ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 750/2026

 

30 Σεπτεμβρίου 2026

 

[Β.ΚΟΥΡΟΥΖΙΔΟΥ ΚΑΡΛΕΤΤΙΔΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

Μ.Α. από τη Συρία

Αιτητής

-και-

Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

Καθ' ων η Αίτηση

 

Ο Αιτητής εμφανίζεται αυτοπροσώπως.

Α. Γεωργιάδης, Δικηγόρος για τους Καθ' ων η Αίτηση.

(Παρούσα η διερμηνέας Alqarout Shahd για πιστή μετάφραση από τα αραβικά στα ελληνικά και αντίστροφα)

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Με την παρούσα προσφυγή ο Αιτητής προσβάλλει την απόφαση των Καθ' ων η Αίτηση ημερ. 28/01/2026, η οποία του κοινοποιήθηκε στις 31/03/2026 και με την οποία τον πληροφορούν ότι το αίτημα του για διεθνή προστασία ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου απορρίπτεται καθότι δεν πληρούνται, οι απαιτούμενες προϋποθέσεις του άρθρου 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμο και ότι αποφασίστηκε η επιστροφή του στην χώρα καταγωγής του.

 

ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης περιλαμβάνονται στην ένσταση των Καθ'ων η Αίτηση όσο και στον Διοικητικό Φάκελο με αριθμό F24-00820R και δεν αμφισβητούνται.

Ειδικότερα ο Αιτητής αναχώρησε από τη χώρα καταγωγής του στις 19/1/2024 και αφίχθηκε παράνομα στη Δημοκρατία στις 21/1/2024. Υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας στις 26/1/2024. Στις 16/1/2026 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή, στην Υπηρεσία Ασύλου. Στις 20/01/2026 λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου ετοίμασε Έκθεση/Εισήγηση με την οποία εισηγείτο την απόρριψη του αιτήματος του Αιτητή και στις 28/01/2026, εξουσιοδοτημένος από τον Υπουργό Εσωτερικών αρμόδιος λειτουργός ενέκρινε την εν λόγω Έκθεση/Εισήγηση και αποφάσισε την απόρριψη της αίτησης του Αιτητή για διεθνή προστασία. Στις 30/03/2026, η Υπηρεσία Ασύλου εξέδωσε απορριπτική επιστολή, μαζί με την αιτιολόγηση της απόφασης της σχετικά με το αίτημα του Αιτητή (ως η σχετική Έκθεση/Εισήγηση), η οποία παραλήφθηκε και υπογράφηκε ιδιοχείρως από τον Αιτητή στις 31/3/2026. Στις 6/04/2206 καταχωρήθηκε αυτοπροσώπως από τον Αιτητή η υπό εξέταση προσφυγή.

 

ΝΟΜΙΚΟΙ ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ

 

Εκ προοιμίου, παρατηρώ ότι ο Αιτητής αναφέρει στο πλαίσιο του εισαγωγικού δικογράφου της παρούσας διαδικασίας την επιθυμία του να υποβάλει ένσταση κατά της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου προβάλλοντας τον ισχυρισμό πως η κατάσταση στη Συρία είναι ασταθής και μη ασφαλής.

 

Δεδομένου του γεγονότος ότι ο Αιτητής εμφανίζεται ενώπιον του Δικαστηρίου άνευ συνηγόρου, ο Κανονισμός 7 του Διαδικαστικού Κανονισμού του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962 δεν τυγχάνει εφαρμογής στην περίπτωσή του. Αυτό συνεπάγεται ότι ο Αιτητής δεν είναι υποχρεωμένος να θέσει με την προσφυγή του τα νομικά σημεία επί των οποίων αυτή στηρίζεται και να τα αιτιολογήσει πλήρως.

 

Οι Καθ' ων η Αίτηση διατείνονται ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, και λήφθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος, τη σχετική νομοθεσία και Κανονισμούς, καθώς και με βάση τις αρχές της φυσικής δικαιοσύνης, είναι δε, επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και έχει ληφθεί ορθά και νόμιμα, μετά από δέουσα έρευνα, σύμφωνα με τις γενικές αρχές του διοικητικού δικαίου και ύστερα από ορθή ενάσκηση της διακριτικής εξουσίας των Καθ’ ων η Αίτηση και αφού λήφθηκαν υπόψη όλα τα σχετικά γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης.

Κατά την ακροαματική διαδικασία, ο Αιτητής ανέφερε ενώπιον του Δικαστηρίου ότι δεν δύναται να επιστρέψει στη Συρία, εξαιτίας της δράσης εθνοτικών ομάδων. Περαιτέρω, ανέφερε ότι ο πατέρας του κρατείται στη φυλακή για αδιευκρίνιστους λόγους χωρίς να γνωρίζει πού βρίσκεται.

 

Οι Καθ’ ων η Αίτηση υιοθέτησαν το περιεχόμενο του Διοικητικού Φακέλου και υποστήριξαν, παράλληλα, ότι, κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του, ο Αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του λόγω οικονομικών δυσκολιών. Ως εκ τούτου, υποστήριξαν ότι δεν εμπίπτει στις πρόνοιες των άρθρων 3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου και, συνεπώς, δεν δικαιούται διεθνή προστασία

ΚΑΤΑΛΗΞΗ

Ο Αιτητής κατά την υποβολή της αίτησης του για διεθνή προστασία, ως προς τα προσωπικά του στοιχεία κατέγραψε ότι είναι υπήκοος Συρίας, γεννηθείς την 01/01/2001 στη πόλη Idlib. Είναι μουσουλμάνος -Suni στο θρήσκευμα, νυμφευμένος και ομιλεί Αραβικά.

Ανέφερε ότι τρεις αδελφοί του οι δύο εκ των οποίων είναι ανήλικα βρίσκονται ως Αιτητές Διεθνούς προστασίας στη Κυπριακή Δημοκρατία και δύο αδελφοί του βρίσκονται στη Γερμανία ο ένας με καθεστώς άδειας παραμονής και ο άλλος ως Αιτητής διεθνούς προστασίας.

Εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του στις 19/01/2024  και εισήλθε παράνομα στις ελεγχόμενες από τη Κυπριακή Δημοκρατία περιοχές στις 21/01/2024.

Ως προς τους λόγους που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του ο Αιτητής ανέφερε ότι αναχώρησε από τη χώρα του λόγω του πολέμου, των δύσκολων συνθηκών διαβίωσης και της ακραίας φτώχειας. Επιπλέον ανέφερε ότι του ζητήθηκε να ενταχθεί στις στρατιωτικές δυνάμεις κάτι που ο ίδιος δεν επιθυμούσε καθώς προέρχεται από πολυμελή οικογένεια που αποτελείται από 37 και επιθυμούσε να στηρίξει την οικογένεια του.  

Ενώπιον της Υπηρεσίας Ασύλου, κατά την συνέντευξη του επανέλαβε τους ισχυρισμούς του σχετικά με τα προσωπικά του στοιχεία πρόσθεσε ωστόσο ότι αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα εξαιτίας του πολέμου. Επιπλέον πρόσθεσε ότι γεννήθηκε  μεγάλωσε και διέμενε στο χωριό  Shab our μέχρι τη μέρα που εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του. Αναφορικά με τη πατρική του οικογένεια δήλωσε ότι ο πατέρας του έχει συλληφθεί κατά την επιστροφή του από τον Λίβανο για αδιευκρίνιστους λόγους και κρατείται στο  Idlib χωρίς να γνωρίζει οποιεσδήποτε πληροφορίες. Επιπλέον ανέφερε ότι ο πατέρας του είναι νυμφευμένος με 3 συζύγους και συνολικά η οικογένεια του αποτελείται από 39 μέλη ενώ ο ίδιος έχει περίπου 16-17 αδέλφια, που διαμένουν στην Ιορδανία, Γερμανία, Λίβανο και Κύπρο. Αναφορικά με την σύζυγό του δήλωσε ότι είναι νυμφευμένοι τα τελευταία επτά έτη, διαμένει με τον γιό τους στο χωριό Shab our στη πατρική οικία του Αιτητή, ενώ λαμβάνει οικονομική στήριξη από τον πατέρα της. ο ίδιος όταν ήταν περίπου 15 ετών μετοίκησε στο Λίβανο όπου παρέμεινε για ένα έτος και επέστρεψε στη χώρα καταγωγής του. ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο δήλωσε ότι φοίτησε μέχρι τη πέμπτη τάξη της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ενώ στη χώρα του εργαζόταν ως οικοδόμος.

Αναφορικά με τους λόγους, για τους οποίους αναχώρησε από την χώρα του κατά την ελεύθερη αφήγησή του, πρόεβαλε ότι αυτοί αφορούν τις απειλές που έλαβαν καθώς και την επίθεση στην πατρική του οικία από αγνώστους με καλυμμένα πρόσωπα. Ειδικότερα δήλωσε ότι 2 ημέρες πριν την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής του, κατά τη διάρκεια της νύχτας, άγνωστα πρόσωπα εισέβαλαν στην οικία τους με σκοπό να πάρουν πράγματα και χτύπησαν τη μητέρα του η οποία προσπάθησε να αμυνθεί. Ο ίδιος προσπάθησε να υπερασπιστεί τη μητέρα του ωστόσο ο ίδιος απήχθη μέχρι το επόμενη μέρα όταν τον επέστρεψαν στο χωριό του. Ερωτηθείς σχετικά ανέφερε ότι δεν γνωρίζει που τον μετέφεραν οι απαγωγείς του καθώς του κάλυψαν το πρόσωπο (ερ. 40 του Δ.Φ.).

Σε σειρά διευκρινιστικών ερωτήσεων αναφορικά με το περιστατικό, ο Αιτητής δήλωσε ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα τον κτύπησαν, ενώ κατά τη διάρκεια του περιστατικού ανέφεραν ότι δεν θα άφηναν κανένα αντικείμενο και προσπάθησαν να πάρουν το χαλί. Ο Αιτητής ανέφερε ότι δεν γνωρίζει τα συγκεκριμένα άτομα, καθώς τα πρόσωπά τους ήταν καλυμμένα, ενώ φορούσαν πολιτική ενδυμασία. Όπως δήλωσε, ο πατέρας του δεν ήταν παρών κατά τη διάρκεια του περιστατικού.

Ο αιτητής ανέφερε ότι η κατοικία της μητριάς του και η άλλη οικογενειακή κατοικία βρίσκονταν κοντά η μία στην άλλη. Αναφορικά με το περιστατικό που προηγήθηκε της αναχώρησής του από τη Συρία, δήλωσε ότι τα πρόσωπα που είχαν επιτεθεί στην οικογένειά του τον επέστρεψαν, χωρίς να του αναφέρουν κάτι συγκεκριμένο, ενώ ο ίδιος ανέφερε ότι προσπάθησε να τους αντιμετωπίσει επειδή είχαν χτυπήσει τη μητέρα του. Ωστόσο, διευκρίνισε ότι δεν ήρθε σε σωματική συμπλοκή μαζί τους, καθώς ήταν οπλισμένοι και, όταν προσπάθησε να τους πλησιάσει, του επιτέθηκαν.

Ο αιτητής δήλωσε ότι το περιστατικό έλαβε χώρα τον Ιανουάριο και ότι, δύο ημέρες μετά την επιστροφή του στην κατοικία, εγκατέλειψε τη Συρία. Μετά το περιστατικό διέμενε στην κατοικία του θείου του στη Shabour. Ανέφερε επίσης ότι ο πατέρας του συνελήφθη περίπου δυόμισι μήνες μετά την αναχώρησή του, ενώ, σύμφωνα με όσα γνωρίζει, τα συγκεκριμένα πρόσωπα δεν επέστρεψαν έκτοτε στην κατοικία, καθώς φοβούνται.

Ως προς την απόφαση του πατέρα του να μεριμνήσει για την αναχώρησή του από τη Συρία, ο αιτητής εξήγησε ότι αυτό έγινε προκειμένου να προστατευθεί η ζωή τους, καθώς θεωρούσαν ότι, εφόσον κάποιος στοχοποιηθεί από τα συγκεκριμένα πρόσωπα, υπάρχει κίνδυνος να τον σκοτώσουν. Επιπλέον, ανέφερε ότι είχε κληθεί να ενταχθεί στον στρατό περίπου δύο χρόνια πριν από την αναχώρησή του, χωρίς να ανταποκριθεί. Διευκρίνισε ότι ο κύριος λόγος αναχώρησής του ήταν το προαναφερθέν περιστατικό, ενώ ως πρόσθετους λόγους ανέφερε εκείνους που είχε ήδη περιλάβει στην αίτησή του.

Αναφορικά με τη γενική κατάσταση στη Συρία, ο Αιτητής επιβεβαίωσε ότι επί του παρόντος η χώρα τελεί υπό νέο καθεστώς. Σύμφωνα με πληροφορίες που λαμβάνει, όπλα βρίσκονται διάσπαρτα σε διάφορες περιοχές. Ερωτηθείς σχετικά με το γεγονός ότι αριθμός Σύρων υπηκόων έχουν αποσύρει τις αιτήσεις τους ή παραιτηθεί από το καθεστώς διεθνούς προστασίας με σκοπό την επιστροφή τους στη Συρία, ο Αιτητής δήλωσε κατηγορηματικά ότι προτιμά να πεθάνει παρά να επιστρέψει.

Ως προς τον φόβο του σε περίπτωση επιστροφής, ο Αιτητής ανέφερε ότι θα αισθανόταν τρομοκρατημένος, καθώς ο πατέρας του έχει συλληφθεί και αγνοείται για περίπου δυόμισι μήνες. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ο πατέρας του ήταν το μόνο άτομο από την περιοχή τους που συνελήφθη. Διευκρίνισε ότι ο πατέρας του δεν υποστήριζε κάποιο συγκεκριμένο καθεστώς ή πλευρά, αλλά είναι ηλικιωμένος και πάσχει από διάφορα προβλήματα υγείας, μεταξύ άλλων από διαβήτη.

Ο Αιτητής ανέφερε ότι η μητέρα του ενημερώθηκε ότι ο πατέρας του βρίσκεται στην Idlib, χωρίς ωστόσο να της επιτρέπεται να γνωρίζει ή να αποκαλύψει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την κράτησή του. Ανέφερε επίσης ότι ο αδελφός του, ο οποίος διαμένει στη Γερμανία, μετέβη στη Συρία προκειμένου να αναζητήσει πληροφορίες σχετικά με τον πατέρα τους, αλλά, σύμφωνα με τον Αιτητή, οι αρμόδιες αρχές επιχείρησαν να τον κρατήσουν επίσης μαζί με τον πατέρα τους. Ο αδελφός του δεν κατάφερε να επισκεφθεί τον πατέρα τους, αλλά μετέβη προκειμένου να πληροφορηθεί τον λόγο της σύλληψής του.

Ο Αιτητής δήλωσε ότι ο πατέρας του συνελήφθη από την αστυνομία και όχι από τον στρατό και ότι, εξ όσων γνωρίζει, δεν είχε διαπράξει οποιαδήποτε παράβαση ή άλλη πράξη που να δικαιολογεί τη σύλληψή του. Ανέφερε ότι η οικογένεια έχει απευθυνθεί σε δικηγόρο προκειμένου να βοηθήσει στην υπόθεση, χωρίς μέχρι στιγμής αποτέλεσμα. Η μητέρα του μεταβαίνει περίπου κάθε δέκα ημέρες στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα στην  Idlib, όπου της αναφέρουν ότι θα της επιτρέψουν να δει τον σύζυγό της, χωρίς αυτό τελικά να πραγματοποιείται.

Υπό το φως των στοιχείων, όπως προκύπτουν από τα πρακτικά της συνέντευξης και τα λοιπά στοιχεία του διοικητικού φακέλου που καταχωρήθηκε ως τεκμήριο 1, ο αρμόδιος λειτουργός της Υπηρεσίας Ασύλου σχημάτισε την εισήγησή του επί τη βάση των εξής τεσσάρων (4) ουσιωδών ισχυρισμών: α) Ταυτότητα, χώρα καταγωγής και προσωπικά στοιχεία/προφίλ Αιτητή, β) λόγω του περιστατικού όπου άγνωστα άτομα τον απήγαγαν από το σπίτι του, όταν αυτό προσπάθησε να υποστηρίξει τη μητέρα του, γ) Λόγοι οικονομικού περιεχομένου και δ) επειδή δεν επιθυμούσε να υπηρετήσει στο στρατό.

Όλοι οι ισχυρισμοί του Αιτητή έγιναν δεκτοί ως εσωτερικά και εξωτερικά αξιόπιστοι.

 

Εν συνεχεία, ωστόσο στη βάση του συνόλου των ισχυρισμών που κρίθηκαν αποδεκτοί από την Υπηρεσία Ασύλου, δεν διαπιστώθηκε ότι υπάρχουν εύλογοι λόγοι να πιστεύεται ότι συντρέχει εύλογη πιθανότητα να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης, σε περίπτωση επιστροφής του στο τόπο διαμονής του, στην περιοχή Shab our, του κυβερνείου Idlib. Ο αρμόδιος λειτουργός, ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, ήτοι ότι εγκατέλειψε τη χώρα του καθώς άτομα εισήλθαν στην οικία της οικογένειάς του για να κλέψουν αντικείμενα και φαγητό και ο ίδιος για να προστατεύσει τη μητέρα του και αυτοί χειροδίκησαν εναντίον του και αργότερα τον μετέφεραν σε άγνωστο μέρος και την επόμενη μέρα τον επέστρεψαν σπίτι του, τόνισε πως δεν δύναται να συνδεθεί με οποιαδήποτε μορφή πράξης δίωξης κατά του Αιτητή.

Επιπλέον αναφορικά με τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό ήτοι ότι ο Αιτητής εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής του για οικονομικούς λόγους, ο λειτουργός σημείωσε ότι δεν δύναται να συνδεθεί με οποιαδήποτε μορφή πράξης δίωξης κατά του Αιτητή και πρόκειται για οικονομικό μετανάστη.

Ομοίως και για τον τρίτο ουσιώδη ισχυρισμό ήτοι ότι ο Αιτητής εγκατέλειψε τη Συρία επειδή δεν επιθυμούσε να καταταγεί στο στρατό .ο αρμόδιος λειτουργός σημείωσε  πως δεν δύναται να συνδεθεί με οποιαδήποτε μορφή πράξης δίωξης κατά του Αιτητή.

Ακολούθως, ο αρμόδιος λειτουργός προέβη σε εξέταση της κατάστασης ασφαλείας στην περιοχή του Αιτητή, όπου παρέπεμψε σε εξωτερικές πηγές πληροφόρησης αναφορικά με τη γενική κατάσταση ασφαλείας στη Συρία, μα και ειδικότερα στο κυβερνείο Idlib, και κατέληξε πως τα περιστατικά που εντοπίζονται στον τόπο διαμονής του Αιτητή, δεν μπορούν να θεωρηθούν ως περιστατικά υψηλής έντασης και συχνότητας, σε βαθμό που να τεκμηριώνεται ότι επικρατούν συνθήκες αδιάκριτης βίας. 

 

Ακολούθως, κατά τη νομική ανάλυση, που προέβη ο αρμόδιος λειτουργός κρίνει πως δεν προκύπτει βάσιμος φόβος δίωξης βάσει του άρθρου 3 του περί Προσφύγων Νόμου, εφόσον διαπιστώθηκε πως δεν πληρούνται τα αναγκαία υποκειμενικά και αντικειμενικά στοιχεία του φόβου δίωξης. Αναφορικά δε με τις προϋποθέσεις υπαγωγής σε καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας, με βάση τους ισχυρισμούς του Αιτητή, το προσωπικό του προφίλ και την αξιολόγηση κινδύνου διαπιστώθηκε ότι δεν θεωρείται ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, στην πόλη Idlib, ο Αιτητής να συντρέχει εύλογη πιθανότητα να αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης ή κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (α), ή άλλως βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19 (2) (β).  Ειδικότερα, κατά την αξιολόγηση των προϋποθέσεων του άρθρου 19 (2) (γ) του Περί Προσφύγων Νόμου, κρίθηκε πως το κυβερνείο Idlib δεν βρίσκεται, τη παρούσα χρονική στιγμή, υπό συνθήκες διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, έκρινε ότι δεν δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε να προκύπτουν βάσιμοι λόγοι να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής του ή της σωματικής του ακεραιότητας λόγω άσκησης αδιάκριτης βίας εκ της παρουσίας του και μόνον στην εν λόγω περιοχή στην οποία αναμένεται να επιστρέψει.

Ως εκ των ανωτέρω δεδομένων, το αίτημα για διεθνή προστασία του Αιτητή απορρίφθηκε από την Υπηρεσία Ασύλoυ.

Έπειτα από ενδελεχή εξέταση του διοικητικού φακέλου και όπως προκύπτει από τα στοιχεία που βρίσκονται σε αυτόν, κρίνω ως ορθή και αιτιολογημένη από τους Καθ' ων η Αίτηση την αποδοχή των ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή που αφορούν τα προσωπικά του στοιχεία καθώς και τη γενικότερη κατάσταση ανασφάλειας που επικρατούσε στη Συρία.

 Ως εκ τούτου, εν απουσία και οιονδήποτε στοιχείων περί του αντιθέτου, το παρόν Δικαστήριο δεν βρίσκει λόγο διαφοροποίησης επί των ανωτέρω ευρημάτων της Υπηρεσίας Ασύλου. Ειδικότερα, διαπιστώνεται (ομοίως) ότι η γενική αξιοπιστία του Αιτητή κατά τη διάρκεια της συνέντευξής του και ως προς τα ανωτέρω δεδομένα που υποστήριξε, υπήρξε ικανοποιητική  ως προς τους ισχυρισμούς 1,3 και 4 της έκθεσης εισήγησης και ο ίδιος ήταν συνεκτικός στις απαντήσεις του και δεν υπέπεσε σε σοβαρές αντιφάσεις ως προς τις δηλώσεις του σχετικά με το προφίλ του και τη χώρα καταγωγής του καθώς και τον ισχυρισμό του αναφορικά με το ότι έφυγε από τη χώρα του για να εργαστεί και να βελτιώσει τις συνθήκες διαβίωσης του, ως επίσης εξαιτίας της κατάστασης ανασφάλειας και της ανθρωπιστικής κρίσης που επικρατούσε εκεί λόγω και του πολέμου (κατάσταση που επιβεβαιώνεται ότι υφίστατο στη Συρία την τότε περίοδο, από πληροφορίες σε εξωτερικές πηγές που παρέθεσε ο λειτουργός).

Καταρχάς ο ενας εκ των λόγων για τον οποίο ο Αιτητής αφίχθηκε στη Δημοκρατία ήτοι για να εργαστεί και να βελτιώσει τη ζωή του οικονομικά αυτός συνδέεται άμεσα με τον ορισμό του «μετανάστη» ο οποίος εγκαταλείπει τη χώρα του οικειοθελώς και ενδέχεται να ωθείται από την επιθυμία του για αλλαγή ή για περιπέτεια ή από οικογενειακούς ή άλλους προσωπικούς λόγους, ενώ εάν ωθείται αποκλειστικά από οικονομικά κίνητρα είναι οικονομικός μετανάστης.

Ωστόσο αναφορικά δε με το περιστατικό ξυλοδαρμού του Αιτητή, το Δικαστήριο διαφοροποιείται ως προς την αξιοπιστία του ενλόγω  ισχυρισμού.  Κρίνω το αφήγημα του γενικόλογο και μη βιωματικό. Δεν ήταν σε θέση να περιγράψει με λεπτομέρεια το εν λόγω περιστατικό δεν γνώριζε ποιοι επιτέθηκαν στη μητέρα του και στον ίδιο και για πιο λόγο  και δεν έδωσε τις πληροφορίες που απαιτούνται ώστε το αφήγημα του να κριθεί αξιόπιστο . Ωστόσο και αν ακόμα γινόταν αποδεκτός ο ισχυρισμός του από το Δικαστήριο δεν προκύπτουν οποιαδήποτε στοιχεία μελοντοστραφή κινδύνου

Σημειώνεται πως οι ισχυρισμοί του που αφορούν στον πατέρα του δεν συνδέονται καθ΄ οποιονδήποτέ τρόπο με τον ίδιο ούτε μπορούν να αποτελέσουν στοιχείο που μπορεί να διαφοροποιήσει τη κρίση του Δικαστηρίου καθότι ο Αιτητής εξετάζεται εξατομικευμένα .   

Περαιτέρω, κρίνω ότι η έρευνα της Υπηρεσίας Ασύλου σε έγκυρες και επίσημες πήγες πληροφόρησης ήταν επαρκής, πλήρης και επίκαιρη, ώστε να οδηγήσει σε ασφαλή συμπεράσματα, ενώ συνάμα, ορθά ο λειτουργός κατόπιν αξιολόγησης του (μελλοντικού) κινδύνου και λαμβάνοντας υπόψη τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν στοιχειοθετείται εύλογος βαθμός πιθανότητας ο Αιτητής να αντιμετωπίσει δίωξη ή πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και αδικαιολόγητης βλάβης με την επιστροφή του στη Συρία και στον τόπο συνήθους διαμονής του εκεί (ήτοι το Idlib).

Συνακόλουθα, διακρίνεται ότι κατά την διάρκεια της συνέντευξης του δεν γίνεται επίκληση από τον Αιτητή, κατά τρόπο ειδικό και συγκεκριμένο, οιωνδήποτε κρίσιμων στοιχείων και περιστατικών από τα οποία να μπορεί να τεκμηριωθεί κατά τρόπο αρκούντως σαφή και συγκεκριμένο, η συνδρομή πραγματικού, προσωπικού και ενεστώτος κινδύνου στη χώρα καταγωγής του.

Ειδικότερα δε, αναφορικά με την ταυτότητα και τα προσωπικά στοιχεία τoυ Αιτητή, σημειώνονται τα ακόλουθα, συγκεκριμένα ως προς το θρήσκευμα του ως σουνίτης μουσουλμάνος:

Σχετικές πληροφορίες σε έγκυρη πηγή αναφέρουν ότι σύμφωνα με εκτιμήσεις για το 2025, o πληθυσμός των 23,9 εκατομμυρίων αποτελείται από 87% μουσουλμάνους, εκ των οποίων το 74% είναι σουνίτες, ενώ οι αλαουίτες, οι ισμαηλίτες και οι σιίτες μουσουλμάνοι αποτελούν συνολικά το 13% του πληθυσμού της Συρίας.^[1] Επιπλέον, στην ίδια πηγή αναφέρεται πως εντός του 2025, στη Συρία επέστρεψαν πέραν του ενός εκατομμυρίου ‘πρώην πρόσφυγες’, που ως επί το πλείστον ήταν σουνίτες μουσουλμάνοι Άραβες.^[2] Περαιτέρω, πληροφορίες σε άλλη πηγή αναφέρουν ότι από τον Δεκέμβριο του 2024, έχουν καταγραφεί «στοχευμένες δολοφονίες εκδίκησης ανδρών που φέρονται να συνδέονται με τον στρατό ή τις υπηρεσίες πληροφοριών του καθεστώτος Άσαντ» και οι οποίες «φέρεται να διαπράχθηκαν από άγνωστους ένοπλους άνδρες», ενώ «βασίζονται στην φερόμενη σχέση των θυμάτων με το καθεστώς Άσαντ και στους ρόλους τους σε προηγούμενες παραβιάσεις παρά στη θρησκευτική τους ταυτότητα».[3] Η ίδια πηγή αναφέρει ότι «μεταξύ των θυμάτων περιλαμβάνονται άτομα από σουνιτικές, αλαουιτικές και σιιτικές κοινότητες», που «φέρεται να έγιναν στόχος τόσο για επίσημους ρόλους στις υπηρεσίες πληροφοριών και ασφάλειας της προηγούμενης κυβέρνησης όσο και για το ότι ήταν πληροφοριοδότες».[4] Οι εν λόγω ‘στοχευμένες επιθέσεις’ «έχουν σημειωθεί σε αρκετές επαρχίες, όπως το Aleppo, η Dar’a, η Δαμασκός, το Deir Ez Zor, Homs, Hama και η Latakia».[5] Πιο συγκεκριμένα, στο βόρειο Κυβερνείο του Aleppo, φέρεται να εμφανίστηκε τον Απρίλιο του 2025, μια ομάδα που επικαλέστηκε ότι «στόχος της είναι η εξάλειψη των συνεργατών του πρώην καθεστώτος που εμπλέκονται σε παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων», ενώ κατά την περίοδο που ακολούθησε, «καταγράφηκε αύξηση των επιθέσεων αυτονομιστών εναντίον συνεργατών του πρώην καθεστώτος», με αναφορές να καταγράφουν εκτελέσεις, ‘κυρίως’ Σουνιτών συνεργατών του πρώην καθεστώτος, στη Hama και το Aleppo, καθώς και «επιθέσεις εναντίον Αλαουιτών στην πόλη Homs, στη δυτική Dar’a και στη Latakia».[6] Επίσης, άλλες πηγές ανέφεραν ότι κατά την εν λόγω περίοδο ‘άγνωστοι ένοπλοι’ διέπραξαν δολοφονίες εναντίον Αλαουιτών, οι οποίοι ‘κατηγορούνταν’ ότι υποστήριζαν την προηγούμενη κυβέρνηση και ότι ήταν πληροφοριοδότες.[7]

Πέραν των πιο πάνω, διακρίνεται ότι (σύμφωνα με πληροφορίες από άλλες εξωτερικές πηγές), περί τον Ιούνιο του 2025, η προσωρινή κυβέρνηση στη Συρία ‘εξέδωσε ειδική γνωμοδότηση’ που «απαγορεύει τις δολοφονίες για εκδίκηση και τα εξωδικαστικά αντίποινα», καθώς επίσης, «προτρέπει τους πολίτες να επιλύουν τις διαφορές τους μέσω επίσημων νομικών οδών και ποινικοποιεί τις πράξεις αντιποίνων».[8] Περαιτέρω, σημειώνεται επίσης, ότι σύμφωνα με πληροφορίες από πηγές σε σχετικό (επικαιροποιημένο) οδηγό της EUAA για τη Συρία (Δεκέμβριος 2025), «η μεταβατική κυβέρνηση στη Συρία κυριαρχείται από υπουργούς σουνιτικής αραβικής καταγωγής και οι ηγετικές θέσεις στην αστυνομία, τις Γενικές Υπηρεσίες Ασφαλείας (GSS) και τον στρατό καλύπτονται σε μεγάλο βαθμό από Σουνίτες Άραβες», ενώ «το νέο Συμβούλιο Fatwa αποτελείται εξ ολοκλήρου από σουνιτικά μέλη».^[9]

 

Περαιτέρω, συμφωνώ με την αξιολόγηση κινδύνου στην οποία προέβη ο λειτουργός στη βάση των αποδεκτών ουσιωδών ισχυρισμών, καθώς και με το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε αναφορικά με τη μη πλήρωση των προϋποθέσεων αναγνώρισης προσφυγικού καθεστώτος, καθώς ο Αιτητής δεν κατάφερε να στοιχειοθετήσει βάσιμο και δικαιολογημένο φόβο δίωξης για κάποιον από τους λόγους που εξαντλητικά αναφέρονται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 και του Άρθρου 1Α(2) της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, ως επίσης και πως ούτε πληρούνται οι προϋποθέσεις υπαγωγής του Αιτητή στο άρθρο 19 (2) (α) και (β) του ιδίου Νόμου, περί της χορήγησης συμπληρωματικής προστασίας, καθώς δεν προέκυψαν στοιχεία εκ των οποίων μπορεί να συναχθεί ότι σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, κινδυνεύει να αντιμετωπίσει θανατική ποινή ή εκτέλεση κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(α) του πιο πάνω Νόμου, ή βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία κατά την έννοια του άρθρου 19(2)(β) του Νόμου.

Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14^ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός περί Αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 1η Ιουλίου 2026.

Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

Ο περί Προσφύγων Νόμος του 2026, ορίζει επιπλέον, υπο το ερμηνευτικό άρθρο 2 τον όρο «πρόσφυγα» ως «κάθε υπήκοο τρίτης χώρας ή ανιθαγενή που απολαύει καθεστώτος πρόσφυγα κατά την έννοια της Σύµβασης της Γενεύης περί του καθεστώτος των προσφύγων της 28ης Ιουλίου 1951, όπως τροποποιήθηκε από το πρωτόκολλο που υπογράφηκε στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967, καθώς και όπως αυτός ορίζεται στην παράγραφο 5 του άρθρου 3 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 και στην παράγραφο 1 του άρθρου 3 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1348, όπως αυτοί εκάστοτε τροποποιούνται ή αντικαθίστανται».

Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία» ως «ο υπήκοος τρίτης χώρας ή ο ανιθαγενής που δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας, αλλά σε σχέση με τον οποίο υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν το εν λόγω πρόσωπο επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του ή, στην περίπτωση ανιθαγενούς, στη χώρα της προηγούμενης συνήθους διαμονής του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη, όπως ορίζεται στο άρθρο 15, και στον οποίο δεν έχει εφαρμογή το άρθρο 17 παράγραφοι 1 και 2 και ο οποίος δεν είναι σε θέση ή, λόγω του κινδύνου αυτού, δεν επιθυμεί να θέσει εαυτόν υπό την προστασία της εν λόγω χώρας.

Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ)2024/1347».

Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωσιακού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι: «Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι: «Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει ότι «Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[.]».

Επισημαίνει ότι «ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ' ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας»^[10]. (Α. J. M. κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της  Υπηρεσίας Ασύλου, Υπόθεση Αρ. 2146/24, ημερομηνίας 28.8.2026)

Υπό το φως των πιο πάνω δεν προκύπτει ωστόσο από το αφήγημα του Αιτητή, δίωξη του ή ότι αντιμετώπισε οποιοδήποτε κίνδυνο.  

Αναφορικά δε με την μη πλήρωση των προϋποθέσεων παροχής συμπληρωματικής

 προστασίας προς το πρόσωπο του Αιτητή υπό την έννοια του άρθρου 19 (2) (γ) του περί Προσφύγων Νόμου ή άλλως του άρθρου 15 (γ) του Κανονισμού Περί Αναγνώρισης (Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), κρίνω σκόπιμο να παρατεθούν αρχικά τα κάτωθι:

Το εν λόγω άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 προϋποθέτει ‘ουσιώδεις λόγους’ να πιστεύεται ότι ο Αιτητής θα υποστεί σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης, σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Σχετική δε, με τούτο, είναι και η ευρεία νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου Κύπρου (βλ. Galina Bindioul v. Αναθεωρητική Αρχή Προσφύγων, Υποθ. Αρ. 685/2012, ημερομηνίας 23/04/13 και Mushegh Grigoryan κ.α. v. Κυπριακή Δημοκρατία, Υποθ. Αρ. 851/2012, ECLI:CY:AD:2015:D619, ημερομηνίας 22/9/2015), όσο και η ερμηνεία του ΔΕΕ (βλ. C-285/12, A. Diakité v. Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides, 30/01/2014 και C-465/07, Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretaris van Justitie, 17/02/2009), καθώς επίσης και του ΕΔΔΑ (βλ. K.A.B. v. Sweden, 886/11, 05/09/2013 (final 17/02/2014) και Sufi and Elmi v. the United Kingdom, 8319/07 and 11449/07, 28/11/2011), όπου ερμηνεύεται η έννοια της «αδιακρίτως ασκούμενης βίας» και της «ένοπλης σύρραξης», καθώς επίσης, τίθενται κριτήρια ως προς τη σοβαρότητα του κινδύνου που προϋποτίθεται για την αξιολόγηση των περιπτώσεων στις οποίες εξετάζεται η πιθανότητα παραχώρησης συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του Άρθρου 15(γ) της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2011/95/ΕΕ (το οποίο αντιστοιχεί στο άρθρο 19(2)(γ) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025).

 

Συγκεκριμένα, στην υπόθεση Meki Elgafaji and Noor Elgafaji v. Staatssecretarisvan Justitie (παρ. 35), το ΔΕΕ αναφέρει ότι «ο όρος «προσωπική» πρέπει να νοείται ως χαρακτηρίζων βλάβη προξενούμενη σε αμάχους, ανεξαρτήτως της ταυτότητάς τους, όταν ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που χαρακτηρίζει την υπό εξέλιξη ένοπλη σύρραξη και λαμβάνεται υπόψη από τις αρμόδιες εθνικές αρχές οι οποίες επιλαμβάνονται των αιτήσεων περί επικουρικής προστασίας ή από τα δικαστήρια κράτους μέλους ενώπιον των οποίων προσβάλλεται απόφαση περί απορρίψεως τέτοιας αιτήσεως είναι τόσο υψηλός, ώστε υπάρχουν ουσιώδεις λόγοι να εκτιμάται ότι ο άμαχος ο οποίος θα επιστρέψει στην οικεία χώρα ή, ενδεχομένως, περιοχή θα αντιμετωπίσει, λόγω της παρουσίας του και μόνον στο έδαφος αυτής της χώρας ή της περιοχής, πραγματικό κίνδυνο να εκτεθεί σε σοβαρή απειλή κατά το άρθρο 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας», ενώ στην παρ. 37 το ΔΕΕ αναφέρει επιπλέον ότι «η απλή αντικειμενική διαπίστωση κινδύνου απορρέοντος από τη γενική κατάσταση μιας χώρας δεν αρκεί, καταρχήν, για να γίνει δεκτό ότι οι προϋποθέσεις του άρθρου 15, στοιχείο γ΄, της οδηγίας, συντρέχουν ως προς συγκεκριμένο πρόσωπο, εντούτοις, καθόσον η αιτιολογική αυτή σκέψη χρησιμοποιεί τον όρο «συνήθως», αναγνωρίζει το ενδεχόμενο υπάρξεως μιας εξαιρετικής καταστάσεως, χαρακτηριζομένης από έναν τόσο υψηλό βαθμό κινδύνου, ώστε να υπάρχουν σοβαροί λόγοι να εκτιμάται ότι το πρόσωπο αυτό θα εκτεθεί ατομικώς στον επίμαχο κίνδυνο.»[11]. Περαιτέρω, το ΔΕΕ στην εν λόγω υπόθεση (παρ. 39), παραθέτει ότι «όσο περισσότερο ο αιτών είναι σε θέση να αποδείξει ότι θίγεται ειδικώς λόγω των χαρακτηριστικών την καταστάσεώς του, τόσο μικρότερος θα είναι ο βαθμός της αδιακρίτως ασκούμενης βίας που απαιτείται προκειμένου ο αιτών να τύχει της επικουρικής προστασίας».

 

Αναφορικά δε, με τα περί υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας στη Συρία, σημειώνεται ότι (σε κάθε περίπτωση) δεν φαίνεται να υφίσταται πλέον κάτι τέτοιο. Ειδικότερα, σύμφωνα με εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, προκύπτει ότι περί τέλη του 2024, έγινε ‘ανακατάληψη των μεγάλων πόλεων της Συρίας - Aleppo, Hama, Homs και Δαμασκού’ από το καθεστώς του Άσαντ, ενώ μετά την πτώση του καθεστώτος, δημιουργήθηκε  μια ‘προσωρινή διοίκηση’ υπό το εν λόγω de facto κυβερνών κόμμα που ανέτρεψε το πρώην καθεστώς Άσαντ στη Συρία^[12], ενώ κατόπιν ανακοινώθηκε από τον εκπρόσωπο της Διοίκησης Στρατιωτικών Επιχειρήσεων του νέου Συριακού καθεστώτος πως (μεταξύ άλλων) αποφασίστηκε όπως «o στρατός του προηγούμενου καθεστώτος θα διαλυθεί και ο συριακός στρατός θα ανοικοδομηθεί ‘σε εθνική βάση’»^[13].

Επιπλέον και όσον αφορά τα πιο πάνω, από επικαιροποιημένες πληροφορίες επιβεβαιώνεται ότι το νέο καθεστώς έχει καταργήσει την υποχρεωτική θητεία και ο νέος στρατός της Συρίας είναι εθελοντικός και παράλληλα δεν φαίνεται να υφίστανται πλέον κυρώσεις για λιποταξία ή αποφυγή στράτευσης. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με σχετικές πληροφορίες για τις εξελίξεις επί της στρατιωτικής θητείας στην Συρία, η μεταβατική κυβέρνηση της Συρίας «έχει καταργήσει την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, καθιστώντας την κατάταξη πλήρως εθελοντική, από τον Δεκέμβριο του 2024», ενώ «η υποχρεωτική στράτευση μπορεί να επανεισαχθεί μόνο σε περίπτωση κήρυξης εθνικής έκτακτης ανάγκης».^[14] Πιο συγκεκριμένα, πληροφορίες από εξωτερικές πηγές αναφέρουν επίσης, ότι η συριακή κυβέρνηση έχει εκκινήσει εκστρατεία στρατολόγησης και προβολής με στόχο την ενθάρρυνση των νέων ανδρών να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις^[15], συμπεριλαμβανομένων και μειονοτικών ομάδων, όπως οι Κούρδοι^[16], ωστόσο, αν και αναφέρεται επίσης πως «οι νεοσύλλεκτοι είναι ως επί το πλείστον Σουνίτες Άραβες», το Υπουργείο Άμυνας της Συρίας δεν έχει δημοσιοποιήσει επίσημα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των καταταγέντων^[17], ενώ σύμφωνα με τον ειδησεογραφικό ιστότοπο Middle East Forum, ο οποίος επικαλείται συνέντευξη του Φεβρουαρίου 2025, ο Πρόεδρος της Συρίας δήλωσε ότι ‘χιλιάδες’ άτομα έχουν καταταγεί στον στρατό της χώρας (χωρίς να μπορούν εύκολα να επιβεβαιωθούν τα εν λόγω δεδομένα)^[18].

Αναφορικά με τις πρόσφατες εξελίξεις όσον αφορά την κατάσταση ασφαλείας στο Idlib, επισημαίνεται ότι, σύμφωνα με πηγές που παρατίθενται στην έκθεση της EUAA του Ιουλίου 2026, από τον Μάρτιο του 2025 το Idlib άρχισε να βιώνει μία «περίοδο ηρεμίας» και «σχετικής σταθερότητας», αν και κατά το χρονικό διάστημα αναφοράς ξέσπασαν ένοπλες συγκρούσεις μεταξύ της Firqat al-Ghuraba και των δυνάμεων της Μεταβατικής Κυβέρνησης της Συρίας.^[19] Αναφέρεται επίσης ότι η πόλη του Idlib, καθώς και η ύπαιθρος του Idlib, βίωσαν κλιμάκωση των επιχειρήσεων του ISIL στα τέλη του 2025,^[20] ενώ περιστατικά καταγράφηκαν και το 2026.^[21]

Αναφορικά με τον αριθμό των περιστατικών ασφαλείας που έχουν σημειωθεί στο Idlib, η έκθεση της EUAA του Ιουλίου 2026, παραπέμποντας σε άλλη πηγή πληροφόρησης, αναφέρει ότι μεταξύ της 1ης Οκτωβρίου 2025 και της 31ης Μαΐου 2026 σημειώθηκαν 71 περιστατικά ασφαλείας στο κυβερνείο του Idlib, εκ των οποίων τα 34 κατηγοριοποιήθηκαν ως εκρήξεις/βία εξ αποστάσεως, τα 21 ως μάχες και τα 16 ως περιστατικά βίας κατά αμάχων. Το ISIL ενεπλάκη σε 4 από τις 21 μάχες. Για την περίοδο από τις 9 Δεκεμβρίου 2024 έως τις 31 Μαΐου 2026, σημειώθηκαν συνολικά 263 περιστατικά ασφαλείας στο κυβερνείο Idlib. Η τάση των περιστατικών ασφαλείας κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 2025 με 39 περιστατικά, τα οποία οφείλονταν κυρίως σε νάρκες ξηράς και αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς. Από τον Φεβρουάριο του 2025, αναφέρεται ότι ο μηνιαίος αριθμός των περιστατικών ασφαλείας παρουσίασε πτωτική τάση. Οι εκρήξεις/η βία εξ αποστάσεως αποτέλεσαν τη σημαντικότερη απειλή για την ασφάλεια στο κυβερνείο του Idlib μετά την πτώση του Bashar al-Assad έως τις 30 Σεπτεμβρίου 2025, αντιπροσωπεύοντας το 71% του συνόλου των περιστατικών ασφαλείας. Το ίδιο μοτίβο συνεχίστηκε και κατά την οκτάμηνη περίοδο αναφοράς, από την 1η Οκτωβρίου 2025 έως τις 31 Μαΐου 2026, αν και σε μικρότερο βαθμό (48%).^[22] Οι κύριοι δρώντες που συμμετείχαν στα περιστατικά ασφαλείας ήταν μη ταυτοποιημένες ένοπλες ομάδες, οι οποίες εμπλέκονταν στο 82% των περιστατικών.^[23]

Αναφορικά με τις απώλειες αμάχων, η έκθεση της EUAA του Ιουλίου 2026 αναφέρει ότι στο κυβερνείο του Idlib σημειώθηκαν 6 θάνατοι αμάχων τον Οκτώβριο του 2025, 10 τον Νοέμβριο, 5 τον Δεκέμβριο, 12 τον Ιανουάριο του 2026, 6 τον Φεβρουάριο, 7 τον Μάρτιο, 8 τον Απρίλιο και 13 τον Μάιο του 2026, ενώ μεταξύ Οκτωβρίου 2025 και 31ης Μαΐου 2026 η πλειονότητα των θανάτων αμάχων στο κυβερνείο αποδόθηκε σε δρώντες που δεν κατέστη δυνατό να ταυτοποιηθούν, με εξαίρεση τρεις αμάχους που σκοτώθηκαν από υπολείμματα του καθεστώτος Assad τον Νοέμβριο του 2025 και τον Φεβρουάριο του 2026.^[24]

Αναφορικά με τις ζημιές σε υποδομές που προκλήθηκαν συνεπεία των συγκρούσεων, η έκθεση της EUAA, παραπέμποντας σε διαφορετικές πηγές πληροφόρησης, αναφέρει ότι 350 σχολεία στην αγροτική περιοχή του Idlib, τα οποία καταστράφηκαν κατά τη διάρκεια του σχεδόν 14ετούς εμφυλίου πολέμου, παρέμεναν εκτός λειτουργίας, ενώ μόνο το 10% αυτών είχε αποκατασταθεί. Επιπλέον, οι υγειονομικές υποδομές στο Idlib παρέμεναν κατεστραμμένες και εξακολουθούσε να υπάρχει έλλειψη λειτουργικών εγκαταστάσεων, ενώ η εκτεταμένη μόλυνση από εκρηκτικά πυρομαχικά συνέχιζε να περιορίζει την ελευθερία μετακίνησης και την ασφαλή πρόσβαση σε γεωργικές εκτάσεις.^[25]

Αναφορικά με τη μετεγκατάσταση συνεπεία των συγκρούσεων και τις επιστροφές, η έκθεση της EUAA του Ιουλίου 2026 αναφέρει ότι τον Φεβρουάριο του 2025 το 61% του πληθυσμού του κυβερνείου του Idlib (περίπου 1.769.000 άτομα επί συνολικού πληθυσμού περίπου 2,90 εκατομμυρίων) αποτελούνταν από εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα (IDPs).^[26] Έκτοτε, το ποσοστό των εσωτερικά εκτοπισμένων επί του συνολικού πληθυσμού μειωνόταν σταθερά, φθάνοντας το 33% (περίπου 878.955 άτομα επί συνολικού πληθυσμού 2,66 εκατομμυρίων) τον Απρίλιο του 2026.^[27] Επισημαίνεται επίσης ότι το Idlib παρέμεινε η κύρια περιοχή της Συρίας προς την οποία επέστρεφαν εσωτερικά εκτοπισμένα άτομα τον Μάρτιο και τον Απρίλιο του 2026, εξέλιξη που αποδόθηκε στο αυξημένο κόστος ενοικίασης στους χώρους εκτοπισμού και στην επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης λόγω των έντονων βροχοπτώσεων.^[28]

Καταγράφεται επίσης ότι το κυβερνείο του Idlib παρείχε τις ευνοϊκότερες συνθήκες για βιώσιμη επιστροφή εντός της χώρας τον Ιανουάριο του 2026, λαμβάνοντας υπόψη την ασφάλεια, την πρόσβαση σε μέσα βιοπορισμού, τη στέγαση και την πρόσβαση σε έγγραφα, καθώς ο αριθμός των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων (IDPs) που επέστρεψαν στο Idlib αυξήθηκε από περίπου 145.000 άτομα (5% του συνολικού πληθυσμού) τον Φεβρουάριο του 2025 σε περίπου 559.000 άτομα (21% του συνολικού πληθυσμού) τον Απρίλιο του 2026.^[29] Επιπλέον, το 5% του πληθυσμού του Idlib (περίπου 133.000 άτομα) καταγράφηκε ως επιστρέψαν από το εξωτερικό.^[30] Ωστόσο, σύμφωνα με εκτιμήσεις που παρατίθενται στην ανωτέρω έκθεση, έως τις 21 Μαΐου 2026 περίπου 417.000 άτομα είχαν επιστρέψει στο κυβερνείο του Idlib από εσωτερικό εκτοπισμό από τον Δεκέμβριο του 2024, ενώ περίπου 240.000 άτομα είχαν επιστρέψει από το εξωτερικό κατά την ίδια περίοδο.^[31]

Περαιτέρω, σύμφωνα με νεότερα ποσοτικά δεδομένα από την πλατφόρμα ACLED, για ολόκληρη τη Συρία, κατά τους τελευταίους 12 μήνες (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 08/05/2026), καταγράφηκαν συνολικά 4,024 περιστατικά πολιτικής βίας ("political violence") με 2,348 θανάτους^[32].

Σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα του ACLED, στο κυβερνείο Idlib, κατά την περίοδο του τελευταίου έτους (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 11/09/2026) καταγράφηκαν 110 περιστατικά πολιτικής βίας ("Political violence", που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 112 θάνατοι.^[33]

Τέλος, σύμφωνα με εκτιμήσεις ο πληθυσμός του κυβερνείου Idlib κυμαίνεται  σε 2,663,500 κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων των κατοίκων, των εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων και των επαναπατριζόμενων από το εξωτερικό, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΔΟΜ.^[34]

Εκ των ανωτέρω πληροφοριών που παρατέθηκαν, διακρίνεται (γενικότερα) ότι στη Συρία υφίστανται περιστατικά ασφαλείας και αδιάκριτη βία, ωστόσο, από τα δεδομένα για την κατάσταση ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή συνήθους διαμονής του Αιτητή στη Συρία, ήτοι στο Κυβερνείο του Idlib, διαπιστώνεται ότι ο εν λόγω αριθμός των περιστατικών που καταγράφηκαν, λαμβάνοντας υπόψη και το συνολικό πληθυσμό εκεί, δεν συνιστά τέτοιο υψηλό βαθμό αδιάκριτης βίας κατά αμάχων, ώστε να τεκμηριώνεται ότι και μόνη η παρουσία του Αιτητή στην εκεί περιοχή, θα τον εκθέσει σε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλής, κατά την έννοια της σχετικής διάταξης του άρθρου 15(γ) του Κανονισμού περί Αναγνώρισης (2024/1347), με συνέπεια δε, να απαιτούνται κάποια (επιπλέον) προσωπικά χαρακτηριστικά που (ενδεχομένως) να αυξάναν τον κίνδυνο τέτοιας απειλής συγκριτικά και με τον μέσο πληθυσμό της περιοχής.

Συναφώς, εξετάζοντας περαιτέρω τις προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, παρατηρώ ότι είναι ενήλικας νεαρός άνδρας, χωρίς προβλήματα υγείας ή σοβαρή ευαλωτότητα/ανικανότητα, ομιλεί την αραβική γλώσσα, είναι σουνίτης μουσουλμάνος στο θρήσκευμα, με ικανότητα να εργαστεί, που γνωρίζει την εν λόγω περιοχή καθώς και έχει τη δική του οικογένεια εκεί, όπου αναμένεται να επιστρέψει στη Συρία. Επομένως, λαμβάνοντας υπόψιν επίσης και τις ιδιαίτερες περιστάσεις του Αιτητή, οι οποίες δεν παρουσιάζουν οιουσδήποτε δείκτες ευαλωτότητας, θεωρώ ότι δεν εγείρονται ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι αυτός θα διατρέξει κίνδυνο να υποστεί σοβαρή και προσωπική βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του.

 

Υπό το φως των πιο πάνω, κρίνω ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι ορθή και νόμιμη, λήφθηκε εύλογα και κατ' ορθή ενάσκηση της διακριτικής ευχέρειας των Καθ' ων η Αίτηση που τους παρέχεις ο Νόμος, οι οποίοι ενήργησαν σύννομα και συνεκτίμησαν όλα τα ενώπιον τους στοιχεία. Δεν έχει καταδειχθεί οτιδήποτε ούτως ώστε να δικαιολογείται επέμβαση του παρόντος Δικαστηρίου. Αντιθέτως, κρίνω ότι με σαφήνεια καταδεικνύεται στην υπό εξέταση περίπτωση και για τους λόγους που έχουν ήδη εκτεθεί, ότι τα πραγματικά περιστατικά δεν στοιχειοθετούν και δεν στηρίζουν τις υπό των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 - 2025 (άρθρα 3-3Δ) και της Σύμβασης της Γενεύης του 1951 για το Καθεστώς των Προσφύγων, αναγκαίες προϋποθέσεις για την υπαγωγή του εν λόγω Αιτητή στο προστατευτικό καθεστώς του πρόσφυγα. Ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει βάσιμο φόβο δίωξης για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων, όπως αυτοί οι λόγοι εξαντλητικά προνοούνται στο άρθρο 3(1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025. Συνακόλουθα, ούτε απέδειξε ότι μπορεί να του αναγνωριστεί το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας δυνάμει του άρθρου 19(1) του πιο πάνω Νόμου, καθότι ο Αιτητής δεν κατάφερε να αποδείξει ότι υπάρχει πραγματικός κίνδυνος να υποστεί σοβαρή και αδικαιολόγητη βλάβη με την επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, ως καθορίζεται στο άρθρο 19(2) του ιδίου Νόμου.

 

Η προσφυγή απορρίπτεται με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η Αίτηση.

 

 

 

Βούλα Κουρουζίδου - Καρλεττίδου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.