ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ
Ενώπιον: Λ. Χαβιαρά Ε.Δ.
Αρ. Αγ: 234/2025(i)
Μεταξύ:
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΑΙΚΗ ΥΠΕΡΑΓΟΡΑ ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΝΔΡΕΟΥ ΛΤΔ
Ενάγουσας
-και-
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ
Εναγόμενου
Ημερομηνία: 31.12.2025
Εμφανίσεις:
Για την Ενάγουσα – Καθ’ ης η Αίτηση: κ. Ζαπούνης
Για τον Εναγόμενο - Αιτητή: κ. Αργυρίδης
ΑΠΟΦΑΣΗ
Εισαγωγικά
Με την υπό κρίση αίτηση, η πλευρά του Εναγόμενου ζητεί διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραμερίζεται η ειδοποίηση διακοπής της Απαίτησης που καταχωρήθηκε από την Ενάγουσα στις 25.6.2025.
Η πιο πάνω αίτηση προσέκρουσε στην ένσταση της Ενάγουσας και ως εκ τούτου οδηγήθηκε σε ακρόαση. Αμφότεροι οι συνήγοροι παράδωσαν στο Δικαστήριο γραπτώς τις θέσεις τους, τις οποίες υιοθέτησαν.
Αναφέρω ευθύς εξ’ αρχής ότι το περιεχόμενο τους έχει εξεταστεί από το Δικαστήριο και είναι υπόψιν μου έστω και αν δεν γίνεται ρητή αναφορά στο κείμενο της παρούσας.
Αίτηση και Ένσταση
Η αίτηση στηρίζετα επί των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας Μέρος 1.2, 11.2(2)(α)(i)(ii), 11.3(1), 23.1(1), 23.2(1,2), 23.4(1-6), 23.5(1-4), 23.8(1), 23.10(1,2), 23.10(1,2), 23.11(1-4), 23.12(1,2), 23.13(1,2,3), 23.15, 23.16(1,2), 32.14(1,2) και 32.15(1-10, 13-21,25, 30), στο άρθρο 30 του Συντάγματος, επί των συμφυών, σύμφυτων και εγγενών εξουσιών του Δικαστηρίου, της διακριτικής ευχέρειας αυτού και επί της πρακτικής του Δικαστηρίου.
Σύμφωνα με τον Εναγόμενο στην ένορκη δήλωση του που συνοδεύει την αίτηση, η ειδοποίηση διακοπής της απαίτησης (Τεκμήριο 1) του επιδόθηκε στις 19.6.2025 αλλά καταχωρήθηκε στις 25.6.2025. Προβάλλει δε αριθμό λόγων για τους οποίους υποστηρίζει, θα πρέπει να παραμεριστεί η ειδοποίηση διακοπής.
Συνοπτικά, για σκοπούς της παρούσας απόφασης, αναφέρω ότι, κατά τον Εναγόμενο η ειδοποίηση διακοπής θα πρέπει να παραμεριστεί από το Δικαστήριο καθότι, επιδόθηκε πριν καταχωρηθεί, δεν ζητήθηκε προηγουμένως άδεια του Δικαστηρίου για διακοπή, η διακοπή υπό τις περιστάσεις συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας και η διακοπή της απαίτησης θα προκαλέσει αδικία. Η δε Ενάγουσα ισχυρίζεται ο Εναγόμενος δεν έχει αποκαλύψει στο Δικαστήριο ουσιώδη γεγονότα όπως ήταν η επίδοση προς την Ενάγουσα επιστολής των δικηγόρων του για ζημιές που υπέστη ύψους €33.500, ότι δεν υπόγραψε η Ενάγουσα για έκδοση απαραίτητων για την επιχείρηση του αδειών, ότι παράστησε ψευδώς ότι ενοικίαζε ολόκληρο το κτήριο η κατάσταση του οποίου παράμεινε η ίδια τα τελευταία 30 χρόνια και επιχειρεί τώρα με την διακοπή να αποκτήσει αθέμιτο πλεονέκτημα εναντίον του παρεμποδίζοντας τον από το να εγείρει ανταπαίτηση.
Παρεμβάλλω στο σημείο αυτό ότι, μεταξύ των διαδίκων προηγήθηκαν στα πλαίσια της παρούσας απαίτησης η εκδίκαση ενός αιτήματος για έκδοση ενδιάμεσων θεραπειών οι οποίες δόθηκαν από το Δικαστήριο υπό προηγούμενη σύνθεση. Ο Εναγόμενος καταχώρησε αίτηση για να του παραχωρηθεί άδεια για καταχώρηση αίτησης για έκδοση προνομιακού εντάλματος certiorari και εξασφάλισε σχετικά άδεια, πλην όμως τα εκδοθέντα διατάγματα παραμερίστηκαν με άλλη απόφαση του Δικαστηρίου υπό προηγούμενη σύνθεση προτού εκδικαστεί η αίτηση για certiorari.
Σε κάθε περίπτωση, η Ενάγουσα προβάλλει ένσταση στην παρούσα διαδικασία. Η ένσταση βασίζεται, μεταξύ άλλων, στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας Εγείρονται 21 λόγοι για τους οποίους ενίσταται η Ενάγουσα. Κρίνω αχρείαστο να τους παραθέσω. Για σκοπούς της παρούσας αναφέρω ότι η ουσία της ένστασης εδράζεται κυρίως στο ότι αποτελεί δικαίωμα της Ενάγουσας να διακόψει την απαίτηση της και στο ότι τίποτα από όσα παρουσιάζει ο Εναγόμενος δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος καθότι η αίτηση του πάσχει νόμω και ουσία, είναι ελλιπής, εγείρεται καταχρηστικά, παραπλανεί το Δικαστήριο μη αποκαλύπτοντας ουσιώδη γεγονότα ή και προωθεί ψευδείς ισχυρισμούς.
Στην ένορκη δήλωση, που συνοδεύει την ένσταση, ο διευθυντής της Ενάγουσας επιχειρεί να απαντήσει σε κάθε παράγραφο της ένορκης δήλωσης του Εναγόμενου. Επαναλαμβάνει δε το δικαίωμα της Ενάγουσας να διακόψει την απαίτηση της και ότι ουδεμία αδικία θα προκληθεί στον Εναγόμενο. Δεν μπορεί να είναι γνωστό στο τι αποσκοπεί ο Εναγόμενος, αναφέρεται στην εν λόγω ένορκη δήλωση, εφόσον δεν έχει μέχρι σήμερα καταχωρήσει υπεράσπιση αλλά σε κάθε περίπτωση έχει δικαίωμα να εγείρει εκείνος απαίτηση και μέσω αυτής να απαιτήσει ό,τι θέλει. Προβάλλει επίσης δε την θέση ότι, το Δικαστήριο δεν μπορεί να εξετάσει στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας όσα ισχυρίζεται ο Εναγόμενος καθότι αφορούν διαδικασίες οι οποίες έχουν ολοκληρωθεί και είναι πλέον άνευ αντικειμένου.
Νομική Πτυχή
Θεωρώ χρήσιμο όπως πρωτίστα αναφερθώ στο τι ίσχυε πριν την εφαρμογή των «νέων» Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023.
Σύμφωνα με την Δ.15 θ.1 των «παλαιών» Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας:
«The plaintiff may, at any time before the receipt of the defendant's defence, or after the receipt of the defendant's pleaded defence before taking any other proceeding in the action (save any interlocutory application), by notice in writing, wholly discontinue his action against all or any of the defendants or withdraw any part or parts off his alleged cause of complaint, and thereupon he shall pay such defendant's costs of the action, or if the action be not wholly discontinued, the costs occasioned by the matter so withdrawn. Such costs shall be taxed, and such discontinuance or withdrawal, as the case may be, shall not be a defence to any subsequent action. Save as in this Rule otherwise provided, it shall not be competent for the plaintiff to withdraw the record or discontinue the action without leave of the Court or a Judge, but the Court or a Judge may, before or at or after the hearing or trial, upon such terms as to costs, and as to any other action, and otherwise as may be just, order the action to be discontinued, or any part of the alleged cause of complaint to be struck out. The Court or a Judge may, in like manner and with the like discretion as to terms, upon the application of a defendant, order the whole or any part of his alleged grounds of defence or counter-claim to be withdrawn or struck out, but it shall not be competent to a defendant to withdraw his defence or any part thereof, without such leave.»
Στην βάση των όσων πιο πάνω προνούνταν από την Δ.15 θ.1, πριν καταχωρηθεί υπεράσπιση ή και μετά αλλά οπωσδήποτε πριν την διενέργεια οποιουδήποτε διαδικαστικού διαβήματος, ο ενάγων μπορούσε να διακόψει την αγωγή χωρίς προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου. Εάν όμως προχωρούσε η διαδικασία ή ο εναγόμενος αποκτούσε πλεονέκτημα από τη διαδικασία το οποίο θα ήταν άδικο να του αποστερηθεί, τότε πλέον η διακοπή εξαρτάται από το κατά πόσο θα δώσει άδεια το Δικαστήριο. Παραπέμπω στην υπόθεση Παμπορίδης ν. Κτηματική Τράπεζα Κύπρου Λτδ (1995) 1 Α.Α.Δ. 670 όπου είχαν επεξηγηθεί οι πρόνοιες της Δ.15 θ.1 ως ακολούθως:
«Με τη θέσπιση της η ελευθερία που αναγνωριζόταν στον Ενάγοντα για απόσυρση της αγωγής, οποτεδήποτε, διατηρώντας δικαίωμα επαναφοράς της αιτίας της αγωγής που αποτελούσε το αντικείμενο της με νέα αγωγή ή σε μεταγενέστερη διαδικασία, δεν υπάρχει πλέον.Ο Ενάγων μπορεί να αποφασίσει αν θα προωθήσει την αγωγή του ή αν θα την αποσύρει. Αυτό είναι δικό του προνόμιο και είναι ο κανόνας πως στο βαθμό που η απόσυρση της αγωγής διενεργείται για να οδηγηθεί η ορισμένη αντιδικία σε οριστικό τέλος, ούτε ο Εναγόμενος έχει λόγο αλλά ούτε και το Δικαστήριο.Εκείνο που δεν δικαιούται να κάμει είναι να τερματίσει οποτεδήποτε θέλει τη διαδικασία διατηρώντας μονομερώς το δικαίωμα να επανέλθει στα ίδια. Οι περιορισμοί εν προκειμένω είναι σαφείς.Ο Ενάγων δικαιούται να διακόψει (discontinue) με γραπτή ειδοποίηση την αγωγή, δηλαδή να την τερματίσει με δικαίωμα καταχώρησης νέας, οποτεδήποτε πριν την παραλαβή της Υπεράσπισης, ή μετά την παραλαβή της πριν προβεί σε οποιοδήποτε άλλο δικονομικό διάβημα (με επιφύλαξη ως προς οποιανδήποτε ενδιάμεση αίτηση). Από εκεί και πέρα ο Ενάγων παύει να είναι dominus litis. Η διακοπή της αγωγής τελεί πλέον υπό την αίρεση της εξασφάλισης άδειας από το Δικαστήριο.»
Η άδεια του Δικαστηρίου απαιτείται ούτως ώστε να εξασφαλιστεί ότι ο ενάγων δεν θα πλεονεκτίσει τακτικά έναντι του εναγόμενου (βλ. επίσης Covell Matthews & Partners v. French Wools Ltd (1977) 2 All E.R. 591, Γαβριήλ ν. Αγαπίου (1998) 1(Γ) Α.Α.Δ. 1868). Πρακτικά, η σημασία της άδειας έγκειται στο ότι αναγνωρίζει το δικαίωμα του ενάγοντος να επανέλθει με νέα αγωγή.
Στην υπόθεση Θεοδώρου ν. Μάντη (2010) 1 Α.Α.Δ. 1036 είχε λεχθεί ότι:
«...ο μόνος τρόπος με τον οποίο διάδικος μπορεί να επανέλθει θέτοντας προς εκδίκαση τα ίδια θέματα μετά την απόσυρση της αγωγής του, προσφέρεται με την τήρηση της διαδικασίας που προνοείται για διακοπή (discontinuance) στη Δ.15 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας. Περαιτέρω, ένα πρακτικό Δικαστηρίου, σύμφωνα με το οποίο η αγωγή ή αίτηση αποσύρεται και απορρίπτεται, με κανένα τρόπο δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως να είχε υποβληθεί ρητή αίτηση για διακοπή της διαδικασίας με βάση τις πρόνοιες της Δ.15.2 και ότι παρασχέθηκε άδεια από το Δικαστήριο για την απόσυρση ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια.»
Έτσι, η Δ.15 ρυθμιζόταν με είτε με διακοπή (discontinuance) της αγωγής, είτε με απόσυρση (withdrawal) μέρους της αγωγής. Στην βάση των όσων καθορίζονταν στην Δ.15, αφού καταχωρηθεί η υπεράσπιση και αφού ο ενάγων προβεί σε ένα διαδικαστικό διάβημα με το οποίο δηλώνει πρόθεσή να συνεχίσει την δικαστική διαδικασία, τότε δύναται να εγκαταλείψει την αγωγή μόνο κατόπιν σχετικής αδείας του Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Kypreos v. Kypreos (1984) 1 CLR 565 είχαν τονιστεί τα πιο κάτω:
«The Rule conditioning withdrawal of proceedings after a certain stage, that is, after a formal step is taken with a view to continuing the litigation after the filing of defence, replaced the common law rule to claim a nonsuit, and the rule of equity entitling a party to dismiss his bill at his own option that permitted the plaintiff to discontinue proceedings at any stage before judgment. The object of the new rule is to ensure no abuse is made of the judicial process. A litigant will not be allowed to withdraw an action in anticipation of the outcome of the proceedings. After a formal step is taken, subsequent to defence, signifying unequivocally a decision to pursue litigation, the leave of the Court is required before a party is allowed to discontinue litigation**. A party will not ordinarily be compelled to litigate against his will.
This is not the object of the rule requiring leave. The primary purpose of the rule is to empower the Court to refuse leave whenever it is sought thereby to gain a tactical advantage.»
Έπεται από τις πιο πάνω αρχές, ότι είναι στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου να δώσει άδεια για διακοπή της αγωγής. Το Δικαστήριο δύναται να παράσχει σε ενάγοντα άδεια να διακόψει την αγωγή του εξ ολοκλήρου ή μερικώς, εφόσον αυτό αποβαίνει προς το συμφέρον της δικαιοσύνης, εφόσον το αίτημα δεν συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας (abuse) και εφόσον η διακοπή ή η απόσυρση, αναλόγως, δεν θα επιτρέψει στον ενάγοντα να αποκομίσει πλεονέκτημα τακτικής («tactical advantage»). Το Δικαστήριο διατηρεί ευρεία διακριτική εξουσία, στα πλαίσια άσκησης της οποίας δύναται να εκδώσει διάταγμα διακοπής θέτωντας συγκεκριμένους όρους με τους οποίους μπορεί να διακοπεί η αγωγή.
Με την θέσπιση πλέον των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, το ζήτημα διέπεται από το Μέρος 11 των εν λόγω κανονισμών.
Σύμφωνα λοιπόν με το Μέρος 11 Κ. 2:
«11.2. Δικαίωμα διακοπής απαίτησης
(1) Ενάγων δύναται να διακόψει όλη ή μέρος απαίτησης σε οποιονδήποτε χρόνο.
(2) Ωστόσο,
(α) ενάγων οφείλει να αιτηθεί άδεια του δικαστηρίου για να διακόψει όλη ή μέρος απαίτησης όταν:
(i) το δικαστήριο έχει εκδώσει ενδιάμεσο απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα· ή
(ii) διάδικος έχει αναλάβει δέσμευση προς το δικαστήριο·...»
Ο Κ.3 του ίδιου Μέρους προνοεί για την διαδικασία της διακοπής και διαλαμβάνει τα εξής:
«(1) Για διακοπή απαίτησης ή μέρους αυτής, ο ενάγων οφείλει:
(α) να καταχωρίσει ειδοποίηση διακοπής (Έντυπο αρ.12 ή Έντυπο αρ.13 κατά περίπτωση)· και
(β) να επιδώσει αντίγραφο αυτής σε κάθε άλλο διάδικο στη διαδικασία ο οποίος έχει καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης.
(2) Ο ενάγων οφείλει να δηλώσει στην ειδοποίηση διακοπής που καταχωρίζει ότι έχει επιδώσει ειδοποίηση διακοπής σε κάθε άλλο διάδικο στη διαδικασία...»
Παρέχεται δε δικαίωμα σε καταχώρηση αίτησης για παραμερισμό της ειδοποίησης διακοπής με την προθεσμία να καθορίζεται στις 28 ημέρες από την ημερομηνία επίδοσης της ειδοποίησης διακοπής (βλ. Μέρος 11, Κ.4).
Εκείνο το οποίο έχει πλέον καθοριστεί από την δικονομία ως «καθήκον» από πλευράς του ενάγοντα ο οποίος επιθυμεί να διακόψει την απαίτηση του κατόπιν άδειας του Δικαστηρίου, είναι οι περιπτώσεις όπου έχει εκδωθεί ενδιάμεσο απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα ή έχει αναλάβει δέσμευση προς το Δικαστήριο. Δύναται να συναχθεί κατά την κρίση μου, ότι εκτός στην περίπτωση που συντρέχει ένα ή και τα δυο εκ των πιο πάνω, δεν χρειάζεται άδεια του Δικαστηρίου για διακοπή της απαίτησης.
Λαμβάνοντας υπόψιν ότι οι πιο πάνω πρόνοιες πρόσφατα εισάχθηκαν στην κυπριακή δικονομική τάξη έχω ανατρέξει στο σύγγραμμα Zuckerman on Civil Procedure - Principles of Practice, 3rd edition όπου στις σελ. 702 – 703 καταγράφονται τα πιο κάτω:
«Since no person can be made to litigate against his will, a claimant is always free to bring an end to the proceedings that he began.
(.)
The rules draw a distinction between discontinuance as a matter of right and discontinuance that requires court permission. It must, however, be stressed that the requirement for permission in no way diminishes the claimant's right to disengage from the proceedings. The requirement of permission is merely intended to bring the matter to the court's attention so that it may make any necessary consequential orders, such as enforcing an undertaking in damages where the claimant has been the beneficiary of an interlocutory injunction. A party who disengages from the process without obtaining the required permission cannot be forced to continue to litigate. However, such a party would instead run the risk of a default judgment or of adverse cost consequences, which may well be more burdensome than those that would be attached to permission for discontinuance.»
Περαιτέρω, στο ίδιο Σύγγραμμα στην σελ. 705 σε σύμπνοια με τα όσα προνοούνται από το Μέρος 11 ανωτέρω καταγράφεται ότι «No permission is required to discontinue claims against other parties, who were not subject to interim restraint.»
Εκείνο το οποίο προβάλλει από τα πιο πάνω είναι ότι, η σημασία της χορήγησης άδειας πλέον έχει να κάνει περισσότερο με το να φέρει το θέμα εις προσοχή του Δικαστηρίου, ούτως ώστε το Δικαστήριο να μπορέσει να δώσει τυχόν απαραίτητες συνεπακόλουθες οδηγίες. Τούτο δε, δεν περιορίζει την ευχέρεια του Δικαστηρίου κατά την κρίση μου, να δώσει ανάλογες οδηγίες ως προς τη διακοπή, κάτι το οποίο θα ήταν άλλωστε αναγκαίο στην περίπτωση όπου υπήρχε για παράδειγμα δεσμευμένο ποσό ως εγγύηση, ή να εκδώσει ανάλογη διαταγή ως προς τα έξοδα.
Στην επεξηγηματική σημείωση στο Civil Procedure Rules 2021, Volume I, των Αγγλικών Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας οι οποίοι σε σχέση με την δικαιωματική ειδοποίηση διακοπής ενσωματώνονται στο Μέρος 11 ανωτέρω, καταγράφεται στη σελ.1322 η αρχή ότι, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, στην περίπτωση που καταχωριστεί αίτηση για παραμερισμό της ειδοποίησης θα πρέπει να ασκείται με τέτοιο τρόπο που να δίνει αποτέλεσμα στον πρωταρχικό σκοπό για τη δίκαιη αντιμετώπιση με αναλογικό κόστος.
Επομένως, μπορεί να υπάρχει διαφορά των προνοιών μεταξύ Δ.15 και Μέρος 11, όμως το γεγονός ότι Δικαστήριο θα πρέπει να διασφαλίσει ότι οι διάδικοι τίθενται επί ίσοις όροις και κατ’ επέκταση δεν υπάρχει κατάχρηση της διαδικασίας ουδέποτε έχει μεταβληθεί.
Εφαρμογή – Συμπεράσματα
Στην υπό εξέταση περίπτωση προκύπτει ότι η ειδοποίηση διακοπής έχει επιδοθεί στις 19.6.2025 ενώ καταχωρήθηκε στις 25.6.2025. Σε σχέση με τούτο προβάλλει παράπονο η πλευρά του Εναγόμενου ότι υπάρχει παράβαση του Μέρους 11 εφόσον προβλέπεται πρώτα η καταχώρηση και μετά η επίδοση της σε κάθε άλλο διάδικο στην διαδικασία.
Η πιο πάνω θέση είναι μεν ορθή, δεν συνιστά δε κώλυμα για την ειδοποίηση αυτή καθ’ εαυτή κατά την κρίση μου καθότι το αιτητικό Α της αίτησης του Εναγόμενου ο τελευταίος είναι τον παραμερισμό της ειδοποίησης ημερομηνίας 25.6.2025 που ζητεί. Τούτο δε συνεπάγεται ότι έχει αποδεχθεί πως η ειδοποίηση που του έχει επιδοθεί είναι αυτή που βρίσκεται καταχωρημένη στον φάκελο του Δικαστηρίου και όχι άλλη.
Τα όσα επιπρόσθετα εγείρει ο Εναγόμενος ως λόγους παραμερισμού της ειδοποίησης διακοπής και στα οποία έχω αναφερθεί σε προηγούμενη σημείο της παρούσας απόφασης, είμαι της άποψης ότι δύναται να τύχουν εξέτασης μόνο στην περίπτωση που διαπιστωθεί ότι απαιτείται χορήγηση άδειας για την διακοπή.
Εξηγώ.
Εάν δεν απαιτείται προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου, τότε λαμβάνοντας υπόψιν την ελευθερία που δίδεται στον ενάγων να διακόψει την απαίτηση του, πέραν της οποιασδήποτε διαταγής του Δικαστηρίου αναφορικά με έξοδα, δεν είναι απαραίτητο να εξεταστεί οτιδήποτε περαιτέρω.
Εάν όμως απαιτείται προηγούμενη άδεια του Δικαστήριου τότε θα απαιτείτο πέραν του αιτήματος προς το Δικαστήριο για παραχώρησης τέτοιας άδειας και σε κάποιο βαθμό δικαιολόγηση για την διακοπή, επομένως θα ενεργοποιούνταν και οι εξουσίες του Δικαστηρίου να εξετάσει τα όσα ισχυρίζεται ο Εναγόμενος ότι θα προκαλούσαν αδικία ή θα συνιστούσαν κατάχρηση της διαδικασίας ή και θα έδιδαν τακτικό πλεονέκτιμα στην Ενάγουσα.
Ανατρέχοντας στο ιστορικό του φακέλου της υπόθεσης προκύπτει ότι μετά την απαίτηση είχε καταχωρηθεί αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Το Δικαστήριο υπό προηγούμενη σύνθεση έκρινε ότι δικαιολογήτο η έκδοση διατάγματος και παραχώρησε ενδιάμεση θεραπεία στην Ενάγουσα στις 11.4.2025 και όρισε επιστρεπτέο το διατάγμα σε μεταγενέστερη ημερομηνία. Ο Εναγόμενος καταχώρησε ένσταση στις 30.4.2025. Στις 5.5.2025 δόθηκε άδεια στον Εναγόμενο για καταχώρηση αίτησης για έκδοση προνομιακού εντάλματος certiorari. Το Δικαστήριο υπό προηγούμενη σύνθεση ακύρωσε το διάταγμα που εξέδωσε στις 11.4.2025 κατόπιν ακρόαση της αίτησης προτού εκδικαστεί η αίτηση για certiorari, την οποία ο Εναγόμενος εν τέλει απέσυρε αφού κατέστη άνευ αντικειμένου.
Συνεπώς, όταν καταχωρήθηκε η επίμαχη ειδοποίηση διακοπής δεν βρισκόταν σε ισχύ οποιοδήποτε ενδιάμεσο απαγορευτικό ή προστακτικό διάταγμα. Η οποιαδήποτε εγγύηση δόθηκε συνεπεία της έκδοσης του διατάγματος έπαυσε επίσης να υφίσταται. Θεωρώ αυτονόητο ότι η σχετική πρόνοια του Μέρους 11 Κ.2 ανωτέρω αφορά σε διάταγμα το οποίο βρίσκεται σε ισχύ κατά την ημερομηνία καταχώρησης της ειδοποίησης διακοπής.
Εν όψει των πιο πάνω βρίσκω ότι δεν απαιτείται προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου για διακοπή της απαίτησης.
Σημειώνω ότι δεν διέλαθε της προσοχής μου ότι στον ηλεκτρονικό φάκελο της υπόθεσης έχει καταχωρηθεί υπεράσπιση και ανταπαίτηση από πλευράς του Εναγόμενου. Τούτη δε έχει καταχωρηθεί εκπρόθεσμα και χωρίς προηγούμενη άδεια του Δικαστηρίου για παράταση του χρόνου καταχώρησης της και επομένως θα αγνοηθεί. Συνεπώς δεν δύναται να αποτελέσει κώλυμα στην διακοπή.
Κατάληξη
Στην βάση όλων των ανωτέρω η αίτηση απορρίπτεται.
Ως προς τα έξοδα της παρούσας αίτησης επιδικάζονται προς όφελος της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγόμενου ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
Στην βάση της πιο πάνω κατάληξης του Δικαστηρίου θεωρώ ορθό, κατ’ εφαρμογή και των όσων προνοούνται στους Κ.5 και Κ.6 του Μέρους 11, όπως εν όψει της διακοπής, τα έξοδα της απαίτησης επιδικαστούν προς όφελος του Εναγόμενου μέχρι όμως την 25.6.2025 (ημερομηνία καταχώρησης της ειδοποίησης διακοπής) ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
(Υπ.) .....................................
Λ. Χαβιαράς,Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφον
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο