ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΓΧΟΥ ΕΝΟΙΚΙΑΣΕΩΝ ΛΕΜΕΣΟΥ - ΠΑΦΟΥ

ΤΜΗΜΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ: ΛΕΜΕΣΟΥ

Ενώπιον: Γ. Χρ. Παγιάση, Προέδρου

Α. Γεωργίου και Α. Κωστή, Παρέδρων

 

                                                                                                                        Αίτηση αρ. Ε6/23

ΜΕΤΑΞΥ:

                                   ΑΝΝΑ ΙΩΑΝΝΑ ΓΟΥΗΛ ΜΠΑΔΙΕΡΙΤΑΚΗ

                                                                                                                        Αιτήτρια

                                                                          και

 

1.     ΚΟΥΛΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΥΙΟΙ ΛΤΔ

2.     ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Ημερομηνία: 23/06/2026

Για τους Καθ' ων η Αίτηση 1 και 2/Αιτητές: κ. Γ. Μαυρόγιαννης για Ανδρέα Σάββα και Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

 

Ενδιάμεση Απόφαση (δοθείσα αυθημερόν)

Αναφορικά τη μονομερή αίτηση ημερομηνίας 12/06/2026

 

Η τελική απόφαση του Δικαστηρίου στην υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο υπόθεση  δόθηκε στις 30/01/2026, μέσω της οποίας εκδόθηκε διάταγμα ανάκτησης της κατοχής του επίδικου Υποστατικού, δίχως αναστολή, αφού διαπιστώθηκε ότι το Υποστατικό ήταν κλειστό.

Οι Καθ’ ων/Ενοικιαστές και Εγγυητής/Αιτητές στην παρούσα Αίτηση, καταχώρισαν έφεση. Επίσης, στις 13/03/2026, καταχώρησαν μονομερώς αίτηση για αναστολή της διαδικασίας, η οποία εξετάστηκε από το Δικαστήριο στις 18/03/2026 και για τους λόγους που εξηγούνται στο πρακτικό ίδιας ημερομηνίας, διατάχθηκε  η επίδοσή της.

Ακολούθησε ο ορισμός της εν λόγω αίτησης ημερ. 13/03/26 στις 21/04/2026, ημερομηνία κατά την οποία ο συνήγορος των Ενοικιαστών ζήτησε χρόνο για να καταχωρίσει αίτηση ώστε να του επιτραπεί η καταχώριση συμπληρωματική ένορκης δήλωσης επί της ένστασης της ιδιοκτησιακής πλευράς, η οποία είχε καταχωρηθεί στο μεσοδιάστημα. Στις 10/06/2026, ο ίδιος δικηγόρος ζήτησε, εκ νέου, παράταση του χρόνου, για τον ίδιο σκοπό, λόγω «φόρτου εργασίας».  Το αίτημα εγκρίθηκε και η αίτηση ημερ. 13/03/2026 ορίστηκε για ακρόαση στις 14/09/2026, με οδηγίες όπως γίνουν τα δέοντα στο μεσοδιάστημα. 

Εκκρεμούσης της προαναφερθείσας αίτησης ημερ. 13/03/2026, η πλευρά των Ενοικιαστών καταχώρισε μονομερώς την παρούσα αίτηση ημερομηνίας 12/06/2026, που ορίστηκε για ακρόαση στις 23/06/2026, μέσω της οποίας αξιώνεται:

«

Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου με το οποίο να αναστέλλεται το ένταλμα ανάκτησης κατοχής του επίδικου ακινήτου, το οποίο εξεδόθη μονομερώς ως μέτρο εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 30/01/2026 στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Αίτηση Έξωσης, μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης επί της Αίτησης αναστολής εκτέλεσης της ως άνω απόφασης η οποία καταχωρήθηκε την 13/03/2026 και/ή μέχρι νεωτέρας διαταγής του Σεβαστού Δικαστηρίου.

»                                                                                                               (ο τονισμός είναι του Δικαστηρίου)

Ακολούθως, μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος, ημερ. 16/06/2026, αξίωθηκε από τον δικηγόρο των Ενοικιαστών όπως το Δικαστήριο επιληφθεί της νέας αίτησης μονομερώς και πριν τις 18/06/2026, λόγω ισχυρισμού περί επικείμενης εκτέλεσης εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Το εν λόγω αίτημα απορρίφθηκε στις 17/06/2026, για τους λόγους που εμφαίνονται στο σχετικό πρακτικό.

Σήμερα, ο δικηγόρος των Ενοικιαστών, επιμένοντας στην προώθηση του αιτήματός του, καταχώρισε σχετική αγόρευση επί του ίδιου θέματος, ενώ μέσω της ηλεκτρονικής επικοινωνίας επιχειρηματολόγησε εκ νέου και επιπροσθέτως προς την έγκριση του εν λόγω αιτήματος. Μεταξύ άλλων, υποστήριξε ότι:

«δεν υπάρχει καμία ταυτοσημία της υπό κρίση αίτησης αναστολής με την μονομερή αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 13/03/2026. Σε εκείνη την αίτηση δεν εκδόθηκε μονομερώς η αιτούμενη αναστολή της απόφασης μέχρι την έφεση. Όμως μεταταύτα και εκκρεμούσης της αίτησης αναστολής ημερομηνίας 13/03/2026, ο Καθ' ου η Αίτηση ενημερώθηκε ότι έχει εκδοθεί μονομερώς, κατά την διάρκεια της εκκρεμοδικίας της αίτησης αναστολής ημερομηνίας 13/03/2026, ένταλμα ανάκτησης κατοχής και επρόκειτο να εκτελεστεί στις 18/06/2026. Για το λόγο αυτό άμεσα καταχωρήθηκε η υπό κρίση αίτηση αναστολής ημερομηνίας 12/06/2026, προκειμένου να μη λάβει χώρα η ανάκτηση της κατοχής πριν την εκδίκαση της δια κλήσεως αίτησης αναστολής.»

Ευσεβάστως αποκλίνω. Το πρόβλημα της υπό εξέταση αίτησης είναι και ουσιαστικό και δικονομικό.

Επεξηγώ.

Κατ’ αρχάς, σημειώνεται ότι το Δικαστήριο, έχει σύμφυτη εξουσία προς περιφρούρηση[1] της ενώπιόν του διαδικασίας και αποτροπή της αδικίας. Υποδεικνύεται, συναφώς, ότι η δικονομική συμπεριφορά δια της οποίας επιχειρείται με την έγερση παράλληλων ή ταυτόσημων διαδικασίων η επίτευξη του ίδιου σκοπού, συνιστά την κλασσικότερη μορφή καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος. Τι συνιστά κατάχρηση δικαστικών διαδικασιών, είναι καλά γνωστό. Ενδεικτικά, στη Κονναρής  ν.  Λουκαΐδου Θεοφάνους, Πολιτική Εφέση αρ. 35/2014 κ.α., ημερομηνίας 27/01/2022, επαναλήφθηκε ότι:

«       

          Η ύπαρξη και η προώθηση, συγχρόνως, ξεχωριστών δικαστικών μέτρων, προς επίτευξη του ιδίου σκοπού, συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας.  Τούτο αποτελεί το ratio decidenti στην υπόθεση Beogradska D.D. (1996) 1 Α.Α.Δ. 911.

»

Εν προκειμένω, η επί της ουσίας ταυτοσημία της παρούσας αίτησης, με την εκκρεμούσα αίτηση ημερομηνίας 13/03/2026 είναι αναντίλεκτη. Η διαπίστωση γίνεται με βάση το αντικείμενο της αίτησης, που είναι η επιδίωξη για αναστολή του διατάγματος ανάκτησης κατοχής και όχι κατ’ επίκληση των όποιων μεσολαβούντων γεγονότων, μεταξύ των δύο αιτήσεων. Το δε γεγονός ότι με την παρούσα αίτηση αξιώνεται η αναστολή «μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης επί της Αίτησης αναστολής εκτέλεσης της ως άνω απόφασης η οποία καταχωρήθηκε την 13/03/2026» με την οποία αίτηση ημερομηνίας 13/03/2026 αξιώνεται η αναστολή της τελικής απόφασης, συνιστά δεδομένο που δεν χρειάζεται ειδική ανάλυση ως προς τη δικονομική παραδοξότητα που επιχειρεί να δημιουργήσει, διασυνδέοντας αίτημα αναστολής διαδικασίας με την έκβαση άλλης ενδιάμεσης αίτησης.

Εξάλλου, η εκκρεμοδικία της αίτησης ημερ. 13/03/2026, αποτελεί, αυτοτελώς, ανυπέρβλητο δικονομικό εμπόδιο για τους Ενοικιαστές για να επιζητούν την εξασφάλιση θεραπείας μονομέρως, για ζήτημα το οποίο το παρόν Δικαστήριο έκρινε ήδη ότι δεν θα εξεταστεί ως τέτοιο. Ό,τι λέχθηκε από το Δικαστήριο στις 18/03/2026, είναι σαφές. Εάν το Δικαστήριο προχωρήσει σήμερα, παραβλέποντας την ύπαρξη της εκκρεμοδικίας στην αίτηση ημερ. 13/03/2026, να εξετάσει την αίτηση ημερ. 12/06/2026 στην ουσία της και στην απουσία της άλλης πλευράς, θα ενεργήσει στην πράξη ως εφετείο του εαυτού του, πράγμα ανεπίτρεπτο, που, αφενός θα ισοδυναμούσε με υπέρβαση της δικαιοδοσίας του (δείτε: Αναφορικά με τον Λοϊζίδη κλπ, επί της Πολιτικής Αίτησης αρ. 32/2019, ημερομηνίας 17/4/2019) και, αφετέρου, θα διατάρασσε το θεμέλιο της Δίκαιης Δίκης.  

Ούτε βεβαίως γίνεται αποδεκτή η θέση της ενοικιαστικής πλευράς ότι «είναι αυταπόδεικτος και ο δικαιοδοτικός όρος του κατεπείγοντος», κατ’ επίκληση της επικείμενης εκτέλεσης του εντάλματος ανάκτησης κατοχής. Η εν λόγω εισήγηση ισοδυναμεί με κατάργηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου και απορρίπτεται (Αναφορικά με την Αίτηση του Α. Δίσπυρου, Πολιτική Αίτηση αρ. 32/2017, ημερομηνίας 07/03/2017). Υπενθυμίζεται ότι η εξασφάλιση προσωρινού διατάγματος δίχως να ακουστεί προηγουμένως η άλλη πλευρά, συνιστά βασική απόκλιση προς την πιο θεμελιώδη αρχή δικαίου, την αρχή της φυσικής δικαιοσύνης, δηλαδή την υποχρέωση του Δικαστηρίου να ακούσει και τις δύο πλευρές πριν να εκδώσει την απόφασή του. Εκτροπή από τη φυσιολογική πορεία της διαδικασίας, δικαιολογείται μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις και υπό την προϋπόθεση στοιχειοθέτησης του κατεπείγοντος που αποτελεί δικαιοδοτικό όρο και την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος.

Η παρούσα δεν συνιστά μια τέτοια περίπτωση. Τουναντίον, διαπιστώνεται ότι είναι η πλευρά των Ενοικιαστών που μέσω των δικών της χειρισμών, των πράξεων και των παραλείψεων έχει πρακαλέσει, ή έστω επιτρέψει την πρόκληση εκείνων των συνθηκών, τις συνέπειες των οποίων σήμερα επικαλείται για τη στοιχειοθέτηση του κατεπείγοντος, συμπεριφορά που αναπόδραστα θα οδηγήσει στην αποκόμιση τακτικού δικονομικού πλεονεκτήματος έναντι της άλλης πλευράς. Τα λεχθέντα στην υπόθεση Αναφορικά με την Αίτηση της C.M.K. Metal Constraction Limited, Πολιτική Αίτηση αρ. 138/2018 ημερ. 07/11/2018, τυγχάνουν απόλυτης εφαρμογής και εν προκειμένω.

Ούτε η επίκληση των συνταγματικών δικαιωμάτων των Ενοικιαστών είναι βάσιμη, ούτε επαρκώς θεμελιωμένη.^[2] Η δε ισχυριζόμενη επικείμενη πώληση του επίδικου Υποστατικού, ουδόλως ανατρέπει την ταξινόμηση των πραγμάτων. Εν πάση περιπτώσει, το δικαίωμα πρόσβασης στο Δικαστήριο, ως διασφαλίζεται στο Άρθρο 30 του Συντάγματος, ούτε είναι απόλυτο, ούτε ασφαλώς παραβιάζεται με την απόρριψη του αιτήματος.

Είναι μέσω της τήρησης των δικονομικών κανόνων που διασφαλίζονται τα συνταγματικά δικαιώματα των διαδίκων και όχι το αντίθετο. Διότι ακριβώς, είναι δια της τήρησης της δικονομίας που αποτρέπεται η εμφιλοχώρηση αυθαιρεσίας κατά την εφαρμογή του Δικαίου.

Δεν χρειάζεται να λεχθεί κάτι περισσότερο.

Η αίτηση απορρίπτεται.

 

     

(Υπ.)………………………………………….

Γ. Χρ. Παγιάσης

 Πρόεδρος

 

Πιστό Αντίγραφο

Γραμματέας