ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ 

                                                                                      Υπόθεση αρ.327/24

 

23 Δεκεμβρίου 2025

 

[Α. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΥ, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.]

 

Αναφορικά με το άρθρο 146 του Συντάγματος

Μεταξύ:

S. K. Ν.

                                                                                                                        Αιτητής

Και

Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω Υπηρεσίας Ασύλου

                                                                                                                        Καθ’ ων η αίτηση

 

Κος Γ. Αϊβαζίδης, Δικηγόρος για Αιτητή

Κα Α. Παπαδοπούλου, Δικηγόρος της Δημοκρατίας, για τους καθ’ ων η αίτηση

Α Π Ο Φ Α Σ Η

Με την προσφυγή ο αιτητής αιτείται την ακύρωση της απόφασης της Υπηρεσίας Ασύλου ημ.15/01/24, που του κοινοποιήθηκε αυθημερόν, δια της οποίας απορρίφθηκε η αίτησή διεθνούς προστασίας που υπέβαλε, ως άκυρης, παράνομης και στερούμενης νομικού αποτελέσματος.

Ως εκτίθεται στην Ένσταση που καταχωρήθηκε από τους καθ' ων η αίτηση και προκύπτει από το περιεχόμενο του σχετικού Διοικητικού Φάκελου που κατατέθηκε στα πλαίσια των διευκρινήσεων, ο αιτητής κατάγεται από το Καμερούν, εισήλθε στις ελεγχόμενες από τη Δημοκρατία περιοχές μέσω κατεχομένων στις 22/11/21 και υπέβαλε την επίδικη αίτηση διεθνούς προστασίας στις 11/01/22 (ερ.1-3, 22).

Στις 16/11/23 πραγματοποιήθηκε συνέντευξη με τον αιτητή από την Υπηρεσία Ασύλου προς εξέταση του αιτήματός για διεθνή προστασία όπου του δόθηκε η ευκαιρία, μέσα από σχετικές ερωτήσεις, μεταξύ άλλων, να εκθέσει τους λόγους στους οποίους στηρίζει το αίτημα του (ερ.11-22). Μετά το πέρας της συνέντευξης ετοιμάστηκε σχετική Έκθεση και Εισήγηση και στις 30/12/23 η αίτηση διεθνούς προστασίας απορρίφθηκε (ερ.61-75).

Ακολούθως, ετοιμάστηκε σχετική επιστολή ενημέρωσης του αιτητή για την απόφαση της Υπηρεσίας, που δόθηκε διά χειρός στις 15/01/24 στην μητρική του γλώσσα (ερ.76, 3).

Επί της επίδικης αιτήσεως ο αιτητής κατέγραψε ότι «[ξυλοφορτώθηκε] μέχρι θανάτου από μαχητές στο Καμερούν απλά επειδή αντιστάθηκε στην απαγωγή του πατέρα του» και, ως περαιτέρω αναφέρει, «μέχρι σήμερα αυτοί οι αποσχιστές μαχητές [τον] αναζητούν» και γι’ αυτό ήρθε για να «[σώσει] τη ζωή [του]».  

Κατά τη συνέντευξη ο αιτητής ανέφερε ότι γεννήθηκε στο Manyemen και διέμεινε όλη του τη ζωή στο χωριό Small Ekombe, στη Νοτιοδυτική περιφέρεια του Καμερούν, ενώ 2 μήνες προτού φύγει από τη χώρα διέμενε στην Buea, έχει τελειώσει τη δημοτική εκπαίδευση αλλά σταμάτησε εκεί και εργαζόταν ως σερβιτόρος στην Kumba από το 2020. Οι γονείς του διαμένουν στην πόλη Kumba από το 2018, σε διαφορετικά σπίτια ο καθένας, ο δε αιτητής διατηρεί επικοινωνία μαζί τους.

Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής δήλωσε ότι εγκατέλειψε το Καμερούν λόγω της δίωξης που υπόκειται από τους αυτονομιστές μαχητές Ambazonians διότι κατήγγειλε στις Αρχές την επίθεση με μαχαίρι που δέχθηκε. Συγκεκριμένα, ο αιτητής δήλωσε ότι ο πατέρας του ήταν έμπορος κακάο και πως οι Ambazonians τον προσέγγισαν σε κάποια στιγμή και του ζήτησαν χρήματα, τα οποία και έδωσε. Τη 2^η φορά που οι Ambazonians επισκέφτηκαν τον πατέρα του αιτητή, αυτός δεν είχε χρήματα να τους δώσει και ως αποτέλεσμα αυτοί μαχαίρωσαν τον αιτητή και απήγαγαν τον πατέρα του. Εν συνεχεία ο θείος του αιτητή πλήρωσε τους Ambazonians και έτσι αυτοί απελευθέρωσαν τον πατέρα του, ενώ ο ίδιος νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο. Όταν πήρε εξιτήριο, καθώς οι Ambazonians τον έψαχναν, ο αιτητής αποφάσισε να έρθει στη Δημοκρατία για να ζητήσει προστασία.

Ο αιτητής, όταν ρωτήθηκε σχετικά, διευκρίνισε ότι οι Ambazonians τον ψάχνουν διότι τον θεωρούν προδότη, καθώς πήγε και κατήγγειλε το περιστατικό με τον πατέρα του και τον ίδιο στην αστυνομία. Σε ερώτηση σχετικά με το πως γνωρίζει ότι οι Ambazonians τον ψάχνουν εξήγησε ότι όσο βρισκόταν στη Δημοκρατία (2022) ένας φίλος του, που είναι μέλος των Ambazonians, του τηλεφώνησε και τον ενημέρωσε. Ερωτώμενος σχετικά ο αιτητής ανέφερε ότι με τον φίλο του επικοινώνησε μία και μοναδική φορά το 2022 και πως στην επικοινωνία αυτή τον ενημέρωσε ότι πρέπει να προσέχει διότι οι Ambazonians θα τον σκοτώσουν εξαιτίας της καταγγελίας που έκανε. Ερωτώμενος σχετικά με το λόγο που ο φίλος του γνώριζε για την καταγγελία ο αιτητής εξήγησε ότι του το είπε ο ίδιος. Σε ερώτηση αναφορικά με το πότε συνέβη το περιστατικό με το μαχαίρωμα, απάντησε πως πιστεύει ότι έγινε το 2019. Σε μεταγενέστερο στάδιο της συνέντευξης ο αιτητής διευκρίνισε περαιτέρω τα λεγόμενα του και δήλωσε ότι το περιστατικό έλαβε χώρα τον Αύγουστο του 2019.

Ερωτώμενος σχετικά με το περιστατικό της απαγωγής του πατέρα του, ο Αιτητής δήλωσε ότι όταν τον απήγαγαν οι Ambazonians τον πήγαν σε χωριό και πως τον επέστρεψαν με μηχανή αφότου ο θείος του έδωσε χρήματα. Όταν ρωτήθηκε ποιος τον μετέφερε στο νοσοκομείο μετά το μαχαίρωμα ο αιτητής δήλωσε πως δεν θυμάται τίποτα. Σε ερώτηση σχετικά με το αν του συνέβη κάτι άλλο από την ημέρα της επίθεσης το 2019 και έως την αναχώρησή του από τη χώρα καταγωγής το Νοέμβριο του 2021 ο αιτητής απάντησε αρνητικά. Σε ερώτηση σχετικά με το τι μέτρα πήρε για να προστατευτεί μετά το συμβάν, ο αιτητής εξήγησε ότι μέχρι να φύγει για τη Δημοκρατία ζούσε στην Kumba, μια περιοχή η οποία είναι υπερβολικά ασφαλής. Αφού επιβεβαίωσε ότι ο αιτητής όντως εννοούσε ότι έζησε στην Kumba από το 2019 έως το Νοέμβριο του 2021, του επισημάνθηκε ότι είχε προηγουμένως δηλώσει ότι, με εξαίρεση ένα δίμηνο στη Buea, έζησε όλη του τη ζωή στο Small Ekombe και του ζητήθηκε να εξηγήσει την αντίφαση ο αιτητής ανέφερε ότι στην Kumba βρέθηκε διότι εκεί ήταν το νοσοκομείο και πως στη συνέχεια επέστρεψε στο Small Ekombe και εξήγησε ότι εργαζόταν στη Kumba αλλά επέστρεφε στο χωριό του τα βράδια.

 Ο αιτητής δήλωσε επιπλέον ότι λάμβανε απειλητικές κλήσεις με απόκρυψη αριθμού και μηνύματα από τους Ambazonians, τα οποία, ως ανέφερε, υπέγραφε κάποιος Στρατηγός Σαμ, στα οποία του λέγανε ότι θα πεθάνει. Σε ερώτηση αναφορικά με το τι πιστεύει ότι θα του συμβεί αν επιστρέψει στη χώρα καταγωγής του, ο αιτητής απάντησε ότι θα πεθάνει, διότι οι Ambazonians τον θεωρούν προδότη και δήλωσε ότι δεν θα μπορούσε να μείνει στη Douala διότι δεν μιλά Γαλλικά. Σε επακόλουθη ερώτηση σχετικά με το αν οι αρχές της χώρας του θα τον επέτρεπαν να γυρίσει στη χώρα του ο Αιτητής απάντησε καταφατικά.

Οι καθ’ ων η αίτηση εντόπισαν και αξιολόγησαν 2 ουσιώδεις ισχυρισμούς, ως ακολούθως.

1.    Ταυτότητα, προφίλ και τόπος διαμονής του αιτητή

2.    Ισχυρισμός του αιτητή ότι καταζητείται από τους Ambazonians, οι οποίο απειλούν τη ζωή του, λόγω του ότι κατήγγειλε στην αστυνομία το περιστατικό μαχαιρώματος του από τους ίδιους

Αναφορικά με τον 1^ο εκ των ως άνω ισχυρισμών, κρίθηκε ότι πληρείται η εσωτερική και εξωτερική αξιοπιστία και ως εκ τούτου ο ισχυρισμός έγινε αποδεκτός.

Αναφορικά με τον 2^ο ως άνω ισχυρισμό κρίθηκε ότι δεν πληρείται η εσωτερική αξιοπιστία καθώς ο αιτητής δεν έδωσε ικανοποιητικές, επαρκείς και συνεκτικές πληροφορίες σχετικά με όσα ανέφερε και υπέπεσε σε αντιφάσεις σε καίρια σημεία του αφηγήματος του τόσο αναφορικά με το περιστατικό της απαγωγής του πατέρα του και του μαχαιρώματος που αυτός δέχθηκε τότε, όσο και το τι ακολούθησε αυτού και τις απειλές που δεχόταν, ως ήταν οι ισχυρισμοί του, από τους αποσχιστές μαχητές. Συγκεκριμένα, ως οι καθ’ ων η αίτηση καταγράφουν στην επίδικη έκθεση, ο αιτητής, όταν ρωτήθηκε για τα μέτρα προστασίας που έλαβε μετά την επίθεση των Ambazonians απάντησε δίχως να παρέχει επαρκείς πληροφορίες, λέγοντας μόνον ότι ζούσε από την ημέρα της επίθεσης στην Kumba η οποία είναι περιοχή πολύ ασφαλής, δήλωση η οποία, πέραν του ότι κρίθηκε ανεπαρκής, ήταν αντιφατική με πρότερη δήλωσή του ότι εκείνη την περίοδο ζούσε στο χωριό Small Ekombe. Όταν του ζητήθηκε να εξηγήσει την αντίφαση, ο αιτητής δήλωσε ότι έμεινε στην Kumba όσο βρισκόταν στο νοσοκομείο μετά την επίθεση και μετά επέστρεψε στο χωριό του, τα οποία κρίθηκε ότι περιέχουν αντιφάσεις και έλλειψη επαρκών πληροφοριών και συνοχής. Σε περαιτέρω διευκρινιστικό ερώτημα σχετικά με το πως εξηγεί την εν λόγω αντίφαση, ο αιτητής δήλωσε ότι εργαζόταν σε ξενοδοχείο στην Kumba και επέστρεφε στο χωριό του κάθε βράδυ. Εντοπίστηκε περαιτέρω ότι, καθώς - όπως δήλωσε - πολλά από τα μέλη των Ambazonians τα γνώριζε προσωπικά, γιατί, ως ανέφερε, μεγάλωσαν μαζί στην ίδια περιοχή, θα αναμενόταν από αυτόν να απομακρυνθεί, τουλάχιστον για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, από κάθε πιθανό χώρο εντοπισμού του, εκ του οποίου κρίθηκε ότι πλήττεται η ευλογοφάνεια των ισχυρισμών του.

Κατά την εκτίμηση της εξωτερικής αξιοπιστίας των δηλώσεων του αιτητή, μετά από έρευνα σε διαθέσιμες πληροφορίες σχετικά με την αντιμετώπιση από τους Ambazonians ατόμων στα οποία αποδίδεται προδοσία του κινήματος, κρίθηκε ότι αυτές συνάδουν με τα λεγόμενα του περί τέτοιου είδους αντιποίνων από τους Ambazonians, κρίθηκε όμως, δεδομένης της τρωθείσας εσωτερικής συνοχής των λεγομένων του, ότι ο 2^ος ουσιώδης ισχυρισμός δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός και απορρίφθηκε ως αναξιόπιστος. 

Κατά την αξιολόγηση του κινδύνου στη βάση του μόνου αποδεκτού ισχυρισμού, κατόπιν ανασκόπησης της κατάστασης ασφαλείας στο Καμερούν και τον τόπο διαμονής του (Small Ekombe, SW), σε συνάρτηση με το προφίλ του, οι καθ’ ων η αίτηση κατέληξαν ότι δεν υφίσταται εύλογη πιθανότητα να εκτεθεί σε κίνδυνο δίωξης ή σοβαρής βλάβης κατά την επιστροφή του αιτητή, αλλά ούτε και ότι αυτή θα ήταν σε παράβαση της αρχής της μη επαναπροώθησης.

Για τους πιο πάνω λόγους η επίδικη αίτηση απορρίφθηκε ως αβάσιμη και εκδόθηκε κατά του αιτητή απόφαση επιστροφής στη χώρα καταγωγής του.

Στα πλαίσια των αγορεύσεων του ο ευπαίδευτος συνήγορος του αιτητή αναφέρει ότι δεν έγινε δέουσα έρευνα των ισχυρισμών του και δεν έγινε ορθή αξιολόγηση των ενώπιον τους στοιχείων, πράγμα που, ως ισχυρίζεται οδήγησε τους καθ’ ων η αίτηση σε απόφαση υπό καθεστώς πλάνης, χωρίς να αξιολογηθούν διαθέσιμες πληροφορίες (ΠΧΚ), η οποία, σε κάθε περίπτωση, δεν αιτιολογείται επαρκώς.

Οι καθ' ων η αίτηση αναφέρουν ότι ουδείς εκ των ισχυρισμών του αιτητή εξειδικεύεται και αναπτύσσεται δεόντως και είναι συνεπώς απορριπτέοι για τον λόγο αυτό. Περαιτέρω, απαντώντας σε έκαστο των προωθούμενων ισχυρισμών του αιτητή, αντιτάσσουν ότι η προσβαλλόμενη απόφαση είναι καθ' όλα νόμιμη, ορθή επί της ουσίας αυτής, λήφθηκαν υπόψη όλα τα γεγονότα και περιστατικά της υπόθεσης, δόθηκε δεόντως η ευκαιρία στον αιτητή να τεκμηριώσει όσα ανέφερε και - σε κάθε περίπτωση - η επίδικη απόφαση είναι επαρκώς και δεόντως αιτιολογημένη. Τέλος αναφέρουν ότι τα ευρήματα τους επί της αξιοπιστίας των λεγομένων του αιτητή όσο και επί της μη ύπαρξης κινδύνου διώξεως και σοβαρής βλάβης είναι ορθά και απολύτως εύλογα υπό τις περιστάσεις.

Στη βάση σχετικής νομολογίας (βλ. Χριστοδουλίδης ν. Πανεπιστήμιου Κύπρου, Αναθ. Έφεση αρ.95/2012, ECLI:CY:AD:2018:C344, ημ.6/7/2018 και Δημοκρατία ν. Shalaeva (2010) 3 Α.Α.Δ. 598) θα εξεταστούν εδώ μόνο οι ισχυρισμοί του αιτητή που εξειδικεύονται δεόντως στο εισαγωγικό δικόγραφο και αναπτύσσονται επαρκώς στην αγόρευση που ακολούθησε.

Προτού προχωρήσω σημειώνω ότι, ως προκύπτει από τα ερ.19-29, έγινε εν προκειμένω πλήρης συνέντευξη με τον αιτητή, όπου του δόθηκε δεόντως η ευκαιρία να αναφέρει όσα επιθυμούσε, τόσο στα πλαίσια ελεύθερης αφήγησης των ισχυρισμών του όσο και στα πλαίσια αρκετών διευκρινιστικών ερωτήσεων που υποβλήθηκαν σε σχέση με όλη την έκταση του αφηγήματος του. Περαιτέρω, προτού αρχίσει η συνέντευξη εξηγήθηκε στον αιτητή ο τρόπος και η μέθοδος διεξαγωγής της συνέντευξης και, μετά το πέρας αυτής, του διαβάστηκε το πρακτικό της συνέντευξης, όπου και αυτός επιβεβαίωσε την πλήρη και ορθή καταγραφή των διαμειφθέντων.  

Δεν διαπιστώνω λοιπόν οιονδήποτε σφάλμα στη διαδικασία ή παράβαση κάποιας εκ των διαδικαστικών εγγυήσεων που προβλέπονται στον Νόμο. Άλλωστε, δεδομένης της φύσης και της έκτασης ελέγχου που ασκεί το Δικαστήριο επί της επίδικης πράξης, με την επί της ουσίας πλήρη και εξ υπαρχής εξέταση των ενώπιον του στοιχείων, ακόμα και ισχυρισμών που προβάλλονται για πρώτη φορά ενώπιον του, κάτι τέτοιο από μόνο του, χωρίς την παράθεση ισχυρισμών που θα ανέτρεπαν ενδεχομένως την απόφαση επί της ουσίας, δεν μπορεί να οδηγήσει άνευ ετέρου στην ακύρωση της. Εν προκειμένω ουδέν περαιτέρω αναφέρει ο αιτητής.

Δεδομένου ότι άπαντες οι λοιποί προωθούμενοι από τον αιτητή ισχυρισμοί συμπλέκονται με την ορθότητα της προσβαλλόμενης απόφασης προχωρώ με επί της ουσίας εξέταση των ενώπιον μου στοιχείων και δεδομένων (βλ. και Ε.Δ.Δ.Δ.Π. Αρ.107/2023, Q. B. T. v. Δημοκρατίας, ημ.11/02/25).

Στο εγχειρίδιο του EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», Δικαστική ανάλυση, 2018, σελ.98 του εγχειριδίου, αναφέρεται ότι «[…] απαιτείται ισορροπημένη και αντικειμενική αξιολόγηση του αν η αφήγηση του αιτούντος αντικατοπτρίζει την αφήγηση που αναμένεται από ένα πρόσωπο στην κατάσταση του αιτούντος το οποίο αφηγείται μια πραγματική προσωπική εμπειρία.».

Στη σελ.102 του ιδίου εγχειριδίου, αναφέρονται τα εξής:

«[Οι] δείκτες αξιοπιστίας είναι απλοί δείκτες και δεν συνιστούν αυστηρά κριτήρια ή προϋποθέσεις. Παρότι οι τέσσερις δείκτες που προσδιορίστηκαν ανωτέρω (εσωτερική και εξωτερική συνέπεια, επαρκώς λεπτομερείς πληροφορίες και ευλογοφάνεια) αποτυπώνουν τους δείκτες που εφαρμόζουν στην πράξη τα δικαστήρια, κανένας από αυτούς δεν μπορεί να θεωρηθεί καθοριστικός. Η σημασία τους από υπόθεση σε υπόθεση ποικίλλει σημαντικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αναγκαία η εξέταση του σωρευτικού τους αντίκτυπου ⁽³⁰⁵⁾.  […]

Από την ανωτέρω ανάλυση προκύπτει ότι δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον τρόπο αξιολόγησης της αξιοπιστίας σε υποθέσεις διεθνούς προστασίας. Το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι η αξιολόγηση πρέπει να διενεργείται με βάση το σύνολο των αποδεικτικών στοιχείων, λαμβανομένων υπόψη των αρχών, των μεθόδων και των δεικτών που αναφέρονται στην παρούσα ανάλυση. Οι αρχές, οι μέθοδοι και οι δείκτες αυτοί θα πρέπει να εφαρμόζονται με προσοχή ⁽³⁰⁷⁾, αντικειμενικότητα και αμεροληψία, ώστε να αποφευχθεί τυχόν εσφαλμένη και απλοϊκή απόρριψη, ή αφελής και ανεπιφύλακτη αποδοχή μιας συγκεκριμένης αφήγησης.» 

Ενόψει και κατ’ εφαρμογή των ως άνω κατευθυντήριων γραμμών θα συμφωνήσω με την απόρριψη ως αναξιόπιστου του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού του αιτητή, για τους λόγους που ενδελεχώς καταγράφονται στην επίδικη έκθεση (ερ.68-71), για τους λόγους που πιο κάτω θα εξηγήσω.

Εν προκειμένω, τα λεγόμενα του αιτητή στερούνται, επί πολλών και καίριων πτυχών τους, και βιωματικών στοιχείων και λεπτομερειών, περιέχουν αντιφάσεις και βρίθουν ασαφειών, ως σχετικώς και οι καθ’ ων η αίτηση αναφέρουν, τα οποία παρατίθενται και στα πλαίσια της παρούσης πιο πάνω, κατά την παράθεση της επίδικης έκθεσης, τα οποία δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβω εδώ. Ενδεικτικά σημειώνω ότι ο αιτητής δεν κατάφερε τελικά να αναφέρει με την αναμενόμενη διαύγεια τόσο το περιστατικό της απαγωγής του πατέρα του και του μαχαιρώματος του ιδίου, όσο και το τι ακολούθησε αυτού. Ερωτώμενος επί όλων των σημείων του αφηγήματος του παρέμενε ασαφής, εν πολλοίς μονολεκτικός στις απαντήσεις του, χωρίς τελικά να εξηγεί το ακριβές περιεχόμενο των απειλών που αυτός δεχόταν από τους αποσχιστές, το πως ο φίλος του, που – ως ο αιτητής ισχυρίστηκε – είχε ενημερωθεί απ’ αυτούς ότι τον αναζητούν και θα τον βλάψουν, έμαθε για το περιστατικό, το γιατί, νοουμένου ότι τον γνώριζαν, δεν τον προσέγγισαν κατά τα 2 και πλέον χρόνια που, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ιδίου, διέμενε στο ίδιο μέρος, δεδομένου ότι το συμβάν με το μαχαίρωμα που δέχθηκε έγινε το 2019 και ο ίδιος έφυγε από το Καμερούν το 2022, το γιατί ουδέν συνέβη έκτοτε, παρά μόνο – ως ανέφερε – λάμβανε μηνύματα στο κινητό του τηλέφωνο και γιατί υπέπεσε σε αντίφαση αναφορικά με το που διέμενε καθ’ όλον αυτόν τον χρόνο. Όλα τα ανωτέρω παραμένουν αδιευκρίνιστα παρότι στον αιτητή υποβλήθηκαν σωρεία ερωτήσεων.

Είναι εκ των ως άνω κατάληξη μου ότι ο αιτητής, σε κανένα σημείο του αφηγήματος, δεν ήταν σε θέση να αναφέρει, έστω κατ’ ελάχιστο, αυτό που εύλογα θα αναμενόταν να είναι σε θέση να αναφέρει, ήτοι μια πλήρη, συνεκτική, ευλογοφανή παράθεση σημείων και λεπτομερειών, που θα ήταν απίθανο να προσέξει ή να είναι σε θέση να ανακαλέσει άτομο που δεν είχε βιώσει την εμπειρία που παραθέτει. Δεν έχω λοιπόν τίποτε να προσθέσω στα όσα ενδελεχώς καταγράφουν σχετικώς οι καθ’ ων η αίτηση στην επίδικη έκθεση, πέραν των ως άνω επί τούτου συνοπτικών διαπιστώσεων μου, τα οποία άλλωστε έχουν εντοπιστεί και από τους καθ’ ων η αίτηση.

Σχετικά με την εξωτερική συνοχή του αφηγήματος του αιτητή εντοπίζω τα εξής, πέραν των όσων οι καθ’ ων η αίτηση εντοπίζουν.

Η Διεθνής Αμνηστία και το Human Rights Watch (HRW) κάνουν λόγο για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε εκτεταμένο βαθμό στα πλαίσια της κρίσης στις Αγγλόφωνες επαρχίες και την καταστολή της Boko Haram στην επαρχία Far North.[1]

Τα Ηνωμένα Έθνη καταγράφουν «[…] αναφορές για βίαιες ενέργειες που καταλήγουν σε καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και ολόκληρων χωριών στις εν λόγω περιοχές τις οποίες έχουν διαπράξει μη κυβερνητικές ένοπλες ομάδες και μέλη των ενόπλων δυνάμεων του κυβερνώντος κόμματος […]»[2],  ενώ το HRW και η Διεθνής Αμνηστία επίσης αναφέρουν πως στις ενέργειες αυτές προβαίνουν τόσο κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί δρώντες. [3] Σχετικά με τη γεωγραφική κατανομή των συγκρούσεων αναφέρονται τα εξής: «Στις ΝΔ και ΒΔ επαρχίες, υψηλά επίπεδα ανασφάλειας συνεχίζονταν. Η παρουσία κρατικών σωμάτων ασφαλείας – αστυνομία, χωροφυλακή, στρατός – είναι συγκεντρωμένη κατά μήκος των κύριων οδικών αρτηριών και στις πόλεις, ενώ οι μη κρατικές ένοπλες ομάδες εντοπίζονται κυρίως στις αγροτικές περιοχές.»[4].

Πηγές των Ηνωμένων Εθνών αναφέρουν ότι «[με] την κλιμακούμενη βία ανάμεσα στις κυβερνητικές δυνάμεις και τις μη-κρατικές ένοπλες ομάδες στις Νοτιοδυτικές και Βορειοδυτικές περιοχές τού Καμερούν κατά το 2019, ο άμαχος πληθυσμός είναι αντιμέτωπος με σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων […] μαζικό εκτοπισμό, επιθέσεις κατά περιουσιών, κάψιμο σπιτιών και χωριών, διαχωρισμός οικογενειών, απώλεια εγγράφων ταυτοποίησης, αυθαίρετη σύλληψη και κράτηση […] έλλειψη πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες που έχουν επηρεασθεί από την κρίση και σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (δολοφονίες, στρατολόγηση παιδιών, απαγωγές, έμφυλη βία, κ.ά. […] [ε]πιθέσεις κατά χωριών, κάψιμο σπιτιών και δολοφονίες έχουν καταγραφεί.».[5]

Σύμφωνα με έκθεση της της R2P Monitor, «περισσότεροι από 6.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί ως αποτέλεσμα της κρίσης από το 2016. Οι δυνάμεις ασφαλείας διέπραξαν εξωδικαστικές δολοφονίες και εκτεταμένη σεξουαλική βία και βία λόγω φύλου, έκαψαν αγγλόφωνα χωριά και υπέβαλαν σε αυθαίρετη κράτηση, βασανιστήρια και κακομεταχείριση άτομα που θεωρούνταν ύποπτα ως αυτονομιστές. Οι ένοπλοι αυτονομιστές γίνονται επίσης ολοένα και πιο βίαιοι, σκοτώνοντας, απαγάγοντας και τρομοκρατώντας πληθυσμούς ενώ διεκδικούν σταθερά τον έλεγχο σε μεγάλα τμήματα των αγγλόφωνων περιοχών. Από τις αρχές του 2022 η κυβέρνηση αύξησε τις επιχειρήσεις της κατά των ένοπλων αυτονομιστικών προπύργιων. Οι αγγλόφωνοι αυτονομιστές απάντησαν εντείνοντας τις επιθέσεις εναντίον των κυβερνητικών δυνάμεων ασφαλείας, χρησιμοποιώντας περισσότερα φονικά όπλα και αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς IED. Οι αυτονομιστές έχουν απαγορεύσει την κυβερνητική εκπαίδευση και συχνά επιτίθενται, απειλούν και απαγάγουν μαθητές και καθηγητές, και επιπλέον καίνε, καταστρέφουν και λεηλατούν σχολεία. Αυτές οι επιθέσεις, καθώς και τα αυστηρά lockdown που επιβλήθηκαν από ένοπλους αυτονομιστές, έχουν στερήσει την εκπαίδευσή τους από τα παιδιά. Σύμφωνα με τον OCHA, μόνο το 46 τοις εκατό των σχολείων λειτουργούν και το 54 τοις εκατό των μαθητών πραγματοποίησαν εγγραφή για το ακαδημαϊκό έτος 2022-2023. Περισσότεροι από 2 εκατομμύρια άνθρωποι πλήττονται στις βορειοδυτικές και νοτιοδυτικές περιοχές και χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. Η OCHA εκτιμά, όπως αναφέρει η ίδια ως άνω έκθεση, ότι τουλάχιστον 628.000 άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί εσωτερικά λόγω βίας στις δύο περιοχές, ενώ περισσότεροι από 87.000 έχουν καταφύγει στη Νιγηρία». ^[6]

Σε πρόσφατη έκθεση του EASO αναφέρεται ότι οι αποσχιστές ευθύνονται για πλήθος παραβάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, περιλαμβανομένων απαγωγών, βασανισμού και καταστροφών του τοπικού πληθυσμού και ότι στοχοποιούν άτομα τα οποία θεωρούν ότι είναι προδότες του κινήματος.

«As reported by Amnesty International (AI) in 2023, separatist groups commit crimes against the civilian population living in the Anglophone region.³ The separatists are responsible for murders, abductions, torture and destruction of homes.⁴

[…]

According to a March 2023 report by OCHA, ‘adolescent boy and men are most at risk of arbitrary arrest and unlawful detention, forced recruitment, and physical violence.’¹⁶ Men and young men living in the Northwest and Southwest regions of Cameroon ‘remain the primary victims of recorded protection incidents, representing between 85 % and 95 % of those exposed to torture or inhuman treatment, theft, extortion, and arbitrary or unlawful arrest and/or detention.’ ¹⁷ Men face violence from military authorities and non-State armed groups.¹⁸ According to OCHA, families limit outside movement to their sons to prevent them from being arrested and/or forcibly recruited.¹⁹ According to NORCAP, a branch of the Norwegian Refugee Council (NRC) that ‘works to better protect and empower people affected by crises and climate change,’²⁰ men who refuse to join the armed conflict can be perceived as spies and left with no choice - they join, hide or flee their community.²¹» [7]

Έκθεση του Human Rights Watch αναφέρει την ύπαρξη ισχυρών ενδείξεων ότι οι άμαχοι οι οποίοι εκλαμβάνονται ως συνεργαζόμενοι με την κυβέρνηση στοχοποιούνται από τους αποσχιστές, εκβιασμούς, βασανισμούς και δολοφονίες.[8] Βάσει αναφοράς του ιδρύματος Bertelsmann Stiftung[9], οι αποσχιστές στοχοποιούν αμάχους μεταξύ άλλων ως αντίποινα για αποδιδόμενη συνεργασία με την κυβέρνηση.[10] Άρθρο της The African Observer, του 2023, αναφέρει ότι οι ένοπλες ομάδες συχνά κατηγορούνται για δολοφονίες, απαγωγές ή και τραυματισμούς αμάχων, τους οποίους κατηγορούν ότι συνεργάζονται με τις αρχές του Καμερούν.[11]

Εκ του ως άνω επιβεβαιώνεται, ως ήταν και το σχετικό εύρημα των καθ’ ων η αίτηση, ότι τα όσα αναφέρει περί τούτου ο αιτητής συνάδουν διαθέσιμες πληροφορίες για τη χώρα καταγωγής, ως γενικές πληροφορίες, ως προς το ότι εκεί λαμβάνουν χώρα συγκρούσεις κυβερνητικών δυνάμεων και αποσχιστών και το ότι καταγράφεται πλήθος παραβάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αμφότερες τις αντιμαχόμενες δυνάμεις.

Όμως προκειμένω η έλλειψη εσωτερικής συνοχής των ισχυρισμών του αιτητή είναι τέτοια που, στα πλαίσια συνολικής αξιολόγησης και αποτίμησης των στοιχείων που απαρτίζουν την υπόθεση, δεν μπορεί παρά να αποβεί μοιραία για τη γενική και συνολική αξιοπιστία των ισχυρισμών του. Τούτο γιατί αν η αξιολόγηση γινόταν στη βάση μόνο της εξωτερικής συνοχής, θα οδηγούσε σε αποδοχή ισχυρισμών για τούτο και μόνο τον λόγο, οι οποίοι στερούνται κατά τ’ άλλα – παντελώς και σε όλη τους την έκταση, ως ανωτέρω εξηγώ επί των προκείμενων ισχυρισμών - εσωτερικής συνοχής και θα οδηγούσε σε ανεπιφύλακτη αποδοχή, ενάντια σε κάθε εύλογη κριτική θεώρηση των λεγομένων του. Τονίζω στο σημείο αυτό ότι οι ισχυρισμοί ενός αιτητή και η εσωτερική συνοχή τους παραμένουν ιδιαίτερης βαρύτητας σημείο αναφοράς. Ως άλλωστε στο εγχειρίδιο EASO «Αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων και αξιοπιστίας στο πλαίσιο του κοινού ευρωπαϊκού συστήματος ασύλου», 2018, σελ.97, αναφέρεται, «[…] είναι αναγκαία η επαγρύπνηση για καταστάσεις στις οποίες ορισμένοι αιτούντες μπορεί να προσαρμόσουν τους ισχυρισμούς τους ώστε να είναι συνεπείς με συναφείς ΠΧΚ, οι οποίες κατά την άποψή τους θα στηρίξουν την αίτησή τους.». 

Στην απουσία δε περαιτέρω μαρτυρίας που θα συμπλήρωνε τα κενά και τις ελλείψεις, ως ανωτέρω καταγράφονται, είναι η κατάληξη μου ότι αυτά παραμένουν και συνεπώς ουδείς εκ των ισχυρισμών του αιτητή μπορεί να γίνει αποδεκτός, καθότι οι σημαντικές ελλείψεις εσωτερικής συνοχής δεν αφήνουν περιθώριο αποδοχής τους.

Καταλήγω λοιπόν ότι η διαβρωθείσα εσωτερική αξιοπιστία των ισχυρισμών του αιτητή δεν μπορεί παρά να είναι καταλυτική ως προς την συνολική αξιοπιστία του αφηγήματος του, δεδομένου ότι το γεγονός πως τα όσα ανέφερε συνάδουν με γενικές ΠΧΚ, δεν μπορεί από μόνο του να οδηγήσει σε αποδοχή ενός αφηγήματος, όταν ο ισχυρισμός αυτός, στα πλαίσια του όλου ιστορικού που παραθέτει ο αιτητής, στερείται σε όλη του την έκταση συνοχής, ενόψει και της συνολικής αποτίμησης των δεικτών αξιοπιστίας.

Ενόψει της ως άνω κατάληξης απομένει η αποτίμηση της γενικής κατάστασης ασφαλείας στον τόπο διαμονής του αιτητή (Kumba / Small Ekombe, SW).  

Σύμφωνα με την βάση δεδομένων ACLED, κατά το τελευταίο έτος (τελευταία ενημέρωση την 01/11/25) στην Νοτιοδυτική Επαρχία, όπου βρίσκεται τόσο η γενέτειρα του αιτητή (Small Ekombe) όσο και η Kumba, όπου – σύμφωνα με τις δηλώσεις του - διέμενε και εργαζόταν για αρκετό χρονικό διάστημα, καταγράφηκαν 450 περιστατικά πολιτικής βίας (“Political violence”, περιλαμβάνει βία κατά αμάχων, εκρήξεις, απομακρυσμένη βία, μάχες, εξεγέρσεις και διαμαρτυρίες), από τα οποία προκλήθηκαν 327 θάνατοι^[12]. Κατά το ίδιο διάστημα σημειώθηκαν στην πόλη Kumba, σημειώθηκαν 11 περιστατικά πολιτικής βίας, χωρίς ανθρώπινη απώλεια. Στο χωριό Small Ekombe, κατά το διάστημα 09/03/24-07-03/25 καταγράφηκαν 6 περιστατικά ασφαλείας, 5 περιστατικά χρήσης βίας κατά πολιτών (δίχως θύματα) και μία μάχη (με 8 θύματα) [13]. Ο πληθυσμός της Νοτιοδυτικής περιφέρειας ανέρχεται περί το 1 ½ εκατομμύριο κατοίκων[14], της δε πόλης Kumba περί τις 150.000. [15] Σημειώνεται ότι το Small Ekombe πρόκειται για μικρό χωρίο (με πληθυσμό περί των 3000 κατοίκων), το οποίο βρίσκεται περί τα 8 χιλιόμετρα έξω από την Kumba.[16]

Είναι κατάληξη μου ότι εκ των ανωτέρω στοιχείων δεν καταδεικνύεται εύλογη πιθανότητα ο αιτητής να αντιμετωπίσει κατά την επιστροφή του κίνδυνο σοβαρής βλάβης καθότι η συχνότητα περιστατικών ασφαλείας δεν είναι τέτοιας έντασης ώστε να διατρέχει κίνδυνο εξαιτίας και μόνο της παρουσίας του στον τόπο διαμονής του. Δεν μπορώ δε να εντοπίσω ιδιαίτερες περιστάσεις που επιτείνουν τον κίνδυνο ειδικώς για τον αιτητή σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, στη βάση της «αναπροσαρμοζόμενης κλίμακας» [17] (βλ. και αποφάσεις ΔΕΕ, ημ.10/06/21, C-901/19, CF and DN και C-465/07, Elgafaji, ημ.17/02/09). Σημειώνω εδώ ότι ο αιτητής είναι νεαρός (25 ετών), υγιής, με εργασιακή εμπειρία και υποστηρικτικό οικογενειακό δίκτυο στην Kumba (γονείς).

Έπεται ότι δεν τεκμηριώνεται βάσιμος φόβος «καταδίωξης [του αιτητή] για λόγους φυλετικούς, θρησκευτικούς, ιθαγένειας ή ιδιότητας μέλους συγκεκριμένου κοινωνικού συνόλου ή πολιτικών αντιλήψεων» και δεν υπάρχουν «ουσιώδεις λόγοι να πιστεύεται ότι, εάν επιστρέψει στη χώρα ιθαγένειάς του, θα αντιμετωπίσει πραγματικό κίνδυνο να υποστεί σοβαρή βλάβη», ως αυτές οι έννοιες ορίζονται στα αρ.3 και 19 του Περί Προσφύγων Νόμου αντίστοιχα. Με δεδομένα δε τα όσα ανωτέρω αναλύονται δεν κρίνω ότι η επιστροφή του αιτητή στο Καμερούν θα ήταν σε παράβαση του κατοχυρωμένου δικαιώματος του στην μη επαναπροώθηση. 

Σχετικά με τα όσα ανέφερε ο συνήγορος του αιτητή περί του ότι δεν έγινε έρευνα για την εταιρία του πατέρα του αιτητή (ερ.14 – Χ7) σημειώνω πως δεν θεωρώ ότι εν προκειμένω έχρηζε εξέτασης το σημείο αυτό, αφού η ύπαρξη (ή μη) της εταιρίας του πατέρα του αιτητή δεν θα μπορούσε να διαφοροποιήσει εδώ την κατάληξη μου ως προς την αξιοπιστία του αφηγήματος του επί του 2^ου ουσιώδους ισχυρισμού, δεδομένων όσων αναφέρω πιο πάνω σχετικώς και λαμβανομένου υπόψη του ότι ουδέν προσκομίστηκε από τον αιτητή, είτε στα πλαίσια της παρούσης είτε κατά την επίδικη διαδικασία προς τούτο, παρότι, ως ο ίδιος ο αιτητής αναφέρει, διατηρεί επικοινωνία με τον πατέρα του (ερ.19 – Χ8).

Ουδέν προσκομίστηκε στα πλαίσια της παρούσης που να ανατρέπει τα ως άνω.

Η προσφυγή απορρίπτεται και η προσβαλλόμενη απόφαση επικυρώνεται με έξοδα €1000 υπέρ των καθ' ων η αίτηση και εναντίον του αιτητή.

 

 

Α. Χριστοφόρου, Δ.Δ.Δ.Δ.Π.