ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 4636/24

15 Σεπτεμβρίου, 2026

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

                                                            O. D.

Αιτητού

και

Κυπριακής Δημοκρατίας, δια του Υφυπουργείου Μετανάστευσης και Διεθνούς Προστασίας – Υπηρεσία Ασύλου

Καθ' ων η αίτηση

Μ. Αμπελώμο (κος), Δικηγόρος για τον Αιτητή

Ν. Νικολάου (κος) για Γεωργιάδης, για τους Καθ' ων η αίτηση

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η αίτηση ημερομηνίας 23.8.2024, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, καθότι κρίθηκε ότι δεν πληρούνταν οι προϋποθέσεις των άρθρων 3 και 19 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2023 και την απόφαση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Αιτείται εξάλλου τη χορήγηση σε αυτόν καθεστώτος διεθνούς προστασίας.

 

Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από την Ακτή Ελεφαντοστού. Στις 23.5.2022 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας, αφού προηγουμένως εισήλθε παράτυπα στη Δημοκρατία. Στις 13.6.2024, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση/Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης του Αιτητή και για έκδοση απόφασης επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 23.8.2024. Η εν λόγω απόφαση κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 31.10.2024 και αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

 

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, διά του συνηγόρου του, επικαλείται πλημμελή έρευνα, η οποία, κατά τη θέση του, οδήγησε σε πλάνη περί τα πράγματα.

 

3.            Από την πλευρά τους, οι Καθ’ ων η Αίτηση υπεραμύνονται της νομιμότητας και ορθότητας της επίδικης απόφασης, υποστηρίζοντας ότι αυτή εκδόθηκε κατόπιν δέουσας, ενδελεχούς και εξατομικευμένης έρευνας, παραπέμποντας στα επιμέρους ευρήματά τους ως αυτά καταγράφονται στην εγκριθείσα από τον Προϊστάμενο Έκθεση/ Εισήγηση.

 

 

Το νομικό πλαίσιο

4.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

5.             Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019, ως έχουν τροποποιηθεί μέχρι και τον περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας (Τροποποιητικό) (Αρ. 1) Διαδικαστικό Κανονισμό του 2026, έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

6.             Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

7.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

8.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

9.             Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026 (στο εξής: o περί Προσφύγων Νόμος).

10.          Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

11.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

12.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

13.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

14.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

15.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

16.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

17.          Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

Κατάληξη

18.          Ως προς τους εγειρόμενο λόγο προσφυγής, επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc. [Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024]. Ο Αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, ο Αιτητής εκπροσωπούμενος και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

19.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

20.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

21.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται συναφώς ότι κατά την καταγραφή της αίτησής του για διεθνή προστασία, ανέφερε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του εξαιτίας προβλημάτων που αντιμετώπιζε σε σχέση με την οικογένειά του και, γενικότερα, με την κατάσταση στη χώρα του. Εξήγησε ότι, ενόσω ο πατέρας του βρισκόταν εν ζωή, ήταν ελεύθερος να πράττει ό,τι επιθυμούσε. Ωστόσο, μετά τον θάνατό του, η μητέρα του τού ζήτησε να ασκήσει μαγεία, πλην όμως ο ίδιος αρνήθηκε. Πρόσθεσε ότι μέλη της οικογένειας από την πλευρά της μητέρας του τού ανέφεραν ότι το Ισλάμ δεν αποδέχεται τη μαγεία. Περαιτέρω, ανέφερε ότι, μετά την αποχώρησή του από την οικογενειακή κατοικία, διέμενε με έναν φίλο του. Ωστόσο, ισχυρίστηκε ότι δεν κατέστη δυνατό να ενταχθεί στο συγκεκριμένο περιβάλλον, καθώς ο φίλος του ασχολείτο με την πώληση ναρκωτικών.

22.          Επιπλέον, ανέφερε ότι στη χώρα καταγωγής του ορισμένες ιδιοκτησίες κατεδαφίζονταν προκειμένου να κατασκευαστεί γραμμή τραμ. Ισχυρίστηκε ότι διέμενε σε κατοικία η οποία βρισκόταν στην περιοχή όπου πραγματοποιούνταν οι εν λόγω κατεδαφίσεις και, ως εκ τούτου, μετά την κατεδάφιση της κατοικίας του, δεν διέθετε πλέον χώρο διαμονής.

23.          Κατά το κρίσιμο στάδιο της προσωπικής του συνέντευξης, ο Αιτητής ανέφερε ότι είναι γαλλόφωνος υπήκοος της Ακτής Ελεφαντοστού και ότι ο τόπος γέννησης και τελευταίας διαμονής του, πριν από την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του, ήταν η περιοχή Abobo, στα βόρεια προάστια του Abidjan, στην Ακτή Ελεφαντοστού.

24.          Δήλωσε ότι είναι άγαμος, και ότι ομιλεί τη γαλλική γλώσσα. Ως προς τη θρησκεία του δήλωσε μουσουλμάνος. Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, ανέφερε ότι ολοκλήρωσε την τρίτη τάξη της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στο Collège Iris, στην περιοχή Abobo, από όπου αποχώρησε το 2013. Αναφορικά με την επαγγελματική του πείρα, δήλωσε ότι εργάστηκε ως μηχανικός κατά τα έτη 2014 έως 2016, ενώ, παράλληλα, απασχολείτο σε διάφορες εργασίες που μπορούσε να εξασφαλίσει, μεταξύ άλλων, στον οικοδομικό τομέα και στην αγορά. Ανέφερε, τέλος, ότι στην Κύπρο εργάζεται ως καθαριστής.

25.          Αναφορικά με την οικογένειά του, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο μεγαλύτερος αδελφός του εξακολουθεί να διαμένει στη χώρα καταγωγής του και, συγκεκριμένα, στην περιοχή Abobo. Ως προς τη μητέρα του και τα άλλα τέσσερα αδέλφια του, ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τον τόπο διαμονής τους.

26.           Τέλος, ο Αιτητής ισχυρίστηκε ότι αναχώρησε στις 3.4.2022 από την Ακτή Ελεφαντοστού και πως ταξίδεψε με το διαβατήριο του, ενώ εισήλθε στην Κυπριακή Δημοκρατία στις 19.4.2022.  

27.          Αναφορικά με τους λόγους εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του, ο Αιτητής, κατά το στάδιο της ελεύθερης αφήγησης, ανέφερε ότι στην Ακτή Ελεφαντοστού η πλειονότητα των γάμων είναι πολυγαμικοί και ότι, σύμφωνα με τις παραδόσεις της εθνοτικής του ομάδας, οι άνδρες δύνανται να έχουν έως και τέσσερις συζύγους. Ισχυρίστηκε ότι, προκειμένου να αποτρέψουν την πολυγαμία, οι γυναίκες προβαίνουν αρχικά σε θυσίες κοτόπουλων και, στη συνέχεια, ενδέχεται να θυσιάσουν ανθρώπους, περιλαμβανομένων μελών της οικογένειας και των παιδιών τους. Ανέφερε ότι το πρόβλημά του αφορούσε τη σχέση του με τη μητέρα του. Δήλωσε, επίσης, ότι, όταν άρχισε να αισθάνεται αδιαθεσία και ο γιατρός δεν εντόπισε οποιοδήποτε πρόβλημα, απευθύνθηκε σε έναν άνδρα, ο οποίος τον υπέβαλε σε παραδοσιακή θεραπεία, καθότι αδυνατούσε να κοιμηθεί λόγω εφιαλτών. Μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας, διέμενε για κάποιο χρονικό διάστημα με φίλους του και, ακολούθως, αναχώρησε για την Κύπρο.

28.          Κατά το στάδιο των διευκρινιστικών ερωτήσεων, ο Αιτητής, ερωτηθείς εάν ο κύριος λόγος εγκατάλειψης της χώρας καταγωγής του συνδεόταν με την παραδοσιακή θεραπεία για τους εφιάλτες, διευκρίνισε ότι ο κύριος λόγος ήταν η απαίτηση για πραγματοποίηση ανθρωποθυσιών. Δήλωσε ότι δεν γνώριζε ποιοι απαιτούσαν τις θυσίες, γνώριζε, ωστόσο, ότι η μητέρα του ήταν το πρόσωπο που τις πραγματοποιούσε. Ανέφερε, περαιτέρω, ότι, μετά τη θεραπεία του, ο μεγαλύτερος αδελφός του τον συμβούλεψε να απομακρυνθεί από την οικογένεια, χωρίς να του εξηγήσει τον λόγο.

29.          Ερωτηθείς σχετικά με τον τόπο διαμονής του κατά την περίοδο από το 2019 έως την αναχώρησή του από την Ακτή Ελεφαντοστού το 2022, ο Αιτητής ανέφερε ότι διέμενε και εργαζόταν στο Abobo και στην Anyama, φιλοξενούμενος από φίλους του. Κληθείς να εξηγήσει γιατί κατά την προσωπική του συνέντευξη αναφέρθηκε στην παραδοσιακή θεραπεία για τους εφιάλτες, ενώ το στοιχείο αυτό δεν περιλαμβανόταν στην αρχική του αίτηση, απάντησε ότι στην αίτησή του επικεντρώθηκε στο πρόβλημα που αντιμετώπιζε με τη μητέρα του, χωρίς να παραθέσει περαιτέρω λεπτομέρειες.

30.          Κληθείς να εξηγήσει τη διαφοροποίηση μεταξύ της αρχικής αίτησης και της προσωπικής του συνέντευξης, και ειδικότερα το γεγονός ότι στην αίτησή του είχε αναφέρει ότι η μητέρα του τού ζήτησε να ασκήσει μαγεία, αλλά ο ίδιος αρνήθηκε επειδή αυτό αντιβαίνει στο Ισλάμ, ενώ κατά τη συνέντευξη δεν αναφέρθηκε στο περιστατικό αυτό, ο Αιτητής απάντησε ότι η σχετική αναφορά ήταν λανθασμένη. Ερωτηθείς, επίσης, γιατί στην αρχική του αίτηση, στο πεδίο «My religion», δήλωσε ότι δεν έχει θρησκεία, ενώ κατά την προσωπική του συνέντευξη δήλωσε μουσουλμάνος, ανέφερε ότι κατά τον χρόνο συμπλήρωσης της αίτησης δεν θεωρούσε ότι είχε θρησκεία, πλην όμως, εάν έπρεπε να επιλέξει κάποια, θα επέλεγε τον μουσουλμανισμό.

31.          Ερωτηθείς, περαιτέρω, γιατί στην αρχική του αίτηση είχε αναφέρει ότι διέμενε με φίλο του, ο οποίος πωλούσε ναρκωτικά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να συνεχίσει να διαμένει μαζί του, ενώ κατά την προσωπική του συνέντευξη δεν αναφέρθηκε στο περιστατικό αυτό, ο Αιτητής απάντησε ότι το συγκεκριμένο ζήτημα δεν αποτελούσε σημαντικό λόγο αναχώρησης. Πρόσθεσε ότι, όταν η κυβέρνηση άρχισε να κατεδαφίζει κατοικίες, ζήτησε από τον αδελφό του να τον βοηθήσει να εγκαταλείψει τη χώρα.

32.          Ερωτηθείς εξάλλου γιατί κατά την προσωπική του συνέντευξη δεν ανέφερε ότι η κυβέρνηση κατεδάφιζε κατοικίες και ότι ο ίδιος διέμενε σε μία από αυτές, γεγονός το οποίο, κατά τους ισχυρισμούς του, συνέβαλε στην απόφασή του να εγκαταλείψει τη χώρα, ο Αιτητής απάντησε ότι κατά την πρώτη συνέντευξη ο αρμόδιος λειτουργός τού ζήτησε να αναφέρει μόνο τα σημαντικά στοιχεία. Κατά την αντίληψή του, σημαντικά ήταν όσα είχαν συμβεί μεταξύ του ιδίου και της μητέρας του.

33.          Ο Αιτητής ανέφερε, επίσης, ότι, μετά τα προβλήματα που αντιμετώπισε με τη μητέρα του, διέμενε σε κατοικίες φίλων του και υποβλήθηκε σε θεραπεία για τους εφιάλτες που βίωνε. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, η κυβέρνηση άρχισε να κατεδαφίζει κατοικίες και, ακολούθως, ο μεγαλύτερος αδελφός του τον βοήθησε να εγκαταλείψει τη χώρα. Τέλος, ερωτηθείς τι θεωρεί ότι θα του συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, απάντησε ότι «στη Δυτική Αφρική το 80% των ανθρώπων ασκούν μαύρη μαγεία».

34.          Αξιολογώντας τις δηλώσεις του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς. Ο πρώτος αφορά στην ταυτότητα, στη χώρα καταγωγής και τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή (γαλλόφωνος υπήκοος της χώρας Ακτής Ελεφαντοστού με τόπο γέννησης και διαμονής του πριν την αναχώρηση του από την χώρα καταγωγής του την πόλη Abobo, Northen Suburb of Abidjan της Ακτής Ελεφαντοστού) και ο δεύτερος αφορά τον ισχυρισμό του Αιτητή ότι ένας άνδρας με τη χρήση παραδοσιακών μεθόδων τον βοήθησε να ξεπεράσει το πρόβλημα που είχε με τους εφιάλτες, ότι ζητούσαν ανθρώπινες θυσίες και ρόλος της μητέρας του ήταν να τις πραγματοποιεί.

35.          Ο πρώτος ισχυρισμός του Αιτητή έγινε αποδεκτός από τους Καθ’ ων η αίτηση, καθότι κρίθηκε ότι χαρακτηρίζεται από εσωτερική συνοχή, ενώ επιμέρους πληροφορίες που αφορούν τα προσωπικά στοιχεία του Αιτητή επιβεβαιώνονται από εξωτερικές πηγές πληροφόρησης.

36.          Στο πλαίσιο αξιολόγησης της εσωτερικής αξιοπιστίας του δεύτερου ουσιώδους ισχυρισμού, ο Αιτητής, ερωτηθείς εάν ο μεγαλύτερος αδελφός του τού εξήγησε τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να απομακρυνθεί από την οικογένειά του, απάντησε αρνητικά. Ως εκ τούτου, οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι από τις δηλώσεις του δεν προέκυπτε ότι ο ίδιος είχε διαπιστώσει την ύπαρξη οποιασδήποτε απειλής.

37.          Περαιτέρω, ο Αιτητής, κληθείς να εξηγήσει γιατί, ενώ κατά τη συνέντευξή του αναφέρθηκε στην υποβολή του σε παραδοσιακή θεραπεία για τους εφιάλτες που αντιμετώπιζε, δεν είχε περιλάβει το στοιχείο αυτό στην αρχική του αίτηση, απάντησε ότι σε εκείνο το στάδιο επικεντρώθηκε στο πρόβλημα με τη μητέρα του και δεν παρέθεσε περαιτέρω λεπτομέρειες. Επιπλέον, ο Αιτητής κλήθηκε να εξηγήσει γιατί, ενώ στην αρχική του αίτηση δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα επειδή η μητέρα του τού ζήτησε να ασκήσει μαύρη μαγεία και ο ίδιος αρνήθηκε, δεν αναφέρθηκε στο περιστατικό αυτό κατά τη συνέντευξή του. Οι Καθ’ ων η αίτηση έκριναν ότι δεν παρέσχε επαρκείς εξηγήσεις, καθότι περιορίστηκε να αναφέρει ότι η μητέρα του ασκούσε μαγεία και ότι, όταν την είδε και της επισήμανε ότι η πρακτική αυτή αντιβαίνει στο Ισλάμ, άρχισαν τα μεταξύ τους προβλήματα. Ερωτηθείς ποια συγκεκριμένα προβλήματα ανέκυψαν μεταξύ του ιδίου και της μητέρας του μετά το περιστατικό αυτό, ο Αιτητής δεν έδωσε οποιαδήποτε απάντηση. Περαιτέρω, ο Αιτητής κλήθηκε να εξηγήσει γιατί, ενώ στην αρχική του αίτηση δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα επειδή διέμενε με φίλο του ο οποίος πωλούσε ναρκωτικά και, ως εκ τούτου, δεν μπορούσε πλέον να συνεχίσει να διαμένει μαζί του, δεν αναφέρθηκε στο γεγονός αυτό όταν ερωτήθηκε κατά τη συνέντευξή του για τους λόγους αναχώρησής του. Ο Αιτητής απάντησε ότι οι λόγοι αυτοί δεν ήταν σημαντικοί, χωρίς να προβάλει την ύπαρξη οποιασδήποτε σχετικής απειλής. Ο Αιτητής κλήθηκε, επίσης, να διευκρινίσει την αντίφαση μεταξύ της δήλωσής του ότι ο μεγαλύτερος αδελφός του δεν επιθυμούσε να συνεχίσει να διαμένει με φίλους που πωλούσαν ναρκωτικά και ήθελε να εγκαταλείψει τη χώρα και της μεταγενέστερης αναφοράς του ότι ο ίδιος ζήτησε τη βοήθεια του αδελφού του για να αναχωρήσει, όταν η κυβέρνηση άρχισε να κατεδαφίζει κτίρια. Κατά τους Καθ’ ων η αίτηση, ο Αιτητής υπέπεσε σε αντίφαση, αναφέροντας ότι ο αδελφός του τον βοήθησε να εγκαταλείψει τη χώρα, αλλά δεν γνώριζε ότι εκείνος διέμενε με φίλους.

38.          Ζητήθηκε από τον Αιτητή να τοποθετηθεί ως προς το γεγονός ότι στην αρχική του αίτηση δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα επειδή η κυβέρνηση κατεδάφιζε κτίρια για την κατασκευή τραμ, δεν αναφέρθηκε στο στοιχείο αυτό όταν ερωτήθηκε κατά τη συνέντευξή του για τους λόγους αναχώρησής του. Ο Αιτητής απάντησε ότι το σημαντικό πρόβλημα ήταν εκείνο που είχε ανακύψει μεταξύ του ιδίου και της μητέρας του.

39.          Τέλος, ερωτηθείς τι ακριβώς συνέβη μεταξύ του ιδίου και της μητέρας του, ο Αιτητής ανέφερε ότι, όταν την είδε να ασκεί μαύρη μαγεία, δεν αντιλήφθηκε τη σημασία του γεγονότος, παρά μόνο όταν άρχισε να βλέπει εφιάλτες. Μετά τη θεραπεία του, συζήτησε το ζήτημα με τον μεγαλύτερο αδελφό του, ο οποίος τον συμβούλεψε να απομακρυνθεί από την οικογενειακή οικία, και ακολούθως ο Αιτητής άρχισε να διαμένει με φίλους του.

40.          Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού, οι Καθ’ ων η αίτηση παρέθεσαν πληροφορίες από εξωτερικές πηγές αναφορικά με τις πρακτικές που επικαλέστηκε ο Αιτητής. Ειδικότερα, σύμφωνα με τις εν λόγω πηγές, μεταξύ των Yoruba της Δυτικής Αφρικής η θυσία αίματος προσφέρεται στους θεούς και, ειδικότερα, στις θεότητες της γης, οι οποίες, όπως και σε άλλες περιοχές της Αφρικής, θεωρούνται οι θεϊκοί τιμωροί της αμαρτίας. Όταν η προσφορά αφορά ένα άτομο, δύναται να συνίσταται σε πτηνό ή κατσίκα, ενώ, όταν αφορά ολόκληρη κοινότητα, ενδέχεται να περιλαμβάνει εκατοντάδες ζώα. Μετά την αφιέρωση και την τελετουργική θανάτωσή τους, τα προσφερόμενα ζώα θάβονται, καίγονται ή αφήνονται εκτεθειμένα, χωρίς να διαμοιράζονται από τον θυσιαστή.

41.          Υπό το φως των ανωτέρω, οι Καθ’ ων η αίτηση, λαμβάνοντας υπόψη τις ασάφειες, τις αντιφάσεις και την έλλειψη επαρκών εξηγήσεων στις δηλώσεις του Αιτητή, καθώς και τις πληροφορίες που προέκυψαν από τις εξωτερικές πηγές, απέρριψαν τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό.

42.          Με βάση τον μόνο αποδεκτό ισχυρισμό του Αιτητή, οι Καθ' ων η αίτηση, έκριναν ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του σε καθεστώς διεθνούς προστασίας. Οι Καθ' ων η αίτηση αξιολόγησαν και την κατάσταση που επικρατεί στον τελευταίο τόπο συνήθους διαμονής του Αιτητή, ήτοι την περιοχή Abobo, στην πολιτεία σε συνάρτηση με τι προσωπικές του περιστάσεις. Οι Καθ' ων η αίτηση, κατά τη νομική ανάλυση, κατέληξαν ότι δεν προκύπτει δικαιολογημένος φόβος δίωξης του Αιτητή δυνάμει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, αλλά ούτε και πραγματικός κίνδυνος σοβαρής βλάβης αυτού δυνάμει του άρθρου 19(2) του περί Προσφύγων Νόμου.

43.          Προχωρώντας στη de novo και ex nunc εξέταση του συνόλου των ενώπιόν μου δεδομένων, όπως επιτάσσουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, κρίνω, βάσει των στοιχείων που τέθηκαν ενώπιόν μου, ότι το εύρημα των Καθ’ ων η αίτηση αναφορικά με τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό είναι ορθό και γίνεται αποδεκτό. Ο Αιτητής παρέθεσε με συνοχή και ικανοποιητική λεπτομέρεια τις επιμέρους παραμέτρους του προφίλ, της χώρας και του τόπου συνήθους διαμονής του, προσκομίζοντας ταυτόχρονα και το διαβατήριό του.  0 Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.[1]

 

44.          Συγκεκριμένα, ως προς τον πρώτο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού ενισχύεται περαιτέρω από τα εξωτερικά στοιχεία πληροφόρησης που περιλαμβάνονται στον διοικητικό φάκελο, συμπεριλαμβανομένου το διαβατηρίου του, το οποίο προσκόμισε κατά τη διοικητική διαδικασία.

 

45.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό του Αιτητή, αυτός μπορεί, για σκοπούς συστηματικότερης αξιολόγησης, να εξεταστεί σε δύο αλληλένδετα σκέλη. Το πρώτο αφορά τον ισχυρισμό ότι, περί το 2018–2019, ένας άνδρας τον υπέβαλε σε παραδοσιακή θεραπεία, προκειμένου να αντιμετωπίσει τους εφιάλτες από τους οποίους υπέφερε. Το δεύτερο αφορά τον ισχυρισμό ότι η μητέρα του ασκούσε μαύρη μαγεία, ότι στο πλαίσιο των σχετικών πρακτικών απαιτούνταν ανθρωποθυσίες και ότι η ίδια είχε αναλάβει την πραγματοποίησή τους. Ο εν λόγω διαχωρισμός δεν μεταβάλλει την ενιαία αξιολόγηση της εσωτερικής αξιοπιστίας του ισχυρισμού, αλλά επιτρέπει τη διακριτή εξέταση της χρήσης παραδοσιακών θεραπευτικών πρακτικών, αφενός, και του σαφώς ειδικότερου ισχυρισμού περί ανθρωποθυσιών, αφετέρου.

 

46.           Κατά την καταγραφή της αίτησής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι η μητέρα του τού ζήτησε να ασκήσει μαγεία, πλην όμως ο ίδιος αρνήθηκε, διότι, όπως δήλωσε, το Ισλάμ δεν αποδέχεται τέτοιες πρακτικές. Αντιθέτως, κατά την προσωπική του συνέντευξη, ανέφερε ότι η μητέρα του ήταν εκείνη που ασκούσε μαύρη μαγεία και ότι, όταν την είδε και της επισήμανε ότι η πρακτική αυτή δεν συνάδει με το Ισλάμ, άρχισαν τα μεταξύ τους προβλήματα. Η δεύτερη αυτή εκδοχή διαφοροποιείται ουσιωδώς από την αρχική, καθώς μεταβάλλεται τόσο το πρόσωπο που φέρεται να ασκούσε τη μαγεία όσο και η φύση της φερόμενης απαίτησης προς τον Αιτητή.

 

47.          Όταν κλήθηκε να εξηγήσει τη διαφοροποίηση αυτή, ο Αιτητής περιορίστηκε να δηλώσει ότι η μητέρα του ασκούσε μαγεία και ότι τα προβλήματα άρχισαν όταν την είδε και της ανέφερε ότι το Ισλάμ δεν συμφωνεί με τη συγκεκριμένη πρακτική. Η εξήγηση αυτή δεν επιλύει την ουσιώδη απόκλιση μεταξύ των δύο εκδοχών. Περαιτέρω, όταν ερωτήθηκε ποια συγκεκριμένα προβλήματα δημιουργήθηκαν μεταξύ τους, παρέμεινε σιωπηλός και δεν παρέθεσε οποιοδήποτε συγκεκριμένο περιστατικό αντιπαράθεσης, κακομεταχείρισης ή απειλής.

 

48.          Περαιτέρω, ο Αιτητής ανέφερε ότι, μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας του, ο μεγαλύτερος αδελφός του τον συμβούλεψε να απομακρυνθεί από την οικογένεια. Εντούτοις, δήλωσε ότι ο αδελφός του δεν του εξήγησε τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να απομακρυνθεί. Η δήλωση αυτή δεν καταδεικνύει αφ’ εαυτής ότι ο Αιτητής είχε πληροφορηθεί ή αντιληφθεί την ύπαρξη συγκεκριμένου κινδύνου. Μάλιστα, ο ίδιος δήλωσε ότι διατηρεί καλές σχέσεις με τον αδελφό του, ο οποίος εξακολουθεί να διαμένει στο Abobo και χρηματοδότησε την αναχώρησή του από τη χώρα.

 

49.          Ως προς τις συνθήκες διαμονής του με φίλους, ο Αιτητής παρουσίασε διαφοροποιημένες εκδοχές. Κατά την καταγραφή της αίτησής του, ανέφερε ότι δεν μπορούσε να εξακολουθήσει να διαμένει με φίλο του επειδή αυτός πωλούσε ναρκωτικά. Κατά τη συνέντευξη, ωστόσο, δήλωσε αρχικά ότι ο αδελφός του δεν επιθυμούσε να συνεχίσει να διαμένει με τους φίλους του, ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι ο αδελφός του δεν γνώριζε καν ότι διέμενε μαζί τους. Η διευκρίνιση ότι ο αδελφός του απλώς τον βοήθησε να εγκαταλείψει τη χώρα δεν αίρει τη διαφοροποίηση ούτε αποσαφηνίζει τη σύνδεση μεταξύ της διαμονής του με φίλους και των προβλημάτων με τη μητέρα του.

 

50.          Ο Αιτητής είχε επίσης αναφέρει κατά την καταγραφή της αίτησής του ότι η κατοικία στην οποία διέμενε κατεδαφίστηκε από τις αρχές για την κατασκευή γραμμής τραμ. Κατά την προσωπική συνέντευξη δεν ανέφερε αυθόρμητα το περιστατικό αυτό ως λόγο αναχώρησης και, όταν ρωτήθηκε σχετικά, δήλωσε ότι το ουσιώδες γι’ αυτόν ζήτημα ήταν όσα είχαν συμβεί μεταξύ του ιδίου και της μητέρας του. Η απάντηση αυτή επιβεβαιώνει ότι ο ίδιος δεν συνέδεσε την κατεδάφιση της κατοικίας με τον προβαλλόμενο φόβο που απορρέει από τις πρακτικές μαγείας.

 

51.          Ως προς το πρώτο σκέλος του ισχυρισμού, ο Αιτητής ανέφερε ότι, όταν άρχισε να υποφέρει από εφιάλτες και οι ιατροί δεν εντόπισαν κάποιο πρόβλημα, ένας άνδρας τον βοήθησε με παραδοσιακή θεραπεία. Ωστόσο, δεν προσδιόρισε την ταυτότητα ή την ιδιότητα του προσώπου αυτού, το είδος της θεραπείας, τη διάρκειά της ή τις συγκεκριμένες πρακτικές που εφαρμόστηκαν. Παρά τη γενικότητα της αφήγησης, οι διαθέσιμες εξωτερικές πληροφορίες επιβεβαιώνουν ότι στην Ακτή Ελεφαντοστού χρησιμοποιούνται παραδοσιακές και πνευματικές θεραπευτικές πρακτικές, μεταξύ άλλων για την αντιμετώπιση προβλημάτων που αποδίδονται σε πνευματικά ή υπερφυσικά αίτια. Ως εκ τούτου, μπορεί να γίνει δεκτό, στον περιορισμένο βαθμό που εκτέθηκε, ότι ο Αιτητής υποβλήθηκε σε κάποια μορφή παραδοσιακής θεραπείας για την αντιμετώπιση των εφιαλτών του. Η παραδοχή αυτή, όμως, δεν επιβεβαιώνει ούτε συνεπάγεται ότι η θεραπεία συνδεόταν με ανθρωποθυσίες ή ότι προέκυψε η ανάγκη εξαιτίας αυτών ή ότι ο ίδιος διέτρεξε οποιονδήποτε κίνδυνο.

 

52.          Ως προς το δεύτερο σκέλος, η αφήγηση του Αιτητή παρέμεινε αόριστη και στερούμενη ουσιωδών λεπτομερειών. Δεν ήταν σε θέση να αναφέρει με ποια πρόσωπα ή ομάδα συνδεόταν η μητέρα του, ποιος απαιτούσε ανθρωποθυσίες, ποια πρόσωπα φέρονταν να αποτελούν στόχο ούτε με ποιον τρόπο ο ίδιος είχε αποκτήσει γνώση των σχετικών περιστάσεων. Η δήλωσή του ότι γνώριζε μόνο πως η μητέρα του ήταν εκείνη που «έπρεπε να πραγματοποιεί τις θυσίες» δεν συνοδεύτηκε από οποιαδήποτε συγκεκριμένη πληροφορία ως προς τον χρόνο, τον τόπο, τον τρόπο ή τις συνθήκες τέλεσής τους.

 

53.          Επιπλέον, ο Αιτητής δεν ισχυρίστηκε ότι του ζητήθηκε να αποτελέσει αντικείμενο θυσίας, ότι εξαναγκάστηκε να συμμετάσχει σε ανθρωποθυσία ή ότι δέχθηκε συγκεκριμένη απειλή από τη μητέρα του ή άλλο μέλος της οικογένειάς του. Αντιθέτως, από τις δηλώσεις του προκύπτει ότι, μετά την υποτιθέμενη θεραπεία και την απομάκρυνσή του από την οικογενειακή κατοικία, εξακολούθησε να διαμένει και να εργάζεται μεταξύ Abobo και Anyama μέχρι την αναχώρησή του το 2022, χωρίς να αναφέρει οποιοδήποτε μεταγενέστερο περιστατικό αναζήτησης, απειλής ή βλάβης σε βάρος του.

 

54.          Λαμβανομένων σωρευτικά υπόψη των ουσιωδών διαφοροποιήσεων στην αφήγησή του, της έλλειψης συγκεκριμένων και βιωματικών λεπτομερειών, της αδυναμίας του να προσδιορίσει οποιαδήποτε απειλή σε βάρος του, της απουσίας μεταγενέστερων περιστατικών κατά το χρονικό διάστημα που παρέμεινε στη χώρα καταγωγής του και της μη επιβεβαίωσης του εξατομικευμένου ισχυρισμού από τις εξωτερικές πληροφορίες, το Δικαστήριο κρίνει ότι το σκέλος του ισχυρισμού περί εμπλοκής της μητέρας του σε ανθρωποθυσίες και περί συναφούς κινδύνου για τον ίδιο δεν τεκμηριώνεται και δεν γίνεται αποδεκτό.

 

55.          Προς περαιτέρω διερεύνηση του ζητήματος και προς αξιολόγηση της εξωτερικής τεκμηρίωσης του σχετικού ισχυρισμού, το Δικαστήριο αναζήτησε διαθέσιμες πληροφορίες αναφορικά με την ύπαρξη και χρήση παραδοσιακών θεραπευτικών πρακτικών στην Ακτή Ελεφαντοστού. Από τη σχετική πληροφόρηση προκύπτει ότι στη χώρα υφίστανται και χρησιμοποιούνται παραδοσιακές και πνευματικές θεραπευτικές πρακτικές, μεταξύ άλλων για την αντιμετώπιση προβλημάτων ψυχικής υγείας. Ερευνητική χαρτογράφηση κατέγραψε αριθμό 541 μη συμβατικών δομών ψυχικής υγείας, από τις οποίες 127 ήταν Traditional Healing Centres (23,48%) - Κέντρα Παραδοσιακής Θεραπείας, στα οποία εφαρμόζονται πρακτικές που συνδυάζουν παραδοσιακές θεραπευτικές μεθόδους με τοπικές πνευματικές αντιλήψεις.[2] Ως εκ τούτου, η διαθέσιμη πληροφόρηση επιβεβαιώνει την ύπαρξη του ευρύτερου πολιτισμικού και θεραπευτικού πλαισίου στο οποίο θα μπορούσε να εντάσσεται ο ισχυρισμός του Αιτητή. Ωστόσο, η εν λόγω πληροφόρηση δεν επιβεβαιώνει ειδικά τη χρήση συγκεκριμένης παραδοσιακής πρακτικής για την αντιμετώπιση εφιαλτών ούτε συνδέει τέτοια πρακτική με την όποια εθνοτική ή κοινοτική προέλευση του Αιτητή.

 

56.          Περαιτέρω, η ίδια μελέτη αναφέρει την ύπαρξη 29 Roqya Centres, δηλαδή δομών στις οποίες μουσουλμάνος θρησκευτικός ηγέτης παρέχει θεραπεία για λεγόμενες «occult diseases» («αποκρυφιστικές» ή «υπερφυσικές» ασθένειες), μεταξύ άλλων μέσω της απαγγελίας στίχων του Κορανίου και άλλων σχετικών πρακτικών. Η αναφορά αυτή καταδεικνύει ότι στην Ακτή Ελεφαντοστού υφίστανται επίσης μορφές θεραπευτικής πρακτικής που εντάσσονται σε ισλαμικό θρησκευτικό πλαίσιο και συνδέονται με την αντιμετώπιση προβλημάτων τα οποία θεωρούνται πνευματικής ή αποκρυφιστικής φύσης. (εφιάλτες).

 

57.          Ως προς το δεύτερο σκέλος του ισχυρισμού, ήτοι ότι στο πλαίσιο των πρακτικών που φέρεται να ασκούσε η μητέρα του απαιτούνταν ανθρώπινες θυσίες και ότι η ίδια είχε ως ρόλο την πραγματοποίησή τους, το Δικαστήριο, κατόπιν περαιτέρω έρευνας στις διαθέσιμες πηγές πληροφόρησης για την Ακτή Ελεφαντοστού, δεν εντόπισε επαρκή και αξιόπιστη εξωτερική πληροφόρηση που να επιβεβαιώνει την ύπαρξη της συγκεκριμένης πρακτικής κατά τον τρόπο και στο πλαίσιο που περιγράφεται από τον Αιτητή.

 

58.          Ειδικότερα, έκθεση του United States Department of State σχετικά με τη θρησκευτική ελευθερία στην Ακτή Ελεφαντοστού αναφέρει ότι οι παραδοσιακές θρησκευτικές πρακτικές διαφοροποιούνται σημαντικά ανάλογα με την εθνοτική ομάδα, την περιοχή, το χωριό και ακόμη και την οικογένεια, ενώ αναφέρει ότι, κατά τον χρόνο σύνταξης της έκθεσης, δεν είχαν καταγραφεί περιστατικά ανθρώπινης θυσίας στη χώρα από πολύ πριν από την ανεξαρτησία της. Το στοιχείο αυτό, σε συνδυασμό με την απουσία νεότερης εξωτερικής πληροφόρησης που να επιβεβαιώνει ειδικά την πρακτική που περιγράφει ο Αιτητής, δεν παρέχει αντικειμενική υποστήριξη στον συγκεκριμένο ισχυρισμό. Ωστόσο, η απουσία σχετικής εξωτερικής πληροφόρησης δεν μπορεί, αυτοτελώς, να θεωρηθεί καθοριστική για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας του Αιτητή, αλλά συνεκτιμάται με το σύνολο των δηλώσεών του, τον βαθμό λεπτομέρειας και συνέπειας της αφήγησής του και τα λοιπά διαθέσιμα στοιχεία.

 

59.          Ως εκ τούτου, το Δικαστήριο εξετάζει τον συγκεκριμένο ισχυρισμό υπό το σύνολο των ανωτέρω δεδομένων και όχι αποκλειστικά βάσει της απουσίας εξωτερικής επιβεβαίωσης, λαμβάνοντας ιδίως υπόψη κατά πόσον η προσωπική αφήγηση του Αιτητή παρουσιάζει την απαιτούμενη συνοχή, συνέπεια, λεπτομέρεια και γνώση των περιστάσεων τις οποίες επικαλείται.

 

60.          Ως εκ των ανωτέρω, το Δικαστήριο δεν θεωρεί ότι ο ισχυρισμός του Αιτητή ως προς τη χρήση παραδοσιακών πρακτικών για την αντιμετώπιση εφιαλτών είναι, βάσει της διαθέσιμης εξωτερικής πληροφόρησης, εκ φύσεως απίθανος ή ασύμβατος με το πολιτισμικό πλαίσιο της Ακτής Ελεφαντοστού. Εντούτοις, η εξωτερική πληροφόρηση δεν επιβεβαιώνει ειδικά την πρακτική που περιγράφει ο Αιτητής και, ως εκ τούτου, η αξιολόγηση του συγκεκριμένου ισχυρισμού γίνεται σε συνδυασμό με τις προσωπικές δηλώσεις του, την εσωτερική συνοχή, τη λεπτομέρεια και τη συνέπεια της αφήγησής του, καθώς και τα λοιπά διαθέσιμα στοιχεία. Αντιθέτως, ως προς τον ισχυρισμό περί ανθρώπινων θυσιών και της φερόμενης συμμετοχής της μητέρας του Αιτητή σε αυτές, το Δικαστήριο δεν εντόπισε επαρκή εξωτερική πληροφόρηση που να επιβεβαιώνει την ύπαρξη τέτοιας πρακτικής στο συγκεκριμένο πλαίσιο. Λαμβάνοντας δε υπόψη, πέραν της ανωτέρω έλλειψης εξωτερικής τεκμηρίωσης, τις ανεπαρκείς εξηγήσεις και τις μη ικανοποιητικές απαντήσεις που προέκυψαν κατά την προσωπική συνέντευξη, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός δεν τεκμηριώνεται επαρκώς και, ως εκ τούτου, δεν γίνεται δεκτός.

 

61.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του κινδύνου, στη βάση του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού του Αιτητή, λαμβάνεται υπόψη ότι, μολονότι στην αρχική του αίτηση είχε δηλώσει ότι δεν είχε θρησκεία, κατά την προσωπική του συνέντευξη δήλωσε ότι είναι μουσουλμάνος, διευκρινίζοντας ότι κατά τον χρόνο συμπλήρωσης της αίτησης δεν θεωρούσε ότι είχε θρησκεία, αλλά ότι, εάν έπρεπε να επιλέξει μία, θα επέλεγε τον μουσουλμανισμό. Ως εκ τούτου, η αξιολόγηση του ενδεχόμενου κινδύνου θα πρέπει να γίνει με βάση τη θρησκευτική ταυτότητα και τις πεποιθήσεις που ο Αιτητής πράγματι ασπάζεται ή θεωρείται ότι ασπάζεται, και όχι αποκλειστικά βάσει της τυπικής δήλωσης που περιλαμβανόταν στην αρχική του αίτηση. Ως εκ τούτου, ως προς το θρησκευτικό του προφίλ του Αιτητή (μουσουλμανισμός), επισημαίνονται τα εξής:

 

62.          Όσον αφορά στην θρησκευτική ελευθερία στην Ακτή Ελεφαντοστού, σημειώνεται ότι  η χώρα αναγνωρίζει την ελευθερία θρησκευτικής πίστης και λατρείας, απαγορεύει τις διακρίσεις λόγω θρησκείας και προωθεί τη θρησκευτική ανοχή ως παράγοντα εθνικής ενότητας, ειρήνης και κοινωνικής συνοχής. Η κυβέρνηση συνεργάζεται στενά με θρησκευτικούς ηγέτες, κυρίως στις βόρειες συνοριακές περιοχές, για την πρόληψη του βίαιου εξτρεμισμού, ενώ λαμβάνει μέτρα για την ενίσχυση της θρησκευτικής αρμονίας μέσω πρωτοβουλιών όπως η διαπίστευση ισλαμικών σχολείων και η χρηματοδότηση θρησκευτικών προσκυνημάτων. Παρά τις γενικά καλές σχέσεις μεταξύ θρησκευτικών κοινοτήτων, υπήρξαν εντάσεις, με χαρακτηριστικά παραδείγματα τη μουσουλμανική αντίσταση στην κατασκευή ευαγγελικής εκκλησίας στην περιοχή Anyama και τον προσωρινό αποκλεισμό χριστιανικής εκκλησίας στο χωριό Bassawa από μουσουλμάνους που δήλωσαν την περιοχή «μουσουλμανικό χωριό». Οι εντάσεις αυτές επιλύθηκαν μέσω διαλόγου με την παρέμβαση τοπικών αρχών και θρησκευτικών ηγετών, αλλά ανέδειξαν τις προκλήσεις της ειρηνικής συνύπαρξης. Οι μουσουλμάνοι ηγέτες λαμβάνουν μέτρα για την αποτροπή ριζοσπαστικών μορφών Ισλάμ, απαιτώντας έγκριση θεμάτων για ομιλίες και περιορίζοντας την πρόσβαση σε μη γνωστούς ταξιδιώτες στα τζαμιά. Παράλληλα, χριστιανικές ομάδες χρηματοδοτούν δράσεις κατά του εξτρεμισμού και προωθούν την ανεκτικότητα μέσω εκδηλώσεων όπως η παροχή βοήθειας στους μουσουλμάνους κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού. Παρά την προώθηση της θρησκευτικής ανοχής, ορισμένοι χριστιανοί ηγέτες κατήγγειλαν άνιση κατανομή κυβερνητικών πόρων, με το μεγαλύτερο μερίδιο να πηγαίνει σε μουσουλμανικές κοινότητες. Η διεθνής κοινότητα, συμπεριλαμβανομένων οργανισμών και της πρεσβείας των ΗΠΑ, υποστηρίζει πρωτοβουλίες διαλόγου και κοινωνικής συνοχής, ενώ η συμμαχία θρησκευτικών ηγετών και οι πλατφόρμες διαλόγου εργάζονται για την ενίσχυση της ειρηνικής συνύπαρξης μέσω διαλόγου, διαμεσολάβησης και κοινών δράσεων. Παράλληλα, υπάρχουν ανησυχίες για αυξανόμενη ρητορική μίσους και εξτρεμισμό, ιδιαίτερα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ η κυβέρνηση ενισχύει τη νομοθεσία για την προστασία από θρησκευτικό μίσος. Συνολικά, η χώρα επιδεικνύει δέσμευση στην προώθηση της θρησκευτικής ανοχής, αλλά οι τοπικές συγκρούσεις και οι προκλήσεις του εξτρεμισμού απαιτούν συνεχή επαγρύπνηση και συνεργασία.[3]  Ως εκ τούτου, από την ανωτέρω πληροφόρηση δεν προκύπτει ότι ο Αιτητής, εκ μόνου του γεγονότος ότι είναι μουσουλμάνος, αντιμετωπίζει στη χώρα καταγωγής του πραγματικό και εξατομικευμένο κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης. Άλλωστε, ο ίδιος ο Αιτητής δεν έχει εκφράσει οποιοδήποτε φόβο απορρέον εκ της θρησκευτικής του ταυτότητας.

 

63.          Ως προς τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, αναφέρονται τα ακόλουθα, ως προκύπτουν από έγκυρες πηγές πληροφόρησης.

 

64.          Ως προς τη γενικότερη κατάσταση ασφαλείας, σύμφωνα με το διαδραστικό χάρτη του portal RULAC (Rule of Law in Armed Conflict), πρωτοβουλίας της Ακαδημίας της Γενεύης για το  Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο και το Δίκαιο των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων, στην Ακτή Ελεφαντοστού δε λαμβάνει χώρα οιαδήποτε ένοπλη σύρραξη[4]. Σύμφωνα με έκθεση του Freedom House για το 2023, η Ακτή Ελεφαντοστού συνεχίζει να ανακάμπτει από μια ένοπλη σύγκρουση που έληξε το 2011 και παρά το ξέσπασμα βίας κατά την εκλογική περίοδο του 2020, οι πολιτικές ελευθερίες προστατεύτηκαν καλύτερα τα τελευταία χρόνια και η κοινωνία των πολιτών και η αντιπολίτευση λειτουργούν πιο ελεύθερα από τις εκλογές εκείνης της χρονιάς.[5] Περαιτέρω, βάσει πληροφοριών της διαδικτυακής πλατφόρμας Crisis 24 καταγράφεται πως η ασφάλεια  της Ακτής Ελεφαντοστού έχει βελτιωθεί αισθητά από το τέλος ενός δεύτερου εμφυλίου πολέμου το 2011 και δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι η χώρα θα διολισθήσει ξανά σε σύγκρουση βραχυπρόθεσμα έως μεσοπρόθεσμα[6]. Επίσης, ως αναφέρεται στην ανωτέρω πλατφόρμα, η έκθεση σε εγκληματική δραστηριότητα είναι η πιο πιθανή απειλή για τους επισκέπτες, η οποία εκδηλώνεται κυρίως με τη μορφή ευκαιριακών περιστατικών όπως μικροκλοπές σε πολυσύχναστες περιοχές, ενώ έξω από την εμπορική πρωτεύουσα, ένοπλοι ληστές αποτελούν απειλή στους αυτοκινητόδρομους της χώρας, ειδικά στα βόρεια και δυτικά της χώρας.[7]

 

65.          Περαιτέρω, ως προς τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας ειδικότερα για την πόλη Abidjan, (όπου υπάγεται ο δήμος Abobo) που αποτελεί  την περιοχή προηγούμενης συνήθους διαμονής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του παρατίθενται σχετικά αριθμητικά δεδομένα από τη βάση δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project). Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ 25/11/2023 και 22/11/2024, στην εν λόγω περιοχή καταγράφηκαν στην πιο πάνω βάση δεδομένων συνολικά 7 περιστατικά ασφαλείας («political violence») από τα οποία προέκυψε 1 θάνατος[8].Σημειώνεται ότι ο πληθυσμός της πόλης Abidjan σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2023 ανέρχεται στα 5,686,000.[9]

 

66.          Τα ανωτέρω ποσοτικά και ποιοτικά δεδομένα, εξεταζόμενα στο σύνολό τους, καταδεικνύουν ότι στην Abidjan καταγράφεται χαμηλό επίπεδο περιστατικών ασφαλείας. Η ένταση και η έκταση των περιστατικών αυτών, σε συνδυασμό με τα ιδιαίτερα στοιχεία του προσωπικού προφίλ του Αιτητή, δεν στοιχειοθετούν εύλογο βαθμό πιθανότητας να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του στην εν λόγω περιοχή.

67.          Υπό το φως της ανωτέρω ανάλυσης κινδύνου, δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή στο καθεστώς του πρόσφυγα, καθώς δεν τεκμηριώθηκε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης σύμφωνα με το άρθρο 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 για τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 10 αυτού.

27.          Ούτε επίσης τεκμηριώνεται, η υπαγωγή του στο καθεστώς επικουρικής προστασίας (άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347), καθώς ο Αιτητής δεν τεκμηριώνει, αλλά και από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει ότι εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη.

28.          Ειδικότερα, στην προκειμένη περίπτωση από το προαναφερόμενο ιστορικό και δεδομένου ότι ο Αιτητής δεν τεκμηρίωσε, ότι ενόψει των προσωπικών του περιστάσεων, πιθανολογείται να εκτεθεί σε κίνδυνο βλάβης συγκεκριμένης μορφής [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, Elgafaji, σκέψη 32] ότι αυτός διατρέχει κίνδυνο σοβαρής βλάβης, λόγω θανατικής καταδίκης ή εκτέλεσης, βασανιστηρίων, απάνθρωπης ή εξευτελιστικής μεταχείρισης ή τιμωρίας σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του [βλ άρθρο 15 (α) και (β) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347].

29.          Ούτε εξάλλου, προκύπτει ότι συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. άρθρο 15 (γ) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

30.          Ως προς τα επιμέρους συστατικά στοιχεία του άρθρου 15 στοιχείο γ) και ειδικότερα, κατά πόσον συντρέχει αδιακρίτως ασκούμενη βία στον τελευταίο τόπο διαμονής του Αιτητή, ο βαθμός της οποίας να είναι τόσο υψηλός, ώστε να υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμηθεί ότι ο Αιτητής, ακόμα κι αν ήθελε υποτεθεί ότι θα επιστρέψει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί στην εν λόγω απειλή [βλ. απόφαση της 17.2.2009, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94  Elgafaji, σκέψη 43].

31.          Σημειώνεται συναφώς ότι «το καθεστώς επικουρικής προστασίας, αναγνωρίζεται σε οποιοδήποτε αιτητή, ο οποίος δεν αναγνωρίζεται ως πρόσφυγας ή σε οποιοδήποτε Αιτητή του οποίου η αίτηση σαφώς δε βασίζεται σε οποιουσδήποτε από τους λόγους υπαγωγής του στο καθεστώς του πρόσφυγα, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη και δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν είναι πρόθυμος, να θέσει τον εαυτό του υπό την προστασία της χώρας αυτής». Ως «σοβαρή» ή «σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη» ορίζεται ως «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης».

68.          Ως προς τον όρο διεθνής ή εσωτερική ένοπλη σύρραξη, το ΔΕΕ, διευκρίνισε ότι της έννοιας της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως, η σημασία και το περιεχόμενο των όρων αυτών πρέπει να καθορίζονται, κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, σύμφωνα με το σύνηθες νόημά τους στην καθημερινή γλώσσα, λαμβανομένου υπόψη του πλαισίου εντός του οποίου αυτοί χρησιμοποιούνται και των σκοπών που επιδιώκει η ρύθμιση στην οποία εντάσσονται (αποφάσεις της 22ας Δεκεμβρίου 2008, C‑549/07, Wallentin-Hermann, Συλλογή 2008, σ. I‑11061, σκέψη 17, και της 22ας Νοεμβρίου 2012, C‑119/12, Probst, σκέψη 20). Υπό το σύνηθες νόημά της στην καθημερινή γλώσσα, η έννοια της εσωτερικής ένοπλης συρράξεως αφορά κατάσταση στην οποία οι τακτικές δυνάμεις ενός κράτους συγκρούονται με μία ή περισσότερες ένοπλες ομάδες ή στην οποία δύο ή περισσότερες ένοπλες ομάδες συγκρούονται μεταξύ τους. [Βλ. απόφαση της 30ης Ιανουαρίου 2014, Diakité, C-285/12, EU:C:2014:39, σκέψεις 27 και 28]. Με βάση τα ανωτέρω δεδομένα, δεν λαμβάνει χώρα ένοπλη σύρραξη στον τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, συνεπώς παρέλκει η περαιτέρω εξέταση των λοιπών συστατικών στοιχείων της εν λόγω διάταξης.

69.          Επικουρικώς, ως προς τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, επισημαίνεται ότι πρόκειται για νεαρό άρρενα, υγιή, μονήρη, άμαχο πολίτη, με ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο, προηγούμενη εργασιακή πείρα και υποστηρικτικό οικογενειακό δίκτυο στη χώρα καταγωγής του, ιδίως τον μεγαλύτερο αδελφό του. Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτει η ύπαρξη πρόσθετων παραγόντων κινδύνου που να συνδέονται με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ή τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή.

70.          Ως προς δε την απόφαση επιστροφής του, από τα ενώπιόν μου στοιχεία, δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω [Βλ. απόφαση της της 17ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66].

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.