Αρ. Αγωγής: 506/20

Μεταξύ:

1. Κυριάκος Ανδρέου

2. Χριστίνα Παρασκευαΐδου

Ενάγοντες

και

 

G. Paraskevaides (1966) Ltd

Εναγόμενη

 

 

1 Σεπτεμβρίου, 2026

 

Εμφανίσεις:

Για Εναγόμενη/Αιτήτρια: κ. Χριστοδούλου για Δρ. Κ. Χρυσοστομίδης & Σία Δ.Ε.Π.Ε.

Για Ενάγοντες/Καθ΄ ων η Αίτηση: κ. Νικολάου για Μάρκος Π. Σπανός & Σία Δ.Ε.Π.Ε.

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

στην αίτηση της G. Paraskevaides (1966) Ltd ημερομηνίας 11.2.2026 για συνένωση της παρούσας αγωγής με την αγωγή 1063/2021

 

Με την υπό κρίση αίτηση η Εναγόμενη/Αιτήτρια (στο εξής η «Αίτηση» και η «Αιτήτρια» αντίστοιχα) ζητά την έκδοση διατάγματος συνένωσης της αγωγής αυτής με την αγωγή 1063/2021 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας.

 

Η θέση της Αιτήτριας είναι ότι το αίτημα δικαιολογείται από τα γεγονότα τα οποία προκύπτουν από τον φάκελο της κάθε αγωγής, εφόσον υπάρχουν κοινά νομικά και πραγματικά ζητήματα που καθιστούν αναγκαία και επιθυμητή τη συνένωση. Παράλληλα, αν και οι διάδικοι είναι διαφορετικοί εντούτοις τα εμπλεκόμενα φυσικά πρόσωπα είναι τα ίδια και στις δύο αγωγές.

 

Οι Ενάγοντες (στο εξής οι «Καθ’ ων η Αίτηση») καταχώρησαν ένσταση στο αίτημα. Υποστηρίζουν ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις της Δ.14 Θ.2 για συνένωση, ότι δεν υπάρχουν κοινά πραγματικά ή νομικά ζητήματα τέτοιας σημασίας ή έκτασης που να καθιστούν αναγκαία την συνένωση, ότι οι δύο αγωγές αφορούν διαφορετικές συναλλαγές, ότι η συνένωση θα περιέπλεκε την εκδίκαση και δεν θα επιτάχυνε τη διαδικασία.

 

Οι θέσεις της κάθε πλευράς αναπτύχθηκαν από τους συνήγορους σε αγορεύσεις τους, με αναφορά στα γεγονότα, τα δικόγραφα των δύο αγωγών των οποίων επιζητείται η συνένωση και τη νομολογία. Έχω εξετάσει όσα τέθηκαν ενώπιον μου μέσω της Αίτησης και ένστασης, σε συνάρτηση με τα δικόγραφα των δύο αγωγών και τους φακέλους αυτών.

 

Η Αίτηση βασίζεται στη Δ.14 Θ.2 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας (στη μορφή που ισχύει για τις δύο αγωγές) που προβλέπει τα ακόλουθα:

 

          «When two or more actions are pending in the same Court, whether by the same or different plaintiffs against the same or different defendants, and the claims of such actions involve a common question of law or fact of such importance in proportion to the rest of the matters involved in such actions as to render it desirable that the actions should be consolidated, the Court or a Judge may order that they be consolidated.»

 

Επομένως, η Δ.14 Θ.2 καθορίζει τις προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται ώστε να επιτρέπεται ενδεχόμενη συνένωση. Εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις αυτές τότε η συνένωση επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου.

 

Συνένωση διατάζεται όταν είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης. Αυτό εξετάζεται σε συνάρτηση με το κατά πόσο η συνεκδίκαση των κοινών πραγματικών ή νομικών ζητημάτων θα είχε ως αποτέλεσμα την αποφυγή πολλαπλότητας διαδικασιών, καθώς και την εξοικονόμηση χρόνου και εξόδων[1]. Σημειώνω ότι αυτά είναι θέματα που συναρτώνται με τα περιστατικά και γεγονότα της κάθε περίπτωσης[2].

 

Το Δικαστήριο εξετάζει εάν υπάρχει κοινό πραγματικό ή νομικό ζήτημα προς εκδίκαση με γνώμονα τα δικόγραφα. Η πλευρά των Καθ’ ων η Αίτηση εισηγείται ότι στην εξέταση αυτή πρέπει να λαμβάνεται υπόψη μόνο η απαίτηση του ενάγοντα της κάθε αγωγής. Έχω υπόψη τη νομολογία[3] σύμφωνα με την οποία η ύπαρξη κοινών ζητημάτων διαπιστώνεται από την έκθεση απαίτησης των αγωγών. Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω μεταγενέστερη νομολογία που εισηγείται πως οι ισχυρισμοί που προβάλλονται προς υπεράσπιση είναι στοιχείο που επίσης λαμβάνεται υπόψη από το Δικαστήριο. Παραπέμπω ενδεικτικά στην απόφαση Κυπριακή Τράπεζα Αναπτύξεως ν. Apak Agro Industries, (1999) 1 Α.Α.Δ. 1721, όπου αναφέρθηκαν τα ακόλουθα από το Ανώτατο Δικαστήριο (το απόσπασμα είναι εκτενές όμως το περιλαμβάνω γιατί είναι σχετικό με τα προς απόφαση ζητήματα και την τελική μου κρίση):

 

«Η διαπίστωση του Προέδρου του Επαρχιακού Δικαστηρίου ότι το κοινό ζήτημα των δύο αγωγών είναι η εγκυρότητα των συμφωνιών δανείου πάνω στις οποίες στηρίζονται οι απαιτήσεις των εφεσειόντων εναντίον των εναγομένων στην αγωγή 2543/91 και ότι με αυτό το ζήτημα σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό οι απαιτήσεις κατά της εναγομένης στην αγωγή 1402/92 είναι απόλυτα ορθή.

 

Κοινά επίσης είναι τα περισσότερα ζητήματα που οι εναγόμενοι στις δύο αγωγές εγείρουν στις υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις τους. Πρόκειται για υπερασπίσεις και ανταπαιτήσεις που εμφανίζουν ταυτοσημία επί όλων σχεδόν των ζητημάτων, νομικών και πραγματικών, που αντιστοίχως εγείρονται.

 

Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι και στις δύο αγωγές οι εφεσείοντες έχουν το νομικό βάρος απόδειξης της εγκυρότητας των συμφωνιών των δανείων που επικαλούνται όπως και των συμφωνιών των υποθηκών που επιζητούν την εκποίηση. Το ζήτημα του προσδιορισμού του διαδίκου του έχοντος το δικαίωμα να αρχίσει πρώτος θα έπρεπε να είχε θεωρηθεί ως δευτερεύον ενόψει της βασικής διαπίστωσης περί υπάρξεως κοινού θέματος μεταξύ των δύο αγωγών και δεν θα έπρεπε να αποτελέσει λόγο απόρριψης του αιτήματος για συνένωση των αγωγών. Το εν λόγω ζήτημα, ως καθαρά διαδικαστικό, μπορεί χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία να ρυθμιστεί πριν από την έναρξη της ακροαματικής διαδικασίας.

 

Η πολυπλοκότητα των ζητημάτων που εγείρονται είναι παράγων που συνηγορεί υπό τις περιστάσεις, υπέρ της συνένωσης των αγωγών παρά στην απόρριψη του αιτήματος ενώ το γεγονός ότι κατά τον χρόνο εξέτασης της αίτησης για συνένωση εκκρεμούσε αίτηση στην αγωγή 1402/92 για περισσότερες και καλύτερες λεπτομέρειες δεν αποτελεί κατά την κρίση μας σοβαρό λόγο απόρριψης της αίτησης εφόσον η δικογραφία και των δύο αγωγών ήταν ήδη συμπληρωμένη.

 

Διάταγμα συνένωσης αγωγών εκδίδεται στις περιπτώσεις όπου αναμένεται ότι θα προκύψει όφελος από τη συνεκδίκαση. Η έκδοση διατάγματος συνένωσης αγωγών προς εκδίκαση ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η άσκηση της οποίας εξαρτάται από τα γεγονότα της κάθε υπόθεσης. Το Δικαστήριο ενασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια εξετάζει κατά πόσο η συνεκδίκαση των αγωγών θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των διαδίκων και την καλύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Η αποφυγή πολλαπλότητας των διαδικασιών, ο περιορισμός των εξόδων καθώς και η οικονομία του δικαστικού χρόνου είναι παράγοντες που προσμετρούν στην κρίση του Δικαστηρίου επί του θέματος. Βλ. Hadjiathanassiou v. Parperides and Others (1975) 1 CLR και Healey and Others v. A. Waddington and Sons Ltd and Others (1954) 1 All E.R. 861.»

 

Η σφαιρική αυτή προσέγγιση του ζητήματος αντικατοπτρίζεται και στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας 2023 όπου το Μέρος 3.7 διατυπώνει τη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου με ευρύ τρόπο:

 

«3.7. Συνένωση διαδικασιών πριν από την ακροαματική διαδικασία

(1) Αν εκκρεμεί αριθμός διαδικασιών στο δικαστήριο και οι διαδικασίες:

(α) αφορούν σε κοινό νομικό ή πραγματικό ζήτημα· ή

(β) αποτελούν αντικείμενο απαιτήσεων, οι οποίες προκύπτουν από την ίδια συναλλαγή ή σειρά συναλλαγών· ή

(γ) όπου για οποιοδήποτε άλλο λόγο είναι επιθυμητό, διάδικος σε οποιαδήποτε από τις διαδικασίες δύναται να αιτηθεί και το δικαστήριο δύναται να εκδώσει διάταγμα όπως οι διαδικασίες:

(i) συνενωθούν· ή

(ii) συνεκδικαστούν· ή

(iii) εκδικαστούν αμέσως η μία μετά την άλλη· ή

(iv) ανασταλούν μέχρι την ολοκλήρωση οποιασδήποτε από τις άλλες διαδικασίες.»

 

Στην προκείμενη περίπτωση, δεν υπάρχει ταύτιση διαδίκων στις δύο αγωγές οι οποίες έχουν διαφορετικούς ενάγοντες και εναγόμενους. Όμως, όπως επεξηγήθηκε από την Αιτήτρια (και δεν έχει αντικρουστεί από την άλλη πλευρά) τα νομικά πρόσωπα ελέγχονται από τα ίδια φυσικά πρόσωπα, δηλαδή οι Καθ΄ων η Αίτηση είναι οι μέτοχοι της ενάγουσας εταιρείας στην αγωγή 1063/2021 ενώ η Αιτήτρια είναι συνδεδεμένη εταιρεία με την εναγόμενη εταιρεία στην αγωγή 1063/2021. Παράλληλα, η υπεράσπιση στις δύο αγωγές είναι ουσιαστικά ταυτόσημη. Δηλαδή η εναγόμενη εταιρεία σε κάθε αγωγή αμφισβητεί τη χορήγηση του ισχυριζόμενου δανείου προβάλλοντας τις ίδιες θέσεις σε σχέση με τα επίδικα ποσά και τις συνθήκες υπό τις οποίες ανέκυψαν οι απαιτήσεις των εναγόντων. Επίσης, διαφαίνεται ότι κατά την ακρόαση των δύο αγωγών θα καταθέσουν ίδια πρόσωπα ως μάρτυρες.

 

Δεν παραγνωρίζω ότι στην αγωγή 1063/2021 περιλαμβάνεται και αξίωση για έτερο ποσό που δεν φαίνεται να σχετίζεται με τις κοινές θέσεις, όμως με ορθή διαχείριση δεν διακρίνω ότι θα βρεθεί σε μειονεκτική θέση είτε η μια είτε η άλλη πλευρά στην προώθηση ή υπεράσπιση εκείνου του μέρους της αξίωσης.

 

Συνεπώς, προκύπτουν ξεκάθαρα οφέλη από ενδεχόμενη συνεκδίκαση αφού ένα Δικαστήριο θα ακούσει μια φορά την εκδοχή των δύο πλευρών για το μεγαλύτερο μέρος των αμφισβητούμενων γεγονότων, η μαρτυρία θα δοθεί από τα ίδια φυσικά πρόσωπα, και θα αποφασιστεί το μεγαλύτερο μέρος των πραγματικών ζητημάτων (που θα κρίνουν το αποτέλεσμα της παρούσας αγωγής και, στο μεγαλύτερο μέρος, το αποτέλεσμα της αγωγής 1063/2021). Ενδεχόμενη συνεκδίκαση σαφώς θα περισώσει Δικαστικό χρόνο και, κατά συνέπεια, έξοδα.

 

Η πλευρά των Καθ’ ων η Αίτηση προβάλλει ως λόγο ένστασης ότι η Αίτηση υποβάλλεται με καθυστέρηση. Είναι γεγονός ότι η Αίτηση θα μπορούσε να είχε υποβληθεί νωρίτερα ή θα μπορούσε να δηλωθεί η πρόθεση για υποβολή της νωρίτερα. Όμως η καθυστέρηση δεν υπερκεράζει τα ουσιαστικά οφέλη που θα προκύψουν από τη συνεκδίκαση.

 

Είναι επίσης γεγονός, όπως οι Καθ΄ων η Αίτηση επισημαίνουν, ότι οι δύο αγωγές βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια. Αυτό όμως είναι κάτι που μπορεί να τύχει χειρισμού με τις κατάλληλες οδηγίες, χωρίς να προκληθεί δυσανάλογη βλάβη στην πορεία είτε της μιας είτε της άλλης υπόθεσης.

 

Καταληκτικά, κρίνω ότι η ευρεία έκταση των κοινών σημείων μεταξύ των δύο αγωγών καθιστά επιθυμητή τη συνεκδίκαση τους. Η συνένωση θα συντείνει στην επιτάχυνση και αποτελεσματικότητα της απονομής της δικαιοσύνης με λιγότερο κόστος και λιγότερες απαιτήσεις σε Δικαστικό χρόνο και πόρους.

 

Καταλήγω ότι η Αίτηση πρέπει να εγκριθεί και εκδίδεται διάταγμα συνεκδίκασης της παρούσας αγωγής και της αγωγής 1063/2021 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας. Οδηγός καθίσταται η παρούσα αγωγή.

 

Αναφορικά με τα έξοδα θα ισχύσει ο συνήθης κανόνας και έτσι τα έξοδα της Αίτησης επιδικάζονται υπέρ της Εναγόμενης/Αιτήτριας και εναντίον των Εναγόντων/Καθ΄ων η Αίτηση, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο.

 

 

 

(Υπ.)  ……………….………………………..
Γ. Κυθραιώτου-Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

 

Πρωτοκολλητής