Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας
Ενώπιον: Μ. Παπαϊωάννου, Π. Ε. Δ.
Αρ. Αγωγής 5880/2016
Μεταξύ:
1. CAMERIN INVESTMENTS LLP
2. SUNNEX INVESTMENTS LLP
3. TAMPLEMON INVESTMENTS LLP
4. BERLINI COMMERCIAL LLP
5. LUMIL INVESTMENTS LLP
6. SOFINAM INVESTMENTS LLP
7. OLGA ROMANOVA
8. POLINA KOVALIK
Εναγόντων
-και-
PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY COMMERCIAL BANK "PRIVATBANK"
Εναγόμενης
ΚΑΙ ΕΞ ΑΝΤΑΠΑΙΤΗΣΕΩΣ
PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY COMMERCIAL BANK "PRIVATBANK"
Εξ Ανταπαιτήσεως Ενάγουσας
-και-
1. CAMERIN INVESTMENTS LLP
2. SUNNEX INVESTMENTS LLP
3. TAMPLEMON INVESTMENTS LLP
4. BERLINI COMMERCIAL LLP
5. LUMIL INVESTMENTS LLP
6. SOFINAM INVESTMENTS LLP
7. OLGA ROMANOVA
8. POLINA KOVALIK
9. Visic Investments Limited
10. Lucrino Investments Limited
11. Aureli Invest and Co. Ltd
12. Bocatoro Enterprises Limited
13. Askifou Limited
14. Ceranda Commercial Limited
15. Sofistico Trading Limited
16. Lendrino Commercial Ltd
17. Vladyslav Morgachov
18. Ihor Surkis
19. Gregory Surkis
20. Bogres Enterprises Ltd
21. MX Ventures Ltd
22. Marivor Commercial Ltd
23. Cinemar Trading Ltd
24. Hewores Investments Ltd
25. Rhea Roman Tradition LLC
26. Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Λτδ
27. Grammel Holdings Inc, Vanterpool Plaza
Εξ Ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι
Αρ. Αγωγής:2510/17
Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας
Μεταξύ:
1. CAMERIN INVESTMENTS LLP
2. SUNNEX INVESTMENTS LLP
3. TAMPLEMON INVESTMENTS LLP
4. BERLINI COMMERCIAL LLP
5. LUMIL INVESTMENTS LLP
6. SOFINAM INVESTMENTS LLP
Εναγόντων
- και-
PUBLIC JOINT-STOCK COMPANY COMMERCIAL BANK “PRIVATBANK
Εναγομένων
Ημερομηνία: 10 Ιουνίου, 2026
Εμφανίσεις:
Για Εναγόμενους/Αιτητές : CHRYSSES DEMETRIADES & CO. LLC, ANTHΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ & ΥΙΟΙ ΔΕΠΕ
Για Ενάγοντες/Καθ’ ων η αίτηση: ΜΑΡΚΙΔΗ, ΜΑΡΚΙΔΗ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ, ΑΝΔΡΕΑΣ Μ. ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ & ΣΙΑ ΔΕΠΕ, ΧΑΒΙΑΡΑΣ & ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΔΕΠΕ
Ενδιάμεση Απόφαση στην Αίτηση ημερομηνίας 27/5/2025
Με αυτή την αίτηση οι Εναγόμενοι ζητούν «άδεια του Δικαστηρίου με την οποία θα επιτρέπεται στους Εναγόμενους/Αιτητές να καταχωρίσουν Περαιτέρω Υπεράσπιση στα πλαίσια της Αγωγής Αρ. 2510/2017 ως το συνημμένο Παράρτημα με δυνατότητα περαιτέρω τροποποιήσεων στο βαθμό που θα περιλάβουν τυχόν νέες εξελίξεις που θα μεσολαβήσουν από της καταχώρισης της αίτησης μέχρι την καταχώριση της Περαιτέρω Υπεράσπισης, με βάση την άδεια που τυχόν θα εκδώσει το Δικαστήριο».
Η Αίτηση βασίζεται στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας Δ.23, θ2, Δ.48, θ.1-4 και 9, καθώς και στις συμφυείς εξουσίες και την πρακτική του Δικαστηρίου.
Τα γεγονότα στα οποία στηρίζεται η αίτηση φαίνονται στην ένορκη δήλωση του κ. Μάριου Χαραλάμπους, ημερομηνίας 27/05/2025. Ο ενόρκως δηλών είναι, ως αναφέρει, δικηγόρος συνεργαζόμενος με τη Δικηγορική Εταιρεία Chrysses Demetriades & Co. LLC, δικηγόρους της Εναγόμενης και εξ Ανταπαιτήσεως Ενάγουσας στην αγωγή 5880/2016 (στο εξής «η Εναγόμενη»). Γνωρίζει τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής από το φάκελο που τηρεί το γραφείο τους και από πληροφορίες που του παρέχουν οι δικηγόροι που χειρίζονται την υπόθεση.
Ως επίσης αναφέρει, στη βάση της Έκθεσης Απαίτησης της Αγωγής Αρ. 2510/2017 οι Ενάγοντες και εξ Ανταπαιτήσεως Εναγόμενοι στην αγωγή 5880/2016 (στο εξής «οι Ενάγοντες») αξιώνουν ποσά που είχαν καταθέσει στο υποκατάστημα της Εναγόμενης (που είναι η μεγαλύτερη εμπορική Τράπεζα της Ουκρανίας) στην Κύπρο, τα οποία απομειώθηκαν με απόφαση και ενέργειες των αρμόδιων Ουκρανικών αρχών, ήτοι με απόφαση της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας την οποία υλοποίησε το Ουκρανικό Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων Φυσικών Προσώπων κατά το διάστημα 18—20/12/2016 που όλες οι εξουσίες της διοίκησης και της διεύθυνσης της Εναγόμενης αφαιρέθηκαν από αυτήν.
Στις αρχές του 2017 οι Ενάγοντες καταχώρισαν στο Διοικητικό Δικαστήριο του Κιέβου την υπόθεση 826/1317/17 («η Ουκρανική διοικητική διαδικασία») με την οποία ζητούσαν, μεταξύ άλλων, ακριβώς τα ίδια ποσά που απαιτούνται στο πλαίσιο της αγωγής 2510/2017 με βάση τις Συμφωνίες Καταθέσεων και τους τόκους που είχαν συσσωρευτεί έως τις 28/2/2017. Η Ουκρανική διαδικασία ήταν επιτυχής και οι εκεί Εναγόμενοι (μεταξύ των οποίων η εδώ Εναγόμενη, η Εθνική Τράπεζα της Ουκρανίας και το Ουκρανικό Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων Φυσικών Προσώπων) καταχώρισαν έφεση. Το ζήτημα αυτό εγέρθηκε στα πλαίσια των ενστάσεων της Εναγομένης στις αιτήσεις των Εναγόντων για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων και για έκδοση συνοπτικής απόφασης ως υπεράσπιση για κατάχρηση διαδικασίας. Η απάντηση που έδιδαν τότε οι Ενάγοντες, ήταν ότι η παρούσα αγωγή είναι αστικής φύσεως και αφορά συμβάσεις που διέπονται από το Κυπριακό Δίκαιο και είναι παντελώς διαφορετική από την Ουκρανική διοικητική διαδικασία η οποία είναι διοικητικής φύσεως με αντικείμενο την ακύρωση προσβαλλόμενων αποφάσεων των Ουκρανικών αρχών. Προέβαλαν επίσης τη θέση ότι η Ουκρανική διοικητική διαδικασία (η έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης) αναστάληκε το 2018 με αίτημα των ιδίων των Εναγόντων, μέχρι την περάτωση της αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο αριθμό.
Σύμφωνα με τον ομνύοντα κατά τη σύνταξη του Περιγράμματος τους στα πλαίσια της έφεσης Ε36/2020 την οποία καταχώρισαν οι Ενάγοντες κατά της απόφασης απόρριψης της αίτησης τους για συνοπτική απόφαση στην αγωγή 2510/2017, ζήτησαν ενημέρωση από την Εναγόμενη για το status της Ουκρανικής διοικητικής διαδικασίας. Πληροφορήθηκαν ότι η αναστολή στην Ουκρανία παύθηκε από το Έκτο Εφετείο Διοικητικού Δικαστηρίου (Sixth Appellate Administrative Court) στις 9/10/2024 με αίτημα των Εναγομένων. Ακολούθως στις 28/10/2024 η Ουκρανική διοικητική διαδικασία απορρίφθηκε από το Έκτο Εφετείο Διοικητικού Δικαστηρίου (Sixth Appellate Administrative Court) λόγω, μεταξύ άλλων, έλλειψης δικαιοδοσίας των Ουκρανικών διοικητικών δικαστηρίων να εξετάσουν αξιώσεις επιδίκασης καταβολής χρημάτων από εμπορικές επιχειρήσεις ως η Εναγόμενη. Το εν λόγω Δικαστήριο αποφάσισε ότι δικαιοδοσία για τις αξιώσεις για καταβολή των απομειωθέντων ποσών, έχουν τα Εμπορικά Δικαστήρια. Συνεπεία της απόφασης αυτής, στις 7/11/2024, οι Ενάγοντες υπέβαλαν αίτηση στο Έκτο Εφετείο Διοικητικού Δικαστηρίου ζητώντας τη μεταφορά της υπόθεσης στο Εμπορικό Δικαστήριο του Κιέβου, έτσι ώστε οι ίδιες αξιώσεις των Εναγόντων που προωθούνται στα πλαίσια της παρούσας αγωγής, εκδικαστούν και από το Εμπορικό Δικαστήριο του Κιέβου. Στις 18/11/ 2024, το Έκτο Εφετείο Διοικητικού Δικαστηρίου εξέδωσε διαδικαστική απόφαση, με την οποία έγινε δεκτή η αίτηση των Εναγόντων και η Ουκρανική διαδικασία μεταφέρθηκε στο Εμπορικό Δικαστήριο του Κιέβου.
Κατά συνέπεια τα επιχειρήματα που είχαν προβληθεί από τους Ενάγοντες ότι δηλαδή η Ουκρανική διοικητική διαδικασία είναι διοικητικής φύσεως και ότι η Ουκρανική διαδικασία αναστάληκε, δεν ίσχυαν πλέον. Αντίθετα κατέστη πλέον φανερό ότι οι Ενάγοντες προσπάθησαν να προωθήσουν καταχρηστικά τις ίδιες αστικές αξιώσεις για επιστροφή των ίδιων ποσών που απομειώθηκαν το 2016 σε δύο χώρες και σε δύο πολιτικά Δικαστήρια, αντίστοιχα.
Ως εκ τούτου, στις 10/3/2025 η Εναγόμενη καταχώρισε αίτηση για άδεια του Δικαστηρίου για καταχώριση Περαιτέρω Υπεράσπισης. Εν συνεχεία, η αίτηση αποσύρθηκε στις 7/5/2025 με επιφύλαξη να καταχωριστεί νέα, ενόψει νεότερων εξελίξεων στην Ουκρανική διοικητική διαδικασία. Συγκεκριμένα, η Εναγόμενη καταχώρησε έφεση εναντίον της πιο πάνω Απόφασης του Έκτου Εφετείου Διοικητικού Δικαστηρίου (Sixth Appellate Administrative Court) ημερομηνίας 28/10/ 2024, εναντίον του μέρους της απόφασης ότι οι αξιώσεις των Εναγόντων θα ακουστούν από τα Εμπορικά Δικαστήρια. Στις 3 Απριλίου το Ανώτατο Δικαστήριο (Cassation Administrative Court) αποδέχτηκε την ειδοποίηση έφεσης της Εναγόμενης και ακύρωσε μερικώς την απόφαση του Έκτου Εφετείου Διοικητικού Δικαστηρίου (Sixth Appellate Administrative Court) ημερομηνίας 28/10/2024 με βάση την οποία είχε αποφασιστεί ότι οι χρηματικές αξιώσεις των Εναγόντων θα εξετάζονταν από τα Εμπορικά Δικαστήρια. Αυτή είναι μια νέα εξέλιξη που επίσης πρέπει να δικογραφηθεί. Περαιτέρω, οι δικηγόροι της Εναγόμενης πληροφορήθηκαν για πολύ πρόσφατες εξελίξεις σε σχέση με την αστική αγωγή Αρ. 757/7499/17 που καταχώρισαν οι Ενάγοντες την 8/2/2017 ενώπιον του Επαρχιακού Δικαστηρίου Pecherskyi Κιέβου (Pecherskyi District Court of Kyiv) εναντίον της Εναγόμενης («η Ουκρανική αστική διαδικασία»), του Υπουργείου Οικονομικών της Ουκρανίας, ενός τέως επικεφαλής του Συμβουλίου Διαχείρισης της Εναγομένης, και του Υπουργικού Συμβουλίου της Ουκρανίας, το οποίο έλαβε μέρος μεταγενέστερα στη διαδικασία ως τρίτο μέρος από την πλευρά της Εναγόμενης. Με την Ουκρανική αστική διαδικασία οι Ενάγοντες επεδίωξαν ειδική εκτέλεση των ίδιων Συμφωνιών Κατάθεσης οι οποίες αποτελούν τη βάση της παρούσας αγωγής, δηλαδή, αιτήθηκαν από το δικαστήριο να διατάξει την Εναγόμενη να εκτελέσει την υποχρέωση να επιστρέψουν τα κεφάλαια (συμπεριλαμβανομένων των αρχικών κατατεθειμένων ποσών και του δεδουλευμένου τόκου) τα οποία υπέστησαν απομείωση με βάση διαδικασία διάσωσης με ίδια μέσα (bail-in procedure), σύμφωνα με τους όρους των Συμφωνιών Κατάθεσης.
Η Ουκρανική αστική Διαδικασία αναστάλθηκε την 12/5/2017 μέχρι την διεκπεραίωση της Ουκρανικής διοικητικής Διαδικασίας. Την 06/8/2024 η Εναγόμενη καταχώρησε αίτημα για επανέναρξη της διαδικασίας. Την 13/5/2025 η Ουκρανική αστική Διαδικασία ανανεώθηκε και η προπαρασκευαστική δικάσιμος (preparatory court hearing) ορίστηκε για τις 15/9/2025. Επομένως, αυτή τη στιγμή η Ουκρανική διοικητική Διαδικασία έχει κλείσει, αλλά η αναστολή της Ουκρανικής αστικής Διαδικασίας διακόπηκε και η Ουκρανική αστική Διαδικασία εκκρεμεί.
Είναι φανερό, σύμφωνα με τη θέση τους, ότι οι εξελίξεις αυτές ανέκυψαν πολύ πρόσφατα και οι Ενάγοντες το ήγειραν με πρώτη ευκαιρία κατά την πρώτη εμφάνιση ενώπιον του Δικαστηρίου στις 24/1/2025, ήτοι αμέσως αφότου έλαβαν γνώση της απόφασης ότι δικαιοδοσία έχουν τα εμπορικά Δικαστήρια οπότε και λήφθηκε η άδεια του Δικαστηρίου για την καταχώριση της παρούσας αίτησης, οι δε εξελίξεις που ακολούθησαν ανέκυψαν ακόμα μεταγενέστερα, εξ’ ου και επιζητείται άδεια για έκδοση άδειας επί νέου κειμένου Περαιτέρω Υπεράσπισης.
Είναι η θέση τους ότι το ζήτημα είναι σοβαρό και θα πρέπει να δοθεί η ευκαιρία στους Εναγόμενους να δικογραφήσουν τη θέση τους, η οποία μπορεί να είναι και καταλυτική για την υπόθεση. Το κείμενο της Περαιτέρω Υπεράσπισης επισυνάπτεται ως Παράρτημα στην αίτηση. Δεδομένου ότι η προπαρασκευαστική δικάσιμος της Ουκρανικής αστικής Διαδικασίας ορίστηκε για τις 15/9/2025 και ενδέχεται να υπάρξουν παραπέρα εξελίξεις στο μεσοδιάστημα, είναι, πιστεύει, δίκαιο και λογικό προς αποφυγή αποσύρσης της παρούσας αίτησης και επανακαταχώρισης νέας.
Η Aγωγή Αρ.2510/2017 έχει συνενωθεί με την αγωγή 5880/2016. Όμως η αξίωση για επιστροφή ποσών εγείρεται από τους Ενάγοντες μόνο στην Αγωγή αρ. 2510/2017 και συνεπώς η περαιτέρω Υπεράσπιση μπορεί να εγερθεί μόνο στα πλαίσια αυτής.
Οι Ενάγοντες / Καθ’ ων η Αίτηση καταχώρησαν ένσταση στην Αίτηση.
Η Ένσταση βασίζεται στον περί Δικαστηρίων Νόμο (Ν.14/1960, ως έχει τροποποιηθεί), άρθρα 29 και 31, στους Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας, Διάταξη 23, θεσμός 2, Διάταξη 39, θεσμοί 1 και 2, Διάταξη 48, θεσμοί 1 έως και 9, 11, 12 και 13, στις αρχές του δικαίου της Επιείκειας, του Κοινοδικαίου, στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κύπρου, των Αγγλικών Δικαστηρίων και στις συμφυείς εξουσίες του Δικαστηρίου.
Οι λόγοι ένστασης είναι, αυτούσιοι, οι ακόλουθοι:
Λόγος Ένστασης 1:
Η Αίτηση και η Ένορκη Δήλωση του κ. Μάριου Χαραλάμπους προς υποστήριξη της Αίτησης (η «ΕΔΜΧ») δεν ικανοποιούν τις προϋποθέσεις του Θεσμού 23, διάταξη 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως αυτές συγκεκριμενοποιούνται και/ή ερμηνεύονται από τη σχετική νομολογία καθ’ ότι:
(α) Το περιεχόμενο της επιδιωκόμενης Περαιτέρω Υπεράσπισης στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 2510/2017 (Παράρτημα στην Αίτηση) (η «Περαιτέρω Υπεράσπιση») δε φανερώνει νέα βάση υπεράσπισης και/ή στην ΕΔΜΧ δεν επεξηγείται δεόντως και/ή επαρκώς πώς η περαιτέρω δικογράφηση είναι αναγκαία και/ή σχετική με τα επίδικα γεγονότα και/ή πως δύναται να υποστηρίξει τον ισχυρισμό περί κωλύματος και/ή κατάχρησης λόγω προώθησης πολλαπλών διαδικασιών.
(β) Εν τη απουσία μαρτυρίας εμπειρογνώμονα επί Ουκρανικού Δικαίου, η φύση και/ή το αποτέλεσμα και/ή οι συνέπειες των αλλοδαπών διαδικασιών που περιγράφονται στην Περαιτέρω Υπεράσπιση παραμένουν άγνωστα και/ή το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει (έστω και για τους σκοπούς και στο περιορισμένο πλαίσιο της Αίτησης) κατά πόσο τα διάφορα γεγονότα και/ή εξελίξεις σε σχέση με τις εν λόγω αλλοδαπές δικαστικές διαδικασίες δύναται να αποτελέσουν και/ή υποστηρίξουν νέα και/ή περαιτέρω βάση υπεράσπισης.
(γ) Η ισχυριζόμενη ως νέα βάση υπεράσπισης (βλ. παραγράφους 1 και 12 της Περαιτέρω Υπεράσπισης) κατάχρηση διαδικασίας και/ή πολλαπλότητα δικαστικών διαδικασιών αποτελεί νομική θέση και/ή προδικαστική ένσταση και όχι επί της ουσίας νέα βάση / λόγο υπεράσπισης.
(δ) Οι ισχυρισμοί που περιέχονται στις παραγράφους 2 έως και 7 της Περαιτέρω Υπεράσπισης σε σχέση με την Ουκρανική διοικητική διαδικασία (ως ορίζεται στην παράγραφο 2 της Περαιτέρω Υπεράσπισης) εκ της όψης τους και/ή κατά παραδοχή των Εναγόμενων (βλ. αναφορά στην παράγραφο 11 της Περαιτέρω Υπεράσπισης ότι «…η Ουκρανική διοικητική διαδικασία έχει κλείσει…») δε συνιστούν και/ή δε δύναται να στοιχειοθετήσουν νέα βάση υπεράσπισης.
(ε) Στις παραγράφους 2 και/ή 3 και/ή 8 και/ή 9 της Περαιτέρω Υπεράσπισης δικογραφούνται κατ’ ισχυρισμό γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν την καταχώρηση της Έκθεσης Υπεράσπισης των Εναγόμενων, ημερομηνίας 23.11.2020 (η «Έκθεση Υπεράσπισης») και κατά συνέπεια, δεν είναι δυνατό να ενταχθούν στο πλαίσιο της Διάταξης 23, θεσμός 2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία αφορά γεγονότα που δημιουργούν νέα βάση υπεράσπισης, τα οποία (γεγονότα) προκύπτουν μετά την παράδοση της υπεράσπισης («…after the defendant has delivered his defence…»).
(στ) Άνευ επηρεασμού της υπό παραγράφου (ε) ανωτέρω, στην ΕΔΜΧ ουδεμία εξήγηση προσφέρεται για την παράλειψη δικογράφησης των ισχυρισμών που περιέχονται στις παραγράφους 2 και/ή 3 και/ή 8 και/ή 9 της Περαιτέρω Υπεράσπισης.
(ζ) Η ισχυριζόμενη ύπαρξη παράλληλων δικαστικών διαδικασιών ηγέρθη ως λόγος ένστασης από την Αιτήτρια στο πλαίσιο της ένστασής της, ημερομηνίας 28.02.2018, κατά της αίτησης των Καθ’ ων η Αίτηση για έκδοση συνοπτικής απόφασης, ημερομηνίας 24.08.2017, στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 2510/2017, χωρίς να περιληφθεί και/ή δοθεί ικανοποιητική εξήγηση γιατί δεν περιλήφθηκε στην Έκθεση Υπεράσπισης. Περαιτέρω, παρόμοια ζητήματα ηγέρθησαν και στην ένσταση της Αιτήτριας κατά της αίτησης των Καθ’ ων η Αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, ημερομηνίας 03.12.2018.
(η) Άνευ επηρεασμού όλων των ανωτέρω, σήμερα δεν υφίσταται και/ή δεν εκκρεμεί προς εκδίκαση οποιαδήποτε σχετική δικαστική διαδικασία στην Ουκρανία.
Λόγος Ένστασης 2:
Η Αίτηση υποβλήθηκε με αδικαιολόγητη καθυστέρηση και/ή δυνατό να προκαλέσει εκτροχιασμό της διαδικασίας και/ή μέσω της ΕΔΜΧ δε δίδονται επαρκείς και ικανοποιητικές εξηγήσεις ως προς το γιατί αυτή δεν καταχωρήθηκε σε προγενέστερο στάδιο και/ή γιατί οι ισχυρισμοί που περιέχονται στις παραγράφους 2 και/ή 3 και/ή 8 και/ή 9 της Περαιτέρω Υπεράσπισης δεν δικογραφήθηκαν στην Έκθεση Υπεράσπισης.
Λόγος Ένστασης 3:
Το Αιτητικό της Αίτησης είναι παράτυπο και/ή αντικανονικό και/ή η αναφορά σε «δυνατότητα περαιτέρω τροποποιήσεων» αποτελεί (κατά παράβαση των δικονομικών κανόνων και/ή της σχετικής νομολογίας) συγκεκαλυμμένη προσπάθεια των Εναγόμενων να εντάξουν στο δικόγραφό τους - υπό το πρίσμα της Διάταξης 23, θεσμός 2 - ζητήματα που εμπίπτουν στο (αυστηρότερο) πλαίσιο αίτησης τροποποίησης δυνάμει της Διάταξης 25.
Τα γεγονότα, στα οποία βασίζεται η Ένσταση, φαίνονται στο σώμα της, προκύπτουν περαιτέρω από το φάκελο του Δικαστηρίου και την ένορκη δήλωση του Κωνσταντίνου Καραμανή, ημερομηνίας 07.11.2025, ο οποίος δηλώνει τα ακόλουθα:
Είναι δικηγόρος στο γραφείο των κ.κ. Μαρκίδη, Μαρκίδη & Σία Δ.Ε.Π.Ε, εκ των δικηγόρων που εκπροσωπούν τους Ενάγοντες / Καθ’ ων η Αίτηση (οι «Καθ’ ων η Αίτηση») στις παρούσες Αγωγές και είναι δεόντως εξουσιοδοτημένος από αυτούς να ορκιστεί εκ μέρους τους προς υποστήριξη της ένστασης τους κατά της Αίτησης, ημερομηνίας 27.05.2025, για καταχώρηση περαιτέρω Υπεράσπισης (η «Αίτηση»). Όλα όσα αναφέρει στην ένορκη δήλωση προκύπτουν από πληροφόρηση που έχει λάβει από τους δικηγόρους των Καθ’ ων η Αίτηση και από το φάκελο που διατηρεί το γραφείο τους σε σχέση με τις Αγωγές. Σε σχέση με θέματα νομικής φύσεως που αφορούν την Απαίτηση, έλαβε νομική συμβουλή και πληροφόρηση από τον κ. Μακρίδη, εκ των δικηγόρων που χειρίζονται τις Αγωγές εκ μέρους των Καθ’ ων η Αίτηση.
Ειδικά σε σχέση με την αναφερόμενη στην παράγραφο 8 της ένορκης δήλωσης του κ. Μάριου Χαραλάμπους στην Αίτηση (η «ΕΔΜΧ»), Ουκρανική αστική διαδικασία με αρ. 757/7499/17, επισυνάπτει τα ακόλουθα: (α)Αντίγραφο πιστοποιημένης απόφασης / διατάγματος του Ουκρανικού Δικαστηρίου, ημερομηνίας 15.09.2025 ως Τεκμήριο 1Α και αντίγραφο της μετάφρασης του στα Αγγλικά ως Τεκμήριο 1Β. (β)Αντίγραφο απόφασης / διατάγματος του Ουκρανικού Δικαστηρίου, ημερομηνίας 18.09.2025 για τη διόρθωση ορισμένων τυπογραφικών λαθών στο Τεκμήριο 1Α ως Τεκμήριο 2Α και αντίγραφο της μετάφρασης του στα Αγγλικά ως Τεκμήριο 2Β. Σύμφωνα με τα Τεκμήρια 1Α και 1Β η εν λόγω Ουκρανική αστική διαδικασία έχει διακοπεί και περαιτέρω, η περίοδος των 15 ημερών για καταχώρηση έφεσης κατά των Αποφάσεων / Τεκμήρια 1Α και 2Α έχει παρέλθει άπρακτη. Κατά συνέπεια οι αναφερόμενες στην ΕΔΜΧ Ουκρανικές (διοικητικές και αστικές) δικαστικές διαδικασίες δεν εκκρεμούν σήμερα.
Οι δυο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους μέσω εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων λαμβάνω υπόψη μου και θα αναφερθώ σε αυτό όπου το κρίνω απαραίτητο. Απαντήσεις στα διάφορα επιχειρήματα θα δοθούν με το σκεπτικό του Δικαστηρίου που θα ακολουθήσει.
ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ
Η αίτηση βασίζεται στην Δ.23 θ.2 των παλαιών Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, η οποία προβλέπει τα ακόλουθα:
«Where any ground of defence arises after the defendant has delivered his defence, or after the time limited for his doing so has expired, the defendant may, and where any ground of defence to any counter-claim arises after defence to the counter-claim, or after the time limited for delivering such defence has expired, the plaintiff may, within fifteen days after such ground of defence has arisen or at any subsequent time by leave of the Court or a Judge, deliver a further defence as the case may be, setting forth the same.»
Στην Famiro Spinning Company Ltd v. Ami Knitting and Clothing Industries Ltd (1989) 1Ε Α.Α.Δ 741, λέχθηκαν τα ακόλουθα ως προς το εύρος της Δ.23 θ.2 και τη σχέση της με τη Δ.25:
«Οι πρόνοιες της Δ.23, θ. 2, είναι σαφείς και καθορίζουν τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί σε τέτοια περίπτωση. Αν, σύμφωνα με τη Διαταγή αυτή, τα γεγονότα αυτά έχουν εγερθεί μέσα σε διάστημα 15 ημερών από την καταχώριση της Υπεράσπισης ή της Υπεράσπισης σε Ανταπαίτηση, ο εναγόμενος στην πρώτη περίπτωση και ο ενάγων στη δεύτερη, μπορούν, χωρίς την άδεια του Δικαστηρίου, να καταχωρίσουν συμπληρωματική υπεράσπιση προβάλλοντας τα νέα αυτά γεγονότα. Σε περίπτωση που περάσουν οι 15 μέρες η διαδικασία αυτή μπορεί να γίνει με άδεια του Δικαστηρίου. Έτσι, καμιά αίτηση για τροποποίηση δε χρειάζεται για να προβληθούν τα νέα αυτά γεγονότα.
Οι πιο πάνω ειδικές πρόνοιες με κανένα τρόπο δεν έρχονται σε σύγκρουση με τις γενικές πρόνοιες της Δ.25 για τροποποίηση των δικογράφων μετά τη συμπλήρωσή τους. Όπου τυγχάνει εφαρμογής η ειδική πρόνοια της Δ.23, θ. 2 τότε η διαδικασία που πρέπει να ακολουθηθεί είναι αυτή που προνοείται από τη Διαταγή αυτή. »
Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να παραθέσω σύντομο δικονομικό ιστορικό της υπόθεσης: Στις 16.06.2017, καταχωρήθηκε η Αγωγή 2510/2017 επί ειδικώς οπισθογραφημένου κλητηρίου εντάλματος. Στις 23.11.2020 καταχωρήθηκε η Έκθεση Υπεράσπισης της Εναγόμενης στην Αγωγή αρ. 2510/2017. Δυνάμει Διατάγματος του Δικαστηρίου η Αγωγή αρ. 2510/2017 συνενώθηκε με την Αγωγή αρ. 5880/2016.
Προχωρώ στη συνέχεια στην εξέταση των λόγων ένστασης.
ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ
Αποτέλεσε θέση των ευπαίδευτων συνηγόρων των Καθ’ ων η αίτηση στην αγόρευση τους ότι η η Αίτηση και η ένορκη δήλωση δεν ικανοποιούν τις προϋποθέσεις, ως αυτές συγκεκριμενοποιούνται και ερμηνεύονται από τη σχετική νομολογία. Στη βάση του επιχειρήματος ότι η Δ.23 θ.2 δεν επιτρέπει την εισαγωγή απλώς νέων ισχυρισμών ή νομικών χαρακτηρισμών, αλλά απαιτεί την ύπαρξη αυτοτελούς και νομικά αναγνωρίσιμου λόγου υπεράσπισης, εισηγήθηκαν, αφενός ότι το περιεχόμενο της Περαιτέρω Υπεράσπισης δεν φανερώνει νέα βάση ή λόγο υπεράσπισης και, αφετέρου, ότι δεν επεξηγείται δεόντως, μέσω της Αίτησης, πώς η περαιτέρω δικογράφηση είναι αναγκαία και σχετική με τα επίδικα γεγονότα και πώς αυτή δύναται να υποστηρίξει τον ισχυρισμό περί κωλύματος και ή κατάχρησης λόγω προώθησης πολλαπλών διαδικασιών. Σε κάθε περίπτωση, πρόσθεσαν, ο ισχυρισμός περί κατάχρησης διαδικασίας και ή πολλαπλότητας διαδικασιών ο οποίος εγείρεται στις παραγράφους 1 και 12 της Περαιτέρω Υπεράσπισης δεν συνιστά αυτοτελές γεγονός αλλά «αξιολογική νομική θέση», συνεπώς δεν αρκεί η επίκληση γεγονότων ή εξελίξεων, αλλά απαιτείται να καταδειχθούν τέτοια στοιχεία που να δύναται να εξεταστούν ως βάση υπεράσπισης. Σημειώνεται επίσης, με αναφορά σε σχετική νομολογία ότι, εν τη απουσία μαρτυρίας εμπειρογνώμονα επί Ουκρανικού Δικαίου, η φύση, το αποτέλεσμα και οι συνέπειες των αλλοδαπών διαδικασιών που περιγράφονται στην Περαιτέρω Υπεράσπιση παραμένουν άγνωστα και το Δικαστήριο δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει (έστω και για τους σκοπούς και στο περιορισμένο πλαίσιο της Αίτησης) κατά πόσο τα διάφορα γεγονότα και εξελίξεις σε σχέση με τις εν λόγω αλλοδαπές δικαστικές διαδικασίες δύναται να αποτελέσουν περαιτέρω βάση υπεράσπισης.
Επιπροσθέτως, ήταν η θέση τους ότι οι ισχυρισμοί που περιέχονται στις παραγράφους 2 έως και 7 της Περαιτέρω Υπεράσπισης σε σχέση με την Ουκρανική διοικητική διαδικασία (ως ορίζεται στην παράγραφο 2 της Περαιτέρω Υπεράσπισης) εκ της όψης τους και, εν πάση περιπτώσει, κατά παραδοχή των Εναγόμενων (βλ. αναφορά στην παράγραφο 11 της Περαιτέρω Υπεράσπισης ότι «…η Ουκρανική διοικητική διαδικασία έχει κλείσει…») δεν συνιστούν και δεν δύναται να στοιχειοθετήσουν νέα βάση υπεράσπισης. Σε σχέση, δε, με την Ουκρανική αστική διαδικασία με αρ. 757/7499/17, τα Τεκμήρια που επισυνάπτονται στην ΕΔ στην ένσταση αποδεικνύουν ότι η εν λόγω διαδικασία έχει διακοπεί ενώ η περίοδος των 15 ημερών για καταχώρηση έφεσης έχει παρέλθει άπρακτη, γεγονός το οποίο δεν αμφισβητήθηκε από την Εναγόμενη. Κατά συνέπεια, οι αναφερόμενες στην ένορκη δήλωση στην αίτηση Ουκρανικές (διοικητικές και αστικές) δικαστικές διαδικασίες δεν εκκρεμούν σήμερα και συνεπώς, δεν προσφέρουν το απαραίτητο πραγματικό υπόβαθρο προς υποστήριξη του ισχυρισμού της Εναγόμενης περί κατάχρησης διαδικασίας και ή πολλαπλότητα δικαστικών διαδικασιών.
Εισηγήθηκαν επίσης ότι, στις παραγράφους 2, 3, 8 και 9 της Περαιτέρω Υπεράσπισης δικογραφούνται κατ’ ισχυρισμό γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν την καταχώρηση της Έκθεσης Υπεράσπισης και κατά συνέπεια, δεν είναι δυνατό να ενταχθούν στο πλαίσιο της Διάταξης 23, θεσμός 2.
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της αιτήτριας αντιτείνουν ότι οι νεότερες εξελίξεις και η επανέναρξη της Ουκρανικής διοικητικής διαδικασίας από τους Ενάγοντες το Νοέμβριο του 2024 και της Ουκρανικής αστικής Διαδικασίας το Μάιο του 2025 («οι Ουκρανικές διαδικασίες»), φανερώνουν ότι στην πραγματικότητα οι Ενάγοντες ουδέποτε επέλεξαν την Κυπριακή δικαστική διαδικασία για την επίλυση των διαφορών τους και είχαν αφήσει σκόπιμα ανοικτές και εκκρεμείς τις Ουκρανικές δικαστικές διαδικασίες για τα ίδια ακριβώς ζητήματα, για την περίπτωση που θα αποτύχουν στην Κύπρο. Η πολλαπλότητα και κατάχρηση αποτελεί κατά την άποψη τους καλή υπεράσπιση την οποία η Αιτήτρια έχει έννομο συμφέρον να προβάλει. Εισηγούνται επίσης ότι οι Ενάγοντες δεν αμφισβητούν την ύπαρξη, το περιεχόμενο και νομικό αποτέλεσμα των Ουκρανικών διαδικασιών ώστε να απαιτείται μαρτυρία εμπειρογνώμονα σε αυτό το στάδιο και ότι δεν προκύπτει από τους Θεσμούς ή τη νομολογία ότι, δεν επιτρέπεται η επίκληση νέων γεγονότων που να στοιχειοθετούν μια νομική θέση ή προδικαστική ένσταση. Επιπλέον προβάλλουν ότι το κατά πόσο η παραδοχή ότι η Ουκρανική Διοικητική Διαδικασία έχει κλείσει δείχνει ότι τα γεγονότα δεν δύνανται να στοιχειοθετήσουν νέα βάση υπεράσπισης είναι ζήτημα ουσίας που θα συζητηθεί στα πλαίσια εκδίκασης της αγωγής. Επί της ουσίας, εν πάση περιπτώσει, η απόρριψη της αξίωσης από τα Ουκρανικά Δικαστήρια, δεν εξαφανίζει την κατάχρηση από πλευράς Εναγόντων. Τέλος, όσον αφορά τη θέση ότι κάποια από τα γεγονότα της περαιτέρω υπεράσπισης έλαβαν χώρα πριν την καταχώρηση της Έκθεσης Υπεράσπισης και γι’ αυτό δεν μπορούν να δημιουργούν νέα βάση υπεράσπισης σύμφωνα με τη Δ.23 Θ.2. εισηγούνται ότι τα γεγονότα που προηγήθηκαν της Υπεράσπισης, αποτελούν αναγκαίο μέρος του ιστορικού που συνθέτει τη νέα βάση Υπεράσπισης. Κατά το χρόνο καταχώρισης της Υπεράσπισης, οι Ουκρανικές διαδικασίες δεν προωθούντο, αλλά προωθήθηκαν το Νοέμβριο 2024 και Μάη 2025 αντίστοιχα.
Ο πυρήνας της επιχειρούμενης να καταχωρηθεί Περαιτέρω Υπεράσπισης, όπως προκύπτει από το επισυναπτόμενο Παράρτημα, αφορά τον ισχυρισμό περί κατάχρησης ή κωλύματος λόγω της προώθησης ταυτόσημων διαδικασιών στην Ουκρανία. Ωστόσο, από το υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, προκύπτει ότι η Ουκρανική Διοικητική Διαδικασία έχει περατωθεί οριστικά, ενώ η Αστική Διαδικασία έχει διακοπεί οριστικώς στις 04/09/2025 κατόπιν αιτήματος των ίδιων των Εναγόντων ("to leave the statement of claim without consideration on merits"). Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, έχω την άποψη ότι το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της κατ’ ισχυρισμό «κατάχρησης λόγω πολλαπλότητας διαδικασιών» έχει ουσιαστικά εξαλειφθεί και δεν μπορεί να αποτελέσει λόγο υπεράσπισης. Κρίνω, περαιτέρω, ότι δεν έχει καταδειχθεί ότι τα στοιχεία που έχουν προσκομιστεί δύναται να εξεταστούν για σκοπούς της παρούσας αίτησης ως βάση υπεράσπισης. Η Αιτήτρια επιδιώκει να εισαγάγει γεγονότα και ισχυρισμούς που άπτονται της φύσης, της δικαιοδοσίας και των εννόμων συνεπειών αποφάσεων των Ουκρανικών δικαστηρίων. Παρά ταύτα, η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση έχει γίνει από δικηγόρο οποίος παραθέτει γεγονότα, χωρίς να κατέχει ο ίδιος την ιδιότητα του εμπειρογνώμονα επί του Ουκρανικού δικαίου, ούτε και επισυνάπτεται οποιαδήποτε σχετική γνωμάτευση εμπειρογνώμονα. Ορθά επισημαίνεται από τους ευπαίδευτους συνηγόρους των Εναγόντων ότι η ερμηνεία και οι έννομες συνέπειες των ενεργειών αυτών στην Ουκρανία αποτελούν ζήτημα ξένου δικαίου. Στο στάδιο αυτό, η Αιτήτρια απέτυχε να παρουσιάσει οποιαδήποτε στοιχειώδη μαρτυρία (expert evidence) που να επεξηγεί με ποιο τρόπο οι συγκεκριμένες δικαστικές εξελίξεις στην Ουκρανία –και μάλιστα υπό το φως της οριστικής διακοπής τους- μπορούν να ενταχθούν στα πλαίσια της βάσης υπεράσπισης. Διατηρώ δε επιφυλάξεις κατά πόσο η προτεινόμενη περαιτέρω υπεράσπιση, υπό το φως των πιο πάνω, είναι σχετική με τα επίδικα θέματα της αγωγής. Όπως υποδείχθηκε στην απόφαση στην αγωγή 1133/14, Gordian Holdings Limited ν. Realback Management Ltd ημερ. 06.12.2021 από την Ε. Εφραίμ, ΠΕΔ (όπως ήταν τότε):
«Το καθοριστικό κριτήριο στην προκειμένη περίπτωση είναι το κατά πόσο η περαιτέρω υπεράσπιση είναι σχετική με τα επίδικα θέματα της Αγωγής. Και τούτο καθότι ενώ γενικά η περαιτέρω υπεράσπιση αποσκοπεί στην εισαγωγή νέων γεγονότων τα οποία προέκυψαν μεταγενέστερα της καταχώρισης της αρχικής υπεράσπισης από την άλλη προϋποτίθεται ότι αφορούν το αντικείμενο της Αγωγής και τα επίδικα θέματα. Εξ ου και το Δικαστήριο έχει την εξουσία να δώσει άδεια για την εισαγωγή και προσθήκη αυτών υπό τη μορφή περαιτέρω υπεράσπισης, ούτως ώστε να υπάρχει ολοκληρωμένη και πλήρης προβολή των θέσεων των Εναγομένων και να αποφασιστούν όλα τα επίδικα θέματα στο πλαίσιο της Αγωγής.
Επί τούτου, θεωρώ ότι ισχύουν κατ΄ αναλογία οι νομικές αρχές που διέπουν την τροποποίηση δικογράφων ως προς το ότι η προτεινόμενη τροποποίηση θα πρέπει να είναι σχετική με τα επίδικα θέματα της Αγωγής. Όπως αναφέρεται στο The Annual Practice 1958, σελ. 629:
«The Court will always look at the materiality of the proposed amendment (Wood v. Earl of Durham, 21 Q. B. D. 501). An inconsistent or useless amendment will not be allowed (Sinclair v. James, [1894] 3 Ch. P. 557; Durham v. Robertson, [1898] 1 Q. B. P. 774; Bevan v. Barnett, 13 T. L. R. 310)».
Σχετική είναι επίσης η ανάλυση που περιέχεται στο Annual Practice 1961 (Vol.1) σε σχέση με το πανομοιότυπο Order 24 (βλ. σελ. 564):
«Where leave is required [δηλαδή στις περιπτώσεις που έχει παρέλθει η προθεσμία που τάσσει η Δ.23 θ.2] an affidavit, setting out the facts which constitute the new ground of defence and stating the time at which it arose, will generally be required».
Υιοθετώντας το σκεπτικό αυτό, σημειώνω ότι αν και είναι ορθή η νομική εισήγηση της Αιτήτριας ότι στο στάδιο αυτό το Δικαστήριο δεν εξετάζει την πλήρη ουσία και βασιμότητα μιας υπεράσπισης, εντούτοις έχει καθήκον να μην επιτρέπει την καταχώριση δικογράφων που στερούνται αντικειμενικού πραγματικού ή νομικού ερείσματος ή που προφανώς δεν μπορούν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα της δίκης.
Παρατηρώ επίσης ότι στις παραγράφους 2, 3, 8 και 9 της Περαιτέρω Υπεράσπισης δικογραφούνται γεγονότα που έλαβαν χώρα και ήταν γνωστά στην Αιτήτρια κατά την καταχώρηση της Έκθεσης Υπεράσπισης. Η Αιτήτρια δεν προσφέρει καμιά ικανοποιητική εξήγηση για την παράλειψη της να δικογραφήσει εξαρχής την ύπαρξη των Ουκρανικών διαδικασιών τις οποίες η ίδια θεωρεί σχετικές. Κρίνω σκόπιμο να αναφέρω στο σημείο αυτό ότι η ύπαρξη παράλληλων δικαστικών διαδικασιών ηγέρθη ως λόγος ένστασης από την Εναγόμενη στο πλαίσιο της ένστασης της, ημερομηνίας 28.02.2018, στην αίτηση των Εναγόντων για έκδοση συνοπτικής απόφασης, ημερομηνίας 24.08.2017 (στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 2510/2017) η οποία προηγήθηκε της καταχώρησης της Έκθεσης Υπεράσπισης, ενώ παρόμοια ζητήματα ηγέρθησαν και στην ένσταση της Εναγόμενης στην αίτηση των Εναγόντων για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, ημερομηνίας 03.12.2018 στο πλαίσιο της Αγωγής αρ. 2510/2017.
Η Δ.23 θ.2 είναι σαφής ως προς τον σκοπό της. Παρέχει τη δυνατότητα εισαγωγής γεγονότων και υπερασπίσεων που ηγέρθηκαν μετά την καταχώρηση της Υπεράσπισης. Δεν αποτελεί όχημα για τη διόρθωση παραλείψεων ή για την εκ των υστέρων προσθήκη ιστορικού που ο διάδικος όφειλε και μπορούσε να είχε περιλάβει στο αρχικό του δικόγραφο.
ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των Εναγόντων υπέβαλαν ότι η υπο κρίση Αίτηση υποβλήθηκε με αδικαιολόγητη καθυστέρηση και εν πάση περιπτώσει, ότι μέσω της ΕΔΜΧ δε δίδονται επαρκείς και ικανοποιητικές εξηγήσεις ως προς το γιατί αυτή δεν καταχωρήθηκε σε προγενέστερο στάδιο και γιατί οι ισχυρισμοί που περιέχονται στις παραγράφους 2, 3, 8 και 9 της Περαιτέρω Υπεράσπισης δεν δικογραφήθηκαν στην Έκθεση Υπεράσπισης.
Οι ευπαίδευτοι συνήγοροι της Αιτήτριας προβάλλουν ότι δεν τίθεται χρονικός περιορισμός από τους Θεσμούς και ότι σε κάθε περίπτωση δεν υπήρξε καθυστέρηση: Οι εξελίξεις σε σχέση με την Ουκρανική διοικητική διαδικασία προέκυψαν το Νοέμβρη 2024, έγιναν γνωστές στους Δικηγόρους της Αιτήτριας το Δεκέμβρη 2024 και ζήτησαν άδεια για καταχώριση αίτησης το Γενάρη 2025. Οι εξελίξεις σε σχέση με την Ουκρανική αστική διαδικασία προέκυψαν το Μάη 2025 και τον ίδιο μήνα καταχωρίστηκε η αίτηση.
Ένας επιπρόσθετος παράγοντας που προσμετρά αρνητικά στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου είναι η αναιτιολόγητη καθυστέρηση που παρατηρείται στην υποβολή της παρούσας αίτησης. Από το ίδιο το ιστορικό που η Αιτήτρια επικαλείται, προκύπτει ότι οι διαδικασίες στην Ουκρανία, τις οποίες σήμερα χαρακτηρίζει ως καταχρηστικές, είχαν ξεκινήσει το έτος 2017. Επαναλαμβάνεται ότι η Αγωγή αρ. 2510/2017 καταχωρήθηκε στις 16.06.2017 και η Έκθεση Υπεράσπισης καταχωρήθηκε στις 23.11.2020. Εν τω μεταξύ, καταχωρήθηκαν και εκδικάστηκαν οι δυο αιτήσεις που αναφέρονται πιο πάνω όπου εγέρθηκαν παρόμοια ζητήματα με αυτά που επιδιώκεται να προστεθούν στην Περαιτέρω Υπεράσπιση. Ωστόσο, η Αίτηση καταχωρήθηκε στις 27.05.2025, ήτοι πέραν των 4.5 ετών από την καταχώρηση της Έκθεσης Υπεράσπισης, χωρίς να έχει προσφερθεί οποιαδήποτε βάσιμη δικαιολογία για το χρόνο που παρήλθε. Οι δε ισχυρισμοί που περιέχονται στις παραγράφους 2, 3, 8 και 9 της Περαιτέρω Υπεράσπισης έλαβαν χώρα κατά τα έτη 2017 και 2018, ήτοι πριν την καταχώρηση της Έκθεσης Υπεράσπισης και πέραν των 7 ετών πριν την καταχώρηση της Αίτησης.
ΤΡΙΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΕΝΣΤΑΣΗΣ
Τέθηκε η εισήγηση εκ μέρους των Καθ’ ων η αίτηση ότι τι αιτητικό της Αίτησης είναι παράτυπο και αντικανονικό. Ειδικότερα, ότι η αόριστη αναφορά σε «δυνατότητα περαιτέρω τροποποιήσεων» αποτελεί (κατά παράβαση των δικονομικών κανόνων και της σχετικής νομολογίας) συγκεκαλυμμένη προσπάθεια της Εναγόμενης να εντάξει στο δικόγραφό της - υπό το πρίσμα της Διάταξης 23, θεσμός 2 - ζητήματα που εμπίπτουν στο αυστηρότερο πλαίσιο αίτησης τροποποίησης δυνάμει της Διάταξης 25.
Είμαι της άποψης ότι το αιτητικό της Αίτησης, με το οποίο ζητείται προκαταβολικά η άδεια για περαιτέρω τροποποιήσεις στο συνημμένο παράρτημα προκειμένου να συμπεριλαμβάνονται μελλοντικές εξελίξεις, είναι αντικανονικό.
Η Δ.23 θ.2 επιτρέπει, υπό προϋποθέσεις και με την άδεια του Δικαστηρίου, την εισαγωγή γεγονότων που προέκυψαν μετά την καταχώριση της αρχικής Υπεράσπισης, όμως τα επιχειρούμενα να δικογραφηθούν γεγονότα θα πρέπει να υφίστανται κατά την εξέταση της αίτησης και να έχουν καταγραφεί με ακρίβεια. Η παροχή μιας εκ των προτέρων, αόριστης άδειας για ενσωμάτωση νέων εξελίξεων χωρίς την προηγούμενη έγκριση του Δικαστηρίου επί συγκεκριμένου κειμένου, αντίκειται τόσο στην πρακτική των Δικαστηρίων όσο και στις αρχές της ορθής δικογράφησης. Στο σύγγραμμα Bullen & Leake Precedents of Pleadings, 12th Ed. στη σελίδα 135 αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα, με αναφορά σε σχετική νομολογία (Βλ. Hyams v Stuart King (1908) 2 K. B 696, J. Leavey & Co v Hirst & Co. (1944) 1 K.B. 24): «In practice, leave to amend is given only when and to the extent that the proposed amendments have been properly and exactly formulated…».
Έπεται συνεπώς, ότι, σε περίπτωση που προκύψουν νέα γεγονότα στο μέλλον, ο διάδικος οφείλει να ακολουθήσει την προβλεπόμενη διαδικασία και όχι να παρακάμψει τον δικαστικό έλεγχο μέσω μίας γενικής προκαταβολικά ληφθείσας άδειας.
Στη βάση των πιο πάνω η Αίτηση απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας ως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο, στο τέλος της υπόθεσης.
(Υπ.) Μ. Παπαϊωάννου, Π. Ε. Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο