ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κ. Μιντή, Ε.Δ.
Αίτηση υπ’ αρ. 1/2024
Αναφορικά με τα άρθρα 91, 92, 93, 94, 96, 100 και 101 του Περί Δήμων Νόμο 111/85 ως έχει τροποποιηθεί και τα άρθρα 3,4,5 και 6 των Μunicipal Corporations (Nuisances) Rules, Cap. 252
Μεταξύ:
ΔΗΜΟΥ ΕΓΚΩΜΗΣ
Αιτητή
και
1. ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΕΤΣΑΣ ΚΑΙ ΥΙΟΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΛΙΜΙΤΕΔ
2. Χ.Π.
Καθ’ ων η αίτηση
Ημερομηνία: 20 Απριλίου, 2026
Εμφανίσεις:
Για τον Αιτητη: κ. Σ. Δράκος για ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΡΑΚΟΣ Δ.Ε.Π.Ε. (κ. Μ. Γεωργίου για να ακούσει την απόφαση)
Για τους Καθ’ ων η Αίτηση: κα. Ε. Πελεκάνου για Λ. ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ & ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Δ.Ε.Π.Ε.
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Δυνάμει της υπό κρίση αίτησης, ο Αιτητής αξιώνει την «έκδοση κλήσης προς τους Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2, ως υπεύθυνους της ηχητικής οχληρίας, οι οποίοι παρέλειψαν να συμμορφωθούν με την γραπτή ειδοποίηση, η οποία τους επεδόθη και/ή παρεδόθη από τον Δήμο Έγκωμης στις 17.07.2023 και τους ζήτησε να άρουν την προκαλούμενη οχληρία εντός 15 ημερών από την ημερομηνία της επιδόσεως της ειδοποίησης, εντός των οικιστικών οικοπέδων με αρ. Εγγραφής 713, 714, 715 και 716 και αρ. Τεμαχίων 636, 637, 638, και 639 (αντιστοίχως προς τους αριθμούς εγγραφής), Φ/Σχ. ΧΧΙ/53 W2, στην οδό Άτλαντος και Λεωφόρου Αιπείας, Έγκωμη 2413 Λευκωσία, που ευρίσκονται εντός των δημοτικών ορίων του Δήμου Έγκωμης, με την διατήρηση και/ή φύλαξη και/ή εναπόθεση και/ή χρησιμοποίηση αυτοκινήτων ενοικιάσεως Τύπου Ζ και/ή οχημάτων. Συγκεκριμένα:
1. Nα παύσει η Δημόσια Οχληρία συνεπεία των δυνατών εκπομπών ήχου που οφείλονται από την φύλαξη και/ή εναπόθεση και/’η χρήση μηχανοκίνητων οχημάτων, δηλαδή οχημάτων ενοικίασης, χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή και
2. Να παύσει η Δημόσια Οχληρία, συνεπεία της εξάτμισης καυσαερίων και/ή δημιουργίας σκόνης επειδή το δάπεδο είναι από χώμα, από τον μεγάλο αριθμό οχημάτων που σταθμεύουν στα εν λόγω ακίνητα και /ή που εισέρχονται και/ή εξέρχονται για σκοπούς ενοικίασης, χωρίς άδεια από την αρμόδια Αρχή.»
Η πιο πάνω αίτηση, είχε ως αποτέλεσμα την έκδοση κλήσης προς τους Καθ’ ων η Αίτηση, συμφώνως προς τον κανονισμό 4 των περί Δήμων (Οχληρίαι) Κανονισμών, Κεφ.252 η οποία επιδόθηκε δεόντως στους τελευταίους και οι οποίοι ενίστανται τόσο στην έκδοση οποιουδήποτε διατάγματος, όσο και σε ό,τι αφορά το περιεχόμενο της ειδοποίησης που τους είχε επιδοθεί από τον Αιτητή, προγενέστερα της καταχώρησης της παρούσας.
Δια της (κοινής) γραπτής τους ένστασης, η οποία συνοδεύεται από ένορκη δήλωση του Καθ’ ου η αίτηση 2, προβάλλονται 17 συνολικά λόγοι ένστασης, οι οποίοι μπορούν να συνοψιστούν στο ότι:
1. Η αίτηση είναι αβάσιμη, παράτυπη, αόριστη, κακόπιστη και καταχρηστική και επιδιώκει αλλότριο σκοπό, δεν αποκαλύπτει σοβαρό ζήτημα για εκδίκαση, δεν αποκαλύπτει ουσιώδεις λεπτομέρειες που την περιβάλλουν αλλά ούτε και οτιδήποτε που να δικαιολογεί την προώθηση της και δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις για έκδοση διατάγματος άρσης οχληρίας.
2. Δεν υποστηρίζεται από επιστημονική μαρτυρία για να διαπιστωθεί ηχητική οχληρία ή εκπομπή ήχου πέραν του επιτρεπόμενου ορίου.
3. Δεν υφίσταται καμιά οχληρία και πέραν της ισχυριζόμενης ηχητικής οχληρίας καμιά άλλη οχληρία δεν εξειδικεύεται.
4. Οι Καθ’ ων η αίτηση δεν κατέχουν και/ή δεν τους ανήκουν και/ή δεν έχουν καμιά σχέση με τα τεμάχια με αρ. Εγγραφής 714 και 715, αρ. Τεμ. 637 και 638 (αντιστοίχως) του Φ/Σχ. ΧΧΙ/53 W2, που καταγράφονται στην αίτηση. Στα δε τεμάχια με αρ. Εγγραφής 4/713 και 4/176 αρ. Τεμ. 636 και 639 (αντιστοίχως) του Φ/Σχ. ΧΧΙ/53 W2 που βρίσκονται στην οδό Άτλαντος στην Έγκωμη και όχι στην Λεωφ. Αιπείας ή/και Υφαίστου ως ο ισχυρισμός του Αιτητή, καμιά δημόσια οχληρία, ηχητική ή άλλως πως προκαλείται. Η δε κατάσταση των τελευταίων αυτών τεμαχίων δεν συνιστά οχληρία εν τη εννοία του άρθρου 91 του Περί Δήμων Νόμου και οι Καθ’ ων η αίτηση λαμβάνουν όλα τα μέτρα για αποφυγή πρόκλησης οχληρίας.
5. Καμιά άδεια απαιτείται ως ο ισχυρισμός του Αιτητή και η αίτηση παραβιάζει το άρθρο 23 του Συντάγματος για κατοχή και απόλαυση ακίνητης ιδιοκτησίας.
Προς απόδειξη της υπόθεσης του Αιτητή κατέθεσαν δύο μάρτυρες, ο Χ.Π. («ΜΑ1») και ο Ε.Μ. («ΜΑ2»). Εκ μέρους των Καθ’ ων η Αίτηση, μαρτυρία προσέφερε ο Καθ’ ου η αίτηση 2 («ΜΚ»). Κατά την ακροαματική διαδικασία, κατατέθηκαν διάφορα έγγραφα (Έγγραφα Α και Β), ως επίσης και 16 συνολικά τεκμήρια.
Η θέση του συνηγόρου των Αιτητών είναι ότι στα επίδικα τεμάχια τα οποία βρίσκονται επί της οδού Άτλαντος και Αιπείας στην Έγκωμη, υπάρχουν παρκαρισμένα περί τα 70 οχήματα ενοικιάσεως τα οποία ανήκουν στην Καθ’ ης η αίτηση 1, διευθυντής της οποίας είναι ο Καθ’ ου η αίτηση 2. Τα εν λόγω οχήματα, είναι η θέση του Αιτητή πως βρίσκονταν σε προγενέστερο χρόνο, σε παρακείμενα τεμάχια γης, πέριξ αυτών που βρίσκονται σήμερα και πέριξ της οικίας του Καθ’ ου η αίτηση 2. Το έδαφος των επιδίκων τεμαχίων, είναι από χώμα και επειδή πολλές φορές την εβδομάδα ορισμένα εκ των πιο πάνω οχημάτων μετακινούνται, δημιουργείται σκόνη στην ατμόσφαιρα και καυσαέρια, τα οποία βλάπτουν την υγεία και την ποιότητα ζωής των περιοίκων της περιοχής, μεταξύ των οποίων και ο ΜΑ2, η οικία του οποίου βρίσκεται δίπλα από τον χώρο που τα εν λόγω οχήματα είναι σταθμευμένα. Περιπλέον, προκαλούν ηχητική οχληρία όταν ξεκινούν επειδή ορισμένα οχήματα είναι σταθμευμένα για καιρό και το ξεκίνημα τους είναι αρκετά ηχηρό και όταν μετακινούνται και/ή όταν επιδιορθώνονται επιτόπου, τέτοια που επηρεάζει την ποιότητα ζωής των περιοίκων και την απόλαυση της περιουσίας τους. Επιπρόσθετα με τα πιο πάνω, ότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος ανάφλεξης, λόγω της ποσότητας των σταθμευμένων οχημάτων και λόγω του ότι υπάρχει άγρια βλάστηση στον χώρο και ότι εν πάση περιπτώσει, η στάθμευση των οχημάτων είναι παράνομη αφού η περιοχή είναι οικιστική και δεν έχουν λάβει άδεια από την αρμόδια αρχή για να χρησιμοποιούν τα τεμάχια ως χώρο στάθμευσης, γεγονός που προκαλεί ακαλαισθησία στην ευρύτερη γειτονιά.
Περιπλέον των πιο πάνω, αποτελεί θέση του συνηγόρου των Αιτητών, πως το κατά πόσο υφίσταται οχληρία στα επίδικα τεμάχια, έχει αποφασιστεί από τον Αιτητή όταν επιδόθηκε στους Καθ’ ων ειδοποίηση άρσης οχληρίας, αφότου το Διοικητικό συμβούλιο αποφάσισε ότι τέτοια υπάρχει και το Δικαστήριο δεν μπορεί να αποστεί από την πιο πάνω απόφαση, η οποία αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη, η οποία δεν έχει ακυρωθεί από το αρμόδιο Διοικητικό Δικαστήριο με αποτέλεσμα να είναι τελεσίδικη, αφού περιβάλλεται με τεκμήριο νομιμότητας και ορθότητας.
Αντίθετη είναι η θέση της συνηγόρου των Καθ’ ων η Αίτηση, οι οποίοι παραδέχονται πως στα τεμάχια με αρ. 636 και 639, βρίσκονται σταθμευμένα οχήματα τα οποία ανήκουν στην Καθ’ ης η αίτηση 1, όπως και τα εν λόγω τεμάχια γης. Είναι η θέση των Καθ’ ων η αίτηση πως καταρχάς καμιά άδεια απαιτείται για την στάθμευση τους, εξ ου και μέχρι σήμερα και πάντως από το 2021 που ο Αιτητής έλαβε τα πρώτα παράπονα, καμιά ποινική διαδικασία ηγέρθη εναντίον των Καθ’ ων ως προς το παραπάνω ζήτημα και η στάθμευση τους είναι νόμιμη, ως επίσης ότι καμιά οχληρία προκαλείται από την μετακίνηση οχημάτων, η οποία επίσης είναι παραδεκτή, αφού τα οχήματα μετακινούνται για ελάχιστα λεπτά, με πολύ χαμηλή ταχύτητα και για ελάχιστη απόσταση. Εν πάση περιπτώσει, καμιά σκόνη δημιουργείται από την πιο πάνω μετακίνηση και καθόλου δεν επηρεάζονται οι ανέσεις και τα δικαιώματα των περιοίκων και εν πάση περιπτώσει καμιά ακαλαισθησία υπάρχει στον χώρο, αφού πρόκειται για οχήματα λειτουργικά, ευπρεπή στην εμφάνιση τους και όχι παλιοσίδερα, ο δε χώρος διατηρείται καθαρός και κανένας κίνδυνος πρόκλησης πυρκαγιάς υφίσταται. Σε κάθε περίπτωση, η ειδοποίηση άρσης οχληρίας που επιδόθηκε στους Καθ’ ων η αίτηση, δεν μπορεί να αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη, αφού ως προς το κατά πόσο υπάρχει ή όχι οχληρία, προβλέπεται η παρούσα διαδικασία, δια της οποίας καλείται το Δικαστήριο να αποφασίσει το ζήτημα.
Προβαίνω σε σύνοψη της μαρτυρίας που έχει προσφερθεί και από τις δύο πλευρές, προς ευχερέστερη κατανόηση των όσων ακολουθούν.
Το σύνολο των όσων με λεπτομέρεια οι μάρτυρες ανέφεραν, είναι καταγεγραμμένο στα πρακτικά της διαδικασίας και δεν κρίνεται σκόπιμη η επανάληψη του κάθε τι έχει λεχθεί καίτοι είναι υπόψιν του Δικαστηρίου η μαρτυρία του κάθε μάρτυρα, στην πλήρη της μορφή.
Ο Χ.Π. (ΜΑ1) είναι Ανώτερος λειτουργός (πλέον) στον Δήμο Λευκωσίας και κατά τον επίδικο χρόνο λειτουργός στην υπηρεσία του Αιτητή. Ως μέρος της κυρίως εξέτασης του, κατέθεσε γραπτή δήλωση (Έγγραφο Α) στην οποία, μεταξύ άλλων, αναφέρεται στα καθήκοντα του τότε και τώρα και στις αλλαγές που επέφερε ο Περί Δήμων Νόμος του 2022, στην νομική υπόσταση του Αιτητή. Περιπλέον, ότι στις 20.03.2023 ο Αιτητής έλαβε παράπονο από Δημότες ότι στα επίδικα τεμάχια προκαλείται η οχληρία που αναφέρεται στην αίτηση (τεκμήριο 1), παράπονα που διερεύνησε μέσω του ιδίου και ικανοποιήθηκε ότι πράγματι, υφίσταται η εν λόγω οχληρία η οποία συνεχίζει μέχρι «και σήμερα». Κατέθεσε προς τούτο, φωτογραφικό υλικό (τεκμήρια 2 και 3).
Αναφέρθηκε περαιτέρω στις ενέργειες που έγιναν από μέρους του Αιτητή και τις ειδοποιήσεις που στάλθηκαν προς τους Καθ’ ων η αίτηση, τα παράπονα που είχαν εκφράσει δημότες και σε προγενέστερο χρόνο, την αλληλογραφία που είχε ο Αιτητής τόσο με το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως ως προς το νόμιμο ή μη της στάθμευσης των εν λόγω οχημάτων στα επίδικα τεμάχια, όσο και με τους ίδιους τους Καθ’ ων η αίτηση (τεκμήρια 4, 5 και 6), τα οποία απέληξαν στην έκδοση ειδοποίησης άρσης οχληρίας από μέρους του Αιτητή προς τους Καθ’ ων η αίτηση, στις 12.07.2023, η οποία τους παραδόθηκε στις 17.07.2023 (τεκμήριο 7).
Ανέφερε περαιτέρω πως η οχληρία έγκειται στο ότι με την εναπόθεση και διατήρηση των εν λόγω οχημάτων στα επίδικα τεμάχια, δημιουργούνται δυνατές εκπομπές ήχου με την είσοδο και έξοδο πολλών οχημάτων ή με το ξεκίνημα της μηχανής σταθμευμένων οχημάτων, με την εξάτμιση καυσαερίων και την δημιουργία σκόνης λόγω του ότι το δάπεδο είναι από χώμα και επειδή δημιουργείται σκόνη για πολλούς μήνες τον χρόνο, οι περίοικοι δεν μπορούν να απλώσουν τα ρούχα τους, να ανοίξουν τα παράθυρα τους, τα οποία χρειάζεται να καθαρίζουν συνεχώς, όπως και τα υποστατικά τους και να έχουν αναμμένα τα κλιματιστικά τους συνεχώς. Επηρεάζεται περαιτέρω ο ύπνος τους από τις εκπομπές ήχων και η υγεία τους, από την σκόνη και εξάτμιση καυσαερίων. Τα εν λόγω οχήματα περιορίστηκαν στα τεμάχια με αρ. 4/713, τεμ. 636 και 4/716, τεμ. 639, του Φ/Σχ. ΧΧΙ/53.W2, από τις 29.08.2024, όπου τα πιο πάνω περιήλθαν στην ιδιοκτησία των Καθ’ ων η αίτηση και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να προκαλούν την ίδια οχληρία. Κατέθεσε δορυφορική φωτογραφία ως τεκμήριο 8 και φωτογραφία από παράπονο επηρεαζόμενου δημότη ως τεκμήριο 9. Είναι η θέση του ότι με βάση τα πιο πάνω, επηρεάζονται οι ανέσεις της περιοχής με πολλούς και διάφορους τρόπους, περιλαμβανομένου και του αισθητικού, κοινωνικού, πολιτιστικού ή άλλου υποβιβασμού του φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος και επηρεάζονται οι ανέσεις των κατοίκων της περιοχής, σε βαθμό δυσμενή που υπερβαίνει τα όρια του λογικά και γενικώς αποδεκτού, από την δημιουργία θορύβου, δονήσεων, ηχορύπανσης, σκόνης ή μόλυνσης της περιοχής.
Αντεξετάστηκε ως προς το πότε ήταν η τελευταία φορά που επισκέφθηκε τα συγκεκριμένα τεμάχια γης, ποια άδεια απαιτείται για την στάθμευση των εν λόγω οχημάτων και γιατί αφού η θέση του Αιτητή είναι ότι απαιτείται πολεοδομική και άλλη άδεια, δεν καταχωρήθηκε ποτέ από μέρους του οποιαδήποτε ποινική υπόθεση εναντίον των Καθ’ ων η αίτηση για να του υποβληθεί πως καμιά άδεια απαιτείται, εάν ο Αιτητής προχώρησε σε μέτρηση του ήχου ή της σκόνης που ισχυρίζεται ότι προκαλούνται και πώς ο ίδιος προέβη στις διαπιστώσεις που αναφέρει στην γραπτή του δήλωση, πόσες φορές επισκέφθηκε τον χώρο και τι ακριβώς είναι που διαπίστωσε στις επισκέψεις του, τι ώρες είναι που κατά την θέση του μετακινούνται οχήματα και εάν αυτό γίνεται σε εργάσιμες ώρες ή και τα Σαββατοκύριακα, ποια ακριβώς οχληρία προκύπτει από τις φωτογραφίες που κατέθεσε και εάν τα επίδικα τεμάχια καθαρίζονται, εάν οποιοδήποτε από τα επίδικα τεμάχια γης βρίσκεται επί της οδού Αιπείας. Του υπεβλήθη πως καμιά οχληρία υφίσταται, κανένας θόρυβος πέραν του ευλόγως αναμενόμενου δημιουργείται, καμιά σκόνη δημιουργείται και τα επίδικα τεμάχια είναι σε καθαρή και επιμελή κατάσταση και πως ό,τι ανέφερε για επηρεασμό των περιοίκων, δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ερωτήθηκε επίσης, ως προς τα κατά πόσο τα επίδικα τεμάχια, με βάση το τοπογραφικό σχέδιο που του υπεδείχθη (τεκμήριο 10), βρίσκονται στην οδό Αιπείας.
Ο Ε.Μ. (MA2), είναι κάτοικος της οδού Άτλαντος, όπου βρίσκονται τα επίδικα τεμάχια. Κατέθεσε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του αναφέροντας ότι η εταιρεία (Καθ’ ης η αίτηση 1) αρχικά έφερνε αυτοκίνητα ενοικιάσεως χωρίς πινακίδες, τα οποία στάθμευε γύρω από από το σπίτι του Καθ’ ου η αίτηση 2 (αρ. εγγραφής 641), κοντά στην Λεωφόρο Αιπείας και κοντά στο σπίτι του. Με την πάροδο του χρόνου, μεταφέρονταν περισσότερα οχήματα, σε περισσότερα οικόπεδα και δημιουργείτο οχληρία λόγω των πολλών οχημάτων. Πολλά εξ αυτών είναι ακινητοποιημένα και προκαλούν ακαλαισθησία σαν να είναι εγκαταλελειμμένη περιοχή. Προσπάθησαν ευγενικά να επισημάνουν στους Καθ’ ων η αίτηση το πρόβλημα, χωρίς αποτέλεσμα οπότε αναγκάστηκαν να αποταθούν στον Αιτητή, ο οποίος παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε, το πρόβλημα δεν επιλύθηκε λόγω της άρνησης των πρώτων. Λήφθηκαν διάφορα διαβήματα και προς άλλες κρατικές υπηρεσίες, όχι μόνο για την εξάλειψη της οχληρίας αλλά και του σοβαρού κινδύνου πυρκαγιάς λόγω της παρουσίας τόσων αυτοκινήτων, ειδικά το καλοκαίρι, αφού βρίσκονται ανάμεσα σε ψηλά χόρτα. Ουδείς εξ αυτών ανέλαβαν πρωτοβουλία και τους παρέπεμπαν στον Αιτητή ως τον μόνο αρμόδιο. Στις 15.12.2025, μετά το πέρας της ακροαματικής διαδικασίας, πέρασε από τον χώρο με τον κ. Μ. ενόσω επέστρεφαν στο σπίτι τους και διαπίστωσαν ότι τίποτα δεν άλλαξε και βρίσκονταν εκεί περί τα 100 αυτοκίνητα, τα οποία γενικά αυξάνονται και τα δύο οικόπεδα στα οποία είναι σταθμευμένα τα οχήματα χρησιμοποιούνται για εμπορικούς σκοπούς και για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους οι Καθ’ ων η αίτηση ενώ οι ίδιοι δεν μπορούν να απλώσουν τα ρούχα τους στον κήπο, να φέρουν ξένους γιατί προκαλούνται αναπάντεχοι θόρυβοι, σκόνες, αναθυμιάσεις με τρόπο που αναγκάζονται να περιορίσουν τον τρόπο που απολαμβάνουν την περιουσία τους.
Εξ όσων πληροφορήθηκαν από τον Αιτητή, η παρουσία και μόνο των οχημάτων εκεί συνιστά οχληρία. Τις ημέρες που έχει βροχές, τα αυτοκίνητα μαζεύουν στους τροχούς τους λάσπες, τα οποία μεταφέρουν στους γειτονικούς δρόμους και οι ίδιοι που χρησιμοποιούν τους δρόμους, μαζεύουν τη λάσπη και την μεταφέρουν στα σπίτια τους. Εάν δεν έχει βροχή, δημιουργείται αποπνικτική σκόνη με αποτέλεσμα να μην μπορούν να απολαύσουν την οικία τους. Το πρόβλημα είναι ανυπόφορο αφού πολλές φορές έτυχε να ακούσει «μαρσαρίσματα» των αυτοκινήτων. Οι καθ’ ων έχουν πάρει τον νόμο στα χέρια τους και δεν παραπονείται μόνο ο ίδιος αλλά και άλλοι περίοικοι για τη συσσώρευση των οχημάτων και υπέγραψαν επιστολή περί τα 25 άτομα. Τα πιο πάνω δημιουργούν ακαλαισθησία της περιοχής, είναι επιβλαβές για την υγεία τους και επιζήμια για τις ανέσεις της περιοχής και δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα ασφάλειας και οι πράξεις των Καθ’ ων η αίτηση είναι παράνομες αφού δεν έχουν λάβει άδεια από την Πολεοδομία. Κατά την περαιτέρω κυρίως εξέταση του, ανέφερε πως τον Καθ’ ου η αίτηση τον γνωρίζει «ακουστά» και πως έτυχε μια φορά να μιλήσουν μεταξύ τους για τα πιο πάνω προβλήματα.
Αντεξετάστηκε, ως προς το ποιες ώρες είναι που κατά την θέση του δημιουργείται η οχληρία που περιέγραψε και ποιες είναι οι ώρες που ο ίδιος βρίσκεται στο σπίτι του, εάν στα αρχικά οικόπεδα που είχε αναφέρει πως βρίσκονταν τα οχήματα επρόκειτο για οχήματα ενοικιάσεως ή οχήματα ιδιοκτησίας του Καθ’ ου η αίτηση 2 και της ευρύτερης οικογένειας του, εάν τα οχήματα που αργότερα μετακινήθηκαν στα τεμάχια με αρ. 636 και 639 και που βρίσκονται εκεί μέχρι σήμερα, είναι παλαιά και μη λειτουργικά ή εάν πρόκειται για καινούρια, ευπαρουσίαστα οχήματα, με μερικά εξ αυτών να είναι προηγμένης τεχνολογίας, εάν γνωρίζει. Ερωτήθηκε κατά πόσο αναγνωρίζει γραπτό μήνυμα που απεστάλη στον Καθ’ ου η αίτηση 2 και εάν είναι ο ίδιος που το απέστειλε (τεκμήριο 11) και του υπεβλήθη πως ο μοναδικός λόγος που βρισκόταν στο Δικαστήριο είναι γιατί ο Καθ’ ου η αίτηση 2 αρνήθηκε να τον διευκολύνει με την μετακίνηση των οχημάτων από τα επίδικα τεμάχια, όταν ο μάρτυρας θα πάντρευε την κόρη του στο σπίτι του, το οποίο βρίσκεται δίπλα. Ερωτήθηκε επίσης, πώς από την στάθμευση των εν λόγω οχημάτων προκαλείται οχληρία και εάν προέβη οποιοσδήποτε σε περιβαλλοντική ή άλλους είδους μελέτη για τα όσα είχα αναφέρει πως τους προκαλούνται, εάν η οποιαδήποτε σκόνη υπάρχει είναι πέραν του επιτρεπόμενου ορίου, εάν τελικά τα οχήματα είναι ακινητοποιημένα με αποτέλεσμα να δημιουργούν ακαλαισθησία ή εάν εν τέλει μετακινούνται και προκαλούν οχληρία και του υπεβλήθη πως ο ίδιος είναι υπερευαίσθητος στην σκόνη και ότι τα επίδικα τεμάχια καθαρίζονται και είναι σε καλή κατάσταση, ότι κανένας θόρυβος εκτός των ωρών εργασίας δεν δημιουργείται και εν πάση περιπτώσει σε τόσο βαθμό που να υπερβαίνει τα όρια του επιτρεπτού και εύλογου ορίου. Ερωτήθηκε επίσης εάν στην ευρύτερη γειτονιά υπάρχουν οικόπεδα που δεν είναι καθαρά και έχουν κλαδέματα και παλιοσίδερα μέσα, κληθείς να απαντήσει εάν αναγνωρίζει συγκεκριμένη φωτογραφία που του υποδείχθηκε περί τούτου (τεκμήριο 12), τί είναι που εννοεί αναφέροντας την φράση «αναπάντεχοι θόρυβοι» και πότε αυτοί προκαλούνται. Του υπεβλήθη πως κανενός είδος οχληρίας υφίσταται ή προκαλείται και καμιά άδεια απαιτείται για να τοποθετούνται εκεί που είναι τα οχήματα, κανένας κίνδυνος ελλοχεύει στα επίδικα ακίνητα και όταν οι καθ’ ων η αίτηση μετακινούν οχήματα, αυτά γίνονται σε εργάσιμες ώρες, χωρίς να προκαλείται καμιά όχληση.
Ο ΜΚ, είναι ο Καθ’ ου η αίτηση 2 και διευθυντής της Καθ’ ης η αίτηση 1. Για σκοπούς της κυρίως εξέτασης του, υιοθέτησε το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που κατέθεσε με την ένσταση που υπέβαλαν αμφότεροι οι Καθ’ ων η αίτηση στην οποία υιοθετεί τους λόγους ένστασης και αναφέρει μεταξύ άλλων πως η Καθ’ ης η αίτηση 1 είναι εταιρεία νομίμως εγγεγραμμένη στο μητρώο του Εφόρου εταιρειών και ο ίδιος διευθυντής της και η οποία ασχολείται με την ενοικίαση οχημάτων από το 1976. Είναι επίσης ιδιοκτήτρια και κατέχει τα ακίνητα με αρ. εγγραφής 4/713, τεμ. 636 και 4/716, τεμ. 639 Φ/Σχ. ΧΧΙ/53W2 (στο εξής «τα τεμάχια με αρ. 636 και 639») τα οποία βρίσκονται στην οδό Άτλαντος και όχι στην οδό Αιπείας ως λανθασμένα αναφέρεται στην αίτηση ούτε και εφάπτονται με αυτήν. Δεν κατέχουν και καμιά σχέση έχουν με τα υπόλοιπα οικόπεδα που αναφέρονται στην αίτηση. Τα οχήματα που βρίσκονται στα τεμάχια με αρ. 636 και 639 είναι υβριδικά και αδύνατο να προκαλούν οποιοδήποτε θόρυβο ή ηχητική οχληρία. Εν πάση περιπτώσει καθαρίζονται τακτικά και κανένας επηρεασμός προκαλείται στους περιοίκους.
Τα οχήματα μετακινούνται 1 με 2 φορές την εβδομάδα και η όλη διαδικασία καταχωρήθηκε μετά από πίεση συγκεκριμένου περιοίκου αφού ουδείς άλλος παραπονέθηκε στον Αιτητή. Καμιά άδεια απαιτείται για την στάθμευση των εν λόγω οχημάτων και εν πάση περιπτώσει αυτό δεν είναι θέμα που αφορά την παρούσα. Κατά την περαιτέρω κυρίως εξέταση του, ανέφερε πως η Καθ’ ης η αίτηση 1, προβαίνει σε καθαρισμό των τεμαχίων που της ανήκουν και που είναι σταθμευμένα τα οχήματα 1-2 φορές τον χρόνο και εάν κριθεί απαραίτητο και άλλες φορές, καταθέτοντας αποδείξεις πληρωμών υπηρεσιών καθαρισμού (τεκμήρια 13.1-13.3) καθώς επίσης ότι από τους περιοίκους της περιοχής και δη από τον ΜΑ2 έλαβε δύο μηνύματα στο κινητό του, με το ένα εξ αυτών να αφορά κάποια σπασμένα γυαλιά στον δρόμο με συνημμένες φωτογραφίες (τεκμήριο 15) και το άλλο να αφορά μια συνομιλία που είχαν στην οποία ο ίδιος δεν ανταποκρίθηκε. Περί του πρώτου μηνύματος, ανέφερε πως λόγω της παρουσίας των οχημάτων στην γειτονιά, ο ΜΑ2 έχει εμμονή πως ό,τι συμβεί στην περιοχή, φταίνε τα οχήματα εξ ου και του έστειλε μια φωτογραφία με θρυμματισμένα πράσινα γυαλιά στον δρόμο και τον ρωτούσε ποιος τα έσπασε, ενώ κανένα από τα οχήματα δεν διαθέτει πράσινο γυαλί ή ήταν εν πάση περιπτώσει σπασμένο. Η Καθ’ ης η αίτηση 1, είναι κάτοχος ως ανέφερε, πιστοποιητικών διαχείρισης περιβάλλοντος, ποιότητας, οδικής ασφάλειας και διαχείρισης υγείας και ασφάλειας στην εργασία (τεκμήρια 16) και όλα τα οχήματα που διαθέτει είναι ευρωπαϊκών προδιαγραφών, υβριδικά και ημι-ηλεκτρικά των οποίων ο θόρυβος είναι ελάχιστος.
Αντεξετάστηκε, ως προς το κατά πόσο στους επίδικους χώρους υπάρχουν και αυτοκίνητα που δεν είναι υβριδικά ή ηλεκτρικά και ερωτήθηκε πόσα οχήματα βρίσκονται εκεί, για να του υποβληθεί πως είναι περί τα 70. Ερωτήθηκε από τί αποτελείται το δάπεδο των οικοπέδων και του υπεβλήθη πως από την μετακίνηση των οχημάτων, δημιουργείται σκόνη και θόρυβος που επηρεάζουν τους περιοίκους. Ως προς τον θόρυβο, του υπεβλήθη πως ενόψει του ότι τα οχήματα είναι πολλά, για να μετακινηθεί ένα όχημα, μετακινούνται πολύ περισσότερα λόγω του τρόπου που είναι σταθμευμένα, ζητώντας του να εξηγήσει με παραπομπής στο τεκμήριο 3 που φαίνονται τα οχήματα, πως η μετακίνηση τους διενεργείται. Ερωτήθηκε επίσης, κατά πόσο η οικία του ΜΑ2 είναι δίπλα από τα εν λόγω οικόπεδα και του υπεβλήθη πως οι κάτοικοι λόγω της σκόνης που δημιουργείται, ούτε τα ρούχα τους δεν μπορούν να απλώσουν στην αυλή τους. Του υποβλήθηκε τέλος, πως η παρουσία των οχημάτων στον χώρο, δημιουργεί οχληρία.
Έχοντας λάβει υπόψη μου κάθε τι που λέχθηκε από τις δύο πλευρές κατά το στάδιο των τελικών αγορεύσεων τους, και κρίνοντας μη σκόπιμη την επανάληψη τους, (εκτός όπου και εάν χρειάζεται), προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας, έχοντας κατά νου, τις αρχές που διέπουν την διεργασία αυτή.
Όπως έχει υποδειχθεί στην Ομήρου v. Δημοκρατίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 506, η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα γίνεται με γνώμονα το περιεχόμενο, την ποιότητα, την πειστικότητα, αλλά και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία.
Έχοντας υπόψη το πιο πάνω πλαίσιο, παρακολούθησα όλους ανεξαιρέτως τους μάρτυρες, με ιδιαίτερη προσοχή και δη τις αντιδράσεις τους, φυσικές ή αφύσικες, τον τρόπο που απαντούσαν, τη νευρικότητα ή την επιφυλακτικότητά ή την ιδιοσυγκρασία που εκδήλωσαν, παράγοντες που, σύμφωνα με τη νομολογία, ενέχουν ιδιαίτερη σπουδαιότητα κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας (βλ. C & A Pelecanos Associates Ltd v. Ανδρέα Πελεκάνου (1999)1 Α.Α.Δ. 1273), χωρίς βεβαίως να παραγνωρίζω ότι τα πιο πάνω στοιχεία μπορούν να προσδώσουν θετικότητα στη μαρτυρία ενός μάρτυρα, αλλά δεν μπορούν να αποτελέσουν τον αποκλειστικό λόγο για την αποδοχή της μαρτυρίας του (Νικολάου Νίκος ν. Aντώνη Παπαϊωάνου (2011) 1 Α.Α.Δ. 1797).
Σημειώνω επίσης πως ένας μάρτυρας μπορεί να γίνει πιστευτός μερικώς ή ολικώς και δεν θεωρείται επιλήψιμη η επιλεκτική αποδοχή μέρους της μαρτυρίας ενός μάρτυρα (βλ. Ιωάννου κ.ά. ν. Αστυνομίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 296, Kadis v. Nicolaou (1986) 1 C.L.R 212, 216 και Χρίστου ν. Khoreva (2002) 1(A) Α.Α.Δ. 45) φτάνει να υπάρχει επαρκής αιτιολόγηση για τους λόγους που γίνεται δεκτό ή μη αποδεκτό, το συγκεκριμένο μέρος της μαρτυρίας και νοουμένου ότι ο συγκεκριμένος μάρτυρας, έχει κριθεί γενικώς ως αξιόπιστος (βλ.Ανδρέας Κουλάς ν. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 226/2022, ημερ. 31.03.2026 με παραπομπή (μεταξύ άλλων) στην Κυριάκου ν. Αστυνομίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 499, ως επίσης και το σύγγραμμα Το Δίκαιο της Απόδειξης των κ.κ. Ηλιάδη και Σάντη, Α' Έκδοση, σελ. 141).
Είναι επίσης σημαντικό να λεχθεί ότι στην περίπτωση που ένας μάρτυρας δεν αντεξετασθεί επί όλων των ουσιαστικών γεγονότων τα οποία αμφισβητούνται, το Δικαστήριο θεωρεί -και εκλαμβάνει ως δεδομένο- ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε (βλ. Frederickou Schools Co. Ltd κ.α v. Acuac Inc (2002) 1 ΑΑΔ 1527). Διευκρινίζεται, επίσης, ότι οι υποβολές των συνηγόρων από μόνες τους δεν έχουν καμιά αποδεικτική αξία και αν δεν προσαχθεί αργότερα αντίστοιχη μαρτυρία παραμένουν απλά μετέωροι ισχυρισμοί (βλ. Ησαϊας Ιωαννίδης ν. Αστυνομίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 640).
Σε σχέση με τον ΜΑ1, σημειώνω πως μέρος της μαρτυρίας του, είτε δεν έχει αμφισβητηθεί, είτε αποτελεί και κοινό τόπο. Το μέρος αυτό συνίσταται στα εξής. Είναι Ανώτερος Γραμματειακός Λειτουργός στον Δήμο Λευκωσίας, ως επίσης και ότι κατά τον επίδικο χρόνο ήταν Λειτουργός στον Δήμο Έγκωμης καθώς και ότι ασχολήθηκε με τα της παρούσας κατόπιν οδηγιών που είχε λάβει από τον Δήμαρχο Έγκωμης, ότι γνωρίζει γεγονότα της παρούσας ένεκα της παραπάνω εμπλοκής του και ότι είναι εξουσιοδοτημένος από τον Αιτητή, να προσφέρει μαρτυρία. Ομοίως, δεν αμφισβητήθηκε η νομική υπόσταση που είχε ο Αιτητής κατά την καταχώρηση της παρούσας στις 02.02.2024 και η μεταβολή της υπόστασης αυτής, με την ψήφιση του Περί Δήμων Νόμου του 2022. Εξάλλου, τα ζητήματα αυτά, αποτελούν και δικαστική γνώση.
Δεν αμφισβητείται επίσης, ότι ο Αιτητής έλαβε παράπονα από Δημότες, ως το τεκμήριο 1 οι οποίοι ισχυρίζονταν πρόκληση οχληρίας, η οποία σχετιζόταν με την εναπόθεση αυτοκινήτων ενοικίασης από της Καθ’ ης η αίτηση 1 σε τεμάχια γης πέριξ της οικίας του Καθ΄ ου η αίτηση 2, ιδιοκτήτη της πρώτης, ως επίσης ότι τα τεκμήρια 2 και 3 αποτελούν φωτογραφίες που απεικονίζουν τον χώρο. Περιπλέον, ότι ο Αιτητής ζήτησε από τους Καθ΄ ων η Αίτηση να μετακινήσουν τα εν λόγω οχήματα, αφότου περίοικοι εξέφρασαν παράπονο για την τοποθέτηση τους περί το 2021 καθώς και ότι απέστειλαν για τούτο, στις 21.05.2021 επιστολή (τεκμήριο 4) προς τον Υπουργό Εσωτερικών και το Αρχηγείο Αστυνομίας και την κοινοποίησαν στον Αιτητή, παράπονο το οποίο επανέλαβαν προς τον Αιτητή στις 25.06.2023 και ότι κατόπιν τούτων, υπήρξε ανταλλαγή επιστολών και ηλεκτρονικών μηνυμάτων (τεκμήριο 5) μεταξύ του Αιτητή και των δικηγόρων των Καθ’ ων η αίτηση προς επίλυση του προβλήματος. Ότι στις 27.05.2021 ο Αιτητής έστειλε δια μέσω του Δημοτικού Γραμματέα του επιστολή προς το Τμήμα Πολεοδομίας και Οικήσεως ζητώντας τις απόψεις του ως προς το κατά πόσο οι Καθ’ ων η αίτηση μπορούσαν να εξασφαλίσουν προσωρινή αδειοδότηση για την τοποθέτηση των επίδικων οχημάτων στα τεμάχια γης που ήταν τοποθετημένα ή εάν θα έπρεπε να τα απομακρύνουν και ότι απάντηση λήφθηκε στις 07.06.2021 και η απάντηση του εν λόγω Τμήματος αυτή που περιέχεται επίσης στο τεκμήριο 6. Περιπλέον, ότι ο Αιτητής στις 17.07.2023 επέδωσε στην Καθ’ ης η αίτηση 1 ειδοποίηση εν είδει επιστολής, η οποία παραλήφθηκε από τον Καθ’ ου η αίτηση 2, δια της οποίας ζητούσε άρση της οχληρίας, ως το τεκμήριο 7 και ότι τα οχήματα μετακινήθηκαν στα τεμάχια με αρ. Εγγραφής 4/713 και 4/716, τεμάχια 636 και 639, Φ/Σχ. ΧΧΙ/53.W2 στην Έγκωμη και εκεί βρίσκονται πλέον.
Τα πιο πάνω, αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου, αφού πέραν από το ότι δεν αμφισβητούνται, συνάδουν και προκύπτουν από την έγγραφη μαρτυρία και δη τα τεκμήρια που κατατέθηκαν προς επίρρωση των πιο πάνω.
Τώρα, σε σχέση με τα όσα απέμειναν ως επίδικα ζητήματα και δη το κατά η εναπόθεση των εν λόγω οχημάτων στα τεμάχια με αρ. 636 και 639 προκαλεί οχληρία με τον τρόπο που ο ΜΑ1 περιέγραψε και κατά πόσο μεσολάβησαν τα όσα γεγονότα ο τελευταίος ανέφερε σε σχέση με τα πιο πάνω, σημειώνω πως η εντύπωση που έχω αποκομίσει από τον ίδιο τον μάρτυρα δεν ήταν θετική και τούτο διότι, ήταν καθ’ όλη την διάρκεια της μαρτυρίας του, εμφανής η προσπάθεια του να προσδώσει βαρύτητα στην υπόθεση που προωθεί ο Αιτητής, όταν για τα πλείστα γεγονότα στα οποία αναφέρθηκε, τα οποία τελούν υπό αμφισβήτηση, καμιά προσωπική γνώση είχε και καμιά κατάρτιση επαγγελματική κατείχε, για να εκφράσει τις απόψεις που εξέφρασε περί ύπαρξης οχληρίας. Το μεγαλύτερο μέρος της μαρτυρίας του αποτελεί έκφραση γνώμης του ιδίου, χωρίς επαναλαμβάνω, να πρόκειται για εμπειρογνώμονα. Ήταν δε πέρα για πέρα εμφανής η προκατάληψη που τον διακατείχε ενόσω κατέθετε, με τις πλείστες απαντήσεις του να δημιουργούν σύγχυση στο Δικαστήριο παρά να διευκολύνουν το τελευταίο να εξαγάγει οποιαδήποτε συμπεράσματα. Μοναδικός σκοπός του εν λόγω μάρτυρα, ήταν θεωρώ να στηρίξει την υπόθεση του Αιτητή, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, να συμπληρώσει τα κενά που εκ των πραγμάτων παρουσιάζει η υπόθεση του τελευταίου, ως και πιο κάτω θα διαφανεί. Το γεγονός ότι σε ορισμένες απαντήσεις του, φαίνεται να υπήρξε ειλικρινής, όπως για παράδειγμα το ότι καμιά μέτρηση έχει ληφθεί (ηχητική ή άλλως πως) από μέρους του Αιτητή για να στηρίξει την υπόθεση του ή και το γεγονός πως οι όποιες διαπιστώσεις του ιδίου είναι καθαρά προσωπικές, δεν αποτελεί δείκτη αξιοπιστίας του συγκεκριμένου μάρτυρα, αφού πρόκειται για γεγονότα, τα οποία δεν χωρούσαν οποιαδήποτε άλλη απάντηση. Σε κάθε περίπτωση, στην μαρτυρία του εντοπίζονται αντιφάσεις, συγκεχυμένες θέσεις και ανακρίβειες, αυθαίρετα και αστήρικτα συμπεράσματα, βασιζόμενα είτε στην υποκειμενική αντίληψη του ιδίου για ορισμένα εξ αυτών, ή με βάση το τι ενδεχομένως να του λέχθηκε από τρίτα πρόσωπα, που εκ των πραγμάτων δεν μπορούν να στηρίξουν τους συλλογισμούς στους οποίους προέβη, για τους λόγους που πιο κάτω εξηγούνται. Επίσης, υπάρχουν σημεία στην μαρτυρία του τα οποία δεν υποστηρίζονται είτε καθόλου είτε με τον τρόπο που προωθήθηκαν από τον ΜΑ1, ή παρουσιάζουν αποκλίσεις, τέτοιες, που καθιστούν την αποδοχή τους ακροσφαλή.
Σημειώνω καταρχάς, πως αποτέλεσε ουσιαστικά θέση του τελευταίου πως στα επίδικα ακίνητα, τα οποία είναι οικιστικά, βρίσκεται τοποθετημένος μεγάλος αριθμός οχημάτων ενοικίασης, τα οποία ανήκουν στην Καθ’ ης η Αίτηση 1 και τα οποία ενώ αρχικά βρισκόντουσαν σε όλα τα επίδικα τεμάχια, από τις 29.08.2024 και εντεύθεν, μετακινήθηκαν ή καλύτερα περιορίστηκαν σε δύο εκ των επιδίκων τεμαχίων, ήτοι τα τεμάχια με αρ. 636 και 639 τα οποία βρίσκονται επί της οδού Αιπείας και επί της οδού Άτλαντος. Σε σχέση με τις οδούς επί των οποίων βρίσκονται τα δύο τελευταία αυτά τεμάχια, ο ίδιος ο ΜΑ1 κατόπιν αντεξέτασης του επί του προκείμενου ζητήματος και κατόπιν που του ζητήθηκε να υποδείξει σε τοπογραφικό σχέδιο πώς η οδός Αιπείας σχετίζεται με αυτά, αποδέχθηκε πως δεν υπάρχει οποιαδήποτε σχέση πέραν από την γειτνίαση των εν λόγω οδών και πως τα συγκεκριμένα ακίνητα βρίσκονται επί της οδού Άτλαντος και όχι στην οδό Αιπείας, ως εκ λάθους αναφέρεται τόσο στην υπό κρίση αίτηση, όσο και στην γραπτή του δήλωση. Η εν λόγω οδός, καμιά απολύτως σχέση φαίνεται να έχει με τα της παρούσας, πέραν από το ότι είναι κοντά στα επίδικα τεμάχια, ως προκύπτει από το τοπογραφικό σχέδιο της περιοχής (τεκμήριο 10).
Παντελώς λανθασμένη προκύπτει να είναι και η θέση του ότι τα οχήματα, βρισκόντουσαν αρχικά σε όλα τα επίδικα ακίνητα. Ό,τι προκύπτει από τα τεκμήρια τα οποία ο ίδιος κατέθεσε (βλ. τεκμήριο 5, επιστολή ημερομηνίας 11.02.2021), είναι ότι ισχυρισμός για τοποθέτηση οχημάτων από μέρους της Καθ’ ης η αίτηση 1, υπήρχε σε σχέση με τα ακίνητα με αρ. τεμαχίων 632 και 633, τα οποία ως προκύπτει από το τοπογραφικό σχέδιο που κατατέθηκε (τεκμήριο 10) βρίσκονταν επί της οδού Άτλανος και Αιπείας (αντιστοίχως) εξ ου και η όποια αναφορά στην οδό Αιπείας, τα οποία αργότερα μετακινήθηκαν στο τεμάχιο με αρ. 636. Τα πιο πάνω, παρότι από μόνα τους δεν καταδεικνύουν οτιδήποτε, αποτελούν ένδειξη και ενίσχυση της πεποίθησης του Δικαστηρίου, πως ο ΜΑ1 καμιά γνώση για τα επίδικα γεγονότα είχε αφού ακόμη και η αναφορά στο ιστορικό της υπόθεσης, είναι λανθασμένη και μη ανταποκρινόμενη στα γεγονότα, όχι μόνο για τον παραπάνω λόγο, αλλά και για όλους τους λόγους που εξηγούνται στην συνέχεια.
Αποτέλεσε περαιτέρω θέση του ΜΑ1 πως ο Αιτητής, είχε λάβει ουσιαστικά, παράπονο από περιοίκους των τεμαχίων στα οποία βρίσκονταν αρχικά σταθμευμένα τα επίδικα οχήματα, οι οποίοι παραπονούνταν για πρόκληση οχληρίας, ως αυτή περιγράφεται στην υπό κρίση αίτηση. Προς επίρρωση της πιο πάνω θέση του κατέθεσε το τεκμήριο 1 το οποίο επιμαρτυρεί μεν ότι πράγματι, τέτοια παράπονα είχαν ληφθεί από τον Αιτητή, πλην όμως δεν αποκαλύπτεται από το περιεχόμενο του, σε τι ακριβώς αυτά τα παράπονα συνίσταντο, τουλάχιστον μέχρι τότε. Τόσο στην επιστολή ημερομηνίας 20.03.2023, όσο και σε δεύτερη επιστολή που επισυνάπτεται στο τεκμήριο 1, προκύπτει να γίνεται λόγος για «οχληρία» από τους συντάκτες των πιο πάνω επιστολών, χωρίς ωστόσο να υπάρχει προσδιορισμός ως προς το είδος της οχληρίας που κατά την θέση τους προκαλείτο. Κανένα από τα πιο πάνω πρόσωπα δεν έχει προσέλθει για να καταθέσει ως μάρτυρας στην διαδικασία και να δώσει εξηγήσεις ως προς το περιεχόμενο του παραπόνου που υπέβαλε στον Αιτητή, σε τι αυτό συνίστατο και γιατί θεωρούσε πως προκαλείτο οχληρία στα επίδικα ακίνητα, πλην του ΜΑ2, το όνομα του οποίου ταιριάζει, με όνομα προσώπου που προσυπογράφει την πρώτη επιστολή και φέρει το όνομα του συντάκτη της δεύτερης κατά σειρά επιστολής του τεκμηρίου 1 (καίτοι ανυπόγραφη), χωρίς ωστόσο να μπορώ να γνωρίζω ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο, αφού η συγκεκριμένη επιστολή ουδέποτε δόθηκε στον τελευταίο για να αναγνωριστεί και να αναφέρει εάν πράγματι, συντάκτης της δεύτερης κατά σειρά επιστολής ή προσυπογραφών της πρώτης, ήταν ο ίδιος ή εάν πρόκειται για πρόσωπο που συμπωματικά, έχει το ίδιο ονοματεπώνυμο με εκείνον. Η πρώτη κατά σειρά επιστολή, φαίνεται να συντάχθηκε από τους Χ.Μ και Μ.Μ., με άλλα 10 πρόσωπα να φέρονται να την προσυπογράφουν, ουδείς εκ των οποίων προσήλθε για να καταθέσει. Και λέγω τούτο, καθότι με την μαρτυρία του ο ΜΑ2, αναφέρθηκε σε προγενέστερα παράπονα που υπεβλήθησαν στον Αιτητή, τόσο από τον ίδιο όσο και από άλλους περιοίκους και έθεσε ως ζήτημα πράγματι, την πρόκληση μεταξύ άλλων, ηχητικής οχληρίας στα επίδικα τεμάχια πλην όμως στις προαναφερόμενες επιστολές, καμιά συναφής αναφορά περί τέτοιου είδους οχληρία υπάρχει, όπως ούτε και σε οτιδήποτε άλλο αναφέρθηκε.
Ό,τι καταγράφεται στο περιεχόμενο των πιο πάνω επιστολών, είναι παράπονο από τους αποστολείς ως προς την τοποθέτηση οχημάτων στα επίδικα τεμάχια και πρόκληση οχληρίας, χωρίς να γίνει οποιαδήποτε αναφορά σε συγκεκριμένου είδους οχληρία που προκαλείται. Βεβαίως, δεν διαλανθάνει την προσοχή μου ότι πέραν του τεκμηρίου 1, έχουν κατατεθεί από τον ΜΑ1 και άλλες επιστολές και έγγραφα που σχετίζονται με τα παράπονα των Δημοτών ή με επιστολές που ο Αιτητής απέστειλε στους Καθ’ ων η αίτηση, συνεπεία των εν λόγω παραπόνων (τεκμήρια 4, 5, 7), πλην όμως ούτε και σε αυτά εντοπίζεται οποιαδήποτε αναφορά σε πρόκληση ηχητικής οχληρίας ή οχληρίας συνεπεία εξάτμισης καυσαερίων ή και δημιουργίας σκόνης, από την τοποθέτηση ή χρήση των οχημάτων τα οποία βρίσκονται στα επίδικα ακίνητα. Τουναντίον, αυτό που με ξεκάθαρο τρόπο προκύπτει, είναι ότι το πρόβλημα των εκάστοτε παραπονουμένων προσώπων, ήταν η ίδια η εναπόθεση οχημάτων, στα επίδικα τεμάχια όπου βρίσκονταν αρχικά με τους ισχυρισμούς ή ανησυχίες τους να περιορίζονται σε «κίνδυνο ανάφλεξης» που ελλοχεύει ως είναι διατυπωμένο, από τα «ξερά χόρτα που δεν μπορούν να καθαριστούν λόγω της παρουσίας των οχημάτων». Αυτό είναι που ανακύπτει έντονα και από το Έγγραφο Β, που αποτελεί την γραπτή δήλωση του ΜΑ2, αξιολόγηση της οποίας ακολουθεί αμέσως μετά. Στην μαρτυρία του ο ΜΑ2, αναφέρθηκε ουκ ολίγες φορές και σε «οπτική» οχληρία που δημιουργείται από την εναπόθεση των οχημάτων στα επίδικα ακίνητα, η οποία ως ήταν εν πολλοίς η θέση του, δεν ταιριάζει με το βιοτικό ή πολιτιστικό επίπεδο των προσώπων που διαμένουν στην συγκεκριμένη γειτονιά, την οποία χαρακτήρισε «ακριβή περιοχή» της Λευκωσίας, αναφέροντας πως η εικόνα τόσων πολλών σταθμευμένων οχημάτων στα επίδικα ακίνητα, τα οποία βρίσκονται στις συγκεκριμένες οδούς που βρίσκεται και το δικό του σπίτι, δεν ταιριάζουν με την «αισθητική» της περιοχής. Για τούτο ειδικότερα, επανέρχομαι στο κατάλληλο στάδιο.
Ούτε καν, από την ίδια την ειδοποίηση άρσης οχληρίας που ο Αιτητής απέστειλε στην Καθ’ ης η αίτηση 1, (τεκμήριο 7) δεν προκύπτει οτιδήποτε που να συνηγορεί προς τα πιο πάνω, αφού ό,τι ο Αιτητής διατυπώνει δια μέσω της εν λόγω ειδοποιήσεως, είναι η κατ’ ισχυρισμό του διαπίστωση «οχληρίας» στα επίδικα ακίνητα, χωρίς να συγκεκριμενοποιείται ούτε και εκεί, σε τι αυτή συνίστατο.
Κατά τα λοιπά, η θέση που προώθησε ο ΜΑ1 στην μαρτυρία του είναι ότι, στα επίδικα τεμάχια προκαλείται οχληρία από την εναπόθεση αριθμού οχημάτων που ανήκουν στην Καθ’ ης η αίτηση 1, για τους εξής λόγους:
(α) η ίδια η εναπόθεση τους στους συγκεκριμένους χώρους, είναι παράνομη διότι δεν έχει ληφθεί άδεια από την αρμόδια αρχή. Σύμφωνα με τον ΜΑ1, την πιο πάνω θέση επιβεβαίωσε και το Τμήμα Πολεοδομίας, όταν στο παρελθόν είχαν ζητηθεί οι απόψεις του ως προς το νόμιμο ή μη της παραπάνω ενέργειας και η απάντηση που λήφθηκε είναι ότι δεν μπορεί να χορηγηθεί καμιά άδεια αποθήκευσης οχημάτων.
(β) η εναπόθεση και διατήρηση των πιο πάνω οχημάτων, αποτελεί οχληρία διότι με την είσοδο και έξοδο πολλών οχημάτων, ή με το ξεκίνημα της μηχανής σταθμευμένων οχημάτων, δημιουργούνται δυνατές εκπομπές ήχων.
(γ) υπάρχει εξάτμιση καυσαερίων από τα πιο πάνω οχήματα και δημιουργείται σκόνη με την μετακίνηση τους αφού το δάπεδο είναι από χώμα, για πολλούς μήνες του χρόνου.
(δ) κατά την αντεξέταση του προσέθεσε και το ότι, υπάρχει κίνδυνος ανάφλεξης των εν λόγω οχημάτων, λόγω άγριας βλάστησης που δημιουργείται από την στάθμευση οχημάτων, έτσι που να μην μπορούν να καθαριστούν.
Καμιά εκ των πιο πάνω θέσεων του ΜΑ1 μπορεί να γίνει αποδεκτή, για τους λόγους που αμέσως πιο κάτω εξηγώ.
Καταρχάς, όλες οι πιο πάνω αναφορές του μάρτυρα, αποτελούν έκφραση γνώμης του ιδίου, χωρίς ωστόσο να πρόκειται για εμπειρογνώμονα. Καμιά μαρτυρία εμπειρογνώμονα έχει προσφερθεί στο Δικαστήριο, είτε σε σχέση με το ζήτημα της εκπομπής ήχων, είτε σε σχέση με το ζήτημα της πρόκλησης καυσαερίων, σκόνης ή κινδύνου ανάφλεξης. Πρόκειται για προσωπικές πεποιθήσεις του ιδίου, οι οποίες σαφώς και δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές.
Πέραν και ανεξάρτητα των πιο πάνω, σε σχέση με το (α) σημείο σημειώνω πως η νομιμότητα ή μη μιας πράξης, δεν αποτελεί στοιχείο που από μόνο του λαμβάνεται υπόψη για να αποφασιστεί το κατά πόσο μια κατάσταση πραγμάτων αποτελεί οχληρία ή όχι, που είναι και το εδώ επίδικο ζήτημα και δη του κατά πόσο προκαλείται η ισχυριζόμενη εδώ οχληρία. Ούτε και ενδιαφέρει στα πλαίσια της παρούσας το κατά πόσο για την εναπόθεση των συγκεκριμένων οχημάτων στα τεμάχια που είναι τα τελευταία σταθμευμένα, απαιτείται ή όχι οποιαδήποτε άδεια και δη άδεια οικοδομής ή πολεοδομική άδεια, ως ήταν εν πολλοίς η θέση του ΜΑ1 κατά την αντεξέταση του. Αυτά είναι ζητήματα που εμπίπτουν στην ποινική ενδεχομένως πτυχή της υπόθεση και πάντως όχι στην παρούσα. Ούτε και θα με απασχολήσει περαιτέρω το ζήτημα.
Ως προς τα (β) και (γ) σημεία πιο πάνω, σημειώνω τα εξής. Η θέση του ΜΑ1 στηρίχθηκε ως ο ίδιος ανέφερε κατά την αντεξέταση του επί των όσων οι περίοικοι ανέφεραν και δη ότι μετακινούνται συχνά τα οχήματα εντός της εβδομάδας προκαλώντας τους ενόχληση, αλλά και από όσα ο ίδιος διαπίστωσε κατά τις επιτόπιες επισκέψεις του κατά την διάρκεια των οποίων διαπίστωσε πως διάφορα οχήματα «μαρσάρονταν» ή «παλάρονταν» και πως εκεί βρισκόταν μηχανικοί, οι οποίοι προέβαιναν σε επιδιόρθωση χαλασμένων ή ακινητοποιημένων. Καταρχάς, είτε τα οχήματα ήταν χαλασμένα και επιδιορθώνονταν από μηχανικούς ή μαρσάρονταν και «παλάρονταν» (χωρίς εν πάση περιπτώσει να διευκρινιστεί το πώς και από ποιόν). Δεν έχω ακριβώς αντιληφθεί πώς οι δύο παραπάνω ενέργειες θα μπορούσαν να γίνονται ταυτοχρόνως, ούτε και υπάρχει οποιαδήποτε λογική εξήγηση, γι’ αυτή την τόσο κραυγαλέα αντίφαση του ΜΑ1, εάν ληφθεί υπόψη και ο χρόνος παραμονής του ιδίου, ως ο ίδιος τον καθόρισε που δεν ήταν περισσότερο από 5-10 ή 15 λεπτά. Ήταν η θέση του ιδίου κατά την αντεξέταση του πως η (όποια εκ των πιο πάνω) διαπίστωση έγινε στις 3-4 περιπτώσεις που κατά την διάρκεια όλων αυτών των ετών, από το 2021 μέχρι το 2025, επισκέφθηκε τον χώρο, η διάρκεια των οποίων δεν ξεπερνούσε τον παραπάνω χρόνο των 5-10 ή 15 λεπτών. Σε καμιά μάλιστα εκ των πιο πάνω επισκέψεων έγινε οποιαδήποτε μέτρηση του ήχου που εξέπεμπαν τα οχήματα ή και μέτρηση της σκόνης που δημιουργείτο από την μετακίνηση των οχημάτων, χωρίς ο ΜΑ1 να γνωρίζει τον λόγο, πλην όμως ήταν η θέση του πως δεν υπήρχε τέτοια δυνατότητα. Το γιατί, ουδέποτε εξηγήθηκε πλην όμως γνώριζε πως τέτοια δυνατότητα δεν υπήρχε.
Οι όποιες διαπιστώσεις στις οποίες αναφέρθηκε, προέρχονται από την προσωπική του εμπειρία, καθότι με το αυτί του, άκουσε τους εν λόγω θορύβους οι οποίοι συνιστούν οχληρία. Προσωπική του διαπίστωση ήταν και το ότι η σκόνη που σηκωνόταν στο έδαφος από την μετακίνηση των οχημάτων ήταν τέτοια, που «εξυπακούεται κάποια ρύπανση», η οποία επηρεάζει μάλιστα και δυσμενώς του περιοίκους. Το πώς ωστόσο, δεν το εξήγησε. Δεν θυμόταν επίσης πότε είναι που επισκέφθηκε τα επίδικα ακίνητα, θυμόταν ωστόσο ότι αυτό έγινε 3-4 στο σύνολο και δεν θυμόταν τι ώρες είναι που τα οχήματα μετακινούνταν. Σε άλλο δε σημείο της αντεξέτασης του, είχε αναφερθεί σε «τακτικές» επισκέψεις, αναφορά η οποία βεβαίως, πόρρω απέχει από το ότι επισκέφθηκε τα επίδικα ακίνητα, όλες κι όλες 3-4 φορές, μέσα σε μια διάρκεια 4 και πλέον ετών. Όλως δε τυχαίως, από την μια θυμόταν πως οι επισκέψεις του διενεργούνταν πάντα τις πρωινές ώρες και από την άλλη πως ήταν μεταξύ των ωρών 08:00-15:00 που είναι και το ωράριο εργασίας του, θέση πολύ βολική για να στηρίξει το ότι δεν ήταν σε θέση ουσιαστικά να απαντήσει.
Στα πιο πάνω, προσέθεσε μάλιστα πως συν τοις άλλοις, υπήρχε εξάτμιση καυσαερίων και κάθε φορά που πήγαινε βρίσκονταν εκεί και βρισκόντουσαν μηχανικοί για να ξεκινούν ακινητοποιημένα ή χαλασμένα οχήματα, οι εργασίες των οποίων διαρκούσαν 5-10 λεπτά. Όλες οι πιο πάνω θέσεις, είναι φρονώ παντελώς εκτός από κάθε λογική, όπως και εάν ιδωθούν αφού ούτε καν μεταξύ τους συνάδουν ή μπορούν να εξηγηθούν λογικά. Αποτελεί καταρχάς το άκρον άωτον των συμπτώσεων το ότι, στις 3-4 φορές που μετέβη ο ΜΑ1 στα επίδικα τεμάχια, σε μια διάρκεια τεσσάρων περίπου χρόνων, από τότε που ο Αιτητής ξεκίνησε να λαμβάνει παράπονα, να υπήρχαν σε όλες ανεξαιρέτως τις περιπτώσεις μηχανικοί οι οποίοι επιδιόρθωναν επιτόπου οχήματα. Αυτή ήταν η θέση του ΜΑ1, κατόπιν διευκρινιστικής ερώτησης που του τέθηκε από το Δικαστήριο, ότι δηλαδή σε όλες ανεξαιρέτως τις επισκέψεις που διενήργησε ο ίδιος υπήρχε στον χώρο μηχανικός ο οποίος επιδιόρθωνε οχήματα. Αποτελεί επίσης αξιοπερίεργο γεγονός, επιπροσθέτως των πιο πάνω το ότι, ενώ συνέβαιναν τα πιο πάνω στην παρουσία του ίδιου του ΜΑ1 κατά τις επισκέψεις που διενεργούσε, σε καμιά φωτογραφία από όσες επέλεξε να προσκομίσει στο Δικαστήριο, όχι μόνο δεν εμφαίνετε οποιοδήποτε πρόσωπο να επιδιορθώνει ή να μαρσάρει ή να «παλάρει» οχήματα, αλλά δεν υπάρχει καν, ίχνος στοιχείου που να παραπέμπει στην εικόνα που ο ίδιος περιέγραψε. Ερωτηθείς μάλιστα κατά την αντεξέταση του τι επιχειρεί να καταδείξει με τις φωτογραφίες που κατέθεσε, αντιλαμβανόμενος προφανώς ότι τα όσα προηγουμένως είχε αναφέρει δεν υποστηρίζονταν από την πραγματική μαρτυρία των φωτογραφιών, επιχειρώντας να αποπροσανατολίσει από το ζητούμενο, απάντησε πως οι φωτογραφίες, καταδεικνύουν την «οπτική» οχληρία που υφίσταται στον χώρο, ως επίσης και τον κίνδυνο πρόκλησης πυρκαγιάς από την στάθμευση των οχημάτων διότι στον περίγυρο των οχημάτων που ήταν σταθμευμένα για μεγάλο χρονικό διάστημα, δημιουργείται άγρια βλάστηση, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος πρόκλησης πυρκαγιάς κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όταν τέτοιος ισχυρισμός ουδέποτε προβλήθηκε από τον ίδιο στην μαρτυρία του προηγουμένως.
Σε υποβολή δε που του τέθηκε σε σχέση με τον συγκεκριμένο ισχυρισμό, πως τα επίδικα ακίνητα δηλαδή καθαρίζονται, ο ίδιος δεν αποδέχθηκε την παραπάνω θέση, αναφέροντας ότι οι αποδείξεις πληρωμής που του υποδείχθηκαν αφορούν μεμονωμένες περιόδους, όταν από τις ίδιες τις φωτογραφίες που, καμιά άγρια βλάστηση εμφαίνετε στον χώρο και όταν καμιά μαρτυρία από μέρους του έχει τεθεί, που να δεικνύει πως ο Αιτητής προέβη σε οποιοδήποτε χρόνο, έστω σε κάποια προειδοποίηση προς τους Καθ’ ων η αίτηση. Σε κάθε δε περίπτωση, κανένας τέτοιος ισχυρισμός προωθείτε με την αίτηση αφού ως αναφέρεται και πιο πάνω, η πρόκληση οχληρίας που αποδίδεται στους Καθ’ ων η αίτηση, έγκειται σε ηχητική οχληρία, δημιουργία σκόνης και παραγωγή καυσαερίων από την εναπόθεση και χρήση των επίδικων οχημάτων, στα επίδικα ακίνητα και η όποια σχετική με τα πιο πάνω αναφορά, δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω αφού πρόκειται καταφανώς, για εκ των υστέρων ισχυρισμούς από μέρους του Αιτητή.
Σημειώνω επίσης ότι, πέραν από την μη συμβατότητα των ως άνω θέσεων του ΜΑ1 με την λογική, δεν διέλαθε την προσοχή μου και το γεγονός ότι σε κατοπινά σημεία της αντεξέτασης του σε σχέση με τα πιο πάνω, είχε αναφέρει, αναιρώντας ουσιαστικά τον εαυτό του πως ο ίδιος δεν μπορεί να γνωρίζει κατά πόσο τα όσα σχετικά με τα πιο πάνω αναφέρει στην γραπτή του δήλωση (παρ. 12) ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, καθότι προέρχονται από τα όσα γραπτώς κατήγγειλαν οι δημότες, πλην όμως ο ίδιος τα πιστεύει, γιατί τα λεν οι ίδιοι, προχωρώντας μάλιστα ένα βήμα παραπέρα, για να αναφέρει πως ούτε και ο ίδιος θα ήθελε να ζει εκεί. Η πιο πάνω θέση του ΜΑ1 είναι από μόνη της ολωσδιόλου υπερβολική και αστήρικτη και για πολλαπλούς λόγους προβληματική.
Εντύπωση προκάλεσε και η αναφορά του εν λόγω μάρτυρα κατά την κυρίως εξέταση του, πως η κατ’ ισχυρισμό οχληρία στα επίδικα ακίνητα «υφίσταται μέχρι σήμερα» (εννοώντας προφανώς μέχρι την ημέρα που έδιδε μαρτυρία) όταν ο ίδιος ο μάρτυρας αρχικά είχε αναφέρει πως η τελευταία του επίσκεψη στον χώρο, ήταν αρκετό καιρό προηγουμένως και δεν επισκέφθηκε τον χώρο, προτού προσέλθει στο Δικαστήριο για να προσφέρει μαρτυρία. Το ότι βεβαίως τα επίδικα οχήματα εξακολουθούν να βρίσκονται στα τεμάχια με αρ. 636 και 639 ήταν κάτι που επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Καθ’ ου η αίτηση 2, πλην όμως το γεγονός αυτό, είναι δευτερεύουσας σημασίας αφού ό,τι εξετάζεται, είναι το ακριβές και το αληθές των όσων ο ΜΑ1 ανέφερε. Και η αναφορά του τελευταίου έγινε, χωρίς ο ίδιος να είχε πραγματικά γνώση για το εάν πράγματι, κατά τον χρόνο που έδιδε μαρτυρία, βρισκόντουσαν ακόμη στα επίδικα ακίνητα, τα επίδικα οχήματα. Σημειώνω επίσης, πως ενώ ο ΜΑ1 από την μια ισχυρίστηκε πως η τελευταία του επίσκεψη στα επίδικα τεμάχια, είναι η ημερομηνία που εμφαίνετε στις φωτογραφίες που κατέθεσε (τεκμήριο 3) οι οποίες φέρουν με χειρόγραφο τρόπο ημερομηνίες όπως η 14.03.2025, 17.06.2025 και 20.06.2025, σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του ανέφερε πως ενδεχομένως η τελευταία επίσκεψη που διενήργησε στα επίδικα τεμάχια να ήταν και ένα χρόνο προηγουμένως, προκαλώντας παντελή σύγχυση ως προς το πότε τελικά επισκέφθηκε για τελευταία φορά τον χώρο.
Ούτε καν η αναφορά του ότι ο Αιτητής προχώρησε σε ετοιμασία και αποστολή ειδοποίησης άρσης οχληρίας και προς τους δύο Καθ’ ων η Αίτηση, ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ειδοποίηση άρσης οχληρίας, ως προκύπτει από το τεκμήριο 7, ετοιμάστηκε, απεστάλη και επιδόθηκε στην Καθ’ ης η Αίτηση 1 και πάντως όχι στον Καθ’ ου η αίτηση 2, δια της οποίας η Καθ’ ης η αίτηση 1, καλείτο να άρει την οχληρία «η οποία προκαλείται από την φύλαξη και/ή εναπόθεση και/ή χρήση μηχανοκίνητων οχημάτων». Όλως δε παραδόξως, ενώ η εν λόγω ειδοποίηση αποστέλλεται προς την Καθ’ ης η αίτηση 1, αναφέροντας της πως στα επίδικα τεμάχια υφίσταται οχληρία, (χωρίς να διευκρινίζεται σε τι ακριβώς αυτή συνίσταται, πέραν της πιο πάνω γενικής αναφοράς) σε καμιά ενέργεια καλείται να προβεί η τελευταία και κανένα μέτρο της ζητείται να ληφθεί προς την άρση της, ως ρητώς προνοείται στο άρθρο 92 του Ν. 111/85, το οποίο αποτελεί και την βάση αποστολής της πιο πάνω ειδοποίησης, πέραν από μια γενική αναφορά, να άρει την οχληρία, η οποία επαναλαμβάνω ούτε καν διευκρινίζεται ως προς το τι συνίσταται. Ο λόγος κατά την άποψη μου, που η ειδοποίηση περιείχε τις πιο πάνω γενικές αναφορές περί πρόκλησης οχληρίας προκαλούμενης από τη φύλαξη και/ή εναπόθεση και/ή χρήση μηχανοκίνητων οχημάτων εντός των επιδίκων τεμαχίων, δεν ήταν τυχαίος αφού το όλο πρόβλημα, ήταν ως διαφαίνεται, η ίδια η ύπαρξη των οχημάτων στα επίδικα τεμάχια. Τούτο επιμαρτυρείται και από τις επιστολές που αντάλλαξε ο Αιτητής με τους δικηγόρους των Καθ’ ων η αίτηση. Συγκεκριμένα, ο Αιτητής με επιστολή του ημερομηνίας 11.01.2021 (βλ. τεκμήριο 5.1) η οποία απεστάλη δια μέσω του Δημοτικού Γραμματέα της, φαίνεται να προβαίνει σε ξεκάθαρες αναφορές περί δυσμενούς επιβάρυνσης της εικόνας μιας κατά τα άλλα αμιγώς οικιστικής περιοχής, από την διατήρηση οχημάτων σε συγκεκριμένα τεμάχια γης, στις οδούς Άτλαντος και Αιπείας, προειδοποιώντας από τότε την Καθ΄ ης η Αίτηση 1, περί ενδεχόμενης λήψης μέτρων εναντίον της προς άρση της οχληρίας που κατά τη θέση του δημιουργείτο. Αυτό ήταν και το αντικείμενο όλων των υπολοίπων επιστολών που ακολούθησαν και περιέχονται στο τεκμήριο 5.2.
Με γνώμονα συνεπώς τα πιο πάνω, καθίσταται σαφές, πως η μαρτυρία του ΜΑ1 επί των αμφισβητούμενων γεγονότων, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή και απορρίπτεται.
Στρεφόμενη στον ΜΑ2, σημειώνω πως επίσης μέρος της μαρτυρίας του δεν έχει αμφισβητηθεί. Συγκεκριμένα, δεν αμφισβητήθηκε ότι είναι κάτοικος της οδού Άτλαντος 3 στην Έγκωμη, από το 2005 και πως η Καθ’ ης η αίτηση, είχε αρχικά τοποθετημένα οχήματα ενός του ακινήτου με αρ. εγγραφής 2264, τα οποία αργότερα μετακινήθηκαν στα τεμάχια με αρ. εγγραφής 636 και 639 τα οποία ανήκουν στην Καθ’ ης η Αίτηση 1 και πως μεταξύ αυτών των οχημάτων που αρχικά βρισκόντουσαν στο ακίνητο με αρ. 2264, ήταν και αυτοκίνητα του Καθ’ ου η αίτηση 2 και της ευρύτερης οικογένειας του. Ομοίως, δεν αμφισβητείται και αποτελεί κοινό τόπο, αφού τη θέση τούτη υποστήριξε και ο Καθ’ ου η αίτηση 2 πως ορισμένα εκ των οχημάτων που βρίσκονται πλέον στα ακίνητα με αρ. 636 και 639 τυγχάνει να μετακινούνται, στα πλαίσια των εργασιών της Καθ’ ης η αίτηση 1.
Η ουσία της μαρτυρίας του ΜΑ2, η οποία αποτελεί και αμφισβητούμενο και επίδικο γεγονός, είναι εάν η ίδια η τοποθέτηση των συγκεκριμένων οχημάτων και η μετακίνηση τους από τα πιο πάνω ακίνητα επηρεάζει την ζωή των περιοίκων της περιοχής, μεταξύ των οποίων και ο ΜΑ2, σε βαθμό τέτοιο και με τον τρόπο που ο τελευταίος τον περιέγραψε. Αξιολογώντας την μαρτυρία του επί των πιο πάνω, δεν έχω πειστεί πως τα όσα σχετικά ανέφερε ο ΜΑ2 είναι η πραγματική εικόνα που αναδύεται από την ύπαρξη αυτή καθαυτή των οχημάτων στο χώρο, αλλά και από την μετακίνηση τους. Ολόκληρη η επί τούτου μαρτυρία του ΜΑ2 χαρακτηρίζεται από υπερβολή, αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις και αναφορές οι οποίες δεν βρίσκουν έρεισμα στην λογική, για τους λόγους που πιο κάτω εξηγώ. Μοναδικός σκοπός των πιο πάνω αναφορών, είναι θεωρώ, όπως και του ΜΑ1 η απέλπιδα προσπάθεια υποστήριξης της υπό κρίση αίτησης, μοναδικό έρεισμα της οποίας ως προκύπτει είναι η ίδια η τοποθέτηση των οχημάτων στα επίδικα ακίνητα και τίποτα άλλο, η οποία θα μπορούσε ναι μεν δικαιολογημένα να μην βρίσκει σύμφωνους τους περιοίκους της περιοχής, πλην όμως δεν σημαίνει αυτομάτως ότι προσδίδει οποιοδήποτε νομικό ή πραγματικό έρεισμα στην παρούσα ή ότι θα μπορούσε να συγκαταλεχθεί στις περιπτώσεις εκείνες, που κάτω υπό τις ειδικές προϋποθέσεις που θέτει ο Νόμος και η νομολογία, συνιστούν οχληρία, ως είναι και το αντικείμενο της υπό κρίση αίτησης. Το ότι εξάλλου το πραγματικό και μοναδικό ουσιαστικά πρόβλημα των περιοίκων είναι η ύπαρξη των συγκεκριμένων οχημάτων πέριξ ή κοντά των κατοικιών τους, υποστηρίζεται και από τις ίδιες τις αναφορές του ΜΑ2, ο οποίος ουκ ολίγες φορές, τόσο στην κυρίως εξέταση του όσο και στην αντεξέταση του, εξέφρασε άμεσα ή έμμεσα την δυσαρέσκεια του ιδίου και πρωτίστως ως ανέφερε της συζύγου του ως προς το ότι σε μια «ακριβή» κατά τα άλλα περιοχή, βρίσκονται σταθμευμένα πολλά οχήματα τα οποία δεν ταιριάζουν με την εικόνα και το ύφος των συγκεκριμένων κατοικιών που βρίσκονται στην περιοχή. Οι πιο πάνω θέσεις, αντικατοπτρίζουν πλήρως και το ποια είναι η αντίληψη του ΜΑ2 ως επίσης και ποιο το μέτρο σύγκρισης του, ως προς το τί πραγματικά δημιουργεί στον ίδιο, τη σύζυγο του, όχληση. Ήταν χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε κατά την αντεξέταση του ερωτώμενος τι είναι που εννοεί στην γραπτή του δήλωση, όταν αναφέρεται σε ακαλαισθησία της περιοχής από την ύπαρξη των συγκεκριμένων οχημάτων αφού φαίνεται ωσάν να πρόκειται για εγκαταλελειμμένη περιοχή, το περιεχόμενο της οποίας παραθέτω αυτούσιο:
«E. Όταν λέτε σαν εγκαταλελειμμένη περιοχή δεν έχω αντιληφθεί τι εννοείτε.
Α. Όταν έχεις μία γειτονιά η οποία είναι ζωντανή με κήπους, με αυτοκίνητα, με κίνηση των ενοίκων εκεί και υπάρχει ένας χώρος, όπου έχεις τούτα τα αυτοκίνητα σταματημένα, μεγάλος χώρος, 2 οικόπεδα, πρώτα από όλα δεν ταιριάζει με το ύφος της οικιστικής περιοχής εκεί. Αισθητικά δεν ταιριάζει, διότι έχεις σπίτια με κήπους, είναι καλά σπίτια, δεν είναι εύκολο να κτίσεις σπίτι εκεί, είναι αρκετά περίπλοκη διαδικασία και υπάρχει ένας χώρος δίπλα που είναι τούτα τα συγκεντρωμένα τα αυτοκίνητα που είτε αλλάζουν είτε κινούνται, είναι μονίμως τόσα πολλά.
E. Συμφωνείτε μαζί μου ότι είναι καινούργια αυτοκίνητα, δεν είναι παλιοσίδερα. Αγιομένα αυτοκίνητα.
A. Ναι. Δεν είναι... είναι αυτοκίνητα λειτουργήσιμα.
E. Ευπαρουσίαστα εννοώ, δεν είναι παλιοσίδερα, συμφωνείτε;
A. Συμφωνώ.
E. Δηλαδή θέλετε να μας πείτε η μισή Λευκωσία που είναι γεμάτη parking υπάρχει ακαλαισθησία; δεν μιλώ για τη σκόνη, σαν παρουσία, η μισή Λευκωσία είναι parking.
A. Πάνω σε τούτο, το μόνο πράγμα που έχω να πω είναι ότι τούτα τα αυτοκίνητα είναι εκεί μέσα στην οικιστική περιοχή και δεν είναι όμορφα.»
(έμφαση δοθείσα)
Τώρα, στο προσκήνιο έθεσε και την ισχυριζόμενη ανησυχία του ιδίου όπως και των υπολοίπων περιοίκων ως ανέφερε, σε σχέση με τον σοβαρό κίνδυνο πυρκαγιάς που ελλοχεύει κατά την άποψη τους, από την τοποθέτηση των συγκεκριμένων οχημάτων στους χώρους που ευρίσκονται. Επί τούτου, αναφέρω καταρχάς, πως τέτοιο ζήτημα, δεν απασχολεί την παρούσα και εν πάση περιπτώσει δεν διαβλέπω πως σχετίζεται με τα των ζητημάτων οχληρίας που πραγματεύεται η παρούσα. Κατά δεύτερο, καμιά μαρτυρία έχει προσκομιστεί ως προς το ότι τέτοιος κίνδυνος είναι υπαρκτός. Πρόκειται για την πεποίθηση του ΜΑ2, την οποία μάλιστα στηρίζει στην γραπτή του δήλωση επί του ότι υπάρχει άγρια βλάστηση στον χώρο η οποία δύναται να προκαλέσει πυρκαγιά. Την ίδια στιγμή, αποδέχθηκε κατά την αντεξέταση του πως τα επίδικα τεμάχια, καθαρίζονται από τους Καθ’ ων η αίτηση και πως διατηρούνται σε καθαρή κατάσταση, αναφέροντας μάλιστα πως είχε την εντύπωση πως τον καθαρισμό αυτό τον διενεργούσε ο Αιτητής. Θέσεις συγκρουόμενες μεταξύ τους αλλά και μη συνάδουσες με την λογική.
Λόγος έγινε και για πρόκληση θορύβων, καυσαερίων και σκόνης από την μετακίνηση οχημάτων οι οποίες παρομοίως, βρίσκω πως είναι παντελώς αυθαίρετες και έξω από κάθε λογική, με τον τρόπο που τέθηκαν από τον ΜΑ2. Ως προς τους θορύβους, αποτέλεσε μάλιστα θέση του εν λόγω μάρτυρα πως λόγω του ότι προκαλούνται «αναπάντεχοι» θόρυβοι, δεν μπορούν να προσκαλέσουν άτομα στο σπίτι τους και αναγκάζονται να περιορίσουν τον τρόπο που απολαμβάνουν την περιουσία τους. Το ποιοι ωστόσο είναι αυτοί οι θόρυβοι, οι οποίοι μάλιστα να είναι αναπάντεχοι, δεν είναι πλήρως κατανοητό αφού ούτε και μετά την παρέμβαση του Δικαστηρίου κατόρθωσε να μεταφέρει ο ΜΑ2 το τί είναι ακριβώς που εννοούσε. Εξ όσων προέκυψε από την αντεξέταση του επί του προκείμενου ζητήματος ο ΜΑ2 θεωρεί πως το ξεκίνημα των οχημάτων, είναι που προκαλεί ενόχληση στον ίδιο, στην σύζυγο του και στην γειτονιά, αφού μετακινούνται τακτικά. Ιδιαιτέρως εκείνων που ήταν σταματημένα για καιρό και το πρώτο τους ξεκίνημα, είναι πιο θορυβώδες σε σχέση με άλλα. Ανέφερε μάλιστα, πως από το ξεκίνημα των οχημάτων ο ίδιος όταν κοιμάται ξυπνά. Το γιατί ωστόσο δεν μπορούν να προσκαλέσουν στο σπίτι τους άτομα και δεν μπορούν να απολαύσουν όπως οι ίδιοι επιθυμούν την περιουσία τους, δεν το εξήγησε και ούτε και είναι κατανοητό, όπως μη κατανοητό είναι και το πώς από την μετακίνηση ενός ή περισσοτέρων οχημάτων, δημιουργείται στην ατμόσφαιρα σκόνη και μάλιστα «αποπνικτική», η οποία δυσχεραίνει τη ζωή τους και καυσαέρια που επηρεάζουν επιβλαβώς την υγεία τους, ως χαρακτηριστικά ο ίδιος ανέφερε.
Οι πιο πάνω, παράλογες και αστήρικτες κατά τα άλλα επιστημονικά, θέσεις καταδεικνύουν εμφανώς την αναξιοπιστία του μάρτυρα, του οποίοι καμιά θέση ή αναφορά ως προς τα αμφισβητούμενα γεγονότα έπεισε. Επισφράγιση του παράλογου των όσων ανέφερε, αλλά και του εύρους αυτών αποτελεί και το εξής. Ο μάρτυρας δεν δίστασε να αναφέρει πως πέραν των πιο πάνω, όταν τα οχήματα μετακινούνται από τα τεμάχια στα οποία βρίσκονται και είναι ημέρες που παρατηρείται βροχόπτωση, μετακινείται τόση λάσπη και σκόνη στον δρόμο, αφού το δάπεδο στο οποίο είναι σταθμευμένο είναι από χώμα, που όταν ο ίδιος περνά απ’ έξω, «αναγκάζεται» να κουβαλήσει όλη εκείνη την λάσπη στους τροχούς του αυτοκινήτου του και ακολούθως στο σπίτι του και είναι αναγκασμένος να πλένει το αυτοκίνητο του κάθε 2 ημέρες.
Σημειώνω πως πέραν από το ότι το σύνολο των πιο πάνω θέσεων είναι κατά την άποψη μου παράλογες, δεν υποστηρίζονται και από πουθενά και δη, από τα παράπονα στα οποία ο ίδιος ο ΜΑ2 έκανε επίκληση, για να καταδείξει πως για όλα τα παραπάνω, είχε παραπονεθεί τόσο ο ίδιος, όσο και οι λοιποί περίοικοι σημειώνοντας και επαναλαμβάνοντας πως ουδείς εξ αυτών προσήλθε στο Δικαστήριο να καταθέσει. Σε κανένα από τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, δεν εντοπίζεται ο παραμικρός ισχυρισμός σε σχέση με τα πιο πάνω, πλην της έκφρασης ανησυχίας περί πρόκλησης πυρκαγιάς, η οποία σε κάθε περίπτωση, είναι παντελώς εκτός του επιδίκου πλαισίου της παρούσας και εν πάση περιπτώσει αστήρικτη από οποιαδήποτε μαρτυρία.
Ανεξάρτητα δε με τα πιο πάνω, η ανειλικρίνεια του ΜΑ2 καταδεικνύεται και από το γεγονός ότι ενώ αρχικά στην κυρίως εξέταση του είχε αναφέρει πως τον Καθ’ ου η αίτηση 2 τον γνώρισε μόνο «ακουστά», στην πορεία της μαρτυρίας του και ειδικότερα κατά την αντεξέταση του, διαφάνηκε όχι μόνο ότι γνώριζε τον Καθ’ ου η αίτηση προσωπικά, αλλά και ότι είχε επικοινωνία μαζί του όχι μια αλλά περισσότερες φορές, αποφεύγοντας να αποκαλύψει πως όχι μόνο τον γνώριζε, αλλά και πως είχαν κατ’ ιδίαν συζητήσεις, γεγονότα που παραδέχθηκε μόνο όταν, όταν του υποδείχθηκε συγκεκριμένο μήνυμα (τεκμήριο 11) το οποίο αποδέχθηκε πως απέστειλε ο ίδιος στον Καθ’ ου η αίτηση 2 και από το περιεχόμενο του οποίου προκύπτει αβίαστα, ότι δεν ήταν και η μοναδική φορά που οι δύο τους είχαν επικοινωνία.
Για τους παραπάνω λόγους, κρίνω πως ούτε η μαρτυρία του ΜΑ2 μπορεί να γίνει αποδεκτή, σε σχέση με τα αμφισβητούμενα γεγονότα, την οποία απορρίπτω και ως αναξιόπιστη.
Η μόνη αξιόπιστη, λογική και συνεκτική σε περιεχόμενο μαρτυρία που έχει προσφερθεί, είναι κατά την άποψη μου η μαρτυρία του Καθ’ ου η αίτηση 2. Καμιά αντίφαση εντοπίζεται στην μαρτυρία του, οι θέσεις του ήταν σταθερές και λογικές, χωρίς καμιά διάθεση να αποκρύψει ή να διαστρεβλώσει γεγονότα. Ενδεικτικό της ειλικρίνειας του ήταν και το ότι αποδέχθηκε ότι τα οχήματα μετακινούνται από τον χώρο που είναι σταθμευμένα, χωρίς να αποκλείσει το ενδεχόμενο να ακούγεται κάποιος θόρυβος από το ξεκίνημα τους όχι όμως στο επίπεδο που οι μάρτυρες εκ μέρους του Αιτητή ανέφεραν και πάντως όχι σε επίπεδα τέτοια που να προκαλείται οχληρία. Μέρος των όσων ανέφερε τόσο κατά την κυρίως εξέταση του, όσο και στην αντεξέταση του, παρέμειναν αναντίλεκτα, χωρίς να αμφισβητηθεί επί των όσων προέβαλε, τα οποία εν πάση περιπτώσει, συνάδουν εν πολλοίς και με την έγγραφη μαρτυρία.
Συγκεκριμένα, δεν έχει αμφισβητηθεί ότι είναι ο διευθυντής της Καθ’ ης η αίτηση 1, η οποία είναι νόμιμα εγγεγραμμένη και ασχολείται με την ενοικίαση οχημάτων ανά το Παγκύπριο από το 1976 ως επίσης και ότι είναι η ιδιοκτήτρια των ακινήτων με αρ. εγγραφής 4/713, τεμάχιο 636 και 4/716, τεμάχιο 639, Φ/Σχ. ΧΧΙ/53W2. Toύτα εξάλλου, αποτελούν και μέρος των κοινών θέσεων των μερών.
Επίσης, δεν αμφισβητήθηκε ως προς το ότι τα παραπάνω τεμάχια βρίσκονται επί της οδού Άτλαντος και όχι στην Λεωφόρο Αιπείας, ως λανθασμένα αναφέρεται στην αίτησης καθώς και ότι γίνεται καθαρισμός τους με αποτέλεσμα να διατηρούνται σε καλή και καθαρή κατάσταση. Το ότι μεριμνούν εν πάση περιπτώσει για τον εν λόγω καθαρισμό των επιδίκων τεμαχίων, υποστηρίζεται τόσο από τα τεκμήρια 13.1-13.3 που κατέθεσε ο Καθ’ ου η αίτηση 2 προς επίρρωση της θέσης του τα οποία αποτελούν αποδείξεις πληρωμών υπηρεσιών καθαρισμών οικοπέδων, οι οποίες ουδέποτε αμφισβητήθηκε πως αφορούν τα επίδικα οικόπεδα, όσο και από τις ίδιες τις φωτογραφίες των εν λόγω ακινήτων, στις οποίες εμφαίνετε η καθαριότητα του χώρου. Βεβαίως, δεν διαλανθάνει την προσοχή μου ότι πρόκειται για τρείς συνολικά αποδείξεις πληρωμής οι οποίες αφορούν τα έτη 2023-2025 συμπεριλαμβανομένων και πως προκύπτει πως η πιο πάνω ενέργεια γίνεται μια φορά ετησίως, πλην όμως αποδέχομαι σε περαιτέρω καθαρισμό προβαίνουν και οι ίδιοι, όταν το κρίνουν πρέπων αφού εξάλλου, η αναφορά του αυτή παρέμεινε αναντίλεκτη.
Ως προς την θέση του ότι μεταξύ των οχημάτων βρίσκονται και υβριδικά οχήματα τα οποία εν πάση περιπτώσει δεν προκαλούν θόρυβο κατά το ξεκίνημα τους, επίσης δεν έχει αμφισβητηθεί. Άλλωστε, αποτέλεσε θέση που και ο ίδιος ο ΜΑ2 είχε αποδεχθεί, όπως και ο ΜΑ1 οι οποίοι αμφότεροι υποστήριξαν πως μεταξύ των οχημάτων, βρίσκονται και οχήματα που δεν είναι υβριδικά και τα οποία προκαλούν θόρυβο στο ξεκίνημα τους. Η πιο πάνω θέση, υπεβλήθηκε και στον ΜΚ ο οποίος ειλικρινώς αποδέχθηκε πως υπάρχουν και τέτοια, των οποίων όμως ο όποιος θόρυβος, είναι εντός των επιτρεπόμενων ορίων. Σημειώνω βέβαια, ότι στην ένορκη δήλωση του ο ΜΚ, αναφέρθηκε πως όλα τα οχήματα είναι υβριδικά ενώ στην αντεξέταση του αποδέχθηκε πως υπάρχουν και μη υβριδικά οχήματα στον χώρο, πλην όμως κρίνω πως αυτή η τόσο επουσιώδης αντίφαση, δεν είναι δείκτης αναξιοπιστίας του μάρτυρα.
Ως προς την θέση που του υπεβλήθη ότι λόγω του χωμάτινου δαπέδου των οικοπέδων, όταν τα οχήματα μετακινούνται δημιουργείται σκόνη, κρίνω απολύτως εύλογη την απάντηση που έδωσε, ότι δηλαδή δεν είναι υπόψη του οποιαδήποτε έρευνα που να καταδεικνύει ότι η όποια σκόνη δημιουργείται είναι από την μετακίνηση των οχημάτων και πέραν από τα όποια αποδεκτά όρια και κατά δεύτερο πως δεν θα μπορούσε να ισχύει η θέση αυτή, με δεδομένο το ότι τα οχήματα μετακινούνται με πολύ χαμηλή ταχύτητα και σε πολύ μικρή απόσταση, παράγοντες που ουσιαστικά, δεν δικαιολογούν το ανασήκωμα σκόνης. Σε κάθε δε περίπτωση, ως ανέφερε, στην ίδια γειτονιά διαμένει και ο ίδιος και ο αδελφότεκνος του και κανένας δεν αντιμετώπισε οποιοδήποτε πρόβλημα. Ούτε και η θέση του αυτή αμφισβητήθηκε όπως ούτε και το ότι στο δικό του σπίτι στο οποίο κατοικεί από το 1993, τα παράθυρα είναι πάντα ανοικτά και δεν έχει δει ποτέ σε κανένα σπίτι της συγκεκριμένης γειτονιάς να απλώνονται ρούχα.
Ως προς το ότι ο Αιτητής έλαβε παράπονο για πρόκληση οχληρίας, εξήγησε πειστικά πως το αρχικό παράπονο που έλαβε ο Αιτητής, ήταν ότι ο ίδιος δεν είχε δικαίωμα να παρκάρει τα οχήματα της Καθ’ ης η αίτηση 1, στους χώρους που αρχικά βρίσκονταν στην συγκεκριμένη γειτονιά, επειδή δεν του ανήκαν. Του ζητήθηκε ως ανέφερε, από τον Ζ.Κ. (ο οποίος εξ όσων προκύπτει ήταν ο τότε Δήμαρχος του Αιτητή) να του παρουσιάσει ενοικιαστήριο έγγραφο, το οποίο του κοινοποίησε. Κατόπιν που προσκομίστηκε το εν λόγω ενοικιαστήριο έγγραφο, τους αναφέρθηκε από το ίδιο πρόσωπο πως προκαλούσαν οχληρία γεγονός το οποίο αρνήθηκαν αφού καμιά μελέτη είχε γίνει για εκπομπή θορύβου ή σκόνης, πέραν του επιτρεπόμενου ορίου. Παρόλα αυτά και επειδή τα παράπονα συνεχίζονταν, με ενέργειες της Καθ’ ης η αίτηση 1, αγοράστηκε οικόπεδο εκτός της συγκεκριμένης περιοχής και εντός της περιοχής ΣΟΠΑΖ, προκειμένου να μετακινηθούν μερικά οχήματα από αυτά που βρίσκονταν στο επίδικο, πλην όμως επειδή στο συγκεκριμένο οικόπεδο που αγοράστηκε, εντοπίστηκε παράνομος υποσταθμός, αναμένουν από την Αρχή Ηλεκτρισμού την μετακίνηση του και επιπλέον βρίσκεται εν εξελίξει η διαδικασία εξασφάλισης σχετικών αδειών, οι οποίες ωστόσο καθυστερούν, όχι από ευθύνη των ιδίων αλλά λόγω του χρονοβόρου των διαδικασιών του κυπριακού συστήματος αδειοδότησης. Οι πιο πάνω θέσεις, επιβεβαιώνονται εν πολλοίς, από το τεκμήριο 5 και ειδικότερα τις επιστολές ημερομηνιών 08.03.2021, 12.04.2021 και 23.06.2023 από τις οποίες διαφαίνεται πως πράγματι, τέτοια συνάντηση έγινε με το Ζ.Κ. που ήταν ο τότε Δήμαρχος Έγκωμης, ότι τέτοιο ενοικιαστήριο προσκομίστηκε καθώς και ότι ακολούθησαν οι ενέργειες που ο ΜΚ ανέφερε. Οι πιο πάνω αναφορές του ΜΚ έγιναν κατά την αντεξέταση του, χωρίς σε κανένα σημείο να συμβουλευθεί οποιοδήποτε έγγραφο. Τα όσα σχετικά με τα πιο πάνω ανέφερε, ούτε καν στην κυρίως εξέταση του τέθηκαν και απαντήθηκαν με αυθόρμητο τρόπο, σταθερό και πειστικό, όταν ερωτείτο από τον συνήγορο των Αιτητών, περί των παραπόνων που έλαβε ο τελευταίος.
Δεν έχω εντοπίσει σε κάθε περίπτωση, καμιά απολύτως αντίφαση στην μαρτυρία του ΜΚ και είμαι πεπεισμένη, πως τα όσα ανέφερε αντικατοπτρίζουν πλήρως τα όσα γεγονότα περιβάλλουν την παρούσα. Η μαρτυρία επομένως του τελευταίου, γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της και τα όσα ανέφερε τα ανάγω και σε ευρήματα του Δικαστηρίου.
Παρά την απόρριψη της μαρτυρίας που προσφέρθηκε από μέρους του Αιτητή, προχωρώ να εξετάσω κατά πόσο η τοποθέτηση των οχημάτων στα ακίνητα με αρ. 636 και 639 του, Φ/Σχ. ΧΧΙ/53 καθώς και οι περιστάσεις υπό τις οποίες αυτά είναι σταθμευμένα, μπορούν να αποτελέσουν οχληρία, εν τη εννοία του Νόμου αφού τούτα αποτελούν μεταξύ άλλων, ευρήματα του Δικαστηρίου.
Προτού εξετάσω την ουσία του ζητήματος, εξετάζω κατά προτεραιότητα την εισήγηση του δικηγόρου των Αιτητών, πως το Δικαστήριο, δεν μπορεί παρά να αποφασίσει πως αποτελούν οχληρία, με δεδομένο το ότι η οχληρία διαπιστώθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο του Αιτητή, γνωστοποιήθηκε στους Καθ’ ων η αίτηση και κανένα διάβημα έλαβαν σε σχέση με αυτήν. Είναι η θέση του κ. Δράκου, ότι η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου να κηρύξει μια κατάσταση πραγμάτων ως οχληρία, αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη, ακύρωση της οποίας χωρεί μόνο στο αρμόδιο Διοικητικό Δικαστήριο, διάβημα το οποίο δεν έλαβαν οι Καθ’ ων η αίτηση, με αποτέλεσμα η εν λόγω απόφαση να βρίσκεται σε ισχύ και να δεσμεύει το παρών δικαστήριο, αφού περιβάλλεται με το τεκμήριο νομιμότητας. Την θέση του αυτή, την στηρίζει επί του ότι, η εν λόγω απόφαση, λαμβάνεται από διοικητικό όργανο που εν προκειμένω είναι το Δημοτικό Συμβούλιο, η οποία καθορίζει μονομερώς τι πρέπει να ισχύσει σε μια συγκεκριμένη περίπτωση.
Η πιο πάνω προσέγγιση καίτοι ενδιαφέρουσα, δεν με βρίσκει σύμφωνη. Έχω ανατρέξει καταρχάς στην νομολογία και δεν έχω εντοπίσει καμιά άλλη απόφαση που να έχει πραγματευτεί το συγκεκριμένο ζήτημα. Εξετάζοντας την ουσία της πιο πάνω θέσης και με γνώμονα το τι με βάση την νομολογία εξετάζεται προκειμένου μια διοικητική πράξη να θεωρείται εκτελεστή, καταλήγω πως εν προκειμένω, η συγκεκριμένη ειδοποίηση άρσης οχληρίας, δεν μπορεί να αποτελεί τέτοια.
Στην απόφαση Niazi v. Δημοκρατίας (2009) 3 Α.Α.Δ.218, εν σχέση με το τι συνιστά εκτελεστή διοικητική πράξη, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα σχετικά:
«Πράξη, για να είναι εκτελεστή θα πρέπει να είναι (α) προϊόν άσκησης εκτελεστικής ή διοικητικής λειτουργίας, (β) από όργανο, αρχή ή πρόσωπο, (γ) το όργανο να ενεργεί στη σφαίρα του δημοσίου και όχι του ιδιωτικού δικαίου και (δ) να παράγει νομικά αποτελέσματα με άμεση νομική ισχύ.
.
Στην δε, απόφαση Κώστας Κυπριανού κ.α. ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω του Υπουργείου Εσωτερικών, (1994) 4 ΑΑΔ 871 αναφέρθηκαν επίσης τα εξής:
«Εκτελεστή, είναι μια πράξη με την οποία εκφράζεται η βούληση ενός διοικητικού οργάνου και η οποία αποσκοπεί στην παραγωγή έννομου αποτελέσματος, με το οποίο να δημιουργείται, τροποποιείται ή καταργείται μια υπάρχουσα νομική κατάσταση, δηλαδή ένα δικαίωμα ή μια υποχρέωση διοικητικού χαρακτήρα. Επίσης, θα πρέπει να είναι δυνατή η άμεση εκτέλεσή της, διά της διοικητικής οδού. Σχετικές με την εκτελεστότητα και τις αρχές που διέπουν το θέμα είναι οι υποθέσεις Hadjipanayi v. The Municipal Committee of Nicosia (1974) 3 C.L.R.366, 375, Kolokassides v. Republic (1965) 3 C.L.R.542, 551 και Ινστιτούτου Εγκεκριμένων Λογιστών Κύπρου ν. Δημοκρατίας, Αναθεωρητική Έφεση αρ. 888, ημερομηνίας 16/7/92.»
Στην παρούσα, παρόλο που φαινομενικά η ειδοποίηση άρσης οχληρίας που αποστάλθηκε από τον Αιτητή φέρει πράγματι χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας διοικητικής πράξης αφού είναι προϊόν διοικητικής λειτουργίας και εκδίδεται από διοικητικό όργανο το οποίο ενεργεί στην σφαίρα της δημόσιας λειτουργίας του, εντούτοις, κανένα αποτέλεσμα παράγει και καμιά νομική κατάσταση δημιουργεί, τροποποιεί ή καταργεί, δίχως άλλο. Το γεγονός δε ότι δίδεται εκ του Νόμου η εξουσία στο συμβούλιο να εισέλθει στο υποστατικό στο οποίο κατά την γνώμη του υφίσταται οχληρία και να λάβει οποιαδήποτε μέτρα προς την άρση της, δεν μπορεί να θεωρηθεί πως ικανοποιεί το κριτήριο του να είναι εκτελεστή η πράξη δια της διοικητικής οδού, χωρίς να κρίνεται αναγκαία η λήψη οποιουδήποτε άλλου διαβήματος αφού στο ίδιο άρθρο του νόμου (βλ. άρθρο 93 του Ν.111/1985) όπως και στο επόμενο (βλ. σχετικά άρθρο 94 του Ν.111/1985), καθίσταται σαφές πως για να υποχρεωθεί το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται η ειδοποίησης να συμμορφωθεί, θα πρέπει να εξασφαλιστεί σχετικό διάταγμα, νοουμένου ότι το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι τέτοια οχληρία υφίσταται.
Αποτελεί επομένως κρίση μου, πως η ειδοποίηση άρσης οχληρίας που επιδόθηκε στους Καθ’ ων η αίτηση, δεν αποτελεί εκτελεστή διοικητική πράξη και ούτε σαφώς το Δικαστήριο δεσμεύεται από την όποια απόφαση έλαβε το Διοικητικό συμβούλιο του Αιτητή.
Στρέφομαι συνεπώς στο κατά πόσο κατά πόσο η τοποθέτηση των οχημάτων στα ακίνητα με αρ. 636 και 639 του Φ/Σχ. ΧΧΙ/53 καθώς και οι περιστάσεις υπό τις οποίες αυτά είναι σταθμευμένα, μπορούν να αποτελέσουν οχληρία, εν τη εννοία του Νόμου.
Σύμφωνα με το άρθρο 91 του Ν.111/1985 και δη των υποπαραγράφων (α), (δ) και (ιβ) που η πλευρά των Αιτητών εδράζει την αίτηση της, ως διευκρινίστηκε από τον συνήγορο τους:
«Διά τoυς σκoπoύς τoυ παρόvτoς Νόμoυ, τα ακόλoυθα θεωρoύvται ως oχληρίαι αι oπoίαι δύvαvται vα εκδικάζωvται κατά τov υπό τoυ παρόvτoς Νόμoυ πρoβλεπόμεvov τρόπov:
(α) Οιαδήπoτε υπoστατικά εις τoιαύτηv κατάστασιv ώστε vα συvιστoύv oχληρίαv ή vα είvαι επιβλαβή εις τηv υγείαv.
[...]
(δ) oιovδήπoτε φυτόv, είτε αυτoφυές είτε μη, oιαδήπoτε συσσώρευσις, εvαπόθεσις, τoπoθέτησις, διατήρησις ή εvαπoθήκευσις oιoυδήπoτε αvτικειμέvoυ ή πράγματoς εις oιovδήπoτε δημόσιov ή ιδιωτικόv χώρov τα oπoία απoτελoύv oχληρίαv ή είvαι επιβλαβή εις τηv υγείαv ή δημιoυργoύv ακαλαισθησίαv ή είvαι επιζήμια διά τας αvέσεις της περιoχής ή είvαι εvδεχόμεvov vα επηρεάσoυv τηv ασφάλειαv oιoυδήπoτε πρoσώπoυ.
[...]
(ιβ) oιovδήπoτε έτερov πράγμα, αvτικείμεvov, υπoστατικόv, πράξις ή παράλειψις τo oπoίov ή η oπoία δυvάμει τoυ παρόvτoς Νόμoυ ή oιoυδήπoτε Δημoτικoύ καvovισμoύ εκδιδoμέvoυ δυvάμει αυτoύ συvιστά oχληρίαv:
Νoείται ότι oυδεμία πoιvή επιβάλλεται εις oιovδήπoτε πρόσωπov εv σχέσει πρoς oιαvδήπoτε συσσώρευσιv ή εvαπόθεσιv αvαγκαίαv διά τηv απoτελεσματικήv διεξαγωγήv oιασδήπoτε εργασίας ή κατασκευής, εάv απoδειχθή πρoς ικαvoπoίησιv τoυ δικαστηρίoυ ότι η τoιαύτη συσσώρευσις ή εvαπόθεσις παρέμειvε μόvov διά τov αvαγκαίov πρoς διεξαγωγήv της εργασίας ή κατασκευής χρόvov, και ότι ελήφθησαv όλα τα διαθέσιμα μέσα διά τηv παρεμπόδισιv της πρoκλήσεως βλάβης εις τηv δημoσίαv υγείαv ή διά τηv ασφάλειαv ή τας αvέσεις τωv κατoίκωv της περιoχής, ή διά τηv καλαισθησίαv της περιoχής.»
Με βάση τις αποφάσεις Ζenios Closures Ltd v Δήμου Λεμεσού (1992) 2 ΑΑΔ 380, Παναγιώτης Κατσαντώνη ν. Δήμου Λευκωσίας, Ποιν. Εφ. 99/17, 28.03.2018, ECLI:CY:AD:2018:B135 και Γεώργιος Μιχαήλ Χατζηαντώνη ν Δήμου Πέγειας (2013) 2 ΑΑΔ 307, για να εκδοθεί από το Δικαστήριο διάταγμα άρσης της οχληρίας πρέπει να πληρούνται οι κάτωθι προϋποθέσεις:
(α) Λήψη πληροφορίας και/ή παραπόνου για την ύπαρξη οχληρίας.
(β) Επίδοση ειδοποίησης από το Δημοτικό Συμβούλιο ή από το Δήμαρχο με την οποία το πρόσωπο που προκαλεί την οχληρία ή ανέχεται αυτή να εντέλλεται να άρει την οχληρία εντός της καθορισμένης προθεσμίας.
(γ) Το πρόσωπο προς το οποίο έχει επιδοθεί η ειδοποίηση να παραλείπει να συμμορφωθεί.
(δ) Το Δικαστήριο να ικανοποιηθεί ότι κατά το χρόνο έκδοσης του Διατάγματος υφίσταται οχληρία ή ότι αύτη παρά τo γεγovός ότι ήρθη είvαι εvδεχόμεvov vα επαvαληφθεί.
Ως προς το τι δύναται να συνιστά οχληρία και πως αυτή αποδεικνύεται, καθοδήγηση θεωρώ πως μπορεί να αντληθεί από τα όσα λέχθηκαν στην υπόθεση Κωνσταντίνου Σάββας ν. Αστυνομίας (1998) 2 Α.Α.Δ. 216, η οποία αφορούσε το αδίκημα της δημόσιας οχληρίας κατά παράβαση του άρθρου 187 του Κεφ. 154 εφόσον ως λέχθηκε η κοινή οχληρία, είναι όρος ταυτόσημος με τη δημόσια οχληρία, χωρίς οι δύο έννοιες να διατηρούν οποιαδήποτε διαφοροποίηση. Στην εν λόγω απόφαση, λέχθηκαν τα ακόλουθα σχετικά:
«[…] Πρέπει να είναι οχληρία που βλάπτει το κοινό. Το κοινό αντιπροσωπεύει περισσότερο από ένα άτομα.
[..]
Η επίδικη κατηγορία της κοινής οχληρίας εδράζεται πάνω στο άρθρο 186* του Κεφ. 154. Διακρίνεται από την ιδιωτική οχληρία. Η διάκριση καταγράφεται ως πιο κάτω στον "Russell on Crime", 12η έκδοση, Τόμος 2, σελ. 1387:
"Η οχληρία ή η ενόχληση σημαίνει οτιδήποτε το οποίο προκαλεί βλάβη, στενοχωρία ή ζημιά. Οι οχληρίες είναι δύο ειδών: δημόσια ή κοινή οχληρία η οποία επηρεάζει ουσιωδώς το κοινό, και αποτελεί ουσιώδη ενόχληση για όλους τους υπηκόους .... και ιδιωτική οχληρία η οποία μπορεί να προσδιοριστεί σαν οτιδήποτε το οποίο προκαλεί ουσιαστική ανησυχία και ενόχληση, σε οποιοδήποτε άτομο κατά την χρήση για συνηθισμένους σκοπούς της κατοικίας του ή της περιουσίας του."**
Συμφωνούμε, επομένως, με τη θέση της υπεράσπισης ότι η κοινή οχληρία εξομοιώνεται με τη δημόσια οχληρία. Σύμφωνα με τον Russell (πιο πάνω), σελ. 1405-1406, "δημόσια οχληρία μπορεί να προκληθεί από καπνό, δυσοσμία, ή κακοσμία, αν από μόνες τους ή σε συνδυασμό δημιουργούν αισθητή δημόσια ενόχληση ή βλάβη στην υγεία. Αν υπάρχουν οσμές ενοχλητικές για τις αισθήσεις αυτό είναι αρκετό γιατί οι περίοικοι έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν τον καθαρό αέρα".
Ερχόμαστε τώρα στο μέρος του λόγου της έφεσης που σχετίζεται με την επάρκεια της μαρτυρίας. Το θέμα το πραγματεύεται ο Archbold "Criminal Pleading Evidence and Practice", 42α έκδοση, παραγ. 27-50:
"Πρέπει να αποδειχθεί ότι η οσμή ήταν είτε επιβλαβής στην υγεία ή τόσο ενοχλητική ώστε να αφαιρεί με αισθητό τρόπο από την απόλαυση της ζωής και περιουσίας στην περιοχή της. Δεν είναι αναγκαίο για τις οσμές να είναι επιβλαβείς στην υγεία. Είναι αρκετό αν είναι ενοχλητικές για τις αισθήσεις: Bishop Auckland L.B. v. Bishop Auckland Iron Co. [1882] 10 Q.B.D. 138, Betts v. Penge U.D.C. [1942] 2 K.B. 154. Πρέπει επίσης να αποδειχθεί ότι πρόκειται για κατοικημένη περιοχή, ή κοντά σε υπεραστικό δρόμο γιατί το κατά πόσο είναι οχληρία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον αριθμό των κατοίκων και την συγκέντρωση κόσμου στην συγκεκριμένη περιοχή, το οποίο αποτελεί ζήτημα πραγματικό που αποφασίζεται από τους ενόρκους: R. v. White and Ward [1757] 1 Burr. 333."*
Στην παρούσα υπόθεση είχαμε μαρτυρία, ότι στην περιοχή εκείνη υπάρχει το κτίριο της Αρχής Βιομηχανικής Κατάρτισης, όπου εργάζονται δεκάδες άτομα, η εκκλησία του Αποστόλου Βαρνάβα και άλλες ιδιωτικές κατοικίες και ότι η δυσοσμία από τα επίδικα λύματα σε εκείνη την περιοχή ήταν αισθητή, ενοχλητική και ανυπόφορη. Η μαρτυρία αυτή ικανοποιεί τις πιο πάνω προϋποθέσεις της νομολογίας. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η σχετική μαρτυρία δεν προέρχεται από μόνο ένα άτομο - τον Αστ. Χρυσάνθου - αλλά και από τους Μ.Κ. 1 και 2, κρίνουμε πως δεν είναι απαραίτητο όπως η μαρτυρία προέρχεται από πολλά άτομα. Αυτό που έχει σημασία είναι η ποιότητα της μαρτυρίας. Εφόσον η μαρτυρία περιέχει τα στοιχεία που αναφέρονται πιο πάνω, ο αριθμός των μαρτύρων δε διαδραματίζει οποιοδήποτε ρόλο. Ο σχετικός λόγος έφεσης δεν ευσταθεί.»
Εν προκειμένω, δεν έχει αμφισβητηθεί ότι η παρουσία των εν επίδικων οχημάτων στα τεμάχια τα οποία είναι τοποθετημένα, προκάλεσε την αντίδραση μερίδας των περιοίκων οι οποίοι υπέβαλαν παράπονο στον Αιτητή και ζήτησαν την μετακίνηση τους. Απόρροια δε των εν λόγω παραπόνων, ήταν η αποστολή από μέρους του Αιτητή, ειδοποίησης άρσης οχληρίας προς την Καθ’ ης η αίτηση 1, χωρίς σε κανένα σημείο να αμφισβητηθεί πως αυτή ήταν σύννομη και με βάση την διαδικασία που ρητά προβλέπεται στο άρθρο 92 του Νόμου 111/1985. Το ότι ωστόσο ακολουθήθηκε κατά τον ενδεδειγμένο τρόπο η πιο πάνω διαδικασία και δη το ότι κηρύχθηκε από το Δημοτικό Συμβούλιο η κατάσταση στα ακίνητα ως Δημόσια Οχληρία, δεν εξυπακούει και άνευ ετέρου πως πράγματι υφίστατο τέτοια αφού αυτό δύναται να αποφασιστεί, λαμβανομένων υπόψη των όσων έχουν εξαχθεί ως ευρήματα από το Δικαστήριο. Είμαι της άποψης ότι, με δεδομένο το ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη και αποδεκτή μαρτυρία ότι η εναπόθεση των επίδικων οχημάτων στον χώρο προκαλεί με οποιοδήποτε τρόπο βλάβη είτε στην υγεία, είτε στην ασφάλεια, ή παρεμβαίνει στην απόλαυση οποιουδήποτε δικαιώματος οποιουδήποτε προσώπου, δεν υπάρχει τίποτε που να μπορεί να οδηγεί στο συμπέρασμα πως στα επίδικα ακίνητα υφίσταται οποιουδήποτε είδους οχληρία και ειδικότερα, δημόσια οχληρία. Οι πράξεις των Καθ’ ων η αίτηση, δεν έχει αποδειχθεί να επηρεάζουν δυσμενώς οποιοδήποτε πρόσωπο και ειδικότερα μέρος του κοινού, κατά τρόπο που να αποτελεί αισθητή και ουσιώδη δημόσια ενόχληση. Ούτε και έχει αποδειχθεί, πως η παρουσία των εν λόγω οχημάτων στους χώρους που βρίσκονται, συνιστούν ή και προκαλούν ακαλαισθησία της περιοχής, για τους λόγους που εξηγήθηκαν κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας των Αιτητών.
Υπό το φως των όσων έχουν προαναφερθεί κρίνω ότι δεν αποδείχθηκε πως υπάρχει οχληρία από την εναπόθεση οχημάτων από μέρους της Καθ’ ης η αίτηση 1 στα τεμάχια με αρ. 636 και 639, Φ/Σχ. ΧΧΙ/53 W2, στην οδό Άτλαντος.
Συνακόλουθα, η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα εναντίον των Αιτητών και προς όφελος των Καθ’ ων η αίτηση, τα οποία καθορίζονται σε €2500, πλέον Φ.Π.Α. Ενόψει της κοινής τους εκπροσώπησης, επιδικάζεται ένα σετ εξόδων.
Υπ. …………………..
Ε.Κ. Μιντή, Ε.Δ.
ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ
ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο