επαρκή χρονική σαφήνεια. Ενώ τοποθέτησε την έναρξη του προβλήματος περί τα έτη 2014–2015, ανέφερε συγχρόνως ότι οι απειλές άρχισαν το 2017, μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο. Όταν κλήθηκε να εξηγήσει γιατί ο πατέρας του άρχισε να τον απειλεί τότε και όχι νωρίτερα, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν ανέκαθεν χριστιανός, απάντησε, αφενός, ότι το ζήτημα είχε αρχίσει να γίνεται εντονότερο και, αφετέρου, ότι η μητέρα του ήταν άπορη και ότι ο ίδιος τη συντηρούσε οικονομικά επί δύο έτη. Οι απαντήσεις αυτές δεν εξηγούν με σαφήνεια ούτε τη χρονική αφετηρία ούτε την προβαλλόμενη κλιμάκωση της συμπεριφοράς του πατέρα του.

 

31.          Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στο γεγονός ότι, ενώ οι απειλές φέρεται να άρχισαν το 2017, ο Αιτητής εγκατέλειψε τη Λιβερία μόλις το 2021. Επομένως, παρέμεινε στη χώρα καταγωγής του για τέσσερα περίπου έτη μετά την έναρξή τους, χωρίς να προσδιορίσει οποιοδήποτε περιστατικό σωματικής ή άλλης σοβαρής βλάβης σε βάρος του. Όταν ερωτήθηκε τι συγκεκριμένα του είχε συμβεί κατά το διάστημα αυτό, απάντησε ότι ουσιαστικά δεν του είχε συμβεί τίποτε. Δεν ανέφερε ότι ο πατέρας του τον αναζήτησε, τον εντόπισε, τον κακοποίησε ή επιχείρησε με οποιονδήποτε τρόπο να υλοποιήσει τις επικαλούμενες απειλές. Δεν προσδιόρισε, επίσης, κάποιο συγκεκριμένο γεγονός που να επέφερε την αναχώρησή του τον Μάρτιο του 2021, περιοριζόμενος να αναφέρει ότι οι απειλές συνεχίζονταν μέχρι τότε.

 

32.          Η πάροδος του εν λόγω χρονικού διαστήματος δεν αποτελεί αυτοτελώς λόγο απόρριψης του ισχυρισμού. Εν προκειμένω, όμως, αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς ο Αιτητής δεν περιέγραψε οποιαδήποτε κλιμάκωση της συμπεριφοράς του πατέρα του ή συγκεκριμένο περιστατικό που να εξηγεί γιατί αποφάσισε να εγκαταλείψει τη χώρα κατά τον συγκεκριμένο χρόνο. Αντιθέτως, η επί σειρά ετών παραμονή του στη Μονρόβια, χωρίς να υποστεί οποιαδήποτε βλάβη, δεν συνάδει με την εικόνα άμεσης και σοβαρής απειλής την οποία επιχείρησε να παρουσιάσει.

 

33.          Περαιτέρω, ο ισχυρισμός ότι ο πατέρας του θα εξακολουθούσε να τον αναζητεί σε περίπτωση επιστροφής διατυπώθηκε χωρίς συγκεκριμένη πραγματική βάση. Ο Αιτητής δεν ανέφερε οποιαδήποτε ενέργεια του πατέρα του μετά την αναχώρησή του, ούτε ότι ο τελευταίος τον αναζήτησε μέσω της μητέρας, των φίλων ή άλλων προσώπων, παρά το γεγονός ότι ο Αιτητής εξακολουθούσε να επικοινωνεί με τη μητέρα του. Ούτε προσδιόρισε εάν και με ποιον τρόπο ο πατέρας του διέθετε την πρόθεση και τη δυνατότητα να τον εντοπίσει. Συνεπώς, η δήλωσή του ότι ο πατέρας του «θα τον κυνηγήσει» σε περίπτωση επιστροφής αποτελεί προσωπική εικασία και όχι συμπέρασμα που θεμελιώνεται σε συγκεκριμένα περιστατικά.

 

34.          Υπό το σύνολο των περιστάσεων, το Δικαστήριο δύναται να αποδεχθεί ως στοιχεία του προσωπικού και οικογενειακού προφίλ του Αιτητή ότι ο ίδιος και η μητέρα του είναι χριστιανοί, ενώ ο πατέρας και τα ετεροθαλή αδέλφια του μουσουλμάνοι. Δεν γίνεται, όμως, αποδεκτό ότι ο πατέρας του τον υπέβαλε σε απειλές τέτοιας φύσεως, σοβαρότητας και έντασης ώστε να συνιστούν δίωξη ή να θεμελιώνουν πραγματικό και εξατομικευμένο φόβο μελλοντικής βλάβης. Η έλλειψη συγκεκριμένων και βιωματικών λεπτομερειών, η ασαφής χρονική ακολουθία, η απουσία οποιουδήποτε περιστατικού υλοποίησης των απειλών επί τέσσερα περίπου έτη και η ανυπαρξία ενδείξεων συνεχιζόμενου ενδιαφέροντος του πατέρα του μετά την αναχώρησή του δεν επιτρέπουν την αποδοχή του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού ως αξιόπιστου.

 

35.          Ως προς το γενικότερο πλαίσιο, διαπιστώνεται ότι δεν υπάρχουν επίσημες αναφορές για εξαναγκαστικές θρησκευτικές μεταστροφές προς το Ισλάμ[2]. 

 

36.          Παρόλο που παλαιότερες εκθέσεις ανέφεραν ως μεμονωμένα περιστατικά απόρριψης ή δίωξης από τις οικογένειες και τις κοινότητες εκείνες της μεταστροφής από το Ισλάμ στον Χριστιανισμό[3], ωστόσο σε πιο σύγχρονες δεν περιλαμβάνονται αναφορές για τέτοια περιστατικά[4].  Αντιθέτως, το βάρος των κοινωνικών συγκρούσεων έχει μετατοπιστεί στις παραδοσιακές μυστικές αδελφότητες[5]. 

 

37.          Υπό το φως των ανωτέρω και λαμβανομένου υπόψη ότι τα εξωτερικά στοιχεία δεν συνάδουν με το γενικό πλαίσιο των ισχυρισμών του Αιτητή και δεν υπάρχουν καταγεγραμμένα περιστατικά για διώξεις με σκοπό τη μεταστροφή στον μουσουλμανισμό.  Ως εκ τούτου, δεδομένης της μη θεμελίωσης της εσωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή αλλά ούτε και της εξωτερικής του αξιοπιστίας, ο υπό εξέταση ισχυρισμός δεν γίνεται αποδεκτός. 

 

38.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου που ενδέχεται να διατρέχει ο Αιτητής, πέραν των όσων ο ίδιος δήλωσε και τα οποία απορρίφθηκαν ανωτέρω, σημειώνεται ότι ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε αρχικώς οποιονδήποτε πρόσθετο ή ανεξάρτητο κίνδυνο απορρέοντα από το προσωπικό του προφίλ ή τις ιδιαίτερες περιστάσεις του.

 

39.          Σε κάθε περίπτωση, ως προς το θρησκευτικό προφίλ του Αιτητή ως χριστιανού, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2014, η Britannica εκτιμά ότι το 89,1% του πληθυσμού της Γουινέας είναι μουσουλμάνοι, ακολουθούν οι χριστιανοί σε ποσοστό 6,8%, ενώ ο λοιπός πληθυσμός ασπάζεται τοπικές παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές[6].  Δεν προκύπτει οποιασδήποτε γενικευμένος κίνδυνος δίωξης των Χριστιανών στη βάστη των ανωτέρω δεδομένων που καταγράφονται στο πλαίσιο αξιολόγησης της εξωτερικής αξιοπιστίας του Αιτητή στο πλαίσιο του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού. Υπό το φως των ανωτέρω, και δεδομένων των δηλώσεων του Αιτητή, δεν προκύπτει κίνδυνος λόγω της θρησκευτικής του ταυτότητας.

 

40.          Περαιτέρω, όσον αφορά στην εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της χώρας, σύμφωνα με δεδομένα που ανάγονται στο έτος 2012, η Britannica εκτιμά ότι οι Fulani (Peuhl) αποτελούν το 33,9%, οι Malinke το 31,1%, οι Susu το 19,1%, οι Kpelle το 6%, οι Kisi το 4,7% και οι Toma το 2,6%[7]. Δεν εντοπίστηκαν πληροφορίες περί φυλετικών διακρίσεων σχετικών με την υπό κρίση περίπτωση, ούτε ο Αιτητής επικαλέστηκε οποιοδήποτε συναφές περιστατικό ή φόβο.

 

41.          Προχωρώντας κατόπιν σε έρευνα αναφορικά με την κατάσταση ασφαλείας που επικρατεί στον τόπο τελευταίας διαμονής του Αιτητή, ήτοι την πόλη Monrovia της Λιβερίας, το Δικαστήριο ανέτρεξε σε εξωτερικές πηγές και εντόπισε πληροφορίες οι οποίες αναφέρουν ότι με τη λήξη του δεύτερου εμφυλίου πολέμου το 2003, η Λιβερία απολαμβάνει δύο δεκαετίες ειρήνης και σταθερότητας, σημειώνοντας σημαντική πρόοδο στην αποκατάσταση της κυβερνητικής ικανότητας, στην επανακαθιέρωση του κράτους δικαίου και στην εξασφάλιση των πολιτικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών των πολιτών.  Το 2017, για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η χώρα γνώρισε ειρηνική μεταβίβαση εξουσίας μεταξύ εκλεγμένων ηγετών, και οι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές εκλογές του 2023 οδήγησαν σε άλλη μία δημοκρατική παράδοση εξουσίας στις αρχές του 2024.  Ωστόσο, επίμονα προβλήματα παραμένουν, όπως η διαφθορά, η ατιμωρησία, οι πιέσεις στην ελευθερία του Τύπου και η βία κατά των γυναικών[8].

 

42.          Αναφορικά με την ύπαρξη ένοπλων συγκρούσεων στη Λιβερία, κατόπιν σχετικής έρευνας του Δικαστηρίου δεν ανευρεθήκαν πηγές που να καταγράφουν οιαδήποτε ένοπλη σύγκρουση, εσωτερική ή μη, στη χώρα, κατάληξη η οποία επιβεβαιώνεται και από τo War Watch, μια πρωτοβουλία της «Geneva Academy of International Humanitarian Law and Human Rights» για τον προσδιορισμό και την καταγραφή των ενόπλων συγκρούσεων,  όπου  η Λιβερία δεν συμπεριλαμβάνεται στις χώρες που αντιμετωπίζουν εσωτερικές και/ή εξωτερικές ένοπλες συγκρούσεις[9].

 

43.          Ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που καταγράφηκαν γενικότερα στην κομητεία Montserrado της Λιβερίας όπου βρίσκεται ο τελευταίος τόπος συνήθους διαμονής του Αιτητή, ήτοι η πόλη Monrovia, βάσει στοιχείων από το ACLED, κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης τις 24.5.2026), καταγράφηκαν 9 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), τα οποία επέφεραν 3 απώλειες σε ανθρώπινες ζωές.^[10]  Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, το 2022 ο πληθυσμός της κομητείας Montserrado της Λιβερίας ανερχόταν σε περίπου 1,9 εκατομμύρια κατοίκους^[11] και της πόλης Monrovia σε 1,8 εκατομμύρια κατοίκους[12].

 

44.          Στη βάση λοιπόν των ανωτέρω πληροφοριών, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν προκύπτει κάποιος κίνδυνος για τον Αιτητή, σε περίπτωση που εκείνος επιστρέψει στην πόλη Monrovia της Λιβερίας, ο οποίος να απορρέει από την κατάσταση ασφαλείας

 

45.          Σε κάθε περίπτωση, λαμβάνοντας υπόψη και το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, ως αυτό έγινε αποδεκτό και ειδικότερα ότι ο Αιτητής είναι νεαρός, υγιής, ικανοποιητικού μορφωτικού επιπέδου, με εργασιακή πείρα στη χώρα καταγωγής του και με εκεί υποστηρικτικό/ οικογενειακό δίκτυο, χωρίς οποιαδήποτε ένδειξη ευαλωτότητας ή αποδεδειγμένο περιστατικό παρελθούσας δίωξης, κρίνεται πως σε συνάρτηση με τις παρατεθείσες πληροφορίες από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του στη χώρα καταγωγής του, δεν πιθανολογείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του, θα εκτεθεί  ευλόγως σε οιοδήποτε κίνδυνο.

 

46.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347  για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

 

47.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς επικουρικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιόν μου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

 

48.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15 (α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

 

49.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο προσφεύγων, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

 

50.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται δυνάμει του άρθρου 15 (γ) ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

 

51.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28]. Αναφορικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στην κομητεία Montserrado συγκεκριμένα, επί της οποίας βρίσκεται η πόλη Monrovia, τόπος τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, από τις αντληθείσες πληροφορίες δεν προέκυψε ότι εξελίσσεται εκεί οιαδήποτε εσωτερική ή διεθνής ένοπλη σύγκρουση και ως εκ τούτου δεν εκδηλώνονται εκεί περιστατικά αδιάκριτης βίας κατά των αμάχων, κατά την έννοια που επηρεάζει πρόσωπα ανεξαρτήτως των προσωπικών τους περιστάσεων (βλ. ανωτέρω Elgafaji, σκ. 34, ΔΕΕ· Diakit?, απόφαση της 30.01.2014, C-285/12).  Συνεπώς, καθώς δεν λαμβάνει χώρα ένοπλη σύρραξη στον τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή παρέλκει η εξέταση οποιονδήποτε συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης. 

 

52.            Ως εκ των ανωτέρω το Δικαστήριο κρίνει ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις του άρθρου 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, και κρίνει ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος επικουρικής προστασίας.

 

53.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του Αιτητή στη Λιβερία, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω [Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66].

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με € 1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.