ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΛΟΥΚΑ, Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 1741/23 

 

ΜΕΤΑΞΥ:

Γιώργου Αλεξάνδρου

Ενάγοντα

-και-

 

ΑTLANTIC INSURANCE CO PUBLIC LTD

Εναγόμενη

 

Ημερομηνία:  30/6/2026

 

Εμφανίσεις:

Για Ενάγοντα: κ. Γ. Τρίγγας

Για Εναγόμενη: κα. Ε. Κωμοδρόμου

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Ο Ενάγων αξιώνει €1.925,01 ως ειδικές αποζημιώσεις, λόγω αμέλειας και παράβασης των νόμιμων καθηκόντων οδηγού οχήματος ασφαλισμενης στην Εναγόμενη. Είναι σημαντικό εξ’ αρχής να διευκρινιστεί ότι αν και με την υπεράσπιση της η Εναγόμενη δεν αποδέχτηκε το ύψος των ειδικών ζημιών, ως διογκωμένες, στην αγόρευση της παραδέχεται ως ποσό των ειδικών ζημιών σύμφωνα με τις αποδείξεις που προσκόμισε ο Ενάγοντας αυτό των €1.625. Παραμένει λοιπόν ως επίδικο, το ζήτημα της ευθύνης και του ακριβούς ποσού των ειδικών ζημιών.

Η ακρόαση της υπόθεσης έχει διεξαχθεί ως ταχείας εκδίκασης, ως η Διάταξη 30 Θεσμός 5 επόμενοι ορίζει, χωρίς δηλαδή την διενέργεια επ’ ακροατηρίω διαδικασίας, αλλά με την κατάθεση γραπτών δηλώσεων και αγορεύσεων. Γραπτές δηλώσεις κατέθεσαν ο Ενάγων (ΜΕ 1), η κα. Έλλη Φραγκουλή (ΜΥ 1), οδηγός του ασφαλισμένου στην Εναγόμενη οχήματος και η κα. Ιφιγένεια Γεωργίου (ΜΥ 2), υπεύθυνη ατυχημάτων και υπεύθυνη για τον προγραμματισμό και την οργάνωση των λειτουργών που επισκέπτονται τις σκηνές των ατυχημάτων εκ μέρους της Rescue Line Auto Services Ltd. Αίτηση του Ενάγοντα για αντεξέταση της ΜΥ 1 απορρίφθηκε.

Δεν θα παρατεθούν με λεπτομέρεια τα όσα ισχυρίστηκε ο κάθε μάρτυρας, αφού το σύνολο της μαρτυρίας βρίσκεται στις ένορκες δηλώσεις των μαρτύρων και τις έχω υπόψη μου. Έχω αναγνώσει τις γραπτές αγορεύσεις των διαδίκων και αναφορά σε αυτές θα γίνει όπου κριθεί σκόπιμο.

Προχωρώ στην ανάλυση και αξιολόγηση της μαρτυρίας, έχοντας υπόψη τα επίδικα θέματα, με σκοπό να καταστεί δυνατή η εξαγωγή διαπιστώσεων αναφορικά με τα πραγματικά, καθοριστικά για το αποτέλεσμα, γεγονότα^[1]. Ως είναι νομολογιακά καθιερωμένο η αξιολόγηση λαμβάνει χώρα επί σημείων που αφορούν τα επίδικα θέματα^[2]. Η ανάλυση και αξιολόγηση της μαρτυρίας θα γίνει με αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων, με αναφορά στα Τεκμήρια ώστε να εξαχθούν σχετικά ευρήματα, ενώ θα αξιολογηθεί κάθε μάρτυρας ξεχωριστά, ως και η νομολογία εισηγείται^[3].

Αξίζει να αναφερθεί ότι αν και ο Ενάγων τόσο στο δικόγραφο όσο και στη μαρτυρία του αναφέρει την 2/11/2022, ως τη μέρα που έλαβε χώρα το ατύχημα, στην υπεύθυνη δήλωση του ατυχήματος, την οποία επεσύναψε ως Τεκμήριο 2 στη γραπτή του δήλωση, ξεκαθαρίζεται ότι το ατύχημα έγινε την 21/11/2022. Προς τούτο συνηγορούν  η θέση της Εναγόμενης, τα τεκμήρια που κατέθεσε όπως και η μαρτυρία της ΜΥ 2. Προκύπτει λοιπόν ότι η ημερομηνία του επίδικου ατυχήματος είναι η 21/11/2022.

Οι θέσεις των μερών αναφορικά με το επίδικο ζήτημα της ευθύνης καταγράφονται στα δικόγραφα και τη μαρτυρία τους ως εξής:

Από τη μια ο Ενάγων δικογραφεί ότι τον επίδικο χρόνο οδηγούσε νομίμως και κανονικώς το αυτοκίνητο του στην οδό Χ. Μούσκου, η οποία είναι πάροδος της Λεωφόρου Λεμεσού, με πρόθεση να εισέλθει στην οδό Άτλαντος. Η ΜΥ 1 την ίδια ώρα, ενώ οδηγούσε το αυτοκίνητο της στην οδό Χ. Μούσκου και ήταν σταθμευμένη στην αριστερή πλευρά του δρόμου, ξεκίνησε ξαφνικά και απότομα και οδήγησε τόσο αμελώς και κατά παράβαση των νομίμων καθηκόντων, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με τον Ενάγοντα και να προκαλέσει σ' αυτόν ζημίες.

Ο ΜΕ 1 μέσω της μαρτυρίας του διευκρινίζει ότι την ώρα που περνούσε κανονικά από δίπλα της για να πορευτεί στο ΑΛΤ της οδού Άτλαντα η ασφαλισμένη στην Εναγόμενη ξεκίνησε απροειδοποίητα το όχημα της κτυπώντας το όχημα του με την δεξιά μπροστινή πλευρά του στην αριστερή μπροστινή πλευρά του δικού του οχήματος, σπρώχνοντας τον στη μέση του δρόμου η οποία χωρίζεται με άσπρη διακεκομμένη γραμμή. Στην αντίθετη πλευρά της οδού Χ. Μούσκου υπήρχε παρκαρισμένο όχημα μισό στο πεζοδρόμιο και μισό στο δρόμο με αντίθετη κατεύθυνση. Στην δική τους πορεία υπήρχε πιο μπροστά όχημα που βρισκόταν στο ΑΛΤ για να ξεκινήσει και να πορευθεί δεξιά της οδού Άτλαντος.

Από την άλλη η Εναγόμενη δικογραφεί ότι την 21/11/2022 η ασφαλισμένη τους οδηγός οδηγούσε καθ' όλα νόμιμα και κανονικά επί της οδού Χαράλαμπου Μούσκου στον Στρόβολο εντός της Επαρχίας Λευκωσίας. Ήταν ακινητοποιημένη, σταματημένη με το όχημα της πίσω από άλλο όχημα το οποίο ήταν επίσης σταματημένο στο ΑΛΤ της οδού Χαράλαμπου Μόσκου με την οδό Άτλαντος. Η ασφαλισμένη στην Εναγόμενη οδηγός ανέμενε την σειρά της για να εισέλθει εντός της οδού Άτλαντος. Κατά τον εν λόγω χρόνο, και ενώ η οδηγός ήταν σταματημένη πίσω από άλλο επίσης σταματημένο όχημα, ο Ενάγων εντελώς αιφνίδια, αμελώς, επιπόλαια, αντικανονικά και παράνομα επιχείρησε να προσπεράσει το όχημα της ασφαλισμένης στην Εναγόμενη οδηγού από τα δεξιά και παρά το γεγονός ότι αυτή προσπάθησε να κινηθεί αριστερότερα για να του δώσει χώρο να περάσει, το όχημα του Ενάγοντα συγκρούστηκε επί της δεξιάς πλευράς του οχήματος της ΜΥ 1.

Τα ως άνω καταγράφει η ΜΥ 1 και στην ένορκη της δήλωση, ενώ προσθέτει ότι ο Ενάγων παρέλειψε να αναμένει την σειρά του στο ΑΛΤ και εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας με σκοπό να την προσπεράσει. Έτσι επέπεσε επί του οχήματος της ΜΥ 1 αλλά και η κίνηση της να αποφύγει την σύγκρουση αποδεικνύεται τόσο από τις φωτογραφίες που λήφθηκαν από τους αρμόδιους λειτουργούς στην σκηνή του ατυχήματος όσο και από τις ζημιές που υπέστησαν τα 2 οχήματα. Υποστηρίζει ότι ο Ενάγων την έθεσε προ αιφνίδιου διλήμματος και της αποστέρησε τη δυνατότητα να λάβει μέτρα αποφυγής της σύγκρουσης.

Η ΜΥ 2 κατέθεσε έντυπο φιλικής δήλωσης του τροχαίου ατυχήματος το οποίο συνοδεύεται από φωτογραφίες, τη δήλωση της ΜΥ 1 και πρόχειρο σχεδιάγραμμα το οποίο ετοιμάστηκε από λειτουργό της Rescue Line που επισκέφθηκε τη σκηνή. Ανάλογο έγγραφο, ήτοι υπεύθυνη δήλωση του ατυχήματος το οποίο ετοιμάστηκε από την οδική ασφάλεια και στην οποία επισυνάπτεται και σχεδιαγράφημα της σκηνής του ατυχήματος, κατέθεσε και ο ΜΕ 1, ως Τεκμήριο 2.

Έχει νομολογιακά κριθεί ότι οι φωτογραφίες δύναται να αποτελέσουν πραγματική μαρτυρία σε περιπτώσεις ατυχημάτων[4], όπως και για να καταδειχθεί η τελική θέση των οχημάτων[5]. Η πραγματική μαρτυρία, συνιστάμενη από αναμφισβήτητα στοιχεία απόδειξης, μεταφέρει κατά τρόπο αντικειμενικό, επιδεχόμενη, έτσι, και την ελάχιστη ερμηνεία, την εικόνα στη σκηνή, αποκαλυπτική της φάσης η οποία έχει εξελιχτεί και η οποία έχει καταλήξει στη σύγκρουση των ενεχομένων οχημάτων σε τροχαίο δυστύχημα[6]. Η πραγματική μαρτυρία συνιστά αμετάκλητο οδηγό του οδικού ατυχήματος που ιχνηλατεί τα περιστατικά του και μπορεί να αποτελέσει οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας και της ακρίβειας της μαρτυρίας που διαφωτίζει ως προς τις συνθήκες του δυστυχήματος[7]. Είναι δε αυτονόητο ότι η σημασία της ποικίλλει ανάλογα με τον βαθμό στον οποίο διαφωτίζει ως προς τα ουσιώδη γεγονότα Αν η πραγματική μαρτυρία είναι ουδέτερη ως προς τις συνθήκες του δυστυχήματος, δεν μπορεί να βοηθήσει ουσιωδώς στην αξιολόγηση της μαρτυρίας για τα γεγονότα που περιστοιχίζουν το δυστύχημα[8].

Στην υπό εξέταση περίπτωση οι φωτογραφίες που κατέθεσε η ΜΥ 2, ως μέρος του Τεκμηρίου 1, είναι αποκαλυπτικές τόσο της τελικής θέσης των ενεχόμενων οχημάτων, όσο και προς επίλυση των επίδικων ζητημάτων.

Συγκεκριμένα,  το όχημα του Μ.Ε. 1 βρίσκεται ανάμεσα στην λωρίδα του και τη λωρίδα του αντίθετου ρεύματος κυκλοφορίας. Τα ενεχόμενα οχήματα κατέληξαν σχεδόν ενωμένα, κολλημένα, ακουμπούν το ένα στο άλλο, με το όχημα της ΜΥ 1 να βρίσκεται στη λωρίδα κυκλοφορίας της και το όχημα του ΜΕ 1 μισό στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας. Επομένως δεν ισχύει η θέση του Ενάγοντα ότι η ΜΥ 1 χτυπώντας το όχημα του με το δικό της τον έσπρωξε προς το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, αφού στην τελική τους θέση τα οχήματα ήταν ενωμένα.

Επιπλέον δεν προκύπτει να ήταν σταθμευμένη η Μ.Υ. 1 και ενόσω εξερχόταν της στάθμευσης, να χτύπησε τον Μ.Ε.1, αφού όλο της το όχημα βρισκόταν εντός του δρόμου, χωρίς να έχει κάμψη προς τα δεξιά. Έτσι αποδεικνύεται ως ορθή και η θέση της ότι ανέμενε πίσω από άλλο όχημα που επιχειρούσε να εξέλθει του αλτ. Δεν μπορεί να γίνει δεκτή η θέση του Μ.Ε.1 ότι ήταν σταθμευμένο το όχημα της ΜΥ 1 και βγαίνοντας στον δρόμο χτύπησε το όχημά του, αφού το τελευταίο όχημα κατά τη σύγκρουση βρισκόταν ευθεία στον δρόμο, χωρίς καμπή ή στροφή προς το μέρος του οχήματος του Μ.Ε.1 και σε θέση που να αποδεικνύει ότι δεν ήταν σταθμευμένο μονίμως, αλλά η ΜΥ 1 το οδηγούσε στον δρόμο προς το αλτ.

Η τελική θέση των οχημάτων, όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες, δηλοί ότι ο Μ.Ε.1 κινήθηκε με το μισό του όχημα να βρίσκεται στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, ως και η τελική του θέση και επιχείρησε να εισέλθει πλήρως στο ρεύμα κυκλοφορίας που οδηγούσε η Μ.Υ.1 με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το όχημά της. Αυτό καταδεικνύεται και από την τελική θέση του οχήματος του ΜΕ 1, που φαίνεται να έχει ελαφριά κλίση προς τα αριστερά, στην προσπάθεια του να εισέλθει στην ευθεία πορεία που είχε το όχημα της ΜΥ 1.

Γενικότερα από την ενώπιον μου μαρτυρία η ΜΥ 1 απέδειξε τους ισχυρισμούς της με πραγματική μαρτυρία και καταθέτοντας τεκμήρια προς επίρρωση της θέσης της. Από την άλλη η μαρτυρία του ΜΕ 1 παρέμεινε ατεκμηρίωτη, σε αντίφαση με την ενώπιον μου πραγματική μαρτυρία και οι θέσεις του, ως προς την ευθύνη του επίδικου ατυχήματος δεν γίνονται αποδεκτές.

Η παρούσα αγωγή νομική βάση έχει την αμέλεια. Η αμέλεια συνίσταται στην παράλειψη επίδειξης εύλογης προσοχής, κάτω από τις περιστάσεις της  κάθε υπόθεσης. Η επιμέλεια κρίνεται απρόσωπα και αντικειμενικά^[9]. Σχετικά με τροχαία ατυχήματα έχει νομολογηθεί ότι το καθήκον για επιμελή οδήγηση δεν επεκτείνεται στη λήψη προληπτικών μέτρων έναντι της πιθανότητας εκδήλωσης αμέλειας εκ μέρους άλλων οδηγών. Ο νουνεχής οδηγός μπορεί εύλογα να υποθέσει ότι όπως ο ίδιος έτσι και άλλοι οδηγοί θα εκπληρώσουν το καθήκον επιμέλειας έναντι του ιδίου και άλλων οδηγών^[10]. Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις^[11]. H αμέλεια είναι συνυφασμένη με τον χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια^[12]. Η παράβαση απλών κανόνων της οδικής κυκλοφορίας δεν αρκεί για να εξαχθεί συμπέρασμα αμέλειας[13].

Εν προκειμένω δεν προκύπτει αμέλεια της ασφαλισμένης στην Εναγόμενη, Μ.Υ. 1,  αφού δεν έγινε αποδεκτή η θέση του Ενάγοντα ότι η ΜΥ 1 εξερχόταν από θέση στάθμευσης προσκρούοντας στο όχημα του. Τουναντίον ο Ενάγων κινούμενος στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και επιχειρώντας να εισέλθει πλήρως στο ρεύμα κυκλοφορίας όπου οδηγούσε η Μ.Υ. 1 εισήλθε στην πορεία της τελευταίας, χωρίς να επιδείξει τη δέουσα παρατηρητικότητα, την έφερε σε θέση που δεν θα μπορούσε να προβλέψει ή να αναμένει και προκάλεσε τη σύγκρουση. Ήταν τέτοια η οδηγική συμπεριφορά του Ενάγοντα, που δημιούργησε απρόσμενο και ξαφνικό κίνδυνο, τέτοιου βαθμού που να μην παρέχεται η ευχέρεια στην ΜΥ 1 να αντιδράσει. Συνεπώς, δεν έχει αποδειχθεί η όποια ευθύνη της ΜΥ 1 ή της Εναγόμενης για το επίδικο ατύχημα.

Σε ότι αφορά τις ειδικές ζημιές είναι καθιερωμένη νομολογιακά η αρχή ότι οι αξιούμενες ως ειδικές αποζημιώσεις θα πρέπει να δικογραφούνται με λεπτομέρεια και να αποδεικνύονται με αυστηρότητα^[14]. H απόδειξη ειδικών ζημιών κινείται μέσα σε αυστηρά πλαίσια^[15]. Στην υπό κρίση περίπτωση, μέσω της μαρτυρίας του ο Ενάγων καταθέτει τεκμήρια που αποδεικνύουν το ποσό των €1.555 ως κόστος επιδιόρθωσης του οχήματος του και το ποσό των €70 ως εκτιμητικά έξοδα. Επομένως σε περίπτωση πιθανής ανατροπής της απόφασης μου ως προς την ευθύνη, θα επιδίκαζα ποσό €1625, ως ειδικές αποζημιώσεις.

Η Αγωγή απορρίπτεται με έξοδα εναντίον του Ενάγοντα και υπέρ της Εναγομένης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.

 

(Υπ.)………………………………

Α. Λουκά Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής