ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ
Ενώπιον: Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ
Αίτηση - Έφεση: 56/26
Επί τοις αφορώσι τον περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/1965 και επί τοις αφορώσι τον περί Ακινήτου Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμο Κεφ. 224 ως και τις τροποποιήσεις αυτών.
Μεταξύ:
1. Παναγιώτου Δέσποινα Παναγιώτη
2. Παναγιώτου Παναγιώτης Δημοσθένη
3. Παναγιώτου Δήμος Παναγιώτη
Αιτητές – Εφεσείοντες
-και-
Κυπριακή Εταιρεία Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων ΛΤΔ
Καθ΄ης η αίτηση - Εφεσίβλητη
------
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 25 Σεπτεμβρίου, 2026
ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:
Για Αιτητές – Εφεσείοντες: κα Μιχαήλ για Α. Μαθηκολώνης & Σία ΔΕΠΕ
Για Καθ΄ης η αίτηση – Εφεσίβλητη: κα Θεοχάρη για Αντώνης Καράς Δ.Ε.Π.Ε.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
(Μόνο σε σχέση με τα έξοδα)
Οι Αιτητές – Εφεσείοντες, στις 23/07/2026, καταχώρισαν Αίτηση – Έφεση με σκοπό την ακύρωση του πλειστηριασμού που θα διενεργείτο στις 29/09/2026. Στις 21/07/2026 είχαν υποβάλει αίτηση για ένταξη στο Σχέδιο Ενοίκιο έναντι Δόσης. Οι Αιτητές – Εφεσείοντες είχαν παραλάβει την Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» στις 02/06/2026.
Η ευπαίδευτη συνήγορος των Αιτητών – Εφεσειόντων αναγνώρισε ότι σύμφωνα με τον κανόνα, συνήθως τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του επιτυχόντα διαδίκου και προώθησε την εισήγηση ότι οι Αιτητές έχουν πετύχει την ακύρωση του πλειστηριασμού. Παρέπεμψε στις γενικές αρχές που διέπουν το ζήτημα των εξόδων και σε νομολογία. Κατέληξε, ότι δικαιολογείται να ασκηθεί η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου έτσι ώστε να απονεμηθεί δικαιοσύνη με την διαταγή όπως αποδοθούν τα έξοδα των Εφεσειόντων - Αιτητών.
Δεν συμφωνεί, όμως, με τη συγκεκριμένη εισήγηση η ευπαίδευτη συνήγορος της Καθ΄ης η αίτηση – Εφεσίβλητης. Είναι η θέση της, όπως αυτή προωθήθηκε στην γραπτή της αγόρευση, ότι η διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί δίκαια και να κληθεί η κάθε πλευρά να επωμιστεί τα δικά της έξοδα. Παρέπεμψε το Δικαστήριο σε αριθμό αποφάσεων που έχουν πραγματευτεί το συγκεκριμένο θέμα.
Το Δικαστήριο έχει εξετάσει με προσοχή τις εκατέρωθεν θέσεις των συνηγόρων επί του προκύψαντος ζητήματος. Δεν αμφισβητείται η πάγια αρχή ότι βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου για την επιδίκαση των εξόδων είναι το αποτέλεσμα της δίκης.
Στην προκειμένη περίπτωση καταχωρίστηκε μια Αίτηση – Έφεση μετά από παρέλευση 43 ημερών από την λήψη της Ειδοποίησης Τύπου «ΙΑ». Δύο μέρες πριν την καταχώριση της Αίτηση – Έφεσης υποβλήθηκε αίτηση για ένταξη στο «Σχέδιο έναντι Δόσης», το οποίο όμως βρισκόταν σε ισχύ πολύ πριν τον Ιούνιο που οι Αιτητές – Εφεσείοντες είχαν παραλάβει την Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ». Σημειώνεται ότι οι Εφεσείοντες – Αιτητές γνώριζαν για τον επικείμενο πλειστηριασμό από τις 08/12/2025 που τους είχε επιδοθεί η Ειδοποίηση Τύπου «Ι», Τεκμήριο 3 στην Αίτηση. Η Καθ΄ης η αίτηση – Εφεσίβλητη ενεργώντας άμεσα ανέστειλε τον πλειστηριασμό πριν καν δημοσιευτεί. Αυτά είναι τα δεδομένα ενώπιόν του Δικαστηρίου. Το Δικαστήριο δεν μπορεί να προβεί σε εικασίες αναφορικά με το ποιος από τους διάδικους θα πετύχαινε στην παρούσα Αίτηση – Έφεση, σε περίπτωση εκδίκασής της. Όμως, αυτό που μπορεί να διαπιστώσει είναι ότι θα μπορούσε η αίτηση για Ένταξη στο Σχέδιο Εστία να υποβληθεί μόλις παραλήφθηκε η Ειδοποίηση Τύπου «ΙΑ» ή ακόμη νωρίτερα όταν παραλήφθηκε η Ειδοποίηση Τύπου «Ι». Οι συγκεκριμένες διαπιστώσεις καταγράφονται στα πλαίσια της διαπίστωσης του τρόπου συμπεριφοράς του κάθε παράγοντα της δίκης, μια παράμετρος που συνεκτιμάται στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου σε σχέση με τα έξοδα.
Δικαιοδοτική βάση για την απονομή εξόδων συνιστά η Δ.59 θ.1, η οποία προβλέπει ως ακολούθως:
«Subject to the provisions of any law or rules, the costs of and incident to any proceedings shall be in the discretion of the Court or Judge..........»
Στο σύγγραμμα Halsbury’s Laws of England, 5η εκδ., παρα. 1738 διαβάζουμε τα ακόλουθα:
«The Court has discretion as to whether costs are payable by one party to another, the amount of the costs and when they are to be paid. Where costs are in the discretion of the court, a party has no right to costs unless and until the court awards them to him, and the court has absolute discretion to award or not to award them. This discretion must be exercised judicially; it must not be exercised arbitrarily but in accordance with reason and justice. »
Μεταξύ των παραγόντων που μπορούν να ληφθούν υπόψη κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, συμπεριλαμβάνεται και ο τρόπος διεξαγωγής της διαδικασίας από τους διάδικους στη διαφορά (βλ. Halsbury’s Laws of England, 4η εκδ., τόμος 10, παρα. 17, σελ. 16).
Η καθιερωμένη αρχή, όπως αυτή διατυπώθηκε σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, είναι ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για την απονομή εξόδων ασκείται με γνώμονα το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Στην απόφαση Μιχαήλ Χάσικος κ.α. v. Ανδρέα Χαραλαμπίδη (1990) 1 Α.Α.Δ. 389, στη σελίδα 393, καταγράφηκαν τα ακόλουθα:
«Η απονομή των εξόδων ανάγεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου. Η ευχέρεια ασκείται δικαστικά με γνώμονα, ως κύριο μέτρο, το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο βαθειά θεμελιωμένη είναι η αρχή αυτή στην αστική διαδικασία, τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα, ώστε να μη δίδονται κατά κανόνα λόγοι (εξυπακούονται) για την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου όταν η διαταγή για τα έξοδα συνάδει με την αρχή αυτή. Οι λόγοι για τους οποίους τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα (στην αστική διαδικασία) είναι ευνόητοι: Η δικαίωση δε συνεπάγεται δαπάνη»
Στην υπόθεση Μάρω Ζαβρού v. Ελενίτσας Μιχαηλίδου (1996) 1 Α.Α.Δ. 477, στη σελίδα 481, διαβάζονται τα ακόλουθα:
«Η έκδοση διαταγής για έξοδα εμπίπτει στη διακριτική εξουσία του εκδικάζοντος δικαστηρίου. Στην άσκηση αυτής της εξουσίας προέχει ο κανόνας λογικής σύμφωνα με τον οποίο τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα της υπόθεσης. Τόσο μάλιστα είναι ισχυρός που από μόνος του παρέχει την αιτιολόγηση στην κάθε αντίστοιχη εξέλιξη χωρίς να παρίσταται ανάγκη εξειδίκευσης. Παρέκκλιση δικαιολογείται μόνο εφόσον συντρέχει άλλη επαρκής περίσταση που πρέπει βέβαια να εκτίθεται. Χρήσιμη υπόμνηση περί τούτου γίνεται στην Χάσικος Μιχαήλ ν. Ανδρέα Χαραλαμπίδη (1990) 1 Α.Α.Δ. 389.»
Στην υπόθεση Νίτσα Θρασυβούλου v. ARTO ESTATES LIMITED (1993) 1 Α.Α.Δ. 12, στη σελίδα 15 καταγράφηκαν τα ακόλουθα:
«Είναι θεμελιωμένο ότι ο βασικός παράγοντας που διέπει την άσκηση της διακριτικής εξουσίας του Δικαστηρίου ως προς τα έξοδα, είναι το αποτέλεσμα της δίκης. Θεωρείται ασύννομο ο δικαιωθείς διάδικος να επωμίζεται τα έξοδα της υπεράσπισης των δικαιωμάτων του και εύλογο να τα επωμίζεται ο αποτυχών διάδικος, η αδικαιολόγητη προσφυγή του οποίου στο Δικαστήριο (όπως τεκμηριώνεται από το αποτέλεσμα) αποτέλεσε τη γενεσιουργό αιτία των εξόδων. Κλασσικό παράδειγμα εξαίρεσης από τον κανόνα αποτελεί η περίπτωση επιτυχόντα διαδίκου ο οποίος συμβάλλει με το χειρισμό της υπόθεσης του στην αύξηση των εξόδων της δίκης· σ’ εκείνη την περίπτωση δικαιολογείται ο μετριασμός της εφαρμογής του κανόνα (τα έξοδα ακολουθούν το αποτέλεσμα) και η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, ώστε να αντανακλάται η συμβολή του επιτυχόντα διαδίκου στη διόγκωση των εξόδων. Δεν είναι όμως παραδεκτή η αποστέρηση των εξόδων του επιτυχόντα διαδίκου χωρίς αποχρώντα λόγο.»
Σχετικά με τη διακριτική αυτή εξουσία, στο Annual Practice του 1960 καταγράφονται τα πιο κάτω, στις σημειώσεις κάτω από το Order 65, r.1, στη σελ.1822-1824 (ύστερα από σχετική αναφορά σε σειρά αποφάσεων):
“Where there are no materials on which the Judge can exercise his discretion, he is not justified in depriving a successful party of his costs ... If, however, there are any grounds, their sufficiency is a matter for the Judge’s discretion, which will not be interfered with ... A successful party may be deprived of his costs if he presents a false case or false evidence, or acts oppressively in the action ... In many classes of cases the Courts award costs on settled principles, but it is always in the discretion of the Court to depart from the rule where the circumstances of the particular case require it. The distinction between costs awarded according to a general rule and costs awarded in the exercise of a discretion on particular facts is important, because an appeal lies from an order awarding costs on a wrong principle; but no appeal lies from the erroneous exercise of a discretion on particular facts ... This discretion must be exercised judicially, and the Judge ought not to exercise his discretion against a successful party on grounds wholly unconnected with the cause of action. In such a case, semble, the Court of Appeal might be compelled to intervene. But when the Judge, intending to exercise his discretion, has acted on facts connected with or leading up to the litigation, the Court of Appeal is prohibited by statute from entertaining an appeal from his decision.”
Στην πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση Α.Γ. ν. Σ.Α.Τ. Έφ.Αρ.3/20 ημερ. 24/02/2022 υιοθετήθηκε το σκεπτικό της Θρασυβούλου (ανωτέρω). Σχετικό είναι και το σκεπτικό των αποφάσεων Χαραλάμπους ν. Γενικές Ασφάλειες Κύπρου Πολ. Εφ.337/19 ημερ. 25/11/2024 και Λοίζου ν. Λοίζου Πολ. Εφ. 17/24 ημερ. 21/01/2025.
Καθοδηγούμενο το Δικαστήριο από τις πιο πάνω παρατεθείσες αρχές και ασκώντας τη διακριτική του εξουσία, θεωρεί ορθό και δίκαιο όπως η κάθε πλευρά επωμιστεί τα δικά της έξοδα. Από τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία προκύπτει ότι ο πλειστηριασμός αναστάλθηκε από την Καθ΄ης η αίτηση λόγω της υποβολής της αίτησης στο Σχέδιο Ενοίκιο έναντι Δόσης και εν αναμονή απάντησης στην υποβληθείσα αίτηση. Από αυτά τα γεγονότα, τα οποία τέθηκαν από κοινού ενώπιον του Δικαστηρίου και μη λησμονώντας την συμπεριφορά και των δύο πλευρών, το Δικαστήριο οδηγείται στην κατάληξη ότι η διαταγή κάθε πλευρά τα δικά της έξοδα είναι η δικαιότερη. Αν η πλευρά των Αιτητών – Εφεσειόντων μεριμνούσε νωρίτερα, ως δήλωσε η ευπαίδευτη συνήγορός τους, αφού ο χρόνος υποβολής αιτήσεων στο Σχέδιο Ενοίκιο Έναντι Δόσης είχε ξεκινήσει στις 04/05/2026, η πλευρά της Καθ΄ης η αίτηση δεν θα εξέδιδε, στις 02/06/2026, τις Ειδοποιήσεις «ΙΑ» ενόψει του ότι η υποβολή αίτησης στο Σχέδιο συνιστά ένα από τους λόγους που προβλέπονται για ακύρωση του πλειστηριασμού σύμφωνα με το άρθρο 44Γ(3)(ζ) του Ν. 9/1965.
Για τους λόγους που κατέγραψα πιο πάνω, θεωρώ ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου θα πρέπει να ασκηθεί με τέτοιο τρόπο που η κατανομή των εξόδων να είναι δίκαια. Θα είναι δίκαια αν η κάθε πλευρά επωμιστεί τα έξοδα τα οποία έχει προκαλέσει.
(Υπ.) ……………………………………………….
Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Π.Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο