ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

Υπόθεση Αρ.: 2966/25

 

9 Οκτωβρίου, 2026

 

[Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

 

Μεταξύ:

 

W.R.

                                                                                                                               Αιτητού

           

  και

 

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου

 

Καθ' ων η αίτηση

 .........

 

Ο Αιτητής είναι παρών

 

X. Παφίτη για Γ. Βασιλόπουλο (κος.), Δικηγόρος για τον Αιτητή

 

Ρ. Προδρόμου (κα.), Δικηγόρος για τους Καθ' ων η αίτηση

 

 

Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.: Ο Αιτητής με την παρούσα προσφυγή στρέφεται κατά της απόφασης των Καθ’ ων η αίτηση ημερομηνίας 26.9.2025, με την οποία απορρίφθηκε η αίτηση του για διεθνή προστασία.

 Γεγονότα

1.             Τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως ακολούθως: Ο Αιτητής κατάγεται από το Πακιστάν και περί τις 16.5.2022 υπέβαλε αίτηση διεθνούς προστασίας. Στις 17.9.2025, πραγματοποιήθηκε συνέντευξη του Αιτητή από λειτουργό, ο οποίος υπέβαλε Έκθεση-Εισήγηση προς τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας Ασύλου (στο εξής: Προϊστάμενος) για απόρριψη της αίτησης ασύλου του Αιτητή και επιστροφή στη χώρα καταγωγής του. Η Εισήγηση εγκρίθηκε από τον Προϊστάμενο στις 26.9.2025, ο οποίος εξέδωσε παράλληλα και απόφαση επιστροφής του Αιτητή στη χώρα καταγωγής του. Η εν λόγω απορριπτική απόφαση, η οποία κοινοποιήθηκε στον Αιτητή στις 5.11.2025, αποτελεί το αντικείμενο της παρούσας προσφυγής.

Νομικοί Ισχυρισμοί

2.             Ο Αιτητής, διά της συνηγόρου του, κατά το στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, προωθεί ως λόγο προσφυγής την αναρμοδιότητα του οργάνου που έλαβε την επίδικη απόφαση. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι, μετά τη λήξη της απόσπασης της προηγούμενης Προϊσταμένης της Υπηρεσίας Ασύλου στις 8.12.2022, δεν υφίστατο κατά τον ουσιώδη χρόνο νομίμως διορισμένος Προϊστάμενος, ούτε είχε δημοσιευθεί σχετική πράξη διορισμού ή ανάθεσης καθηκόντων. Κατά τη θέση του, ελλείψει Προϊσταμένου, δεν μπορούσε άλλος λειτουργός να ασκεί εξουσίες εκ μέρους του, με αποτέλεσμα η κα Μιχαηλίδου, η οποία εξέδωσε την επίδικη απόφαση «για Προϊστάμενο», να στερείται αρμοδιότητας. Επικαλούμενος τα άρθρα 2 και 13 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως του 2023, προβάλλει περαιτέρω ότι η μη δημοσίευση των σχετικών πράξεων τις καθιστά ανυπόστατες. Επιπλέον, υποστηρίζει ότι η εξουσιοδότηση της εν λόγω λειτουργού περιοριζόταν στις αρμοδιότητες του περί Προσφύγων Νόμου και δεν εκτεινόταν στην έκδοση απόφασης επιστροφής δυνάμει του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου. Ως εκ τούτου, ζητεί την ακύρωση της επίδικης απόφασης λόγω αναρμοδιότητας. Αμφισβητεί παράλληλα κατά τρόπο γενικό την αξιολόγηση των Καθ’ ων η αίτηση ως προς την αίτηση του Αιτητή για διεθνή προστασία.

3.             Από την πλευρά τους οι Καθ' ων η αίτηση, υπεραμύνονται της ορθότητας της επίδικης απόφασης. Υποστηρίζουν ότι αυτή είναι αποτέλεσμα δέουσας έρευνας και ότι ορθώς κρίθηκε ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του Αιτητή σε καθεστώς διεθνούς προστασίας. Ως προς τον ισχυρισμό περί αναρμοδιότητας που προβάλλει ο Αιτητής, οι Καθ’ ων η αίτηση υποστηρίζουν ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο υφίστατο ισχύουσα υπουργική εξουσιοδότηση προς τον λειτουργό που έλαβε την επίδικη απόφαση. Κατά τη θέση τους, ο εξουσιοδοτημένος λειτουργός ενεργεί ως Προϊστάμενος και όχι ως αντικαταστάτης συγκεκριμένου προσώπου, συνεπώς η αποχώρηση της προηγούμενης Προϊσταμένης δεν επηρεάζει την ισχύ της εξουσιοδότησής του. Προσθέτουν ότι η θέση του Προϊσταμένου δεν είναι οργανική και ότι, βάσει της οργανωτικής δομής του Υπουργείου Εσωτερικών και της αρχής της συνεχούς λειτουργίας των διοικητικών οργάνων, δεν δημιουργήθηκε κενό διοίκησης. Διευκρινίζουν επίσης, ότι η δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας αφορούσε την απόσπαση της προηγούμενης Προϊσταμένης και όχι την ανάθεση των σχετικών εξουσιών.

4.             Περαιτέρω, επικαλούμενοι το άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου και τις διατάξεις περί εκχώρησης εξουσιών, υποστηρίζουν ότι επιτρέπεται η άσκηση των καθηκόντων του Προϊσταμένου από άλλο αρμοδίως εξουσιοδοτημένο λειτουργό. Αναφέρουν ότι, σύμφωνα με τα ερυθρά 61 και 67 του διοικητικού φακέλου, η έκθεση-εισήγηση εγκρίθηκε από φορέα, ο οποίος διέθετε σχετική υπουργική εξουσιοδότηση. Ως προς την απόφαση επιστροφής, προβάλλουν ότι τα άρθρα 13(2)(δ) και 18(7Β)(Α1) των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως του 2023 παρέχουν ρητώς σχετική εξουσία στον Προϊστάμενο και ότι η απόφαση αυτή αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της απορριπτικής απόφασης ασύλου. Προς υποστήριξη των θέσεών τους παραπέμπουν σε σχετική νομολογία και καταλήγουν ότι ο Αιτητής δεν προσκόμισε στοιχεία ικανά να ανατρέψουν το τεκμήριο νομιμότητας της επίδικης απόφασης.

Το νομικό πλαίσιο

5.             Η Σύμβαση περί του καθεστώτος των προσφύγων, η οποία υπογράφηκε στη Γενεύη στις 28 Ιουλίου 1951 και τέθηκε σε ισχύ στις 22 Απριλίου 1954 [Recueil des traités des Nations unies, τόμος 189, σ. 150, αριθ. 2545 (1954)], όπως συμπληρώθηκε με το Πρωτόκολλο περί του καθεστώτος των προσφύγων, το οποίο συνήφθη στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου 1967 και τέθηκε σε ισχύ στις 4 Οκτωβρίου 1967 (στο εξής: Σύμβαση της Γενεύης), ορίζει, στο άρθρο 1, τμήμα Α, σημείο 2, πρώτο εδάφιο, ότι ο όρος «πρόσφυγας» εφαρμόζεται επί παντός προσώπου το οποίο, «συνεπεία δικαιολογημένου φόβου διώξεως λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως ή πολιτικών πεποιθήσεων, ευρίσκεται εκτός της χώρας της οποίας έχει την ιθαγένεια και δεν δύναται ή, λόγω του φόβου τούτου, δεν επιθυμεί να απολαύη της προστασίας της χώρας ταύτης».

6.             Ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, σχετικά με τις απαιτήσεις για την αναγνώριση των υπηκόων τρίτων χωρών ή των ανιθαγενών ως δικαιούχων διεθνούς προστασίας, για ένα ενιαίο καθεστώς για τους πρόσφυγες ή για τα άτομα που δικαιούνται επικουρική προστασία και για το περιεχόμενο της παρεχόμενης προστασίας, για την τροποποίηση της οδηγίας 2003/109/ΕΚ του Συμβουλίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2011/95/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου (στο εξής: Κανονισμός αναγνώρισης/Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347), δυνάμει του άρθρου 42 αυτού, εφαρμόζεται από την 12.6.2026 (βλ. διορθωτικό[1]).

7.             Το άρθρο 3 στοιχείο 5) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσφυγας».

8.             Ο όρος «πρόσφυγας» ορίζεται και στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του περί Προσφύγων Νόμου του 2026.

9.             Το καθεστώς του πρόσφυγα χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

10.          Το άρθρο 3 στοιχείο 6) του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 ορίζει τον όρο «πρόσωπο που δικαιούται επικουρική προστασία».

11.          Το καθεστώς επικουρικής προστασίας χορηγείται σε υπηκόους τρίτων χωρών ή σε ανιθαγενείς που πληρούν τις οικείες προϋποθέσεις σύμφωνα με τα κεφάλαια ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

12.          Αντιστοίχως, οι εφαρμοστικές του ενωτικού νομοθετικού πλαισίου διατάξεις του περί Προσφύγων Νόμου, ορίζουν τα εξής:

13.          Το άρθρο 51 του περί Προσφύγων Νόμου προβλέπει ότι:

«51. Ο Προϊστάμενος με απόφασή του χορηγεί το καθεστώς πρόσφυγα σε αιτητή, εάν κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του έχει αποδειχθεί ότι πληροί τις προϋποθέσεις που προβλέπονται στις διατάξεις των Κεφαλαίων ΙΙ και ΙΙΙ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

14.          Το άρθρο 53 του περί Προσφύγων Νόμου ορίζει ότι:

 «53. Ο Προϊστάμενος, με απόφασή του, χορηγεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας σε αιτητή εάν, κατά τη διοικητική διαδικασία εξέτασης της αίτησής του, έχει αποδείξει ότι πληροί τις προϋποθέσεις των Κεφαλαίων ΙΙ και V του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347».

15.          Το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, το οποίο τιτλοφορείται «Υποβολή πληροφοριών και αξιολόγηση γεγονότων και περιστάσεων» προβλέπει τα εξής:

«1.   Οι αιτούντες υποβάλλουν όλα τα στοιχεία που διαθέτουν και τα οποία τεκμηριώνουν την αίτηση διεθνούς προστασίας. Για τον σκοπό αυτό, οι αιτούντες συνεργάζονται πλήρως με την αποφαινόμενη αρχή και με άλλες αρμόδιες αρχές και παραμένουν παρόντες και διαθέσιμοι στο έδαφος του κράτους μέλους που είναι υπεύθυνο για την εξέταση της αίτησής τους καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, μεταξύ άλλων κατά την αξιολόγηση των σχετικών στοιχείων της αίτησης.[…]».

16.          Επισημαίνεται συναφώς ότι, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης της ιδιότητας του πρόσφυγα και χορήγησης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, το νέο ενωσιακό κανονιστικό πλαίσιο δεν επέφερε ουσιώδεις μεταβολές σε σχέση με το προϊσχύσαν καθεστώς της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ και των αντίστοιχων εθνικών εναρμονιστικών ρυθμίσεων, αλλά διατήρησε, κατ’ ουσίαν, τα ίδια κριτήρια υπαγωγής στα δύο καθεστώτα διεθνούς προστασίας.

17.          Ο Κανονισμός 2 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Διαδικαστικών Κανονισμών του 2019 έως 2023 έχει ως ακολούθως:

«Ο Διαδικαστικός Κανονισμός του Ανωτάτου Συνταγματικού Δικαστηρίου 1962, και οι περί της Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διαδικαστικοί Κανονισμοί (Αρ.1) Διαδικαστικοί Κανονισμοί του 2015, τυγχάνουν εφαρμογής σε όλες τις προσφυγές που καταχωρούνται στο Διοικητικό Δικαστήριο Διεθνούς Προστασίας από 18.6.2019, με τις αναγκαίες τροποποιήσεις που αναφέρονται στη συνέχεια και κατ’ ανάλογη εφαρμογή των δικονομικών κανόνων και πρακτικής που ακολουθούνται και εφαρμόζονται στις ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου προσφυγές εκτός αν ήθελε άλλως ορίσει το Δικαστήριο.».

18.          Το άρθρο 11 των περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμων του 2018 έως 2026 (στο εξής: o περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμος) καθορίζει τη δικαιοδοσία του παρόντος Δικαστηρίου.

19.          Στο ερμηνευτικό άρθρο 2 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως του 2023, ο όρος «Προϊστάμενος» ορίζεται ως ακολούθως (η υπογράμμιση είναι του παρόντος Δικαστηρίου):

«Προϊστάμενος» σημαίνει αρμόδιο λειτουργό ο οποίος προΐσταται της Υπηρεσίας Ασύλου και περιλαμβάνει οποιοδήποτε άλλο αρμόδιο λειτουργό της εν λόγω Υπηρεσίας που εξουσιοδοτείται από τον Υπουργό, για να ασκεί όλες ή οποιεσδήποτε από τις εξουσίες ή να εκτελεί όλα ή οποιαδήποτε από τα καθήκοντα του Προϊσταμένου·».

20.            Το άρθρο 13 των ιδίων νόμων το οποίο τιτλοφορείται ως «Κανονική διαδικασία εξέτασης αιτήσεων» προβλέπει τα εξής (η έμφαση είναι του παρόντος Δικαστηρίου):

«13.-(1) Κατά την κανονική διαδικασία εξέτασης αιτήσεων, ο αρμόδιος λειτουργός εξετάζει την αίτηση και προβαίνει σε προσωπική συνέντευξη του αιτητή, εκτός στις περιπτώσεις όπου τέτοια συνέντευξη δυνατό να έχει ήδη πραγματοποιηθεί δυνάμει του εδαφίου (2) του άρθρου 12Δ.

(2) Ο Προϊστάμενος, μετά την εξέταση της έκθεσης του αρμόδιου λειτουργού, δύναται, με απόφασή του:

(α)  Να αναγνωρίσει τον αιτητή ως πρόσφυγα·

(β) να αναγνωρίσει στον αιτητή το καθεστώς συμπληρωματικής προστασίας·

(γ) […]

(δ) να απορρίψει την αίτηση και, σε περίπτωση που αυτό εφαρμόζεται, να εκδώσει απόφαση επιστροφής και/ή απομάκρυνσης και/ή διάταγμα απέλασης, η οποία αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα αυτής, δυνάμει του περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου:

Νοείται ότι, η εκτέλεση της απόφασης επιστροφής και/ή απομάκρυνσης και/ή του διατάγματος απέλασης τελεί υπό την επιφύλαξη των διατάξεων των άρθρων 4 και 8:

Νοείται περαιτέρω ότι, σε περίπτωση που το αρμόδιο δικαστήριο ακυρώσει την απόφαση επιστροφής ή/και απομάκρυνσης ή/και το διάταγμα απέλασης, η απόφαση για απόρριψη του αιτήματος για διεθνή προστασία δεν συμπαρασύρεται σε ακύρωση, εκτός εάν το δικαστήριο διατάξει διαφορετικά.».[2]

21.          Επισημαίνεται τέλος συναφώς, ότι η παρούσα αίτηση διεθνούς προστασίας, υποβληθείσα στις 16.5.2022, εξακολουθεί να διέπεται, ως προς το διαδικαστικό της πλαίσιο, από την Οδηγία 2013/32/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2013, σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας και τις αντίστοιχες εθνικές εναρμονιστικές διατάξεις, καθότι, σύμφωνα με το άρθρο 79 παράγραφοι 2 και 3 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1348 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 14ης Μαΐου 2024, για τη θέσπιση κοινής διαδικασίας διεθνούς προστασίας στην Ένωση και την κατάργηση της Οδηγίας 2013/32/ΕΕ, ο εν λόγω Κανονισμός εφαρμόζεται επί αιτήσεων διεθνούς προστασίας που υποβάλλονται από τις 12.6.2026 και εφεξής. Αντιθέτως, ως προς τις ουσιαστικές προϋποθέσεις αναγνώρισης διεθνούς προστασίας, εφαρμοστέος είναι, από τις 12.6.2026, ο Κανονισμός (ΕΕ) 2024/1347, δεδομένου ότι το άρθρο 42 αυτού προβλέπει την εφαρμογή του από την εν λόγω ημερομηνία, χωρίς να εισάγει αντίστοιχη μεταβατική εξαίρεση για αιτήσεις που υποβλήθηκαν προγενέστερα και των οποίων η εξέταση εξακολουθεί να εκκρεμεί. Συναφώς, το άρθρο 41 του ίδιου Κανονισμού προβλέπει την κατάργηση της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ από τις 12.6.2026.

Κατάληξη

22.          Επισημαίνεται εν πρώτοις ότι το ζήτημα που εγείρεται αναφορικά με την κατ΄ ισχυρισμό αναρμοδιότητα του διοικητικού οργάνου να εγκρίνει την απόφαση, ως θέμα δημοσίας τάξεως, δύναται να εξεταστεί και αυτεπαγγέλτως από το παρόν Δικαστήριο (βλ. A. Έ. Aρ. 2728 Σύνδεσμος Ασφαλιστικών Εταιρειών Κύπρου ν. Επιτροπής Προστασίας του Ανταγωνισμού, ημερ. 5.6.2002, (2002) 3 Α.Α.Δ. 314). Εν προκειμένω, θα προχωρήσω στην εξέταση αυτού του εγειρόμενου λόγου, καθώς έχω ενώπιόν μου όλα τα ουσιώδη στοιχεία.  Η επίδικη απόφαση ημερομηνίας 26.9.2025 λήφθηκε από την κα Θ. Μ. στη βάση ισχύουσας κατά τον ουσιώδη χρόνο εξουσιοδότησης ημερομηνίας 13.9.2023, η οποία εντοπίζεται ως ερυθρό 31 του διοικητικού φακέλου. Με βάση αυτήν δόθηκε εξουσιοδότηση από τον τέως Υπουργό Εσωτερικών προς την κα Μιχαηλίδου όπως εκτελεί τα καθήκοντα Προϊσταμένου, στο πλαίσιο έκδοσης αποφάσεων επί αιτημάτων διεθνούς προστασίας, συμπεριλαμβανομένων και αποφάσεων, δυνάμει του άρθρου 2 του περί Προσφύγων Νόμου. Υπάρχει δηλαδή, ρητή διάταξη Νόμου που επιτρέπει την μεταβίβαση της εξουσίας λήψης τέτοιων αποφάσεων σε οποιοδήποτε άλλο λειτουργό της Υπηρεσίας Ασύλου εκτός από τον Προϊστάμενο της Υπηρεσίας αυτής. Δεδομένου του ότι η απόφαση η οποία λήφθηκε από εξουσιοδοτημένο από τον Υπουργό Εσωτερικών πρόσωπο, λαμβάνοντας υπόψη ότι επιτρέπεται η εκχώρηση αυτών των εξουσιών δυνάμει της ανωτέρω διάταξης λαμβάνοντας υπόψη ότι η εν λόγω εξουσιοδότηση (που περιέχει ρητά τις εν λόγω αρμοδιότητες) δεν είχε ανακληθεί κατά τον ουσιώδη χρόνο από το όργανο που τη μεταβίβασε, μέχρι την ανάκλησή της και/ή μέχρι την σύνταξη τυχόν νέας εξουσιοδότησης η μεταβίβαση αρμοδιότητας εξακολουθεί να ισχύει.

23.          Ούτε το ζήτημα που αφορά στη λήξη της απόσπασης της κας Μ. Χρυσομηλά-Κουρσουμπά, για εκτέλεση καθηκόντων προς ικανοποίηση υπηρεσιακών αναγκών στην Υπηρεσία Ασύλου στις 8.12.2022 (όπως προκύπτει από δημοσίευση στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας Α’, ημερομηνίας 16.4.2020), συνιστά λόγο ακύρωσης της προσβαλλόμενης απόφασης.

24.          Ειδικότερα, ως «Προϊστάμενος» κατά την έννοια του νόμου και ως φορέας του οργάνου που εξέδωσε την επίδικη πράξη νοείται η κ. Θ.Μ. και όχι η κα Χρυσομηλά-Κουρσουμπά. Το γεγονός ότι στην επιστολή κοινοποίησης της επίδικης πράξης φέρεται να υπογράφει άλλος λειτουργός «για τον Προϊστάμενο» της Υπηρεσίας Ασύλου, ακόμη και αν υποτεθεί ότι κατά τον ουσιώδη χρόνο η θέση του Προϊσταμένου ήταν κενή — στοιχείο το οποίο δεν προκύπτει από τα ενώπιον του Δικαστηρίου δεδομένα — ουδόλως επηρεάζει τη νομιμότητα της επίδικης πράξης. Και τούτο διότι, όπως έχει ήδη αναλυθεί ανωτέρω, η επίδικη απόφαση εκδόθηκε από τον καθ’ ύλην αρμόδιο φορέα, ήτοι η Κα Θ.Μ., κατά την έννοια του άρθρου 2 του Νόμου, συνιστούσε τον «Προϊστάμενο», ως πρόσωπο δεόντως εξουσιοδοτημένο να ασκεί τις σχετικές αρμοδιότητες.

25.          Περαιτέρω, δεν ευσταθεί η θέση του Αιτητή ότι, προκειμένου να είναι δυνατή η άσκηση των επίμαχων αρμοδιοτήτων από εξουσιοδοτημένο Λειτουργό, θα έπρεπε κατά τον χρόνο παροχής ή άσκησης της εξουσιοδότησης να υφίσταται συγκεκριμένο πρόσωπο το οποίο να κατέχει ή να ασκεί τη θέση του Προϊσταμένου της Υπηρεσίας Ασύλου. Τέτοια προϋπόθεση δεν προκύπτει από το γράμμα του άρθρου 2 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως του 2023 και η αποδοχή της θα ισοδυναμούσε με προσθήκη όρου τον οποίο ο νομοθέτης δεν έχει θεσπίσει. Αντιθέτως, κατά τη ρητή ερμηνευτική διάταξη του άρθρου 2, ο όρος «Προϊστάμενος» δεν καταλαμβάνει αποκλειστικά τον αρμόδιο λειτουργό ο οποίος πράγματι προΐσταται της Υπηρεσίας Ασύλου, αλλά «περιλαμβάνει οποιοδήποτε άλλο αρμόδιο λειτουργό της εν λόγω Υπηρεσίας που εξουσιοδοτείται από τον Υπουργό, για να ασκεί όλες ή οποιεσδήποτε από τις εξουσίες ή να εκτελεί όλα ή οποιαδήποτε από τα καθήκοντα του Προϊσταμένου». Συνεπώς, ο νόμος αναγνωρίζει αυτοτελώς ως «Προϊστάμενο», για τους σκοπούς άσκησης των εξουσιών που καλύπτει η σχετική εξουσιοδότηση, και τον δεόντως εξουσιοδοτημένο λειτουργό. Η νομιμότητα της άσκησης των εξουσιών αυτών δεν εξαρτάται, επομένως, από την ταυτόχρονη ύπαρξη άλλου συγκεκριμένου φυσικού προσώπου που να κατέχει ή να ασκεί τη θέση του Προϊσταμένου. Η αντίθετη ερμηνεία που εισηγείται ο Αιτητής δεν βρίσκει έρεισμα στο γράμμα ή το σκοπό της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης.

26.          Ούτε ευσταθεί ο περαιτέρω ισχυρισμός ότι η επίδικη εξουσιοδότηση, επειδή παραχωρήθηκε για την άσκηση εξουσιών του Προϊσταμένου δυνάμει του περί Προσφύγων Νόμου, δεν μπορούσε να καταλαμβάνει την έκδοση της απόφασης επιστροφής. Η εξουσία έκδοσης τέτοιας απόφασης ερείδεται ήδη ρητώς στον ίδιο τον περί Προσφύγων Νόμο. Ειδικότερα, το άρθρο 13(2)(δ), όπως ίσχυε κατά τον ουσιώδη χρόνο, παρέχει στον Προϊστάμενο, μετά την εξέταση της έκθεσης του αρμόδιου λειτουργού, την εξουσία να απορρίψει την αίτηση διεθνούς προστασίας και, όπου αυτό εφαρμόζεται, «να εκδώσει απόφαση επιστροφής και/ή απομάκρυνσης και/ή διάταγμα απέλασης», η οποία αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της απορριπτικής απόφασης. Η παραπομπή της ίδιας διάταξης στον περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμο δεν μεταβάλλει την πηγή της αρμοδιότητας του Προϊσταμένου ούτε δημιουργεί αυτοτελή απαίτηση για πρόσθετη εξουσιοδότηση δυνάμει του τελευταίου νόμου. Αντιθέτως, ο περί Προσφύγων Νόμος είναι εκείνος που αναθέτει ρητώς στον Προϊστάμενο την εξουσία έκδοσης της απόφασης επιστροφής στο πλαίσιο της απόρριψης της αίτησης διεθνούς προστασίας, παραπέμποντας στον περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμο ως προς το εφαρμοστέο νομικό πλαίσιο και τις προϋποθέσεις που διέπουν την έκδοση της σχετικής απόφασης. Ως εκ τούτου, εφόσον η κα. Θ.Μ. ήταν κατά τον ουσιώδη χρόνο νομίμως εξουσιοδοτημένη να ασκεί τις σχετικές εξουσίες και να εκτελεί τα αντίστοιχα καθήκοντα του Προϊσταμένου δυνάμει του περί Προσφύγων Νόμου, η εξουσιοδότηση αυτή καταλάμβανε και την εξουσία που το άρθρο 13(2)(δ) απονέμει στον Προϊστάμενο προς έκδοση απόφασης επιστροφής.

27.          Υπό το φως των ανωτέρω, ούτε η λήξη της απόσπασης της κας Χρυσομηλά-Κουρσουμπά ούτε η κατ’ ισχυρισμό απουσία άλλου προσώπου που να κατείχε κατά τον ουσιώδη χρόνο τη θέση του Προϊσταμένου επηρεάζουν τη νομιμότητα της επίδικης απόφασης. Κρίσιμο είναι ότι η κα. Θ.Μ., η οποία εξέδωσε την επίδικη πράξη, ενέπιπτε κατά τον ουσιώδη χρόνο στην έννοια του «Προϊσταμένου» κατά το άρθρο 2 του Νόμου, δυνάμει ισχύουσας εξουσιοδότησης του Υπουργού Εσωτερικών, και ασκούσε εξουσία την οποία ο ίδιος ο περί Προσφύγων Νόμος αναγνωρίζει στον Προϊστάμενο. Ως εκ τούτου, οι περί του αντιθέτου ισχυρισμοί του Αιτητή απορρίπτονται και ο υπό εξέταση ισχυρισμός του Αιτητή περί αναρμοδιότητας απορρίπτεται ως αβάσιμος.

28.          Ως προς τους ισχυρισμούς του Αιτητή περί πλημμελούς αξιολόγησης της αίτησής του επισημαίνεται εκ προοιμίου ότι το παρόν Δικαστήριο, ως δικαστήριο ουσίας, δικάζει την ενώπιόν του προσφυγή αξιολογώντας εξ υπαρχής την αίτηση του εκάστοτε αιτητή για διεθνή προστασία, τόσο κατά το νόμο όσο και κατ’ ουσίαν. Δεν περιορίζεται, συνεπώς, μόνο στην εξέταση της διαδικασίας και των στοιχείων κρίσης της διοικητικής αρχής που εξέδωσε την προσβαλλόμενη πράξη, αλλά εξετάζει την ουσιαστική ορθότητά της de novo και ex nunc.  (Βλ. Aπόφαση του ΔΕΕ της 3ης Απριλίου 2025, C‑283/24 [Barouk], B. F. κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, ECLI:EU:C:2025:236, απόφαση του ΔΕΕ ημερομηνίας 29 Ιουλίου 2019, Torubarov, C-556/17, EU:C:2019:626, σκέψεις 50 έως 53 (σύμφωνα με την οποία το δικαστήριο πραγματοποιεί «πλήρη και ex nunc εξέταση τόσο των πραγματικών όσο και των νομικών ζητημάτων, ιδίως, κατά περίπτωση, εξέταση των αναγκών διεθνούς προστασίας) Έφεση κατά Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Aρ. 107/2023, Δημοκρατία ν. Q.B.T., απόφαση ημερ. 11.2.2025, Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 17/2021 Janelidze ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 21.9.2021· Έφεση κατά Απόφασης Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Αρ. 35/2023 Lubangamu ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερ. 5.12.2024). Ο εκάστοτε αιτητής αναμένεται να προβάλει, στο πλαίσιο της διοικητικής ή και της παρούσας δικαστικής διαδικασίας, τέτοιους συγκεκριμένους και ειδικούς ισχυρισμούς, οι οποίοι εν δυνάμει θα δικαιολογούσαν την υπαγωγή του στο καθεστώς διεθνούς προστασίας. Η πιο πάνω ανάλυση λόγω της έκτασης της δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου καθιστά αλυσιτελή την προβολή υποπεριπτώσεων λόγων προσφυγής π.χ. έλλειψη δέουσας έρευνας και αιτιολογίας, πλάνη, ορισμένες διαδικαστικές πλημμέλειες κατά την έκδοση της επίδικης πράξης. Εν προκειμένω, η Αιτήτρια εκπροσωπούμενη και δια συνηγόρου, έχει την ευκαιρία να εκθέσει τους ισχυρισμούς του και να λάβει όλα τα δέοντα δικονομικά μέσα προς τεκμηρίωσή τους [Βλ. «Εγχειρίδιο Διοικητικού Δικαίου», Επαμεινώνδας Π. Σπηλιωτόπουλος, 14^ης Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 260, υποσημ. 72, «Εισηγήσεις Διοικητικού Δικονομικού Δικαίου, Χαράλαμπος Χρυσανθάκης, 2^η Έκδοση, Νομική Βιβλιοθήκη, σελ. 247 και Π.Δ. Δαγτόγλου, (Διοικητικό Δικονομικό Δίκαιο), σελ. 552]. Ως αλυσιτελής χαρακτηρίζεται ο λόγος προσφυγής, ο οποίος ακόμα και αν γίνει δεκτός δεν πρόκειται να οδηγήσει σε ακύρωση της προσβαλλόμενης πράξης [Βλ. Η προβολή ισχυρισμών στις διοικητικές διαφορές ουσίας, Α. Αθ. Αρχοντάκη, Νομική Βιβλιοθήκη, σ. 100].

29.          Συναφές εν προκειμένω είναι και το άρθρο 4 παράγραφος 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Από τις εν λόγω διατάξεις απορρέει καταρχάς η υποχρέωση του Αιτητή να καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια προς τεκμηρίωση της αίτησης ασύλου του. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου [Βλ. ενδεικτικώς, Υπόθ. Αρ. 1721/2011, Ηοοman & Mahiab Khanbabaie v. Aναθεωρητικής Αρχής Προσφύγων, ημερ. 30.6.2016, ECLI:CY:AD:2016:D320] αποτελεί υποχρέωση του Αιτητή ασύλου να επικαλεστεί έστω και χωρίς να προσκομίσει τυπικά αποδεικτικά στοιχεία, συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά που του προκαλούν κατά τρόπο αντικειμενικώς αιτιολογημένο, φόβο δίωξης στη χώρα του για κάποιον από τους λόγους που αναφέρει το άρθρο 3 του περί Προσφύγων Νόμου [βλ. επίσης νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, αποφάσεις αρ. 1093/2008, 817/2009 και 459/2010]. Εν συνεχεία ωστόσο, λόγω ακριβώς της δυσχέρειας του Αιτητή ασύλου να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία την αίτησή του, γεννάται υποχρέωση της διοίκησης να συνδράμει τον Αιτητή σε αυτήν την προσπάθεια προβολής και τεκμηρίωσης των ισχυρισμών του [βλ. Εγχειρίδιο για τις Διαδικασίες και τα Κριτήρια Καθορισμού του Καθεστώτος των Προσφύγων της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών παρ. 195 επ., Βλ. επίσης αναφορικά με την ενεργό συνεργασία Απόφαση του ΔΕΕ της 22ας Νοεμβρίου 2012, Υπόθεση C‑277/11, M. M., ECLI: EU:C:2012:744, σκέψεις 63 έως 68).

30.          Η ανωτέρω προσέγγιση δεν μεταβάλλεται υπό το νέο κανονιστικό πλαίσιο. Ειδικότερα, το άρθρο 4 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 εξακολουθεί να κατοχυρώνει την αρχή της κοινής υποχρέωσης συνεργασίας κατά την εξέταση της αίτησης διεθνούς προστασίας, προβλέποντας αφενός την υποχρέωση του αιτητή να υποβάλει το συντομότερο δυνατό όλα τα στοιχεία και τις πληροφορίες που διαθέτει προς θεμελίωση της αίτησής του και, αφετέρου, την αντίστοιχη υποχρέωση των αρμόδιων αρχών να συνεργάζονται ενεργά με τον αιτητή για τη συλλογή και αξιολόγηση των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών. Η ρύθμιση αυτή αποτελεί ουσιαστικά συνέχεια του προϊσχύσαντος άρθρου 4 της Οδηγίας 2011/95/ΕΕ, όπως αυτό είχε μεταφερθεί στο εθνικό δίκαιο μέσω του άρθρου 16 των περί Προσφύγων Νόμων του 2000 έως 2025 (έως την αντικατάστασή του από τον περί Προσφύγων Νόμο του 2026), χωρίς να επιφέρει ουσιώδη διαφοροποίηση ως προς την κατανομή του βάρους συνεργασίας και απόδειξης κατά την εξέταση της αίτησης.

31.          Προχωρώντας στην εξέταση της ουσίας των ισχυρισμών του Αιτητή, επισημαίνεται ότι, κατά την καταγραφή της αίτησής του, αυτός ανέφερε ότι ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένειά του χωρίς να της παρέχει οποιαδήποτε υποστήριξη. Ο ίδιος ο Αιτητής δήλωσε ότι είναι έγγαμος και πατέρας τεσσάρων τέκνων, των οποίων έχει αναλάβει την οικονομική συντήρηση. Παράλληλα, ανέφερε ότι συνδράμει οικονομικά και την αδελφή του, η οποία επίσης έχει τέσσερα τέκνα και, μετά τον θάνατο του συζύγου της, στερείται επαρκούς οικονομικής στήριξης. Κατά τους ισχυρισμούς του, ο ίδιος αποτελεί το μόνο πρόσωπο που δύναται να στηρίξει οικονομικά τόσο τη δική του οικογένεια όσο και την οικογένεια της αδελφής του. Εργαζόμενος, ωστόσο, στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές, δεν μπορούσε, κατά τα λεγόμενά του, να εξασφαλίσει ικανοποιητικό εισόδημα, ώστε να ανταποκρίνεται στις οικονομικές αυτές υποχρεώσεις. Για τον λόγο αυτό αποφάσισε να μεταβεί στις ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές, αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες απασχόλησης και υψηλότερες απολαβές.

32.          Κατά το στάδιο της συνέντευξης και ως προς τα προσωπικά του στοιχεία, ο Αιτητής δήλωσε ότι γεννήθηκε το 1988 στο χωριό Kalabigman της περιφέρειας Swat του Πακιστάν, όπου διέμενε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του μέχρι την αναχώρησή του από τη χώρα. Ανέφερε ότι, κατά περιόδους, εργαζόταν στο Καράτσι και σε άλλες πόλεις, επιστρέφοντας στο χωριό του μετά την ολοκλήρωση της εργασίας του. Δήλωσε Πακιστανός υπήκοος και μουσουλμάνος σουνίτης ως προς το θρήσκευμα. Αναφορικά με την οικογενειακή του κατάσταση, ανέφερε ότι είναι έγγαμος και πατέρας τεσσάρων παιδιών. Η σύζυγος και τα παιδιά του διαμένουν στην οικογενειακή οικία στο χωριό καταγωγής του, μαζί με τη μητέρα του και την αδελφή του, η οποία έχει επίσης τέσσερα παιδιά. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια, νυμφεύθηκε άλλη γυναίκα και διαμένει στο Καράτσι. Ο Αιτητής διατηρεί επικοινωνία με τα μέλη της οικογένειάς του, περιλαμβανομένου, περιστασιακά, του πατέρα του, ενώ δήλωσε ότι δεν έχει συγγενείς στην Κυπριακή Δημοκρατία.

33.          Ως προς το εκπαιδευτικό του υπόβαθρο, δήλωσε ότι φοίτησε μέχρι τη δεύτερη τάξη του δημοτικού σχολείου, διακόπτοντας τη φοίτησή του λόγω οικονομικών δυσχερειών. Ανέφερε ότι ομιλεί ουρντού, παστού και λίγα αραβικά. Αναφορικά με την εργασιακή του πείρα, δήλωσε ότι από την παιδική του ηλικία εργαζόταν στη θραύση λίθων και ότι, μετά την αποχώρηση του πατέρα του, ανέλαβε την οικονομική στήριξη της οικογένειας. Κατά τον χρόνο της συνέντευξης εργαζόταν σε αρτοποιείο. Δήλωσε επίσης ότι δεν αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας, ότι δεν υπηρέτησε στον στρατό και ότι ούτε ο ίδιος ούτε μέλη της οικογένειάς του ανήκαν σε πολιτική, θρησκευτική, στρατιωτική, εθνοτική ή κοινωνική οργάνωση ή ομάδα.

34.          Αναφορικά με την αναχώρησή του, ο Αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε το Πακιστάν στις 8.9.2021, ταξιδεύοντας μόνος με το διαβατήριό του και χωρίς να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα κατά την έξοδό του από τη χώρα. Μετέβη αρχικά στις μη ελεγχόμενες από την Κυβέρνηση της Δημοκρατίας περιοχές, έχοντας εξασφαλίσει «άδεια εργασίας». Ανέφερε, ωστόσο, ότι δεν πληρωνόταν και ότι ο μεσάζων είχε λάβει από αυτόν μεγάλο χρηματικό ποσό. Ακολούθως, αφού πληροφορήθηκε ότι στις ελεγχόμενες περιοχές θα μπορούσε να εξασφαλίσει υψηλότερες απολαβές και βοήθεια, εισήλθε σε αυτές περί τον Απρίλιο του 2022. Δήλωσε ότι δεν επέστρεψε έκτοτε στο Πακιστάν και ότι χρηματοδότησε το ταξίδι του με δανεικά χρήματα από εξαδέλφους του και με τη συνδρομή γειτόνων, τα οποία αποπληρώνει σταδιακά.

35.          Ως προς τους λόγους που τον ώθησαν να εγκαταλείψει τη χώρα καταγωγής του, ο Αιτητής ανέφερε ότι ο σύζυγος της αδελφής του εργαζόταν ως εργολάβος και ότι οι Ταλιμπάν επιθυμούσαν να εργαστεί για αυτούς. Σύμφωνα με την αφήγησή του, ο τελευταίος εξαφανίστηκε για σαράντα έως σαράντα πέντε ημέρες και, όταν αφέθηκε ελεύθερος, ήταν πολύ άρρωστος, του δόθηκαν ρύζι και άλλα είδη και έλαβε θεραπεία. Τέσσερις έως πέντε μήνες αργότερα, άγνωστα πρόσωπα τον απήγαγαν και, μετά από ορισμένες ημέρες, εντοπίστηκε η σορός του. Ο Αιτητής διευκρίνισε ότι δεν γνωρίζει ποιοι ευθύνονταν για την απαγωγή αυτή. Μετά τον θάνατό του, η αδελφή του εγκαταστάθηκε μαζί με τα τέσσερα παιδιά της στην οικογενειακή οικία, με αποτέλεσμα ο ίδιος να αναλάβει και τη δική τους οικονομική στήριξη

36.          Ο Αιτητής προσδιόρισε ως λόγους αναχώρησής του τη φτώχεια, την έλλειψη θέσεων εργασίας και την αδυναμία του να συντηρήσει τη δική του οικογένεια και την οικογένεια της αδελφής του. Ανέφερε ότι επιδίωκε να εξασφαλίσει καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και εκπαίδευσης για τα τέκνα του και ότι πληροφορήθηκε πως στην Κύπρο θα μπορούσε να λάβει βοήθεια. Ερωτηθείς σχετικά, διευκρίνισε ότι ο ίδιος δεν συνδέεται με το περιστατικό που αφορούσε τους Ταλιμπάν και ότι σκοπός του ήταν να εργαστεί ώστε να στηρίξει τις δύο οικογένειες. Δήλωσε ότι αποστέλλει χρήματα στην οικογένειά του και ότι, χάρη στη συνδρομή του, δύο παιδιά της αδελφής του και ένα δικό του παιδί φοιτούν στο σχολείο.

37.          Τέλος, ερωτηθείς τι θεωρεί ότι θα συμβεί σε περίπτωση επιστροφής του στο Πακιστάν, ανέφερε ότι δεν θα μπορέσει να εργαστεί και να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του, με αποτέλεσμα να υπονομευθεί το μέλλον των παιδιών του. Για τον λόγο αυτό επιθυμεί να παραμείνει στην Κύπρο. Δήλωσε ότι ουδέποτε συνελήφθη ή κρατήθηκε στη χώρα καταγωγής του και ότι οι αρχές της χώρας του θα του επέτρεπαν να επιστρέψει.

38.          Αξιολογώντας τις δηλώσεις του Αιτητή και εν γένει την αίτησή για διεθνή προστασία, οι Καθ’ ων η αίτηση διέκριναν δύο ουσιώδεις ισχυρισμούς: αφενός, την ταυτότητα, τη χώρα καταγωγής, τα προσωπικά στοιχεία και το προφίλ του Αιτητή και, αφετέρου, τους οικονομικής φύσεως λόγους που επικαλέστηκε για την εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής του. Αμφότεροι οι ισχυρισμοί έγιναν αποδεκτοί.

39.          Ακολούθως, κατά την αξιολόγηση κινδύνου, οι Καθ’ ων η αίτηση, λαμβάνοντας υπόψη εξωτερικές πηγές πληροφόρησης και το προσωπικό προφίλ του Αιτητή, σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφάλειας και τις γενικότερες συνθήκες στη χώρα καταγωγής του, έκριναν ότι δεν συντρέχουν εύλογοι και βάσιμοι λόγοι να θεωρηθεί ότι, σε περίπτωση επιστροφής του, θα αντιμετωπίσει κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης. Στη βάση των ευρημάτων αυτών, κατά τη νομική ανάλυση, κατέληξαν ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις χορήγησης καθεστώτος πρόσφυγα ή συμπληρωματικής προστασίας και εισηγήθηκαν την απόρριψη της αίτησής του. Παράλληλα, αποφασίστηκε η έκδοση απόφασης επιστροφής, κρίνοντας ότι δεν διαπιστώνεται κίνδυνος υποβολής του Αιτητή σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία, κατά παράβαση του άρθρου 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) ή της αρχής της μη επαναπροώθησης.

40.          Στο πλαίσιο της ακροαματικής διαδικασίας ενώπιον του Δικαστηρίου, ο Αιτητής μέσω του συνηγόρου δεν προσέθεσε οτιδήποτε ως προς τον πυρήνα του αιτήματός του.

41.           Προχωρώντας το Δικαστήριο στην de novo και ex nunc εξέταση των ενώπιόν του δεδομένων, όπως υπαγορεύουν τα εδάφια (3) και (4) του άρθρου 11 του περί της Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, το Δικαστήριο συντάσσεται με τη διάκριση των επιμέρους ουσιωδών ισχυρισμών του Αιτητή καθώς και με το σύνολο των επιμέρους ευρημάτων του. Το παρόν Δικαστήριο αξιολογεί τους προβληθέντες ισχυρισμούς στην βάση των κοινώς αποδεκτών δεικτών αξιοπιστίας.^[3]

42.          Αρχικά το Δικαστήριο συντάσσεται με το εύρημα των Καθ' ων η αίτηση περί αξιοπιστίας του πρώτου ουσιώδους ισχυρισμού. Διαπιστώνεται ότι ο Αιτητής υπήρξε σαφής ως προς τα προσωπικά του στοιχεία. Η αξιοπιστία του εν λόγω ισχυρισμού εδραιώνεται περαιτέρω και από τις εξωτερικές πηγές πληροφόρησης, οι οποίες συγκεντρώνονται στο διοικητικό φάκελο και από το διαβατήριο του Αιτητή.

43.          Ως προς τον δεύτερο ουσιώδη ισχυρισμό, οι δηλώσεις του Αιτητή αναφορικά με τα οικονομικά κίνητρα που τον οδήγησαν στην εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής του, καθώς και ως προς την απουσία οποιουδήποτε άλλου λόγου για την είσοδό του στη Δημοκρατία, υπήρξαν συνεκτικές, σαφείς και σταθερές σε όλα τα στάδια τόσο της διοικητικής όσο και της δικαστικής διαδικασίας. Ως εκ τούτου, ο εν λόγω ισχυρισμός γίνεται αποδεκτός. Λαμβανομένης δε υπόψη της κατεξοχήν προσωπικής φύσεως των περιστάσεων που τον συγκροτούν, δεν παρίσταται ανάγκη περαιτέρω διερεύνησης της εξωτερικής του αξιοπιστίας μέσω εξωτερικών πηγών πληροφόρησης. Σε κάθε περίπτωση, σημειώνεται ότι οι πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής που περιλαμβάνονται στον διοικητικό φάκελο και στις οποίες παραπέμπουν οι Καθ’ ων η αίτηση επιβεβαιώνουν την ύπαρξη ευρύτερων οικονομικών δυσχερειών στη χώρα καταγωγής του Αιτητή, στοιχείο το οποίο συνάδει, σε γενικό επίπεδο, με το οικονομικό υπόβαθρο του ισχυρισμού του.

44.          Προχωρώντας στην αξιολόγηση του τυχόν κινδύνου που διατρέχει ο Αιτητής σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του, στη βάση των ανωτέρω αποδεκτών ισχυρισμών και του προσωπικού του προφίλ, το παρόν Δικαστήριο, στο πλαίσιο της πλήρους και ex nunc εξέτασης, λαμβάνει υπόψη, πέραν των πηγών πληροφόρησης στις οποίες παρέπεμψαν οι Καθ’ ων η αίτηση, και τις ακόλουθες επικαιροποιημένες πληροφορίες, οι οποίες συνηγορούν στην απουσία ευλόγως αναμενόμενου κινδύνου για τον Αιτητή σε περίπτωση επιστροφής του.

45.          Καταρχάς, ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στο γεγονός ότι ο ίδιος ο Αιτητής δεν εξέφρασε, σε οποιοδήποτε στάδιο της διοικητικής ή της δικαστικής διαδικασίας, οποιονδήποτε συγκεκριμένο φόβο δίωξης ή πρόκλησης σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από τους αποδεκτούς ισχυρισμούς του, οι λόγοι που τον οδήγησαν στην αναχώρησή του ήταν οικονομικής φύσεως και συνδέονταν με την αναζήτηση καλύτερων ευκαιριών απασχόλησης.

46.          Περαιτέρω, ως προς τα επιμέρους χαρακτηριστικά του προσωπικού του προφίλ και, ειδικότερα, της θρησκευτικής του ταυτότητας ως μουσουλμάνου, επισημαίνονται τα ακόλουθα:

47.          Σύμφωνα με το άρθρο 2 του Συντάγματος του Πακιστάν, το Ισλάμ αποτελεί την επίσημη θρησκεία του κράτους.^[4] Το άρθρο 20 ορίζει ότι «[μ]ε την επιφύλαξη του νόμου, της δημόσιας τάξης και της ηθικής, κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να πρεσβεύει, να ασκεί και να διαδίδει τη θρησκεία του.»^[5] Το 95,9 % των 241 εκατομμυρίων κατοίκων της χώρας αυτοπροσδιορίζονται ως μουσουλμάνοι, εκ των οποίων το 85-90 % είναι σουνίτες μουσουλμάνοι και το 10-15 % σιίτες μουσουλμάνοι, ενώ το υπόλοιπο 3,5 % ανήκει σε άλλες θρησκείες, όπως χριστιανοί, ινδουιστές, Sikhs, Bahais και Kalash.[6] Παρά τις συνταγματικές εγγυήσεις για τη θρησκευτική ελευθερία, αυτές οι θρησκευτικές ομάδες αντιμετωπίζουν συχνά μίσος, βία, διακρίσεις και περιορισμένη πρόσβαση σε ευκαιρίες.[7]

48.          Σύμφωνα με την 2026 έκθεση της Human Rights Watch που καλύπτει τα γεγονότα του 2025, οι πακιστανικές αρχές εφάρμοσαν διατάξεις του νόμου περί βλασφημίας, οι οποίες έχουν αποτελέσει πρόσχημα για βία εναντίον θρησκευτικών μειονοτήτων, αφήνοντάς τις ευάλωτες σε αυθαίρετες συλλήψεις και διώξεις.[8] Υπό το φως των ανωτέρω και λαμβανομένων των δηλώσεων του Αιτητή δεν προκύπτει στη χώρα του οποιοσδήποτε κίνδυνος ένεκα της θρησκευτικής του ταυτότητας.

49.          Ως προς την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στο Πακιστάν και ειδικότερα της Περιφέρειας Khyber Pakhtunkhwa και της περιοχής Swat, τόπο τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή,  επισημαίνονται τα εξής.

50.          Σύμφωνα με την 2023 έκθεση απογραφής επαρχιών του Πακιστάν, η περιφέρεια Khyber Pakhtunkhwa υποδιαιρείται σε 35 επαρχίες, οι οποίες ομαδοποιούνται σε επτά διοικητικές διαιρέσεις, μία εκ των οποίων η Malakand.[9] Η διοικητική διαίρεση Malakand περιλαμβάνει την διοικητική διαίρεση Swat.[10] Η διοικητική διαίρεση Swat εντοπίζεται στο βόρειο τμήμα του Πακιστάν.[11]

51.          Η 2025 έκθεση του Pakistan Institute for Conflict and Security Studies (PICSS) η οποία δημοσιεύθηκε τον Ιανουάριο 2026 αναφέρει ότι η κατάσταση ασφαλείας στην ηπειρωτική περιοχή της Khyber Pakhtunkhwa κατά το 2025 αντικατοπτρίζει μια ποιοτική και ποσοτική κλιμάκωση της ένοπλης δράσης.[12] Η απότομη αύξηση των τραυματισμών, η συνεχιζόμενη πίεση που ασκείται στις υπηρεσίες επιβολής του νόμου, οι συνεχιζόμενες απαγωγές και η διεύρυνση της γεωγραφικής εξάπλωσης της βίας καταδεικνύουν τους περιορισμούς των προσεγγίσεων που επικεντρώνονται κυρίως στον περιορισμό της.[13] Οι ένοπλες ομάδες, κυρίως οι TTP και οι συμμαχικές τους παρατάξεις, επέδειξαν τόσο ανθεκτικότητα όσο και προσαρμοστικότητα, διατηρώντας υψηλό επιχειρησιακό ρυθμό, ενώ παράλληλα προκαλούσαν αυξανόμενες απώλειες και επιβαρύνσεις τόσο στις δυνάμεις ασφαλείας όσο και στους πολίτες.[14]

52.          Η 2025 έκθεση του Pak Institute For Peace Studies (PIPS), δημοσιευθείσα τον Ιανουάριο 2026, επισημαίνει ότι η Khyber Pakhtunkhwa κατέγραψε τον υψηλότερο αριθμό τρομοκρατικών περιστατικών στη χώρα το 2025, με 413 επιθέσεις, οι οποίες περιλάμβαναν επίσης πέντε επιθέσεις που σχετίζονταν με θρησκευτικές/σεκταριστικές διαφορές.[15] Οι επιθέσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο συνολικά 581 ανθρώπων, ενώ άλλοι 698 τραυματίστηκαν.[16] Σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, ο αριθμός των τρομοκρατικών περιστατικών στην επαρχία αυξήθηκε κατά 40%, ενώ ο αριθμός των νεκρών αυξήθηκε κατά 14%.[17] Το μεγαλύτερο μέρος της τρομοκρατικής δραστηριότητας στην Khyber Pakhtunkhwa επικεντρώθηκε σε έξι νότιες περιοχές — το βόρειο και το νότιο Waziristan, το Bannu, το Tank, το Lakki Marwat και το Dera Ismail Khan.[18] Άλλες σημαντικές εστίες τρομοκρατικής δραστηριότητας περιλάμβαναν το Bajaur, καθώς και την πρωτεύουσα της επαρχίας, Peshawar, μαζί με τη γειτονική περιοχή Khyber και σημαντικός αριθμός επιθέσεων σημειώθηκε στο Kurram, ενώ επιθέσεις καταγράφηκαν επίσης στις περιοχές Lower και Upper Dir.[19]

53.          Η προαναφερθείσα έκθεση του PICSS σημειώνει ότι η Peshawar, η Swat, η Lower Dir και η Shangla συνέχισαν να αντιμετωπίζουν διαλείπουσες αλλά μεγάλης έντασης επιθέσεις, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων αυτοκτονίας και στοχευμένων επιθέσεων.[20] Η ένοπλη βία επεκτάθηκε σε διάφορες περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Swat, με επιθέσεις αυτοκτονίας υψηλού προφίλ, διασυνοριακές επιθέσεις με ρουκέτες RPG από το Αφγανιστάν, καθώς και στοχευμένες δολοφονίες πολιτικών και θρησκευτικών προσώπων.[21]

54.          Δημοσίευμα της εφημερίδας Dawn του Σεπτεμβρίου 2025 αναφέρει ότι στη Swat ξέσπασαν διαδηλώσεις απαιτώντας την απομάκρυνση από τις αρχές των τρομοκρατών που βρίσκονται στις παραμεθόριες περιοχές των Swat και Dir.[22] Δημοσίευμα των Arab News (Σεπτέμβριος 2025) καταγράφει ότι η Swat βίωσε την κυριαρχία των Πακιστανών Taliban μεταξύ 2007 και 2009, προτού μια μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση εκδιώξει τους μαχητές από την περιοχή.[23] Εντούτοις, σύμφωνα με τον τοπικό πληθυσμό, παραμένει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιοχή.[24] Δημοσίευμα του The New Humanitarian του Οκτωβρίου 2025 αναφέρει ότι οι διαμαρτυρίες κατά των στρατιωτικών επιχειρήσεων συνεχίζονται στις περιοχές Bajaur, Waziristan, Khyber και Swat.[25]

55.          Δημοσίευμα του Anadolu Agency του Ιουλίου 2026 καταγράφει πως αστυνομικοί και μαχητές σκοτώθηκαν σε ξεχωριστές συγκρούσεις και επιχειρήσεις οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στη βορειοδυτική επαρχία Khyber Pakhtunkhwa και στη νοτιοδυτική επαρχία Balochistan ενώ σύμφωνα με τις αστυνομικές αρχές τέσσερις ύποπτοι μαχητές σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια επιχείρησης που βρισκόταν σε εξέλιξη στην διοικητική διαίρεση Swat της Khyber Pakhtunkhwa.[26]

56.          Τον Αύγουστο 2026, βομβιστής αυτοκτονίας σκότωσε τουλάχιστον 14 ανθρώπους και τραυμάτισε άλλους έξω από αστυνομικό τμήμα στην κοιλάδα Swat του Πακιστάν, πραγματοποιώντας την επίθεση κοντά σε πλήθος ανθρώπων που είχε συγκεντρωθεί για να διαμαρτυρηθεί, σύμφωνα με δημοσίευμα του ειδησεογραφικού πρακτορείου Al Jazeera.[27] Οι διαδηλωτές είχαν συγκεντρωθεί ειδικά για να καταδικάσουν την αναζωπύρωση των βίαιων επιθέσεων στην περιοχή Swat, μία κοιλάδα που είχε αποτελέσει προπύργιο των Πακιστανών Taliban, Tehreek-e-Taliban Pakistan (TTP).[28] Δημοσίευμα της εφημερίδας Dawn καταγράφει πως την ευθύνη για την επίθεση στην περιοχή Kabal της διοικητικής διαίρεσης Swat ανέλαβε η οργάνωση TTP.[29]

57.          Σύμφωνα με πρόσφατα αριθμητικά δεδομένα της βάσης δεδομένων ACLED (The Armed Conflict Location & Event Data Project), κατά το τελευταίο έτος (με ημερομηνία τελευταίας ενημέρωσης την 2.10.2026), στην επαρχία Khyber Pakhtunkhwa όπου εντοπίζεται η περιοχή Swat, καταγράφηκαν 1,547 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, που περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις/απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 3,020 θάνατοι.^[30] Σημειώνεται πως σύμφωνα με επίσημα δημογραφικά στοιχεία του 2023 ο πληθυσμός της διοικητικής διαίρεσης Swat ανέρχεται σε 2,687,384 κατοίκους.^[31]

58.          Τα ανωτέρω στοιχεία καταδεικνύουν ότι η κατάσταση ασφαλείας στην επαρχία Khyber Pakhtunkhwa και, ειδικότερα, στην περιοχή Swat δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αμελητέα, ενώ από τις παρατεθείσες πηγές προκύπτει αναζωπύρωση της δράσης ένοπλων ομάδων και καταγραφή σοβαρών περιστατικών ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή. Η διαπίστωση αυτή, ωστόσο, δεν μπορεί να αξιολογηθεί αποσπασματικά, αλλά πρέπει να συνεκτιμηθεί με τις ιδιαίτερες περιστάσεις και το ατομικό προφίλ του Αιτητή, προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσον αυτός, προσωπικά, διατρέχει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του. Συναφώς, επισημαίνεται ότι η εκτίμηση του κινδύνου που διατρέχει αιτητής διεθνούς προστασίας προϋποθέτει εξατομικευμένη αξιολόγηση, με συνεκτίμηση των ιδιαίτερων προσωπικών του περιστάσεων και των αντικειμενικών δεδομένων που επικρατούν στη χώρα καταγωγής του (βλ. απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης της 4ης Ιουνίου 2026, Ebilum, C-440/25, ECLI:EU:C:2026:448, ιδίως σκέψεις 72 έως 76). Εν προκειμένω, ο Αιτητής γεννήθηκε και διέμεινε καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της ζωής του στην περιοχή Swat, όπου εξακολουθούν να διαμένουν η σύζυγος, τα τέσσερα τέκνα του, η μητέρα και η αδελφή του με τα τέσσερα τέκνα της, με τους οποίους διατηρεί επικοινωνία. Πρόκειται για ενήλικο άνδρα, υγιή και ικανό προς εργασία, με πολυετή εργασιακή πείρα τόσο στον τόπο καταγωγής του όσο και σε άλλες περιοχές του Πακιστάν, καθώς και εκτός της χώρας καταγωγής του. Ούτε ο ίδιος ούτε τα μέλη της οικογένειάς του προκύπτει ότι έχουν αντιμετωπίσει οποιοδήποτε πρόβλημα ασφαλείας ή έχουν αποτελέσει στόχο κρατικού ή μη κρατικού φορέα, ενώ ο ίδιος ουδέποτε συνελήφθη ή κρατήθηκε και δήλωσε ότι οι αρχές της χώρας του θα του επέτρεπαν να επιστρέψει. Ιδίως δε ως προς το περιστατικό που αφορούσε τον σύζυγο της αδελφής του, ο Αιτητής δήλωσε ρητώς ότι ο ίδιος δεν συνδεόταν με αυτό, ούτε προέβαλε οποιοδήποτε περιστατικό προσωπικής αναζήτησης, απειλής ή στοχοποίησής του εξαιτίας αυτού. Αντιθέτως, προσδιόρισε ως λόγους αναχώρησής του τη φτώχεια, την έλλειψη επαρκών ευκαιριών απασχόλησης και την ανάγκη οικονομικής στήριξης της οικογένειάς του. Υπό τα δεδομένα αυτά, μολονότι αναγνωρίζεται η επιβαρυμένη κατάσταση ασφαλείας στην ευρύτερη περιοχή, δεν προκύπτει, από τη συνεκτίμηση της έντασης και της φύσης της καταγραφόμενης βίας με τις συγκεκριμένες προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις του Αιτητή, ότι αυτός διαθέτει οποιοδήποτε ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ή παράγοντα που να τον εκθέτει σε αυξημένο κίνδυνο ούτε ότι υφίστανται ουσιώδεις λόγοι να θεωρηθεί ότι, λόγω και μόνο της παρουσίας του στην περιοχή Swat, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης σε περίπτωση επιστροφής του.

59.          Υπό το φως της ανωτέρω αξιολόγησης των αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή, του προσωπικού του προφίλ και του κινδύνου που ενδέχεται να αντιμετωπίσει σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, το Δικαστήριο κρίνει ότι δεν δικαιολογείται η υπαγωγή του στο καθεστώς του πρόσφυγα. Ειδικότερα, δεν προέκυψε η συνδρομή βάσιμου φόβου δίωξης κατά την έννοια του άρθρου 9 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, για οποιονδήποτε από τους λόγους που προβλέπονται στο άρθρο 10 αυτού. Αντιθέτως, όπως έχει ήδη διαπιστωθεί, οι λόγοι που οδήγησαν τον Αιτητή στην εγκατάλειψη της χώρας καταγωγής του ήταν αμιγώς οικονομικής φύσεως, χωρίς να προκύπτει οποιαδήποτε σύνδεση με λόγο δίωξης που εμπίπτει στο πεδίο εφαρμογής των ανωτέρω διατάξεων.

60.          Ούτε, περαιτέρω, διαπιστώνεται ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις αναγνώρισης καθεστώτος επικουρικής προστασίας, σύμφωνα με το άρθρο 15 του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347. Ειδικότερα, από τους αποδεκτούς ισχυρισμούς του Αιτητή και τα λοιπά ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δεν προκύπτουν ουσιώδεις λόγοι να θεωρηθεί ότι, σε περίπτωση επιστροφής του στο Πακιστάν, αυτός θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο θανατικής ποινής ή εκτέλεσης ή υποβολής σε βασανιστήρια ή απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή τιμωρία, κατά την έννοια του άρθρου 15 στοιχεία α΄ και β΄ του Κανονισμού. Ο Αιτητής δεν επικαλέστηκε οποιοδήποτε περιστατικό προσωπικής δίωξης, απειλής, σύλληψης ή κράτησης, ούτε προέκυψε οποιοδήποτε στοιχείο που να καταδεικνύει ότι έχει αποτελέσει ή ενδέχεται να αποτελέσει στόχο κρατικών ή μη κρατικών φορέων. Ειδικότερα, ως προς το περιστατικό που αφορούσε τον σύζυγο της αδελφής του, ο ίδιος διευκρίνισε ότι δεν συνδεόταν με αυτό, χωρίς να αναφέρει οποιαδήποτε μεταγενέστερη απειλή ή ενέργεια σε βάρος του ιδίου ή των μελών της οικογένειάς του εξαιτίας του εν λόγω περιστατικού.

61.          Ως προς την εφαρμογή του άρθρου 15 στοιχείο γ΄ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347, υπενθυμίζεται ότι η διάταξη αυτή αφορά τη σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου λόγω αδιάκριτης άσκησης βίας σε καταστάσεις διεθνούς ή εσωτερικής ένοπλης σύρραξης. Σύμφωνα με τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ύπαρξη τέτοιας απειλής δεν προϋποθέτει πάντοτε την απόδειξη ότι ο ενδιαφερόμενος αποτελεί ειδικό στόχο λόγω στοιχείων που προσιδιάζουν στην προσωπική του κατάσταση. Ειδικότερα, όταν ο βαθμός της αδιάκριτης βίας που χαρακτηρίζει μια ένοπλη σύρραξη είναι εξαιρετικά υψηλός, μπορεί να θεωρηθεί ότι ένας άμαχος, σε περίπτωση επιστροφής του στην οικεία χώρα ή περιοχή, θα αντιμετώπιζε πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης λόγω και μόνον της παρουσίας του στο έδαφος αυτής. Αντιστρόφως, όσο περισσότερο ο αιτητής είναι σε θέση να αποδείξει ότι επηρεάζεται ειδικώς λόγω στοιχείων που προσιδιάζουν στην προσωπική του κατάσταση, τόσο χαμηλότερος είναι ο απαιτούμενος βαθμός αδιάκριτης βίας για την υπαγωγή του στην εν λόγω διάταξη (βλ. απόφαση του ΔΕΕ της 17ης Φεβρουαρίου 2009, Elgafaji, C-465/07, ECLI:EU:C:2009:94, ιδίως σκέψεις 35 και 39 έως 43).

62.          Περαιτέρω, όπως διευκρινίστηκε στην απόφαση του ΔΕΕ της 10ης Ιουνίου 2021, CF και DN κατά Bundesrepublik Deutschland, C-901/19, ECLI:EU:C:2021:472, η εκτίμηση του βαθμού αδιάκριτης βίας δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά σε ποσοτικά κριτήρια, όπως ο αριθμός των θυμάτων σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό της οικείας περιοχής, αλλά απαιτεί συνολική αξιολόγηση όλων των κρίσιμων περιστάσεων της συγκεκριμένης υπόθεσης, περιλαμβανομένων της έντασης των ένοπλων συγκρούσεων, της γεωγραφικής έκτασης της βίας, της διάρκειας και της φύσης των περιστατικών, καθώς και των συνεπειών τους για τον άμαχο πληθυσμό.

63.          Εφαρμόζοντας τις ανωτέρω νομολογιακές αρχές στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο λαμβάνει υπόψη ότι, σύμφωνα με τις παρατεθείσες επικαιροποιημένες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής, η κατάσταση ασφαλείας στην επαρχία Khyber Pakhtunkhwa έχει παρουσιάσει σημαντική επιδείνωση, ενώ και στην περιοχή Swat, τόπο καταγωγής και τελευταίας συνήθους διαμονής του Αιτητή, έχουν καταγραφεί σοβαρά περιστατικά ένοπλης βίας, περιλαμβανομένων επιθέσεων από ένοπλες οργανώσεις και περιστατικών με θύματα μεταξύ των αμάχων. Η σοβαρότητα των εξελίξεων αυτών δεν παραγνωρίζεται. Εντούτοις, από τη συνολική αξιολόγηση των ποιοτικών και ποσοτικών δεδομένων που έχουν παρατεθεί ανωτέρω, περιλαμβανομένης της γεωγραφικής κατανομής των περιστατικών και της φύσης και έντασης της καταγραφόμενης βίας, δεν διαπιστώνεται ότι η αδιάκριτη βία στην περιοχή Swat έχει προσλάβει τόσο εξαιρετικά υψηλό βαθμό, ώστε κάθε άμαχος που επιστρέφει σε αυτήν να αντιμετωπίζει, λόγω και μόνον της παρουσίας του εκεί, πραγματικό κίνδυνο σοβαρής και προσωπικής απειλής κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας. Το ανωτέρω συμπέρασμα ενισχύεται και από την πλέον πρόσφατη Έκθεση Καθοδήγησης του Οργανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Άσυλο (EUAA), Country Guidance: Pakistan, Οκτώβριος 2026, στην οποία διαπιστώνεται ότι σε καμία περιοχή του Πακιστάν ο βαθμός της αδιάκριτης βίας δεν ανέρχεται σε εξαιρετικά υψηλό ή υψηλό επίπεδο. Ειδικότερα, ως προς τη βόρεια και ανατολική περιοχή της επαρχίας Khyber Pakhtunkhwa, στην οποία περιλαμβάνεται και η Swat, εκτιμάται ότι τα καταγραφόμενα περιστατικά βίας είναι περιορισμένα ως προς την έκταση και την έντασή τους και, ως εκ τούτου, δεν διαπιστώνεται πραγματικός κίνδυνος προσωπικής έκθεσης αμάχου σε σοβαρή βλάβη κατά την έννοια του άρθρου 15 στοιχείο γ΄ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347 (βλ. EUAA, Country Guidance: Pakistan, October 2026, σ. 72, ενότητα 5.3.3, «Indiscriminate violence», υποενότητα «Assessment of indiscriminate violence per province»).

64.          Συνακόλουθα, συνεκτιμώντας τις ιδιαίτερες προσωπικές περιστάσεις του Αιτητή, επισημαίνεται ότι πρόκειται για ενήλικο άνδρα, υγιή και ικανό προς εργασία, ο οποίος έχει διαμείνει καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια της ζωής του στην περιοχή Swat, συνεπώς είναι εξοικειωμένος με την εν λόγω περιοχή, και διαθέτει πολυετή εργασιακή πείρα τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας καταγωγής του. Στην ίδια περιοχή εξακολουθούν να διαμένουν η σύζυγος, τα τέσσερα τέκνα του, η μητέρα και η αδελφή του με τα τέσσερα τέκνα της, με τους οποίους διατηρεί επικοινωνία. Δεν προκύπτει ότι ο ίδιος ή τα μέλη της οικογένειάς του έχουν αντιμετωπίσει οποιοδήποτε προσωπικό πρόβλημα ασφαλείας, πέραν των οικονομικών δυσχερειών που ο Αιτητής επικαλέστηκε ως λόγο αναχώρησής του. Ούτε προκύπτει οποιαδήποτε ιδιαίτερη περίσταση ή χαρακτηριστικό του προσωπικού του προφίλ που, σε συνάρτηση με την κατάσταση ασφαλείας στην περιοχή, να τον εκθέτει σε αυξημένο κίνδυνο σοβαρής βλάβης. Κατά συνέπεια, ακόμη και λαμβανομένης υπόψη της επιβαρυμένης κατάστασης ασφαλείας στη Swat, δεν διαπιστώνεται ότι συντρέχουν, εν προκειμένω, ουσιώδεις λόγοι να θεωρηθεί ότι ο Αιτητής θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο σοβαρής βλάβης κατά την έννοια του άρθρου 15 στοιχείο γ΄ του Κανονισμού (ΕΕ) 2024/1347.

65.          Υπό το φως των ανωτέρω, και κατόπιν πλήρους και ex nunc αξιολόγησης του συνόλου των πραγματικών και νομικών δεδομένων της υπόθεσης, το Δικαστήριο καταλήγει ότι ο Αιτητής δεν πληροί τις προϋποθέσεις αναγνώρισης ούτε του καθεστώτος πρόσφυγα ούτε του καθεστώτος επικουρικής προστασίας, σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΕ) 2024/1347.

66.          Τέλος, ως προς την απόφαση επιστροφής του Αιτητή στο Πακιστάν, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη το σύνολο των ενώπιον του στοιχείων, περιλαμβανομένων των αποδεκτών ισχυρισμών του Αιτητή, του προσωπικού και οικογενειακού του προφίλ, καθώς και των επικαιροποιημένων πληροφοριών για τη χώρα καταγωγής του, δεν διαπιστώνει την ύπαρξη πραγματικού κινδύνου μεταχείρισης αντίθετης προς το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου ή το άρθρο 4 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ούτε προκύπτει από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία οποιοδήποτε άλλο συγκεκριμένο ζήτημα που να εμποδίζει την επιστροφή του υπό το πρίσμα της αρχής της μη επαναπροώθησης. Ως εκ τούτου, δεν διαπιστώνεται λόγος που να δικαιολογεί την ακύρωση της απόφασης επιστροφής. Δεν προκύπτει οποιοδήποτε άλλο ζήτημα συναφές με την αρχή της μη επαναπροώθησης και των προϋποθέσεων έκδοσης της απόφασης επιστροφής, πέραν των όσων ήδη εξετάστηκαν και αναλύθηκαν ανωτέρω (Βλ. απόφαση της 17^ης Οκτωβρίου 2024, υπόθεση C- 156/23 [Ararat] K, L, M, N κατά Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, ECLI:EU:C:2024:892, ιδίως σκέψεις 50 έως 51 και απόφαση της 4ης Σεπτεμβρίου 2025, υπόθεση C-313/25 PPU, GB κατά Minister van Asiel en Migratie [Adrar], ECLI:EU:C:2025:647, ιδίως σκέψεις 60 έως 66).

Ως εκ τούτου, η παρούσα προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση τροποποιείται ως ανωτέρω, με €1000 έξοδα εναντίον του Αιτητή και υπέρ των Καθ' ων η αίτηση.                                                                                                       

Κ. Κ. Κλεάνθους, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.