ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.1997/24

 

29 Οκτωβρίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

F. T. K.

                                                                                                                        Αιτήτρια

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κα Ε. Μυριάνθους, δικηγόρος για Αιτήτρια

Κος Α. Φιλίππου, Δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή η αιτήτρια αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.24/05/24, η οποία της γνωστοποιήθηκε αυθημερόν, ως άκυρης, στερούμενης έννομου αποτελέσματος.   

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, η αιτήτρια κατάγεται από τη Λιβερία, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 27/08/22 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 12/10/22 (ερ.1-3, 38).

Στις 07/05/24 διεξήχθη συνέντευξη με την αιτήτρια προς εξέταση του αιτήματός ασύλου, όπου και της δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα της (ερ.30-38) μετά δε τη συνέντευξη ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση και στις 08/05/24 η αίτηση διεθνή προστασία απορρίφθηκε (ερ.67-78). Ακολούθως, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης της αιτήτριας για την απόφαση της Υπηρεσίας, η οποία της δόθηκε διά χειρός στις 24/05/24 στην μητρική της γλώσσα (ερ.79, 3).

Στην επίδικη αίτηση η αιτήτρια καταγράφει ότι εγκατέλειψε τη χώρα καταγωγής της γιατί λάμβανε απειλές από την οικογένειά της, αφού, ως εξηγεί, μετά τον θάνατο του πατέρα της, όταν ολοκλήρωσε το σχολείο, αρνήθηκε να αποδεχθεί το αίτημά τους να παντρευτεί έναν ηλικιωμένο άνδρα που είχε 4 συζύγους. Ως αναφέρει η αιτήτρια τους είχε ζητήσει να τη στείλουν για σπουδές, αυτοί όμως αρνήθηκαν και την απειλούσαν ότι θα την στείλουν σε «society bush» αν δεν αποδεχόταν του αίτημά τους να παντρευτεί και εξαιτίας του ότι αρνούνταν, συνέχισαν να την απειλούν.

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης η αιτήτρια ανέφερε ότι είναι υγιής, γεννήθηκε και διέμενε στην Monrovia, οι γονείς της απεβίωσαν (η μητέρα της όταν ήταν μικρή και ο πατέρας της το 2005), δεν έχει αδέλφια. Έχει συγγενείς από την πλευρά του πατέρα της, οι οποίοι, ως ανέφερε, δεν γνωρίζει που βρίσκονται. Δεν αντιμετώπισε οιονδήποτε πρόβλημα κατά την έξοδο της από τη χώρα καταγωγής και χρηματοδότησε μόνη της το ταξίδι της, με χρήματα που είχε αποταμιεύσει από την εργασία της με το θείο της. 

Κατά την ελεύθερη αφήγησή της η αιτήτρια δήλωσε ότι μετά το θάνατο του πατέρα της, ο θείος της και η σύζυγός του ανέλαβαν την φροντίδα της και κατέλαβαν την περιουσία και την επιχείρηση του αποβιώσαντος πατέρα της. Η αιτήτρια τους βοηθούσε με τις πωλήσεις στην αγορά και τις εργασίες του σπιτιού και όταν του ζήτησε να τη στείλει σε κολλέγιο, ο θείος της αρνήθηκε, αναφέροντας της ότι πρέπει να πάει στο «society bush». Η αιτήτρια αρνήθηκε, την κτυπούσαν καθημερινά και έπειτα ο θείος της ζήτησε να παντρευτεί έναν ηλικιωμένο άνδρα που είχε 5 συζύγους. Αυτή αρνήθηκε και ο θείος της την κλείδωσε σε ένα δωμάτιο με κοτόπουλα και αρκετές φορές η αιτήτρια κοιμήθηκε στο δρόμο και γι’ αυτό  ξεκίνησε να αποταμιεύει χρήματα για να εγκαταλείψει τον τόπο διαμονής της.

Σε ακόλουθες ερωτήσεις η αιτήτρια ανέφερε ότι ο θείος της τη βασάνιζε, την κτυπούσε, της έκοψε το πόδι με μαχαίρι, την έσερνε για να την διώξει από το σπίτι, έτυχε να κοιμηθεί στο δρόμο κάποιες μέρες και τον παρακαλούσε να την αφήσει να επιστρέψει στο σπίτι, κάτι το οποίο είχε αποδεχθεί. Εξαιτίας δε της άρνησής της να παντρευτεί τον ηλικιωμένο άνδρα, την κλείδωσε σε ένα δωμάτιο με κοτόπουλα. Παρά τα ως άνω η αιτήτρια διέμενε μαζί με το θείο της από το 2005 μέχρι το 2022, που εγκατέλειψε τη χώρα της.

Ερωτώμενη σχετικά η αιτήτρια επιβεβαίωσε ότι δεν παντρεύτηκε τον ηλικιωμένο άνδρα γιατί δεν μπορούσε να αντέξει κάτι τέτοιο και πως προσπάθησαν να την αναγκάσουν να πάει στο «society/female bush», αλλά αυτή αρνήθηκε, σε περίπτωση δε που επιστρέψει «θα [της] κάνουν τόσα πολλά πράγματα» και θα την πάρουν στο «society bush» παρά τη θέληση της. Ερωτώμενη σχετικά ανέφερε ότι δεν θεωρεί ότι θα μπορούσε να ζήσει σε κάποια άλλη περιοχή, καθώς όπου και εάν βρίσκεται θα την εντοπίσει ο θείος της.

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα λεγόμενα της αιτήτριας στην αίτηση και συνέντευξη, κατέταξαν αυτούς στους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, χώρα καταγωγής, προφίλ και τόπος διαμονής της αιτήτριας

2.    Λόγω του ότι δεχόταν απειλές από τον θείο της, ο οποίος είχε πάρει την περιουσία της

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο ουσιώδη ισχυρισμό (στον οποίο περιλαμβάνεται και το ότι οι γονείς της απεβίωσαν), απέρριψαν όμως τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό, καθώς, ως κρίθηκε, στερούνταν συνοχής.

Αναφορικά με τον ως άνω 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό κρίθηκε ότι οι δηλώσεις της αιτήτριας στερούνταν επαρκών και ικανοποιητικών πληροφοριών και περιείχαν. Συγκεκριμένα, ως κρίθηκε, η αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να παραθέσει επαρκείς λεπτομέρειες αναφορικά με το ότι, ως ισχυρίστηκε, ο θείος της κατέλαβε την περιουσία και επιχείρησή του πατέρα της και ούτε να εξηγήσει ικανοποιητικά τον λόγο που από το 2005 μέχρι το 2022, όταν η ίδια έφυγε από τη Λιβερία, συνέχισε να διαμένει με την οικογένεια του θείου της και βοηθούσε μάλιστα τον θείο της  με την εργασία του παρόλο που, ως η ίδια ανέφερε, την κτυπούσαν, δεχόταν πιέσεις να παντρευτεί έναν ηλικιωμένο άνδρα και την απειλούσαν ότι θα την στείλουν σε «female bush», παρά την άρνησή της. Περαιτέρω, ως κρίθηκε, η αιτήτρια δεν ήταν σε θέση να παραθέσει περαιτέρω λεπτομέρειες και να περιγράψει  με επάρκεια όλα τα περιστατικά απειλών που είχε δεχθεί, να τα τοποθετήσει χρονικά και να παραθέσει επαρκείς πληροφορίες ως προς τον τραυματισμό της με μαχαίρι, παρέχοντας στοιχεία ή και αναφέροντας – με επαρκείς λεπτομέρειες - ων έλαβε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, καθώς και τι συνέβη μετά απ’ αυτό. Επίσης εντοπίστηκαν αντιφάσεις στους ισχυρισμούς της, αφού, ως σημειώνεται στην επίδικη έκθεση, στην αίτησή ασύλου της η αιτήτρια ανέφερε μόνο τις απειλές που δέχθηκε από το θείο της, χωρίς όμως να αναφέρει ωστόσο ότι την κτυπούσε, ότι την έδιωξε από το σπίτι και την τραυμάτισε με μαχαίρι, παραθέτοντας ως δικαιολογία το γεγονός ότι της είχε ζητηθεί να είναι περιεκτική κατά την υποβολή της αίτησής της, χωρίς να προσθέσει κάτι περαιτέρω. 

Αναφορικά με την εξωτερική συνοχή του ως άνω ισχυρισμού παρατίθενται πληροφορίες από πηγή πληροφόρησης που αναφέρουν ότι ο νόμος δεν απαγόρευε τον ακρωτηριασμό γυναικείων γεννητικών οργάνων (ΑΓΓΟ) στη Λιβερία, όμως – πρόσφατα – έχει θεσπιστεί εθνική απαγόρευση της πρακτικής από το Εθνικό Συμβούλιο Αρχηγών και Πρεσβυτέρων και έκλεισαν παραδοσιακά αγροτικά σχολεία που φέρουν την ονομασία «bush schools», στα οποία γινόταν η εν λόγω πρακτική. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με πληροφορίες από άλλη πηγή, στη Λιβερία οι πολίτες έχουν σε μεγάλο βαθμό τη δυνατότητα να κινούνται ελεύθερα. Σχετικώς λοιπόν κρίθηκε ότι τα λεγόμενα της αιτήτριας στερούνται εσωτερικής συνοχής και – ως κατ’ ουσία υπονοείται, χωρίς εντούτοις να καταγράφεται ρητά - έρχονται σε αντίθεση με τις πληροφορίες (ΠΧΚ) που εντόπισαν και γι’ αυτό ο ως άνω ισχυρισμός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Κατά την αξιολόγηση κινδύνου, κατόπιν ανασκόπησης της κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής (Monrovia) και λαμβανομένου υπόψη του προφίλ της αιτήτριας, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν υφίσταται εύλογη πιθανότητα να εκτεθεί σε κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή της και γι’ αυτό η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε απόφαση επιστροφής της αιτήτριας στη χώρα καταγωγής της.

Στις διευκρινήσεις η συνήγορος της αιτήτριας απέσυρε ρητά όλους τους ισχυρισμούς που προωθήθηκαν, πλην του ισχυρισμού περί μη δέουσας έρευνας στην επίδικη διαδικασία.

Οι καθ' ων η αίτηση αντέταξαν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, λήφθηκαν υπόψη και αξιολογήθηκαν άπαντες οι ισχυρισμοί της αιτήτριας, είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη και ορθή επί της ουσίας αυτής, ζητώντας γι’ αυτό απόρριψη της προσφυγής.

Δεδομένου ότι οι ως άνω μόνοι προωθούμενοι από την αιτήτρια ισχυρισμοί συμπλέκονται άρρηκτα με την επί της ουσίας ορθότητα της επίδικης απόφασης, προχωρώ λοιπόν με επί της ουσίας εξέταση της, εξ υπαρχής και επί όλων των ενώπιον μου στοιχείων, η οποία τελείται σε κάθε περίπτωση (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Κυπριακής Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Προχωρώ λοιπόν με αξιολόγηση των ενώπιον μου στοιχείων και ισχυρισμών.

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, αναφέρεται στην σελ.98, ότι «[...] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στην σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»

Ενόψει των ως άνω θα συμφωνήσω με την κατάληξη τους επί της αξιοπιστίας του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού της αιτήτριας, καθώς όσα είχε αναφέρει στην επίδικη συνέντευξη, ως οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν στην επίδικη έκθεση (ερ.71-73), στερούνταν κάθε ψήγματος αναμενόμενης λεπτομέρειας και βιωματικού στοιχείου, περιείχαν κενά αλλά και αντιφάσεις και στερούνταν χρονικής και λογικής συνοχής. Δεν έχω λοιπόν τίποτε εδώ να προσθέσω αναφορικά με την εσωτερική συνοχή των λεγομένων της αιτήτριας σχετικά με τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό, πέραν όσων ενδελεχώς καταγράφονται στην επίδικη έκθεση, τα οποία παρατίθενται πιο πάνω, στα πλαίσια της παρούσης, τα οποία υιοθετώ και δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω. Θα σημειώσω εδώ μόνο τα εξής. Το γεγονός και μόνο ότι η αιτήτρια συνέχισε να διαμένει με τον θείο της (και την οικογένεια του)  από το 2005, όταν και – σύμφωνα με τα λεγόμενα της – απεβίωσε ο πατέρας της, μέχρι το 2022, όταν και έφυγε από τη Λιβερία, ήτοι περί τα 22 έτη (τα 8 εκ των οποίων η ίδια ήταν ενήλικη, με επαρκές μορφωτικό επίπεδο και ικανή προς εργασία), χωρίς εντούτοις να πραγματωθούν οι όποιες απειλές κατ’ ισχυρισμό δεχόταν από τον θείο της, αποτελεί ισχυρή ένδειξη ότι ουδέν κίνδυνο αντιμετώπιζε και διαβρώνει την εσωτερική συνοχή των λεγομένων της, με δεδομένα και τα πολλά και σημαντικά κενά που εντοπίζονται στο αφήγημα της (βλ. και πιο πάνω, καταγραφή ευρημάτων καθ’ ων η αίτηση επί του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού).

Αναφορικά τώρα με την εξωτερική συνοχή του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού εντοπίζονται οι εξής πληροφορίες (ΠΧΚ), οι οποίες συνάδουν με όσα καταγράφονται στην επίδικη έκθεση (ερ.71-72).

Στις 6 Φεβρουαρίου του 2023, το NACCEL (National Council of Chiefs and Elders of Liberia) ανακοίνωσε την επιβολή εθνικής απαγόρευσης του FGM/C[1]. Μετά την απαγόρευση,  το NACCEL προέβη στο κλείσιμο παραδοσιακού αγροτικού σχολείου στην κομητεία Montserrado και άλλων τριών μυστικών αγροτικών σχολείων («bush schools»), σε άλλες τρείς διαφορετικές κομητείες, όπου λάμβανε χώρα η πρακτική[2]. Σε άρθρο δημοσιευμένο στην εφημερίδα The New Dawn αναφέρεται ότι παρά την απαγόρευση του Φεβρουαρίου του 2023, οι αναφορές δείχνουν ότι πολλά κορίτσια σε νεαρή ηλικία εξακολουθούν να υπόκεινται στην πρακτική ΑΓΓΟ, χωρίς να έχουν άλλη επιλογή[3].

Σύμφωνα με τη Δημογραφική και Υγειονομική Έρευνα της Λιβερίας 2019-2020, 38.2% των γυναικών και κοριτσιών μεταξύ των ηλικιών 15 και 49, έχουν υποστεί FGM/C[4]. Ωστόσο, άρθρο που εκδόθηκε τον Νοέμβριο του 2021 από τον οργανισμό UN Women, αναφέρει ότι 50% των γυναικών και κοριτσιών μεταξύ των ηλικιών 15-49, έχουν υποστεί FGM/C, συχνά χωρίς τη συγκατάθεσή τους[5].

Σε έκθεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (2024), αναφέρεται ότι τα δικαιώματα των γυναικών εξακολουθούν να αποτελούν σημαντική πρόκληση[6]. Φαινόμενα σεξουαλικής και έμφυλης βίας [sexual and gender-based violence (SGBV)], περιλαμβανομένης και της πρακτικής FGM, εξακολουθούν να εμφανίζονται με μεγάλη συχνότητα[7]. Σύμφωνα με την έκθεση του Freedom House για τη Λιβερία που εκδόθηκε το 2025 και αφορά το έτος 2024, η βία κατά των γυναικών συγκαταλέγεται ανάμεσα στα πιο «επίμονα προβλήματα» της χώρας[8].

Εκ των ως άνω δεν θα πρέπει να αμφισβητείται ότι τα όσα η αιτήτρια αναφέρει συνάδουν μερικώς, ήτοι ως προς την ύπαρξη των λεγόμενων Bush Schools, την έμφυλη βία και τις παραβιάσεις δικαιωμάτων που υφίστανται οι γυναίκες στη Λιβερία, παρότι όμως έχουν τα τελευταία έτη γίνει ενέργειες των Αρχών προς περιορισμό τους.

Εν προκειμένω όμως η παντελής εδώ έλλειψη εσωτερικής συνοχής των ισχυρισμών της αιτήτριας (ως ανωτέρω εξηγείται) είναι τέτοια που, στα πλαίσια συνολικής αξιολόγησης των στοιχείων της υπόθεσης, αποβαίνει μοιραία για τη συνολική αξιοπιστία και συνοχή τους, διαφορετική δε προσέγγιση θα οδηγούσε σε ανεπιφύλακτη αποδοχή ισχυρισμών οι οποίοι και στερούνται συνοχής αλλά και ευλόγως αναμενόμενων λεπτομερειών, ενάντια σε κάθε εύλογη κριτική θεώρηση. Θα πρέπει να τονισθεί ότι τα λεγόμενα ενός αιτητή παραμένουν πρωταρχικής σημασίας στην εξέταση της αξιοπιστίας του αφηγήματος του, αφού είναι στη βάση και με αφετηρία αυτούς που τελείται η συνολική αξιολόγηση αξιοπιστίας, λαμβανομένων υπόψη των διαθέσιμων επί τούτων πληροφοριών. Είναι δε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο που, ως και στο εγχειρίδιο «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου» (EASO), σελ.97, αναφέρεται, καθίσταται «αναγκαία η επαγρύπνηση για καταστάσεις στις οποίες ορισμένοι αιτούντες μπορεί να προσαρμόσουν τους ισχυρισμούς τους ώστε να είναι συνεπείς με συναφείς ΠΧΚ, οι οποίες κατά την άποψή τους θα στηρίξουν την αίτησή τους.». 

Θα συμφωνήσω λοιπόν με τους καθ’ ων η αίτηση και επί του ότι η διαβρωθείσα εσωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών της αιτήτριας καθίσταται, αναπόφευκτα, καταλυτική ως προς τη συνολική συνοχή του αφηγήματος της, ως και πιο πάνω εξηγώ.

Απομένει εδώ μια έρευνα για την κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής της αιτήτριας (Monrovia/Monteserrado) σε επικαιροποιημένη βάση.

Σύμφωνα με στοιχεία από τη βάση δεδομένων της πλατφόρμας ACLED (Armed Conflict Location & Event Data), τους τελευταίους 12 μήνες (τελευταία ενημέρωση στις 14/10/26) καταγράφηκαν στην επαρχία Montserrado County (όπου βρίσκεται η πόλη Monrovia), 34 περιστατικά ασφαλείας[9] με 1 θάνατο[10], σε σύνολο πληθυσμού περί των 2 εκατομμύριων κατοίκων[11] στη δε πόλη Monrovia, κατά το ίδιο διάστημα, καταγράφηκαν 22 περιστατικά[12] χωρίς θανάτους[13], ο δε πληθυσμός της πόλης ανέρχεται περί τα 2.4 εκατομμύρια[14].

Είναι κατάληξη μου εκ των ως άνω ότι δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα η αιτήτρια να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή της κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας και η ένταση στον τόπο διαμονής της δεν είναι του επιπέδου που απαιτείται προκειμένου να αποδοθεί συμπληρωματική προστασία, δεδομένου ότι δεν θεωρώ πως υφίστανται εν προκειμένω ιδιαίτερες περιστάσεις που θα επέτειναν τον κίνδυνο για γι’ αυτή, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό της περιοχής, στη βάση και της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» [15] (C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21, ΔΕΕ).

Σημειώνω ότι η αιτήτρια είναι περί των 30 ετών, υγιής, με δευτεροβάθμια εκπαίδευση και διαθέτει (έστω περιορισμένη) εργασιακή εμπειρία, έζησε δε όλη της τη ζωή στην Monrovia και – δεδομένου του ότι ο ισχυρισμός της περί του ότι έχει υποστεί κακομεταχείριση από τον θείο της έχει απορριφθεί ως αναξιόπιστος – θα πρέπει εδώ να γίνει δεκτό πως αυτή διατηρεί εκεί οικογενειακό δίκτυο (θείο/θεία/ξαδέλφια), με τους οποίους και διέμενε περί τα 17 έτη στο παρελθόν, τα οποία και δεικνύουν ότι αναμένεται – ευλόγως – να είναι σε θέση η αιτήτρια να λάβει, έστω προσωρινά, στήριξη και στέγαση, μέχρις ότου βιοποριστεί και εξασφαλίσει στέγαση, καθώς και τα αναγκαία χρειώδη, παρά τις όποιες αντιξοότητες ήθελε αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή της.

Δεν παραγνωρίζω ότι διαθέσιμες πληροφορίες αναφέρουν πως, παρότι οι γυναίκες και οι άνδρες απολαμβάνουν το ίδιο νομικό καθεστώς και τα ίδια δικαιώματα[16] στη Λιβερία, οι ανισότητες λόγω φύλου είναι συχνές στο εθιμικό δίκαιο, το οποίο παραμένει κυρίαρχο σε μεγάλο μέρος των αγροτικών περιοχών[17], όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζουν οικονομικές διακρίσεις και πληρώνονται λιγότερο από τους άνδρες[18], έχουν περιορισμένη πρόσβαση σε πιστωτικές και τραπεζικές υπηρεσίες και κοινωνική προστασία, τα οποία, μαζί με τα επίμονα στερεότυπα των φύλων και τις μεροληπτικές πολιτισμικές πρακτικές, συνιστούν προκλήσεις στην καθημερινότητα τους[19]. Παρά όμως τούτα, δεδομένου του προφίλ της αιτήτριας (βλ. ανωτέρω) και λαμβανομένου υπόψη του ότι αυτή θα διαμείνει σε αστικό κέντρο (στην πρωτεύουσα Monrovia), όπου η κατάσταση αναφορικά με τα δικαιώματα και ευκαιρίες των γυναικών είναι ουσιωδώς καλύτερη από τις αγροτικές περιοχές (βλ. ΠΧΚ πιο πάνω και ερ.69-70),  είναι κατάληξη μου εν προκειμένω πως δεν αναμένεται η αιτήτρια να στερηθεί των αναγκαίων χρειωδών ή και να παραμείνει χωρίς πιθανότητες βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης της στο άμεσα προβλέψιμο μέλλον (βλ. νομολογία ΕΔΑΔ[20]).

Έπεται ότι η αιτήτρια δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης [της] για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς [της], θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως οι έννοιες αυτές ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου [αντίστοιχα αρ.3 (5) και (6) του Κανονισμού 2024/1347/ΕΕ]. Δεδομένων δε και των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι τυχόν επιστροφή της συνιστά επαναπροώθηση.

Για τους λόγους που εξηγώ πιο πάνω η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ καθ' ων η αίτηση και εναντίον της αιτήτριας.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.