ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

Ενώπιον:  Α. ΛΟΥΚΑ, Ε.Δ.

                                                                                              Αρ. Απαίτησης: 1481/25

 

Μεταξύ:

1. R. ST. ESTATE LIMITED,

2. Χάρης Σταυράκης

Εναγόντων

και

 

ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ

Εναγόμενων

Αίτηση της κ. Στέλλας Παπαμιχαήλ, ημ. 20/1/2026, για να προστεθεί ως Εναγόμενη στη διαδικασία.

 

Ημερομηνία: 6/4/2026

 

Εμφανίσεις:

Για Αιτήτρια: κ. Γ. Κολοκασίδης

Για Καθ’ ων η αίτηση- Ενάγοντες: κ. Δ. Καλλής

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Με την αίτηση επιζητούνται τα ακόλουθα διατάγματα:

«Α. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, με το οποίο να χορηγείται άδεια για προσθήκη της Αιτήτριας, ήτοι της Στέλλας Παπαμιχαήλ (Α.Δ.Τ.[ ]) ως νέος διάδικος και/ή ως Εναγόμενη στην υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Απαίτηση ή/και

Β. Διάταγμα του Σεβαστού Δικαστηρίου, με το οποίο να διατάσσεται η τροποποίηση του υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Έντυπου Απαίτησης, διά της προσθήκης της Στέλλας Παπαμιχαήλ (Α.Δ.Τ.[ ]), ως νέος διάδικος ή/και ως Εναγόμενη ή/και

Γ. Διάταγμα και/ή οδηγίες του Σεβαστού Δικαστηρίου, με το οποίο να καθορίζεται το χρονικό διάστημα, μέσα στο οποίο πρέπει να καταχωρηθεί το τροποποιημένο Κλητήριο Ένταλμα και/ή οποιοδήποτε άλλο τροποποιημένο δικόγραφο, και/ή το χρονικό διάστημα που το Δικαστήριο κρίνει ορθό και/ή εύλογο και/ή δίκαιο υπό τις περιστάσεις»

Είναι κρίσιμο για τους σκοπούς της παρούσας να καταγραφεί το χρονικό της Απαίτησης, η οποία καταχωρήθηκε την 23/10/2025. Την 27/10/2025 καταχωρήθηκε μονομερής αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων. Διατάχθηκε η επίδοση της αίτησης και οι Εναγόμενοι καταχώρησαν ένσταση την 16/1/2026. Την 20/1/2026 καταχωρήθηκε η υπό εξέταση αίτηση.

Εκείνο που επιδιώκεται από τους Καθ’ ων η αίτηση με τη μονομερή τους αίτηση είναι η αποδέσμευση του τραπεζικού λογαριασμού τους, ο οποίος αδρανοποιήθηκε, παγοποιήθηκε λόγω μη επικαιροποίησης στοιχείων του. Κρίνεται, κατά τους Καθ’ ων η αίτηση ως κατεπείγουσα η έκδοση διαταγμάτων γιατί εκκρεμεί και καθίσταται επείγουσα η επιδιόρθωση ακινήτου ιδιοκτησίας της Καθ’ ης η αίτηση 1. Ο Καθ’ ου η αίτηση 2, στην ένορκη του δήλωση που συνοδεύει την αίτηση για προσωρινό διάταγμα αναφέρει ότι κατέχει εξ ημισείας τις μετοχές της Καθ’ ης η αίτηση 1 με την Αιτήτρια, ενώ αμφότεροι είναι και μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου της. Με την απαίτηση κοντολογίς αξιώνονται γενικές αποζημιώσεις από την κατ’ ισχυρισμό παράνομη πράξη της Εναγόμενης να μην επιτρέπει στους Εναγόμενους τον χειρισμό των λογαριασμών τους.

Τα μέρη κατέθεσαν ένορκες δηλώσεις και συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις προς υποστήριξη των θέσεων τους. Σε αυτές περιγράφονται με λεπτομέρεια οι διαφορές τους, όπως εξελίσσονται εντός και εκτός δικαστικών διαδικασιών. Οι πλείστες αναφορές τους είναι άσχετες με την υπό κρίση διαδικασία, κάποιες αφορούν άλλες δικαστικές διαδικασίες αλλά και τρίτη εταιρεία στην οποία Αιτήτρια και Καθ’ ου η αίτηση 2 είναι επίσης εξ’ ημισείας μέτοχοι. Το Δικαστήριο δεν θα λάβει υπόψη τις εν λόγω αναφορές, ως άσχετες με την παρούσα. Είναι, δε, ευκόλως αντιληπτό από το περιεχόμενο των όσων τα μέρη κατέθεσαν ότι η Αιτήτρια και ο Καθ’ ου η αίτηση 2, αν και αδέρφια, βρίσκονται σε μια εν εξελίξει ευρεία αντιδικία, η οποία αφορά κληρονομικά και περιουσιακά ζητήματα.

Ειδικότερα, ότι σχετικό καταδεικνύεται από την ένορκη δήλωση της Αιτήτριας είναι ότι, ζήτησε να χειρίζεται από κοινού τα θέματα της Καθ’ ης η αίτηση 1 με τον Καθ’ ου η αίτηση 2 και ο τελευταίος αρνήθηκε. Του εισηγήθηκε να επικαιροποιήσουν τους λογαριασμούς των εταιρειών στην Τράπεζα Κύπρου καθώς και να εγκρίνουν νέο ψήφισμα στο οποίο να είναι και οι δύο συνυπογράφοντες και αυτός επίσης αρνήθηκε. Ο Καθ΄ ου η αίτηση 2 είναι κάτοχος ακίνητης περιουσίας της Καθ’ ης η αίτηση 1, δια της οικίας του και είναι ορθό να επανεξεταστεί το ζήτημα του καθεστώτος της κατοχής του και του ενοικίου που κατάβαλλε, υποστηρίζει η Αιτήτρια. Παραπονείται η Αιτήτρια ότι δεν έτυχε καμίας ενημέρωσης για την καταχώρηση της αγωγής ούτε και υπήρξε οποιαδήποτε λήψη απόφασης από το Διοικητικό Συμβούλιο της Καθ’ ης η αίτηση 1 προκειμένου να καταχωρηθεί τέτοια αγωγή. Αμφιβάλλει μάλιστα για το αν ο Καθ’ ου η αίτηση 2 ενδιαφέρεται για το καλώς νοούμενο συμφέρον της Εταιρείας και υποστηρίζει ότι υπάρχουν θέματα και διαφορές μεταξύ τους, που εμπλέκουν την Καθ’ ης η αίτηση 1 και τα οποία πρέπει να κριθούν στο πλαίσιο αυτής της αγωγής.

Οι Καθ’ ων η αίτηση ενίστανται με σειρά λόγων ένστασης. Εν πολλοίς ισχυρίζονται ότι η Αιτήτρια δεν αποκαλύπτει κανένα λόγο που να δικαιολογεί τα αιτήματα της, δρα κακόπιστα και όχι προς όφελος της Καθ’ ης η αίτηση 1 έναντι της οποίας έχει καθήκον εμπιστευτικότητας και θα είναι αχρείαστη η παρέμβαση της, προκαλώντας αναίτια καθυστέρηση της αγωγής και της αίτηση για προσωρινό διάταγμα που επείγει.

Ο Καθ’ ου η αίτηση 1 καταχώρησε ένορκη δήλωση με την οποία υποστηρίζει τους λόγους ένστασης του. Εκεί απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Αιτήτριας στο σύνολο τους. Εισηγείται ότι ο ίδιος αφιλοκερδώς διαχειρίζεται εδώ και χρόνια τα θέμα της Καθ’ ης η αίτηση 1 και τους λογαριασμούς της με τη συναίνεση της Αιτήτριας αλλά και δίνοντας της την ευχέρεια να δει και να επιθεωρήσει αυτούς τους λογαριασμούς. Η Αιτήτρια αν και της δόθηκε η ευκαιρία, ουδέποτε επιδίωξε να εμπλακεί με τη διαχείριση της Καθ’ ης η αίτηση 1. Η όποια εμπλοκή της Αιτήτριας ήταν για να δημιουργεί προβλήματα στη διαχείριση της εταιρείας. Είναι η θέση του ότι σκοπός της Αιτήτριας είναι να εκτροχιάσει και να καθυστερήσει τη διαδικασία έκδοσης προσωρινού διατάγματος και συνακόλουθα τις επισκευές στο μοναδικό περιουσιακό στοιχείο της Καθ’ ης η αίτηση 1, τονίζοντας την επικινδυνότητα για τους χρήστες του εν λόγω κτιρίου. Αναφέρει ότι στόχος της Αιτήτριας είναι να κατεδαφιστεί το κτίριο. Η ιδιότητα του ως ενοικιαστής κτιρίου ιδιοκτησίας της Καθ’ ης η αίτηση 1, δεν επηρεάζει τα δικαιώματα της Αιτήτριας, αφού ουδέποτε αμφισβητήθηκε αυτή του η ιδιότητα και η ενοικιαστική αξία, του κτιρίου που ενοικιάζει, είναι ιδιαίτερα χαμηλή. Επιχειρηματολογεί ότι εκείνο που αξιώνεται με την αγωγή είναι να επιδιορθωθεί ένα κτίριο ιδιοκτησίας της Καθ’ ης η αίτηση 1 και ο ίδιος ως ο μόνος με εκτελεστικές εξουσίες επ’ αυτής, προστέθηκε στην αγωγή ώστε να διαχειριστεί το όποιο ποσό αποδεσμευθεί, πάντα προς όφελος των συμφερόντων της εταιρείας.

Ότι σχετικό με τα επίδικα προστίθεται στις συμπληρωματικές ένορκες δηλώσεις είναι: για την μεν Αιτήτρια ότι δεν δόθηκαν απαντήσεις στις απορίες των δικηγόρων της μετά την εξέταση των λογιστικών βιβλίων, ενώ η ίδια πρότεινε τρίτο άτομο να διαχειρίζεται τα της Καθ’ ης η αίτηση 1. Η όποια εκχώρηση έγινε στον Καθ’ ου η αίτηση 2 ήταν για την διαχείριση καθημερινών ζητημάτων και δεν κάλυπτε έγερση δικαστικών διαδικασιών ή μονοπωλιακή διαχείριση των χρημάτων της εταιρείας. Αμφισβητεί το ποσό που απαιτείται για την επιδιόρθωση του ακινήτου της Καθ’ ης η αίτηση 1, και εισηγείται ότι λόγω παλαιότητας του κτιρίου ίσως να είναι ασύμφορη η επιδιόρθωση του, σύμφωνα με εκτίμηση που επισύναψε. Αναφέρει ότι θα πρέπει να γίνουν σκέψεις για εναλλακτική ανάπτυξη του.

Ο δε Καθ’ ου η αίτηση 2, στη συμπληρωματική του ένορκη δήλωση παραπέμπει σε επιστολή του δικηγόρου της Αιτήτριας με την οποία προτρέπει την Εναγόμενη να αδρανοποιήσει τον λογαριασμό της Εταιρείας και απάντησε στις απορίες της Αιτήτριας αναφορικά με τους λογαριασμούς με επιστολή του ημ. 4/11/2022. Εισηγείται ότι η ιδιότητα του ως εκτελεστικός και νομικός σύμβουλος της Καθ’ ης η αίτηση 1 του δίδει την ευχέρεια να προβαίνει σε νομικές ενέργειες και να διαχειρίζεται χρήματα της εταιρείας.

Οι συνήγοροι των μερών καταχώρησαν γραπτές αγορεύσεις. Από την πλευρά της Αιτήτριας εκείνο που προωθείται μέσω της γραπτής της αγόρευσης είναι ότι η καταχώρηση της αγωγή χωρίς προηγούμενο ψήφισμα του διοικητικού συμβουλίου, δημιουργεί κώλυμα στην αξίωση των θεραπειών και είναι γι’ αυτό μεταξύ άλλων που επιδιώκει να παρέμβει στη διαδικασία για να το εγείρει. Εστιάζεται επίσης στο ζήτημα της σύγκρουσης συμφερόντων του Καθ’ ου η αίτηση 2 και στη μη εξυπηρέτηση των καλώς νοούμενων συμφερόντων της Καθ’ ης η αίτηση 1. Οι Καθ’ ων η αίτηση αντιτείνουν ότι αντικείμενο της υπόθεσης είναι αν οι Εναγόμενοι δικαιούνταν να παγοποιήσουν τους λογαριασμούς της Καθ’ ης η αίτηση 1 και η αποπαγοποίηση τους είναι προς το συμφέρον της τελευταίας. Η Αιτήτρια με την υπό εξέταση αίτηση επιχειρεί την προσθήκη επίδικων ζητημάτων κακόπιστα και συνακόλουθα τη διαιώνιση της διαφοράς.

Νομική βάση της αίτησης είναι το Μέρος 20 των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023[1]. Στις αγορεύσεις αμφότερων γίνεται παραπομπή σε νομολογία όταν ίσχυαν οι παλαιότεροι θεσμοί, λόγω της ομοιότητας στο κείμενο των δύο διατάξεων, παλαιάς και νέας. Παρά ταύτα ως έχει νομολογηθεί τα Δικαστήριο πλέον έχουν υποχρέωση όπως κατά την άσκηση της διακριτικής τους ευχέρειας λαμβάνουν υπόψη και τον Πρωταρχικό Σκοπό[2]. Τούτη η υποχρέωση των Δικαστηρίων δεν υπήρχε πριν την εφαρμογή των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023. Συνεπώς φρονώ ότι καθίσταται αναγκαία η αντιπαραβολή των αρχών που καθορίστηκαν στα κυπριακά δικαστήρια με τους παλαιούς θεσμούς, με νομολογία των αγγλικών δικαστηρίων, το κείμενο των οποίων συνάδει, σχεδόν αυτολεξεί, με τις σχετικές διατάξεις του Μέρους 20.

Όπως και στην κυπριακή νομολογία[3], έτσι και στην αγγλική[4] οικονομικά συμφέροντα, έστω και έμμεσα επαρκούν για να στοιχειοθετήσουν την προσθήκη διαδίκου. Δεν επενεργεί εναντίον της προσθήκης το γεγονός ότι άλλο μέρος δύναται να εγείρει τα ίδια επιχειρήματα[5]. Εναπόκειται βεβαίως στον έχοντα απαίτηση διάδικο να κρίνει εναντίον ποιου ή ποιων εναγόμενων επιθυμεί να εγείρει την αγωγή[6].

Σύμφωνα με την κυπριακή μέχρι στιγμής νομολογία, το Δικαστήριο έχει την εξουσία να διατάξει σε οποιοδήποτε στάδιο της διαδικασίας, είτε κατόπιν αιτήσεως είτε χωρίς αίτηση, την προσθήκη οποιουδήποτε προσώπου ως διαδίκου την παρουσία του οποίου θεωρεί αναγκαία για την πλήρη και αποτελεσματική επίλυση όλων των θεμάτων που εγείρονται στην αγωγή[7]. Η ευρεία διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου αναγνωρίζεται και στην αγγλική νομολογία[8]. Εκεί όμως υφίστατο ο αρχικά άκαμπτος κανόνας που απέκλειε την προσθήκη εναγόμενου όταν ο ενάγων δεν συμφωνούσε με αυτή[9]. Στη συνέχεια, ο εν λόγω κανόνας κάμφθηκε με τρόπο ώστε να επιτρέπεται τέτοια προσθήκη, μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις και όχι απλή άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου ως η νομολογία με τους παλαιούς θεσμούς ορίζει. Η κάμψη αυτής της απόλυτης στάσης στην αγγλική νομολογία έγινε στην Pawley v Whitecross Dental Care Ltd and another [2021] EWCA Civ 1827, με το εξής λεκτικό:

«45. For these reasons, I consider that the Claimant is entitled to succeed on Ground 1 because inadequate weight was given by the Courts below to the principle expressed by Coulson J in Viridor.

46. It will be apparent from what I have said already that there may be exceptional cases in which different considerations apply.»

Εν προκειμένω λοιπόν για να επιτύχει η αίτηση, θα πρέπει να καταδειχθούν εξαιρετικές περιστάσεις. Κρίνεται ότι τέτοιες εξαιρετικές περιστάσεις δεν έχουν καταδειχθεί για μια σειρά από λόγους:

Α. Σχεδόν το σύνολο των εισηγήσεων της Αιτήτριας έχουν να κάνουν με τον τρόπο διαχείρισης των χρημάτων, των περιουσιακών στοιχείων και των υποθέσεων της Καθ’ ης η αίτηση 1. Το Δικαστήριο έχει ενώπιον του αγωγή και αίτηση για προσωρινό διάταγμα που αφορά την αποπαγοποίηση ενός τραπεζικού λογαριασμού της εταιρείας αυτής. Δεν δύναται το Δικαστήριο να διευρύνει το φάσμα των επιδίκων σε τέτοιο βαθμό που να ακουμπά τις διαφορές της Αιτήτριας και του Καθ’ ου η αίτηση 2, ως προς την διαχείριση της Καθ’ ης η αίτηση 1, πόσω μάλλον στα κληρονομικά και άλλα ζητήματα που αναφέρθηκαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Αιτήτρια είχε ως κύριους ισχυρισμούς της την μη εξουσιοδότηση του Καθ’ ου η αιτηση 2 να προβαίνει σε νομικά διαβήματα εκ μέρους της Καθ’ ης η αίτηση 1, τον λανθασμένο κατά την κρίση της χειρισμό των περιουσιακών στοιχείων της εν λόγω εταιρείας, ακόμη και τη λήψη από μέρους του Καθ’ ου η αίτηση 2 μονομερών αποφάσεων. Οι ισχυρισμοί της, λοιπόν, άπτονταν του τρόπου λειτουργίας και διαχείρισης της Καθ’ ης η αίτηση 1, ζητήματος ευρύτερου που ακουμπά θέματα εταιρικού δικαίου και παραπέμπει σε άλλες διαδικασίες, σαφώς πέραν των επίδικων στην αγωγή.

Β. Δεν καταδείχθηκαν εξαιρετικές περιστάσεις προσθήκης της Αιτήτριας καθώς της παρέχονται μια σειρά άλλων διαβημάτων για να προωθήσει τα όποια συμφέροντα της. Εν πρώτοις το Κεφάλαιο 113 παρέχει μια σειρά από διαβήματα με τα οποία μπορεί να διεκδικήσει τα όσα, όπως εισηγείται με τη μαρτυρία της λειτουργούν υπέρ του καλώς νοούμενου συμφέροντος της Καθ’ ης η αίτηση 1. Ακόμα όμως και αν εκδοθεί το προσωρινό διάταγμα, όπως οι Καθ’ ων η αίτηση το αξιώνουν, ο Κανονισμός 23.14, παρέχει την ευχέρεια να αιτηθούν παραμερισμό του διατάγματος, πρόσωπα που θεωρούν ότι επηρεάζονται από διάταγμα το οποίο εκδόθηκε σε αίτηση η οποία δεν τους επιδόθηκε.

Γ. O Πρωταρχικός Σκοπός, ορίζεται ως η παροχή στο δικαστήριο δυνατότητας χειρισμού υποθέσεων κατά τρόπο δίκαιο και με αναλογικό κόστος. Προάγει τη συμμετοχή στη διαδικασία απονομής δικαιοσύνης και όχι τον αποκλεισμό απ' αυτήν, τηρουμένων βεβαίως της κατά κανόνα συμμόρφωσης με τεθείσες προθεσμίες, τύπους και προϋποθέσεις[10]. Στην υπό εξέταση υπόθεση οι διαφορές της Αιτήτριας με τον Καθ’ ου η αίτηση 2 και ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται να ενταχθούν στο πλαίσιο των επίδικων της αγωγής, δεν προάγουν τον Πρωταρχικό Σκοπό. Διευρύνουν αδικαιολόγητα τα επίδικα, αυξάνουν το κόστος της διαδικασίας και περιπλέκουν σημαντικά ένα ζήτημα που αφορά ουσιαστικά την αδρανοποίηση ενός τραπεζικού λογαριασμού. Η συμμετοχή, δε, της Αιτήτριας, όπως αναφέρεται παραπάνω διασφαλίζεται σε πολλά επίπεδα, τόσο εντός της διαδικασίας της αγωγής, αν εκδοθεί διάταγμα που την επηρεάζει, όσο και σε επίπεδο διεκδίκησης των δικαιωμάτων που έλκει ως μέλος της Καθ’ ης η αίτηση 1. Επομένως ακόμα και αν δεν απαιτούνταν εξαιρετικές περιστάσεις και απλώς ασκείτο η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, πάλι θα αποφάσιζα ότι η αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει, δεδομένης εισαγωγής νέων επιδίκων που δύνανται να αποφασιστούν με άλλες διαδικασίες[11].

Στη βάση των πιο πάνω η αίτηση απορρίπτεται. Ως προς τα έξοδα δεν υπάρχει λόγος αυτά να μην έχουν το ίδιο αποτέλεσμα, με αυτό της αίτησης. Επιδικάζονται έξοδα υπέρ των Καθ’ ων η αίτηση και εναντίον της Αιτήτριας. Το ποσό καθορίζεται στα €800 πλέον ΦΠΑ ως ο συνοπτικός υπολογισμός στον οποίο προέβη το Δικαστήριο (Βλ. Κανονισμοί 39.4 (1) (α) και 39.7), καταβλητέα αμέσως. Λαμβάνεται επίσης υπόψη ότι οι διάδικοι δεν καταχώρησαν σχετικό κατάλογο ως ήταν καθήκον τους και ο Θεσμός 39.9 ορίζει.

 

 

(Υπ.)………………………………

Α. Λουκά Ε.Δ.

 

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής