ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ.
Αρ. Αγωγής: 97/2024
Μεταξύ:
Themis Portofolio Management Holdings Ltd
ενάγουσας
-και-
Αντώνιου Κόμπου
εναγομένου
Αίτηση ημερομηνίας 31.12.2025 για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης
Ημερομηνία: 05.5.2026
Εμφανίσεις:
Για εναγόμενο – αιτητή: κ. Α. Τερέντης με κ. Κ. Μάρκου
Για ενάγουσα – καθ’ ης η αίτηση : κ. Α. Γεωργίου για Δημητρίου & Δημητρίου ΔΕΠΕ
Ενδιάμεση Απόφαση
Εισαγωγή
Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας είναι η αίτηση ημερομηνίας 31.12.25 με την οποία ζητείται η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, η οποία εκδόθηκε στις 17.12.25 μέχρι της πλήρους αποπεράτωσης της έφεσης 149/25.
Η αίτηση εδράζεται στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς του 2023 και συγκεκριμένα στα Μέρη 1 και 2, στο Μέρος 3 Κ. 1, 3 Κ. 4, στο Μέρος 6, στο Μέρος 22, στο Μέρος 23, στο Μέρος 24, στο Μέρος 25, στο Μέρος 32, 32.1, στο Μέρος 38, στο Μέρος 39, Μέρος 41, στο Μέρος 41.7, 41.12, στο Μέρος 47.1, Κ. (1)(7)(Β), Κ. 11, Κ. 12 και Κ. 13, και στο Μέρος 48, στο Άρθρο 2, 29, 30, 47 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στον περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμο Κεφ. 6, Άρθρο 15, 23, 28 και 30 του Συντάγματος, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, στο Δίκαιο της Επιείκειας, στην Κυπριακή και Αγγλική Νομολογία, στη Νομολογία του ΔΕΕ και του ΕΔΔΑ, στη γενική πρακτική, στη διακριτική ευχέρεια και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του ίδιου του αιτητή. Ο ομνύων αναφέρετε στα γεγονότα που αφορά τα γεγονότα για έκδοση συνοπτικής απόφασης. Κατέγραψε αυτούσιους τους λόγους έφεσης που καταχώρησε εναντίον της απόφασης του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/12/25. Σε σχέση με το επίδικο ακίνητο, ανέφερε ότι είναι η κατοικία του ίδιου και της οικογένειας του από το έτος 1999.
Η καθ’ ης η αίτηση καταχώρησε ένσταση, στην οποία προέβαλε 19 λόγους. Οι λόγοι μπορούν να συνοψιστούν στο ότι η αίτηση είναι νόμω και ουσία αβάσιμη, ότι δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και δεν συντρέχουν περιστάσεις τέτοιες που να μπορούν να δικαιολογήσουν το αίτημα. Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Νικόλαου Τουμπούρη, υπαλλήλου της καθ΄ ης η αίτηση. Στην ένορκη δήλωση του ο ομνύων, αναπτύσσει τους λόγους ένστασης της καθ΄ ης η αίτηση. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 1, σχετική έκθεση εκτίμησης ως προς την αξία της επίδικης κατοικίας.
Πέραν των ανωτέρω ο εναγόμενος στις 9.2.2026 καταχώρησε συμπληρωματική ένορκη δήλωση στην οποία αναπτύσσει περαιτέρω τις αρχικές του θέσεις. Ομοίως στις 12.2.2026 και η πλευρά της ενάγουσας κατέθεσε συμπληρωματική ένορκη δήλωση οπού και εκεί αναπτύσσονται με λεπτομέρεια οι λόγοι ένστασης.
Διαδικασία - Γεγονότα
Στην υπό κρίση υπόθεση οι διάδικες πλευρές δεν ζήτησαν αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων. Έτσι, κατά την ακρόαση και οι δύο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους μέσω ιδιαίτερα εμπεριστατωμένων αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Σημειώνω, όμως, ότι σύμφωνα με τη νομολογία δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται. (βλ. Οδυσσέα ν. Αστυνομίας (1999) 2 ΑΑΔ 490).
Συνεπώς, για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις κατατεθειμένες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης εκάστης πλευράς και της παράλειψης αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ (1992) 1(Β) Α.Α.Δ 1453, Iacovou brothers (constructions) Ltd v Fashionwise ltd (2000) 1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd, (2012) 1 Α.Α.Δ. 1460 και Α. Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα (2010) 1 ΑΑΔ 195.
Στην υπό κρίση υπόθεση έχει εκδοθεί συνοπτική απόφαση εναντίον του εναγόμενου για παράδοση κενής και ελεύθερης της κατοχής του επίδικου ακινήτου και παρέμεινε προς εκδίκαση το ζήτημα των ενδιάμεσων οφελών. Περαιτέρω, δεν αμφισβητείται ότι η επίδικη κατοικία αποτελεί την κατοικία όπου διαμένει ο εναγόμενος / αιτητής με την οικογένεια του από το 1999.
Τέλος, ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητη δήλωσε, κατά την ακρόαση, πως σε περίπτωση έγκρισης του αιτήματος ο εναγόμενος μπορεί να καταβάλλει κάποιο ποσό μεταξύ των € 700- € 1.000 μηνιαίως για τη χρήση του ακινήτου μέχρι εκδικάσεως της έφεσης.
Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω προχωρώ να εξετάσω τη νομική πτυχή της υπόθεσης.
Νομική Πτυχή
Σύμφωνα με το μέρος 41.7. των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας
«(1) (α) Εκτός αν το Εφετείο ή το κατώτερο δικαστήριο διατάξει διαφορετικά, η έφεση δεν επενεργεί ως αναστολή οποιουδήποτε διατάγματος ή απόφασης τού κατώτερου δικαστηρίου.
(β) Αίτηση για αναστολή διατάγματος ή απόφασης του κατώτερου Δικαστηρίου γίνεται πρώτα στο κατώτερο Δικαστήριο.»
Στην υπόθεση Christos Hadjipanayi Ltd v. Περσιάνη κ..α Πολιτική Έφεση 247/2024 ημερομηνίας 31.10.2025 λέχθηκε ότι δεδομένης της ομοιότητας του λεκτικού της Δ.41.7 με την Δ.35 Θ.18 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από τη μέχρι σήμερα Νομολογία, τηρουμένης φυσικά πλέον της υποχρέωσης να λαμβάνεται υπόψη ο πρωταρχικός σκοπός.
Υπό τους παλαιούς θεσμούς, η εξουσία για έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης παρεχόταν στην Δ.35 θ.18, η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα:
«An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from the direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given».
Τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου έχουν αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Θεμελιακή επί του προκείμενου είναι η απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1991) 1 ΑΑΔ 1147, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα :
«Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει η στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου».
Οι πιο πάνω αρχές επαναδιατυπώθηκαν σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων. Ενδεικτικά παραπέμπω στις αποφάσεις Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd (2001) 1Γ Α.Α.Δ 1978, Βογαζιανός v. Γενικού Εισαγγελέα (1997) 1(Β) Α.Α.Δ. 591 και Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων (2011) 1 ΑΑΔ 1921.
Η εφαρμογή των πιο πάνω κριτηρίων γίνεται με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης (βλ. Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου, (1990) 1 ΑΑΔ 284). Στο πιο πάνω πλαίσιο γίνεται δεκτό ότι η τελεσιδικία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και το κράτος δίκαιου ευρύτερα (βλ. Κωνσταντινίδη ν. Κωμοδρόμου (2016) 1 ΑΑΔ 772).
Όπως έχει συνοψιστεί στην πρόσφατη απόφαση Cyprus Engineering Stores (Nicosia) Ltd v. Σωτήρης Σιακαλλής, Πολιτική Έφεση αρ. 222/2024, ημερομηνίας 18.7.2025, τα δικαστήρια δεν αποστερούν επιτυχόντα διάδικο από τους καρπούς της επιτυχίας του, εκτός αν υπάρχουν ειδικές περιστάσεις.
Έτσι, λοιπόν, κατά κανόνα το Δικαστήριο δεν αποστερεί τον επιτυχόντα διάδικο από το δρέψει άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας του εκτός και εάν καταδειχθούν ειδικές περιστάσεις.
H ίδια θέση καταγράφεται και στο σύγγραμμα The Annual Practice 1959, στη σελίδα 1695 στα σχόλια της παλαιάς αγγλικής διαταγής 0 68 r.r. 11,12. Συγκεκριμένα καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά:
«As a general rule the only ground for a stay of execution is an affidavit showing that if the damages and costs where paid there is no reasonable probability of getting them back if the appeal succeeds.»
Ως προς τις αρχές που διέπουν το ζήτημα υπό το φως των νέων κανονισμών πολιτικής δικονομίας στην Αγγλία, διαφωτιστικό είναι το σύγγραμμα White Book 2026, Volume 1, Part 52 – Appeals, para 52.16.3 όπου με παραπομπή στην απόφαση In Leicester Circuits Ltd v Coates Brothers Plc [2002] EWCA Civ 474, CA, καταγράφονται τα ακόλουθα:
«while the general rule is that a stay of judgment will not be granted, (1) the court has an unfettered discretion, (2) no authority can lay down rules for its exercise, (3) the proper approach is to make the order which best accords with the interests of justice, (4) the court has to balance the alternatives to decide which is less likely to cause injustice, and (5) where the justice of letting the general rule take effect is in doubt, the answer may well depend on the perceived strength of the appeal. The court added it is relevant that the appellant may be unable to recover from the respondent the sum awarded in the event of judgment being set aside on appeal. »
Προκύπτει, συνεπώς, πως ο γενικός κανόνας ότι κατά κανόνα δεν χορηγείται αναστολή παραμένει ισχυρός. Παράλληλα το ζήτημα συνεχίζει να ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, το οποίο καλείται να σταθμίσει τις εναλλακτικές λύσεις για να αποφασίσει ποια είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσει αδικία. Στο πιο πάνω πλαίσιο σημασία αποκτά ο κίνδυνος όπως ο αιτητής να μην είναι σε θέση να ανακτήσει από τον καθ’ ου η αίτηση το ποσό που επιδικάστηκε σε περίπτωση που η απόφαση ανατραπεί κατ’ έφεση.
Καθίσταται, λοιπόν, προφανές ότι οι αρχές που διέπουν το υπό εξέταση ζήτημα τόσο υπό το φως των παλιών θεσμών όσο και υπό το φως των νέων κανονισμών τόσο στην Αγγλία όσο και στην Κύπρο παραμένουν εν πολλοίς οι ίδιες.
Προχωρώ λοιπόν να εξετάσω το εγειρόμενο ζήτημα υπό το φως των καλά καθιερωμένων κριτηρίων που έθεσε η νομολογία.
Σε σχέση με την υπό εξέταση υπόθεση, ευθύς εξ αρχής, σημειώνω ότι ο παράγοντας της προοπτικής επιτυχίας της έφεσης δεν μπορεί να επηρεάσει ιδιαίτερα την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Μέσα από το περιεχόμενο των λόγων έφεσης, διαπιστώνω ότι δεν μπορεί να γίνει με βεβαιότητα πρόγνωση για την τυχόν επιτυχία της. Συνεπώς, ο παράγοντας της προοπτικής επιτυχίας της έφεσης δεν αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Ενδεικτικά παραπέμπω στις αποφάσεις Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων (ανωτέρω), Παπά ν. Οικονομίδου κ.ά. (2010) 1 ΑΑΔ 58.
Ως προκύπτει από την αποκρυσταλλωμένη πλέον νομολογία, για να κλίνει η πλάστιγγα υπέρ της της αρχής ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του, θα πρέπει να καταδεικνύονται εξαιρετικές περιστάσεις. Σχετικά παραπέμπω στις αποφάσεις Χ"Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd and Others (1991) 1 ΑΑΔ 172, Demetriades Group Of Companies Ltd v. A.P.M. Italian Type Ice Cream Ltd, Πολιτική Έφεση 372/15, ημερομηνίας 15.2.2017, Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λτδ ν. Athinodorou Beton Ltd, Πολιτική Έφεση 145/2022, ημερομηνίας 7.9.2023 και Cyprus Engineering Stores (Nicosia) Ltd v. Σωτήρης Σιακαλλής (ανωτέρω).
Το βάρος απόδειξης, όμως, της συνδρομής εξαιρετικών περιστάσεων βρίσκεται στους ώμους του αιτητή ( βλ. Demetriades Group of Companies Ltd (ανωτέρω)).
Παράδειγμα τέτοιων εξαιρετικών περιστάσεων είναι και η οικονομική αφερεγγυότητα του επιτυχόντος διαδίκου ( βλ. Χ''Ιωάννου v. Gordian Holdings Limited, Πολιτική Έφεση 273/2019, ημερομηνίας 8.9.2020, ECLI:CY:AD:2020:A298 και The Annual Practice 1959, στη σελίδα 1695).
Όμως, δεν είναι μόνο η οικονομική αφερεγγυότητα που μπορεί να συνηγορήσει υπέρ της αναστολής. Έχει αναγνωριστεί νομολογιακά ότι και η τυχόν εγκατάλειψη του μισθίου δυνατόν να συνιστά εξαιρετική περίσταση για αναστολή της εκτέλεσης. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Μιχαηλίδης ν. Σαββίδης, Πολιτική Έφεση 285/2016 ημερομηνίας 22.9.2017, ECLI:CY:AD:2017:A314, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Ο δεύτερος παράγοντας είναι αυτός που αφορά στις συνέπειες από τυχόν επιτυχία της έφεσης, ενώ ο εφεσείων, γενικά ομιλούντες, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον ενοικιαστή, έχει, στο μεταξύ, συμμορφωθεί με την εναντίον του πρωτόδικη απόφαση∙ έχει εγκαταλείψει το μίσθιο. »
H πιο πάνω αρχή έχει επεξηγηθεί στη σχετικά πρόσφατη απόφαση Αζά ν. Παράκα Πολιτική Έφεση E31/2023, ημερομηνίας 30.11.2023, , όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Παρότι θα συμφωνήσουμε ότι δεν υπάρχει νομολογιακή αρχή που να επιτάσσει ότι επιβάλλεται αναστολή εκτέλεσης σε κάθε έφεση που αφορά ανάκτηση κατοχής ακινήτου, εντούτοις κατάληξη μας αποτελεί ότι στην υπό εξέταση περίπτωση, έχουν τεθεί ενώπιον μας δεδομένα που δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος αναστολής. Σε περίπτωση που δεν ανασταλεί η απόφαση, ο εφεσείων θα απωλέσει την στέγη στην οποία διαμένει για 25 χρόνια, ενώ στην περίπτωση έκδοσης διατάγματος αναστολής και τυχόν απόρριψης της έφεσης σε μεταγενέστερο στάδιο, στην εφεσίβλητη θα έχει προκληθεί απλώς καθυστέρηση στην ανάκτηση του ακινήτου, η οποία μπορεί να αντισταθμιστεί με τον σύντομο ορισμό της έφεσης για εκδίκαση και διαταγή για καταβολή εγγύησης από μέρους του εφεσείοντα.»
Tέλος, ως προς τη στάθμιση μεταξύ των εκατέρωθεν δικαιωμάτων διαφωτιστική είναι η απόφαση Ντένιαν κ.α. ν. Τσαγγαρίδης κ.α., Πολιτική Έφεση 36/2018, ημερομηνίας 22.6.2018, ECLI:CY:AD:2018:A302, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Εν προκειμένω, δεν μπορεί να γίνει με βεβαιότητα πρόγνωση, στη βάση του ενώπιον μας υλικού, ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης. Σε περίπτωση δε που εγκριθεί η αίτηση, θα επηρεαστούν δυσμενώς οι εφεσίβλητοι ιδιοκτήτες αφού θα στερηθούν της κατοχής του επίδικου διαμερίσματος, ενόσω υφίσταται αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος κατοχής. Αυτός ο επηρεασμός όμως είναι κατά πολύ μικρότερος έναντι του δυσμενούς επηρεασμού που θα υποστεί η εφεσείουσα σε περίπτωση που παραδοθεί το μίσθιο, δεδομένου ειδικά ότι η διαφορά των διαδίκων αφορά ουσιαστικά στο κατά πόσο η εφεσείουσα όφειλε να καταβάλλει το ποσό των €400 μηνιαίως, όπως θεωρούν οι εφεσίβλητοι, αντί του ποσού των €300 μηνιαίως, που αυτή κατέβαλλε πριν από την καταχώριση της κύριας αίτησης στο πρωτόδικο Δικαστήριο και εξακολουθεί να καταβάλλει, ως το ενοίκιο που η ίδια θεωρεί συμφωνηθέν και νομίμως πληρωτέο. Σε περίπτωση δε εκτέλεσης του διατάγματος κατοχής του διαμερίσματος, θα είναι αδύνατη πλέον η επανεγκατάσταση της εφεσείουσας σε αυτό.»
Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει αμφισβητηθεί ότι το επίδικο ακίνητο αποτελεί την οικογενειακή στέγη του εναγόμενου για την οποία η ενάγουσα/ καθ’ ης η αίτηση εξασφάλισε διάταγμα ανάκτησής της. Στο εν λόγω ακίνητο διαμένει ο εναγόμενος με την οικογένεια του από το 1999. Υπό το πιο πάνω πρίσμα καταλήγω ότι όντως σε περίπτωση που εγκριθεί η αίτηση, θα επηρεαστεί δυσμενώς η ενάγουσα ιδιοκτήτρια, αφού θα στερηθεί της ανάκτησης της κατοχής του επίδικου ακινήτου, ενόσω υφίσταται αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος κατοχής. Αυτός ο επηρεασμός όμως είναι κατά πολύ μικρότερος έναντι του δυσμενούς επηρεασμού που θα υποστεί ο εναγόμενος / αιτητής σε περίπτωση που παραδοθεί το ακίνητο και ακολούθως επιτύχει η έφεση του.
Επομένως, η παρούσα κρίνεται ως κατάλληλη για να διαταχθεί αναστολή εκτέλεσης της απόφασης.
Σαφώς το ζήτημα δεν τελειώνει στην πιο πάνω διαπίστωση. Το Δικαστήριο οφείλει να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η αναστολή. Η επιλογή των όρων που θα τεθούν είναι επίσης ζήτημα που εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου (βλ. Cyprus Engineering Stores (Nicosia) Ltd v. Σωτήρης Σιακαλλής (ανωτέρω) και The Annual Practice 1959 σελ.1696).
Στην παρούσα υπόθεση έχει προβληματίσει το δικαστήριο το ζήτημα των όρων που δυνατόν να τεθούν για την αναστολή.
Ειδικότερα, υπό τις περιστάσεις της παρούσας, η ενάγουσα είναι ιδιοκτήτρια ενός ακινήτου στο όποιο θα διαμένει ο εναγόμενος χωρίς να καταβάλλει οποιοδήποτε αντίτιμο για τη χρήση και χωρίς η ενάγουσα, λόγω της αναστολής, να μπορεί να ανακτήσει την κατοχή του. Επομένως, είναι προφανές ότι θα πρέπει να τεθούν κάποιοι όροι που να σχετίζονται με το πιο πάνω στοιχείο. Παράλληλα, όμως, στην υπό κρίση υπόθεση το ζήτημα της ενοικιαστικής αξίας του ακινήτου παραμένει επίδικο μεταξύ των διαδίκων και ως εκ τούτου τυχόν κατάληξη σε ποσό ως προς την ενοικιαστική αξία του ακινήτου, χωρίς την αξιολόγηση των εκατέρωθεν θέσεων, δυνατόν να προκατέβαλλε τη κρίση του Δικαστηρίου επί της ουσίας της υπόθεσης.
Επομένως, ως προς τους όρους μπορώ να βασιστώ μόνο στις δηλώσεις των συνηγόρων ως έχουν αναπτυχθεί ενώπιόν μου στο πλαίσιο της παρούσας. Επί του προκειμένου, υφίσταται η δήλωση του συνηγόρου του εναγόμενου ότι ο τελευταίος μπορεί να καταβάλλει μηνιαίως ποσό μεταξύ των € 700 - € 1.000 και η εισήγηση του κ. Γεωργίου ότι θα πρέπει να γίνει δεκτό το ποσό που απαιτεί η ενάγουσα ως ενοικιαστική αξία, ήτοι το ποσό των € 1950. Σαφώς, το δικαστήριο δεν μπορεί να προαποφασίσει ένα αμφισβητούμενο ζήτημα στην αγωγή χωρίς να ακουστεί η αγωγή. Ταυτόχρονα, η επιβολή όρων δεν μπορεί να είναι τέτοιας υφής και έκτασης που να ακυρώνει στην πράξη την αναστολή. Επίσης, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το ενδεχόμενο επιτυχία της έφεσης. Έτσι, τυχόν επιβολή όρων που να ισοδυναμούν με πλήρη αποδοχή των θέσεων της ενάγουσας, δυνατόν να προκαλέσουν αδικία στον εναγόμενο ιδίως εάν επιτύχει στην έφεση του και στην υπεράσπιση του επί της εναπομείνασας αξίωσης.
Σταθμίζοντας τα πιο πάνω, κρίνω ότι το ποσό των € 900 αποτελεί εύλογο και δίκαιο ποσό για να καταβάλλει μηνιαίως ο εναγόμενος μέχρι την αποπεράτωση της έφεσης.
Υπό το φως των πιο πάνω εκδίδεται διάταγμα αναστολής της απόφασης μέχρι την πλήρη εκδίκασης της έφεσης που έχει καταχωρηθεί υπό του ακόλουθους όρους
1 Ο εναγόμενος / αιτητής εντός 25 ημερών από σήμερα, να καταθέσει στο Πρωτοκολλητείο του Ε/Δ Αμμοχώστου, το ποσό των € 4.000 ή τραπεζική εγγύηση για ισάξιο ποσό, ως ασφάλεια για την χρήση του ακινήτου από την έκδοση της απόφασης μέχρι 31.5.2026.
2 Δεδομένου ότι ο εναγόμενος συμμορφωθεί με τον πιο πάνω όρο, η αναστολή εκτέλεσης θα ισχύει, εφόσον ο εναγόμενος καταβάλλει στην ενάγουσα από 1.6.2026, μέχρι το πέρας της έφεσης, το μηνιαίο ποσό των € 900.
Τα έξοδα που επιδικάστηκαν στο πλαίσιο της απόφασης, ημερομηνίας 17.12.2025, που εφεσιβλήθηκε εξαιρούνται από την αναστολής υπό τον όρο ότι οι συνήγοροι της καθ’ ης η αίτηση θα αναλάβουν γραπτή υποχρέωση συμμόρφωσης, με τυχόν οιανδήποτε μεταγενέστερη διαταγή του Εφετείου για επιστροφή εξόδων.
Ως προς τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας έχοντας υπόψη τις πρόνοιες του Μέρους 39 των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και τις αποφάσεις Χρυσοστόμου v. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ (2015) 1(Γ) ΑΑΔ 2221, See You Travel Ltd v. Χρυσοστόμου, Πολιτική Έφεση 118/24, ημερομηνίας 28.3.2022 και Κτενά v. CNP Cyprialife Ltd, Πολιτική Έφεση 386/2019, ημερομηνίας 18.3.2025, και ασκώντας τη σχετική διακριτική μου ευχέρεια, αυτά επιδικάζονται υπέρ του εναγόμενου και εναντίον της ενάγουσας.
Ως προς το ύψος αυτών, έχοντας υπόψη τις πρόνοιες του Μέρους 39.4 των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, κρίνω ότι τα έξοδα μπορούν να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή υπό την αίρεση της έγκρισής τους από το Δικαστήριο.
Κατάληξη
Συνεπακόλουθα, της πιο πάνω κατάληξής μου εκδίδεται διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 31.10.2025 υπό τους όρους που έχουν τεθεί ανωτέρω. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων αλληλέγγυα ή ξεχωριστά ως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
Υπ. …..………………………………
Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ.
ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο