ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χριστοδούλου, Ε.Δ.
Αρ. Αγωγής: 74/2023
Μεταξύ:
1. Μελπωμένης Γιαννακού Παπαντωνίου
2. Νικόλα Παπαντωνίου
3. Μαρίας Παπαντωνίου
εναγόντων
και
- M.T. Roadcar Rentals Ltd
2. Αναστάσης ( Τάσος) Αγγλογάλλος
εναγομένων/ καθ’ ων η αίτηση
Αίτηση ημερομηνίας 21.11.2025 για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης
Ημερομηνία: 21.4.2026
Εμφανίσεις:
Για εναγόμενους / αιτητές : κα Ταμπούρλα για Λουκάς Π. Λουκά ΔΕΠΕ
Για ενάγοντες/ καθ’ ων η αίτηση : κα Χείμαρου για Αντρέας Γιωρκάτζης ΔΕΠΕ
Ενδιάμεση Απόφαση
Εισαγωγή
Αντικείμενο της παρούσας διαδικασίας, είναι η αίτηση ημερομηνίας 21.11.25 για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης η οποία εκδόθηκε στις 31.10.25.
Η αίτηση βασίζεται στα Μέρη 1, 2, 3, 23, 25, 47.1(13) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, στα Άρθρα 29 – 32 και 43 του περί Δικαστηρίων Νόμου Ν. 14/60, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμούς στη Δ.35 θ.θ. 18 – 19 στη Δ.40 θ.θ.7 και 11, στη Δ.48 θ.θ.2 8(1)(ee) και στη Δ.64 των περί Πολιτικής Δικονομίας Θεσμών, στο Άρθρο 23 του Συντάγματος, στη Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στη Νομολογία του Εφετείου και στις αρχές της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
Η αίτηση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του εναγόμενου 2, ο οποίος είναι διευθυντής της εναγόμενης 1. Ο ομνύων στην ένορκη του δήλωση, επισύναψε αντίγραφο της έφεσης που έχει καταχωρηθεί και αναφέρθηκε στους λόγους έφεσης που προωθούν οι εναγόμενοι. Περαιτέρω ανέφερε ότι από το 2012 η εναγόμενη 1, ενοικίαζε το επίδικο κατάστημα και κατέβαλλε το ενοίκιο. Παράλληλα, δήλωσε ότι μετά την έκδοση της απόφασης, η εναγόμενη 1 κατέβαλε μέσω των δικηγόρων της, στους ενάγοντες το ποσό των € 4.000 προς εξόφληση του σκέλους της απόφασης που αφορούσε τα οφειλόμενα ενοίκια και το ποσό που διατάχθηκε να καταβάλει ως ενδιάμεσα οφέλη για τον Μήνα Νοέμβριο. Επισύναψε σχετικά ως τεκμήριο 2, απόδειξη της κατάθεσης των χρημάτων. Ανέφερε τέλος πως αν δεν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης, η έφεση που καταχωρήθηκε στις 20.11.25, θα χάσει τη σημασία της.
Η πλευρά των εναγόντων καταχώρησε ένταση στην εν λόγω αίτηση, προβάλλοντας 10 λόγους ένστασης. Οι λόγοι ένστασης μπορούν να συνοψιστούν στο ότι η αίτηση είναι ουσία και νόμω αβάσιμη, δεν καταδεικνύονται λόγοι για τους οποίους πρέπει να επιτραπεί η αναστολή εκτέλεσης της απόφασης. Προέβαλαν επίσης τη θέση ότι με την αίτηση δεν παρέχεται επαρκές υπόβαθρο για την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος και τυχόν έκδοση του αιτούμενου διατάγματος θα ήταν άδικη για τους ενάγοντες και θα τους αποστερούσε χωρίς λόγο την δυνατότητα να δράξουν τους καρπούς της επιτυχίας τους. Επιπλέον, προβλήθηκε η θέση ότι η αίτηση είναι αντικανονική γιατί δεν εφαρμόζονται οι κανόνες πολιτικής δικονομίας του 2023.
Η ένσταση συνοδεύεται από ένορκη δήλωση των εναγόντων. Ουσιαστικά οι ενάγοντες 2 και 3, υιοθετούν την ένορκη δήλωση της ενάγουσας 1. Η ενάγουσα 1 αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της εκδοθείσας απόφασης, ημερομηνίας 31.10.25. Ήταν η θέση της, ότι οι εναγόμενοι, ουδέν ποσό έχουν καταβάλλει για τους μήνες Δεκέμβριο και Ιανουάριο του 2026, συνεπώς δεν συμμορφώθηκαν με την απόφαση του Δικαστηρίου. Προέβαλε τη θέση ότι η εναγόμενη 1, είναι αφερέγγυα επισυνάπτοντας σχετικά τα τεκμήρια 2 και 3. Ήταν η θέση της ότι τυχόν έγκριση του αιτήματος, θα έχει ως αποτέλεσμα οι ενάγοντες να μην μπορούν να απολαύσουν τους καρπούς της επιτυχίας τους και θα υποστούν περαιτέρω ζημιά.
Διαδικασία - Γεγονότα
Στην υπό κρίση υπόθεση οι διάδικες πλευρές δεν ζήτησαν αντεξέταση των ενόρκως δηλούντων και ούτε καταχωρίστηκε οποιαδήποτε συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Έτσι, κατά την ακρόαση και οι δύο πλευρές προώθησαν τις θέσεις τους μέσω ιδιαίτερα εμπεριστατωμένων αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων το Δικαστήριο έχει κατά νου. Σημειώνω, όμως, ότι σύμφωνα με τη νομολογία δεν απαιτείται ειδικότερη αναφορά ή πραγμάτευση κάθε επιχειρήματος που προβάλλεται. (βλ. Οδυσσέα ν. Αστυνομίας (1999) 2 ΑΑΔ 490).
Συνεπώς, για όσα γεγονότα δεν εμφαίνονται από τον φάκελο της διαδικασίας, το Δικαστήριο θα βασισθεί στις κατατεθειμένες ένορκες δηλώσεις, λαμβανομένου υπόψη του βάρους απόδειξης εκάστης πλευράς και της παράλειψης αντεξέτασης των ενόρκως δηλούντων. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Louis Vuitton ν. Δέρμοσακ (1992) 1(Β) Α.Α.Δ 1453, Iacovou brothers (constructions) Ltd v Fashionwise ltd (2000) 1Β ΑΑΔ 1377, Thinking Steel International BV ν. Caramondani Bros Public Co Ltd, (2012) 1 Α.Α.Δ. 1460 και Α. Messios & Sons Ltd κ.ά v. Ανδρέας Λεωνίδα (2010) 1 ΑΑΔ 195.
Στην υπό κρίση υπόθεση έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον της εναγομένης 1 για παράδοσης κενής και ελεύθερης της κατοχής του μίσθιου όσο και για οφειλόμενα ενοίκια και ενδιάμεσα οφέλη. Περαιτέρω εκδόθηκε απόφαση εναντίον του εναγόμενου 2 ως εγγυητή της εναγομένης 1 για τα οφειλόμενα ποσά και τα ενδιάμεσα οφέλη.
Η πλευρά των εναγόμενων εξόφλησε το ποσό των € 3.200 που αντιστοιχούσε στα οφειλόμενα ενοίκια και κατέβαλε το ποσό που αντιστοιχούσε ως ενδιάμεσο όφελος για τον μήνα Νοέμβριο του 2025. Δηλαδή οι εναγόμενοι μέχρι και την καταχώριση της υπό κρίση αίτησης ήταν συμμορφωμένοι με το οικονομικό σκέλος της δικαστικής απόφασης. Ουσιαστικά αυτό που επιζητείται είναι η αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος ανάκτησης της κατοχής.
Έχοντας υπόψη τα πιο πάνω προχωρώ να εξετάσω τη νομική πτυχή της υπόθεσης.
Νομική Πτυχή
Σύμφωνα με το μέρος 41.7. των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας
«(1) (α) Εκτός αν το Εφετείο ή το κατώτερο δικαστήριο διατάξει διαφορετικά, η έφεση δεν επενεργεί ως αναστολή οποιουδήποτε διατάγματος ή απόφασης τού κατώτερου δικαστηρίου.
(β) Αίτηση για αναστολή διατάγματος ή απόφασης του κατώτερου Δικαστηρίου γίνεται πρώτα στο κατώτερο Δικαστήριο.»
Στην υπόθεση Christos Hadjipanayi Ltd v. Περσιάνη κ..α Πολιτική Έφεση 247/2024 ημερομηνίας 31.10.2025 λέχθηκε ότι δεδομένης της ομοιότητας του λεκτικού της Δ.41.7 με την Δ.35 Θ.18 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από τη μέχρι σήμερα Νομολογία, τηρουμένης φυσικά πλέον της υποχρέωσης να λαμβάνεται υπόψη ο πρωταρχικός σκοπός. Έτσι το εάν η παρούσα έπρεπε να καταχωρηθεί και να κριθεί υπό τους παλαιούς θεσμούς δεν έχει πρακτική σημασία, αφού οι αρχές που εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση είναι ταυτόσημες.
Υπό τους παλαιούς θεσμούς, η εξουσία για έκδοση διατάγματος αναστολής εκτέλεσης της απόφασης εκκρεμούσης της έφεσης παρεχόταν στην Δ.35 θ.18, η οποία διαλαμβάνει τα ακόλουθα:
«An appeal shall not operate as a stay of execution or of proceedings under the decision appealed from except so far as the Court appealed from or the Court of Appeal, or a Judge of either Court, may order; and no intermediate act or proceeding shall be invalidated, except so far as the Court appealed from the direct. Before any order staying execution is entered, the person obtaining the order shall furnish such security (if any) as may have been directed. If the security is to be given by means of a bond, the bond shall be made to the party in whose favour the decision under appeal was given».
Τα κριτήρια που λαμβάνονται υπόψη στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου έχουν αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Θεμελιακή επί του προκείμενου είναι η απόφαση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1991) 1 ΑΑΔ 1147, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα :
«Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει η στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση έφεσης. Οι προοπτικές επιτυχίας της έφεσης είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας στις πλείστες περιπτώσεις. Το πλαίσιο για τη διάγνωση των δικαιωμάτων του εφεσείοντα σε συνάρτηση με την αποτίμηση των λόγων της έφεσης είναι η ακρόαση της έφεσης. Μόνο όπου μπορεί να γίνει πρόγνωση με βεβαιότητα ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης, χωρίς περαιτέρω συζήτηση του θέματος, ο παράγοντας αυτός αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου».
Οι πιο πάνω αρχές επαναδιατυπώθηκαν σε σειρά μεταγενέστερων αποφάσεων. Ενδεικτικά παραπέμπω στις αποφάσεις Χαραλάμπους ν. A. Panayides Contracting Ltd (2001) 1Γ Α.Α.Δ 1978, Βογαζιανός v. Γενικού Εισαγγελέα (1997) 1(Β) Α.Α.Δ. 591 και Penderhill Holdings Limited και Άλλοι ν. Ιωάννη Κλουκινά και Άλλων (2011) 1 ΑΑΔ 1921.
Η εφαρμογή των πιο πάνω κριτηρίων γίνεται με γνώμονα τα συμφέροντα της δικαιοσύνης (βλ. Ιωσηφάκης v. Αριστοδήμου, (1990) 1 ΑΑΔ 284). Στο πιο πάνω πλαίσιο γίνεται δεκτό ότι η τελεσιδικία έχει ιδιαίτερη βαρύτητα και συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης και το κράτος δίκαιου ευρύτερα (βλ. Κωνσταντινίδη ν. Κωμοδρόμου (2016) 1 ΑΑΔ 772).
Όπως έχει συνοψιστεί στην πρόσφατη απόφαση Cyprus Engineering Stores (Nicosia) Ltd v. Σωτήρης Σιακαλλής, Πολιτική Έφεση αρ. 222/2024, ημερομηνίας 18.7.2025, τα δικαστήρια δεν αποστερούν επιτυχόντα διάδικο από τους καρπούς της επιτυχίας του, εκτός αν υπάρχουν ειδικές περιστάσεις.
Έτσι, λοιπόν, κατά κανόνα το Δικαστήριο δεν αποστερεί τον επιτυχόντα διάδικο από το δρέψει άμεσα τους καρπούς της επιτυχίας του εκτός και εάν καταδειχθούν ειδικές περιστάσεις.
H ίδια θέση καταγράφεται και στο σύγγραμμα The Annual Practice 1959, στη σελίδα 1695 στα σχόλια της παλαιάς αγγλικής διαταγής 0 68 r.r. 11,12. Συγκεκριμένα καταγράφονται τα ακόλουθα σχετικά:
«As a general rule the only ground for a stay of execution is an affidavit showing that if the damages and costs where paid there is no reasonable probability of getting them back if the appeal succeeds.»
Ως προς τις αρχές που διέπουν το ζήτημα υπό το φως των νέων κανονισμών πολιτικής δικονομίας στην Αγγλία, διαφωτιστικό είναι το σύγγραμμα White Book 2026, Volume 1, Part 52 – Appeals, para 52.16.3 όπου με παραπομπή στην απόφαση In Leicester Circuits Ltd v Coates Brothers Plc [2002] EWCA Civ 474, CA, καταγράφονται τα ακόλουθα:
«while the general rule is that a stay of judgment will not be granted, (1) the court has an unfettered discretion, (2) no authority can lay down rules for its exercise, (3) the proper approach is to make the order which best accords with the interests of justice, (4) the court has to balance the alternatives to decide which is less likely to cause injustice, and (5) where the justice of letting the general rule take effect is in doubt, the answer may well depend on the perceived strength of the appeal. The court added it is relevant that the appellant may be unable to recover from the respondent the sum awarded in the event of judgment being set aside on appeal. »
Προκύπτει, συνεπώς, πως ο γενικός κανόνας ότι κατά κανόνα δεν χορηγείται αναστολή παραμένει ισχυρός. Παράλληλα το ζήτημα συνεχίζει να ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστηρίου, το οποίο καλείται να σταθμίσει τις εναλλακτικές λύσεις για να αποφασίσει ποια είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσει αδικία. Στο πιο πάνω πλαίσιο σημασία αποκτά ο κίνδυνος όπως ο αιτητής να μην είναι σε θέση να ανακτήσει από τον καθ’ ου η αίτηση το ποσό που επιδικάστηκε σε περίπτωση που η απόφαση ανατραπεί κατ’ έφεση.
Καθίσταται, λοιπόν, προφανές ότι οι αρχές που διέπουν το υπό εξέταση ζήτημα τόσο υπό το φως των παλιών θεσμών όσο και υπό το φως των νέων κανονισμών τόσο στην Αγγλία όσο και στην Κύπρο παραμένουν εν πολλοίς οι ίδιες.
Προχωρώ λοιπόν να εξετάσω το εγειρόμενο ζήτημα υπό το φως των καλά καθιερωμένων κριτηρίων που έθεσε η νομολογία.
Σε σχέση με την υπό εξέταση υπόθεση, ευθύς εξ αρχής, σημειώνω ότι ο παράγοντας της προοπτικής επιτυχίας της έφεσης δεν μπορεί να επηρεάσει ιδιαίτερα την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Μέσα από το περιεχόμενο των λόγων έφεσης, διαπιστώνω ότι δεν μπορεί να γίνει με βεβαιότητα πρόγνωση για την τυχόν επιτυχία της. Συνεπώς, ο παράγοντας της προοπτικής επιτυχίας της έφεσης δεν αποκτά σπουδαιότητα στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου. Ενδεικτικά παραπέμπω στις αποφάσεις Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων (ανωτέρω), Παπά ν. Οικονομίδου κ.ά. (2010) 1 ΑΑΔ 58.
Ως προκύπτει από την αποκρυσταλλωμένη πλέον νομολογία, για να κλίνει η πλάστιγγα υπέρ της της αρχής ότι το ένδικο μέσο της έφεσης, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του, θα πρέπει να καταδεικνύονται εξαιρετικές περιστάσεις. Σχετικά παραπέμπω στις αποφάσεις Χ"Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd and Others (1991) 1 ΑΑΔ 172, Demetriades Group Of Companies Ltd v. A.P.M. Italian Type Ice Cream Ltd, Πολιτική Έφεση 372/15, ημερομηνίας 15.2.2017, Μινέρβα Ασφαλιστική Εταιρεία Δημόσια Λτδ ν. Athinodorou Beton Ltd, Πολιτική Έφεση 145/2022, ημερομηνίας 7.9.2023 και Cyprus Engineering Stores (Nicosia) Ltd v. Σωτήρης Σιακαλλής (ανωτέρω). Το βάρος απόδειξης, όμως, της συνδρομής εξαιρετικών περιστάσεων βρίσκεται στους ώμους του αιτητή ( βλ. Demetriades Group of Companies Ltd (ανωτέρω)).
Παράδειγμα τέτοιων εξαιρετικών περιστάσεων είναι και η οικονομική αφερεγγυότητα του επιτυχόντος διαδίκου ( βλ. Χ''Ιωάννου v. Gordian Holdings Limited, Πολιτική Έφεση 273/2019, ημερομηνίας 8.9.2020, ECLI:CY:AD:2020:A298 και The Annual Practice 1959, στη σελίδα 1695).
Όμως, δεν είναι μόνο η οικονομική αφερεγγυότητα που μπορεί να συνηγορήσει υπέρ της αναστολής. Έχει αναγνωριστεί νομολογιακά ότι και η τυχόν εγκατάλειψη του μισθίου δυνατόν να συνιστά εξαιρετική περίσταση για αναστολή της εκτέλεσης. Σχετικά παραπέμπω στην απόφαση Μιχαηλίδης ν. Σαββίδης, Πολιτική Έφεση 285/2016 ημερομηνίας 22.9.2017, ECLI:CY:AD:2017:A314, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Ο δεύτερος παράγοντας είναι αυτός που αφορά στις συνέπειες από τυχόν επιτυχία της έφεσης, ενώ ο εφεσείων, γενικά ομιλούντες, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον ενοικιαστή, έχει, στο μεταξύ, συμμορφωθεί με την εναντίον του πρωτόδικη απόφαση∙ έχει εγκαταλείψει το μίσθιο. »
H πιο πάνω αρχή έχει επεξηγηθεί στη σχετικά πρόσφατη απόφαση Αζά ν. Παράκα Πολιτική Έφεση E31/2023, ημερομηνίας 30.11.2023, στην οποία εύστοχα παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος των εναγόμενων, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Παρότι θα συμφωνήσουμε ότι δεν υπάρχει νομολογιακή αρχή που να επιτάσσει ότι επιβάλλεται αναστολή εκτέλεσης σε κάθε έφεση που αφορά ανάκτηση κατοχής ακινήτου, εντούτοις κατάληξη μας αποτελεί ότι στην υπό εξέταση περίπτωση, έχουν τεθεί ενώπιον μας δεδομένα που δικαιολογούν την άσκηση της διακριτικής μας ευχέρειας υπέρ της έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος αναστολής. Σε περίπτωση που δεν ανασταλεί η απόφαση, ο εφεσείων θα απωλέσει την στέγη στην οποία διαμένει για 25 χρόνια, ενώ στην περίπτωση έκδοσης διατάγματος αναστολής και τυχόν απόρριψης της έφεσης σε μεταγενέστερο στάδιο, στην εφεσίβλητη θα έχει προκληθεί απλώς καθυστέρηση στην ανάκτηση του ακινήτου, η οποία μπορεί να αντισταθμιστεί με τον σύντομο ορισμό της έφεσης για εκδίκαση και διαταγή για καταβολή εγγύησης από μέρους του εφεσείοντα.»
Tέλος ως προς τη στάθμιση μεταξύ των εκατέρωθεν δικαιωμάτων διαφωτιστική είναι η απόφαση Ντένιαν κ.α. ν. Τσαγγαρίδης κ.α., Πολιτική Έφεση 36/2018, ημερομηνίας 22.6.2018, ECLI:CY:AD:2018:A302, όπου λέχθηκαν τα ακόλουθα:
«Εν προκειμένω, δεν μπορεί να γίνει με βεβαιότητα πρόγνωση, στη βάση του ενώπιον μας υλικού, ως προς την επιτυχία ή αποτυχία της έφεσης. Σε περίπτωση δε που εγκριθεί η αίτηση, θα επηρεαστούν δυσμενώς οι εφεσίβλητοι ιδιοκτήτες αφού θα στερηθούν της κατοχής του επίδικου διαμερίσματος, ενόσω υφίσταται αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος κατοχής. Αυτός ο επηρεασμός όμως είναι κατά πολύ μικρότερος έναντι του δυσμενούς επηρεασμού που θα υποστεί η εφεσείουσα σε περίπτωση που παραδοθεί το μίσθιο, δεδομένου ειδικά ότι η διαφορά των διαδίκων αφορά ουσιαστικά στο κατά πόσο η εφεσείουσα όφειλε να καταβάλλει το ποσό των €400 μηνιαίως, όπως θεωρούν οι εφεσίβλητοι, αντί του ποσού των €300 μηνιαίως, που αυτή κατέβαλλε πριν από την καταχώριση της κύριας αίτησης στο πρωτόδικο Δικαστήριο και εξακολουθεί να καταβάλλει, ως το ενοίκιο που η ίδια θεωρεί συμφωνηθέν και νομίμως πληρωτέο. Σε περίπτωση δε εκτέλεσης του διατάγματος κατοχής του διαμερίσματος, θα είναι αδύνατη πλέον η επανεγκατάσταση της εφεσείουσας σε αυτό.»
Στην υπό κρίση υπόθεση δεν έχει αμφισβητηθεί ότι η εναγόμενη 1 ενοικιάζει το επίδικο κατάστημα από το έτος 2012. Επίσης δεν έχει αμφισβητηθεί ότι κατέβαλε τα ενοίκια μέχρι την ημερομηνία καταχώρισης της αίτησης. Υπό το πιο πάνω πρίσμα καταλήγω ότι όντως σε περίπτωση που εγκριθεί η αίτηση, θα επηρεαστούν δυσμενώς οι ενάγοντες ιδιοκτήτες αφού θα στερηθούν της κατοχής του επίδικου διαμερίσματος, ενόσω υφίσταται αναστολή της εκτέλεσης του διατάγματος κατοχής. Αυτός ο επηρεασμός όμως είναι κατά πολύ μικρότερος έναντι του δυσμενούς επηρεασμού που θα υποστούν οι εναγόμενοι σε περίπτωση που παραδοθεί το μίσθιο και ακολούθως επιτύχει η έφεση τους.
Επομένως η παρούσα κρίνεται ως κατάλληλη για να διαταχθεί αναστολή εκτέλεσης της απόφασης.
Σαφώς το ζήτημα δεν τελειώνει στην πιο πάνω διαπίστωση. Το Δικαστήριο οφείλει να επιλέξει τους κατάλληλους για την περίπτωση όρους για να τεθεί σε ισχύ η αναστολή. Η επιλογή των όρων που θα τεθούν είναι επίσης ζήτημα που εμπίπτει στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. (βλ. Cyprus Engineering Stores (Nicosia) Ltd v. Σωτήρης Σιακαλλής (ανωτέρω) και The Annual Practice 1959 σελ.1696).
Υπό το φως των ανωτέρω, εκδίδεται διάταγμα αναστολής της απόφασης μέχρι την πλήρη εκδίκασης της έφεσης που έχει καταχωρηθεί υπό του ακόλουθους όρους
1 Οι εναγόμενοι, εντός 20 ημερών από σήμερα, να καταθέσουν στο Δικαστήριο το ποσό των € 4.000 ή τραπεζική εγγύηση για ισάξιο ποσό, ως ασφάλεια για την αποπληρωμή των ενδιάμεσων οφελών μέχρι 30.4.2026.
2 Δεδομένου ότι οι εναγόμενοι συμμορφωθούν με τον πιο πάνω όρο, η αναστολή εκτέλεσης θα ισχύει, εφόσον οι εναγόμενοι καταβάλλουν στους ενάγοντες από 1.5.2026, μέχρι το πέρας της έφεσης, το μηνιαίο ποσό των € 800, το οποίο αντιπροσωπεύει ενδιάμεσα οφέλη.
Τα έξοδα που επιδικάστηκαν στο πλαίσιο της απόφασης, ημερομηνίας 31.10.2025, θα πρέπει να καταβληθούν κανονικά και δεν επηρεάζονται από την παρούσα απόφαση.
Ως προς τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας έχοντας υπόψη τις πρόνοιες του Μέρους 39 των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας καθώς και τις αποφάσεις Χρυσοστόμου v. Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ (2015) 1(Γ) ΑΑΔ 2221, See You Travel Ltd v. Χρυσοστόμου, Πολιτική Έφεση 118/24, ημερομηνίας 28.3.2022 και Κτενά v. CNP Cyprialife Ltd, Πολιτική Έφεση 386/2019, ημερομηνίας 18.3.2025, και ασκώντας τη σχετική διακριτική μου ευχέρεια, αυτά επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων.
Ως προς το ύψος αυτών, έχοντας υπόψη τις πρόνοιες του Μέρους 39.4 των Νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας, κρίνω ότι τα έξοδα μπορούν να υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή υπό την αίρεση της έγκρισής τους από το Δικαστήριο.
Κατάληξη
Συνεπακόλουθα, της πιο πάνω κατάληξής μου εκδίδεται διάταγμα αναστολής της εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 31.10.2025 υπό τους όρους που έχουν τεθεί ανωτέρω. Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ των εναγομένων και εναντίον των εναγόντων αλληλέγγυα ή ξεχωριστά ως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
Υπ. …..………………………………
Μ. Χριστοδούλου, Α.Ε.Δ.
ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο