ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: M. Παπαθανασίου, Α.Ε.Δ.

 

Αίτηση Αρ. : 214/2025 (i-justice)

 

Μεταξύ:

 

              Επί τοις αφορώσι τον Περί Εταιρειών Νόμον Κεφ.113

Εν Εκκαθαρίσει η Εταιρεία PARA BUILDING DEVELOPMENT LTD

              Δεληγιώργη 1, Cosmo Building, 2^ος όροφος, 1066 Λευκωσία

 

----------------------------------------------------------------

 

Αίτηση ημερομηνίας 24/10/2025 

 

Ημερομηνία: 5 Μαρτίου 2026

 

Εμφανίσεις:

Για την Αιτήτρια / Καθ’ης η αίτηση στην κυρίως αίτηση : κα Ρ. Χαραλάμπους για Ν. Παπαγεωργίου ΔΕΠΕ.

Για την Καθ’ ης η αίτηση / Αιτήτρια στην κυρίως αίτηση : κ. Π. Μούντης για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία ΔΕΠΕ και κ. Ιωάννου για Μ. Ξ. Ιωάννου και Συνεργάτες.

 

Ενδιάμεση Απόφαση

 

Εισαγωγικά

Στις 15/4/2025, η Καθ’ης η αίτηση στην παρούσα αίτηση (στο εξής η Καθ’ ης η αίτηση) καταχώρισε την υπό τον ως άνω τίτλο και αριθμό Αίτηση εναντίον της Αιτήτριας στην παρούσα αίτηση (στο εξής η Αιτήτρια) αξιώνοντας τη διάλυση ή εκκαθάριση της, σύμφωνα με τις πρόνοιες των άρθρων 203, 209-214 του Περί Εταιρειών Νόμου. Παρεμβάλλω ότι παρά την αξίωση για διάλυση, προφανώς, έχοντας κατά νουν το περιεχόμενο της αίτησης και της ένορκης δήλωσης που τη συνοδεύει, σε συνάρτηση με τα άρθρα του Νόμου πιο πάνω, η Καθ’ ης η αίτηση αιτείται ουσιαστικά την εκκαθάριση της Αιτήτριας.

 

Η Αιτήτρια, κατόπιν επίδοσης της αίτησης προς αυτήν, καταχώρησε εμφάνιση στη διαδικασία και στις 23/10/2025 καταχώρισε ένσταση. Στην ένσταση της δε, προβάλλει διάφορους λόγους ένστασης που δεν χρειάζεται να επαναληφθούν για σκοπούς της παρούσας απόφασης και αιτείται την απόρριψη της αίτησης εναντίον της. Ό,τι χρήζει επισήμανσης είναι ότι από τη μελέτη της ένστασης στην αίτηση εκκαθάρισης προκύπτει ότι η Αιτήτρια εγείρει τα ίδια κατ’ ουσία ζητήματα που προβάλλει και στο πλαίσιο της παρούσας αίτησης, περιλαμβανομένου του ισχυρισμού περί κατάχρησης της διαδικασίας από μέρους της Καθ’ ης η αίτηση. Ο εν λόγω ισχυρισμός συνιστά τον κεντρικό άξονα επί του οποίου εδράζεται η παρούσα αίτηση. 

 

Επίδικη Αίτηση

Στις 24/10/2025 η Αιτήτρια καταχώρισε την επίδικη αίτηση με την οποία αιτείται  :

 

« Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, με το οποίο να διαγράφεται (strike out) και/ή να απορρίπτεται και/ή να παραμερίζεται (set aside) η Αίτηση Διάλυσης / Εκκαθάρισης υπό τον πιο πάνω αριθμό και τίτλο, ημερομηνίας 15.04.2025.

 

Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, με το οποίο να απορρίπτεται και/ή να παραμερίζεται και/ή να ακυρώνεται η ειδοποίηση/απαίτησης ημερομηνίας 6.12.2024 που απεστάλη στην Αιτήτρια πριν την καταχώριση της Αίτησης Εκκαθάρισης υπό το πιο πάνω αριθμό και τίτλο. »

 

Η Αίτηση στηρίζεται στα Μέρη 1,2, 3.1 - 3.8, 8, 22, 23.1-23.5, 23.8, 23.10, 23.11, 23.13, 25.1, 25.2, 25.3 , 32 και 39 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ 113, άρθρα 203 (α), 209, 211 (ε), 211 (στ), 212(α) και (γ), 213 και 214, 260, 324 (1), 333, στους περί Εταιρειών Κανονισμούς, στους Περί Εταιρειών (Εκκαθάριση) Κανονισμών του 1933, στους περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικοί Κανονισμοί ως ίσχυαν πριν από τις 3/7/2023, Δ.19 Θ.26, Δ.27 Θ.3, Δ.48 ΘΘ1, 2, 3 και 7, και στις συμφυείς εξουσίες και/ή στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου, στις αρχές και νομολογία του Κοινοδικαίου, και στη σχετική επί του θέματος Νομολογία.

 

Η επίδικη αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση της Λεώνης Παρασκευαίδου, η οποία είναι διευθύντρια της Αιτήτριας και αναφέρει μεταξύ άλλων και τα εξής:

 

« …

5. Εξ όσων λαμβάνω νομική συμβουλή και ειλικρινά πιστεύω, η Αίτηση Διάλυσης/ Εκκαθάρισης ημερομηνίας 15/04/2025 προωθείται από τους Καθ’ ων η Αίτηση στην παρούσα αίτηση (εφεξής καλούμενοι οι «Καθ’ ων η Αίτηση») καταχρηστικά, για αλλότριους σκοπούς και για άσκηση αθέμιτης πίεσης από τους Καθ’ ων η Αίτηση στους λοιπούς μετόχους ενώ οι μέτοχοι βρίσκονται σε διαδικασία συζήτησης για το μέλλον της εταιρείας όπως αυτό επιβεβαιώνεται, μεταξύ άλλων, στη σελίδα 4 κάτω από τον τίτλο «Έμφαση θέματος» των εξελεγμένων λογαριασμών της Αιτήτριας εταιρείας, οι οποίοι επισυνάπτονται ως Τεκμήριο 1 στην ένορκη δήλωση του κ. Λούκα Χριστοδουλίδη ημερομηνίας 11.04.2025, η οποία υποστηρίζει την Αίτηση Εκκαθάρισης αλλά κυρίως από τα πρακτικά της έκτακτης γενικής συνέλευσης της Εταιρείας ημερ. 10/2/2025 τα οποία επισυνάπτω στην παρούσα ως Τεκμήριο 1.

 

6.  Οι Καθ’ ων η Αίτηση, παρά το γεγονός ότι συγκάλεσαν Έκτακτη Γενική Συνέλευση της Αιτήτριας, η οποία έλαβε χώρα στις 10.02.2025, δεν έθιξαν οιονδήποτε θέμα οφειλής της Αιτήτριας προς τους ίδιους. Αντιθέτως όπως προκύπτει από τα εν λόγω πρακτικά, στην εν λόγω συνεδρία, οι Καθ’ ων η Αίτηση εταιρεία, (Αιτητές στην κυρίως αίτηση) έθεσαν θέμα παύσης μου για τους λόγους που εξήγησε ο εκπρόσωπος της εν λόγω εταιρείας. Ακολούθως προέβαλε ως εναλλακτική εισήγηση τον διορισμό του Λουκά Χριστοδουλίδη στην θέση του διευθυντή της Αιτήτριας εταιρείας, Para Building Developments Limited, για να βοηθήσει την εταιρεία να υλοποιήσει τους σκοπούς της και συγκεκριμένα την προηγούμενη απόφαση των μετόχων κατά την έκτακτη γενική συνέλευση ημερομηνίας 30.8.2023. Συνεπώς είναι εμφανές ότι η Αίτηση Εκκαθάρισης δεν καταχωρήθηκε καλή τη πίστη για τον σκοπό της απαίτησης της οποιοσδήποτε πληρωμής, το ύψος της οποίας ή/και η οποία σε κάθε περίπτωση αμφισβητείται, αλλά γιατί υπήρχε διαφωνία μεταξύ των μετόχων για την υλοποίηση η όχι προηγούμενων αποφάσεων του Διοικητικού Συμβουλίου της Αιτήτριας στην υπό κρίση Αίτηση.

 

7.   Όπως πληροφορούμαι, μια αίτηση εκκαθάρισης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως όπλο για σκοπούς άσκησης πίεσης αφού κάτι τέτοιο αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας. Επίσης, όπως με πληροφορούν οι δικηγόροι της Αιτήτριας εταιρείας, λόγω των παραστάσεων των Καθ’ ών η Αίτηση (Αιτητών στην κυρίως αίτηση) και ειδικότερα ότι αν αποδέχονταν οι λοιποί μέτοχοι τον διορισμό του Λούκα Χριστοδουλίδη τότε αυτός θα βοηθούσε στην υλοποίηση των στόχων της εταιρείας, οι Καθ’ ων η Αίτηση εμποδίζονται από το να καταχωρούν την Αίτηση Εκκαθάρισης.

 

8. Παρά τα πιο πάνω, κατά παράβαση των παραστάσεων και με σκοπό την
άσκηση αθέμιτης πίεσης στην εταιρεία και τους άλλους μετόχους, προχώρησαν στην καταχώρηση της Αίτησης Εκκαθάρισης, η οποία είναι, εξ όσων με συμβουλεύουν οι δικηγόροι της Αιτήτριας, καταχρηστική, πρόωρη, αντικανονική, αδικαιολόγητη καθότι στερείται πραγματικού και νομικού υποβάθρου. »

 

Ό,τι άλλο αναφέρει αποτελεί ουσιαστικά επανάληψη των λόγων ένστασης και των θέσεων της Αιτήτριας στο πλαίσιο της ένστασης που καταχωρίστηκε στην αίτηση παραμερισμού της κυρίως αίτησης.

                       

Ένσταση

Στην επίδικη αίτηση η Καθ’ ης η αίτηση αντέδρασε καταχωρώντας ένσταση, εις την οποία καταγράφονται έντεκα (11) λόγοι ένστασης. 

 

Η ένσταση βασίζεται στον περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113, άρθρα 2, 203, 209, 211 (ε) και (στ), 212, 213, 214, 216, 233 και 260, στον περί Εταιρειών Διαδικαστικό Κανονισμό, Κανονισμοί 3, 4, 6, 7 και 8, στους νέους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας του 2023 Μέρη 1, 2, 3,1-3.8, 8, 22, 23.1 -23.5, 23.10, 23.11, 23.13, 25.1, 25.3, 32, και 39, στη νομολογία, στο δίκαιο της επιείκειας και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου και πρακτική των Δικαστηρίων, στους περί Εταιρειών Εκκαθάρισης Κανονισμών του 1933, στους Περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικούς Κανονισμούς Δ.19 Θ.26, Δ, 27 Θ.3, Δ.48 ΘΘ. 1, 2, 3 και 7.

 

Η ένσταση δε υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του Λούκα Χριστοδουλίδη, ο οποίος είναι ένας εκ των διευθυντών και ο γραμματέας της Καθ’ης η αίτηση και ο οποίος απορρίπτει τους εν λόγω ισχυρισμούς της Παρασκευαίδου. Αποτελεί θέση του δε ότι όλοι οι ισχυρισμοί και γεγονότα της ένορκης δήλωσης της τελευταίας, αφορούν γεγονότα που άπτονται της ουσίας της κυρίως αίτησης, ότι η ειδοποίηση των 21 ημερών ημερ.16/12/2024 επιδόθηκε στην Αιτήτρια στις 17/12/2024, η οποία επέλεξε να μην απαντήσει στο περιεχόμενο της και ως εκ τούτου το περιεχόμενο της ειδοποίησης έγινε αποδεκτό και ή εν πάση περιπτώσει εμποδίζεται να εγείρει οποιοδήποτε ισχυρισμό για ακυρότητα του σε αυτό το στάδιο, ότι το αιτητικό Α αφορά την ουσία της κυρίως αίτησης και θα πρέπει να εκδικαστεί στο πλαίσιο της κυρίως αίτησης και είναι θέμα που εγείρεται στην ένσταση της Αιτήτριας, καθώς και ότι, με την επίδικη αίτηση η Αιτήτρια επιχειρεί την παρακώλυση της διαδικασίας της κυρίως αίτησης και συνιστά κατάχρηση της διαδικασίας.

 

Επιχειρηματολογία των δύο πλευρών-Γραπτές αγορεύσεις

Οι θέσεις των δύο πλευρών περιλαμβάνονται στις γραπτές αγορεύσεις των συνηγόρων τους, οι οποίες έχουν τύχει ενδελεχούς μελέτης από το Δικαστήριο. Δεν κρίνεται, ωστόσο, σκόπιμο να παρατεθούν στο παρόν στάδιο όσα αναφέρονται στις αγορεύσεις, ενώ θα γίνει αναφορά σε συγκεκριμένα σημεία αυτών κατωτέρω, εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο.

 

Χριάζεται όμως εδώ να επισημανθεί, ότι όπως είναι πάγια νομολογημένο, «οι αγορεύσεις δεν αποτελούν παραδεκτό μέσο προσαγωγής μαρτυρίας ή διεύρυνσης των επιδίκων θεμάτων.., ούτε και μέθοδο αμφισβήτησης γεγονότων, ή συστατικό στοιχείο απόδειξης της υπόθεσης, ή συναφών επιχειρημάτων.»[1] Για το λόγο αυτό η αναφορά των συνηγόρων της Αιτήτριας στην παράγραφο 34 της αγόρευσης τους για τη διαπίστωση τους από έρευνα στον Έφορο Εταιρειών, δεν μπορεί να ληφθεί υπόψη.

 

Νομική πτυχή

Ως προκύπτει από την γραπτή αγόρευση των συνηγόρων της Αιτήτριας, ζητείται ο παραμερισμός της αίτησης εκκαθάρισης κατ’ επίκληση ουσιαστικά της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου ν’ αποτρέπει την κατάχρηση της διαδικασίας.

 

Το Δικαστήριο διαθέτει, κατ’ αρχάς δυνάμει του Μέρους 3.3 (2) των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας και συμπληρωματικώς στο πλαίσιο της σύμφυτης δικαιοδοσίας του, εξουσία να παρεμβαίνει όταν η διαδικασία χρησιμοποιείται κατά τρόπο καταχρηστικό.

 

Όπως έχει αναγνωρισθεί, η σύμφυτη δικαιοδοσία απορρέει από τη φύση της δικαστικής λειτουργίας και ασκείται με φειδώ, όταν διαπιστώνεται χρήση της διαδικασίας για αλλότριους σκοπούς (βλ. Ελεγκτική Υπηρεσία Συνεργατικών Εταιρειών v. 1. Αγαθοκλή Παπαγεωργίου, κ.α. (2000) 3 Α.Α.Δ. 151, In Re Pelmako Development Ltd (1991) 1 A.A.Δ. 246[2]).

 

Παράλληλα, υπό το καθεστώς των νέων Κανονισμών, η άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου τελεί υπό το πρίσμα του πρωταρχικού σκοπού και της αποτελεσματικής διαχείρισης της υπόθεσης. Όπως επισημαίνεται στο Civil Procedure, Volume 1 (The White Book 2022), σελ. 126-128, αιτήσεις διαγραφής ή παραμερισμού δυνάμει του r.3.4 (αντίστοιχο του Μέρους 3.3 των νέων Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας) πρέπει να προωθούνται το συντομότερο δυνατόν και, εφόσον είναι εφικτό, πριν από την κατανομή της υπόθεσης.

 

Παρά δε το ότι οι νέοι Κανονισμοί δεν θέτουν ρητό χρονικό φραγμό συνδεόμενο με τον ορισμό της υπόθεσης για ακρόαση[3], η καθυστέρηση στην υποβολή της αίτησης αποτελεί ουσιώδη παράγοντα κατά την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου, υπό το πρίσμα του πρωταρχικού σκοπού και της ορθής διαχείρισης της διαδικασίας. Η καθυστερημένη προβολή αίτησης, ιδίως σε στάδιο όπου η υπόθεση έχει ήδη προχωρήσει ουσιωδώς ή έχει οριστεί για ακρόαση, δύναται να θεωρηθεί ασύμβατη με την αποτελεσματική διαχείριση της υπόθεσης και να οδηγήσει σε άρνηση εξέτασής της.

 

Επισημαίνεται ότι στο σύγγραμμα Zuckerman On Civil Procedure - Principles and Practice (Sweet & Maxwell), στη σελίδα 618, αναφέρονται τα εξής :

 

«….. Whether particular conduct amounts to abuse of process must now be considered by reference to the overriding objective.  Delay that may have been tolerated in the past could now amount to abuse of process where the party has improper motives or, indeed, no intention to proceed.»

 

Εξέταση της Αίτησης

Έχοντας μελετήσει την επίδικη αίτηση, την ένσταση της Καθ’ ης η αίτηση και τις σχετικές ένορκες δηλώσεις, σε συνδυασμό με την κυρίως αίτηση, την ένσταση επ’ αυτής και τις αγορεύσεις των συνηγόρων, το Δικαστήριο θεωρεί ότι η επίδικη αίτηση θα πρέπει να απορριφθεί. Και εξηγώ.

 

1. Κατ’ αρχάς, έχει απασχολήσει το Δικαστήριο το ζήτημα του κατά πόσο ήταν αναγκαία και πρόσφορη η επιλογή της Αιτήτριας να προωθήσει τον ισχυρισμό της περί κατάχρησης της διαδικασίας με αυτοτελή αίτηση παραμερισμού, πέραν της ήδη καταχωρισθείσας ένστασης επί της κυρίως αίτησης.

 

Από το φάκελο της διαδικασίας προκύπτει ότι:

 

-  H αίτηση εκκαθάρισης καταχωρίστηκε στις 15/4/2025 και επιδόθηκε στην Αιτήτρια την επόμενη (16/4/2025).

 

-  Η Αιτήτρια καταχώρισε εμφάνιση στις 9/5/2025 και ακολούθως, αιτήθηκε διαδοχικές παρατάσεις για καταχώρηση ένστασης[4].

 

-  Η αίτηση εκκαθάρισης ορίστηκε για ακρόαση στις 27/10/2025.

 

-  Η ένσταση της Αιτήτριας καταχωρίστηκε στις 23/10/2025, και την αμέσως επόμενη ημέρα, καταχωρίστηκε η επίδικη αίτηση παραμερισμού.  

 

-  Οι ίδιοι οι συνήγοροι της Αιτήτριας αποδέχθηκαν ότι τόσο η ένσταση όσο και η αίτηση παραμερισμού επιδιώκουν τον ίδιο σκοπό, ήτοι την απόρριψη της αίτησης εκκαθάρισης. Η συγκεκριμένη δήλωση από μέρους τους έγινε κατά τη δικάσιμο της 27/10/2025, όταν το Δικαστήριο τους ζήτησε να τοποθετηθούν ως προς το ζήτημα της επιδίωξης του ίδιου στόχου με την αίτηση παραμερισμού και την ένσταση, σε συνάρτηση με το γεγονός ότι η αίτηση ήταν ορισμένη για ακρόαση και θα μπορούσε να προχωρήσει η εκδίκαση της. Οι συνήγοροι δε, όπως αναφέρθηκε αποδέχθηκαν ότι επιδιώκεται ο ίδιος σκοπός αλλά εμμένοντας στην προώθηση και της αίτησης τους ανέφεραν γενικά ότι «η απόρριψη της αιτήσεως θα έχει ως αποτέλεσμα αρχικό να μην ξεκινήσει καν η διαδικασία της αίτησης».

 

Υπό τα δεδομένα αυτά, το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι ο προβαλλόμενος ισχυρισμός περί κατάχρησης της διαδικασίας είχε ήδη τεθεί προς κρίση με την ένσταση επί της κυρίως αίτησης και θα εξεταζόταν στο πλαίσιο της ακρόασής της. Η μεταγενέστερη καταχώριση αυτοτελούς αίτησης για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν παρείχε πρόσθετη ή ουσιαστικά διαφοροποιημένη θεραπεία.

 

Η επιλογή αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία παράλληλης διαδικασίας ως προς το ίδιο ζήτημα, με αναπόφευκτη επιβάρυνση του χρόνου και του κόστους της δίκης. Η πολλαπλή και ταυτόχρονη προώθηση του ίδιου ισχυρισμού μέσω διαφορετικών δικονομικών οδών αντιβαίνει στην αρχή της αναλογικότητας και στην απαίτηση αποτελεσματικής διαχείρισης της υπόθεσης.

 

Υπό το πρίσμα των ανωτέρω, κρίνεται ότι η προώθηση του ίδιου ισχυρισμού με ξεχωριστή αίτηση δεν ήταν αναγκαία και ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια σύμφωνα με τους ισχύοντες Κανονισμούς και τη σύμφυτη δικαιοδοσία του, το Δικαστήριο κρίνει ότι η αίτηση παραμερισμού δεν πρέπει να επιτραπεί να προχωρήσει αυτοτελώς, καθότι δημιουργεί αχρείαστη πολλαπλότητα και επιβαρύνει τη διαδικασία χωρίς ουσιαστικό δικονομικό όφελος και εν τέλει, αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας.

 

Η Αιτήτρια βεβαίως έχει το δικαίωμα να προβάλει και να αναπτύξει τους σχετικούς ισχυρισμούς της στο πλαίσιο της εκδίκασης της κυρίως αίτησης.

 

2. Ανεξάρτητα από τα ανωτέρω, για σκοπούς πληρότητας αναφέρονται τα εξής. Η συγκεκριμένη θέση της ενόρκως δηλούσας στην αίτηση περί κατάχρησης, φαίνεται να βασίζεται σε αναφορά στους εξελεγμένους λογαριασμούς της Εταιρείας για το έτος 2023[5] και στα πρακτικά της έκτακτης γενικής συνέλευσης της Αιτήτριας ημερ.10/2/2025 (βλ. Τεκμήριο 1 στην αίτηση). Ειδικά για την έκτακτη συνέλευση, αναφέρει ότι η Καθ’ης η αίτηση δεν έθιξε οιονδήποτε θέμα οφειλής και αντίθετα έθεσε θέμα παύσης της και επίσης εισήγηση για διορισμό του Χριστοδουλίδη στη θέση του διευθυντή για να βοηθήσει στην υλοποίηση των σκοπών της Εταιρείας και συγκεκριμένα προηγούμενη απόφαση των μετόχων κατά την έκτακτη γενική συνέλευση ημερ. 30/8/2023. 

 

Όπως προκύπτει εκ πρώτης από τα εν λόγω πρακτικά, ο σκοπός της συνέλευσης ήταν η εισήγηση παύσης της Παρασκευαίδου από τη θέση της διευθύντριας για λόγους που επεξηγήθηκαν. Εναλλακτικά δε, συζητήθηκε η πρόταση της Καθ’ης η αίτηση για διορισμό του Λ. Χριστοδουλίδη στη θέση του διευθυντή και επίσης η πρόταση άλλου μετόχου για διορισμό του Γ. Ιωάννου επίσης ως διευθυντή. Εν πάση περιπτώσει, αυτό που προκύπτει από τα πρακτικά είναι πως τελικά οι μέτοχοι αποφάσισαν ομόφωνα το διορισμό των δύο πιο πάνω προσώπων ως διευθυντών της Εταιρείας, ως επίσης ότι το Διοικητικό Συμβούλιο θα συνέλθει άμεσα, το αργότερο μέχρι τις 21/2/2025, για ανάληψη καθηκόντων και λήψη αποφάσεων.

 

Έχοντας αυτά κατά νου, το γεγονός ότι αποφασίστηκε ομόφωνα ο διορισμός Χριστοδουλίδη στη θέση του διευθυντή προκειμένου να βοηθήσει την Εταιρεία να υλοποιήσει τους στόχους της, ότι η συνέλευση πραγματοποιήθηκε εντός του 2025, ενώ η αναφορά των ελεγκτών αφορούσε τους λογαριασμούς της Εταιρείας για το έτος 2023 – αναφορά για την οποία ούτως ή άλλως δεν δόθηκαν εξηγήσεις-, αλλά και ότι από τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου με την αίτηση εκκαθάρισης προκύπτει, τουλάχιστον εκ πρώτης, ότι η οφειλή της Αιτήτριας είναι υπαρκτή και ότι ζητήθηκε με επίδοση ειδοποίησης στην τελευταία η εξόφληση της, αποτελεί διαπίστωση μου ότι σε αυτό το στάδιο και χωρίς να υπεισέρχομαι σε βάθος επί του ζητήματος, δεν έχει καταδειχθεί προώθηση της αίτησης εκκαθάρισης για αλλότριους σκοπούς ή και οποιαδήποτε κατάχρηση.  

 

Επισημαίνεται εδώ ότι δεν θα με απασχολήσουν οι λοιποί ισχυρισμοί της Παρασκευαίδου στην ένορκη της δήλωση, πέραν δηλαδή του ισχυρισμού περί  κατάχρησης, αφού όπως σαφώς προκύπτει από την αγόρευση των συνηγόρων της Αιτήτριας δεν προωθούνται προς εξέταση σε αυτό το στάδιο. Και ορθά κατά την κρίση μου, εφόσον αφορούν την κυρίως αίτηση στο πλαίσιο της οποίας και θα τύχουν εξέτασης.

 

Κατάληξη

Ως εκ των ανωτέρω, η αίτηση ημερ. 24/10/2025 απορρίπτεται.

 

Τα έξοδα της αίτησης εκ €1.100.- συμπεριλαμβανομένων πραγματικών εξόδων και ΦΠΑ, επιδικάζονται υπέρ της Καθ’ ης η αίτηση / Αιτήτριας στην κυρίως αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας / Καθ’ης η αίτηση στην κυρίως αίτηση.

 

 

                                                                     (Υπ.) ……………………………………

                                                                                                Μ. Παπαθανασίου, Α.Ε.Δ.

 

 

Πιστόν Αντίγραφον

 

 

Πρωτοκολλητής