ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ
Ενώπιον: Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.
Αρ. Αγωγής: 84/2025
Μεταξύ:
1. AMBERMANOR ASSET MANAGEMENT LIMITED, από Βρετανικές Παρθένες Νήσους
2. VLADIMIR ZHELEZOV
Ενάγοντες
και
1. LAVRODE LIMITED, από τη Λευκωσία
2. KONSTANTIN SHUMΙLIN, από τη Ρωσία
3. KONSTANTIN PANOV, από τη Ρωσία
4. LINKIND LIMITED, από τη Λεμεσό
Εναγόμενοι
31 Αυγούστου, 2026.
Εμφανίσεις:
Για Εναγόμενο 3/Αιτητή: κ. Γ. Χριστοδούλου για Λ. Παπαφιλίππου & Σία Δ.Ε.Π.Ε.
Για Ενάγοντες/Καθ’ ων η Αίτηση: κ. Ι. Οικονόμου με κα Ε. Οικονόμου για E. Economou & Co LLC
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Στην αίτηση του εναγόμενου 3 ημερομηνίας 6.2.2026 για παραμερισμό και/ή τροποποίηση ενδιάμεσου διατάγματος
Με ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 7.1.2026, το παρόν Δικαστήριο εξέδωσε ενδιάμεσα απαγορευτικά διατάγματα και επικουρικά διατάγματα αποκάλυψης εναντίον των Εναγόμενων 1-4 (στο εξής το «Επίδικο Διάταγμα»). Τα γεγονότα που συνθέτουν το υπόβαθρο καταγράφονται στην ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 7.1.2026 και δεν είναι αναγκαίο να τα επαναλάβω.
Η πλευρά του Εναγόμενου 3 (στο εξής «Panov») έχει εφεσιβάλει την ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 7.1.20226 και η έφεση εκκρεμεί. Άλλη ενδιάμεση αίτηση που καταχώρησε ο Panov για αναστολή εκτέλεσης του Επίδικου Διατάγματος εκκρεμούσης της έφεσης, απορρίφθηκε με ενδιάμεση απόφαση ημερομηνίας 25.5.2026.
Με την παρούσα Αίτηση ο Panov ζητά τον παραμερισμό του Επίδικου Διατάγματος υποστηρίζοντας ότι συνιστά κατάχρηση διαδικασίας (αιτητικό Α). Διαζευκτικά, ο Εναγόμενος 3 ζητούσε την τροποποίηση του διατάγματος (αιτητικό Β).
Πριν την ακρόαση της Αίτησης και κατόπιν διαβουλεύσεων μεταξύ των συνηγόρων, το Επίδικο Διάταγμα τροποποιήθηκε εκ συμφώνου κατά τρόπο που ικανοποιούσε τις αιτούμενες τροποποιήσεις του Panov. Μετά την τροποποίηση, η πλευρά του Panov συνέχισε να προωθεί την Αίτηση ζητώντας τον παραμερισμό του Επίδικου Διατάγματος.
Πριν προχωρήσω, σημειώνω ότι έχω εξετάσει την Αίτηση και ένσταση και τις ένορκες δηλώσεις που καταχωρήθηκαν εκατέρωθεν. Έχω επίσης μελετήσει τις αγορεύσεις των συνηγόρων των δύο πλευρών και γνωρίζω το περιεχόμενο του φακέλου.
Κρίνω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να επιτύχει για δύο λόγους που θα εξηγήσω στη συνέχεια.
Ο πρώτος λόγος είναι ότι μετά την εκ συμφώνου τροποποίηση του Επίδικου Διατάγματος, δεν παραμένει αντικείμενο προς εξέταση. Όπως σημείωσα, η τροποποίηση του Επίδικου Διατάγματος ζητείτο «διαζευκτικά» με τον παραμερισμό του. Συνεπώς, η τροποποίηση έπρεπε να ήταν και το τέλος της Αίτησης αφού η επιδίωξη ικανοποιήθηκε. Εντούτοις, η πλευρά του Panov συνεχίζει να προωθεί την Αίτηση σε σχέση με το αιτητικό Α, ωσάν τα δύο διατάγματα να ζητούνται επιπρόσθετα ή σωρευτικά, αντί διαζευκτικά. Όμως, η διατύπωση στην Αίτηση δεν αφήνει περιθώριο για ικανοποίηση και των δύο αιτημάτων.
Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο κρίνω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να πετύχει είναι διότι δεν διαπιστώνω κατάχρηση, ως η πλευρά του Panov εισηγείται. Το επιχείρημα του Panov είναι το εξής: Μετά την έκδοση του Επίδικου Διατάγματος, το οποίο συντάχθηκε στις 19.1.2026, οι Ενάγοντες δεν έδρασαν αμέσως για την επίδοση του προς τον Panov. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να εμποδιστεί ο Panov να συμπεριλάβει στην έφεση του, λόγο έφεσης που αφορούσε το λεκτικό του Επίδικου Διατάγματος. Τον ανάγκασε επίσης να προβεί στη διαταχθείσα αποκάλυψη χωρίς να του έχει επιδοθεί το συνταγμένο διάταγμα με το οποίο προσδιορίζονταν οι υποχρεώσεις του. Επίσης η παράλειψη επίδοσης δείχνει ότι δεν υπήρχε πρόθεση λήψης μέτρων εναντίον του Panov σε περίπτωση απείθειας που σημαίνει ότι δεν ήταν αναγκαία η έκδοση του Επίδικου Διατάγματος εξ αρχής. Αυτή είναι μια σύνοψη όσων αναλύονται στις σελίδες 5 και 6 της αγόρευσης των συνηγόρων του Panov και στις παραγράφους 6-13 της ένορκης δήλωσης του ιδίου.
Δεν συμφωνώ με αυτά τα επιχειρήματα. Το ζήτημα της αναγκαιότητας έκδοσης του Επίδικου Διατάγματος εξετάστηκε και αποφασίστηκε, με αιτιολογημένη ενδιάμεση απόφαση, στις 7.1.2026. Η ορθότητα της απόφασης εκείνης θα κριθεί κατ΄ έφεση.
Επίσης, το Επίδικο Διάταγμα εκδόθηκε στα πλαίσια ενδιάμεσης διαδικασίας inter partes. Ο Panov γνώριζε εξ αρχής και συμμετείχε πλήρως και ενεργά στη διαδικασία. Ήγειρε ένσταση, παρουσίασε τις θέσεις του ενόρκως, συμμετείχε στην ακρόαση και έλαβε γνώση της ενδιάμεσης απόφασης. Το δε συνταγμένο διάταγμα ήταν στον φάκελο της υπόθεσης από την ημερομηνία σύνταξης αυτού. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ήταν σε ακραία αβεβαιότητα (όπως αναφέρει) σε σχέση με τις υποχρεώσεις του ή ότι ήταν σε μειονεκτική θέση κατά την έγερση της έφεσης του λόγω μη επίδοσης του συνταγμένου διατάγματος.
Σε σχέση με την μη επίδοση του συνταγμένου διατάγματος στον Panov μέχρι την καταχώρηση αυτής της Αίτησης (σημειώνω ότι το τροποποιημένο διάταγμα έχει στο μεταξύ επιδοθεί προσωπικά στον Panov), διαφωνώ ότι αυτό δείχνει καταχρηστική συμπεριφορά. Σύμφωνα με το Μέρος 23.16(1) των ΚΠΔ, διάταγμα που εκδόθηκε στα πλαίσια δια κλήσεως αίτησης:
«...είναι δεσμευτικό για τον αιτητή και για όλους τους διάδικους στους οποίους έχει επιδοθεί δεόντως η αίτηση, από την ημερομηνία κατά την οποία αυτό έχει εκδοθεί.»
Οι ΚΠΔ διαφοροποιούν ρητά την περίπτωση διατάγματος που εκδόθηκε μονομερώς αφού σε εκείνες τις περιπτώσεις το διάταγμα καθίσταται δεσμευτικό από την ημερομηνία επίδοσης (Μέρος 23.16(2) ΚΠΔ). Το Επίδικο Διάταγμα στην παρούσα περίπτωση ήταν δεσμευτικό για τον Panov από την έκδοση του στις 7.1.2026. Δεν ήταν απαραίτητη οποιαδήποτε άλλη ενέργεια από την άλλη πλευρά για να το καταστήσει ισχυρό και δεσμευτικό. Η απόφαση Capman Holdings Limited v Ismanov Andrey Zayniyevich (2013) 1 AAΔ, στην οποία παραπέμπουν οι συνήγοροι του Panov στην αγόρευση τους, αφορούσε παράλειψη επίδοσης στον εκεί καθ’ ου η αίτηση ενός ενδιάμεσου διατάγματος που είχε εκδοθεί μονομερώς, περίπτωση διαφορετική από την παρούσα. Κατά πόσο η προσωπική επίδοση είναι αναγκαία για να μπορεί η άλλη πλευρά να προωθήσει διαδικασία εναντίον του Panov σε περίπτωση απείθειας, αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Δεν σχετίζεται με την εγκυρότητα ή δεσμευτικότητα του Ενδιάμεσου Διατάγματος.
Δεν χρειάζεται να επεκταθώ περαιτέρω. Για τους λόγους που εξήγησα, δεν συμφωνώ με την εισήγηση του Panov ότι το Επίδικο Διάταγμα πρέπει να παραμεριστεί ή ακυρωθεί γιατί συνιστά κατάχρηση διαδικασίας.
Συνεπώς, το αιτούμενο διάταγμα της παραγράφου Α της Αίτησης δεν μπορεί να εκδοθεί και η Αίτηση απορρίπτεται σε σχέση με αυτό.
Αναφορικά με τα έξοδα αυτής της διαδικασίας, ακολουθώντας το αποτέλεσμα επιδικάζονται υπέρ των Εναγόντων/Καθ’ ων η Αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου 3/Αιτητή. Αναφορικά με το ύψος των εξόδων, εξέτασα τους προτεινόμενους καταλόγους εξόδων που καταχωρήθηκαν εκατέρωθεν, τη φύση και πορεία εκδίκασης της Αίτησης, την κλίμακα της αγωγής και τους πίνακες δικηγορικής αμοιβής των ΚΠΔ. Η μόνη διαφορά μεταξύ των δύο προτεινόμενων καταλόγων εξόδων αφορά στη συμπερίληψη στον κατάλογο των Εναγόντων/Καθ’ ων η Αίτηση ποσού για την εμφάνιση προς απαγγελία της απόφασης, που κρίνω εύλογο να εγκρίνω. Ως προς όλα τα άλλα ποσά υπάρχει σύμπτωση μεταξύ των δύο καταλόγων. Συνεπώς, επιδικάζω ποσό €6.932 πλέον ΦΠΑ πλέον €24 πραγματικά έξοδα.
(Υπ.) …………….………………………………………
Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο