ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 97/2025

 

Μεταξύ:

1. MICHALIS ROVANIAS DLC

2. ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΟΒΑΝΙΑΣ

Ενάγουσα

και

 

1. EIMC LTD

2. EIMC HOLDINGS LTD

Εναγόμενοι

 

30 Μαρτίου, 2026

 

Εμφανίσεις:

Για Ενάγοντες/Αιτητές: κα Καραβιώτου για D. Katsis LLC

Για Εναγόμενους/Καθ’ ων η Αίτηση: κα Αρότη για Σπύρος Αρότης – Έλενα Αρότη & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

 

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

στην αίτηση των Εναγόντων/Αιτητών ημερομηνίας 21.5.2025 για

διαγραφή και/ή παραμερισμό παραγράφων της Υπεράσπισης & Ανταπαίτησης

 

Με την υπό κρίση Αίτηση οι Ενάγοντες/Αιτητές ζητούν τη διαγραφή και/ή τον παραμερισμό συγκεκριμένων παραγράφων της Υπεράσπισης & Ανταπαίτησης που θεωρούν ότι είναι αχρείαστες και/ή άσχετες και/ή ενοχλητικές και/ή που θα επηρεάσουν δυσμενώς τη διεξαγωγή της δίκης.

 

Η αγωγή αφορά αξιώσεις των Εναγόντων εναντίον των Εναγόμενων στα πλαίσια επαγγελματικής συνεργασίας. Ο Ενάγων 2 είναι ιατρός και δραστηριοποιείται μέσω της Ενάγουσας 1 εταιρείας. Οι Εναγόμενες 1 και 2 εταιρείες ασχολούνται με τη λειτουργία ιατρικών κέντρων. Οι δύο πλευρές διατηρούσαν συνεργασία η οποία διακόπηκε υπό αμφιλεγόμενες συνθήκες. Οι αξιώσεις που εγείρουν οι Ενάγοντες με την παρούσα αγωγή προκύπτουν από ισχυριζόμενες παραβάσεις πέντε (5) μεταξύ τους συμφωνιών. Οι Εναγόμενες, μεταξύ άλλων, αρνούνται τις ισχυριζόμενες παραβάσεις, προβάλλουν τη θέση ότι ο τερματισμός της συνεργασίας ήταν αποτέλεσμα ενεργειών και συμπεριφοράς της άλλης πλευράς και εγείρουν ανταπαίτηση με την οποία διεκδικούν αποζημιώσεις για διάφορα ζητήματα.

 

Οι Ενάγοντες διαμαρτύρονται ότι αρκετές παράγραφοι της Υπεράσπισης & Ανταπαίτησης είναι αχρείαστες, ενοχλητικές, επιπόλαιες, σκανδαλώδεις, προκαλούν αμηχανία και, εάν παραμείνουν, θα περιπλέξουν τη διαδικασία και θα δημιουργήσουν αχρείαστα έξοδα. Ζητούν επομένως τη διαγραφή τους πριν καταχωρήσουν απαντητικό δικόγραφο. Οι Εναγόμενοι έχουν διαφορετική άποψη.

 

Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω στις θέσεις των δύο πλευρών. Εξ άλλου τα ζητήματα που εγείρονται είναι νομικά και θα αποφασιστούν με βάση το περιεχόμενο του επίδικου δικογράφου και τις νομικές αρχές. Σημειώνω όμως ότι έχω μελετήσει όλο το υλικό που τέθηκε ενώπιον μου στα πλαίσια αυτής της Αίτησης καθώς και τις αγορεύσεις των συνηγόρων. Γνωρίζω επίσης το περιεχόμενο του φακέλου.

 

Προχωρώ στην ουσία. Εξ αρχής σημειώνω ότι ο τρόπος με τον οποίο έχει συνταχθεί η Υπεράσπιση & Ανταπαίτηση, θα μπορούσε να ήταν καλύτερος. Δεν υπάρχει σαφής δομή ούτε διακριτές και ξεκάθαρες ενότητες. Στο κείμενο προβάλλονται διάφορες θέσεις και γίνονται εκτενείς αναφορές και σχόλια σε γεγονότα και έγγραφα χωρίς όμως να είναι σαφές ποιαν από τις επίδικες συμφωνίες, ποια γραμμή υπεράσπισης ή ποια βάση ανταπαίτησης αφορούν. Θα περίγραφα το δικόγραφο ως δυσνόητο. Αυτό ως γενικό σχόλιο, όμως θα εστιάσω μόνο στις παραγράφους της Υπεράσπισης & Ανταπαίτησης που αποτελούν το αντικείμενο αυτής της Αίτησης.

 

H Αίτηση εδράζεται στο Μέρος 3.3 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας 2023, οι σχετικές διατάξεις του οποίου προβλέπουν τα εξής:

 

«3.3. Εξουσία διαγραφής δικογράφου

 

(1) Στον παρόντα κανονισμό και στον κανονισμό 3.4, αναφορά σε δικόγραφο περιλαμβάνει αναφορά και σε μέρος δικογράφου.

 

(2) Το δικαστήριο δύναται να διαγράψει δικόγραφο αν διαπιστώσει ότι:

 

(α) το δικόγραφο δεν αποκαλύπτει εύλογη αιτία έγερσης απαίτησης ή υπεράσπισης·

 

(β) το δικόγραφο συνιστά κατάχρηση δικαστικής διαδικασίας ή διαφορετικά ενδέχεται να παρεμποδίσει τη δίκαιη διεκπεραίωση της διαδικασίας ή

 

(γ) υπήρξε παράλειψη συμμόρφωσης με κανονισμό ή δικαστικό διάταγμα.»

 

Δεν έχω εντοπίσει Κυπριακή νομολογία σε σχέση με την πιο πάνω διάταξη όμως η αντίστοιχη διάταξη των Αγγλικών Civil Procedure Rules, Part 3.4 είναι ταυτόσημη. Συνεπώς, η Αγγλική νομολογία παρέχει καθοδήγηση.

 

Ξεκινώ σημειώνοντας ότι διαγραφή δικογράφου ή μέρος αυτού στη βάση του Μέρους 3.3 των ΚΠΔ μπορεί να γίνει και αυτεπάγγελτα από το Δικαστήριο σε περιπτώσεις που το κρίνει επιθυμητό. Εντάσσεται στις ευρύτερες εξουσίες του Δικαστηρίου σε σχέση με τη διαχείριση υποθέσεων.

 

Αναφορικά με το περιεχόμενο και ορθή σύνταξη των δικογράφων μιας αγωγής, σχετικό είναι ότι Μέρος 16 των ΚΠΔ. Οι αρχές και κανόνες ορθής δικογράφησης δεν έχουν αλλάξει επί της ουσίας, παρά την υιοθέτηση των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας. Οι κανόνες που ίσχυαν, όπως αναπτύχθηκαν από την πρακτική και νομολογία υπό τους παλαιούς Θεσμούς, συνεχίζουν να εφαρμόζονται. Δεν προτίθεμαι να παραθέσω λεπτομερώς την ορθή πρακτική. Κάποιες αναγκαίες αναφορές γίνονται πιο πάνω. Σχετικό είναι όμως και το Part 16 των Αγγλικών CPR καθώς και το Αγγλικό Practice Direction Supplementing Part 16.

 

Εδώ οι Ενάγοντες δεν ζητούν τη διαγραφή ολόκληρου του δικογράφου αλλά μέρους αυτού. Η εξουσία του Δικαστηρίου για διαγραφή δικογράφου σαφώς περιλαμβάνει την εξουσία για διαγραφή μέρους δικογράφου, όπως ρητά προβλέπεται στο Μέρος 3.3(1) των ΚΠΔ^[1]. Οι λόγοι που προβάλλουν οι Ενάγοντες είναι ότι οι παράγραφοι για τις οποίες παραπονούνται περιλαμβάνουν άσχετες, ενοχλητικές, επιπόλαιες κτλ αναφορές που θα περιπλέξουν και θα καθυστερήσουν την εκδίκαση της αγωγής. Δηλαδή, εντάσσουν το αίτημα τους στους λόγους του Μέρους 3.3(2)(α) και (β) ΚΠΔ.

 

Η ακόλουθη ανάλυση του Αγγλικού Court of Appeal, στην πολύ πρόσφατη απόφαση The Persons Identifies in Schedule 1 of the Re-Amended Particulars of Claim v Standard Chartered Plc [2024] EWCA Civ 674 είναι διαφωτιστική:

 

«21. The White Book explains at 3.4.1 that CPR 3.4(2)(a) and (b) "cover statements of case which are unreasonably vague, incoherent, vexatious, scurrilous or obviously ill-founded and other cases which do not amount to a legally recognisable claim or defence" and that CPR 3.4(2)(c) "covers cases where the abuse lies not in the statement of case itself but in the way the claim or defence (as the case may be) has been conducted". Paragraph 1.2 of Practice Direction 3A gives examples of particulars of claim which could fall within CPR 3.4(2)(a). These include particulars of claim which are "incoherent and make no sense" and those which "contain a coherent set of facts but those facts, even if true, do not disclose any legally recognisable claim against the defendant". Paragraph 1.3 explains that a claim may fall within CPR 3.4(2)(b) where it is "vexatious, scurrilous or obviously ill-founded".»

 

Ο σκοπός της εξουσίας που παρέχουν οι ΚΠΔ στο Δικαστήριο για διαγραφή δικογράφων επεξηγείται στο ακόλουθο απόσπασμα από την Αγγλική απόφαση David Towler v Dr Julian Wills [2010] EWHC 1209 (Comm):

 

«16. CPR 3.4 gives the Court power to strike out a statement of case which is an abuse of the Court's process or is otherwise likely to obstruct the just disposal of the proceedings. The notes to CPR 3.4 state that these grounds include statements of case which are unreasonably vague or incoherent. That is no doubt because such statements of case are an abuse of the Court's process and are likely to obstruct the just disposal of the case.

 

17. In dealing with the first point made on behalf of the Defendant it is necessary to consider whether the Amended Particulars of Claim and the Further Information are unreasonably vague or incoherent. […]

 

18. The purpose of a pleading or statement of case is to inform the other party what the case is that is being brought against him. It is necessary that the other party understands the case which is being brought against him so that he may plead to it in response, disclose those of his documents which are relevant to that case and prepare witness statements which support his defence. If the case which is brought against him is vague or incoherent he will not, or may not, be able to do any of those things. Time and costs will, or may, be wasted if the defendant seeks to respond to a vague and incoherent case. It is also necessary for the Court to understand the case which is brought so that it may fairly and expeditiously decide the case and in a manner which saves unnecessary expense. For these reasons it is necessary that a party's pleaded case is a concise and clear statement of the facts on which he relies; see Spencer v Barclays' Bank 30 October 2009 per Mr. Bompas QC at paragraph 35…

 

19. It is not fair and just that the Defendant cannot be sure of the case he has to meet. It may well be that, with appropriate legal advice, the Claimant could have pleaded a concise, clear and particularised case against the Defendant but that has not been done. If the Amended Particulars of Claim are not struck out there is a very real risk that unnecessary expense will be incurred by the Defendant in preparing to defend allegations which are not pursued, that he will be impeded in his defence of allegations which are pursued and that the Court will not be sure of the case which it must decide.»

 

Κρίνω ότι τα παράπονα των Εναγόντων στην παρούσα περίπτωση είναι, εν μέρη δικαιολογημένα. Ασχολούμαι ακολούθως σε κάθε μια από τις παραγράφους της Υπεράσπισης & Ανταπαίτησης της οποίας ζητείται η διαγραφή μέσω της Αίτησης και δίνω τις οδηγίες που κρίνω κατάλληλες:

 

·         Παράγραφος 7 της Υπεράσπισης: Στην εν λόγω παράγραφο υπάρχει παραδοχή για τη σύναψη της συμφωνίας 26.10.2020. Ενόψει της παραδοχής κρίνω το μέρος της παραγράφου «η οποία όμως δεν ήταν στην κατοχή … από τους νυν δικηγόρους των Εναγόμενων» άσχετο και αχρείαστο με τα επίδικα θέματα. Εκείνο το μέρος της παραγράφου, να διαγραφεί.

 

·         Παράγραφος 8 της Υπεράσπισης: Στην εν λόγω παράγραφο παρατίθενται αυτούσιοι όροι από τη συμφωνία ημερομηνίας 26.10.2020. Αυτό είναι αχρείαστο και αντενδείκνυται. Συνεπώς, η εν λόγω παράγραφος να τροποποιηθεί με την αναφορά στους όρους της συμφωνίας που οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι έχουν παραβεί οι Ενάγοντες, χωρίς να παρατίθενται αυτούσιοι οι όροι.

 

·         Παράγραφος 11 της Υπεράσπισης: Όπως ήδη ανέφερα, η παράθεση στο δικόγραφο αυτούσιων αποσπασμάτων από συμφωνίες, δεν συνάδει με τους κανόνες ορθής δικογράφησης. Συνεπώς η εν λόγω παράγραφος να τροποποιηθεί ώστε να γίνεται αναφορά μόνο στην ισχυριζόμενη παράβαση ή στην ουσία της προβαλλόμενης θέσης.

 

·         Παράγραφος 12 της Υπεράσπισης: Ισχύουν όσα ανέφερα για την παράγραφο 11. Στην παράγραφο 12 αναπαράγονται αυτούσιοι άλλοι όροι της ίδιας συμφωνίας. Συνεπώς η εν λόγω παράγραφος να τροποποιηθεί ώστε να γίνεται αναφορά μόνο στην ισχυριζόμενη παράβαση ή στην ουσία της προβαλλόμενης θέσης.

 

·         Παράγραφος 13 της Υπεράσπισης: Είναι καλά γνωστό ότι το δικόγραφο περιλαμβάνει ισχυρισμούς αναφορικά με τα ουσιώδη γεγονότα και όχι μαρτυρία. Συνεπώς το μέρος της παραγράφου 13, «Ενδεικτική όμως είναι… www.knowyourdoctor.com.cy/doctor/dr-michael-rovanias», να διαγραφεί.

 

·         Παράγραφος 16 της Υπεράσπισης: Αυτή η παράγραφος αντί να περιλαμβάνει ισχυρισμούς για τα ουσιώδη γεγονότα, περιλαμβάνει μια περιγραφή διαφόρων συμβάντων (ως η θέση των Εναγόμενων) καθώς και ερμηνεία των προθέσεων του Ενάγοντα 2. Παρ΄ότι η σύνταξη θα μπορούσε να ήταν καλύτερη, κρίνω ότι θέτει υπόψη των Εναγόντων τη θέση των Εναγόμενων, ότι δηλαδή ο Ενάγοντας 2 είχε παραιτηθεί από τη θέση του. Συνεπώς κρίνω ότι μπορεί να παραμείνει ως έχει.

 

·         Παράγραφος 17 της Υπεράσπισης: Στην εν λόγω παράγραφο, αναπαράγεται αυτούσιο το περιεχόμενο επιστολής που οι Εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι απέστειλαν στον Ενάγοντα 2. Το απόσπασμα της επιστολής, να αφαιρεθεί.

 

·         Παράγραφος 18 της Υπεράσπισης: Αυτή η παράγραφος εκτείνεται σε 3 σελίδες. Σε αυτήν παρατίθεται αυτούσιο το περιεχόμενο ηλεκτρονικού μηνύματος που αποδίδεται στον Ενάγοντα 2. Χωρίς να επαναλάβω όσα ανέφερα, αυτό δεν είναι ορθή πρακτική. Η εν λόγω παράγραφος να τροποποιηθεί ώστε να παραμείνει ισχυρισμός περί του εν λόγω μηνύματος και να αφαιρεθεί η αναπαραγωγή του κειμένου.

·         Παράγραφος 20 της Υπεράσπισης: Αυτή η παράγραφος έχει έκταση 2 σελίδων. Στην εν λόγω παράγραφο υπάρχουν εκτενείς αναφορές και κατηγορίες για αντιδεοντολογική συμπεριφορά δικηγόρου (στον οποίο γίνεται ονομαστική αναφορά) και του δικηγορικού του γραφείου, που εκπροσωπούσε προηγουμένως τους Εναγόμενους. Υπάρχουν επίσης απόψεις και συμπεράσματα των Εναγόμενων ότι «εκ παραδρομής μάλλον επισυνάφθηκε η αλληλογραφία ….», που προσπαθούν να ερμηνεύσουν τις προθέσεις του Ενάγοντα 2 και του πρώην δικηγόρου. Η παράγραφος καταλήγει σε κατηγορίες προς τον δικηγόρο ότι ενήργησε σε συνωμοσία με τον Ενάγοντα 2, σε συνθήκες σύγκρουσης συμφερόντων. Αυτές οι αναφορές συνδέονται με την πρόθεση των Εναγόμενων να ανταπαιτήσουν από τους Ενάγοντες το ποσό που πληρώθηκε στον πρώην δικηγόρο για τη σύσταση της Εναγόμενης 1 εταιρείας. Σημειώνω ότι ο πρώην δικηγόρος των Εναγόμενων και το δικηγορικό του γραφείου (που κατηγορούνται για συνωμοσία, αντιδεοντολογική και παράνομη συμπεριφορά) δεν είναι διάδικοι στην αγωγή.

 

Η διατύπωση/σύνταξη είναι ασυνήθιστη και πράγματι υπάρχουν αναφορές και ισχυρισμοί που αφορούν τρίτα πρόσωπα, μη διάδικους. Κατά πόσο αυτό επηρεάζει τη δυνατότητα των Εναγόμενων να εγείρουν ανταπαίτηση, θα εξεταστεί σε κατοπινό στάδιο. Εντούτοις θεωρώ ότι οι Ενάγοντες μπορούν να αντιληφθούν το περιεχόμενο της παραγράφου ώστε να απαντήσουν. Συνεπώς μπορεί να παραμείνει ως έχει.

 

·         Παράγραφος 21 της Υπεράσπισης: Οι αναφορές στον πρώην δικηγόρο των Εναγόμενων συνεχίζονται και στην παράγραφο 21 του δικογράφου. Ισχύουν όσα προανέφερα. Όμως θεωρώ ότι οι Ενάγοντες μπορούν να αντιληφθούν την ουσία των εκεί θέσεων και μπορούν να απαντήσουν. Συνεπώς μπορεί να παραμείνει ως έχει.

 

·         Παράγραφος 25 της Υπεράσπισης: Σε αυτή την παράγραφο υπάρχει ισχυρισμός για μια συμφωνία ημερομηνίας 1.8.2021 μεταξύ Ενάγουσας 1 και Εναγόμενης 1. Θεωρώ ότι μπορεί να παραμείνει ως έχει.

 

·         Παράγραφος 26 της Υπεράσπισης: Στην εν λόγω παράγραφο αναπαράγονται αυτούσιοι οι όροι 5.1-5.6 της πιο πάνω συμφωνίας. Για τους λόγους που εξήγησα πιο πάνω, το απόσπασμα να αφαιρεθεί και να παραμείνουν οι ισχυρισμοί που αφορούν τις συμβατικές σχέσεις και ισχυριζόμενες παραβάσεις.

·         Παράγραφος 27 της Υπεράσπισης: Παρότι η σύνταξη είναι ανορθόδοξη, κρίνω ότι η πρώτη παράγραφος αυτής μπορεί να παραμείνει όμως να αφαιρεθεί η αντιγραφή του όρου 3 της συμφωνίας ημερομηνίας 26.10.2020.

 

·         Παράγραφοι 29 και 30 της Υπεράσπισης: Συνάγεται ότι η πρόθεση των Εναγόμενων σε αυτές τις παραγράφους είναι να ισχυριστούν ότι οι υπηρεσίες που τους προσφέρονταν στα πλαίσια της συμφωνίας 26.10.2020 δεν ήταν της συμφωνηθείσας ποιότητας (αν και δεν υπάρχει ρητός ισχυρισμός). Αν και η σύνταξη θα μπορούσε να ήταν πιο σαφής, κρίνω όμως ότι μπορούν να παραμείνουν ως έχουν.

 

·         Παράγραφοι 31, 32, 33 και 34 της Υπεράσπισης: Αντιλαμβάνομαι ότι η πρόθεση των Εναγόμενων είναι να εγείρουν ισχυρισμούς ότι ο Ενάγοντας 2 προέβη σε ψευδείς παραστάσεις που είχαν ως αποτέλεσμα την πρόκληση οικονομικής ζημιάς. Η σύνταξη είναι ανορθόδοξη. Δεν προσφέρονται συνήθως οι λεπτομέρειες των ψευδών παραστάσεων κατ’ αυτόν τον τρόπο. Εντούτοις, εφόσον υπάρχουν συγκεκριμένες αναφορές σε ισχυριζόμενες ενέργειες του Ενάγοντα 2 που διακρίνω ότι σχετίζονται με την Ανταπαίτηση, κρίνω ότι αυτές οι παράγραφοι μπορούν να παραμείνουν ως έχουν.

 

·         Παράγραφος 39 της Υπεράσπισης: Η παράγραφος αυτή αφορά μια σύμβαση ημερομηνίας 1.8.2021 που δεν σχετίζεται με την αγωγή, δεν σχετίζεται με την υπεράσπιση και δεν σχετίζεται με την ανταπαίτηση. Συνεπώς είναι άσχετη με τα επίδικα θέματα και, ως τέτοια, να διαγραφεί.

 

·         Παράγραφος 43 της Υπεράσπισης: Στην παράγραφο αυτή υπάρχει ισχυρισμός ότι ο Ενάγων 2 προέβη σε δυσφημιστικές δηλώσεις κατά των Εναγόμενων και άλλων προσώπων. Οι αναφορές σε άλλα πρόσωπα που κατ’ ισχυρισμό υπέστησαν τη δυσφήμιση και που δεν είναι μέρη αυτής της αγωγής, κρίνονται άσχετες.

 

Προβληματίστηκα σε σχέση με τους ισχυρισμούς περί δυσφήμισης των Εναγόμενων από τον Ενάγοντα 2. Ο λόγος του προβληματισμού είναι ο εξής. Σε αυτή την παράγραφο υπάρχουν γενικές και αόριστες αναφορές για δυσφήμιση και περιλαμβάνεται αξίωση στην Ανταπαίτηση για αποζημιώσεις σε αυτή τη βάση. Οι αναφορές σε αυτή την παράγραφο δεν δικογραφούν ζήτημα δυσφήμισης με τρόπο ικανό να το καταστήσει επίδικο. Δηλαδή δεν πληρούνται οι δικογραφικές προϋποθέσεις για να θεωρηθεί ότι μπορεί να στοιχειοθετηθεί αξίωση για δυσφήμιση. Εάν δώσω οδηγίες να διαγραφεί αυτή η παράγραφος τότε θα μείνει μετέωρη η αξίωση της Ανταπαίτησης. Από την άλλη θεωρώ ότι θα ήταν λάθος να δώσω οδηγίες να τροποποιηθεί το λεκτικό και η δικογράφηση. Κάτι τέτοιο ενδεχομένως να έδινε την ευκαιρία στους Εναγόμενους να διορθώσουν δικογραφικές ελλείψεις για αυτό το αγώγιμο δικαίωμα – αποτέλεσμα που θα ήταν άδικο για τους Ενάγοντες.

 

Καταλήγω ότι η κατάλληλη οδός είναι να μείνει η παράγραφος ως έχει, στο παρόν στάδιο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το Δικαστήριο στερείται της δυνατότητας να επανέλθει σε αυτό το ζήτημα σε μεταγενέστερο στάδιο, κατά τη διαχείριση της υπόθεσης και τον καθορισμό των επίδικων θεμάτων προς εκδίκαση.

 

Η θέση των Εναγόντων ότι το αγώγιμο δικαίωμα της δυσφήμισης έχει παραγραφεί, δεν συνιστά λόγο διαγραφής της παραγράφου αλλά είναι νομικό εμπόδιο που μπορεί να εγερθεί ως υπεράσπιση.

 

·         Παράγραφος 48 της Υπεράσπισης: Ο ίδιος προβληματισμός ισχύει και στην περίπτωση της παραγράφου 48. Εκεί οι Εναγόμενοι, υπό τον τίτλο «Λεπτομέρειες δόλου και/ή απάτης και/ή ψευδών παραστάσεων και/ή καθήκοντος εμπιστοσύνης» παραθέτουν διάφορες θέσεις.

 

Προβληματίζομαι κατά πόσο οι λεπτομέρειες στην εν λόγω παράγραφο μπορούν να θεωρηθούν ικανοποιητικές. Χωρίς να επεκτείνομαι περισσότερο απ΄ό,τι χρειάζεται, υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες σε σχέση με τον τρόπο και αυστηρότητα που πρέπει να δικογραφούνται λεπτομέρειες δόλου, απάτης και παράβασης καθήκοντος εμπιστοσύνης. Προβληματίζομαι κατά πόσο αυτά που καταγράφονται υπό Α-Δ μπορούν να θεωρηθούν ως συγκεκριμένες, ρητές και σαφείς αναφορές σε γεγονότα, ενέργειες ή παραλείψεις που συνθέτουν αυτές τις βάσεις αγωγής.

 

Όμως, όπως και για την παράγραφο 43, εάν διαταχθεί η διαγραφή αυτής της παραγράφου τότε παραμένουν μετέωρα τα παρακλητικά της Ανταπαίτησης. Ταυτόχρονα, θεωρώ ότι δεν μπορώ να διατάξω τροποποίηση γιατί αυτό θα επέτρεπε στις Εναγόμενες να προβούν σε διορθώσεις στο δικόγραφο που θα τις έθεταν ενδεχομένως σε πλεονεκτική θέση έναντι των Εναγόντων. Ενόψει αυτών των προβληματισμών, θεωρώ ορθότερο όπως η παράγραφος παραμείνει ως έχει.

·         Ανταπαίτηση: Οι Ενάγοντες μέσω της Αίτησης ζητούν τη διαγραφή των παραγράφων της Ανταπαίτησης.

 

Σημειώνω ότι το δικόγραφο της Ανταπαίτησης αναφέρει ότι «οι εναγόμενοι 1 και 2 αφού επαναλαμβάνουν όσα υποστήριξαν πιο πάνω στην έκθεση Υπεράσπισης τους ανταπαιτούν από τους Εναγόμενους 1 και/ή 2 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα:». Ακολουθεί η παράθεση 39 αξιώσεων που (προκαλώντας σύγχυση στο δικόγραφο) η αρίθμηση τους δεν ακολουθεί την αρίθμηση της Υπεράσπισης αλλά ξεκινά εκ νέου από τον αριθμό 1. Οι Ενάγοντες ζητούν τη διαγραφή 20 εκ των 39 αξιώσεων. Για κάποιες υποστηρίζουν ότι δεν περιλαμβάνονται στο δικόγραφο ισχυρισμοί που να δικαιολογούν την έγερση εκείνων των αξιώσεων. Για άλλες υποστηρίζουν ότι δεν συνδέονται επαρκώς με τα αγώγιμα δικαιώματα της ανταπαίτησης.

 

Οφείλω να πω ότι ο τρόπος που έχουν συνταχθεί οι αξιώσεις στην ανταπαίτηση καθιστά δύσκολο να γίνει συνάρτηση μεταξύ αγώγιμων δικαιωμάτων και των αξιώσεων που αντιστοιχούν σε κάθε ένα εξ αυτών. Ιδιαίτερη σύγχυση προκαλείται με τον τρόπο που είναι συνταγμένες οι αξιώσεις για τόκο. Παραδείγματος χάρη υπάρχει ανεξήγητη επανάληψη αξιώσεων σε τρεις διαφορετικές παραγράφους (παράγραφος 4, 7, 9) για «Νόμιμο τόκο από 26/10/20». Τα ποσά και ενότητες στις οποίες εντάσσεται η κάθε αξίωση είναι συγκεχυμένα και είναι θεωρώ εύλογο το παράπονο των Εναγόντων ότι το υφιστάμενο δικόγραφο καθιστά δύσκολη τη σύνταξη Υπεράσπισης στην Ανταπαίτηση.

 

Πρέπει όμως να πω ότι για κάποιες παραγράφους το παράπονο που εκφράζουν οι Ενάγοντες μέσω της Αίτησης είναι ότι η αξίωση δεν στοιχειοθετείται. Αυτός δεν είναι λόγος διαγραφής των συγκεκριμένων αξιώσεων στη βάση του Μέρους 3.3, ΚΠΔ. Εάν αυτή είναι η θέση τους τότε μπορούν να την προβάλουν στην Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση ή να προβούν σε άλλο διάβημα.

 

Καταλήγοντας σε σχέση με την Ανταπαίτηση, θεωρώ ότι πρέπει να τροποποιηθεί στο σύνολο της ώστε να υπάρχει σαφής σύνδεση των αξιώσεων με το αγώγιμο δικαίωμα και συσχετισμός με την Υπεράσπιση. Διαφορετικά η εκδίκαση θα καταστεί δυσχερής. Δίνονται συνεπώς αντίστοιχες οδηγίες.

 

Τέλος, σημειώνω και το εξής. Έχουν μεν γίνει οι πιο πάνω επεμβάσεις στο δικόγραφο όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το δικόγραφο που παραμένει ή που θα προκύψει, δεν θα δημιουργήσει προβλήματα και περιορισμούς στους Εναγόμενους σε κατοπινό στάδιο (της διαχείρισης και καθορισμού των επίδικων ζητημάτων αλλά και της ακρόασης). Από την άλλη, και έχοντας κάνει αυτές τις επισημάνσεις, πρέπει να προσθέσω ότι ελαττώματα και αδυναμίες διαπιστώνονται και στη δικογράφηση της Έκθεσης Απαίτησης, με τα οποία και οι Ενάγοντες ενδέχεται να βρεθούν αντιμέτωποι στο μέλλον. Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω.

 

Η Αίτηση επιτυγχάνει μερικώς, ως καθορίζεται πιο πάνω. Σύμφωνα με το Μέρος 3.3(3), ΚΠΔ:

 

«(3) Όταν το δικαστήριο διαγράφει δικόγραφο, δύναται να εκδώσει οποιοδήποτε παρεπόμενο διάταγμα θεωρεί κατάλληλο.»

 

Συνεπώς, δίδονται οδηγίες όπως οι Εναγόμενοι, εντός 15 ημερών από σήμερα, καταχωρήσουν τροποποιημένη Υπεράσπιση και Ανταπαίτηση ώστε το τροποποιημένο δικόγραφο να συνάδει με τις πιο πάνω οδηγίες. Νοείται ότι κατά την τροποποίηση επιτρέπονται λεκτικές διαφοροποιήσεις και τυπικές αλλαγές ώστε να διαφυλαχθεί η συνοχή του κειμένου.

 

Η Απάντηση στην Υπεράσπιση & Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση να καταχωρηθεί εντός 14 ημέρων από την καταχώρηση της τροποποιημένης Υπεράσπισης & Ανταπαίτησης.

 

Παραμένει το θέμα των εξόδων της Αίτησης. Θεωρώ ότι τα έξοδα πρέπει να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων/Αιτητών και εναντίον των Εναγόμενων/Καθ’ ων η Αίτηση. Δεν έχουν καταχωρηθεί προτεινόμενοι κατάλογοι εξόδων κατά τα προβλεπόμενα στο Μέρος 19.9 ΚΠΔ. Λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και πορεία εκδίκασης της Αίτησης κρίνω εύλογο και επιδικάζω ποσό €2.500 πλέον ΦΠΑ.

 

 

 

 

(Υπ.) ……………………………………….…………..

Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

 

Πιστό Αντίγραφο

 

Πρωτοκολλητής