ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Ι. Α. Χατζητζιοβάννη, Προέδρου
Ι. Νεοφύτου και Ν. Τιμινή, Μελών.
Αρ. Υπόθεσης: 288/2019
Μεταξύ:
ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΓΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ
Αιτητής
-και-
FLEXACO SOLUTIONS LTD
Καθ’ ων η αίτηση
Ημερομηνία: 23η Δεκεμβρίου, 2025
Εμφανίσεις:
Για τον Αιτητή: κ. Ζ. Νικολάου
Για τους Καθ’ ων η αίτηση: κ. Χρ. Νεοφύτου
ΑΠΟΦΑΣΗ
Ο Αιτητής εργάστηκε στην υπηρεσία των Καθ’ ων η αίτηση (στο εξής «η Εργοδότρια Εταιρεία») ως οδηγός νταλίκας. Είναι η θέση του, ότι προσλήφθηκε στην υπηρεσία της εταιρείας A.P.K. Garages Ltd στις 12.12.2016 και ότι την 1.5.2017 μεταφέρθηκε στην Εργοδότρια Εταιρεία, υπό συνθήκες που η υπηρεσία του θεωρείται συνεχής. Περί τον Απρίλιο 2019 η Εργοδότρια Εταιρεία απαίτησε από τον ίδιο όπως εργάζεται πέραν του συμφωνημένου ωραρίου εργασίας, κάτι το οποίο δεν αποδέχθηκε. Κατά ή περί την 10.5.2019 οι υπηρεσίες του τερματίστηκαν μονομερώς από την Εργοδότρια Εταιρεία, προφορικά και χωρίς προειδοποίηση. Στη βάση αυτή διεκδικεί (α) Αποζημιώσεις για παράνομο τερματισμό της απασχόλησης του, (β) Αυξημένες αποζημιώσεις (γ) Πληρωμή αντί προειδοποίησης (δ) Οποιαδήποτε άλλη θεραπεία ήθελε αποφασίσει το Δικαστήριο (ε) Νόμιμο Τόκο (στ) Έξοδα συν ΦΠΑ.
Η Εργοδότρια Εταιρεία, με τους γενικούς λόγους Εμφάνισης, αρνείται και απορρί-πτει τις εναντίον της αξιώσεις ισχυριζόμενη ότι η απασχόληση του Αιτητή άρχισε με την πρόσληψη του την 1.5.2017 και ότι ουδέποτε προέβηκε σε αλλαγή των όρων απασχόλησης του. Επίσης ότι στις 10.5.2019 ο Αιτητής παραιτήθηκε αυτοβούλως, γεγονός το οποίο η ίδια ξεκαθάρισε στις απαντητικές επιστολές των δικηγόρων της ημερ. 7.6.2019 και 5.7.2019, ότι ο Αιτητής δεν απολύθηκε και τον καλούσαν εκ νέου να μεταβεί στην εργασία του ζητώντας παράλληλα να επεξηγηθεί που έγκειτο η αλλαγή στους όρους εργασίας του.
Το άρθρο 6(1) του περί Τερματισμού Απασχολήσεως Νόμου (Ν.24/67), όπως διαμορφώθηκε από τον Τροποποιητικό Νόμο 6/73 (ο «Νόμος»), καθιερώνει νόμιμο μαχητό τεκμήριο υπέρ του εργοδοτούμενου σύμφωνα με το οποίο: «...ο υπό εργοδότου τερματισμός απασχολήσεως τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ως μη γενόμενος δια τινά των εν τω άρθρω 5 εκτιθεμένων λόγων», δηλαδή των λόγων που καθιστούν νόμιμη και δικαιολογημένη την απόλυση και δεν παρέχουν στον εργοδοτούμενο δικαίωμα αποζημίωσης.
Επίσης, με τo άρθρα 7(1) και (2) του Νόμου καθιερώνεται νόμιμο μαχητό τεκμήριο δυνάμει του οποίου, όταν ο εργοδοτούμενος τερματίζει την απασχόλησή του λόγω της διαγωγής του εργοδότη, «…τεκμαίρεται, μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ότι ο εργοδοτούμενος δεν ετερμάτισε την απασχόλησιν του νομίμως».
Στην προκείμενη περίπτωση, ο ισχυρισμός της Εργοδότριας Εταιρείας ότι ο Αιτητής δεν απολύθηκε αλλά οικειοθελώς αποχώρησε από την εργασία του, εναποθέτει στον ίδιον το βάρος να αποδείξει τον τερματισμό της απασχόλησης του. (βλ. Γιώργος Αριστείδου ν. Super Beton Ltd κ.α. (1999) 1Α A.A.Δ. 114 και Λούης Τούριστ Ειτσενσυ Λτδ (1990) 1 Α.Α.Δ. 315). Κατά την ακροαματική διαδικασία, ο Αιτητής υποστήριξε την υπόθεση του με την προσωπική του μαρτυρία, ενώ για την Εργοδότρια Εταιρεία κατέθεσαν δυο μάρτυρες. Παράλληλα κατατέθηκαν ως Τεκμήρια διάφορα έγγραφα, στα οποία θα αναφερθούμε, όπου κρίνεται σκόπιμο, κατά την παράθεση και αξιολόγηση της μαρτυρίας.
Η κυρίως εξέταση του Αιτητή περιέχεται σε γραπτή δήλωση του και με αυτή, ουσιαστικά, επαναλαμβάνει τις θέσεις που διατυπώνει στους γενικούς λόγους της Αίτησης. Ειδικότερα, αναφέρεται στον χρόνο πρόσληψης του και τη μεταφορά του χωρίς διακοπή και με τους ίδιους όρους απασχόλησης στην υπηρεσία της Εργοδό-τριας Εταιρείας. Ισχυρίζεται ότι μέχρι την απόλυση του δεν του γνωστοποιήθηκαν γραπτώς οι όροι απασχόλησης του και ούτε του δόθηκε οποιαδήποτε σύμβαση εργασίας. Ωστόσο καθ’ όλη την περίοδο της απασχόλησης του δούλευε 10 με 12 ώρες ημερησίως, από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή και η δουλειά του ήταν η μεταφορά εμπορευμάτων από εταιρείες με τις οποίες συνεργάζονταν οι εργοδότες του. Τον Απρίλιο 2019 ο διευθυντής της Εργοδότριας Εταιρείας του ανακοίνωσε ότι θα του ανάθετε εργασία και Σαββατοκύριακα ή και οποιεσδήποτε άλλες ώρες της ημέρας γιατί αυτό απαιτούσε η καλύτερη εξυπηρέτηση των πελατών. Ο ίδιος αρνήθηκε λέγοντας του ότι δεν μπορούσε λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων. Ακούοντας τη θέση του ο διευθυντής, του είπε ότι εφόσον δεν αποδεχόταν να εργαστεί με τους δικούς του όρους δεν υπάρχει γι’ αυτόν δουλειά στην Εταιρεία και να παραδώσει άμεσα το αυτοκίνητο που χρησιμοποιούσε και να αποχωρήσει. Παραδίδοντας το αυτοκίνητο ζήτησε να του δοθεί επιστολή απόλυσης για να λάβει επίδομα ανεργίας. Ο διευθυντής του είπε να περάσει αργότερα να πάρει την επιστολή γιατί ήθελε να συνεννοηθεί με τον δικηγόρο του. Αφού πέρασαν μερικές μέρες και αποτάθηκε ξανά για να πάρει την επιστολή απόλυσης, ο διευθυντής του αρνήθηκε λέγοντας του ότι αποχώρησε οικειοθελώς από την εργασία του. Τότε του ζήτησε να επιστρέψει στην εργασία του με τους όρους που εργαζόταν προηγουμένως. Ο διευθυντής του αρνήθηκε λέγοντας του ότι θα δεχόταν να επιστρέψει στην εργασία του μόνο αν αποδεχόταν τους δικούς του όρους, διαφορετικά δεν είχε θέση στην Εταιρεία. Ο Αιτητής επικαλέστηκε δική του επιστολή ημερ. 10.5.2019 και σειρά επιστολών που αντηλλάγησαν μεταξύ των δικηγόρων, με τις οποίες η Εργοδότρια Εταιρεία επιβεβαίωσε ουσιαστικά ότι θα εκτελούσε δρομολόγια και τα Σάββατα, ισχυριζόμενη ότι το καθεστώς του Σαββάτου ίσχυε για όλους τους οδηγούς και ότι ο ίδιος δεν απολύθηκε αλλά παραιτήθηκε μόνος του. Απορρίπτει κατηγορηματικά τις θέσεις της Εταιρείας επαναλαμβάνοντας τη δική του θέση, ότι δηλαδή απολύθηκε και ότι στους όρους απασχόλησης του δεν περιλαμβανόταν εργασία τα Σαββατοκύριακα. Επίσης, αν έτυχε να εργαστεί κάποιο Σάββατο αυτό έγινε κατ’ εξαίρεση σε κάποιες έκτακτες περιπτώσεις και δεν είχε πρόβλημα να εξυπηρετήσει την Εταιρεία κάποιο Σάββατο που μπορεί να υπήρχε ανάγκη. Αλλά η Εταιρεία αυτό που ζητούσε ήταν να περιλάβει επί τακτικής βάσεως τα Σαββατοκύριακα και οποιοδήποτε ωράριο ήθελε μέσα στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα εργασία του. Οι μισθολογικές απολαβές του ανέρχονταν στα €1.464 μηνιαίως.
Αντεξεταζόμενος συμφώνησε ότι εργάστηκε στις 25.11.2017 που ήταν μέρα Σάββατο. Ανέφερε μάλιστα ότι ο μόνος από τους οδηγούς που εργαζόταν κάποια Σάββατα ήταν αυτός. Ισχυρίστηκε ότι τη ρήξη με τους εργοδότες προκάλεσε ο εξαναγκασμός να εργάζεται και Σάββατα και Κυριακές και αν παρέλειψε να το αναφέρει στην χειρόγραφη επιστολή του αναγράφοντας μόνο Σάββατα και δημόσιες αργίες ήταν λάθος. Συμφώνησε ότι το πρόγραμμα εργασίας εκπονείτο σε εβδομαδιαία βάση και ότι ο προγραμματισμός δεν γινόταν την τελευταία στιγμή. Αφού του υποδείχθηκε αντίγραφο συλλογικής σύμβασης για την περίοδο 2/2019 – 2/2021 και του υποβλήθηκε ότι του είχε δοθεί μετά που έστειλε την χειρόγραφη επιστολή ημερ. 10.05.2019 ο μάρτυρας διαφώνησε. Τέλος συμφώνησε ότι για εργασία του Σαββάτου υπήρχε επιπρόσθετη αμοιβή.
Η κα Katya Todorova είναι η Υπεύθυνη Οδηγών της Εργοδότριας Εταιρείας. Με τη γραπτή δήλωση της συμφωνεί με όσα ο Αιτητής ανέφερε σχετικά με τις συνθήκες πρόσληψη του, ισχυριζόμενη ωστόσο ότι οι όροι απασχόλησης τού δόθηκαν από τις 12.12.2016 που προσλήφθηκε και όπως λέει και ο ίδιος την 01.05.2017 μεταφέρθηκε με τους ίδιους όρους στην Εργοδότρια Εταιρεία, άρα γνώριζε τους όρους απασχόλησης του. Απορρίπτει τη θέση του Αιτητή ότι απολύθηκε και ότι δεν του γνωστοποιήθηκαν οι όροι απασχόλησης, παρουσιάζοντας κατάλογο με τα ονόματα των υπαλλήλων, περιλαμβανομένου του Αιτητή, οι οποίοι δούλευαν και τα Σάββατα εναλλάξ και από τον οποίο φαίνεται ότι ο Αιτητής εργάστηκε το Σάββατο 25.11.2017. Ισχυρίστηκε ότι η Εταιρεία ουδέποτε απέλυσε τον Αιτητή και ότι ο ίδιος από μόνος του ήθελε να αλλάξει το καθεστώς εργοδότησης λέγοντας πως θα αποχωρούσε από την εργασία του αν δεν γινόταν το δικό του. Επίσης ότι κλήθηκε η υπεύθυνη οδηγών μαζί με την υπεύθυνη προσωπικού και τον δικηγόρο σε συνάντηση με τον Αιτητή για να λυθεί το οποιοδήποτε θέμα αφού δεν ήθελαν την απόλυση του. Επικαλούμενη σειρά επιστολών που αντηλλάγησαν μεταξύ των συνηγόρων ως και τη χειρόγραφη επιστολή του Αιτητή καταλήγει ότι ουδέποτε η Εταιρεία άλλαξε τους όρους απασχό-λησης του Αιτητή και ουδέποτε τον απέλυσε.
Αντεξεταζόμενη δεν ήταν σε θέση να θυμάται αν δόθηκαν στο Αιτητή γραπτώς οι όροι απασχόλησης του, λέγοντας ότι το θέμα αφορούσε την υπεύθυνη προσωπικού και όχι την ίδια. Επέμεινε ωστόσο ότι λογικά πρέπει να του είχαν δοθεί. Απέρριψε τη θέση του Αιτητή ότι σε συνάντηση που είχε με τον διευθυντή κ. Φιλίππου, ο τελευταίος του ανέφερε πως αν δεν αποδεχόταν να εργάζεται και Σάββατα δεν είχε θέση στην Εταιρεία, λέγοντας ότι η φύση της δουλειάς του οδηγού απαιτεί να δουλεύει κάποια Σάββατα. Ότι στη συνάντηση ήταν και η ίδια παρούσα και ο Αιτητής ανέφερε ότι θα έφευγε γιατί δεν ήθελε να δουλεύει Σάββατα. Όταν ο διευθυντή του ανέφερε ότι θα πρέπει όλοι να δουλέψουν με τη σειρά και πρέπει να βρεθεί λύση, ο Αιτητής υπέβαλε την παραίτηση του. Επανεξεταζόμενη ανέφερε ότι ο Αιτητής πολύ σπάνια δούλευε Σάββατο, γιατί είχε προσωπικά θέματα και την υποστήριξη όχι μόνο της Εταιρείας αλλά και των συναδέλφων του.
Ο κ. Ανδρέας Φιλίππου είναι ο Διευθυντής της Εργοδότριας Εταιρείας. Με τη γραπτή δήλωση του επανέλαβε ουσιαστικά τα όσα ανέφερε η προηγούμενη μάρτυς. Πέραν τούτων ισχυρίστηκε ότι ήταν αυτός που κάλεσε τον δικηγόρο με την υπεύθυνη οδηγών και την υπεύθυνη προσωπικού σε συνάντηση με τον Αιτητή, για να λυθεί το οποιοδήποτε θέμα γιατί ο ίδιο δεν ήθελε να τον απολύσει.
Αντεξεταζόμενος ισχυρίστηκε ότι το έγγραφο που παρουσίασε ως συλλογική σύμβαση δόθηκε στο Αιτητή από το τμήμα προσωπικού όπου του εξηγήθηκαν και οι όροι απασχόλησης του. Συμφώνησε ότι υπήρξε μια συζήτηση με τον Αιτητή για απασχόληση το Σάββατο, ισχυριζόμενος ότι όλοι στην Εταιρεία εργάζονταν και Σάββατο. Διαφώνησε ότι μετά τη συζήτηση ζήτησε από τον Αιτητή να παραδώσει το αυτοκίνητο, λέγοντας ότι του είπε να μείνει στη δουλειά καθώς είχε μια πολυμελή οικογένεια και ότι ο Αιτητής από μόνος του έστειλε την επιστολή και σταμάτησε να έρχεται δουλειά. Επίσης, πάντα του έλεγε, ότι δεν ήταν σωστό αυτό που έκανε και δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα να επιστρέψει στην εργασία του και να δουλεύει και Σαββάτο, καθώς ήταν λογικό για μια μεταφορική εταιρεία, να υπάρχουν κάποιες ώρες εναλλάξ που πρέπει να εργαστούν όπως συμβαίνει με όλες τις μεταφορικές εταιρείες στην Κύπρο.
Ανάλυση
Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες τερματίστηκε η εργασιακή σχέση μεταξύ των μερών αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της παρούσας υπόθεσης. Η αξιολόγηση της ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρίας, με σκοπό την απόληξη σε ευρήματα σε σχέση με τις συνθήκες αυτές, θα οδηγήσει και στη λύση της μεταξύ των μερών εργατικής διαφοράς. Τυχόν αποδοχή της θέσης του Αιτητή θα ανοίξει το δρόμο για διεκδίκηση εκ μέρους του αποζημιώσεων. Αντίθετα τυχόν αποδοχή της θέσης των Εργοδοτών θα εκθεμελιώσει το βάθρο στήριξης των αξιώσεων του Αιτητή.
Παρακολουθήσαμε με ιδιαίτερη προσοχή το Αιτητή και τους μάρτυρες της Εργοδότριας Εταιρείας να καταθέτουν ενώπιον του Δικαστηρίου και με την ίδια προσοχή εξετάσαμε και τη μαρτυρία τους, έχοντας συνεχώς κατά νου τις έγγραφες προτάσεις, το σύνολο της προσαχθείσας μαρτυρίας, τα αδιαμφισβήτητα γεγονότα που αφορούν την υπόθεση καθώς επίσης και τα επιχειρήματα των ευπαιδεύτων συνηγόρων.
Από την ενώπιον μας πραγματική μαρτυρία, είναι φανερό ότι στις 10.5.2019 ο Αιτητής απέστειλε χειρόγραφη επιστολή προς τον διευθυντή της Εταιρείας κ. Φιλίππου με την οποία του ανέφερε ρητά ότι δεν συμφωνεί στην αλλαγή των όρων απασχόλησης του, να εργάζεται δηλαδή τα Σάββατα και τις δημόσιες αργίες, κάτι που δεν έγινε ποτέ στο παρελθόν, τουλάχιστον όχι πριν από συνεννόηση με το αρμόδιο γραφείο της Εταιρείας. Σημειώνει ότι σκοπός του δεν είναι να χάσει τη δουλειά του αλλά να συνεχίσει να εργάζεται με τους ίδιους όρους που εργαζόταν τα τελευταία δυόμισι χρόνια της απασχόλησης του.
Προκύπτει επίσης ότι στις 15.5.2019 η Εργοδότρια Εταιρεία τον κάλεσε να προσέλθει στην εργασία του καθώς δεν υπήρχε λόγος να παραιτηθεί. Και ενώ ο Αιτητής με απαντητική επιστολή του δικηγόρου του ημερ. 10.6.2019 απέρριψε το περιεχόμενο της επιστολής του δικηγόρου της Εργοδότριας Εταιρείας ημερ. 7.6.2019 σημειώνοντας ότι εμμένει στους ισχυρισμούς του, ότι οι υπηρεσίες του τερματίστη-καν λόγω άρνησης του να αποδεχτεί αλλαγή των όρων απασχόλησης, ωστόσο με νέα επιστολή ημερ. 11.6.2019 απαντώντας στο περιεχόμενο της ίδιας επιστολής του δικηγόρου της Εργοδότριας Εταιρείας ημερ. 7.6.2019, ισχυρίστηκε ότι ο Αιτητής προσλήφθηκε για να εργάζεται πέντε μέρες τη βδομάδα από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή. Ότι η Εργοδότρια Εταιρεία του ζήτησε να εργάζεται και Σάββατα και Κυριακές, γιατί υπήρχε ανάγκη για εργασία και τις μέρες αυτές. Ο Αιτητής δεν αποδέχτηκε να εργάζεται και Σαββατοκύριακα και το δήλωσε ξεκάθαρα στους Εργοδότες του οι οποίοι όμως επέμεναν στην απόφαση τους. Ο Αιτητής ενόψει της απόφασης των Εργοδοτών του για αλλαγή των όρων εργοδότησης του δεν είχε άλλη επιλογή από τον τερματισμό της απασχόλησης του. Παράλληλα με την ίδια επιστολή ζητούσε να μάθει εάν οι Εργοδότες αποδέχονταν να επιστρέψει ο Αιτητής στην εργασία του με τους ίδιους όρους που εργαζόταν, δηλαδή να μην εργάζεται Σαββατοκύριακα για να τον συμβουλεύσει ανάλογα. Σε περίπτωση δε που επέμεναν στη θέση τους ζητούσε να του αποστείλουν τους όρους απασχόλησης που είχε υπογράψει ο Αιτητής για να τον συμβουλεύσει και πάλι ανάλογα.
Σύμφωνα με τη νομολογία, ο μονομερής τερματισμός της εργασιακής σχέσης ασκείται με απευθυντέα δήλωση με την οποία το ένα εκ των μερών εκφράζει τη βούληση του να λύσει μονομερώς την εργασιακή σχέση. Η δήλωση βούλησης δύναται να είναι γραπτή, προφορική ή σιωπηρή, δηλαδή να συνάγεται μέσα από ορισμένη συμπεριφορά, εφόσον αυτή αντικειμενικά εκτιμώμενη, έχει αξία δήλωσης. Από τη δήλωση πρέπει να προκύπτει σαφώς η βούληση για μονομερή λύση της εργασιακής σχέσης έτσι ώστε να μη μένει στο άλλο μέρος αμφιβολία ως προς τη λύσης της. Στις περιπτώσεις όπου αμφισβητούνται οι συνθήκες κάτω από τις όποιες τερματίστηκε η εργασιακή σχέση το Δικαστήριο πρέπει να αποφασίσει εάν και κατά πόσο υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης τα όσα λέχθηκαν και ή διαδραματίστηκαν τη δεδομένη στιγμή επιδέχονται τέτοιας ερμηνείας που να οδηγούν σε εύλογο συμπέρασμα για απόλυση ή οικειοθελή αποχώρηση από τον εργοδοτούμενο.
Για να αποφασιστεί κατά πόσον υπήρξε ή όχι τερματισμός, οι λέξεις που χρησιμο-ποιούνται πρέπει να ερμηνεύονται μέσα στα πλαίσια των πραγματικών γεγονότων της υπόθεσης. Εάν υπάρχει ασάφεια μετά την εξέταση των λέξεων μέσα στο πλαίσιο τους, τότε θα πρέπει να εφαρμοστεί το κριτήριο κατά πόσο ένας λογικός εργοδότης ή εργοδοτούμενος θα μπορούσε κάλλιστα να είχε κατανοήσει τις λέξεις που θα ισοδυναμούσαν με απόλυση ή παραίτηση (J&J Stern v. Simpson [1983] IRLR 52 EAT).
Η δικογραφημένη θέση του Αιτητή, την οποία προέβαλε με την προσωπική του μαρτυρία, ότι η απασχόληση του τερματίστηκε μονομερώς με απευθυντέα δήλωση της Εργοδότριας Εταιρείας, δεν υποστηρίζεται από το ενώπιον μας πραγματική μαρτυρία και ειδικότερα την χειρόγραφη επιστολή ημερ. 10.5.2019 και την επιστολή του δικηγόρου του ημερ. 11.6.2019, με τις οποίες ουσιαστικά επιβεβαίωσε την επιμονή της Εργοδότριας Εταιρείας ότι ουδέποτε τον απόλυσε και ότι ο ίδιος υπέβαλε οικειοθελώς την παραίτηση του μη αποδεχόμενος την απόφαση της Εργοδότριας Εταιρείας να εργάζεται και τα Σαββατοκύριακα. Έχοντας ο Αιτητής το βάρος να αποδείξει την απόλυση του, δεν παράθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου οποιαδήποτε απτά πειστικά στοιχεία που να υποστηρίζουν τη θέση του. Για όλα τα πιο πάνω, αποδεχόμενοι τη θέση της Εργοδότριας Εταιρείας, ανάλογα είναι και τα ευρήματα του Δικαστηρίου, που οδηγούν στο αναπόδραστο συμπέρασμα ότι ο Αιτητής αποχώρησε οικειοθελώς από την εργασίας του αρνούμενος να αποδεχθεί την, κατ’ ισχυρισμό του ιδίου, μονομερή εκ μέρους της Εργοδότριας Εταιρείας αλλαγή των όρων απασχόλησης του.
Για όλα τα πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται. Υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης δεν εκδίδεται καμία διαταγή για έξοδα.
(υπ)………….………………………….……………
Ι.Α. Χατζητζιοβάννης, Πρόεδρος
Ι. Νεοφύτου, Μέλος
Ν. Τιμινής, Μέλος
ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο