ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΛΟΥΚΑ, Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 1640/25 

 

ΜΕΤΑΞΥ:

Νεοκλής Πισσής

 

Ενάγοντα

-και-

 

E.R.B ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ

 

Εναγόμενων

 

Αίτηση ημ. 10/3/26 για απόφαση εναντίον των Εναγομένων λόγω μη καταχώρησης εμφάνισης

 

Ημερομηνία:  9/6/2026

 

Εμφανίσεις:

Για Ενάγουσα: κ. Χ. Ιακωβίδης

Για Εναγόμενους καμία εμφάνιση

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Ο Ενάγων εγείρει Απαίτηση για ζημία που υπέστη λόγω αμελούς συμπεριφοράς ασφαλισμένου στους Εναγόμενους. Αν και επιδόθηκε δεόντως η αγωγή στους Εναγόμενους, δεν καταχωρήθηκε σημείωμα εμφάνισης με αποτέλεσμα να καταχωρηθεί από τον Ενάγοντα αίτηση για απόφαση λόγω μη καταχώρησης σημειώματος εμφάνισης. Ακολούθησε ένορκη δήλωση προς απόδειξη των όσων αξιώνει ο Ενάγων και σχετική αγόρευση των δικηγόρων του. Κρίνεται ότι η παρούσα είναι υπόθεση η οποία όπως ορίζει ο Κανονισμός 13.4, απαιτείτο να κατατεθεί περαιτέρω μαρτυρία, αφού εγείρεται το λεπτό ζήτημα ευθύνης σε τροχαίο ατύχημα, αλλά επιζητούνται και ποσά ως γενικές και ειδικές αποζημιώσεις, για τα οποία, απαιτείται ιδιαίτερος νομικός χειρισμός της σχετικής μαρτυρίας.

 

Είναι η δικογραφημένη θέση του Ενάγοντα ότι το όχημα που οδηγούσε χτυπήθηκε από πίσω από έτερο όχημα που οδηγούσε ασφαλισμένος στην Εναγόμενη.

 

Η παρούσα αγωγή νομική βάση έχει την αμέλεια. Η αμέλεια συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής, κάτω από τις περιστάσεις της  κάθε υπόθεσης. Η επιμέλεια κρίνεται απρόσωπα και αντικειμενικά[1]. Σχετικά με τροχαία ατυχήματα έχει νομολογηθεί ότι το καθήκον για επιμελή οδήγηση δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας εκ μέρους άλλων οδηγών. Ο νουνεχής οδηγός μπορεί εύλογα να υποθέσει ότι όπως ο ίδιος έτσι και άλλοι οδηγοί θα εκπληρώσουν το καθήκον επιμέλειας έναντι του ιδίου και άλλων οδηγών[2].

 

Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις[3]. H αμέλεια είναι συνυφασμένη με τον χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια[4]. Αναλόγως και στην προκείμενη περίπτωση. Ο Ενάγων με το όχημα του προπορευόταν οχήματος ασφαλισμένο στην Εναγόμενη και ο οδηγός του τελευταίου οδηγώντας αμελώς και απρόσεκτα προσέκρουσε στο πρώτο προκαλώντας ζημιές στον Ενάγοντα. Όπως κατατίθεται μάλιστα δια ενόρκου δηλώσεως, η Εναγόμενη ανέλαβε την ευθύνη για το ατύχημα και τις σχετικές ζημιές.

 

Ο Ενάγων αξιώνει και έχει αποδείξει με αντίστοιχα Τεκμήρια, τα κάτωθι κονδύλια ως ειδικές ζημιές:

 

1. Έκδοση Ιατρικής έκθεσης €200.

 

2. Φυσιοθεραπείες €60.

 

3. Απώλεια Εισοδήματος €2000.

 

4. Έξοδα μετακίνησης €30.

 

ΣΥΝΟΛΟ: €2.290

 

Αναφορικά με τις γενικές αποζημιώσεις, οι ζημιές που καταδεικνύεται να υπέστη ο Ενάγων είναι οι ακόλουθες: θλάση αυχένα, αλγος αυχενικής και οσφυικής ΜΣΣ, σπασμούς ραχιαίων και αυχενικών μυών, ζάλη και τάση προς εμετό και ευθειασμό αυχενικής ΜΣΣ. Προς τούτο κατέθεσε και σχετικά ιατρικά πιστοποιητικά. Όπως η ιατρική έκθεση που κατατέθηκε ως Τεκμήριο αναφέρει, ο Ενάγων ακολούθησε φαρμακευτική αγωγή, μυοχαλαρωτικά, φυσιοθεραπεία, τοποθέτησε μαλακό κολάρο και του έγιναν ενδομυικές ενέσεις, με μυοχαλαρωτικά και αντιφλεγμονώδη. Είναι 53 ετών και μέχρι σήμερα παρουσιάζει κεφαλαλγία, ζάλη, τάση προς εμετό, ενώ η αυχενική και οσφυική μοίρα της σπονδυλικής του στήλης παρουσιάζει δυσκαμψία.

Σε ότι αφορά τις γενικές αποζημιώσεις, προκύπτει από τη νομολογία ότι προηγούμενες αποφάσεις επί του θέματος των αποζημιώσεων δεν αποτελούν κατ' ανάγκη δεσμευτικό προηγούμενο ενόψει των διαφορετικών γεγονότων της κάθε υπόθεσης σε σχέση με τους τραυματισμούς. Παρέχουν μόνο απλή καθοδήγηση[5].

Στη Δέσποινας Χριστοδούλου ν. Rudolf Hoffer, Πολιτική Έφεση Αρ. 263/2012, 11/1/2018, κρίθηκε εντός λογικών πλαισίων ποσό ύψους €4.500 για κάκωση του αυχένα, τραυματισμό στην περιοχή του θώρακα και φούσκωμα στο πηγούνι. Είχε διαγνωστεί πόνος στον αυχένα, κεφαλαλγία και ζάλη, κατάσταση η οποία είχε βελτιωθεί ικανοποιητικά, αλλά η Εφεσείουσα παραπονείτο ακόμα για ελαφριά ζάλη. Τα συμπτώματα ζάλης διήρκησαν για δύο με τρεις μήνες περίπου μετά το ατύχημα.

Στην Κωνσταντινίδης v. Παπαμιλτιάδους κ.α. [2007] 1 Α.Α.Δ. 733 το Εφετείο επικύρωσε αποζημίωση £1.000, για πόνο στον αυχένα, κεφαλαλγία και ζάλη, για τα οποία η ασθενής έπαιρνε, για αρκετό καιρό, φάρμακα.

Στη Νεοκλέους v. Worley [2001] 1 A.A.Δ. 652 είχαν διαγνωστεί τα ακόλουθα:

«Ο εφεσείων υπέστη βαρύ διάστρεμμα του αυχένα. Σύμφωνα με την ιατρική μαρτυρία ο όρος περικλείει κακώσεις μαλακών μορίων περιλαμβανομένων συνδέσμων του αυχένα, ακόμα δε δεν μπορεί να αποκλεισθεί και κάκωση δίσκων. Ο θεράπων ιατρός του εφεσείοντα, η μαρτυρία του οποίου έγινε δεκτή από το Δικαστήριο, παρατήρησε τρία χρόνια μετά το δυστύχημα μεγάλη αύξηση των οστεοαρθριτικών αλλοιώσεων από αυτές που προϋπήρχαν του τραυματισμού, αύξηση που δεν κρίθηκε φυσιολογική. Αποδίδεται δε μερικώς και στον τραυματισμό του εφεσείοντα, ο οποίος επιδείνωσε προϋπάρχουσα κατάσταση και επιτάχυνε τη δυσάρεστη ταχεία εξέλιξη.»

Εκεί το ποσό τελικώς αυξήθηκε στις 3.500 Λ.Κ.

Στην Αλέξης Χριστοφίνης ν. Στέλλας Φραντζή, Πολιτική Έφεση αρ. 328/2011, 31/5/2017, ECLI:CY:AD:2017:A202, το ποσό γενικών αποζημιώσεων αυξήθηκε στις €7000, για διάστρεμμα αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης και αιμωδίες άνω άκρων, θλάση προσθίου θωρακικού τοιχώματος και μώλωπες στην περιοχή στέρνου. Έγινε θεραπεία με τοποθέτηση αυχενικού κολλάρου για 15 μέρες, χορηγήσεως αναλγητικών και αντιφλεγμονωδών φαρμάκων, φυσιοθεραπεία και ανάπαυση. Αποδέχθηκε περαιτέρω το Δικαστήριο ότι οι ενοχλήσεις που συνέχιζαν να παρουσιάζονται είναι άλγος, δυσκαμψία του αυχένα και αιμωδίες άνω άκρων και μόνο κατά τις αλλαγές του καιρού ή όταν κουράζεται αρκετά.

Στην προκείμενη περίπτωση παρατηρείται ο Ενάγων δεν υπέστη νευρολογική βλάβη, ούτε ήταν σοβαρής μορφής οι τραυματισμοί του. Δεν παρέμεινε κλινήρης ενώ παροδικά του συστήθηκε να χρησιμοποιήσει κολάρο αυχένα. Δεν προκύπτει να μειώθηκε η ικανότητα του προς εργασία. Λαμβάνεται υπόψη επίσης η αυξητική τάση στην απόδοση αποζημιώσεων^[6].

Στη βάση των πιο πάνω επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον των Εναγόμενων ποσά:

€2.290 ως ειδικές αποζημιώσεις.

€3.000 ως γενικές αποζημιώσεις.

Πλέον νόμιμο τόκο επί των ως άνω ποσών από την ημερομηνία καταχώρησης της Απαίτησης, ήτοι την 31/5/2024.

Πλέον δικηγορικά έξοδα ύψους €1.000 πλέον ΦΠΑ.

 

(Υπ.)………………………………

Α. Λουκά Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής