ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.607/24

 

30 Οκτωβρίου 2026

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

V. Ε. Ν.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κα Ε. Μυριάθνους, Δικηγόρος για Αιτητή

Κα Α. Αναστασιάδη, Δικηγόρος για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.08/02/24, η οποία κοινοποιήθηκε αυθημερόν, δια της οποίας απορρίφθηκε η επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας, ως παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από το Καμερούν, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 05/05/22 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 16/06/22 (ερ.1-3, 37).

Στις 29/11/23 έγινε συνέντευξη με τον αιτητή από προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.19-37). Μετά τη συνέντευξη ετοιμάστηκε σχετική έκθεση (ερ.59-73) και στις 09/01/24 η επίδικη αίτηση απερρίφθη, ετοιμάστηκε δε επιστολή ενημέρωσης, η οποία του δόθηκε διά χειρός στις 08/02/24 στην αγγλική, την οποία κατανοεί (ερ.75, 3).

Επί της επίδικης αίτησης ο αιτητής καταγράφει ότι έφυγε από τη χώρα καταγωγής εξαιτίας της «πολιτικής διαμάχης μεταξύ γαλλόφωνων και αγγλόφωνων».

Στη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε και διέμενε μέχρι το 2019 στην Kumba και ακολούθως (μέχρι να φύγει από το Καμερούν το 2022) στη Douala, είναι άγαμος και άτεκνος, ο πατέρας του (καθηγητής σε λύκειο) σκοτώθηκε από τον στρατό (στο σπίτι του στη Kumba) το 2018, η μητέρα του (οικοκυρά - ιδιοκτήτρια φάρμας) σκοτώθηκε στη φάρμα στην ίδια πόλη, δεν γνωρίζει ποιος τη σκότωσε, η αδελφή του ζει και εργάζεται στη Douala, δεν γνωρίζει που βρίσκεται ο αδελφός του, διατηρεί επαφή (μηνιαίως) με την αδελφή του και έχει και ένα θείο που διαμένει στη Douala. Ο αιτητής έχει ολοκληρώσει τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και εργαζόταν ως DJ στην Kumba και Douala από το 2014 μέχρι που έφυγε από το Καμερούν, εξασκεί δε το ίδιο επάγγελμα στη Δημοκρατία.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής δήλωσε ότι έφυγε από το Καμερούν καθώς ο πατέρας του ήταν διευθυντής, επικεφαλής συνοικίας και μέλος δημοτικού συμβουλίου της κοινότητας Mile One. Η στρατιωτική αστυνομία υποπτευόταν ότι ο πατέρας του αιτητή συνεργαζόταν με τους αυτονομιστές μαχητές (separatist fighters), επειδή δεν τους παρείχε πληροφορίες σχετικά με τους αυτονομιστές, παρόλο που, ως ανέφερε ο αιτητής, δεν συνεργαζόταν με κανένα. Μια μέρα ο αιτητής έλαβε τηλεφωνική ειδοποίηση να μην επιστρέψει στην οικία του, διότι στο σημείο είχε μεταβεί η στρατιωτική αστυνομία, η οποία και πυροβόλησε τον πατέρα του. Το περιστατικό συνέβη το 2018 και η ταφή έλαβε χώρα τον επόμενο μήνα, μετά δε τον θάνατο του πατέρα του, η στρατιωτική αστυνομία άρχισε να καταδιώκει τον αιτητή και τον αδελφό του. Ο αδελφός του αιτητή έφυγε και μέχρι σήμερα δεν γνωρίζει (ο αιτητής) πού βρίσκεται, η δε αδελφή του μετέβη στη Douala και το 2019 ο θείος του είχε προτείνει στον αιτητή να μείνει μαζί του και έτσι ο αιτητής μετοίκησε στη Douala, όπου φοίτησε σε σχολείο και εργάστηκε ως DJ, θεωρώντας ότι η κατάσταση είχε ηρεμήσει.

Κατά την παραμονή του στη Douala ο αιτητής δέχθηκε μία φορά παρενόχληση από την αστυνομία, εξαιτίας της ταυτότητας του πατέρα του και μετά απ’ αυτό αναγκάστηκε να κρυφτεί, αφού δεν μπορούσε πλέον να εργαστεί, λόγω του ότι – ως ανέφερε - η αστυνομία γνώριζε που εργαζόταν. Τότε ο θείος του φοβήθηκε για την ασφάλειά του και οργάνωσε την αναχώρησή του αιτητή από τη χώρα.

Σε διευκρινιστικές ερωτήσεις ο αιτητής ανέφερε ότι ο ρόλος του πατέρα του στη κοινότητα «Mile One» ήταν διαμεσολαβητικός, μεταξύ αρχηγού και κατοίκων, ανήκε στο κόμμα της αντιπολίτευσης (SDF) και ότι ήταν διευθυντής και καθηγητής σε σχολείο στην Kumba. Ως ανέφερε, 1^η φορά που η στρατιωτική αστυνομία επισκέφθηκε το σπίτι του ήταν το 2017, όταν έφτασαν με τέσσερα οχήματα, χτύπησαν την πόρτα και όταν τους άνοιξαν, του είπαν ότι είχαν πληροφορίες πως ο πατέρας του συνεργαζόταν με αυτονομιστές, η στρατιώτες μιλούσαν κυρίως γαλλικά, ενώ η οικογένεια μιλούσε αγγλικά, γεγονός που, ως ανέφερε ο αιτητής, δυσχέραινε την επικοινωνία. Ωστόσο, ένας από τους στρατιώτες μιλούσε και αγγλικά. Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι αναγνώρισε ότι ήταν στρατιώτες από το σήμα που έφεραν, δεν θυμόταν όμως πόσοι ήταν. Η επίσκεψη αυτή της στρατιωτικής αστυνομίας, ως ανέφερε, ήταν προειδοποιητική, για να εξακριβώσουν αν πράγματι ο πατέρας του συνεργαζόταν με τους αυτονομιστές. Η 2^η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο 2018, περίπου έναν χρόνο μετά την πρώτη, στο δε μεσοδιάστημα δεν υπήρξε άλλο περιστατικό. Σε ερώτηση αν αντιμετώπισαν πρόβλημα και οι συνεργάτες του πατέρα του στο σχολείο όπου εργαζόταν, απάντησε ότι δεν γνωρίζει να έχει συμβεί κάτι.

Όταν σημειώθηκε η δολοφονία του πατέρα του ο αιτητής βρισκόταν στο σπίτι ενός φίλου του, μια γείτονας τον κάλεσε και του είπε να μην επιστρέψει στο σπίτι, καθώς είχε φτάσει η στρατιωτική αστυνομία, ενώ αργότερα, του είπε ότι ο πατέρας του είχε πυροβοληθεί και του ανέφερε ότι κατέφθασαν (στο σπίτι του) 3 οχήματα και 16 άτομα. Μετά που έμαθε ο αιτητής για τον θάνατο του πατέρα του, έμεινε στο σπίτι του φίλου του, καθώς, ως είπε, η κατάσταση δεν ήταν ασφαλής, αφού, σύμφωνα με πληροφορίες που έλαβε από φίλους του, ο στρατός εξακολουθούσε να τους αναζητεί. Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι οι φίλοι του τον ενημέρωσαν πως ο στρατός βρισκόταν στην περιοχή τους και έκανε ελέγχους από σπίτι σε σπίτι, αναζητώντας άτομα με βάση τα ονόματά τους και ρωτώντας αν τους είχαν δει. Σε σχετική ερώτηση ανέφερε ότι η στρατιωτική αστυνομία προσέγγισε και την αδερφή του στη Douala και την ενέκριναν ως προς το που βρίσκονταν εκείνος και ο αδερφός του, αλλά εκείνη απάντησε ότι δεν γνώριζε. Τότε ο θείος του τούς μετέφερε σε ασφαλέστερη περιοχή στη Douala. Ο θείος του δέχθηκε επανειλημμένες επισκέψεις από τον στρατό, χωρίς ωστόσο να συμβεί κάτι σε βάρος του, καθώς, ως εξήγησε ο αιτητής, ο θείος του είχε διασυνδέσεις με τον στρατό.

Αναφορικά με την στοχοποίησή του από τον στρατό ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι γι’ αυτούς αποτελεί απειλή, διότι, ως ανέφερε, όταν σκοτώνουν κάποιον, οι φίλοι και η οικογένεια του παίρνουν εκδίκηση. Ερωτηθείς γιατί δεν αναζητούσαν την μητέρα και την αδελφή του είπε πως δεν γνωρίζει αλλά ίσως επειδή είναι γυναίκες. Κληθείς να προσδιορίσει τον λόγο που διέμεινε στην Kumba για 6 μήνες, ενόσω τον αναζητούσε η αστυνομία, δήλωσε ότι εργαζόταν και δεν ήθελε να αφήσει την εργασία του, παρόλο που, ως ανέφερε, ο θείος του τον προειδοποιούσε ότι δεν είναι ασφαλής. Όταν αισθάνθηκε ότι τα πράγματα έγιναν πολύ σοβαρά, αποφάσισε να πάει στη Douala. Η στρατιωτική αστυνομία τον αναζητούσε στη δουλειά του, ωστόσο δεν κατάφερε να τον συλλάβει διότι τον ειδοποιούσε η ασφάλεια, οπότε κατάφερνε να τους ξεφύγει.

Αναφορικά με τον αδελφό του ο αιτητής ανέφερε ότι κάποιοι τον προειδοποιούσαν κάθε φορά που ο στρατός ερχόταν, οπότε εκείνος διέφευγε, δεν έχει όμως άλλη ενημέρωση γι’ αυτόν και δεν έχει επικοινωνήσει μαζί του από το 2018, δεν θεωρεί όμως ότι κατάφερε να φύγει από τη χώρα (ο αδελφός του), καθώς, ως δήλωσε ο αιτητής, υπήρχαν παντού στο αεροδρόμιο φωτογραφίες του. Αναφορικά με τον θάνατο της μητέρας του ισχυρίστηκε ότι ένας φίλος του τον ενημέρωσε ότι πυροβόλησαν την μητέρα του ενόσω βρισκόταν στην φάρμα και ότι η αστυνομία μετέβη στο σημείο μετά τον πυροβολισμό για διερεύνηση, ενημερώνοντας ότι δεν ήταν ο στρατός υπεύθυνος για το συμβάν, το οποίο, ως ανέφερε κατόπιν σχετικής ερώτησης, έλαβε χώρα δύο μήνες μετά τον θάνατο του πατέρα του.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής δήλωσε ότι κατάφερε να εκδώσει διαβατήριο παρόλο που τον αναζητούσε ο στρατός διότι ο θείος του είχε διασυνδέσεις με την πρεσβεία, παρόλο που, ως περαιτέρω ανέφερε, ο θείος του δέχθηκε παρενόχληση, όμως υπέβαλε επίσημη καταγγελία στο αστυνομικό τμήμα και έκτοτε δεν τον ενόχλησαν ξανά. Ακολούθως δε είπε ότι μετά την αναχώρηση του από την χώρα, ο θείος του δέχθηκε μια ακόμα ενόχληση, και θεωρεί ότι αυτή η παρενόχληση σχετιζόταν με τον ίδιο (τον αιτητή).

Κληθείς ο αιτητής να περιγράψει το περιστατικό παρενόχλησής του από την αστυνομία, ανέφερε ότι ενώ επέστρεφαν από νυχτερινό κέντρο υπήρχε σημείο ελέγχου στην περιοχή Mabanda στην Douala, όπου ζητούσαν από όλους να κατεβούν από το όχημα και να επιδείξουν ταυτότητα. Ο φίλος του, μόλις είδε τον έλεγχο, έκανε αναστροφή και επιχείρησε να διαφύγει, γεγονός που οδήγησε στην καταδίωξή τους. Καθ’ οδόν τον άφησε να κατέβει από το όχημα και δεν συνελήφθησαν. Μετά το περιστατικό αυτό, ο Αιτητής αποφάσισε να κρυφτεί και εισήλθε μετά στην περιοχή με λεωφορείο. Στο σημείο ελέγχου σταμάτησαν το λεωφορείο και έλεγξαν τα χέρια και το μέτωπό του για ενδείξεις χαραγμάτων, καθώς οι αυτονομιστές μαχητές συνηθίζουν να φέρουν σημάδια και όταν δεν διαπιστώθηκε κάτι μεμπτό επέτρεψαν στο λεωφορείο να συνεχίσει.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής δήλωσε ότι διέμεινε για πέντε μήνες σε κατοικία που του παραχώρησε ο θείος του και του συνέστησε να μην επισκέπτεται ξανά νυχτερινά μαγαζιά, αυτό διήρκεσε από τον Νοέμβριο 2021 μέχρι την αναχώρησή του (Φεβρουάριος 2022), όταν δε ρωτήθηκε γιατί δεν μπορούσε πλέον να εργαστεί, απάντησε ότι τόσο ο ίδιος όσο και ο θείος του θεωρούσαν πως εξακολουθούσε να είναι στόχος. Σε ερώτηση αν υπήρξαν άλλα περιστατικά παρενόχλησής του στην Douala απάντησε αρνητικά. Όπως πρόσθεσε, ο θείος του πήγε στο αστυνομικό τμήμα για να ρωτήσει γιατί υπήρχε αυξημένη παρουσία της αστυνομίας στην περιοχή και οι αρχές τού απάντησαν ότι αναζητούσαν τον ίδιο τον αιτητή. Ερωτηθείς αν ο στρατός τον προσέγγισε ποτέ κατά την εργασία του στη Douala, απάντησε αρνητικά, καθώς, όπως δήλωσε, δεν είχαν πληροφορίες για τον τόπο εργασίας του. Αντίστοιχα, ανέφερε ότι από το 2022 έως σήμερα, η αδελφή του, η οποία παραμένει στη Douala, δεν έχει δεχθεί παρενόχληση από στρατιωτικές δυνάμεις. Ερωτηθείς γιατί θεωρεί ότι η παρενόχληση του από την αστυνομία στη Douala ήταν λόγω του πατέρα του, παρόλο που στον έλεγχο τον άφησαν να φύγει, ο αιτητής απάντησε ότι τον αναζητούσε ο στρατός και όχι η αστυνομία. Κατά τη γνώμη του αιτητή η αστυνομία δεν διέθετε πολλές πληροφορίες για τον ίδιο, αλλά είχε περισσότερες για τον αδελφό του. Τέλος, ερωτηθείς ως προς το τί φοβάται σε περίπτωση επιστροφής του στη χώρα καταγωγής του, ο αιτητής δήλωσε ότι δεν γνωρίζει τί τον περιμένει, αλλά φοβάται ότι θα ξυπνήσουν μνήμες, και ότι ο στρατός ενδέχεται να εξακολουθεί να τον αναζητεί. 

Οι καθ’ ων η αίτηση, εξετάζοντας τα όσα ανέφερε ο αιτητής εντόπισαν και αξιολόγησαν τους ακόλουθους ουσιώδεις ισχυρισμούς.

1.    Ταυτότητα, προφίλ, χώρα καταγωγής και τόπο διαμονής του αιτητή

2. Η στρατιωτική αστυνομία του Καμερούν σκότωσε τον πατέρα του αιτητή επειδή τον υποψιάζονταν ως συνεργάτη των Ambazonians
3. Η αστνομία στοχοποίησε τον αιτητή και την οικογένεια του λόγω του πατέρα του

 

Οι καθ’ ων η αίτηση αποδέχθηκαν τον 1^ο, εκ των ως άνω ισχυρισμών, όμως απέρριψαν τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό ως αναξιόπιστο.

Αναφορικά με τον 2^ο ουσιώδη ισχυρισμό, κρίθηκε ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να δώσει επαρκείς πληροφορίες, υπέπεσε σε αντιφάσεις, ασάφειες και ασυνέπειες που πλήττουν την αξιοπιστία των λεγομένων του, τόσο στην ελεύθερη αφήγηση όσο και στις αποκρίσεις του στις ερωτήσεις που το υποβλήθηκαν. Συγκεκριμένα αξιολογήθηκε αρνητικά το ότι δεν είχε καταγράψει κάτι σχετικά με τον ως άνω ισχυρισμό στην επίδικη αίτηση, κληθείς δε να δώσει εξηγήσεις ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι στην αίτηση δήλωσε ότι έφυγε από τη χώρα του λόγω της κρίσης και πολιτικής αστάθειας και δεν του έδωσαν την ευκαιρία να γράψει κάτι άλλο, εξήγηση που – ως κρίθηκε – δεν αποτελεί επαρκή αιτιολογία, δεδομένου ότι ο ίδιος υπέγραψε την αίτηση βεβαιώνοντας για το πλήρες και αληθές των δηλώσεών του.

Περαιτέρω, ως κρίθηκε, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να περιγράψει διεξοδικά την πρώτη φορά που η στρατιωτική αστυνομία εισέβαλε στο σπίτι τους ούτε να τοποθετήσει χρονικά τον θάνατο του πατέρα του και δεν ήταν σε θέση να τεκμηριώσει επαρκώς τον λόγο που τον είχαν στοχοποιήσει, δεδομένου του ότι δεν θεωρήθηκε ευλογοφανές το ότι, παρόλο που – σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου - ο θείος του είχε δύναμη και διασυνδέσεις και ο πατέρας του είχε φίλους στον στρατό και αστυνομία, δεν κατάφεραν να ανακαλύψουν ποιος και γιατί στοχοποίησε τον πατέρα του και την οικογένειά του. Αντίφαση εντοπίστηκε και στον αριθμό των στρατιωτικών που ήρθαν στο σπίτι τους, όπου παρατηρήθηκε ότι ενώ τελικά ο αιτητής ανέφερε ότι ήταν 16 άτομα, προηγουμένως ανέφερε ότι δεν γνωρίζει πόσα άτομα ήρθαν, διότι δεν ήταν παρών.

Ως προς την εξωτερική αξιοπιστία του ισχυρισμού σημειώθηκε ότι ο αιτητής προσκόμισε αντίγραφο του πιστοποιητικού θανάτου του πατέρα του, το οποίο – ως έγινε δεκτό - όντως βεβαιώνει ότι ο πατέρας του πέθανε τον Απρίλιο 2018, ωστόσο, ως κρίθηκε, δεν αναφέρει την αιτία θανάτου του πατέρα του και επομένως δεν μπορεί να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, ότι ο θάνατος του προκλήθηκε από ενέργεια της στρατιωτικής αστυνομίας.

Περαιτέρω λόγω της εγγενούς προσωπικής φύσης του ισχυρισμού, δεν κρίθηκε σκόπιμο να γίνει έρευνα σε εξωτερικές πηγές αναφορικά μ’ αυτό και, δεδομένων των ελλείψεων που εντοπίστηκαν στην εσωτερική συνοχή του ως άνω ισχυρισμού, αυτός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Ομοίως απορρίφθηκε και ο 3^ος ουσιώδης ισχυρισμός, αφού, ως κρίθηκε, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να δώσει ικανοποιητικές και επαρκείς πληροφορίες σε θέματα που άπτονται στον πυρήνα του αιτήματός του, υπέπεσε σε αντιφάσεις, έλλειψη συνοχής και επαρκών πληροφοριών, αλλά και ευλογοφάνειας.

Ειδικότερα, ως κρίθηκε, ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό ότι η στρατιωτική αστυνομία συνέχισε να ψάχνει τον ίδιο και την υπόλοιπη οικογένειά του μετά το θάνατο του πατέρα του, ψάχνοντας στη γειτονιά από σπίτι σε σπίτι, ούτε ήταν σε θέση να εξηγήσει τον λόγο που η στρατιωτική αστυνομία συνέχισε να τους ψάχνει, ερωτηθείς δε γιατί δεν κυνηγούσαν εξίσου τη μητέρα και την αδελφή του, ο αιτητής ισχυρίστηκε ότι δεν γνωρίζει αλλά ίσως είναι επειδή είναι γυναίκες, εξήγηση που κρίθηκε ανεπαρκής.

Περαιτέρω κρίθηκε ότι δεν τεκμηρίωσε επαρκώς ούτε τον ισχυρισμό του ότι κύριος στόχος του στρατού ήταν ο αδελφός του, ούτε εξήγησε πως διέφυγε (ο ίδιος) από το αεροδρόμιο ενώ υπήρχαν παντού φωτογραφίες του αδελφού του και ο στρατός έψαχνε παράλληλα και τον ίδιο, λέγοντας (ανεπαρκώς) ότι τα κατάφερε λόγω επαφών του θείου. Αρνητικά αξιολογήθηκε και το ότι – σύμφωνα με τα λεγόμενα του αιτητή - ο στρατός μπόρεσε να βρει την αδελφή του αλλά και το θείο του στην Douala, που απέχει περίπου 3 ώρες από την Kumba, αλλά εντούτοις δεν μπόρεσαν να βρουν τον ίδιο σε διάστημα 6 μηνών στην Kumba και δεν τον προσέγγισαν ποτέ, ούτε και όταν μετακόμισε στην Douala. Ερωτηθείς αναφορικά με το λόγο που (τελικά) να εγκατέλειψε την Kumba ο αιτητής ανέφερε ότι «τα πράγματα έγιναν πολύ σοβαρά», χωρίς όμως να αναφερθεί σε συγκεκριμένο περιστατικό πέραν του ότι η αστυνομία ερχόταν στο νυχτερινό κέντρο που εργαζόταν και - κάποιες φορές - έμπαινε μέσα και έψαχνε τον DJ.

Αρνητικά αξιολογήθηκε και το ότι, σύμφωνα με τα λεγόμενα του αιτητή, κατά τη διάρκεια της διαμονής του στην Douala, το μόνο περιστατικό που του συνέβη ήταν όταν αυτός και ένας φίλος του προσπάθησαν να αποφύγουν σημείο ελέγχου στην είσοδο της περιοχής Mabanda, όπου διέμενε, κάτι που όμως – ως κρίθηκε - δεν τεκμηριώνει τον ισχυρισμό πως η αστυνομία τον παρενόχλησε και – εξάλλου - δεν ήταν σε θέση να τεκμηριώσει, με σαφήνεια και επάρκεια τον λόγο που φοβήθηκε μετά απ’ αυτό. Σε διευκρινιστική ερώτηση που του τέθηκε να εξηγήσει γιατί – ενώ αναζητείτο - δεν συνέβη κάτι στο σημείο ελέγχου, ο αιτητής δήλωσε, χωρίς σαφήνεια και λογική συνέχεια, ότι είναι ο στρατός που τον ψάχνει και όχι η αστυνομία και στο σημείο ελέγχου ήταν η αστυνομία, όταν δε του υποβλήθηκε ότι αυτό έρχεται σε αντίφαση με προηγούμενο ισχυρισμό του ότι η αστυνομία είχε πει στο θείο του ότι τον ψάχνουν, ο αιτητής είπε ότι εννοούσε την στρατιωτική αστυνομία. Πέραν και επιπροσθέτως των ως άνω συνυπολογίστηκε το ότι – σύμφωνα με τα λεγόμενα του – ο αιτητής φαίνεται να διατηρούσε μία φυσιολογική ζωή στη Douala, πηγαίνοντας σχολείο και δουλεύοντας τις νύχτες ως DJ.

Ενόψει των ως άνω και λόγω της – ως κρίθηκε - προσωπικής φύσης του ισχυρισμού, δεν κρίθηκε σκόπιμο να γίνει έρευνα σε εξωτερικές πηγές αναφορικά μ’ αυτό και, δεδομένων των ελλείψεων που εντοπίστηκαν στην εσωτερική συνοχή του ως άνω ισχυρισμού, αυτός απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος.

Στη βάση των ως άνω ευρημάτων, αξιολογούμενου και του προφίλ του αιτητή, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν υφίσταται εύλογος βαθμός πιθανότητας να υποστεί δίωξη ή σοβαρή βλάβη σε περίπτωση επιστροφής του στη Douala (Littoral Region), όπου αυτός φοίτησε και εργαζόταν για καιρό και διατηρεί οικογενειακό δίκτυο (θείος - αδελφή)  και όπου δεν υφίσταται κίνδυνος κατά της ζωής ή της σωματικής του ακεραιότητας, καθώς, ως κρίθηκε, δεν ασκείται εκεί αδιάκριτη βία και συνεπώς δεν προκύπτει κίνδυνος για τον ίδιο σ’ αυτή τη βάση, με βάση διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) που αξιολόγησαν.    

Συνεπεία των ανωτέρω η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφασης επιστροφής στη χώρα καταγωγής.

Κατά τις διευκρινήσεις η ευπαίδευτη συνήγορος του αιτητή απέσυρε ρητώς άπαντες τους ισχυρισμούς που προωθούνται δια της αγορεύσεως της – πλην των ισχυρισμών περί μη δέουσας έρευνας - η δε συνήγορος των καθ’ ων η αίτηση υιοθέτησε την αγόρευση της ως προς τους προωθούμενους ισχυρισμούς.

Δεδομένου ότι άπαντες οι προωθούμενοι από τον αιτητή ισχυρισμοί άπτονται της ουσίας της υπόθεσης, προχωρώ εδώ «σε έλεγχο της νομιμότητας και ορθότητας αυτής, εξετάζοντας πλήρως και από τούδε και στο εξής […] τα γεγονότα και τα νομικά ζητήματα που τη διέπουν» και «την ανάγκη χορήγησης διεθνούς προστασίας» [αρ.146 (4) (α) Συντάγματος, αρ.11 (3) (α) του περί Ίδρυσης και Λειτουργίας του Διοικητικού Δικαστηρίου Διεθνούς Προστασίας Νόμου, Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.107/2023, Q. B. T. ν. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25, Ε.Δ.Δ.Δ.Π. αρ.12/2025, B. A. ν. Δημοκρατίας, ημ.18/12/25].

Σημειώνω ότι στο εγχειρίδιο «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», του EASO, 2018, σελ.98 του εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.». Στο ίδιο εγχειρίδιο, σελ.102, καταγράφεται ότι «[…] οι δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες […] (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […] Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών […]. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες […] εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.»   

Εν προκειμένω, διερχόμενος με προσοχή των λεγομένων του αιτητή στη συνέντευξη, θα συμφωνήσω με το σύνολο των ευρημάτων και τελικής κατάληξης των καθ’ ων η αίτηση επί του 2^ου και 3^ου  ουσιώδους ισχυρισμού καθώς, ως λεπτομερώς και ενδελεχώς εξηγείται στα ερ.62-67 της επίδικης έκθεσης, τα λεγόμενα του αιτητή επί των εν λόγω ισχυρισμών παρουσιάζουν κενά, επί του συνόλου του αφηγήματος του, σημαντικές ελλείψεις, πλήθος αντιφάσεων και στερούνται, επί πάσης πτυχής τους, κάθε ψήγματος χρονικής συνέχειας και ευλογοφάνειας, εκ των οποίων διαβρώνεται η συνολική αξιοπιστία τους. Δεν έχω εδώ τίποτε να προσθέσω στα όσα σχετικώς έχουν καταγράψει οι καθ’ ων η αίτηση, πέραν του να σημειώσω ότι το αφήγημα του αιτητή στερείται παντελώς κάθε λεπτομέρειας, χρονικής συνοχής, αλλά και βιωματικού στοιχείου επί των όσων εξιστορεί και ουδεμία εξήγηση έδωσε επί των κενών και αντιφάσεων που είχαν εντοπιστεί στα λεγόμενα του, παρότι του δόθηκε πολλάκις ευκαιρία να το πράξει. Ενδεικτικά θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο αιτητής δεν ήταν σε θέση να παρέχει επαρκείς λεπτομέρειες αναφορικά με τον θάνατο του πατέρα του, το πως συνδέεται αυτός με την κατ’ ισχυρισμό αποδιδόμενη σ’ αυτόν συνεργασία με τους αυτονομιστές, τι έγινε με τον αδελφό του, γιατί δεν διώχθηκε η υπόλοιπη οικογένεια του, πως επήλθε και γιατί ο θάνατος της μητέρας του και γιατί δεν εντοπίστηκε κατά τους 6 μήνες που διέμενε στην Kumba (μετά τον θάνατο του πατέρα του) ή στην Douala, όπου έμενε μετά, παρότι τον σταμάτησαν για έλεγχο. Επιπροσθέτως δεν εξήγησε τελικά γιατί, δεδομένου ότι διέμενε (περί τα 3 έτη) στη Douala ζώντας μια φυσιολογική ζωή, ο αιτητής θεωρεί ότι υφίσταται κίνδυνος γι’ αυτόν σε μελλοντοστραφή βάση, κατά την επιστροφή του, δεδομένου ότι αυτός έφυγε νομίμως από τη χώρα και ουδέν συγκεκριμένο ανέφερε που να έχει συμβεί στο διάστημα που διέμενε στη Douala.

Είναι λοιπόν εκ των ως άνω κατάληξη μου ότι ουδεμία πτυχή του αφηγήματος διατηρεί – ούτε κατ’ ελάχιστο – την απαραίτητη συνοχή και ευλογοφάνεια, στερούνται δε τα λεγόμενα βιωματικών στοιχείων. Επί των επιμέρους σημείων που διαβρώνουν την αξιοπιστία του 2^ου, 3^ου ουσιώδους ισχυρισμού, πέραν όσων πιο πάνω αναφέρω, αρκεί να παραπέμψω στα ευρήματα των καθ’ ων η αίτηση στην επίδικη έκθεση, τα οποία παραθέτω πιο πάνω και τα οποία υιοθετώ ως έχουν. Σημειώνω όμως ότι εδώ, παρά τις ελλείψεις και κενά που εντοπίστηκαν στην εσωτερική συνοχή των ισχυρισμών του αιτητή, άρμοζε να γίνει έρευνα και σε διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ) και λανθασμένα δεν έγινε.

Για σκοπούς πληρότητας, δεδομένης εν προκειμένω σημειώνω ότι, ως και στις πιο κάτω παρατιθέμενες ΠΧΚ καταγράφεται, στις αγγλόφωνες περιοχές του Καμερούν λαμβάνουν χώρα συγκρούσεις αυτονομιστών και κυβερνητικών δυνάμεων, στα πλαίσια της οποίας ασκείται αδιάκριτη βία και πλήθος παραβιάσεων βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις αντιμαχόμενες πλευρές. Είναι δε συχνή η στοχοποίηση αγγλόφωνων από τις Αρχές, στη βάση αποδιδόμενης σ’ αυτούς σύμπραξη με τους αποσχιστές, τα οποία συνάδουν – ως γενικές πληροφορίες – με τα λεγόμενα του αιτητή.

Σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη υπάρχουν « […] αναφορές για βίαιες ενέργειες που καταλήγουν σε καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και ολόκληρων χωριών στις εν λόγω περιοχές τις οποίες έχουν διαπράξει μη κυβερνητικές ένοπλες ομάδες και μέλη των ενόπλων δυνάμεων του κυβερνώντος κόμματος […]»[1],  ενώ το HRW και η Διεθνής Αμνηστία επίσης αναφέρουν πως στις ενέργειες αυτές προβαίνουν τόσο κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί δρώντες[2].  Σχετικά με τη γεωγραφική κατανομή των συγκρούσεων αναφέρονται τα εξής: «Στις ΝΔ και ΒΔ επαρχίες, υψηλά επίπεδα ανασφάλειας συνεχίζονταν. Η παρουσία κρατικών σωμάτων ασφαλείας – αστυνομία, χωροφυλακή, στρατός – είναι συγκεντρωμένη κατά μήκος των κύριων οδικών αρτηριών και στις πόλεις, ενώ οι μη κρατικές ένοπλες ομάδες εντοπίζονται κυρίως στις αγροτικές περιοχές.»[3].

Πηγές των Ηνωμένων Εθνών αναφέρουν ότι «[μ]ε την κλιμακούμενη βία ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τις μη-κρατικές ένοπλες ομάδες στις Νοτιοδυτικές και Βορειοδυτικές περιοχές τού Καμερούν κατά το 2019, ο άμαχος πληθυσμός είναι αντιμέτωπος με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων […] μαζικό εκτοπισμό, επιθέσεις κατά περιουσιών, κάψιμο σπιτιών και χωριών, διαχωρισμός οικογενειών, απώλεια εγγράφων ταυτοποίησης, αυθαίρετη σύλληψη και κράτηση […] έλλειψη πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες που έχουν επηρεασθεί από την κρίση και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δολοφονίες, στρατολόγηση παιδιών, απαγωγές, έμφυλη βία […]. Επιθέσεις κατά χωριών, κάψιμο σπιτιών και δολοφονίες έχουν καταγραφεί.».[4]

Σύμφωνα με έκθεση της της R2P Monitor, «περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί ως αποτέλεσμα της κρίσης από το 2016. Οι δυνάμεις ασφαλείας διέπραξαν εξωδικαστικές δολοφονίες και εκτεταμένη σεξουαλική βία και βία λόγω φύλου, έκαψαν αγγλόφωνα χωριά και υπέβαλαν σε αυθαίρετη κράτηση, βασανιστήρια και κακομεταχείριση άτομα που θεωρούνταν ύποπτα ως αυτονομιστές. Οι ένοπλοι αυτονομιστές γίνονται επίσης ολοένα και πιο βίαιοι, σκοτώνοντας, απαγάγοντας και τρομοκρατώντας πληθυσμούς ενώ διεκδικούν σταθερά τον έλεγχο σε μεγάλα τμήματα των αγγλόφωνων περιοχών. Από τις αρχές του 2022 η κυβέρνηση αύξησε τις επιχειρήσεις της κατά των ένοπλων αυτονομιστικών προπύργιων. Οι αγγλόφωνοι αυτονομιστές απάντησαν εντείνοντας τις επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων ασφαλείας, χρησιμοποιώντας περισσότερα φονικά όπλα και αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς IED. Οι αυτονομιστές έχουν απαγορεύσει την κυβερνητική εκπαίδευση και συχνά επιτίθενται, απειλούν και απαγάγουν μαθητές και καθηγητές, και επιπλέον καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν σχολεία. Αυτές οι επιθέσεις, καθώς και τα αυστηρά lockdown που επιβλήθηκαν από ένοπλους αυτονομιστές, έχουν στερήσει την εκπαίδευσή τους από τα παιδιά. Σύμφωνα με τον OCHA, μόνο το 46 τοις εκατό των σχολείων λειτουργούν και το 54 τοις εκατό των μαθητών πραγματοποίησαν εγγραφή για το ακαδημαϊκό έτος 2022-2023. Περισσότεροι από 2 εκατομμύρια άνθρωποι πλήττονται στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές και χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. Η OCHA εκτιμά, όπως αναφέρει η ίδια ως άνω έκθεση, ότι τουλάχιστον 628.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί εσωτερικά λόγω βίας στις δύο περιοχές, ενώ περισσότεροι από 87.000 έχουν καταφύγει στη Νιγηρία». ^[5]

Σε πρόσφατη έκθεση του EASO αναφέρεται ότι οι αποσχιστές ευθύνονται για πλήθος παραβάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, περιλαμβανομένων απαγωγών, βασανισμού και καταστροφών του τοπικού πληθυσμού και ότι στοχοποιούν άτομα τα οποία θεωρούν ότι είναι προδότες του κινήματος.

«As reported by Amnesty International (AI) in 2023, separatist groups commit crimes against the civilian population living in the Anglophone region.³ The separatists are responsible for murders, abductions, torture and destruction of homes.⁴

[…]

According to a March 2023 report by OCHA, ‘adolescent boy and men are most at risk of arbitrary arrest and unlawful detention, forced recruitment, and physical violence.’¹⁶ Men and young men living in the Northwest and Southwest regions of Cameroon ‘remain the primary victims of recorded protection incidents, representing between 85 % and 95 % of those exposed to torture or inhuman treatment, theft, extortion, and arbitrary or unlawful arrest and/or detention.’ ¹⁷ Men face violence from military authorities and non-State armed groups.¹⁸ According to OCHA, families limit outside movement to their sons to prevent them from being arrested and/or forcibly recruited.¹⁹ According to NORCAP, a branch of the Norwegian Refugee Council (NRC) that ‘works to better protect and empower people affected by crises and climate change,’²⁰ men who refuse to join the armed conflict can be perceived as spies and left with no choice - they join, hide or flee their community.²¹» [6]

Σύμφωνα με το Protection Monitoring Update για το πρώτο τρίμηνο (Ιανουάριος-Μάρτιος) του 2025 του Global Protection Cluster ^[7], κατά το πρώτο τρίμηνο του 2025, «η ασφάλεια και η απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις περιοχές Northwest (NW) και Southwest (SW) διαταράχθηκε από την αυξημένη χρήση αυτοσχέδιων εκρηκτικών μηχανισμών (IEDs) από Μη Κρατικές Ένοπλες Ομάδες (NSAGs), καθώς και από παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως απαγωγές με σκοπό την καταβολή λύτρων, αυθαίρετες συλλήψεις και κρατήσεις, και κλοπές ή καταστροφή περιουσίας».^[8]

Ενόψει των ως άνω, επανερχόμενος στα ενώπιον μου στοιχεία θεωρώ ότι εν προκειμένω, παρότι οι ισχυρισμοί του αιτητή συνάδουν (ως γενικές πληροφορίες) με διαθέσιμες ΠΧΚ, εντούτοις, η παντελής έλλειψη εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του στα πλαίσια του 2^ου και 3^ου ουσιωδών ισχυρισμών (ως ανωτέρω εξηγείται) είναι τέτοια που, στα πλαίσια της  συνολικής αξιολόγησης των στοιχείων της υπόθεσης, δεν μπορεί παρά να καταστεί μοιραία για τη συνολική αξιοπιστία και συνοχή των ισχυρισμών του. Θα πρέπει βεβαίως να τονισθεί ότι οι ισχυρισμοί ενός αιτητή πρέπει σε κάθε περίπτωση να διατηρούν επαρκή συνοχή και συνέπεια, προκειμένου να στοιχειοθετήσουν το αφήγημα του, αφού είναι στη βάση αυτών που γίνεται η απαραίτητη σύνδεση των ΠΧΚ με το ιστορικό του. Άλλωστε, ως στο εγχειρίδιο (EASO) «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», σελ.97, αναφέρεται, «[…] είναι αναγκαία η επαγρύπνηση για καταστάσεις στις οποίες ορισμένοι αιτούντες μπορεί να προσαρμόσουν τους ισχυρισμούς τους ώστε να είναι συνεπείς με συναφείς ΠΧΚ, οι οποίες κατά την άποψή τους θα στηρίξουν την αίτησή τους.». 

Προσθέτω στα ως άνω ότι, σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τα λεγόμενα του αιτητή, δεν έχει συμβεί κατά τα 3 έτη που διέμενε και εργαζόταν στη Douala και κατάφερε να φύγει από το Καμερούν νομίμως δι’ αεροδρομίου, τα οποία από μόνα τους καταδεικνύουν ότι είναι απίθανο να διατρέχει κίνδυνο δίωξης ή και σοβαρής βλάβης στο μέλλον. Ως άλλωστε αναφέρεται και στο εγχειρίδιο «Πρακτικός οδηγός σχετικά με την αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων και την εκτίμηση κινδύνου» (EUAA - Ιαν. 2024), σελ.124, «ούτε η «απλή πιθανότητα» ούτε η «απλή δυνατότητα» αρκούν για να εξακριβωθεί ο μελλοντικός κίνδυνος» και, ως στη σελ.125 περαιτέρω εξηγείται, «[το] ευλόγως προβλέψιμο μέλλον είναι ό,τι αναμένεται λογικά να επέλθει με βάση τα στοιχεία από γεγονότα και περιστάσεις που συνέβησαν στο παρελθόν και συμβαίνουν και σήμερα».

Σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Douala, Littoral Region) εντοπίζονται τα εξής.

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση 20/05/26) στην περιοχή Littoral (όπου βρίσκεται η πόλη Douala) σημειώθηκαν συνολικά 31 περιστατικά πολιτικής βίας (ο ορισμός "Political violence" περιλαμβάνει περιστατικά βίας κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), με αποτέλεσμα 31 θανάτους, εκ των οποίων 18 έλαβαν χώρα στη Douala, με αποτέλεσμα 30 θανάτους.^[9] Ο πληθυσμός της περιοχής Littoral ανέρχεται περί τα 4.5 εκατομμύρια κατοίκων και της Douala περί τα 3.75 εκατομμύρια. ^[10], [11]

Είναι κατάληξη μου εκ των ως άνω ότι δεν δεικνύεται εύλογη πιθανότητα να αντιμετωπίσει ο αιτητής κίνδυνο σοβαρής βλάβης, καθώς η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας και η ένταση τους στον τελευταίο τόπο διαμονής του δεν είναι σε τέτοιο υψηλό επίπεδο ώστε να συνιστά «σοβαρή και προσωπική απειλή κατά της ζωής ή σωματικής ακεραιότητας» του αιτητή εκ μόνης της παρουσίας του εκεί [βλ. αρ.19 (2) (γ) τον Νόμου και αντίστοιχα αρ.15 (γ) του Κανονισμού 2024/1347/ΕΕ] και δεδομένης της απουσίας ιδιαίτερων περιστάσεων που να επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς γι’ αυτόν, σε σύγκρισή με τον γενικό πληθυσμό, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας»[12] (C-901/19, CF and DN, ημ.10/06/21, ΔΕΕ).

Εν προκειμένω λαμβάνω υπόψη και συνυπολογίζω ότι ο αιτητής είναι περί των 28 ετών σήμερα, υγιής, με επαρκή μόρφωση και προηγούμενη εργασιακή εμπειρία και διατηρεί στον τόπο διαμονής του (Douala) οικογενειακό δίκτυο (θείο/αδελφή), τα οποία δεικνύουν ότι αναμένεται – ευλόγως – αυτός να λάβει, έστω προσωρινά, στήριξη ή και στέγαση κατά την επιστροφή του, μέχρις ότου ο ίδιος ορθοποδήσει και βιοποριστεί, και δεν δεικνύουν κίνδυνο βλάβης ή δίωξης.

Έπεται ότι ο αιτητής δεν κατάφερε να τεκμηριώσει βάσιμο φόβο «καταδίωξης του για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υφίστανται «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως οι έννοιες αυτές ορίζονται στα αρ.3 και 19 του περί Προσφύγων Νόμου [αντίστοιχα αρ.3 (5) και (6) του Κανονισμού 2024/1347/ΕΕ]. Δεδομένων δε και των ως άνω διαπιστώσεων μου δεν θεωρώ ότι τυχόν επιστροφή του συνιστά επαναπροώθηση.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.