THRAKON IMPERIAL HOLDINGS LTD ν. TIPICO CO LTD, Απαίτηση Αρ. 82/2026, 13/11/2026
print
Τίτλος:
THRAKON IMPERIAL HOLDINGS LTD ν. TIPICO CO LTD, Απαίτηση Αρ. 82/2026, 13/11/2026

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Αγιομαμίτη, Π.Ε.Δ.

 

Απαίτηση Αρ. 82/2026 (i)

Μεταξύ:

THRAKON IMPERIAL HOLDINGS LTD

Ενάγουσα

και

TIPICO CO LTD

Εναγόμενη

Αίτηση Ημερομηνίας 16.04.2026

 

Ημερομηνία: 13.11.2026

Εμφανίσεις:

Για Αιτήτρια – Εναγόμενη: κ. Γ. Ιωάννου με κ. Δ. Παπαπολυβίου για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδη & Σία ΔΕΠΕ.

Για Καθ΄ ης η αίτηση – Ενάγουσα: κ. Ανδ. Παπαλλής με κ. Αντ. Παπαλλή για Αντώνης Α. Παπαλλής & Συνεργάτες ΔΕΠΕ.

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Με την υπό κρίση αίτηση η Εναγόμενη (στο εξής «Αιτήτρια») θέτει υπό αμφισβήτηση τη δικαιοδοσία των κυπριακών Δικαστηρίων. Ειδικότερα, αξιώνει την έκδοση του ακόλουθου διατάγματος:

 

«(Α). Απόφαση και/ή Διάταγμα και/ή Αναγνωριστική Δήλωση του σεβαστού Δικαστηρίου, δια του οποίου και/ή της οποίας να διατάσσεται και/ή αποφασίζεται ο παραμερισμός (strike-out) και/ή η ακύρωση και/ή η διαγραφή και/ή η απόρριψη, εν λόγω και/ή εν μέρη, της υπό τον ως άνω αριθμό τίτλο Απαίτησης και/ή της Έκθεσης Απαίτησης που την συνοδεύει και/ή της επίδοσης του εντύπου απαίτησης, λόγω έλλειψης και/ή στέρησης δικαιοδοσίας των Κυπριακών Δικαστηρίων να εκδικάσουν και/ή ακούσουν την υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Απαίτηση και/ή διότι τα Δικαστήρια της Αυστρίας είναι αποκλειστικά αρμόδια για να εκδικάσουν τις όποιες διαφορές μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγόμενης και/ή διότι τα Δικαστήρια της Μάλτας είναι αρμόδια για να εκδικάσουν οποιεσδήποτε απαιτήσεις εις βάρος της Εναγόμενης.»

 

Στην ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση αναφέρεται, ανάμεσα σε άλλα, ότι σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης της Ενάγουσας (στο εξής «Καθ΄ ης η αίτηση»), η Αιτήτρια δραστηριοποιείται στον τομέα του διεθνούς αθλητικού στοιχηματισμού.

 

Μέσα στο πλαίσιο των επιχειρηματικών της δραστηριοτήτων κατάρτισε στις 15.11.2013 γραπτή συμφωνία με τίτλο «Brokerage Contract» (στο εξής «συμφωνία Α») με την αυστριακή εταιρεία Ploutos GmbH (στο εξής «Ploutos»).

 

Η συμφωνία Α αφορούσε τη λειτουργία στη Βιέννη καταστημάτων λιανικού αθλητικού στοιχηματισμού υπό το εμπορικό σήμα και επιχειρηματικό μοντέλο της Αιτήτριας. Τα καταστήματα θα λειτουργούσαν από την Ploutos, η οποία θα ενεργούσε ως διαμεσολαβητής στοιχημάτων της Αιτήτριας ασκώντας τις εν λόγω δραστηριότητες βάσει της δικής της άδειας διαμεσολάβησης στοιχημάτων η οποία είχε εκδοθεί στη Βιέννη. Ήταν ρητός όρος της συμφωνίας Α ότι η Ploutos θα ενεργούσε υπό τη δική της κανονιστική ευθύνη, το εφαρμοστέο δίκαιο θα είναι το αυστριακό και δικαιοδοσία για την εκδίκαση οποιωνδήποτε διαφορών που προέκυπταν από τη συμφωνία Α θα είχαν τα αυστριακά Δικαστήρια.

 

Περί το 2018 επήλθε αλλαγή στο νομοθετικό και κανονιστικό πλαίσιο που ρύθμιζε τη διεξαγωγή του αθλητικού στοιχηματισμού στη Βιέννη. Το νέο ρυθμιστικό πλαίσιο προέβλεπε ότι οι στοιχηματικές εταιρείες, όπως η Αιτήτρια, όφειλαν να λάβουν τοπική άδεια από την αρχή στοιχημάτων της Βιέννης ώστε να είναι δυνατή η παροχή σχετικών υπηρεσιών εντός των διοικητικών ορίων της Βιέννης. Ως αποτέλεσμα, οι υπηρεσίες στοιχηματικού μεσάζοντα που παρείχε η Ploutos στην Αιτήτρια δεν μπορούσαν πλέον να προσφέρονται αφού η Αιτήτρια όφειλε να εξασφαλίσει σχετική άδεια.

 

Λόγω διαφορών που προέκυψαν μεταξύ της Αιτήτριας και της Ploutos, οι τελευταίες υπέγραψαν συμφωνία διευθέτησης (στο εξής η «συμφωνία Β»). Δυνάμει της συμφωνίας Β η Αιτήτρια κατέβαλε στην Ploutos το ποσό των €700.000 και η τελευταία σε αντάλλαγμα δήλωσε ότι δεν έχει οποιεσδήποτε αξιώσεις οποιουδήποτε τύπου εις βάρος της Αιτήτριας ή και των συνδεδεμένων με αυτή εταιρειών ή αντιπροσώπων ή υπαλλήλων του ομίλου TIPICO.

 

Η Καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι στις 24.02.2023 κατάρτισε με την Ploutos συμφωνία εκχώρησης (στο εξής η «συμφωνία Γ») στη βάση της οποίας η Ploutos εκχώρησε στην Καθ΄ ης η αίτηση τα δικαιώματά της να αξιώνει εναντίον της Αιτήτριας αποζημιώσεις για συμβατικές και εξωσυμβατικές παραβιάσεις, απώλεια πελατείας, διαφυγόντα κέρδη και οποιαδήποτε άλλα συναφή και διαδικαστικά με αυτά δικαιώματα.

 

Η Καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για τις επερχόμενες νομοθετικές και κανονιστικές αλλαγές στη Βιέννη και παραταύτα δολίως δεν προέβη σε οποιαδήποτε ενέργεια για να προσαρμόσει το επιχειρηματικό της μοντέλο. Οι δόλιες ενέργειες της Αιτήτριας είχαν ως αποτέλεσμα να εκθέσουν την Ploutos σε σοβαρούς ρυθμιστικούς και οικονομικούς κινδύνους. Ειδικότερα, έπαυσε η λειτουργία των καταστημάτων της Ploutos στη Βιέννη η οποία οδήγησε σε απότομη και σημαντική μείωση του κύκλου εργασιών της Ploutos, ενώ, ταυτόχρονα, η τελευταία όφειλε να ανταποκρίνεται σε λειτουργικές και άλλες ανελαστικές δαπάνες.

 

Περαιτέρω, τον Ιούλιο του 2019 η Αιτήτρια προέβη σε καθολική απενεργοποίηση των ταμειακών συστημάτων (cash register lock) και των καρτών των μελών της Ploutos στη Βιέννη καθιστώντας αδύνατη την οποιαδήποτε επιχειρηματική δραστηριότητα της Ploutos. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Καθ΄ ης η αίτηση, η Αιτήτρια ίδρυσε θυγατρική εταιρεία στην Αυστρία μέσω της οποίας απέκτησε άδεια παρόχου στοιχημάτων και ανέλαβε απευθείας τη λειτουργία της αυστριακής αγοράς που είχε αναπτυχθεί από την Ploutos ιδιοποιούμενη την πελατειακή της βάση.

 

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Καθ΄ ης η αίτηση, η συμπεριφορά της Αιτήτριας, πέραν από αντισυμβατική και αδικοπρακτική, συνιστά και κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της στη βάση του άρθρου 102 της Συνθήκης για τη Λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΣΛΕΕ).

 

Το σύνολο των προαναφερόμενων ισχυρισμών της Καθ΄ ης η αίτηση δεικνύουν, με αντικειμενικό τρόπο, ότι όλα τα γεγονότα έχουν λάβει χώρα στην Αυστρία και σχετίζονται με ενέργειες που θα μπορούσαν να γίνουν μόνο στην Αυστρία.

 

Η απαίτηση της Καθ΄ ης η αίτηση επεκτείνεται και σε ισχυριζόμενη αυτοτελή ζημιά που υπέστη λόγω της συμπεριφοράς της Αιτήτριας. Συγκεκριμένα, προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι η Αιτήτρια είχε αναθέσει στον Αντώνιο Σταμπολίδη (στο εξής «ΑΣ») αποκλειστική εντολή για την ανάπτυξη της κυπριακής αγοράς η οποία αποτέλεσε τη βάση για πολυετή στρατηγικό σχεδιασμό, επαφές με ρυθμιστικές αρχές, ανάλυση και προετοιμασία της κυπριακής αγοράς. 

 

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Καθ΄ ης η αίτηση, στις 02.05.2016 καταρτίστηκε συμφωνία πρακτορείας ή υπό αντιπροσώπευσης (στο εξής «συμφωνία Δ») μεταξύ της Καθ΄ ης η αίτηση και της Ploutos για την ανάπτυξη και την προετοιμασία της κυπριακής αγοράς για τα προϊόντα της Αιτήτριας. Στη βάση αυτής της συμφωνίας, η Καθ΄ ης η αίτηση παρείχε πραγματικές και ουσιαστικές υπηρεσίες και εξέδωσε αριθμό τιμολογίων προς την Ploutos.

 

Η επέκταση των δραστηριοτήτων της Αιτήτριας, μέσω της Ploutos, στην κυπριακή αγορά εγκαταλείφθηκε λόγω της οικονομικής καταστροφής της Ploutos η οποία επήλθε ως αποτέλεσμα των δόλιων ενεργειών της Αιτήτριας.

 

Η Καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι παρείχε ειδικές συμβουλευτικές υπηρεσίες κατά τα έτη 2020 - 2021 στην Ploutos για την καταχώρηση αγωγής εναντίον της Αιτήτριας στην Μάλτα σε σχέση με τις οποίες εξέδωσε σχετικά τιμολόγια.

 

Πέραν των ζημιών που προκύπτουν από τις τιμολογηθείσες υπηρεσίες που παρείχε η Καθ΄ ης η αίτηση προς την Ploutos, η Καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι υπέστη πρωτογενή ζημιά στη βάση της απώλειας προσδοκώμενων εσόδων από την αναμενόμενη λειτουργία καταστημάτων για τη διενέργεια στοιχηματικών δραστηριοτήτων στην κυπριακή αγορά.

 

Η αξίωση της Καθ΄ ης η αίτηση (α) για το ποσό των €12.575.200 ως οικονομικές απώλειες της Ploutos στην Αυστρία, (β) για το ποσό των €15.503.679 ως διαφυγόντα κέρδη της Ploutos από τη δραστηριότητα στη Βιέννη για τα έτη 2017-2020 και (γ) για το ποσό των €31.961.542 ως διαφυγόντα κέρδη της Ploutos στο Τιρόλο, Κάτω Αυστρία και Βιέννη για τα έτη 2020 - 2026 δεν μπορούν να εκδικαστούν από τα κυπριακά Δικαστήρια. Αυτό διότι, αφενός οι οποιεσδήποτε διαφορές μεταξύ της Ploutos και της Αιτήτριας έχουν ήδη διευθετηθεί μέσω της συμφωνίας Β και αφετέρου, ακόμη και αν υπάρχουν αξιώσεις οι οποίες δεν καλύπτονται από τη συμφωνία Β, η συμφωνία Α περιλαμβάνει ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας των αυστριακών Δικαστηρίων. Ακόμη, όμως, και στην απουσία της ρήτρας αποκλειστικής δικαιοδοσίας τα κυπριακά Δικαστήρια δεν θα είχαν και πάλι δικαιοδοσία εκδίκασης της επίδικης διαφοράς, καθώς ο γενικός κανόνας του άρθρου 4 του Κανονισμού (ΕE) 1215/2012 (στο εξής ο «Κανονισμός»), ορίζει ότι η αγωγή εγείρεται στο κράτος μέλος που έχει την κατοικία του ο Εναγόμενος, δηλαδή εν προκειμένω τα Δικαστήρια της Μάλτας.

 

Τα πιο πάνω ισχύουν και σε σχέση με τις κατ’ ισχυρισμό εξωσυμβατικές ή αδικοπρακτικές ενοχές που διεκδικεί η Ploutos εναντίον της Αιτήτριας και οι οποίες κατ’ ισχυρισμό εκχωρήθηκαν στην Καθ΄ ης η αίτηση. Δικαιοδοσία εκδίκασης τέτοιων διαφορών θα είχαν τα Δικαστήρια της Μάλτας, όπου ευρίσκεται το εγγεγραμμένο γραφείο της Αιτήτριας, καθώς και τα αυστριακά Δικαστήρια εντός της δικαιοδοσίας των οποίων επήλθε το ισχυριζόμενο ζημιογόνο γεγονός.

 

Αναφορικά με τις διεκδικήσεις της Αιτήτριας σε σχέση με διαφυγόντα κέρδη και κατ’ ισχυρισμό ματαιωθείσα επένδυση και απώλεια επιχειρηματικής ευκαιρίας στην Κύπρο, τα κυπριακά Δικαστήρια και πάλι δεν έχουν δικαιοδοσία εκδίκασης της εν λόγω διαφοράς. Ουδέποτε υπήρξε οποιαδήποτε απευθείας έννομη σχέση ανάμεσα στην Αιτήτρια και την Καθ΄ ης η αίτηση. Ως εκ τούτου, η Καθ’ ης η αίτηση δεν νομιμοποιείται να αξιώνει οτιδήποτε εις βάρος της Αιτήτριας. Εν πάση περιπτώσει, η όποια κατ΄ ισχυρισμό ζημιά υπέστη η Καθ΄ ης η αίτηση δεν αποτελεί άμεση ζημιά, αλλά, εάν προκύπτει τέτοια ζημιά, αυτή απορρέει από την οικονομική κατάσταση στην οποία περιήλθε η Ploutos.

 

Η Καθ΄ ης η αίτηση επικαλούμενη 13 λόγους ένστασης αντιτίθεται στην υπό κρίση αίτηση.

 

Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του ΑΣ, διευθυντή της Καθ΄ ης η αίτηση ο οποίος, μεταξύ άλλων, ισχυρίζεται ότι η επίδικη απαίτηση αφορά αξιώσεις της Ενάγουσας ως νόμιμου διαδόχου των δικαιωμάτων της Ploutos για αδικοπραξίες και παραλείψεις, κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης κατά παράβαση του άρθρου 102 της ΣΛΕΕ, δόλο και απάτη, αδικαιολόγητο πλουτισμό και παράνομο οικονομικό καταναγκασμό. Όλες οι πιο πάνω πράξεις και παραλείψεις της Αιτήτριας έλαβαν χώρα κατά την περίοδο 2013 - 2023 και οδήγησαν στην οικονομική καταστροφή της Ploutos και την άμεση ζημιά της Καθ΄ ης η αίτηση.

 

Η συμφωνία Α δεν αποτελεί σύμβαση διαμεσολαβητή, αλλά σύμβαση δικαιόχρησης (franchise). Αυτό, διότι η Αιτήτρια είχε τον πλήρη έλεγχο και υπήρχε λειτουργική εξάρτηση της Καθ΄ ης η αίτηση από την Αιτήτρια.

 

Η Καθ΄ ης η αίτηση, κατόπιν εταιρικής αναδιάρθρωσης η οποία ολοκληρώθηκε περί τις 24.02.2023, ανέλαβε το σύνολο των επιχειρηματικών, συμβατικών και αδικοπρακτικών αξιώσεων της Ploutos κατά της Αιτήτριας. Η Καθ΄ ης η αίτηση δεν είναι απλώς εκδοχέας γυμνού δικαιώματος αγωγής, αλλά, δυνάμει της συμφωνίας Γ, είναι καθολική διάδοχος και οικονομική συνέχεια της Ploutos.

 

Η ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας που περιλαμβάνεται στη συμφωνία Α δεν επηρεάζει την επίδικη αξίωση της Καθ΄ ης η αίτηση, καθώς η αγωγή της τελευταίας δεν θεμελιώνεται επί της συμφωνίας Α. Σύμφωνα με πάγια νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (στο εξής «ΔΕΕ») ρήτρες δικαιοδοσίας δεν δεσμεύουν αξιώσεις εξωσυμβατικής φύσεως. Στην προκείμενη περίπτωση το κρίσιμο ερώτημα συνίσταται στο πού επήλθε η οικονομική ζημιά που αξιώνει η Καθ΄ ης η αίτηση. Ενόψει δε του ότι πρόκειται για αδικοπρακτικές αξιώσεις αρμόδιο είναι το Δικαστήριο του τόπου όπου επήλθε η ζημιά, δηλαδή το Δικαστήριο της καταστατικής έδρας της Καθ΄ ης η αίτηση η οποία εδρεύει στην Λάρνακα.

 

Οι κανονιστικές ρυθμίσεις που επήλθαν περί το 2018 και επέφεραν αλλαγές στο κανονιστικό πλαίσιο της διεξαγωγής αθλητικού στοιχηματισμού στη Βιέννη, δεν εισήχθησαν αιφνιδίως. Αντίθετα, αποτέλεσαν αντικείμενο δημόσιας συζήτησης και ήταν γνωστές στους κύριους παράγοντες της αγοράς. Η Αιτήτρια, ως έμπειρος και μεγάλος διεθνής πάροχος διεθνούς στοιχηματισμού, είχε πλήρη γνώση ή όφειλε να έχει πλήρη γνώση των επερχόμενων ρυθμιστικών μεταβολών. Παρά ταύτα δεν προέβη σε οποιαδήποτε ουσιαστική ενέργεια για να αποκτήσει την τοπική άδεια στοιχηματισμού εκθέτοντας με αυτόν τον τρόπο την Ploutos σε σοβαρούς ρυθμιστικούς και οικονομικούς κινδύνους. Μάλιστα, όχι μόνο δεν προέβη σε θετικές ενέργειες απόκτησης της απαιτούμενης άδειας, αλλά κατ΄ επανάληψη καθ΄ όλη τη διάρκεια της περιόδου 2017 - 2018  παρείχε διαβεβαιώσεις στην Ploutos ότι θα την στήριζε στην αντιμετώπιση των νέων ρυθμιστικών απαιτήσεων.

 

Η επίσημη απόφαση κλεισίματος των καταστημάτων της Ploutos ημερομηνίας 17.06.2019 αναφέρει ρητά ότι η Αιτήτρια ήταν αυτή η οποία απέτυχε να αποκτήσει άδεια για τη διενέργεια στοιχηματικών δραστηριοτήτων. Η Ploutos κατά τον ουσιώδη χρόνο διέθετε νόμιμη μεταβατική άδεια και λειτουργούσε νόμιμα μέχρι τις 31.12.2020. Επομένως, η Αιτήτρια με τη συμπεριφορά και τις ενέργειές της οδήγησε την Ploutos σε αδιέξοδο προτού η παρανομία καταστεί αναπόφευκτη.

 

Η συμφωνία Β υπογράφηκε υπό συνθήκες οικονομικού καταναγκασμού, αφού η Ploutos βρισκόταν σε κατάσταση πλήρους οικονομικής ασφυξίας. Ακόμη όμως και αν θεωρηθεί έγκυρη η συμφωνία Β, η διευθέτηση δεν καλύπτει τις επίδικες αξιώσεις αποζημίωσης. Περαιτέρω, μετά την υπογραφή της συμφωνίας Β υπήρξαν νέες παραβιάσεις από την Αιτήτρια η οποία επέβαλε το κλείσιμο της ταμειακής ροής (cash register lock) στις 10.07.2019. Ακολούθως, τον Φεβρουάριο του 2021, προχώρησε στην ίδρυση της Typico Austria Gmbh και τον Απρίλιο του 2023 στην αδειοδότηση της τελευταίας για άσκηση δραστηριοτήτων στοιχηματισμού στη Βιέννη.

 

Η συμφωνία Δ είναι καθόλα έγκυρη καθώς δεν υπήρξε δόλος εκ μέρους της Καθ΄ ης η αίτηση ή της Ploutos. Κατά τον χρόνο υπογραφής της συμφωνίας Δ στις 24.02.2023, οι συμβαλλόμενοι δεν γνώριζαν ότι η Ploutos θα τίθετο σε καθεστώς εκκαθάρισης τον Οκτώβριο του 2023. Η συμφωνία Δ υπογράφηκε σε χρόνο κατά τον οποίο η Ploutos ήταν φερέγγυα και αποσκοπούσε στην αναδιάρθρωση και συνέχιση των δραστηριοτήτων της τελευταίας.

 

Σε κάθε περίπτωση, η ύπαρξη αδικοπρακτικών αξιώσεων κατά τον χρόνο κατάρτισης της συμφωνίας Δ ήταν άγνωστη στην Καθ΄ ης η αίτηση η οποία έλαβε σχετική γνώση μετά τον Απρίλιο του 2023 όταν αποκαλύφθηκε η απόκτηση της πρώτης άδειας στοιχηματισμού από την Typico Austria Gmbh. Μετά το πιο πάνω αναφερόμενο γεγονός, ακολούθησε η εξαγορά της Admiral Sportwetten από την Αιτήτρια. Οι προαναφερόμενες ενέργειες κατέδειξαν τον πραγματικό σκοπό της Αιτήτριας που δεν ήταν άλλος από την εξόντωση της Ploutos μέσω της δημιουργίας ενός απόλυτου μονοπωλίου. Επισφράγιση των δόλιων ενεργειών της Αιτήτριας αποτέλεσε η συναλλαγή της με την Banijay Group η οποία βασίστηκε σε παραπλανητικά στοιχεία αγοράς τα οποία απέκρυπταν την προσχεδιασμένη εξόντωση του μεγαλύτερου ανεξάρτητου συνεργάτη της Αιτήτριας, ήτοι της Ploutos.

 

Οι ενέργειες της Αιτήτριας, ως τα μετέπειτα γεγονότα φανερώνουν, συνιστούσαν σκόπιμο επιχειρηματικό ελιγμό προκειμένου να εξυπηρετήσει τον απώτερο στόχο της μέσω της ίδρυσης δικής της θυγατρικής εταιρείας η οποία αξιοποίησε τα περιουσιακά στοιχεία και την πελατειακή βάση της Ploutos. Πρόκειται, δηλαδή, για ξεκάθαρη περίπτωση κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης κατά παράβαση του άρθρου 102 της ΣΛΕΕ μέσω της διενέργειας συντεταγμένων και δόλιων πράξεων. Το δε άρθρο 102 της ΣΛΕΕ παράγει άμεσα αποτελέσματα μεταξύ ιδιωτών και τα εθνικά Δικαστήρια οφείλουν να εφαρμόσουν τις πρόνοιες του χωρίς να απαιτείται προηγούμενη απόφαση εθνικής αρχής ανταγωνισμού.

 

Αναφορικά με την ανάπτυξη της κυπριακής αγοράς, υπάρχει έννομη σχέση ανάμεσα στους διαδίκους. Ο ενόρκως δηλών ενήργησε προσωπικά ως εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος για την κυπριακή αγορά. Η συμφωνία Δ τεκμηριώνει την επίσημη εμπλοκή της Καθ΄ ης η αίτηση καθώς και τη συστηματική εμπορική σχέση για την περίοδο 2016 - 2023.

 

Εν κατακλείδι, η Καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι, η δικαιοδοσία του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακας θεμελιώνεται (i) στο άρθρο 102 της ΣΛΕΕ, (ii) στην ζημία που η ίδια η Καθ΄ ης η αίτηση υπέστη ως αποτέλεσμα των ενεργειών της Αιτήτριας καθώς και (iii) στον δόλο και απάτη της Αιτήτριας εις βάρος της Ploutos η οποία ήλθε σε γνώση της Καθ΄ ης η αίτηση μετά την απόκτηση των δικαιωμάτων της Ploutos.

 

Αμφότεροι οι διάδικοι καταχώρησαν συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις.

 

Η Αιτήτρια στη συμπληρωματική ένορκη δήλωσή της ισχυρίζεται, ανάμεσα σε άλλα, ότι ο ισχυρισμός της Καθ΄ ης η αίτηση ότι αποτελεί νόμιμη διάδοχο της Ploutos δεν μεταβάλλει τον τόπο όπου έλαβαν χώρα οι ισχυριζόμενες αδικοπραξίες, αλλά ούτε και τον τόπο που επήλθε η κατ’ ισχυρισμό ζημιά στην Ploutos.

 

Η ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας της συμφωνίας Α καλύπτει και ζητήματα που σχετίζονται με ισχυριζόμενη κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης. Άλλωστε, τα θέματα που προβάλλει η Καθ΄ ης η αίτηση προς υποστήριξη της θέσης της περί κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης πηγάζουν από την εν λόγω συμφωνία και απαιτούν την εξέταση των όρων της.

 

Δεν προκλήθηκε οποιαδήποτε άμεση οικονομική ζημιά στην Καθ΄ ης η αίτηση στην Κύπρο. Οι ισχυρισμοί που η ίδια η Καθ΄ ης η αίτηση προβάλλει δεικνύουν ότι η οποιαδήποτε κατ’ ισχυρισμό ζημιά είναι έμμεση ή αντανακλαστική, λόγω της οικονομικής αδυναμίας στην οποία περιήλθε η Ploutos.

 

Η Αιτήτρια, λόγω της αβέβαιης κανονιστικής κατάστασης που υφίστατο στη Βιέννη, συμφώνησε με την Ploutos το 2019 όπως κλείσουν και τα υπόλοιπα καταστήματα που λειτουργούσαν στη Βιέννη έως ότου ξεκαθαρίσει η όλη κατάσταση. Παρά την πιο πάνω συμφωνία η Ploutos, με δική της πρωτοβουλία και χωρίς τη συγκατάθεση της Αιτήτριας, επαναλειτούργησε τα καταστήματα. Στη βάση των πιο πάνω, η Αιτήτρια αναγκάστηκε να αποκλείσει όλα τα κανάλια αποδοχής στοιχημάτων εφαρμόζοντας το κλείσιμο των ταμειακών ροών (cash register lock).

 

Δεν υπάρχει οποιαδήποτε αιτιώδης συνάφεια ανάμεσα στην ισχυριζόμενη ζημιά που υπέστη η Καθ΄ ης η αίτηση και τις πράξεις ή παραλείψεις της Αιτήτριας. Οι ισχυριζόμενες αδικοπρακτικές ή εξωσυμβατικές ενοχές αφορούν την Ploutos και όχι την Αιτήτρια.

 

Η Αιτήτρια δεν κατείχε κατά τον κρίσιμο χρόνο δεσπόζουσα θέση στην αυστριακή αγορά. Ο μεγαλύτερος πάροχος στοιχηματικών υπηρεσιών στην εν λόγω αγορά ήταν και παραμένει η Admiral. Σε κάθε περίπτωση, σε υποθέσεις κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης, η ζημιά επέρχεται στον τόπο όπου η σχετική αγορά επηρεάστηκε από την επίμαχη συμπεριφορά.

 

Στη δική της συμπληρωματική ένορκη δήλωση η Καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι διατηρεί δύο ανεξάρτητες και αυτοτελείς ιδιότητες, δηλαδή αυτήν του εκδοχέα δυνάμει της συμφωνίας Γ και αυτήν του αυτοτελώς ζημιωθέντα.

 

Η πρωτογενής ζημιά προκύπτει από ανεξόφλητα τιμολόγια που εξέδωσε για υπηρεσίες που παρείχε, καθώς και από την πλήρη ματαίωση του επιχειρηματικού σχεδίου εισαγωγής της στο ΧΑΚ. Παράλληλα, απώλεσε κέρδη λόγω της κατάρρευσης του σχεδίου ανάπτυξης 35-40 καταστημάτων στην κυπριακή αγορά. Οι πιο πάνω ζημιές δεν είναι έμμεσες ή αντανακλαστικές, αλλά άμεσες και έχουν επέλθει εντός της επαρχίας Λάρνακας.

 

Όσον αφορά τη συμφωνία Γ, η οντότητα που κατέχει πλέον τα δικαιώματα της Ploutos και υφίσταται το ανάλογο οικονομικό βάρος είναι η Καθ΄ ης η αίτηση.

 

Ως εκ των ανωτέρω, η οικονομική ζημιά από την αδικοπρακτική συμπεριφορά της Αιτήτριας αποκρυσταλλώθηκε άμεσα και αποκλειστικά στον ισολογισμό της Καθ΄ ης η αίτηση, η καταστατική έδρα της οποίας βρίσκεται εντός της επαρχίας Λάρνακας.

 

Το cash register lock δεν αποτέλεσε αμυντική και αναπόφευκτη αντίδραση της Αιτήτριας, αλλά μεθοδευμένο μέτρο ολικής οικονομικής εξόντωσης της Ploutos με στόχο την υφαρπαγή του πελατολογίου της.

 

Η προσωπική αποκλειστικότητα για την ανάπτυξη της κυπριακής αγοράς που παραχωρήθηκε το 2011 στον ενόρκως δηλούντα ως φυσικό πρόσωπο εισχώρησε, ως εμπορική αξία, στην Καθ΄ ης η αίτηση στην οποία ο τελευταίος κατέχει το 100% του μετοχικού της κεφαλαίου. Συνεπώς, οι αξιώσεις που πηγάζουν από την προσωπική του αποκλειστικότητα μεταφέρθηκαν νόμιμα στην Καθ΄ ης η αίτηση.

 

Η αντί - ανταγωνιστική στρατηγική της Αιτήτριας είχε άμεσο αντίκτυπο στην ανάπτυξη της κυπριακής αγοράς, αφού η οικονομική καταστροφή της Ploutos οδήγησε στη ματαίωση της επέκτασης των στοιχηματικών δραστηριοτήτων στην Κύπρο.

 

Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση των ενόρκων δηλώσεων. Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των διαδίκων, μέσω των εμπεριστατωμένων αγορεύσεών τους, ανέπτυξαν την επιχειρηματολογία τους επί των εγειρόμενων ζητημάτων. Έχω μελετήσει και λαμβάνω υπόψη μου το σύνολο των επιχειρημάτων των συνηγόρων και ειδική αναφορά θα γίνει πιο κάτω μόνο όπου αυτό κριθεί σκόπιμο.

 

Νομική Πτυχή

Η διαδικασία για την αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου προβλέπεται στο Μέρος 12 των ΚΠΔ. Οι τυπικές προϋποθέσεις περιλαμβάνονται στις παραγράφους (2) και (3) και έχουν ως ακολούθως:

 

«(2)   Εναγόμενος ο οποίος επιθυμεί να υποβάλει τέτοια αίτηση οφείλει πρώτα να καταχωρίσει σημείωμα εμφάνισης σύμφωνα με το Μέρος 10 και να σημειώσει την κατάλληλη επιλογή η οποία υποδηλώνει την πρόθεση αυτή.

(3)     Αίτηση δυνάμει του παρόντος κανονισμού πρέπει:

(α) να υποβάλλεται εντός 14 ημερών από την καταχώριση του σημειώματος εμφάνισης· και

(β) να υποστηρίζεται από μαρτυρία.»

 

Στην προκείμενη περίπτωση δεν αμφισβητείται ότι η Αιτήτρια συμμορφώθηκε με τις τυπικές προϋποθέσεις καταχώρησης αίτησης αμφισβήτησης της δικαιοδοσίας. Ειδικότερα, στο σημείωμα εμφάνισης εκδήλωσε την πρόθεσή της για αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας. Ακολούθως, εξασφάλισε την συγκατάθεση της Καθ΄ ης η αίτηση αναφορικά με την παράταση της προβλεπόμενης στο Μέρος 12.1(3)(α) προθεσμίας για την καταχώρηση της υπό κρίση αίτησης. Συγκεκριμένα, η προθεσμία καταχώρησης παρατάθηκε εκ συμφώνου μέχρι και τις 16.04.2026 και η Αιτήτρια ενημέρωσε σχετικά τον Πρωτοκολλητή σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στο Μέρος 2.11(2) των ΚΠΔ.

 

Συμπεράσματα

Το ζήτημα της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου θα κριθεί στη βάση των προνοιών του Κανονισμού, εφόσον στην επίδικη διαφορά ενυπάρχει το στοιχείο της αλλοδαπότητας. Υπενθυμίζεται ότι η μεν Ενάγουσα-Καθ΄ ης η αίτηση είναι εταιρεία με έδρα την Κύπρο, η δε Εναγόμενη-Αιτήτρια είναι εταιρεία με έδρα την Μάλτα. Πρόκειται δηλαδή για πρόσωπα που έχουν καταστατική έδρα σε διαφορετικές χώρες, οι οποίες αμφότερες αποτελούν κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Στην υπόθεση Mangion κ.ά. ν. Αναστασιάδη κ.ά. (2014) 1 Α.Α.Δ. 1303, η οποία εξέτασε ζήτημα δικαιοδοσίας των κυπριακών Δικαστηρίων στη βάση του Κανονισμού (ΕΚ) 44/2001, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω καταργήθηκε από τον Κανονισμό, επικροτήθηκε η θέση του πρωτόδικου Δικαστηρίου ότι το ζήτημα της δικαιοδοσίας κρίνεται βάσει του περιεχομένου της έκθεσης απαίτησης.

 

Εν προκειμένω, η Καθ΄ ης η αίτηση θεμελιώνει τη δικαιοδοσία των κυπριακών δικαστηρίων στο άρθρο 7(2) του Κανονισμού ισχυριζόμενη ότι η απαίτησή της βασίζεται σε αδικοπραξίες που τέλεσε η Αιτήτρια, σε προσπορισμό αδικαιολόγητου πλουτισμού  και σε κατάχρηση της δεσπόζουσας θέσης της.

 

Ανοίγω στο σημείο αυτό μία παρένθεση για να επισημάνω ότι οι ρυθμίσεις του καταργηθέντος Κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 αναφορικά με την ειδική δωσιδικία στις περιπτώσεις αδικοπραξιών ή οιονεί αδικοπραξιών διατηρήθηκαν αυτούσιες στον εν ισχύι Κανονισμό (βλ. σύγκριση άρθρου 5(3) Κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 με άρθρο 7(2) Κανονισμού). Συνεπώς, η νομολογία η οποία θα παρατεθεί πιο κάτω σε σχέση με το άρθρο 5(3) του Κανονισμού (ΕΚ) 44/2001 εξακολουθεί να παρέχει καθοδήγηση και σε σχέση με την εφαρμογή του άρθρου 7(2) (βλ. Universal Music International Holding BV v. Schilling κ.ά., C-12/15, ημερομηνίας 16.06.2016, παράγραφος 22, Wikingerhof GmbH & Co. KG ν. Βooking.com BV, C-59/19, ημερομηνίας 24.11.2020, παράγραφος 20 και αιτιολογική σκέψη 34 του Κανονισμού). Περαιτέρω, σημειώνω ότι η διεθνής δικαιοδοσία στις περιπτώσεις άδικου πλουτισμού, καθώς και κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης κατά παράβαση του άρθρου 102 της ΣΛΕΕ, εξετάζεται υπό το φως των προνοιών του άρθρου 7(2) του Κανονισμού (C-59/19 (ανωτέρω) παράγραφος 36).

 

Κλείνω την πιο πάνω παρένθεση και επανέρχομαι στα στοιχεία που λαμβάνει υπόψη το εθνικό δικαστήριο κατά τον έλεγχο της διεθνούς δικαιοδοσίας του.

 

Η αρχή που τέθηκε στην Mangion κ.ά. ν. Αναστασιάδη κ.ά. (ανωτέρω) συμβαδίζει και με την προσέγγιση του ΔΕΕ, το οποίο στην υπόθεση Kolassa v. Barclays Bank PLC, C-375/13, ημερομηνίας 28.01.2015, ανέφερε τα ακόλουθα στις παραγράφους 62 - 63 της απόφασής του (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

 

«62. Αφετέρου, όσον αφορά συγκεκριμένα το άρθρο 5, σημείο 3, του κανονισμού 44/2001, το Δικαστήριο έχει διευκρινίσει ότι, κατά το στάδιο ελέγχου της διεθνούς δικαιοδοσίας, το επιληφθέν δικαστήριο δεν εκτιμά ούτε το παραδεκτό ούτε το βάσιμο της αγωγής βάσει των κανόνων του εθνικού δικαίου, αλλά εντοπίζει μόνον τα συνδετικά στοιχεία με το κράτος στο οποίο εδρεύει, τα οποία δικαιολογούν τη δικαιοδοσία του δυνάμει της διατάξεως αυτής (απόφαση Folien Fischer και Fofitec, C133/11, EU:C:2012:664, σκέψη 50). Το δικαστήριο αυτό μπορεί, επίσης, προκειμένου να ελέγξει απλώς εάν έχει διεθνή δικαιοδοσία δυνάμει της διατάξεως αυτής, να λάβει ως δεδομένους τους ισχυρισμούς που προβάλλει ο ενάγων ως προς τις προϋποθέσεις στοιχειοθετήσεως της αδικοπρακτικής ή οιονεί αδικοπρακτικής ευθύνης (απόφαση Hi Hotel HCF, C387/12, EU:C:2014:215, σκέψη 20).

 

63. Πρέπει να επισημανθεί ότι εάν υπήρχε υποχρέωση διεξαγωγής, ήδη σ’ αυτό το στάδιο, αποδεικτικής διαδικασίας ευρείας κλίμακας επί των κρίσιμων πραγματικών περιστατικών, τόσο για τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου όσο και για την ουσία της υποθέσεως, θα υφίστατο κίνδυνος προδικάσεως της υποθέσεως επί της ουσίας.»

 

Το ΔΕΕ άφησε, ωστόσο, ανοικτή τη δυνατότητα το εθνικό Δικαστήριο κατά τον έλεγχο της διεθνούς δικαιοδοσίας του να λαμβάνει υπόψη και τους ισχυρισμούς που προβάλλει ο Εναγόμενος.  Παραθέτω αυτούσιο το σχετικό σκεπτικό όπως αναπτύχθηκε στην παράγραφο 64 της προαναφέρομενης απόφασης:

 

«64. Καίτοι το επιληφθέν εθνικό δικαστήριο δεν υποχρεούται, συνεπώς, σε περίπτωση αμφισβητήσεως εκ μέρους του εναγομένου των ισχυρισμών του ενάγοντος, να προβεί σε διεξαγωγή αποδεικτικής διαδικασίας κατά το στάδιο προσδιορισμού της δικαιοδοσίας του, πρέπει εντούτοις να διευκρινιστεί ότι τόσο ο σκοπός της εύρυθμης λειτουργίας της δικαιοσύνης, τον οποίο επιδιώκει ο κανονισμός 44/2001, όσο και ο δέον σεβασμός της ανεξαρτησίας του δικαστή κατά την άσκηση των καθηκόντων του επιβάλλουν να έχει το επιληφθέν δικαστήριο τη δυνατότητα εξετάσεως της διεθνούς δικαιοδοσίας του υπό το πρίσμα όλων των στοιχείων που έχει στη διάθεσή του, συμπεριλαμβανομένων, ενδεχομένως, των ισχυρισμών που προβάλλει ο εναγόμενος.»

 

Στρέφομαι στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης.

 

Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Καθ΄ ης η αίτηση, η Αιτήτρια δραστηριοποιείται στον τομέα του διεθνούς αθλητικού στοιχηματισμού. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο συνεργάστηκε με την Ploutos, η οποία έλαβε το δικαίωμα λειτουργίας καταστημάτων λιανικού αθλητικού στοιχηματισμού στην Αυστρία υπό το εμπορικό σήμα και επιχειρηματικό μοντέλο της Αιτήτριας. Η συνεργασία των προαναφερόμενων μερών δεν εξελίχθηκε ομαλά. Η Καθ΄ ης η αίτηση αποδίδει στην Αιτήτρια δόλο, απάτη και ψευδείς παραστάσεις οι οποίες συνίστανται στη δόλια απόκρυψη του κανονιστικού κινδύνου που γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει. Ειδικότερα, αντί να λάβει μέτρα προς αντιμετώπιση των ρυθμιστικών απαιτήσεων που εισήχθηκαν στη Βιέννη το 2018, έδιδε ψευδείς διαβεβαιώσεις ότι θα ενεργούσε καλόπιστα προς εξασφάλιση της νομιμότητας του επιχειρηματικού μοντέλου που εφάρμοσε. Δεν προέβη, ωστόσο, σε οποιαδήποτε ενέργεια προς τον πιο πάνω σκοπό με αποτέλεσμα να σφραγιστούν καταστήματα της Ploutos στη Βιέννη.

 

Περαιτέρω, η Αιτήτρια προέβη σε απενεργοποίηση των ταμειακών συστημάτων (cash register lock) και των καρτών πελατών της Ploutos, όχι μόνο στη Βιέννη αλλά και σε άλλα καταστήματα που διατηρούσε στην Αυστρία καθιστώντας έτσι αδύνατη τη διεξαγωγή οποιωνδήποτε στοιχηματικών δραστηριοτήτων. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με το κλείσιμο καταστημάτων που διατηρούσε η Ploutos στην Βιέννη οδήγησε ουσιαστικά στην οικονομική κατάρρευση της τελευταίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η Ploutos εξαναγκάστηκε περί τα τέλη Φεβρουαρίου του 2020 να τερματίσει τη συνεργασία της με την Αιτήτρια.

 

Μετά την αναγκαστική λύση της συνεργασίας, η Αιτήτρια προχώρησε στη δόλια ιδιοποίηση της πελατειακής βάσης της Ploutos στην αυστριακή αγορά αποκομίζοντας άδικο όφελος. Πιο συγκεκριμένα, η Αιτήτρια προχώρησε στην ίδρυση της θυγατρικής της εταιρείας Typico Austria Gmbh η οποία εξασφάλισε και τις απαραίτητες τοπικές άδειες παρόχου στοιχημάτων.

 

Επιπροσθέτως, η Καθ΄ ης η αίτηση ισχυρίζεται ότι η Αιτήτρια ενήργησε καταχρώμενη τη δεσπόζουσα θέση της παραβιάζοντας το άρθρο 102 της ΣΛΕΕ.

 

Εκτός από την Αυστρία η Αιτήτρια θέλησε να επεκταθεί και στην Κύπρο. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο το 2011 δόθηκε από την Αιτήτρια στον ΑΣ αποκλειστική εντολή για την ανάπτυξη της κυπριακής αγοράς. Προς υλοποίηση του πιο πάνω επιχειρηματικού πλάνου υπογράφηκε η συμφωνία Δ. Η Καθ΄ ης η αίτηση προέβη σε δαπάνες προς τον σκοπό προετοιμασίας της κυπριακής αγοράς και σε σχέδια ανάπτυξης 35-40 καταστημάτων για παροχή των προϊόντων της Αιτήτριας. Η προαναφερόμενη επένδυση, ωστόσο, δεν υλοποιήθηκε λόγω της οικονομικής κατάρρευσης της Ploutos συνεπεία των παραβατικών ενεργειών της Αιτήτριας. Ως εκ των ανωτέρω, η Καθ΄ ης η αίτηση υπέστη άμεση και πρωτογενή ζημιά λόγω της ματαίωσης της επέκτασης των δραστηριοτήτων της Αιτήτριας στην κυπριακή αγορά.

 

Όπως προκύπτει από τα προαναφερόμενα η απαίτηση της Καθ΄ ης η αίτηση διαχωρίζεται σε δύο βασικές κατηγορίες.

 

Η πρώτη αφορά αξιώσεις οι οποίες προκύπτουν από ισχυριζόμενες πράξεις ή παραλείψεις της Αιτήτριας στο πλαίσιο της συνεργασίας που διατηρούσε με την Ploutos στην Αυστρία. Η κατ’ ισχυρισμό οικονομική ζημιά που υπέστη η Ploutos, αποτελεί ζημιά που επωμίστηκε η ίδια η Καθ΄ ης η αίτηση η οποία είναι καθολική διάδοχος των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων της Ploutos.

 

Η δεύτερη κατηγορία αφορά ισχυριζόμενες ζημιές που υπέστη απευθείας η Καθ΄ ης η αίτηση. Οι εν λόγω ζημιές διαχωρίζονται σε δύο υποκατηγορίες. Η μία αφορά ζημιές που κατ΄ ισχυρισμό υπέστη η Αιτήτρια λόγω της ματαίωσης του επιχειρηματικού σχεδίου ανάπτυξης της κυπριακής αγοράς. Η άλλη αφορά ζημιές που προέκυψαν από την έκδοση τιμολογίων προς την Ploutos στη βάση της συμφωνίας Δ, καθώς και τη χρηματοδότηση που παρείχε η Καθ΄ ης η αίτηση στην Ploutos για τη διεξαγωγή δικαστικών διαδικασιών εναντίον της Αιτήτριας.

 

Έχοντας παραθέσει σε γενικές γραμμές το περίγραμμα της διαφοράς των διαδίκων θα προχωρήσω ευθύς αμέσως στην εξέταση της διεθνούς δικαιοδοσίας του παρόντος Δικαστηρίου.

 

Το άρθρο 4 του Κανονισμού ορίζει ως πρωταρχικό κανόνα τη γενική δωσιδικία της κατοικίας του Εναγομένου. Ο Εναγόμενος, ωστόσο, μπορεί να εναχθεί και ενώπιον Δικαστηρίων ειδικής δωσιδικίας. Τέτοια συντρέχουσα ειδική δωσιδικία αναγνωρίζεται με το άρθρο 7(2) σε σχέση με διαφορές που προκύπτουν από αδικοπραξία ή οιονεί αδικοπραξία. Παραθέτω αυτούσιο το άρθρο 7(2) του Κανονισμού:

 

«7. Πρόσωπο που έχει την κατοικία του σε κράτος μέλος μπορεί να εναχθεί σε άλλο κράτος μέλος:

1) ………………………………………………………………………………………………….

2) ως προς ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας, ενώπιον του δικαστηρίου του τόπου όπου συνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός·»

 

Όπως ήδη αναφέρθηκε πιο πάνω η θέση της Καθ΄ ης η αίτηση είναι ότι η παρούσα διαφορά δεν απορρέει από τη συμβατική σχέση της Αιτήτριας με την Ploutos, αλλά αποτελεί περίπτωση εξωσυμβατικών ενοχών και συγκεκριμένα αδικοπραξιών που τέλεσε η Αιτήτρια σε βάρος της Ploutos, απόκτησης αδικαιολόγητου πλουτισμού, ως επίσης και παραβίασης του άρθρου 102 της ΣΛΕΕ.

 

Η Αιτήτρια, από την άλλη, υποστηρίζει ότι η επίμαχη διαφορά απορρέει από τη συμβατική σχέση που διατηρούσε με την Ploutos στην οποία περιλαμβάνεται ρήτρα αποκλειστικής δικαιοδοσίας των αυστριακών Δικαστηρίων. Επιπροσθέτως, ισχυρίζεται ότι οι όποιες διαφορές με την Ploutos διευθετήθηκαν μέσω της συμφωνίας Β. Επικαλούμενη, μάλιστα, τη συμφωνία Β υποστηρίζει ότι ήταν αδύνατη η εκχώρηση οποιωνδήποτε κατ΄ ισχυρισμό δικαιωμάτων της Ploutos προς την Καθ΄ ης η αίτηση, καθώς οι οποιεσδήποτε διαφορές ανάμεσα στην Ploutos και την Αιτήτρια είχαν ήδη διευθετηθεί με την υπογραφή της συμφωνίας Β. Σε ό,τι αφορά την κυπριακή αγορά, η Αιτήτρια ισχυρίζεται ότι ουδέποτε έδωσε σχετική εντολή στην Αιτήτρια ή τον ΑΣ. Σε κάθε περίπτωση οι ζημιές που επικαλείται η Καθ΄ ης η αίτηση, τόσο σε σχέση με την Αυστρία, όσο και σε σχέση με την Κύπρο, είναι έμμεσες.

 

Τα ζητήματα που εγείρονται από την Αιτήτρια και άπτονται των συμφωνιών Α-Δ και της ισχυριζόμενης ανάθεσης αποκλειστικής εντολής ανάπτυξης της κυπριακής αγοράς απαιτούν αξιολόγηση και εις βάθος θεώρηση του μαρτυρικού υλικού. Πρόκειται, επομένως, για διεργασία η οποία δεν μπορεί να διεξαχθεί στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, το Δικαστήριο κατά τον έλεγχο της δικαιοδοσίας του δεν αποφαίνεται επί της ουσίας της επίδικης διαφοράς (βλ. C-375/13 ανωτέρω).

 

Επανέρχομαι στο άρθρο 7(2) του Κανονισμού. Το κριτήριο για τη θεμελίωση της ειδικής δωσιδικίας που δημιουργεί το εν λόγω άρθρο εντοπίζεται στον τόπο όπου συνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός. Σύμφωνα με τη νομολογία του ΔΕΕ στο προαναφερόμενο κριτήριο περιλαμβάνεται τόσο ο τόπος όπου συνέβη το γενεσιουργό της ζημιάς γεγονός, όσο και ο τόπος επελεύσεως της ζημιάς (C-375/13 (ανωτέρω) και Cartel Damage Claims Hydrogen Peroxide SA (CDC) v. Evonik Degussa GmbH, C-352/13, ημερομηνίας 21.05.2015, παράγραφος 38).

 

Είναι σημαντικό να τονιστεί ότι το ΔΕΕ ερμηνεύει στενά τη φράση «τόπος όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός». Οι παραγράφοι 34 και 35 της υπόθεσης C-12/15 (ανωτέρω) είναι χαρακτηριστικές της πιο πάνω προσέγγισης (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

 

«34. Πρέπει να υπομνησθεί συναφώς ότι η έκφραση «τόπος όπου συνέβη το ζημιογόνο γεγονός» δεν δύναται να ερμηνεύεται με τέτοια ευρύτητα ώστε να καταλαμβάνει κάθε τόπο στον οποίο θα μπορούσαν να γίνουν αισθητές οι επιζήμιες συνέπειες ενός γεγονότος που έχει ήδη προκαλέσει ζημία η οποία επήλθε, στην πράξη, σε άλλον τόπο (απόφαση της 19ης Σεπτεμβρίου 1995, Marinari, C‑364/93, EU:C:1995:289, σκέψη 14).

 

35. Στη γραμμή αυτής της νομολογίας, το Δικαστήριο διευκρίνισε επίσης ότι η εν λόγω φράση δεν αφορά τον τόπο κατοικίας του ενάγοντος όπου βρίσκεται το επίκεντρο της περιουσίας του για τον λόγο και μόνον ότι ο ενάγων υπέστη στον τόπο αυτόν οικονομική ζημία συνεπεία της σημειωθείσας εντός άλλου κράτους μέλους απώλειας ορισμένων περιουσιακών στοιχείων του (απόφαση της 10ης Ιουνίου 2004, Kronhofer, C‑168/02, EU:C:2004:364, σκέψη 21).»

 

Στην προκειμένη περίπτωση αποτελεί κοινό έδαφος ότι η σχέση Αιτήτριας και Ploutos αφορούσε την αγορά της Αυστρίας. Συγκεκριμένα, στην Αυστρία αναπτύχθηκε το δίκτυο καταστημάτων της Ploutos. Στην ίδια χώρα και ειδικότερα στη Βιέννη επήλθαν οι αλλαγές στο ρυθμιστικό πλαίσιο διεξαγωγής στοιχημάτων και προκλήθηκε το ζημιογόνο γεγονός του κλεισίματος καταστημάτων που διατηρούσε η Ploutos στη Βιέννη. Επίσης, στα καταστήματα της Ploutos στην Αυστρία επιβλήθηκε «cash register lock» από την Αιτήτρια. Επιπλέον, στην Αυστρία αποκόμισε τον ισχυριζόμενο άδικο πλουτισμό η Αιτήτρια μέσω της ιδιοποίησης της πελατείας της Ploutos και καταχράστηκε τη δεσπόζουσα θέση της. Παράλληλα, υπενθυμίζω ότι η Ploutos είναι εταιρεία η οποία έχει ως έδρα της την Αυστρία.

 

Η αντικειμενική θεώρηση των προαναφερόμενων ισχυρισμών δεικνύει ότι τα κυπριακά Δικαστήρια δεν έχουν δικαιοδοσία εκδίκασης της επίδικης διαφοράς. Σε ό,τι αφορά την Ploutos είναι αδιαμφισβήτητο, ότι τόσο η γενεσιουργός αιτία του ζημιογόνου γεγονότος, όσο και η επέλευση της ζημιάς συμπίπτουν στον ίδιο τόπο που δεν είναι άλλος από την Αυστρία.

 

Δεν αγνοώ τη θέση της Καθ΄ ης η αίτηση, ότι κατέχει όλα τα δικαιώματα και υποχρεώσεις που ανήκαν προηγουμένως στην Ploutos. Ούτε και το επιχείρημα ότι ασκεί την παρούσα απαίτηση, όχι ως απλός εκδοχέας δικαιωμάτων αλλά ως η οντότητα που υπέστη άμεση και ιδία ζημιά από τη συμπεριφορά της Αιτήτριας αφού αποτελεί τον πραγματικό οικονομικό φορέα των επίδικων αξιώσεων.

 

Στην υπόθεση OFAB, Ostergotlands Fastigheter AB v. Frank Koot κ.ά., C-147/2012, ημερομηνίας 18.07.2013, ασκήθηκε ενώπιον Σουηδικού Δικαστηρίου αγωγή για αποζημιώσεις. Ο πρώτος Εναγόμενος, κάτοικος Κάτω Χωρών, ήταν μέλος διοικητικού συμβουλίου εταιρείας με έδρα την Σουηδία και η δεύτερη Εναγόμενη (εταιρεία με έδρα τις Κάτω Χώρες) ήταν η πλειοψηφούσα μέτοχος της εν λόγω εταιρείας. Η αγωγή στηριζόταν σε διατάξεις του σουηδικού δικαίου οι οποίες θεμελίωναν προσωπική ευθύνη των πιο πάνω προσώπων, ως εκ της ιδιότητάς τους, για χρέη της εταιρείας. Το Δικαστήριο απέρριψε τις αγωγές κρίνοντας ότι δεν είχε δικαιοδοσία να αποφανθεί επί των επίμαχων διαφορών. Ο πιστωτής άσκησε έφεση κατά των εν λόγω αποφάσεων ζητώντας την υποβολή αίτησης προδικαστικής απόφασης στο ΔΕΕ. Ακολούθως, οι απαιτήσεις εκχωρήθηκαν στην OFAB, Ostergotlands Fastigheter AB. Ένα από τα προδικαστικά ερωτήματα που υποβλήθηκαν αφορούσε το κατά πόσο, σε περίπτωση εφαρμογής του άρθρου 5(1) ή (3) του Κανονισμού (ΕΚ) 44/2001, έχει σημασία το αν μία απαίτηση εκχωρήθηκε από τον αρχικό πιστωτή σε τρίτο. Το ΔΕΕ αποφάνθηκε ότι η εκχώρηση απαίτησης από τον αρχικό πιστωτή σε τρίτον δεν επηρεάζει τον καθορισμό του Δικαστηρίου που έχει δικαιοδοσία δυνάμει του άρθρου 5 (3) του Κανονισμού (ΕΚ) 44/2001. Το σκεπτικό του Δικαστηρίου αναπτύσσεται στις παραγράφους 57 και 58 της απόφασής του ως ακολούθως:

 

«57. Συναφώς, υπενθυμίζεται αφενός, όπως υπογραμμίσθηκε στη σκέψη 41 της παρούσας αποφάσεως, ότι οι κανόνες ειδικής δικαιοδοσίας του άρθρου 5, σημείο 3, του κανονισμού 44/2001 εξυπηρετούν ένα σκοπό εγγύτητας και στηρίζονται στην ύπαρξη ιδιαιτέρως στενού συνδέσμου μεταξύ της συμβάσεως ή του τόπου στον οποίο συνέβη το ζημιογόνο γεγονός και του δικαστηρίου που καλείται να επιληφθεί της οικείας διαφοράς. Διαφορά η οποία αφορά απαιτήσεις που απορρέουν από «ενοχές εξ αδικοπραξίας ή οιονεί αδικοπραξίας» εξακολουθεί, κατ’ αρχήν, να έχει στενό σύνδεσμο με τον τόπο στον οποίο συνέβη το ζημιογόνο γεγονός, ακόμη και αν οι εν λόγω απαιτήσεις έχουν εκχωρηθεί.

58 Αφετέρου, επισημαίνεται ότι, αν γινόταν δεκτό ότι μια εκχώρηση απαιτήσεων, στην οποία προέβη ο αρχικός πιστωτής, μπορεί να επηρεάσει τον καθορισμό του δικαστηρίου που έχει δικαιοδοσία, υπό την έννοια του άρθρου 5, σημείο 3, του κανονισμού 44/2001, τούτο θα αντέβαινε επίσης σε έναν από τους σκοπούς του κανονισμού αυτού, τον οποίο υπενθυμίζει η σκέψη 11 του εν λόγω κανονισμού, κατά την οποία οι κανόνες διεθνούς δικαιοδοσίας πρέπει να παρουσιάζουν υψηλό βαθμό προβλεψιμότητας.»

 

Η πιο πάνω προσέγγιση υιοθετήθηκε και στην υπόθεση C-352/2013 (ανωτέρω). Σύμφωνα με τα γεγονότα της πιο πάνω υπόθεσης η Ενάγουσα, η οποία ήταν εκδοχέας αξιώσεων αποζημίωσης στη βάση συμφωνιών που κατήρτισε με 32 επιχειρήσεις, άσκησε αγωγή κατά επιχειρήσεων χημικών προϊόντων οι οποίες ήταν εγκατεστημένες σε διαφορετικά κράτη μέλη. Η διεθνής δικαιοδοσία αποφασίστηκε με κριτήριο τον τόπο επέλευσης της ζημιάς, με το ΔΕΕ να επισημαίνει ότι ο εκδοχέας οφείλει να ασκήσει αγωγές για τη ζημία που υπέστη ο κάθε εκχωρητής ενώπιον των Δικαστηρίων στην περιφέρεια δικαιοδοσίας των οποίων βρίσκεται η αντίστοιχη έδρα του κάθε εκχωρητή. Συγκεκριμένα, στις παραγράφους 35 και 55 της απόφασής του ειπώθηκαν τα ακόλουθα (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

 

«35. Δεδομένου ότι τα πραγματικά περιστατικά της υποθέσεως της κύριας δίκης χαρακτηρίζονται από τη συγκέντρωση, στο πρόσωπο της ενάγουσας της κύριας δίκης, πολλών ενδεχόμενων αξιώσεων αποζημιώσεως, οι οποίες της εκχωρήθηκαν από πλείονες επιχειρήσεις που διατείνονται ότι υπέστησαν ζημία λόγω του καρτέλ του υπεροξειδίου υδρογόνου, πρέπει να υπομνησθεί ευθύς εξαρχής ότι η εκχώρηση απαιτήσεων εκ μέρους του αρχικού πιστωτή δεν μπορεί, αφεαυτής, να ασκεί επιρροή στον καθορισμό του δικαστηρίου που έχει διεθνή δικαιοδοσία κατά το άρθρο 5, σημείο 3, του κανονισμού 44/2001 (απόφαση ÖFAB, C147/12, EU:C:2013:490, σκέψη 58).

 

55. Αντιθέτως, δεδομένου ότι η διεθνής δικαιοδοσία του δικαστηρίου που επελήφθη της υποθέσεως με κριτήριο τον τόπο επελεύσεως της ζημίας περιορίζεται στη ζημία που υπέστη η επιχείρηση η οποία εδρεύει εντός της περιφέρειας δικαιοδοσίας του, ενάγων όπως η CDC, η οποία έχει συγκεντρώσει κατόπιν εκχωρήσεως τις αξιώσεις αποζημιώσεως πλειόνων επιχειρήσεων, υποχρεούται, ως εκ τούτου και σύμφωνα με τη νομολογία που υπομνήσθηκε στη σκέψη 35 της παρούσας αποφάσεως, να ασκήσει χωριστές αγωγές για τη ζημία που υπέστη καθεμία από τις επιχειρήσεις αυτές ενώπιον των δικαστηρίων στην περιφέρεια δικαιοδοσίας των οποίων βρίσκεται η αντίστοιχη έδρα τους.»

 

Επομένως, στις περιπτώσεις εκχωρήσεως ο τόπος επέλευσης της ζημιάς δεν προσδιορίζεται με βάση την έδρα του εκδοχέα, αλλά με βάση τον τόπο όπου ευρίσκεται η έδρα του προσώπου που υπέστη τη ζημία, ήτοι του εκχωρητή. Ο δε τόπος τέλεσης του αδικήματος και ο τόπος επέλευσης της ζημιάς συνιστούν αντικειμενικά στοιχεία τα οποία δεν μπορούν να μεταβληθούν με την εκχώρηση των δικαιωμάτων του αρχικού πιστωτή. Η διεθνής δικαιοδοσία πρέπει να παραμένει προβλέψιμη για τον Εναγόμενο και δεν δύναται να μεταβάλλεται μονομερώς μέσω συμφωνίας εκχώρησης.

 

Περαιτέρω, στο σύγγραμμα «Ευρωπαϊκή Πολιτική Δικονομία, Ερμηνεία κατ΄ άρθρον του Κανονισμού Βρυξέλλες Ια (1215/2012)», των Ν. Θ. Νίκας και Ε. Ρ. Σαχπεκίδου, αναφέρονται τα ακόλουθα στην παράγραφο 120, σελ. 162, σε σχέση με την εκχώρηση αξιώσεων από αδικοπραξία:

 

«Η δωσιδικία του άρθρου 7 σημείο 2 ΚανΒρ Ια (τότε άρθρο 5 σημείο 3 ΚανΒρ Ι) δεν επηρεάζεται από το γεγονός ότι η επίμαχη αξίωση από την αδικοπραξία εκχωρήθηκε από τον αρχικό πιστωτή σε τρίτον, ο οποίος και ασκεί την αγωγή. Η ειδική δικαιοδοτική βάση του forum delicti λειτουργεί με τα αντικειμενικά κριτήρια της εγγύτητας του δικαστηρίου προς την υπόθεση και του επαρκούς βαθμού προβλεψιμότητας των αρμόδιων δικαστηρίων και όχι με υποκειμενικά κριτήρια».

 

Η εγγύτητα του Δικαστηρίου προς την επίδικη διαφορά και ο επαρκής βαθμός προβλεψιμότητας βρίσκονται στον πυρήνα των κανόνων διεθνούς δικαιοδοσίας γεγονός το οποίο αποτυπώνεται και στις αιτιολογικές σκέψεις (15) και (16) του Κανονισμού:

 

«15. Οι κανόνες περί διεθνούς δικαιοδοσίας θα πρέπει να παρουσιάζουν υψηλό βαθμό προβλεψιμότητας και να βασίζονται στην αρχή της γενικής δωσιδικίας της κατοικίας του εναγομένου. Η δωσιδικία αυτή θα πρέπει να ισχύει πάντοτε, εκτός από μερικές συγκεκριμένες περιπτώσεις όπου το επίδικο αντικείμενο ή η αυτονομία των διαδίκων δικαιολογεί άλλο συνδετικό στοιχείο. Η κατοικία των νομικών προσώπων πρέπει να καθορίζεται αυτοτελώς ώστε να αυξάνεται η διαφάνεια των κοινών κανόνων και να αποφεύγονται οι συγκρούσεις δικαιοδοσίας.

 

16. Η δωσιδικία της κατοικίας του εναγομένου πρέπει να συμπληρωθεί από εναλλακτικές δωσιδικίες που θα ισχύουν λόγω του στενού συνδέσμου μεταξύ του δικαστηρίου και της διαφοράς ή για την ορθή απονομή της δικαιοσύνης. Η ύπαρξη στενού συνδέσμου θα πρέπει να παρέχει ασφάλεια δικαίου και να αποφεύγεται το ενδεχόμενο ο εναγόμενος να ενάγεται ενώπιον δικαστηρίου κράτους μέλους το οποίο δεν μπορούσε ευλόγως να προβλέψει...»

 

Στην υπόθεση C-352/13 (ανωτέρω) τονίστηκαν τα ακόλουθα στις παραγράφους 37, 39 και 41 (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):  

 

«37. Συναφώς, υπενθυμίζεται ότι το άρθρο 5, σημείο 3, του κανονισμού 44/2001 πρέπει να ερμηνεύεται αυτοτελώς και περιοριστικώς (απόφαση Kolassa, C375/13, EU:C:2015:37, σκέψη 43).

 

39. Κατά πάγια νομολογία, ο κανόνας διεθνούς δικαιοδοσίας του άρθρου 5, σημείο 3, του εν λόγω κανονισμού στηρίζεται στην ύπαρξη ιδιαιτέρως στενού συνδέσμου μεταξύ της διαφοράς και των δικαστηρίων του τόπου στον οποίο συνέβη ή ενδέχεται να συμβεί το ζημιογόνο γεγονός, βάσει του οποίου δικαιολογείται η διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων αυτών για λόγους εύρυθμης λειτουργίας της δικαιοσύνης και αποτελεσματικής οργανώσεως της δίκης (αποφάσεις Melzer, C228/11, EU:C:2013:305, σκέψη 26, και Hi Hotel HCF, C387/12, EU:C:2014:215, σκέψη 28).

 

41. Ο προσδιορισμός ενός εκ των συνδέσμων που έχει δεχθεί η νομολογία η οποία υπομνήσθηκε στη σκέψη 38 της παρούσας αποφάσεως πρέπει, επομένως, να καθιστά δυνατή την απονομή διεθνούς δικαιοδοσίας στο δικαστήριο που βρίσκεται αντικειμενικά σε καλύτερη θέση να εκτιμήσει κατά πόσο συντρέχουν οι προϋποθέσεις που στοιχειοθετούν την ευθύνη του εναγομένου, οπότε μπορεί να επιληφθεί της υποθέσεως μόνον το δικαστήριο στην περιφέρεια δικαιοδοσίας του οποίου εντοπίζεται ο εφαρμοστέος σύνδεσμος (αποφάσεις Coty Germany, C360/12, EU:C:2014:1318, σκέψη 48, και Kolassa, C375/13, EU:C:2015:37, σκέψη 47).»

 

Άμεσα σχετικά είναι και όσα αναλύονται στο σύγγραμμα «Ευρωπαϊκή Πολιτική Δικονομία» (ανωτέρω), παράγραφος 99, σελ. 157 (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):

 

«Και εδώ, όπως και στο σημείο Ι του άρθρου 7 ΚανΒρ Ια, ο σύνδεσμος, που έχει επιλεγεί, στηρίζεται στην αρχή της δικαιοδοτικής γειτνιάσεως, δηλαδή στην ύπαρξη ιδιαιτέρως στενής σχέσεως του δικαστηρίου προς τη διαφορά. Η δωσιδικία της αδικοπραξίας δικαιολογείται από το Δικαστήριο με όρους αντικειμενικούς, οι οποίοι υπογραμμίζουν την ανάγκη ορθής απονομής της δικαιοσύνης και αποτελεσματικής οργανώσεως της δίκης. Η ευκολία της συλλογής του αποδεικτικού υλικού διεκδικεί και εδώ πρωτεύοντα ρόλο, όπως βέβαια και η ασφάλεια του δικαίου, αλλά και η προστασία του εναγομένου από δίκες ενώπιον δικαστηρίων, τη διεθνή δικαιοδοσία των οποίων δεν μπορούσε λογικά να προβλέψει.»

 

Ως εκ των ανωτέρω, το ερώτημα το οποίο θα πρέπει σε αυτό το στάδιο της διαδικασίας να απαντηθεί, δεν είναι αυτό το οποίο θέτει ο ευπαίδευτος συνήγορος της Καθ΄ ης η αίτηση στη σελίδα 12, παράγραφος 42 της αγόρευσής του. Θεωρώ ότι το ερώτημα το οποίο χρήζει απάντησης συνίσταται στο πού (δηλαδή σε ποια δικαιοδοσία) μπορεί να διεκδικήσει τις ισχυριζόμενες αξιώσεις της η Καθ΄ ης η αίτηση.  Η δε απάντηση στο πιο πάνω ερώτημα δεν μπορεί να εξαρτηθεί από υποκειμενικά κριτήρια, όπως για παράδειγμα ότι είναι πρακτικά δυσχερής ή αδύνατη η διεξαγωγή δικαστικού αγώνα στην Αυστρία λόγω της αφερεγγυότητας της Ploutos, ως η σχετική εισήγηση του κ. Παπαλλή.

 

Εν προκειμένω, οι περιστάσεις της υπόθεσης δεικνύουν με αντικειμενικό τρόπο ότι όλα τα κρίσιμα γεγονότα που άπτονται της παρούσας διαφοράς, συμπεριλαμβανομένης και της ισχυριζόμενης προκληθείσας ζημιάς, έλαβαν χώρα εκτός Κύπρου με κατ΄ ισχυρισμό αδικοπραγήσαντα νομικό πρόσωπο που εδρεύει στη Μάλτα. Παράλληλα, η Αιτήτρια δεν θα μπορούσε εύλογα να προβλέψει κατά τον ουσιώδη χρόνο ότι οι όποιες διαφορές της με την Ploutos θα οδηγούνταν σε εκδίκαση ενώπιον κυπριακών Δικαστηρίων. Ως εκ των ανωτέρω, δεν θεμελιώνεται εγγύτητα του παρόντος Δικαστηρίου προς την υπόθεση και τυχόν ανάληψη δικαιοδοσίας από τα κυπριακά Δικαστήρια θα οδηγούσε σε παραβίαση των αρχών της ασφάλειας του δικαίου και της προβλεψιμότητας.

 

Ούτε και η ισχυριζόμενη κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης διαφοροποιεί τα δεδομένα ως προς τη θεμελίωση διεθνούς δικαιοδοσίας των κυπριακών Δικαστηρίων. Δικαιοδοσία έχουν τα Δικαστήρια του τόπου της αγοράς εντός της οποίας εκδηλώθηκε η αντιανταγωνιστική συμπεριφορά ως Δικαστήρια του τόπου επέλευσης της ζημιάς (βλ. AB flyLAL-Lithuanian Airlines v. Starptautiskā lidosta Rīga VAS κ.ά., C-27/17, ημερομηνίας 05.07.2018, παραγράφοι 51 - 57 και σύγγραμμα «Ευρωπαϊκή Πολιτική Δικονομία» (ανωτέρω), παράγραφος 191, σελ. 184).

 

Στην παρούσα περίπτωση δεν προβάλλεται η θέση ότι η ισχυριζόμενη κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης εκδηλώθηκε στην κυπριακή αγορά. Αντιθέτως, η Αιτήτρια εντοπίζει τις ισχυριζόμενες καταχρηστικές πρακτικές στην επιβολή cash register lock, στη μετάθεση πελατείας στην on line πλατφόρμα και στην ίδρυση της Typico Austria Gmbh (βλ. παράγραφο 28 σελ. 8 της αγόρευσης της Καθ΄ ης η αίτηση). Επισημαίνω, ότι όλα τα προαναφερόμενα γεγονότα έλαβαν χώρα στην Αυστρία.

 

Έρχομαι, τώρα, στις αξιώσεις που αφορούν την ισχυριζόμενη ζημιά που υπέστη πρωτογενώς η Καθ΄ ης η αίτηση, αφενός λόγω της ματαίωσης του επιχειρηματικού σχεδίου ανάπτυξης της κυπριακής αγοράς και αφετέρου λόγω της χρηματοδότησης που παρείχε στην Ploutos για τη διεξαγωγή δικαστικών διαδικασιών εις βάρος της Αιτήτριας.

 

Αυτό το οποίο αντικειμενικά προκύπτει από τους ισχυρισμούς της Καθ΄ ης η αίτηση, είναι ότι δεν υπέστη άμεση ζημία από τις αποδιδόμενες στην Αιτήτρια αδικοπραξίες. Επισημαίνεται ότι, κατά τους ισχυρισμούς της Καθ' ης η αίτηση, η ματαίωση του επιχειρηματικού πλάνου που αφορούσε την Κύπρο υπήρξε απόρροια της οικονομικής κατάρρευσης της Ploutos. Προς επίρρωση τούτου, παρατίθεται αυτούσια η παράγραφος 39 της έκθεσης απαίτησης (η οποία επαναλαμβάνεται και στην παράγραφο 11 της αγόρευσης της Καθ' ης η αίτηση):

 

«Παράλληλα, η κυπριακή επέκταση εγκαταλείφθηκε, όχι λόγω αδυναμίας της Ενάγουσας, αλλά λόγω της οικονομικής καταστροφής του βασικού συνεργάτη της ήτοι της Ploutos ως αποτέλεσμα των ενεργειών της Εναγόμενης.»

 

Επομένως, τα γεγονότα που θεμελιώνουν την ισχυριζόμενη αξίωση της Καθ΄ ης η αίτηση εντοπίζονται στις ισχυριζόμενες πράξεις ή παραλείψεις που τέλεσε η Αιτήτρια στην Αυστρία σε σχέση με την Ploutos. Ως εκ τούτου, η ισχυριζόμενη ζημιά της Καθ΄ ης η αίτηση σε σχέση με την κυπριακή αγορά δεν τελεί σε άμεση και αιτιώδη συνάφεια προς τις αποδιδόμενες στην Αιτήτρια πράξεις ή παραλείψεις, αλλά αποτελεί συνέπεια της οικονομικής κατάρρευσης της Ploutos λόγω των γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Αυστρία.

 

Κατά συνέπεια, οι ζημιές που διεκδικεί η Καθ΄ ης η αίτηση αναφορικά με την ματαίωση της ανάπτυξης της κυπριακής αγοράς αποτελούν έμμεση ή αντανακλαστική ζημιά η οποία, όμως, δεν θεμελιώνει διεθνή δικαιοδοσία στη βάση του άρθρου 7(2) του Κανονισμού.  Άμεσα σχετικό με τα πιο πάνω είναι το ακόλουθο απόσπασμα από το σύγγραμμα «Ευρωπαϊκή Πολιτική Δικονομία» (ανωτέρω), παράγραφοι 172-174, σελ. 177-178 (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου):  

 

«Ως τόπος που επήλθε το ζημιογόνο αποτέλεσμα θεωρείται από τη νομολογία του Δικαστηρίου μόνον ο τόπος όπου έλαβε χώρα η παράνομη επέμβαση στο θιγόμενο έννομο αγαθό. Κρίσιμο σύνδεσμο αποτελεί η ζημία, αλλά μόνον η άμεση ζημία, όχι κάθε είδους συνακόλουθη ζημία, που προκύπτει από την αδικοπραξία. Ο τόπος όπου επήλθε η έμμεση ζημία δεν διανοίγει τη διεθνή δικαιοδοσία, ακόμη και όταν η έμμεση πρέπει επίσης να αποκατασταθεί κατά τη lex fori ή τη lex causae. Ενδιαφέρει μόνον η πρώτη σοβαρή υλική εκτίμηση της ζημίας και όχι κάθε περαιτέρω αρνητική συνέπεια του αδικήματος.

 

Διεθνής δικαιοδοσία θεμελιώνεται μόνον στον τόπο, όπου το ζημιογόνο γεγονός παρήγαγε απευθείας τα ζημιογόνα αποτελέσματά του σε βάρος του αμέσως ζημιωθέντος. Αν υπάρχει σε διαφορετικό κράτος μέλος κατ΄ αντανάκλαση ζημία, δηλαδή ο εμμέσως ζημιωθείς διαπιστώνει εκεί ο ίδιος την περιουσιακή του ζημία, εκεί γίνονται αισθητές οι επιζήμιες συνέπιες του γεγονότος, που προκάλεσε ήδη την αρχικώς επελθούσα σε άλλο κράτος μέλος ζημία, ο τόπος αυτός δεν θεμελιώνει διεθνή δικαιοδοσία. Περιορίζονται έτσι και τα ενδεχόμενα άγρας δικαστηρίου από πλευράς ενάγοντος.

 

Ως «ζημιά» θεωρείται συνεπώς η βλάβη της περιουσίας του προσώπου που τελεί σε άμεση και αιτιώδη συνάφεια προς το ζημιογόνο γεγονός, όχι η έμμεση ή η απώτερη ή η εξ αντανακλάσεως ζημιά».

 

Εν πάση περιπτώσει, απουσιάζουν και σε σχέση με τις υπό αναφορά αξιώσεις τα αντικειμενικά κριτήρια της εγγύτητας του Δικαστηρίου προς την υπόθεση και της προβλεψιμότητας. Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, οι ισχυριζόμενες αδικοπραξίες τελέστηκαν στην Αυστρία. Ταυτόχρονα, επισημαίνω ότι δεν προβάλλεται από την Καθ΄ ης η αίτηση ισχυρισμός περί ύπαρξης απευθείας και άμεσης συμβατικής σχέσης ανάμεσα στους διαδίκους, ούτως ώστε να μπορούσε θεωρητικά να προβλέψει η Αιτήτρια το ενδεχόμενο καταχώρησης αγωγής εις βάρος της ενώπιον κυπριακών Δικαστηρίων. Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της Καθ΄ ης η αίτηση, η συμφωνία Δ υπογράφηκε ανάμεσα στην Ploutos και την Καθ΄ ης η αίτηση, τα δε τιμολόγια που εξέδωσε η Καθ΄ ης η αίτηση απευθύνονταν στην Ploutos.

 

Ως εκ των ανωτέρω, ο στόχος της εύρυθμης λειτουργίας της δικαιοσύνης, της προβλεψιμότητας και της αποτελεσματικής οργανώσεως της δίκης δεν επιτυγχάνεται με την πρόσδοση δικαιοδοσίας στα κυπριακά Δικαστήρια.

 

Τα πιο πάνω ισχύουν και σε σχέση με τη χρηματοδότηση της Ploutos για τη διεξαγωγή δικαστικών αγώνων εναντίον της Αιτήτριας. Είναι εμφανές ότι αυτό το κονδύλι των ισχυριζόμενων ζημιών που υπέστη η Καθ΄ ης η αίτηση ουδόλως αποτελεί άμεση ζημιά που υπέστη αιτιωδώς η ίδια ως αποτέλεσμα των ισχυριζόμενων αδικοπραξιών που τέλεσε η Αιτήτρια. Αντιθέτως, πρόκειται για ισχυριζόμενη ζημιά η οποία προκλήθηκε λόγω της απόφασής της να χρηματοδοτήσει την Ploutos προς δικαστική διεκδίκηση των ισχυριζόμενων ζημιών που η τελευταία υπέστη από την Αιτήτρια.

 

Κατάληξη

Για τους λόγους που προσπάθησα πιο πάνω να εξηγήσω κρίνω ότι η αίτηση επιτυγχάνει. Κατά συνέπεια εκδίδεται διάταγμα με το οποίο αναγνωρίζεται ότι το Δικαστήριο στερείται δικαιοδοσίας εκδίκασης της παρούσας απαίτησης. Περαιτέρω, εκδίδεται διάταγμα παραμερισμού του εντύπου απαίτησης και της επίδοσης αυτού στην Εναγόμενη – Αιτήτρια.

 

Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας και εναντίον της Καθ' ης η αίτηση. Θα προχωρήσω σε συνοπτικό υπολογισμό των εξόδων δυνάμει του Μέρους 39.7 των ΚΠΔ. Σημειώνω, ότι οι συνήγοροι έχουν υποβάλει καταλόγους εξόδων προς υποβοήθηση του Δικαστηρίου συμφώνως του Μέρους 39.9. των ΚΠΔ. Έχοντας κατά νου τους προαναφερόμενους καταλόγους σε συνάρτηση με τα διαδικαστικά διαβήματα που λήφθηκαν στο πλαίσιο της υπό κρίση αίτησης και τις ανάλογες διαταγές εξόδων, επιδικάζονται υπέρ της Αιτήτριας έξοδα €8.962, πλέον ΦΠΑ, πλέον €55,50 πραγματικά έξοδα. 

 

 

 

 

Υπ. ..…………….…………..

Μ. Αγιομαμίτης, Π.Ε.Δ.

 

 

 

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο