ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ.
Αίτηση/Έφεση αρ.: 69/2025
Αναφορικά με τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965 (9/1965) και τις τροποποιήσεις του και Αναφορικά με τον Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας Νόμου Κεφ.224 και τις τροποποιήσεις του
Μεταξύ :
1. Κυριάκου Κυριάκου
2. Μαρίας Μασούρα
Εφεσειόντων/αιτητών
-και-
Εurobank Ltd
Εφεσίβλητης / καθ’ ης η αίτηση
---------------------
Ημερομηνία : 12 Ιανουαρίου 2025
Εμφανίσεις :
Για τους εφεσείοντες / αιτητές: Ανδρέας Θ. Μαθηκολώνης & Σία ΔΕΠΕ.
Για εφεσίβλητη / καθ’ ης η αίτηση: Λ. Παπαφιλίππου & Σία ΔΕΠΕ.
ΑΠΟΦΑΣΗ
Εισαγωγή
Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η αίτηση – έφεση, ημερομηνίας, 19.12.2025 με την οποία οι αιτητές ζητούν την ακύρωση ή παραμερισμό των ειδοποιήσεων Τύπου «ΙΑ» ημερομηνίας 24.10.2025.
ΟΙ επίδικες ειδοποιήσεις τύπου «ΙΑ» αφορούν την πώληση διά πλειστηριασμού του ακινήτου, το οποίο υποθηκεύτηκε προς όφελος της καθ’ ης η αίτηση/εφεσίβλητης δυνάμει της Υποθήκης υπ’ αρ. { }του Επαρχιακού Κτηματολογικού Γραφείου Αμμοχώστου. Η υποθήκη δόθηκε από την εφεσείουσα 2. Ο εφεσείων 1 είναι ο πρωτοφειλέτης.
Η υπό κρίση αίτηση ερείδεται κυρίως επί των άρθρων 2, 29-32 και 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου (Ν.14/60), στον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο του 1965 (Ν.9/1965) ως αυτός έχει τροποποιηθεί και ειδικότερα στα άρθρα 5, 27, 36-38, 40-42, 44Α έως και 44ΚΖ και τα Παραρτήματα αυτών, στους περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Κανονισμούς του 2015(Κ.Δ.Π. 185/2015} και/ή σε οποιονδήποτε μεταγενέστερα εκδοθέν σχετικό κανονισμό, στα άρθρα, 2 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου (Κεφ. 224) ως αυτός ετροποποιήθη, στους κανονισμούς 1-18 των περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμών του 1956, στον περί Πωλήσεως Διαδικαστικό Κανονισμό του 1994 (Ν.1/1994), στη Δ.39, Δ.48 θθ. 1-13.
Με την υπό κρίση αίτηση προβάλλονται οκτώ λόγοι έφεσης. Κατά την ακρόαση η έφεση περιορίστηκε μόνο στον δεύτερο λόγο έφεσης με τον οποίο αμφισβητείται το νομότυπο της επίδοσης των ειδοποιήσεων τύπου «ΙΑ».
Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του εφεσείοντα 1 στην οποία επισυνάπτει 6 τεκμήρια. Μεταξύ άλλων ισχυρίζεται ότι οι επίδικες ειδοποιήσεις τύπου ΙΑ επιδόθηκαν με ιδιωτική επίδοση στους αιτήτες την 1η.12.2025.
Η εφεσίβλητη/καθ’ ης η αίτηση καταχώρησε ειδοποίηση περί προθέσεως ένστασης, η οποία περιελάβανε αριθμό λόγων έντασης. Όμως, ενόψει του περιορισμού στον οποίο προέβη η πλευρά του αιτητή κρίσιμοι για την παρούσα είναι μόνο οι λόγοι ένστασης που αφορούν την επίδοση της ειδοποίησης ΙΑ. Επί του επίδικου ζητήματος η εφεσίβλητη/ καθ’ ης η άιτηση ήγειρε ως λόγο ένστασης ότι ακολούθησε πιστά τη διαδικασία που προνοεί ο Νόμος. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Γ. Χατζηστυλλή υπαλλήλου της εφεσίβλητης/ καθ’ ης η αίτηση. Ο ομνύων στην ένορκή του δήλωση αναπτύσσει τους λόγους ένστασης. Μεταξύ άλλων κατέθεσε ως Τεκμήρια 17 και 18 τα σχετικά πιστοποιητικά που καταδεικνύουν την πορεία των συστημένων επιστολών που απέστειλε η εφεσίβλητη προς του εφεσείοντες.
Διαδικασία - Γεγονότα
Σύμφωνα με το άρθρο 44 ΙΓ σε Αιτήσεις -Εφέσεις που υποβάλλονται υπό το άρθρο VIA του περί Μεταβίβασης & Υποθήκευσης Νόμου 9/1965 εφαρμόζονται κατ’ αναλογία οι Διατάξεις των άρθρων 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου κεφ 224. Οι Αιτήσεις- Εφέσεις υπό το άρθρο 80 και 81 του περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου Κεφ 224 διέπονται από τους περί ακίνητης ιδιοκτησίας κανονισμούς Περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Κανονισμούς. Το άρθρο 10 των πιο πάνω κανονισμών προνοεί ότι η ακρόαση της αίτησης διεξάγεται στη βάση των γεγονότων που αναφέρονται στην αίτηση ή στις ένορκες δηλώσεις τηρουμένης της δυνατότητας αντεξέτασης που προνοείται από τη Διαταγή 39 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών.
Συνεπώς, για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις κατατεθειμένες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης εκάστης πλευράς και της παράλειψης αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων.
Περαιτέρω αποτελεί καλά θεμελιωμένη αρχή ότι είναι επιτρεπτή η εξαγωγή ευρημάτων επί γεγονότων που εμφανίζονται μη αμφισβητούμενα μεταξύ των διαδίκων. Σχετικές είναι οι αποφάσεις Κυριακίδης ν. Τράπεζα Πειραιώς (Κύπρου) Λτδ, Πολιτική Έφεση 185/2012, ημερομηνίας 19.4.2018, ECLI:CY:AD:2018:A179 και Pissis Ltd v. La Baguette Boullangerie- Patisserie Ltd, (2015) 1 ΑΑΔ 2040. Από τις πιο πάνω αυθεντίες προκύπτει ότι δεν υπάρχει ανάγκη αξιολόγησης επί γεγονότων που αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων.
Κατά την ακροαματική διαδικασία οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων μέσω ικανών και εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων προώθησαν ο κάθε ένας τη θέση του. Το περιεχόμενο των αγορεύσεων είναι ενώπιον του Δικαστηρίου και αναφορά θα γίνει σε αυτές όπου χρειαστεί κατωτέρω. Με την αγόρευσή τους, οι συνήγοροι των αιτητών περιόρισαν τους λόγους έφεσης στον λόγο έφεσης που αφορά το νομότυπο της ειδοποίησης «ΙΑ».
Σημειώνω πως το τι έχει λεχθεί από οποιοδήποτε μάρτυρα σε προηγούμενη διαδικασία δεν μπορεί να επηρεάσει, άνευ ετέρου, τη βασιμότητα των ισχυρισμών του στο πλαίσιο της παρούσας, ιδίως όταν δεν είναι σχετικό με τα επίδικα. Το Δικαστήριο θα καταλήξει επί του εγειρόμενου ζητήματος στη βάση των γεγονότων που περιβάλλουν τη παρούσα. Έτσι οι σχετικές αναφορές του ευπαίδευτου συνηγόρου της καθ’ ης η αίτηση περί ισχυρισμών των αιτητών σε προγενέστερη διαδικασία δεν μπορούν να επηρεάσουν τα επίδικα στην παρούσα.
Από την ενώπιόν μου μαρτυρία, διαπιστώνω ότι επί των βασικών ισχυρισμών των δυο πλευρών δεν υπάρχει αμφισβήτηση. Ειδικότερα, ο ισχυρισμός του εφεσείοντα 1 στην παράγραφο 8 της ένορκής του δήλωσης, ότι η ειδοποίηση τύπου «ΙΑ» έχει επιδοθεί με ιδιώτη επιδότη, προς αμφότερους του εφεσείοντες, την 1η.12.2025 δεν έχει αμφισβητηθεί ούτε έχει αντικρουσθεί. Τουναντίον ο ομνύων για την εφεσίβλητη παραπέμπει στην εν λόγω παράγραφο. Συνεπώς, αποτελεί γεγονός που δεν αμφισβητείται μεταξύ των διαδίκων.
Επίσης, δεν έχουν ούτε αμφισβητηθεί ούτε αντικρουσθεί οι ισχυρισμοί του ομνύοντος για την εφεσίβλητη ως προς την πορεία παράδοσης δια συστημένου ταχυδρομείου των επιστολών τύπου ΙΑ προς του εφεσείοντες. Σχετικά είναι τα τεκμήρια 17 και 19 επί της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση.
Με γνώμονα τα πιο πάνω προχωρώ με την εξέταση της νομικής πτυχής της υπόθεσης.
Νομική Πτυχή - αξιολόγηση εκατέρωθεν θέσεων
Στην υπό κρίση υπόθεση έχει παραμείνει επίδικος ο λόγος έφεσης υπ’ αριθμόν 2, ο οποίος αφορά το νομότυπο της επίδοσης των ειδοποιήσεων τύπου «ΙΑ» στον πρωτοφειλέτη, εφεσείοντα 1, και στην ενυπόθηκο οφειλέτη, εφεσείουσα 2.
Επομένως, το ουσιαστικό ζήτημα που καλείται να αποφασιστεί είναι το κατά πόσο η επίδικη ειδοποίηση «ΙΑ» έχει επιδοθεί στους εφεσείοντες νομότυπα, σύμφωνα με τη διαδικασία που προνοεί ο Νόμος.
Η υπό κρίση αίτηση βασίζεται στο άρθρο 44Γ (3) του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965, ως έχει τροποποιηθεί, το οποίο διαλαμβάνει τα ακόλουθα :
(3) Ο ενυπόθηκος οφειλέτης καθώς και οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο μέρος δύναται, εντός σαράντα πέντε (45) ημερών από την ημερομηνία παραλαβής της ειδοποίησης, σύμφωνα με το εδάφιο (2) να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο για παραμερισμό της ειδοποίησης της σκοπούμενης πώλησης μόνο, για τους ακόλουθους λόγους:
(β) η ειδοποίηση δεν έχει δεόντως επιδοθεί˙
………………………………………………………………………………………….
Επομένως, το νομότυπο της επίδοσης της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» αποτελεί ζήτημα που μπορεί να εξεταστεί στο πλαίσιο της παρούσας.
Ευθύς εξ αρχής σημειώνεται ότι δεν έχει αμφισβητηθεί πως ο πρωτοφειλετής είναι ενδιαφερόμενο πρόσωπο.
Ο τρόπος επίδοσης των ειδοποιήσεων καθορίζεται, επίσης, στο άρθρο 44ΙE, το οποίο προνοεί τα ακόλουθα:
«επίδοση» σημαίνει σε κάθε περίπτωση την παράδοση ειδοποίησης ή επικοινωνίας με συστημένη επιστολή, η οποία απευθύνεται στην τελευταία γνωστή διεύθυνση της κατοικίας ή του εγγεγραμμένου γραφείου του προσώπου, στο οποίο η ειδοποίηση ή η επικοινωνία απευθύνεται, ή στη σχετική διεύθυνση που είναι καταχωρισμένη σε μητρώο του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας, και σε περίπτωση που αυτό δεν είναι εφικτό, την ιδιωτική επίδοση τέτοιας ειδοποίησης ή επικοινωνίας σε τέτοιο πρόσωπο.»
Η ερμηνεία των προνοιών της εν λόγω διάταξης έχει αποσαφηνιστεί τελεσίδικα στην υπόθεση Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ ν. Παντέλα Πολιτική Έφεση 159/2021, ημερομηνίας 1.12.2023, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Στην προκειμένη περίπτωση ο σκοπός του Νομοθέτη είναι ξεκάθαρος. Θέλησε να ιεραρχήσει τον τρόπο επίδοσης, δίδοντας επιτακτικό προβάδισμα στη συστημένη επιστολή. Μόνον όταν η επίδοση με αυτόν τον τρόπο είναι ανέφικτη, διανοίγεται ο δρόμος εναλλακτικά για ιδιωτική επίδοση, συμφώνως των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, περιλαμβανομένης και της δυνατότητας υποκατάστατης επίδοσης, κατόπιν βεβαία σχετικού διατάγματος του Δικαστηρίου.»
Επιπλέον, λέχθηκαν και τα ακόλουθα ως προς τη δέουσα διαδικασία επίδοσης:
«Ενόψει των πιο πάνω κρίνουμε ότι η εφεσείουσα όφειλε να επιχειρήσει να επιδώσει την επίμαχη ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» με συστημένη επιστολή και μόνον αν τούτο ήταν ανέφικτο να προχωρήσει με τη διαδικασία της ιδιωτικής επίδοσης. Την υποχρέωση επίδοσης της ειδοποίησης τη φέρει ασφαλώς ο ενυπόθηκος δανειστής, ο οποίος συνακόλουθα φέρει και το βάρος να αποδείξει το «ανέφικτο» της δια Νόμου επιβαλλόμενης μεθόδου επίδοσης. Στην προκειμένη περίπτωση κανένα τέτοιο στοιχείο προσκομίστηκε από πλευράς εφεσείουσας.»
Προκύπτει, συνεπώς, ότι η καθ’ ης αίτηση όφειλε να επιχειρήσει πρώτα να επιδώσει την επιστολή τύπου «ΙΑ» με συστημένη επιστολή. Μόνο εάν ο τρόπος αυτός ήταν η ανέφικτος, θα μπορούσε να προχωρήσει με επίδοση. Το βάρος να αποδείξει ότι ήταν ανέφικτη η επίδοση με συστημένη επιστολή το φέρει η καθ’ ης η αίτηση. Μάλιστα η ιεράρχηση του Νόμου είναι επιτακτική.
Στην υπό κρίση υπόθεση οι εφεσείοντες/αιτητές προβάλλουν το επιχείρημα ότι οι επίδικες ειδοποίησεις τύπου «ΙΑ» δεν έχουν δεόντως επιδοθεί σύμφωνα με τη διαδικασία που προνοείται στον Νόμο προς την ενυπόθηκο οφειλέτη και προς τον πρωτοφειλέτη.
Στον αντίποδα, η πλευρά της καθ΄ης η αίτηση αντέτεινε ότι η επίδοση της επίδικης ειδοποίησης έγινε νομότυπα και ορθά.
Τα γεγονότα που περιστοιχίζουν την επίδοση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» δεν αμφισβητούνται μεταξύ των διαδίκων. Στην παράγραφο 24 της ένορκης δήλωσης που συνοδεύει την ένσταση ο ομνύοντας αναφέρεται στα γεγονότα επίδοσης της εν λόγω ειδοποίησης μέσω ταχυδρομείου. Επισυνάπτει επίσης ως Τεκμήριο 17 τη σχετική εκτύπωση από την ιστοσελίδα των Κυπριακών Ταχυδρομείων αναφορικά με τα χρονολογικά στάδια και το ιστορικό μέσω του οποίο κατέληξε ως αζήτητη η σχετική επιστολή προς τον εφεσείοντα 1 και ως Τεκμήριο 19 αντίστοιχη εκτύπωση που δεικνύει επίσης τα χρονολογικά στάδια και το ιστορικό μέσω του οποίο κατέληξε ως αζήτητη η σχετική επιστολή προς την εφεσείουσα 2.
Από τα Τεκμήρια 17 και 19 προκύπτει ότι στις 30.10.2024 δόθηκαν προς επίδοση δια συστημένου ταχυδρομείου οι ειδοποιήσεις τύπου «ΙΑ» προς αμφότερους τους εφεσειόντες. Οι επιστολές έφθασαν στο υποκατάστημα Δερύνειας στις 5.11.2025. Στις 18.12.205 διαπιστώθηκε ότι δεν αναζητήθηκαν. Αμφότερες οι επιστολές επιστράφηκαν στις 18.12.205 ως αζήτητες.
Ενώ εκκρεμούσε η πιο πάνω διαδικασία την 1η.12.2025 επιτεύχθηκε η επίδοση των επίδικων ειδοποιήσεων με ιδιώτη επιδότη και προς τους δυο εφεσείοντες.
Καθίσταται, λοιπόν, προφανές ότι η επίδοση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» σε έκαστο εκ των εφεσειόντων επιτεύχθηκε με ιδιώτη επιδότη πριν η επιστολή επιστραφεί ως αζήτητη και προτού ακόμα διαφανεί ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο.
Το ερώτημα που ανακύπτει είναι το κατά πόσο η εν λόγω επίδοση είναι νομότυπη.
Σαφώς δεν διαλανθάνει της προσοχής του Δικαστηρίου ότι στην υπόθεση Συνεργατική Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λτδ ν. Παντέλα (ανωτέρω) δεν έχουν συγκεκριμενοποιηθεί τα στοιχεία εκείνα που δυνατό να δεικνύουν το ανέφικτο της επίδοσης με συστημένο ταχυδρομείο.
Όμως, κατά την κρίση του παρόντος Δικαστηρίου κρίσιμος δεν μπορεί να είναι άλλος από τον χρόνο που επιτεύχθηκε η ιδιωτική επίδοση. Άλλωστε, υφίσταται η γενική αρχή το ισχύον δίκαιο προσδιορίζεται κατά τον χρόνο προώθησης του δικονομικού διαβήματος. (Βλ. Δημητρίου Ανδρέας, άλλως Ανδρέας Δημητρίου Στυλιανού ν. Αικατερίνης Δημητρίου (2012) 1 ΑΑΔ 834). Κατ’ αναλογία της γενικοτερής αυτής αρχής μπορεί να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι κρίσιμος για το δίκαιο είναι ο χρόνος λήψης ενός διαβήματος ή ενέργειας. Επομένως, κατ’ αναλογία και πάλι της πιο πάνω αρχής το εάν είναι εφικτή ή όχι η επίδοση με συστημένο ταχυδρομείο πρέπει να κρίνεται με αναφορά στον χρόνο που επιχειρήθηκε η ιδιωτική επίδοση. Ο χρόνο λήψης του διαβήματος είναι ο κρίσιμος χρόνος στον οποίο θα πρέπει να υφίσταται μαρτυρία ως προς το ανέφικτο της επίδοσης με συστημένο ταχυδρομείο.
Εν πάση περιπτώσει και η πιο πάνω αρχή να μην εφαρμόζεται δεν θα διαφοροποιείτο η σχετική κρίση του Δικαστηρίου.
Ειδικότερα, όπως προκύπτει από την νομολογία, η επίδοση δια συστημένης επιστολής έχει επιτακτική προτεραιότητα. Ο νομοθέτης δεν εξάρτησε την δυνατότητα επίδοσης με την απλή ταχυδρόμηση, ώστε ανεξάρτητα από το εφικτό ή όχι της παράδοσής της να είναι επιτρεπτή η δρομολόγηση της διαδικασίας ιδιωτικής επίδοσης. Το γεγονός ότι μεταγενέστερα αποδείχθηκε ανέφικτη δεν μεταβάλλει τα πράγματα, αφού κρίσιμος χρόνος για την αξιολόγηση της νομιμότητας επίδοσης, είναι ο χρόνος που λήφθηκε το μετρό της ιδιωτικής επίδοσης. Διαφορετικά θα μπορούσε κάποιος διάδικος να προέβαινε σε ταχυδρόμηση και χωρίς να αναμένει το αποτέλεσμα να προχωρεί με ιδιωτική επίδοση. Όμως, έτσι η ιδιωτική επίδοση λαμβάνει χώρα ανεξάρτητα του εάν είναι εφικτή ή όχι η επίδοση με συστημένη επιστολή. Εάν γίνει δεκτό ότι εκκρεμούσης της επίδοσης με συστημένη επιστολή μπορεί να δρομολογηθεί ή να επιτευχθεί ιδιωτική επίδοση τότε καταστρατηγείται η ιεράρχηση του νομοθέτη. Άλλωστε, πώς θα ήταν δυνατόν να γίνεται σεβαστή η εκ του νόμου προτεραιότητα, όταν ταυτόχρονα ή χωρίς να γίνει γνωστό το αποτέλεσμα της διαδικασίας που προηγείται, ακολουθείται ή δρομολογείται ο εναλλακτικός τρόπος.
Κατά την κρίση του παρόντος δικαστηρίου, αντίθετη προσέγγιση θα καθιστούσε την ιεράρχηση του νομοθέτη γράμμα κενό, αφού θα αρκούσε απλώς η ταχυδρόμηση της επιστολής και ανεξαρτήτως του αποτελέσματος θα υπήρχε η δυνατότητα επίδοσης. Έτσι, όμως, θα καταστρατηγείτο η βούληση του νομοθέτη και η επιτακτική ιεράρχηση στην οποία προέβη.
Συνεπώς, υπό τις περιστάσεις της παρούσας, προκύπτει ότι ναι μεν η καθ’ ης η αίτηση επιχείρησε πρώτα να επιδώσει με συστημένη επιστολή, όμως προτού η επίδοση αυτή καταστεί ανέφικτη ή προτού να προκύψει ότι είναι ανέφικτη προχώρησε με επίδοση με ιδιώτη επιδότη παραγνωρίζοντας τις επιτακτικές πρόνοιες της νομοθεσίας. Συνακόλουθα, η επίδοση της ειδοποίησης τύπου «ΙΑ» η οποία επιτεύχθηκε με ιδιωτική επίδοση δεν είναι νομότυπη.
Επομένως, αποτελεί κατάληξη του Δικαστηρίου ότι η επίδικη ειδοποίηση τύπος «ΙΑ» δεν έχει επιδοθεί στους εφεσείοντες σύμφωνα με τη διαδικασία που προνοεί ο Νόμος.
Κατάληξη
Συνεπακόλουθα της πιο πάνω κατάληξής μου εκδίδεται διάταγμα με το οποίο παραμερίζεται η ειδοποίηση Τύπος «ΙΑ» ημερομηνίας 24.10.2025 με έξοδα υπέρ των αιτητών και εναντίον της καθ’ η αίτηση, ως αυτά υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
(Υπ.)……………….……….…….
Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ.
ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο