ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

 

Αριθμός Αίτησης: 474/2024 (i-justice)

 

 

Αναφορικά με την εταιρεία PRINCESS HOTELS DEVELOPMENT LIMITED

 

και

 

Αναφορικά με τoν περί Εταιρειών Νόμο Κεφ. 113

 

και

 

Αναφορικά με την αίτηση της εταιρείας LCA SAND & SHINE LTD

 

 

16 Απριλίου, 2026

 

Εμφανίσεις:

Για Αιτήτρια (στην κυρίως)/Καθ΄ης η Αίτηση (στην παρούσα): κα Φιλιππίδου για Πατρίκιος Παύλου & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

Για Καθ’ ης η Αίτηση (στην κυρίως)/Αιτήτρια (στην παρούσα): κα Παυλίδου για Ι. Φράγκος & Συνεργάτες Δ.Ε.Π.Ε.

 

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

στην αίτηση της PRINCESS HOTELS DEVELOPMENT LIMITED ημερομηνίας 5.3.2025

για παραμερισμό και/ή αναστολή της κυρίως αίτησης

 

 

Η εταιρεία LCA Sand & Shine Ltd (στο εξής η «Sand & Shine») είναι μέτοχος μειοψηφίας στην εταιρεία Princess Hotels Developments Limited (στο εξής η «Princess»). Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την Κυρίως Αίτηση, η Sand & Shine κατέχει 27.000 προνομιούχες εξαγοράσιμες μετοχές ονομαστικής αξίας €1,80 έκαστη και 112.590 προνομιούχες μετατρέψιμες μετοχές ονομαστικής αξίας €1,80 έκαστη (στο εξής οι «Μετοχές Sand & Shine»). Οι εταιρείες Cytrex Holdings Limited και M.C.S. Quality Holdings Limited (στο εξής «Cytrex» και «Quality», αντίστοιχα) είναι οι μέτοχοι που κατέχουν την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου. Στην εταιρεία υπάρχει και αριθμός άλλων μετόχων με μικρά ποσοστά.

 

Στην υπό τον άνω αριθμό και τίτλο Κυρίως Αίτηση η οποία καταχωρήθηκε στις 9.8.2024 (στο εξής η «Κυρίως Αίτηση»), η Sand & Shine υποστηρίζει ότι η διοίκηση της Princess ασκείται από τους μετόχους πλειοψηφίας κατά τρόπο καταπιεστικό των δικών της δικαιωμάτων και ζητά όπως η Princess και/ή οι Cytrex και Quality, διαταχθούν να αγοράσουν τις Μετοχές Sand & Shine.

 

Μαζί με την καταχώρηση της Κυρίως Αίτησης, η Sand & Shine καταχώρησε και ενδιάμεση αίτηση ημερομηνίας 9.8.2024 (στο εξής η «Ενδιάμεση Αίτηση») με την οποία ζητά την έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων με τα οποία να απαγορεύεται στην Princess, στην Cytrex και στην Quality η αποξένωση περιουσιακών στοιχείων αξίας ή η διενέργεια πράξεων που θα έχουν ως αποτέλεσμα τη μείωση των περιουσιακών τους στοιχείων κάτω από €10.100.000 και άλλες συναφείς θεραπείες, μέχρι την εκδίκαση της Κυρίως Αίτησης. Η Ενδιάμεση Αίτηση εκκρεμεί προς εκδίκαση.

 

Ακολούθως, η πλευρά της Princess καταχώρησε την υπό κρίση Αίτηση με την οποία επιδιώκει, στη βάση της Δ.27 Θ.3 και των σύμφυτων εξουσιών του Δικαστηρίου, (α) τη διαγραφή ή παραμερισμό της Κυρίως Αίτησης και της Ενδιάμεσης Αίτησης ή (β) την αναστολή εκδίκασης τους μέχρι την εκδίκαση της αγωγής υπ’ αριθμό 903/2023 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Η Sand & Shine έχει εγείρει ένσταση.

 

Η αγωγή 903/2023 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού καταχωρήθηκε από την Princess εναντίον της Sand & Shine και άλλων προσώπων και αφορά αξιώσεις ύψους €44.000.000 κ.α. για ισχυριζόμενες παραβάσεις συμβατικών υποχρεώσεων. Στα πλαίσια εκείνης της αγωγής, η Princess είχε εξασφαλίσει προσωρινό διάταγμα ημερομηνίας 29.5.2023 εναντίον της Sand & Shine (στο εξής το «Απαγορευτικό Διάταγμα») που απαγόρευε στην Sand & Shine, στους αξιωματούχους και εκπροσώπους της να:

 

«αποξενώσουν και/ή διαθέσουν και/ή μεταβιβάσουν με οποιοδήποτε τρόπο και/ή πωλήσουν και/ή δωρίσουν και/ή επιβαρύνουν με οποιοδήποτε τρόπο και/ή ενεχυριάσουν και/ή υποθηκεύσουν τις μετοχές στην Αιτήτρια – Princess Hotels Development Limited, οι οποίες είναι εγγεγραμμένες επ’ ονόματι της LCA Sand & Shine Ltd».

 

Κατόπιν εκδίκασης, το Απαγορευτικό Διάταγμα κατέστη απόλυτο με σχετική ενδιάμεση απόφαση του εκδικάζοντος Δικαστηρίου στις 16.8.2024. Σημειώνω παρενθετικά ότι με εκείνη την απόφαση εκδόθηκαν και άλλα ενδιάμεσα διατάγματα στην αγωγή 309/2023 τα οποία όμως δεν ενδιαφέρουν για σκοπούς αυτής της διαδικασίας.

 

Πριν προχωρήσω σημειώνω ότι έχω εξετάσει την Αίτηση και ένσταση καθώς και τις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν από τις δύο πλευρές. Έχω επίσης εξετάσει όσα αναφέρθηκαν στις αγορεύσεις των συνηγόρων και στις αρχές και νομολογία που παραπέμπουν. Γνωρίζω επίσης το περιεχόμενο του φακέλου της Κυρίως Αίτησης.

 

Όπως σημείωσα πιο πάνω, η Αίτηση εδράζεται στη Δ.27 Θ.3 των περί Πολιτικής Δικονομίας Διαδικαστικών Κανονισμών (στη μορφή που ισχύουν για σκοπούς της παρούσας Αίτησης) όσο και στη βάση της σύμφυτης εξουσίας του Δικαστηρίου για καταστολή καταχρηστικών διαδικασιών.

 

Σύμφωνα με τις πρόνοιες της Δ.27 Θ.3:

 

«The Court may order any pleading to be struck out on the ground that it discloses no reasonable cause of action or answer, and in any such case or in case of the action or defence being shown by the pleadings to be frivolous or vexatious, the Court may order the action to be stayed or dismissed, or judgment to be entered accordingly as may be just.»

 

Αυτή η δικονομική πρόνοια επιτρέπει στο Δικαστήριο, ως ζήτημα δικαίου^[1], να εξετάσει προκαταρτικά κατά πόσο ένα δικόγραφο αποκαλύπτει εύλογο αγώγιμο δικαίωμα ή κατά πόσο η υπόθεση είναι επιπόλαιη ή ενοχλητική και, ανάλογα, να διαγράψει το δικόγραφο ή να αναστείλει ή απορρίψει την υπόθεση. Η δε σύμφυτη εξουσία του Δικαστηρίου να καταστείλει ή να αναστείλει διαδικασίες που κρίνονται καταχρηστικές είναι δεδομένη και αποδεκτή και από τις δύο πλευρές στην παρούσα περίπτωση.

 

Ξεκινώ, εξετάζοντας κατά πόσο, στην προκείμενη περίπτωση, η Κυρίως Αίτηση, αντικειμενικά κρινόμενη, αποκαλύπτει έγκυρο, συζητήσιμο ζήτημα προς εκδίκαση^[2]. Η απόρριψη δικογράφου σε αυτή τη βάση αποτελεί, όπως επισημαίνεται και στη νομολογία, εξαιρετικό μέτρο και δικαιολογείται μόνο σε περιπτώσεις όπου το δικόγραφο κρίνεται αναντίλεκτα ανυπόστατο^[3].

 

Όπως αναφέρεται στο Annual Practice 1958, σελ. 575 σε σχέση με την Ο.25 r.4 των παλαιών Αγγλικών θεσμών που είναι πανομοιότυπη με τη Δ.27 Θ.3:

 

«So long as the Statement of Claim or the particulars … disclose some cause of action, or raise some question fit to be decided by a Judge or a jury, the mere fact that the case is weak and not likely to succeed, is no ground for striking out…»

 

Στην παρούσα περίπτωση κρίνω ότι η Κυρίως Αίτηση αποκαλύπτει συζητήσιμο ζήτημα προς εκδίκαση (question fit to be decided). Πληροί τις προϋποθέσεις ως προς τον τύπο και περιεχόμενο μιας αίτησης αυτής της φύσης και περιλαμβάνει τους αναγκαίους ισχυρισμούς. Συνεπώς δεν δικαιολογείται ο παραμερισμός ή η διαγραφή της Κυρίως Αίτησης στη βάση του ότι δεν αποκαλύπτει εύλογη αιτία αγωγής. Διευκρινίζω ότι δεν εξετάζω τις πιθανότητες επιτυχίας της Κυρίως Αίτησης επί της ουσίας, αφού αυτό δεν είναι του παρόντος.

 

Προχωρώ στο δεύτερος σκέλος της Δ.27 Θ.3 που αφορά κατά πόσο η Κυρίως Αίτηση μπορεί να θεωρηθεί επιπόλαιη ή ενοχλητική (frivolous or vexatious). H πλευρά της Princess προβάλλει την ύπαρξη του Απαγορευτικού Διατάγματος και υποστηρίζει ότι αυτό ακυρώνει οποιαδήποτε προοπτική επιτυχίας της Κυρίως Αίτησης. Η πλευρά της Sand & Shine διαφωνεί.

 

Στο Annual Practice 1958, σελίδα 576 αναφέρονται τα εξής σε σχέση με αυτές τις έννοιες:

 

«Frivolous or Vexatious Actions. By these words are meant cases which are obviously frivolous or vexatious or obviously unsustainable […] But a judicial discretion must be used in determining whether the proceedings are vexatious».

 

Και μετέπειτα στη σελίδα 577:

 

«Inherent Jurisdiction. -Apart from the Rules and Orders, the Court has an inherent jurisdiction to stay all proceedings before it which are obviously frivolous or vexatious or an abuse of its process…

 

The Court has inherent jurisdiction to stay an action which must fail… A judicial discretion must be used as to what proceedings are vexatious; for the Court must not prevent a suitor from exercising his undoubted rights on any vague or indefinite principle… The jurisdiction will not be exercised except with great circumspection and unless it is perfectly clear that the plea cannot succeed…

 

So, if a party seeks to raise anew a question which has already been decided between the same parties by a court of competent jurisdiction, this fact may be brought before the court by affidavit, and the Statement of Claim, though good on the face of it, may be struck out and the action dismissed, even though a plea of res judicata might not strictly be an answer to the action; it is enough of substantially the same point has been decided in a prior proceeding…»

 

Με βάση τα πιο πάνω, επανέρχομαι στην παρούσα περίπτωση.

 

Όπως ανέφερα, μεταξύ της Princess και της Sand & Shine εκκρεμεί η αγωγή 309/2023 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού. Τα επίδικα θέματα εκείνης της αγωγής, αν και έχουν κάποια συνάφεια, είναι διακριτά από τα επίδικα θέματα της Κυρίως Αίτησης. Όμως, στα πλαίσια εκείνης της αγωγής έχει εκδοθεί το Απαγορευτικό Διάταγμα, γεγονός που είναι κοινώς αποδεκτό.

 

Η Κυρίως Αίτηση καταχωρήθηκε αφότου εκδόθηκε και ήταν σε ισχύ το Απαγορευτικό Διάταγμα (που ακολούθως κατέστη απόλυτο). Το Διάταγμα εκείνο αφορά τις ίδιες Μετοχές Sand & Shine που αποτελούν την ουσία της θεραπείας που επιδιώκεται με την Κυρίως Αίτηση. Το Απαγορευτικό Διάταγμα απαγορεύει την πώληση και/ή μεταβίβαση και/ή αποξένωση των Μετοχών Sand & Shine. Η κεντρική επιδίωξη της Κυρίως Αίτησης είναι η πώληση των Μετοχών Sand & Shine. Θεωρώ ότι υπάρχει σαφής σύγκρουση μεταξύ των προνοιών του Απαγορευτικού Διατάγματος και της βασικής επιδίωξης της Κυρίως Αίτησης.

 

Δεν μπορεί το παρόν Δικαστήριο να αναιρέσει ή να ακυρώσει το Απαγορευτικό Διάταγμα ούτε να ενεργήσει με τρόπο που να συγκρούεται με αυτό. Επέμβαση αυτού του Δικαστηρίου στις σαφείς πρόνοιες του Απαγορευτικού Διατάγματος θα ήταν αντινομική και ανεπίτρεπτη. Αυτό όμως είναι το αποτέλεσμα που επιδιώκει η Sand & Shine, σε περίπτωση που πετύχει η Κυρίως Αίτηση.

 

Στην πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου Αναφορικά με την αίτηση της Κυπριακής Εταιρείας Διαχείρισης Περιουσιακών Στοιχείων Λίμιτεδ για άδεια για την έκδοση εντάλματος Certiorari, Πολιτική αίτηση 130/2025, ημερομηνίας 3.10.2025, η έντιμη κα Εφραίμ Δ. ανέφερε τα εξής:

 

«Είναι γνωστή η νομική αρχή ότι δεν είναι δυνατό ένα Δικαστήριο να αναθεωρεί αποφάσεις ομόβαθμου Δικαστηρίου και να αμφισβητεί την ορθότητα αυτών, καθώς και ότι τέτοιες περιπτώσεις συνιστούν υπέρβαση δικαιοδοσίας. Σχετικές είναι οι υποθέσεις Λοϊζίδη, Παραλήπτη και Διαχειριστή της Κ.Χ. Περατικός Λίμιτεδ, κ.ά., Πολ. Αίτηση Αρ. 32/2019, ημερ. 17.4.2019, ECLI:CY:AD:2019:D149, Αναφορικά με την Αίτηση των Νικόλα Σιδέρη κ.ά. (2010) 1(Α) Α.Α.Δ. 286, Αναφορικά με την Αίτηση των Russell Ritchie κ.ά. (2008) 1(Α) Α.Α.Δ. 639 και Papademetriou v. Christofi and others (1988) 1 C.L.R. 101. Στην υπόθεση Περατικός (ανωτέρω) αναφέρθηκε πως σύγκρουση διαταγμάτων ή ενέργεια ενός Δικαστηρίου που υποδηλώνει ενέργεια εφετειακή επί απόφασης ομόβαθμου Δικαστηρίου, εμπίπτει στη δικαιοδοσία του προνομιακού εντάλματος και στην εμβέλεια του. Στην υπόθεση Νικόλα Σιδέρη (ανωτέρω), λέχθηκαν τα εξής:

 

«Οπωσδήποτε η αναίρεση της προηγούμενης απόφασης από ισόβαθμο δικαστήριο, θα συνιστούσε έλλειψη ή υπέρβαση δικαιοδοσίας πράγμα που θα εξουδετέρωνε την αποτελεσματικότητα της απονομής της δικαιοσύνης.»»

 

Εφόσον και ενόσω είναι σε ισχύ το Απαγορευτικό Διάταγμα που εμποδίζει την πώληση, αποξένωση, διάθεση, μεταβίβαση των Μετοχών Sand & Shine «με οποιοδήποτε τρόπο», ακόμα και εάν η πλευρά της Sand & Shine κατάφερνε να αποδείξει τους ισχυρισμούς που προβάλλει στην Κυρίως Αίτηση, δεν μπορεί να αποδοθεί η αιτούμενη θεραπεία. Τυχόν έκδοση του διατάγματος αγοράς των Μετοχών Sand & Shine που είναι η επιδίωξη της Κυρίως Αίτησης, θα προσέκρουε στις πρόνοιες του Απαγορευτικού Διατάγματος.

 

Αυτό το δεδομένο, θεωρώ ότι καθιστά την προώθηση της Κυρίως Αίτησης επιπόλαια και ενοχλητική (frivolous and vexatious). Αυτό, όχι διότι δεν υπάρχει ζήτημα προς εκδίκαση και εύλογη βάση στην Κυρίως Αίτηση, αλλά διότι το αποτέλεσμα που η Sand & Shine επιδιώκει μέσω της Κυρίως Αίτησης εμποδίζεται από το Απαγορευτικό Διάταγμα. Συνεπώς, κρίνω ότι η συνέχιση της Κυρίως Αίτησης υπό αυτές τις συνθήκες θα συνιστούσε χρήση της διαδικασίας χωρίς προσδοκία επιτυχίας ένεκα του νομικού εμποδίου που προκύπτει από το Απαγορευτικό Διάταγμα. Αυτό συνιστά, θεωρώ, μια μορφή κατάχρησης της διαδικασίας.

 

Το επόμενο ερώτημα που τίθεται αφορά την ορθή διαχείριση του ζητήματος που ανέκυψε. Στο White Book 2021, σελίδα 129 αναφέρονται σχετικά τα πιο κάτω. Το απόσπασμα αυτό αφορά το r.3.4 των υφιστάμενων Αγγλικών Civil Procedure Rules όμως το σκεπτικό και πλαίσιο της συζήτησης αφορούσε περιπτώσεις επιπόλαιων και ενοχλητικών δικογράφων που διαπιστώνεται ότι συνιστούν μια μορφή κατάχρησης διαδικασίας. Συνεπώς θεωρώ ότι τα πιο κάτω ισχύουν κατ’ αναλογία:

 

«It does not follow from this that in all cases of abuse the correct response is to strike out the claim. In a strike out application the proportionality of the sanction is very much in issue; see Walsham Chalet Park Ltd v Tullington Lakes Ltd [2014] EWCA Civ 1607. In Biguzzi v Rank Leisure Plc [1999] 1 W.L.R. 1926; [1999] 4 All E.R. 934, the Court of Appeal drew attention to several alternatives to a strike out under r.3.4, see 3.4.1 above. The striking out of a valid claim should be the last option. If the abuse can be addressed in a less draconian course, it should be».

 

Το κριτήριο, σύμφωνα με την Αγγλική νομολογία είναι η αναλογικότητα (proportionality), δηλαδή η επίπτωση να μην είναι δυσανάλογη σε σχέση με τη διαπιστωθείσα παρατυπία^[4]. Στην παρούσα περίπτωση το Απαγορευτικό Διάταγμα είναι ένα ενδιάμεσο διάταγμα που εκδόθηκε στα πλαίσια της αγωγής 309/2023. Δεν αφορά τελική διάγνωση δικαιωμάτων, ούτε μόνιμη απαγόρευση σε σχέση με τις Μετοχές Sand & Shine. Είναι ένα προσωρινό εμπόδιο. Με αυτό το δεδομένο θεωρώ ότι η απόρριψη ή η διαγραφή της Κυρίως Αίτησης θα ήταν δυσανάλογη. Κρίνω ότι η σωστή οδός είναι η αναστολή της Κυρίως Αίτησης για όσο χρόνο το εμπόδιο αυτό, δηλαδή το Απαγορευτικό Διάταγμα, υφίσταται.

 

Σημειώνω ότι έχουν εγερθεί διάφοροι λόγοι ένστασης από την πλευρά της Sand & Shine. Όμως κανένας εξ αυτών δεν μπορεί να υπερκεράσει τις πιο πάνω διαπιστώσεις και το νομικό εμπόδιο που δημιουργεί η ύπαρξη του Απαγορευτικού Διατάγματος στη συνέχιση της Κυρίως Αίτησης. Συνεπώς, δεν θα ήταν χρήσιμη ούτε αναγκαία η ενασχόληση με τους υπόλοιπους λόγους ένστασης. Το αποτέλεσμα της παρούσας Αίτησης έχει κριθεί ως πιο πάνω.

 

Καταληκτικά, εκδίδεται διάταγμα με το οποίο η διαδικασία της Κυρίως Αίτησης αναστέλλεται μέχρι:

 

(α)       τον τερματισμό ισχύος ή την ακύρωση του Απαγορευτικού Διατάγματος ημερομηνίας 29.5.2023 που κατέστη απόλυτο στις 16.8.2024 που εκδόθηκε στην αγωγή 903/2023 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, ή

 

(β)       την τροποποίηση του εν λόγω Απαγορευτικού Διατάγματος ώστε να επιτρέπει και/ή εξαιρεί τη συνέχιση της Κυρίως Αίτησης,

 

οποιοδήποτε εκ των δύο συμβεί ενωρίτερα.

 

Σε τέτοια περίπτωση, η πλευρά LCA Sand & Shine Ltd να μεριμνήσει όπως ο φάκελος της παρούσας τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου για τα περαιτέρω.

 

Νοείται ότι η πιο πάνω αναστολή της Κυρίως Αίτησης αναστέλλει κατ’ ακολουθία και την Ενδιάμεση Αίτηση.

 

Παραμένει το θέμα των εξόδων της παρούσας Αίτησης. Ακολουθώντας το αποτέλεσμα, τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ της Princess Hotels Development Limited και εναντίον της LCA Sand & Shine Ltd. Αναφορικά με το ύψος των εξόδων, λαμβάνοντας υπόψη τη φύση και πορεία εκδίκασης της Αίτησης καθώς και τις κλίμακες δικηγορικής αμοιβής, κρίνω εύλογο και επιδικάζω ποσό €5.000 πλέον Φ.Π.Α.

                                                                                                              

 

 

 

 

(Υπ.) ……………………………………….…………..

Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

 

Πιστό Αντίγραφο

 

 

 

Πρωτοκολλητής