Αυγουστίνου Παπαθωμά, υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστή της υπό εκκαθάριση εταιρείας Cyprus Popular Bank Public Co Ltd ν. Παναγιώτη Αρμαμέντου, από την Αθήνα, υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστή της κληρονομίας περιουσίας του αποβιώσαντος Εναγόμενου 1, Ανδρέα Βγενόπουλου κ.α., Αρ. Αγωγής: 8400/12, 13/11/2026
print
Τίτλος:
Αυγουστίνου Παπαθωμά, υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστή της υπό εκκαθάριση εταιρείας Cyprus Popular Bank Public Co Ltd ν. Παναγιώτη Αρμαμέντου, από την Αθήνα, υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστή της κληρονομίας περιουσίας του αποβιώσαντος Εναγόμενου 1, Ανδρέα Βγενόπουλου κ.α., Αρ. Αγωγής: 8400/12, 13/11/2026

ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ                                                

ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Παπαϊωάννου, Π.Ε.Δ.

Αρ. Αγωγής: 8400/12

 

Και δια τροποποιήσεως ημερομηνίας 03/02/2026

Μεταξύ:

Αυγουστίνου Παπαθωμά, υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστή της υπό εκκαθάριση εταιρείας Cyprus Popular Bank Public Co Ltd

Ενάγοντος

-και-

1.         Παναγιώτη Αρμαμέντου, από την Αθήνα, υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστή της κληρονομίας περιουσίας του αποβιώσαντος Εναγόμενου 1, Ανδρέα Βγενόπουλου από την Αθήνα

2.         Ευθύμιου Μπουλούτα, από την Αθήνα

3.         Κυριάκου Μάγειρα, από την Αθήνα

4.         Ελευθέριου Χιλιαδάκη, από την Αθήνα

5.         Χρίστου Στυλιανίδη, από τη Λευκωσία

6.         Παναγιώτη Κουννή, από τη Λευκωσία

7.         Νεοκλή Λυσάνδρου, από τη Λευκωσία

8.         Αυγή Μυλωνά Χρίστου, ως διαχειρίστρια της περιουσίας του αποβιώσαντα Εναγόμενου 8 Κωνσταντίνου Μυλωνά (ΑΔΤ [ ]), από τη Λευκωσία

9.         Βασίλειου Θεοχαράκη, από την Αθήνα

10.      Μάρκου Φόρου, από την Αθήνα

11.      Soud Ba’ alaway, από το Ντουμπάι

12.      Marfin Investment Group Holdings S.A.                             

Εναγομένων

                                                                                                                                                 

Ημερομηνία: 13 Νοεμβρίου, 2026

 

Εμφανίσεις:
Για Ενάγοντα-Αιτητή:
Κος Δημήτρης Αραούζος μαζί με κα Ιφιγένεια Φυσέντζου

Για Εναγόμενους 1, 9, 10 και 12- Καθ’ ων η αίτηση: Κος Νικόλας Θρασυβούλου

Για Εναγόμενους 2, 3 και 4 - Καθ’ ων η αίτηση: Κος Α. Χαβιαράς μαζί με κο Μ. Παναγίδη

Εναγόμενο 5 και 7: Κα Μιχαήλ

Εναγόμενο 6: Κα Δημητρίου

Για Εναγόμενο 8: Κος Χριστοδούλου

                                   

 

ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ σε Αίτημα εξαίρεσης του Δικαστηρίου

 

Με αίτηση ημερομηνίας 18/09/2026 (η «Αίτηση») η οποία καταχωρήθηκε κατόπιν άδειας που λήφθηκε στη βάση των περί της Εκδίκασης Καθυστερημένων Υποθέσεων (Ειδικών) Διαδικαστικών Κανονισμών του 2022 (Δ.Κ. 35/2022, όπως τροποποιήθηκαν), ο Ενάγων, υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστής της υπό εκκαθάριση εταιρείας Cyprus Popular Bank Public Co Ltd (ο «Ενάγων» ή ο «Εκκαθαριστής»), αιτείται μεταξύ άλλων τα ακόλουθα διατάγματα:

(i)           Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να εξαιρείται η Έντιμη Πρόεδρος του Ε.Δ. Λευκωσίας κα. Μ. Παπαϊωάννου από την εκδίκαση της Αγωγής με τον πιο πάνω τίτλο και αριθμό.

 

(ii)          Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να παραπέμπεται ο φάκελος της υπόθεσης στην Έντιμη Διοικητική Πρόεδρο του Ε.Δ. Λευκωσίας για την περαιτέρω πορεία της υπόθεσης.

 

Η Αίτηση βασίζεται στο άρθρο 30.2 του Συντάγματος, στο άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ), στα άρθρα 23-29 του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, στην παράγραφο 2.4 του Οδηγού Δικαστικής Συμπεριφοράς, στη Δ.33 θ.7 και Δ.48 θ.θ. 1-9 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στο άρθρο 9(3)(ε) των περί Απονομής της Δικαιοσύνης (Ποικίλες Διατάξεις) Νόμων του 1964 έως (αρ. 3) του 2022 καθώς επίσης στη σχετική επί του θέματος νομολογία, στις συμφυείς εξουσίες και στη γενική πρακτική του Δικαστηρίου.

 

Μέρος των γεγονότων στα οποία στηρίζεται η αίτηση περιλαμβάνεται στο σώμα της αίτησης, αυτολεξεί, ως ακολούθως: 

 

(i)           Η έντιμη Πρόεδρος του Ε.Δ. Λευκωσίας κα. Μ. Παπαϊωάννου στις 24/03/2026 αυτοβούλως και χωρίς να έχει προηγηθεί σχετικό ζήτημα από την πλευρά των Εναγόμενων αμφισβήτησε αν θα μπορούσε η υπόθεση να ξεκινήσει με πρώτο μάρτυρα του Ενάγοντος τον εμπειρογνώμονα Χρίστο Χρίστου (ΜΕ1), χωρίς να έχει τεθεί πρώτα το υπόβαθρο των γεγονότων και τεκμηρίων πάνω στο οποίο θα στηριζόταν η Δήλωση του. Μάλιστα διερωτήθηκε η έντιμη Πρόεδρος κατά πόσο κάτι τέτοιο θα ήταν σύμφωνο με τις νομολογιακές αρχές του δικαίου στην Κύπρο. Είπε τα εξής:

 

«…Το Δικαστήριο προβληματίζεται και θέτει θέμα στους συνηγόρους ότι θα πρέπει να τεθεί το υπόβαθρο των γεγονότων της παρούσας από τους αρμόδιους μάρτυρες, είτε υπό μορφή παράθεσης μαρτυρίας, είτε υπό μορφή παραδεκτών γεγονότων, προτού ακουστεί ο εμπειρογνώμονας μάρτυρας. Οι συνήγοροι έχουν πληροφορήσει το Δικαστήριο ότι όντως στην δήλωση εμπειρογνώμονα, εμπεριέχονται γεγονότα και τεκμήρια τα οποία προτίθεται εμπειρογνώμονας να καταθέσει. Διερωτώμαι κατά πόσο η πρακτική συνάδει με τις νομολογιακές αρχές του δικαίου μας. Συνεπώς, για να μην τεθούν όλοι οι παράγοντες της δίκης σε κατάσταση που να πρέπει να αντιμετωπίζουν ενστάσεις ως προς το θέμα της μη ορθής παράθεσης των γεγονότων, το παρόν Δικαστήριο επιθυμεί αυτό το θέμα να επιλυθεί πριν την κατάθεση του εμπειρογνώμονα…».

 

(ii)          Κατά την επόμενη εμφάνιση στις 03/04/2026 επιλήφθηκε εκ νέου του ίδιου ζητήματος για την οποία μάλιστα ζήτησε να είναι παρών ο ίδιος ο Ενάγοντας, μεταξύ άλλων, η έντιμη Πρόεδρος του Ε.Δ. Λευκωσίας κα. Μ. Παπαϊωάννου, αφού ερώτησε κατά πόσο ο Ενάγων θα προωθούσε την αγωγή, πράγμα που υποδηλούσε σε κάποιον τρίτο μέσο παρατηρητή ότι το Δικαστήριο ήταν ως να παρότρυνε τον Ενάγοντα να αποσύρει την Αγωγή παρά το όλο διαδικαστικό ιστορικό της υπόθεσης, υπέδειξε στο δικηγόρο του Ενάγοντος τα πιο κάτω:

 

(α)       «…Σε συνέχεια των όσων λέχθηκαν κατά την προηγούμενη δικάσιμο, ποιος θα δώσει μαρτυρία για τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στην κατάθεση του εμπειρογνώμονα; Θα παραθέσει ο εμπειρογνώμονας τα γεγονότα; Έχω την άποψη ότι χρειάζεστε μάρτυρα γεγονότων, προτού καταθέσει ο εμπειρογνώμονας…»

 

(β)       «….Κύριε Αραούζο, πως θα καταθέσει πρώτα ο εμπειρογνώμονας, θα μας πει αυτός τα γεγονότα; Είναι αυτή η ορθή διαδικασία; Πώς θα εξετάσει το Δικαστήριο την έκθεση του εμπειρογνώμονα, πριν τεθούν ενώπιον του τα γεγονότα. Όλες οι υποθέσεις διεξάγονται με αυτόν τον τρόπο δικάζονται…»

 

(γ)        «…Έχετε παρερμηνεύσει αυτά που σας λέω. Έχω την άποψη πως πρέπει να μπει το υπόβαθρο των γεγονότων, να μπουν τα γεγονότα και μετά να έρθει ο εμπειρογνώμονας να δώσει τη γνώμη του…».

 

(δ)       «…Θα τεθεί δηλαδή εξ ακοής μαρτυρία από τον εμπειρογνώμονα; Γιατί δεν έρχεται ο Ενάγοντας; Γιατί είναι δύσκολο να έρθει μάρτυρας, να μπουν τα γεγονότα και τα τεκμήρια και μετά να έρθει εμπειρογνώμονας να μαρτυρήσει για την εμπειρογνωμοσύνη του;».

 

(iii)         Είναι η θέση του Ενάγοντος ότι οι πιο πάνω τοποθετήσεις και σχόλια της έντιμης Προέδρου του Ε.Δ. Λευκωσίας κα. Μ. Παπαϊωάννου στις 24/03/2026 και 03/04/2026 δημιουργούν τη δικαιολογημένη εντύπωση ύπαρξης προκατάληψης ή ενδεχόμενης προκατάληψης, ακόμη και στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει τα πιο πάνω γεγονότα, αφού δεικνύουν πως η έντιμη Πρόεδρος έχει ήδη αποφασίσει το ζήτημα κατά πόσο επιτρέπεται σε ένα εμπειρογνώμονα να καταθέτει τη γνώμη του με βάση έγγραφα, που του δόθηκαν από τρίτους, τα οποία δεν παρουσιάστηκαν πρώτα στο Δικαστήριο από άλλους μάρτυρες και (α) είτε θα αποκλείσει τη Δήλωση του ΜΕ1 στο σύνολο της (β) είτε θα διαγράψει κάθε αναφορά που συνιστά εξ’ ακοής μαρτυρία, που περιέχεται σε έγγραφα.

 

(iv)         Οι δε πιο πάνω θέσεις της έντιμης Προέδρου του Ε.Δ. Λευκωσίας κα. Μ. Παπαϊωάννου τέθηκαν (α) παρά το ότι σύμφωνα με το άρθρο 24(1) του Περί Αποδείξεως Νόμου, Κεφ. 9, ανεξάρτητα από τις διατάξεις οποιουδήποτε άλλου νόμου, η εξ ακοής μαρτυρία δεν αποκλείεται από οποιαδήποτε διαδικασία ενώπιον οιουδήποτε Δικαστηρίου, απλώς και μόνο διότι αυτή είναι εξ ακοής και (β) σύμφωνα με τη Δ.33 θ.7 ένα Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να καθορίζει σε ένα διάδικο ποιους μάρτυρες θα παρουσιάσει και τη σειρά που θα τους παρουσιάσει.

 

Η αίτηση στηρίζεται στην ένορκη δήλωση του Θωμά Χριστοδούλου(ΘΧ), δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο Chrysses Demetriades & Co LLC, ο οποίος δηλώνει εξουσιοδοτημένος από τον Εκκαθαριστή να προβεί στην ένορκη δήλωση προς υποστήριξη της Αίτησης. Ο ενόρκως δηλών επεξηγεί συνοπτικά τα τρία σκέλη στα οποία εδράζεται η αξίωση του Εκκαθαριστή εναντίον των Εναγομένων με βάση την Έκθεση Απαίτησης. Συγκεκριμένα οι αξιώσεις αφορούν ζημιά €2,416 δις από τη διαχείριση επένδυσης €3,1 δις σε ελληνικά ομόλογα του δημοσίου την περίοδο 2009-2011, €1.467.277.520 από τη χορήγηση συγκεκριμένων δανείων, καθώς και €107.503.597 από την αγορά και διακράτηση 20,8 εκατομμυρίων μετοχών στην Εναγόμενη 12. Δεδομένου ότι οι ίδιες οι επενδύσεις και οι χορηγήσεις των δανείων αποτελούν αδιαμφισβήτητα γεγονότα, η δικαστική διαμάχη εστιάζει στο αν οι Εναγόμενοι που κατείχαν υψηλές θέσεις εντός της Τράπεζας φέρουν ευθύνη λόγω των θέσεων που κατείχαν, αν οι δικές τους λανθασμένες πρακτικές προκάλεσαν τις ζημιές αυτές, καθώς και ποιες εν τέλει ήταν αυτές οι ζημιές. Ο ενόρκως δηλών επεξηγεί ότι η  τεκμηρίωση των ευθυνών θα επιχειρηθεί να αποδειχθεί με την χρήση περίπου 650 εγγράφων από το αρχείο της Τράπεζας,  από δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο, από την Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς της Ελλάδας και από το δικαστηριακό φάκελο της ποινικής υπόθεσης Αρ. 15161/16, Κακουργιοδικείο Λευκωσίας, αφού είχε και εκεί εμπλοκή ως εμπειρογνώμονας για τη Δημοκρατία. Ως αναφέρεται, τα έγγραφα αυτά, «ανεξαρτήτως αν θα τα κατέθετε ο ίδιος ο Εκκαθαριστής είτε κάποιο πρώην στέλεχος/υπάλληλος της Τράπεζας, που τώρα εργάζεται για τον Εκκαθαριστή, είτε ο ίδιος ο εμπειρογνώμονας για την υπόθεση της Τράπεζας κ. Χρίστου, θα αποτελούσαν εξ ακοής μαρτυρία»  καθώς αφορά σε μέρος των εργασιών της Τράπεζας, που τέθηκε τον Μάρτιο του 2013 σε καθεστώς εξυγίανσης και στις 31/05/2022 σε καθεστώς εκκαθάρισης με σχετικό διάταγμα του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας στην Αίτηση αρ. 1/2021. Σύμφωνα με τον ομνύοντα, «σήμερα δεν υπάρχει κανείς διαθέσιμος εντός της Τράπεζας που έχει πρωτογενή γνώση ή που είναι ο συντάκτης πολλών από τα έγγραφα, στα οποία θα στηριχθεί ο εμπειρογνώμονας κ. Χρίστου.» Προστίθεται ότι ορισμένα από τα έγγραφα προέρχονται από τους ίδιους τους Εναγόμενους οπότε δεν θεωρούνται εξ ακοής μαρτυρία, ενώ άλλα περιλαμβάνουν παρουσιάσεις ελεγκτικού οίκου. Κάποια από τα έγγραφα είναι άκρως τεχνικής φύσης και απαραιτήτως θα έπρεπε να τύχουν μελέτης από εμπειρογνώμονα, προτού κριθούν ως σχετικά με την υπόθεση. Αναφέρεται επίσης ότι το Δικαστήριο δεν έχει ακόμη μελετήσει την σκοπούμενη δήλωση του κ. Χρίστου, ο οποίος δηλώθηκε ότι θα ήταν ο πρώτος μάρτυρας της Τράπεζας, ούτε και τα Τεκμήρια που σκοπεύει να παρουσιάσει. Τα έχουν μελετήσει, όμως, οι Εναγόμενοι, αφού τους δόθηκαν από καιρό. Όπως επι λέξει αναφέρει ο ομνύων, « Το βέβαιο είναι ότι θα ήταν από πρακτικής άποψης πολύ πιο ορθό να παρουσιαστούν όλα τα έγγραφα πρώτα από τον κ. Χρίστου και, αν χρειαστεί για κάποια από αυτά, να παρουσιαστούν στη συνέχεια και μάρτυρες που έχουν αμεσότερη σχέση με τα ίδια τα έγγραφα, όπως π.χ. επιστολές της Κεντρικής Τράπεζας.»

 

Εντούτοις, σύμφωνα με τη θέση τους  τα όσα διατύπωσε το Δικαστήριο και με τον τρόπο που το έπραξε στις 24/03/2026 και 03/04/2026 στα πρακτικά Τεκμήρια 1 και 2 τείνουν να δείξουν ότι, a priori και χωρίς να μελετήσει τη Δήλωση του κ. Χρίστου, έχει ήδη διαμορφώσει τη νομική άποψη ότι (α)ο κ. Χρίστου δεν δικαιούται να βασίζεται στη Δήλωση του σε έγγραφα που προέρχονται από και αποτελεί εξ’ ακοής μαρτυρία (β) θα έπρεπε να παρουσιαστεί ως μάρτυρας πρώτα ο ίδιος ο Εκκαθαριστής, του οποίου όμως και αυτού η μαρτυρία θα περιλάμβανε εξ ακοής μαρτυρία και ότι (γ) θα πρέπει αυτά να παρουσιαστούν οπωσδήποτε πρώτα από τρίτους και μετά αυτός να δώσει τη δική του μαρτυρία με βάση αυτά. Δηλαδή, το Δικαστήριο καθόρισε τρόπον τινά τη σειρά παρουσίασης μαρτύρων, που θα πρέπει να ακολουθήσει η πλευρά του Εκκαθαριστή καθώς επίσης και ποιους μάρτυρες πρέπει να παρουσιάσει πρώτα, προκειμένου να επιτρέψει στον κ. Χρίστου να καταθέσει. Και αυτό τη στιγμή που κανονικώς εχόντων των πραγμάτων, το Δικαστήριο θα αναμενόταν να αποφασίζει για την δεκτότητα του καθενός εγγράφου ξεχωριστά στο στάδιο που ο κ. Χρίστου θα επιχειρούσε να τα καταθέσει ως Τεκμήρια. Και το Δικαστήριο θα καλείτο τότε, αν υπήρχε ένσταση, να αποφασίζει αν θα το κάνει δεκτό ή όχι. Λόγω δε της ρητής πρόνοιας του άρθρου 24 του Περί Αποδείξεως Νόμου και της μετέπειτα νομολογίας που ξεκαθάρισε ότι ένα Δικαστήριο ποτέ δεν θα μπορούσε να αποκλείσει μαρτυρία που είναι εξ ακοής μόνο και μόνο διότι είναι εξ ακοής, δημιούργησε ακόμη περισσότερες αμφιβολίες ως προς την φαινόμενη αμεροληψία του Δικαστηρίου να αποφασίσει το ζήτημα, είτε της δεκτότητας της Δήλωσης του κ. Χρίστου ως έχει, είτε των εγγράφων στα οποία στηρίζεται και αποτελούν εξ ακοής μαρτυρία. Ως επεξηγείται, είναι αφ’ εαυτού ένα τέτοιο ζήτημα που δεν θα έπρεπε να απασχολήσει το Δικαστήριο το οποίο μάλιστα το έθεσε αυτοβούλως, δηλαδή χωρίς να τεθεί αρχικά από την πλευρά των Εναγόμενων. Προσθέτει ο ομνύων ότι και ο ίδιος ο Εκκαθαριστής, ο οποίος κλήθηκε από το Δικαστήριο στις 24/03/2026 μέσω των δικηγόρων του να παρουσιαστεί αυτοπροσώπως στις 03/04/2026 για να βεβαιώσει το Δικαστήριο ότι εξακολουθούσε να επιμένει στην αξίωση του, σχημάτισε την εντύπωση ότι το Δικαστήριο φαίνεται να έχει ήδη προαποφασίσει (α) είτε να αποκλείσει τη Δήλωση του κ. Χρίστου στο σύνολο της, (β) είτε να διαγράψει κάθε αναφορά ή να μην επιτρέψει την παρουσίαση εγγράφου που συνιστά εξ’ ακοής μαρτυρία μόνο και μόνο διότι δεν παρουσιάστηκε πρώτα στο Δικαστήριο ως μάρτυρας κάποιο άλλο πρόσωπο για να παρουσιάσει έγγραφα στα οποία στηρίζεται ο κ. Χρίστου στη Δήλωση του. 

 

Το δε πιο κάτω σχόλιο του Δικαστηρίου κατά την εμφάνιση στις 24/03/2026 περί πιθανών ενστάσεων αποτελούσε ένα σχόλιο που, σύμφωνα με τη  θέση τους θα μπορούσε να εκληφθεί ως «προειδοποίηση» να μην παρουσιαστεί η Δήλωση του κ. Χρίστου ως έχει, να αφαιρεθούν πρώτα αποσπάσματα που συνιστούσαν εξ’ ακοής μαρτυρία, να παρουσιαστούν προηγουμένως άλλοι μάρτυρες για ν’ αποδείξουν όλα τα γεγονότα και έγγραφα που αποτελούν εξ ακοής μαρτυρία, εν συνεχεία ν’ αναθεωρηθεί η Δήλωση του και μετά ο κ. Χρίστου να παρουσιαστεί να δώσει μαρτυρία. Τέτοια υπόδειξη ήταν αναμενόμενο ότι θα επηρέαζε ή ότι θα μπορούσε να επηρεάσει την πορεία της υπόθεσης ή ακόμη και το αποτέλεσμα της, σε περίπτωση που η υπόδειξη του Δικαστηρίου δεν γινόταν αποδεκτή, και συνάμα ήταν υπόδειξη στους Εναγόμενους να εγείρουν ένσταση στη δεκτότητα της Δήλωσης του κ. Χρίστου για το λόγο ότι περιείχε εξ ακοής μαρτυρία:

 

«…Διερωτώμαι κατά πόσο η πρακτική συνάδει με τις νομολογιακές αρχές του δικαίου μας. Συνεπώς, για να μην τεθούν όλοι οι παράγοντες της δίκης σε κατάσταση που να πρέπει να αντιμετωπίζουν ενστάσεις ως προς το θέμα της μη ορθής παράθεσης των γεγονότων, το παρόν Δικαστήριο επιθυμεί αυτό το θέμα να επιλυθεί πριν την κατάθεση του εμπειρογνώμονα….»

 

Είναι η θέση τους ότι ενόψει του πιο πάνω χειρισμού, θα ήταν προς το συμφέρον της δικαιοσύνης όπως το Δικαστήριο εξαιρεθεί από την εκδίκαση της υπόθεσης εφόσον  «Οι a priori εξεφρασμένες θέσεις της ως προς τη δεκτότητα της μαρτυρίας του κ. Χρίστου, είτε πρόκειται για την ίδια τη Δήλωση του είτε για τα έγγραφα στα οποία βασίζεται, αφαίρεσαν δυστυχώς από την έντιμη Πρόεδρο τη φαινόμενη αμεροληψία που θα έπρεπε να έχει ένα Δικαστήριο, προκειμένου να φαίνεται ότι θα εκδικάσει την υπόθεση με βάση τα συνταγματικά θέσμια που κατοχυρώνουν μια ακριβοδίκαιη δίκη.» Τέλος, αναφέρεται ότι ο Εκκαθαριστής προβαίνει τώρα στην καταχώριση της παρούσας, αφού έχει διαφανεί ότι κανείς από τους Εναγόμενους 1-4 και 9-10, με τους δικηγόρους των οποίων οι δικηγόροι του Εκκαθαριστή βρίσκονταν σε μια άνευ βλάβης επικοινωνία για να συμβιβαστεί η υπόθεση, έχει επανέλθει,  το οποίο ο Εκκαθαριστής ανέμενε να συμβεί μέχρι τις αρχές του τρέχοντος μηνός.  

 

Στην αίτηση καταχωρήθηκαν ενστάσεις από όλους τους Εναγόμενους, ο δε συνήγορος του Εναγόμενου 8 υιοθέτησε την ένσταση των Εναγομένων 2,3 και 4.

 

Οι λόγοι ένστασης των Εναγομένων 1,9,10 και 12 καθώς και των Εναγομένων 2, 3,και 4 ήταν οι ακόλουθοι:

 

1.    Η Αίτηση είναι νομικά και πραγματικά αβάσιμη και/ή ανεπαρκώς θεμελιωμένη και δεν δικαιολογεί την έκδοση οποιουδήποτε από τα αιτούμενα διατάγματα και/ή αποφάσεις.

 

2.    Η Αίτηση στηρίζεται εν μέρει σε λανθασμένη και/ή άσχετη νομική βάση.

 

3.    Δεν ικανοποιείται το εφαρμοστέο αντικειμενικό κριτήριο, καθότι δεν υφίστανται περιστάσεις από τις οποίες ο μέσος εχέφρων και πληροφορημένος πολίτης, έχοντας γνώση όλων των ουσιωδών γεγονότων, θα κατέληγε ότι υφίσταται πραγματική πιθανότητα προκατάληψης.

 

4.    Εικασίες, υποψίες και υποκειμενικές εντυπώσεις του Ενάγοντα / Εκκαθαριστή και/ή των συνηγόρων του δεν ικανοποιούν το αντικειμενικό κριτήριο, το δε τεκμήριο αμεροληψίας του Δικαστηρίου δεν έχει ανατραπεί.

 

5.    O Ενάγοντας δεν επικαλείται οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον, σχέση, εξωγενή παράγοντα ή άλλη αντικειμενική περίσταση πέραν των επίδικων σχολίων του δικαστή στο στάδιο της προετοιμασίας της ακρόασης, ικανή να δημιουργήσει πραγματική πιθανότητα προκατάληψης.

 

6.    Oι επίδικες τοποθετήσεις της δικαστού αφορούσαν νομικά, αποδεικτικά και διαδικαστικά ζητήματα και έγιναν στο πλαίσιο της άσκησης της δικαστικής λειτουργίας και της διαχείρισης της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας.

 

7.    Tο γεγονός ότι ο σχετικός προβληματισμός εγέρθηκε αυτεπαγγέλτως από το Δικαστήριο δεν στοιχειοθετεί ούτε αποτελεί αφ' εαυτού ένδειξη προκατάληψης.

 

8.    Tο Δικαστήριο γνωστοποίησε τον προβληματισμό του στους διαδίκους, τους παρέσχε χρόνο και δυνατότητα να τοποθετηθούν και δεν εμπόδισε τον Ενάγοντα να αναπτύξει οποιαδήποτε θέση ή να παρουσιάσει την υπόθεσή του αλλά τουναντίον όρισε ημερομηνία ακρόασης με πρώτο μάρτυρα το πρόσωπο που υπέδειξε ο ενάγων και όρισε ότι οι ενστάσεις των εναγομένων θα υποβληθούν στην εξέλιξη της μαρτυρίας του.

 

9.    Tο Δικαστήριο δεν απέκλεισε τον εμπειρογνώμονα, τη δήλωσή του, οποιοδήποτε έγγραφο ή οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία ούτε εξέδωσε οποιαδήποτε δεσμευτική κρίση ή διάταγμα επί των επίδικων αποδεικτικών ζητημάτων.

 

10. Oι επίδικες τοποθετήσεις αποτελούσαν προκαταρκτικό δικαστικό προβληματισμό και δεν καταδεικνύουν ότι το Δικαστήριο είχε προαποφασίσει οποιοδήποτε ζήτημα ή ότι δεν παρέμενε δεκτικό σε πειθώ.

 

11. Tυχόν νομικό σφάλμα και/ή διαφωνία διαδίκου με προκαταρκτική δικαστική άποψη δεν αποτελεί αφ' εαυτής λόγο εξαίρεσης.

 

12. H Αίτηση και η συνοδευτική Ένορκη Δήλωση παρουσιάζουν επιλεκτικά και εκτός του πλήρους διαδικαστικού πλαισίου τις επίδικες τοποθετήσεις, το δε περιεχόμενο των πρακτικών της 24.3.2026 και 3.4.2026 δεν υποστηρίζει τον ισχυρισμό περί προαπόφασης.

 

13. O Ενάγοντας είχε πλήρη και πραγματική γνώση, το αργότερο στις 3.4.2026, όλων των γεγονότων επί των οποίων στηρίζει την Αίτηση, ο δε Εκκαθαριστής ήταν προσωπικά παρών και, κατά την ίδια την εκδοχή του Ενάγοντα, σχημάτισε τότε την εντύπωση στην οποία αυτή στηρίζεται. Ο Ενάγοντας δεν επικαλείται οποιοδήποτε νέο περιστατικό προκατάληψης μεταγενέστερο της ημερομηνίας αυτής.

 

14. Παρά την πιο πάνω πλήρη και πραγματική γνώση, ο Ενάγοντας δεν ήγειρε το ζήτημα με την πρώτη δυνατή ευκαιρία ούτε κατέγραψε οποιαδήποτε σχετική επιφύλαξη, αλλά συνέχισε να συμμετέχει στη διαδικασία ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου και να ζητεί την άσκηση της δικαιοδοσίας του.

 

15. Η παράλειψη έγκαιρης έγερσης του ζητήματος, σε συνδυασμό με τη μεταγενέστερη ανεπιφύλακτη συμμετοχή του Ενάγοντα ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου, συνιστά εγκατάλειψη και/ή παραίτηση από το προβαλλόμενο δικαίωμα και/ή συγκατάθεση και αποδοχή της συνέχισης της διαδικασίας ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου.

 

16. Η καθυστέρηση στην έγερση του ζητήματος δεν οφειλόταν σε έλλειψη γνώσης ή σε οποιοδήποτε νέο περιστατικό, αφού, κατά τις ίδιες τις θέσεις του Ενάγοντα, το ζήτημα είχε αποτελέσει αντικείμενο νομικής διερεύνησης και συμβουλής και η Αίτηση είχε ετοιμαστεί πριν από την έγερσή του ενώπιον του Δικαστηρίου.

 

17. Η επιλογή του Ενάγοντα να αναμένει την εξέλιξη εξώδικων επαφών πριν προωθήσει την Αίτηση δεν συνιστά νέο περιστατικό προκατάληψης ούτε μεταβάλλει το γεγονός ότι τα περιστατικά επί των οποίων αυτή στηρίζεται ήταν ήδη σε πλήρη γνώση του.

 

18. Ανεξαρτήτως της εγκατάλειψης και/ή παραίτησης, η σημαντική καθυστέρηση στην έγερση του ισχυρισμού, σε συνδυασμό με τη μεταγενέστερη συμμετοχή του Ενάγοντα χωρίς επιφύλαξη, αποτελεί συναφή αντικειμενική περίσταση κατά την αξιολόγηση της βασιμότητας του ισχυρισμού περί φαινόμενης προκατάληψης.

 

19. Υπό τις πιο πάνω περιστάσεις η μεταγενέστερη προώθηση της Αίτησης συνιστά και/ή ισοδυναμεί με καταχρηστική χρήση της διαδικασίας εξαίρεσης και δεν πρέπει να επιτραπεί να λειτουργήσει ως μέσο μεταβολής της σύνθεσης του Δικαστηρίου.

 

20. Tο αίτημα εξαίρεσης Δικαστή δεν επενεργεί ως ανασταλτικό διάβημα της διαδικασίας και εφόσον δεν φαίνεται να ικανοποιείται το αντικειμενικό κριτήριο, το Δικαστήριο οφείλει να συνεχίσει την εκδίκαση της υπόθεσης που του έχει ανατεθεί.

 

21. Το αιτητικό περί παραπομπής του φακέλου στην Έντιμη Διοικητική Πρόεδρο δεν υποστηρίζεται από οποιαδήποτε καταδειχθείσα νομική βάση ή εξουσία του παρόντος Δικαστηρίου.

 

22. Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης, και χωρίς τούτο να αποτελεί υποκατάστατο του αντικειμενικού κριτηρίου περί αμεροληψίας, η Αγωγή εκκρεμεί από το 2012 και έχει ήδη φθάσει στο στάδιο της ακρόασης, αβάσιμη δε εξαίρεση θα επέφερε περαιτέρω καθυστέρηση και έξοδα και θα αντέβαινε στην ανάγκη εκδίκασης της υπόθεσης εντός ευλόγου χρόνου, όπως κατοχυρώνεται από το Άρθρο 30.2 του Συντάγματος και το Άρθρο 6(1) της ΕΣΔΑ, καθώς και στον σκοπό των περί της Εκδίκασης Καθυστερημένων Υποθέσεων (Ειδικών) Διαδικαστικών Κανονισμών του 2022.

 

23. Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά και χωρίς επηρεασμό των προηγούμενων λόγων ένστασης, υπό το σύνολο των περιστάσεων δεν είναι ορθό και/ή δίκαιο να εκδοθούν τα αιτούμενα διατάγματα

 

Τα γεγονότα τα οποία υποστηρίζουν την ένσταση  των Εναγομένων 1,9,10 και 12 φαίνονται στην ένορκη δήλωση της Άρτεμις Πατσαλίδη και των Εναγομένων 2, 3 και 4  στην ένορκη δήλωση του Όμηρου Καϊλη, δικηγόρων ως επίσης και στον Δικαστηριακό φάκελο. Αναφέρονται βασικά τα ακόλουθα από τους ενόρκως δηλούντες:

 

Παραπέμπουν στα πρακτικά των δικασίμων της 24/03/2026 και της 03/04/2026 τα οποία επισυνάπτονται ήδη στην Ε/Δ Χριστοδούλου ως Τεκμήρια 1 και 2. Όπως προκύπτει από το Τεκμήριο 2, στη δικάσιμο της 03/04/2026 ήταν παρών αυτοπροσώπως ο ίδιος ο Ενάγων υπό την ιδιότητα του ως Εκκαθαριστής. Καθ’ όλη τη διάρκεια των δύο πιο πάνω δικασίμων ουδέν ζήτημα εξαίρεσης του Δικαστηρίου εγέρθηκε από την πλευρά του Ενάγοντος, ούτε καταγράφηκε οποιαδήποτε σχετική επιφύλαξη. Αντιθέτως, κατά το πέρας της δικασίμου της 03/04/2026 η υπόθεση ορίστηκε για ακρόαση στις 09/06/2026 και οι συνήγοροι, περιλαμβανομένου του συνηγόρου του Ενάγοντος, δήλωσαν ότι συμφωνούν με την ημερομηνία αυτή και ως πρώτος μάρτυρας Ενάγοντος υποδείχθηκε πως θα κληθεί ο εμπειρογνώμονας του Ενάγοντος. Στις 09/06/2026 η υπόθεση επανήλθε ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου για ακρόαση. Η πλευρά του Ενάγοντος ζήτησε και εξασφάλισε αναβολή λόγω αδυναμίας παρουσίας του μάρτυρα της. Ούτε κατά τη δικάσιμο εκείνη εγέρθηκε ζήτημα εξαίρεσης του Δικαστηρίου, ούτε καταγράφηκε οποιαδήποτε σχετική επιφύλαξη. Στις 16/09/2026 ο ευπαίδευτος συνήγορος του Ενάγοντος υπέβαλε προφορικό αίτημα για παραχώρηση άδειας προς καταχώριση της Αίτησης και ανέπτυξε ενώπιον του Δικαστηρίου τους λόγους για τους οποίους, ως ανέφερε, το ζήτημα δεν είχε εγερθεί νωρίτερα. Αντίγραφο του πρακτικού της δικασίμου εκείνης επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 1. Ο Ενάγων δεν επικαλείται, ούτε στην Αίτηση ούτε στην Ε/Δ Χριστοδούλου που την υποστηρίζει, οποιοδήποτε γεγονός το οποίο να προέκυψε και/ή να περιήλθε σε γνώση του μετά τις 03/04/2026. Τα περιστατικά επί των οποίων στηρίζεται η Αίτηση έλαβαν χώρα εξ ολοκλήρου σε ανοικτή συνεδρίαση, παρουσία των συνηγόρων του και, στις 03/04/2026, του ιδίου, και καταγράφηκαν στα πρακτικά. Η δε ένσταση του Ανδρέα Χαβιαρά για την διαδικασία που προτίθετο  να ακολουθήσει η Ενάγουσα είναι δεδηλωμένη και καταγεγραμμένη στα πρακτικά της εμφάνισης στις 24.03.2026.

 

Τα όσα αναφέρονται στην Ε/Δ Χριστοδούλου εφόσον ιδωθούν υπό το πραγματικό πρίσμα των όσων διημείφθησαν στην παρούσα διαδικασία δεν δίδουν κανένα έρεισμα για έγκριση του αιτήματος της Ενάγουσας. Τονίζεται ότι οι επίδικες τοποθετήσεις της Δικαστού αφορούσαν νομικά, αποδεικτικά και διαδικαστικά ζητήματα και έγιναν στο πλαίσιο της άσκησης της δικαστικής λειτουργίας και της διαχείρισης της ενώπιον του Δικαστηρίου διαδικασίας  και προσπάθεια  περίσωσης δικαστικού χρόνου. Όπως προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης το Δικαστήριο γνωστοποίησε τον προβληματισμό του στους διαδίκους, τους παρέσχε χρόνο και δυνατότητα να τοποθετηθούν και δεν εμπόδισε τον Ενάγοντα να αναπτύξει οποιαδήποτε θέση ή να παρουσιάσει την υπόθεση του αλλά τουναντίον όρισε ημερομηνία ακρόασης με πρώτο μάρτυρα το πρόσωπο που υπέδειξε ο Ενάγων και όρισε ότι οι ενστάσεις των Εναγομένων θα υποβληθούν στην εξέλιξη της μαρτυρίας του.

 

Το Δικαστήριο δεν απέκλεισε τον εμπειρογνώμονα, τη δήλωση του, οποιοδήποτε έγγραφο ή οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία ούτε εξέδωσε οποιαδήποτε δεσμευτική κρίση ή διάταγμα επί των επίδικων αποδεικτικών ζητημάτων. Το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται από τις ενέργειες του ίδιου του Ενάγοντα ο οποίος παρά τα όσα υποστηρίζει θα έπρεπε σε μια τέτοια περίπτωση να καταχωρήσει έφεση και όχι την υπό κρίση αίτηση, η οποία σε κάθε περίπτωση δεν είναι το ορθό δικονομικό διάβημα για διόρθωση ισχυριζόμενου σφάλματος του Δικαστηρίου.

 

 Σημειώνεται ότι η Αγωγή καταχωρίστηκε το 2012 και τυχόν έγκριση του αιτήματος θα εκτροχιάσει την εκδίκαση της ακροαματικής διαδικασίας της οποίας η έναρξη είχε καθοριστεί για τις 16.09.2026.

 

Αναφορικά με τον προβληθέν λόγο περί αναμονής πρότασης για εξώδικη διευθέτηση για υποβολή της παρούσας αίτησης σημειώνεται ότι ουδέποτε λέχθηκε  από τον Ενάγοντα  ότι εάν δεν λάμβανε πρόταση διευθέτησης θα υπέβαλλε την υπό κρίση αίτηση.

 

 Οι λόγοι ένστασης της συνηγόρου για τον Εναγόμενο 5 ουσιαστικά συγκλίνουν με τους πιο πάνω λόγους, προστίθεται δε ο λόγος ότι δεν έχουν παραβιαστεί οι αρχές της δικαστικής αμεροληψίας και δεν αποδίδεται στο Δικαστήριο οποιαδήποτε δήλωση που να καταδεικνύει ότι είχε προδικάσει την έκβαση της υπόθεσης ή την αποδεικτική αξία της επίδικης μαρτυρίας. Στην ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 5 που στηρίζει την ένσταση αναφέρεται δε ότι η ενώπιον του Δικαστηρίου συζήτηση αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο θα προχωρούσε η παρουσίαση της σχετικής μαρτυρίας και τη ρύθμιση της πορείας της διαδικασίας και δεν συνιστούσε απόφαση επι της αποδοχής της επίδικης μαρτυρίας ή των ενστάσεων των Εναγομένων, σημειώνοντας ότι η διαφωνία με τον τρόπο διαχείρισης ή διεξαγωγής της διαδικασίας δεν συνιστά λόγο εξαίρεσης. Συγκλίνουν επίσης οι λόγοι που προβάλλει ο Εναγόμενος 6,  με εξαίρεση την έγερση του λόγου ένστασης που αφορά την παρατυπία της ένορκης δήλωσης στην αίτηση. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση ο Εναγόμενος 6 αναφέρει ότι στην ένορκη δήλωση στην αίτηση ο ομνύων δικαιολογεί την επιλογή του Ενάγοντα να προωθήσει την αγωγή με τον συγκεκριμένο τρόπο, ότι το Δικαστήριο διαθέτει την διακριτική ευχέρεια να καθορίσει τη διαδικασία και επισημαίνει ότι από τους Εναγόμενους είχε ήδη τεθεί ότι μέρος των ενστάσεων που είχαν πρόθεση να υποβάλουν σε σχέση με τον πρώτο μάρτυρα που θα καλούσε ο αιτητής ήταν και η παράθεση εγγράφων δεδομένου ότι ο μάρτυρας θα καλείτο ως εμπειρογνώμονας.  Πανομοιότυποι με τους πιο πάνω είναι επίσης οι λόγοι που προβάλλει ο Εναγόμενος 7, ο οποίος προσθέτει ως λόγο ένστασης ότι οι λόγοι που επικαλείται ο αιτητής συνιστούν υποκειμενική άποψη η οποία δεν ικανοποιεί το κριτήριο της αντικειμενικής προκατάληψης. Στην ένορκη δήλωση που συνοδεύει την ένσταση αναφέρεται ότι τα όσα καταγράφονται στα πρακτικά εμπίπτουν στο θεσμικό πλαίσιο διαχείρισης της υπόθεσης και την καθηκόντως ρύθμιση της διαδικασίας ενώ οι παρατηρήσεις του Δικαστηρίου δεν προέκυψαν αυτοβούλως αλλά ήταν απόρροια των ενστάσεων τις οποίες οι Εναγόμενοι δήλωσαν ότι είχαν πρόθεση να εγείρουν σε σχέση με τη δήλωση του πρώτου μάρτυρα του αιτητή.

 

Οι συνήγοροι υποστήριξαν τις θέσεις τους μέσω εμπεριστατωμένων γραπτών αγορεύσεων καθώς και προφορικών αγορεύσεων, το περιεχόμενο των οποίων λαμβάνω υπόψη μου  και θα αναφερθώ σε αυτό όπου το κρίνω απαραίτητο. Απαντήσεις στα διάφορα επιχειρήματα θα δοθούν με το σκεπτικό του Δικαστηρίου που θα ακολουθήσει. Σημειώνεται ότι εκ μέρους των Εναγομένων 1,9,10, 12 και 2,3,4 καταχωρήθηκε κοινή γραπτή αγόρευση η οποία υιοθετήθηκε από τον συνήγορο του Εναγομένου 8, ενώ λόγω του ότι οι συνήγοροι του Εναγόμενου 7 αποσύρθηκαν και θα εκπροσωπούνται πλέον από τη συνήγορο του Εναγόμενου 5, η γραπτή αγόρευση που αφορά τον Εναγόμενο 5 υιοθετήθηκε και σε σχέση με τον Εναγόμενο 7.

 

ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ

 

Κρίνω σκόπιμο να εξετάσω πρώτα το εγειρόμενο θέμα παρατυπίας της ένορκης δήλωσης στην υπό κρίση αίτηση στη βάση του ότι σε αυτήν ορκίζεται δικηγόρος αντι ο Εκκαθαριστής, το οποίο ηγέρθη από την ευπαίδευτη συνήγορο του Εναγομένου 6. Διαφωτιστική ως προς το θέμα είναι η πρόσφατη απόφαση στην υπόθεση TSENTAS DEVELOPERS LTD κ.α. v Μιχαηλίδης, Πολιτική Έφεση Αρ. 101/2018, ημερ.23.4.24, στην οποία λέχθηκαν τα ακόλουθα :

 

 «Οι αρχές επί του θέματος αυτού είναι  αποκρυσταλλωμένες. Να τις επαναλάβουμε εν τάχει.

 

            Δεν νοείται δικηγόρος να δίνει μαρτυρία (προφορική ή γραπτή) και παράλληλα να αναλαμβάνει το νομικό χειρισμό της υπόθεσης. Όταν τα κρίσιμα γεγονότα τα γνωρίζει ο δικηγόρος ένεκα της προσωπικής του εμπλοκής κατά την ενάσκηση των καθηκόντων του, μπορεί βέβαια να προβεί ο ίδιος στην ένορκη δήλωση, αλλά τον χειρισμό της υπόθεσης θα πρέπει να τον αναλάβει άλλος δικηγόρος (βλ. Μιχαήλ v. Σκορδή (2003) 1 Α.Α.Δ. 1108). Σε τέτοιες περιπτώσεις, ορθό είναι το Δικαστήριο να ενεργεί αποτρεπτικά, εφιστώντας την προσοχή του δικηγόρου και δίδοντας την ευκαιρία για τη λήψη διορθωτικών ενεργειών.

 

Απ' εκεί και πέρα θα πρέπει να αποθαρρύνεται γενικά η πρακτική, δικηγόροι να προβαίνουν σε ένορκες δηλώσεις. Μπορεί ωστόσο να ληφθεί υπόψη η ένορκη δήλωση δικηγόρου, όταν δοθεί ή συνάγεται, λογική εξήγηση για το γεγονός τούτο, όπως για παράδειγμα όταν ο πελάτης βρίσκεται στο εξωτερικό (βλ. Investylia Public Company Ltd v. Γαβριηλίδου, (2013) 1 Α.Α.Δ. 82). Στη σελ.1202 της πιο πάνω απόφασης αναφέρονται τα εξής:

 

«Όσον αφορά την όμνυση της υποστηρικτικής δήλωσης από δικηγόρο χωρίς να εξηγείται ο λόγος για τον οποίο δεν ορκίστηκε διοικητικός σύμβουλος ή γραμματέας της ίδιας της εφεσείουσας, αναμφίβολα η νομολογία έχει κατ' επανάληψη επισημάνει το ανεπιθύμητο της πρακτικής αυτής, αλλά δεν έχει φθάσει στο σημείο της απαγόρευσης ώστε να αγνοείται ή να απορρίπτεται η ένορκη δήλωση, (Dmitry Rybolovlev v.Elena Rybolovleva (2010) 1Α.Α.Δ. 82). Η απαγόρευση αφορά την όμνυση ένορκης δήλωσης από δικηγόρο, ο οποίος είναι ή στη συνέχεια της διαδικασίας, καθίσταται μάρτυρας γεγονότων οπότε και θεωρείται ασυμβίβαστος ο περαιτέρω εκ μέρους του χειρισμός της υπόθεσης, (In re Efthymiou (1987) 1 C.L.R. 319 και Thanos Hotels Ltd v. Ιωάννου (1991) 1 Α.Α.Δ. 1036).

 

Στην προκειμένη περίπτωση, το πρωτόδικο Δικαστήριο θεωρώντας ότι «το σημείο που εγείρεται» και «οι λόγοι για τους οποίους υποβάλλεται το αίτημα» δεν είναι «καθαρά νομικοί» και αφού «δεν δόθηκε εξήγηση», θεώρησε την εν λόγω ένορκη δήλωση «παράτυπη».  Με άλλα λόγια, η παρατυπία στην οποία αναφέρεται το πρωτόδικο Δικαστήριο, δεν αφορούσε στον [δυνητικό] διπλό ρόλο του δικηγόρου, ήτοι μάρτυρα γεγονότων και νομικού χειριστή της υπόθεσης, αλλά στο ίδιο το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης. Σύμφωνα με την πιο πάνω νομολογία όμως, παρά το ανεπιθύμητο και την εν γένει αποθάρρυνση, την οποία επαναλαμβάνουμε και εμείς, ένορκη δήλωση δεν αγνοείται, ούτε απορρίπτεται για τον λόγο και μόνον ότι έγινε από δικηγόρο. Στην προκειμένη περίπτωση αυτό φαίνεται να έπραξε ουσιαστικά το πρωτόδικο Δικαστήριο.  

 

Εν πάση περιπτώσει στην ένορκη δήλωση του δικηγόρου, πέραν των νομικών ζητημάτων, γίνεται αναφορά σε γεγονότα που γνώριζε άμεσα και από «πρώτο χέρι», ως εκ της προσωπικής του εμπλοκής - πλείστα εκ των οποίων ήταν ουσιώδη για το αίτημα των εφεσειόντων. Συνεπώς, μπορούσε να προβεί [και] ο δικηγόρος σε ένορκη δήλωση.»


Στην υπό κρίση περίπτωση ο ΘΧ, ο οποίος έχει προβεί στην  ένορκη δήλωση αφενός δεν είναι ο δικηγόρος ο οποίος χειρίζεται προσωπικά την αίτηση αυτή και επομένως δεν τίθεται οποιοδήποτε κώλυμα στο να είναι ο ενόρκως δηλών και αφετέρου στην ένορκη δήλωση γίνεται αναφορά στο περιεχόμενο των πρακτικών της υπόθεσης και των νομικών ζητημάτων που τα αφορούν.  Έπεται πως οι λόγοι που επικαλείται η
ευπαίδευτη συνήγορος του Καθ’ ου η αίτηση 6 δεν καθιστούν την ένορκη δήλωση του ΘΧ ανεπίτρεπτη και αντικανονική και επομένως αυτή δύναται να ληφθεί υπόψιν.

 

Προχωρώ στη συνέχεια στο θέμα της εξαίρεσης.

 

Το θέμα εξαίρεσης Δικαστή έχει απασχολήσει εκτεταμένα τη νομολογία και τα κριτήρια που εφαρμόζονται έχουν πλέον αποσαφηνιστεί. 

 

Στην πρόσφατη υπόθεση DE.T. Domiki Investment Ltd v. Iron Mountain Cyprus Ltd κ.α., Αίτηση Αρ. 1/2024, ημερ. 18.01.2024, επισημάνθηκε ότι η αμεροληψία και ανεξαρτησία του Δικαστή, αποτελεί μια από τις βασικότερες αρχές αν όχι τη βασικότερη αρχή δικαίου, με θεμελιακή σημασία στην απονομή της δικαιοσύνης. Σημειώθηκε, παράλληλα, πως συνδέεται με τη γνωστή αρχή δικαίου, ότι η δικαιοσύνη δεν πρέπει να απονέμεται αλλά και να φαίνεται ότι απονέμεται. Όπως έχει λεχθεί και στην Πίτσιλλος ν. Δημοκρατίας κ.α. (1994) 1 Α.Α.Δ. 268 το κριτήριο για την εξαίρεση Δικαστή είναι η δημιουργία δικαιολογημένης εντύπωσης ύπαρξης πραγματικής πιθανότητας προκατάληψης από το Δικαστή στο νου του μέσου εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα. Εικασίες και καχυποψίες μόνο δεν είναι αρκετές.

 

Το κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι κατά πόσο στο μυαλό του μέσου εχέφρονα πολίτη, που γνωρίζει τα γεγονότα, δικαιολογημένα δημιουργείται εντύπωση περί ύπαρξης πιθανότητας προκατάληψης. Όπως αναφέρθηκε στην υπόθεση Typye v. Αστυνομίας (2008) 2Α.Α.Δ. 279:

 

«Ο αντικειμενικός παρατηρητής δεν είναι ασφαλώς ο τυχαίος απληροφόρητος άνθρωπος που θα μπορούσε να σχηματίσει μια βεβιασμένη εντύπωση παρασυρόμενος από την υποκειμενική του μονομερή και αποσπασματική αντίληψη, αλλά εκείνος ο οποίος, με ολοκληρωμένη πληροφόρηση και κατανόηση του τρόπου λειτουργίας των διαδικασιών στα πλαίσιά τους, μπορεί έτσι να καταλήξει σε μια αντάξια της αντικειμενικότητας του άποψη ως προς το ζητούμενο.»

 

Διαφωτιστική ως προς τις αρχές που διέπουν το θέμα εξαίρεσης Δικαστή είναι η υπόθεση Συμεού (2012) 1(Β) Α.Α.Δ. 974. Σημειώθηκε στην τελευταία ότι ο Δικαστής τεκμαίρεται ότι είναι αμερόληπτος μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο. Το τεκμήριο αμεροληψίας του Δικαστή μπορεί να ανατραπεί, εξεταζόμενο με βάση τόσο το υποκειμενικό κριτήριο, δηλαδή την προσωπική περίπτωση του κάθε Δικαστή, όσο και με βάση το αντικειμενικό κριτήριο, δηλαδή κατά πόσον ο Δικαστής έδωσε εγγυήσεις ικανοποιητικές, για να αποκλείσουν οποιαδήποτε εύλογη αμφιβολία περί έλλειψης αμεροληψίας. Το Δικαστήριο, παραπέμποντας σε σχετική νομολογία, Κυπριακή αλλά και διεθνή, επανέλαβε ότι το κριτήριο προκατάληψης για εξαίρεση ενός Δικαστή, είναι κατά πόσο θα δημιουργηθεί η εντύπωση στο μυαλό του μέσου εχέφρονα πολίτη, ο οποίος γνωρίζει όλα τα γεγονότα, ότι υπάρχει πράγματι πιθανότητα προκατάληψης από το Δικαστή. Παράλληλα, υπέδειξε τη σημαντική αρχή της νομολογίας, ότι ο Δικαστής δεν εξαιρείται ανάλογα με τις επιθυμίες των διαδίκων, οι οποίοι, δεν έχουν δικαίωμα να καθορίζουν τη σύνθεση του Δικαστηρίου. Ούτε βεβαίως η ευαισθησία του Δικαστή μπορεί να αποτελέσει οδηγό για τη διαπίστωση κωλύματος, αφού παραίτηση του τελευταίου από το καθήκον του να επιλαμβάνεται των υποθέσεων που του ανατίθενται, ενέχει ορατούς κινδύνους για την απονομή της δικαιοσύνης, με ορατό το ενδεχόμενο ο διάδικος να επιλέγει ουσιαστικά τον Δικαστή που θα τον δικάσει. Όπως υπεδείχθη στην υπόθεση Μιχαηλίδης κ.α. ν. Δημοκρατίας, Πολ. Εφ. Αρ. 125/2007, και άλλες, ημερ. 26.04.2008, η εγρήγορση για διασφάλιση των δικαιωμάτων ενός διαδίκου και η αδιαμφισβήτητη ανάγκη για διαφάνεια στην απονομή της δικαιοσύνης, δεν επιτρέπουν την αβασάνιστη ή εν πάση περιπτώσει αδικαιολόγητη παραίτηση ενός Δικαστή από το καθήκον του να εκδικάσει την υπόθεση που του αναλόγισε, οδηγώντας στην αναγνώριση δικαιώματος ενός διαδίκου να επιλέγει τον Δικαστή που θα δικάσει την υπόθεση του, χαρακτηρίζοντας μια τέτοια εξέλιξη ως ολέθρια για το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης.

 

Το Ανώτατο Δικαστήριο εφάρμοσε την πιο πάνω νομολογία στην πιο πρόσφατη απόφαση Γ. Ν. v. Μ. Μ. Χ., Αίτηση αρ. 1/2023, 2/2023 και 3/2023, ημερ.8/3/2024. Απορρίπτοντας αιτήσεις για εξαίρεση της Δικαστού, το Δικαστήριο αποφάσισε τα ακόλουθα:

 

«Σημειώνεται πως οι ίδιοι λόγοι, ανωτέρω, είχαν τεθεί και ενώπιον της Δικαστού, με την αίτηση διά της οποίας είχε ζητηθεί η εξαίρεση της, όπως έχει προαναφερθεί. Η Δικαστής, στην απόφαση της παρέθεσε και τις επεξηγήσεις που ο αιτητής πρόβαλε για τον κάθε ένα από αυτούς, χωρίς, όμως, να αλλοιώνεται, έτσι, η σύνοψη τους που παρατίθεται προηγουμένως. Στο πλαίσιο, λοιπόν, των προαναφερθέντων λόγων, εμφανώς ο αιτητής αναφέρεται σε συγκεκριμένους χειρισμούς, στους οποίους το Δικαστήριο προέβη κατά τη διαχείριση των ενώπιον του αιτήσεων, προς το σκοπό προώθησης τους για εκδίκαση.  Δεδομένου ότι τα παράπονα του αιτητή αφορούν αποκλειστικά και μόνο σε αυτούς, δεν είναι επιτρεπτό  για το παρόν Δικαστήριο, να προβεί σε οποιοδήποτε σχολιασμό τους, τοσούτο μάλλον να εκφέρει άποψη επί τούτων.  Οι οποιοιδήποτε χειρισμοί έγιναν από το πρωτόδικο Δικαστήριο στα διάφορα στάδια της διαδικασίας των εν λόγω πρωτογενών αιτήσεων και οποιαδήποτε, τυχόν, ενδιάμεσα διατάγματα αυτό εξέδωσε, συναφώς, θα υπόκεινται σε έφεση από το διάδικο ο οποίος, μέχρι τέλους, θα διαφωνεί με αυτά, χωρίς να σημαίνει ότι το πρόσωπο αυτό θα είναι ο αιτητής.  Σημειώνεται, πως ίδια ήταν η αντιμετώπιση και της Δικαστού, έχοντας επίγνωση του καθήκοντος της, να μην προκαταλάβει την οποιαδήποτε τελική απόφαση της.» 

 

Πιο πρόσφατα, στην απόφαση στην υπόθεση  ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΝΥΣΣΗ v. ΔΡ. ΑΝΔΡΕΑ ΣΚΑΡΠΑΡΗ, Αίτηση Αρ. 1/2026, ημερ. 14/7/2026, εφαρμόζοντας την ίδια νομολογία και απορρίπτοντας αίτηση για εξαίρεση Δικαστή, επεσήμανε τα ακόλουθα:

«Όπως προκύπτει, τα θέματα επί των οποίων εστιάστηκε η αίτηση για εξαίρεση συναρτώνται με διαδικαστικής φύσεως άσκηση διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου και όχι σε οποιαδήποτε αντικειμενικά δεδομένα που θα έδιδαν έρεισμα για ύπαρξη μεροληπτικής στάσης του Δικαστηρίου είτε έναντι του προσώπου του Αιτητή, είτε έναντι της υπόθεσής του. Όπως είναι νομολογημένο, η ύπαρξη προκατάληψης ή μεροληψίας για την οποία προβάλλεται παράπονο, πρέπει να έχει έρεισμα σε αντικειμενικά στοιχεία. Δεν μπορεί να έχει υπόβαθρο τη θεώρηση πραγμάτων όπως τα κατανοεί ο τυχαίος απληροφόρητος άνθρωπος στη βάση υποκειμενικής αντίληψης, χωρίς επαρκή γνώση του τρόπου λειτουργίας των δικαστικών διαδικασιών (βλ. Pal κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2010) 2 Α.Α.Δ. 551, σελ. 547-548).»

 

Επανερχόμενη στην υπό συζήτηση περίπτωση, σημειώνεται ότι από την πλευρά  του αιτητή δεν εγείρεται ζήτημα υποκειμενικής αμεροληψίας του Δικαστηρίου. Αντιθέτως το αίτημα για εξαίρεση μου βασίζεται στις θέσεις του Δικαστηρίου κατά τις εμφανίσεις στις 24/03/2026 και 03/04/2026. Εγείρεται ζήτημα φαινόμενης αμεροληψίας «λόγω του περιεχομένου και της επανάληψης συγκεκριμένων τοποθετήσεων πριν από την έναρξη της μαρτυρίας στις πιο πάνω εμφανίσεις ως προς τη δεκτότητα (admissibility) της μαρτυρίας του πρώτου και βασικού μάρτυρα» του Ενάγοντα, του εμπειρογνώμονα κ. Χρίστου. Προτού προχωρήσω στην εξέταση της ουσίας της αίτησης θα ήθελα να αναφέρω ότι από το πρακτικό της 20.10.25 το οποίο προηγήθηκε της εμφάνισης της 24.3.26 προκύπτει εμφανώς ότι στην προτειθέμενη να κατατεθεί δήλωση του εν λόγω εμπειρογνώμονα η οποία αποτελείται, όπως λέχθηκε, από 1200 σελίδες προκύπτει, αυτολεξεί, ότι οι ενστάσεις των συνηγόρων Υπεράσπισης όπως δήλωσαν «θα είναι πάρα πολλές, είναι από την αρχή μέχρι το τέλος συμπεράσματα. Αμφισβητούμε ότι είναι expert.». Έχω ανοίξει αυτή την παρένθεση ενόψει της θέσης του ευπαίδευτου συνηγόρου του Ενάγοντα στην αγόρευση του ότι το Δικαστήριο από μόνο του ήγειρε τα ζητήματα στα οποία βασίζεται η αίτηση. Προχωρώ στα εγειρόμενα θέματα:  

 

Στην προκείμενη περίπτωση αποδίδεται στο Δικαστήριο ότι έχει ήδη αποφασίσει το ζήτημα κατά πόσο επιτρέπεται σε ένα εμπειρογνώμονα να καταθέτει τη γνώμη του με βάση έγγραφα που του δόθηκαν από τρίτους, τα οποία δεν παρουσιάστηκαν πρώτα στο Δικαστήριο από άλλους μάρτυρες και ότι είτε θα αποκλείσει τη Δήλωση του ΜΕ1 στο σύνολο της είτε θα διαγράψει κάθε αναφορά συνιστώσα εξ’ ακοής μαρτυρία, που περιέχεται σε έγγραφα. Ωστόσο, είναι κοινώς αποδεκτό ότι η επίμαχη δήλωση του κ. Χρίστου και τα σχετικά Τεκμήρια δεν έχουν καν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Τα όσα διατυπώθηκαν από το Δικαστήριο και προκύπτουν από τα πρακτικά άπτονται αποκλειστικά δικονομικών προβληματισμών του Δικαστηρίου, οι οποίοι δέον να σημειωθεί τέθηκαν διαφανώς  στην παρουσία όλων των πλευρών στη δικαστική αίθουσα, αναφορικά με τη ρύθμιση του τρόπου παρουσίασης του πραγματικού υπόβαθρου της υπόθεσης και της μαρτυρίας του εμπειρογνώμονα στο στάδιο της διαχείρισης της υπόθεσης, πριν την έναρξη της δικαστικής διαδικασίας. Στην βάση των πιο πάνω αποσπασμάτων ουδόλως διαφαίνεται ότι το παρών Δικαστήριο είχε προαποφασίσει τον αποκλεισμό της δήλωσης του κ. Χρίστου ή των όποιων αναφορών σε έγγραφα. Ενδεικτικά, στο πρακτικό της 24.3.25 δόθηκε ρητά χρόνος στους συνηγόρους να παραθέσουν τις θέσεις τους. Ακολούθως,  στις 3.4.25, κατά την διαχείριση της υπόθεσης στην προσπάθεια του Δικαστηρίου να διερευνήσει κατά πόσο το πραγματικό υπόβαθρο των γεγονότων θα τίθετο από τον εμπειρογνώμονα ή άλλους μάρτυρες ή μέσω παραδεκτών γεγονότων, ο ευπαίδευτος συνήγορος της Ενάγουσας υπέβαλε ερώτημα κατά πόσον  το Δικαστήριο δεν δεχόταν την έκθεση του εμπειρογνώμονα και εάν θα την απέρριπτε χωρίς  καν να τη δει. Η απάντηση του Δικαστηρίου ήταν σαφής : «Έχετε παρερμηνεύσει αυτά που σας λέω.» Η πλευρά του Ενάγοντα προβάλλει συνεπώς, μέσω της υπό κρίση αίτησης την ίδια ακριβώς ερμηνεία των λεχθέντων από το Δικαστήριο την οποία το τελευταίο είχε απορρίψει ευθέως. Σημειώνεται  εμφαντικά ότι το Δικαστήριο, στην προσπάθεια του να ρυθμίσει τη διαδικασία, δεν τοποθετήθηκε για τη δεκτότητα της όποιας μαρτυρίας και σε κανένα σημείο των πρακτικών δεν γίνεται αναφορά στο εν λόγω θέμα, παρά την εξ αντιθέτου εισήγηση στην αγόρευση του ευπαίδευτου συνηγόρου του αιτητή (βλ. παρα.10) αλλά ούτε το ίδιο καθόρισε τη σειρά των μαρτύρων εφόσον ως  πρώτος μάρτυρας στις 9/6/26, ημερομηνία που ορίστηκε η ακρόαση της υπόθεσης, θα κατέθετε ο μάρτυρας που είχε υποδείξει εξαρχής ο Ενάγοντας, δηλαδή ο εμπειρογνώμονας.  

 

Στην αγγλική απόφαση Dorman and others v Clinton Devon Farms Partnership [2019] EWHC 2988 (QB) ως βασικό κριτήριο προκατάληψης τέθηκε το εξής: «Apparent bias includes giving the impression of having pre-judged any issue».

 

Το κρίσιμο κριτήριο είναι κατά πόσον, αντικειμενικά εξεταζόμενη, η συμπεριφορά του Δικαστηρίου καταδεικνύει ότι αυτό είχε ήδη καταλήξει οριστικά επί επίδικου ζητήματος, ώστε η μεταγενέστερη μαρτυρία και επιχειρηματολογία να μην μπορούν πραγματικά να επηρεάσουν την κρίση του. Η έκφραση προκαταρκτικής δικαστικής άποψης ή ο προβληματισμός κατά την εξέλιξη της διαδικασίας, δίχως άλλο, δεν ταυτίζονται με προδικασμένη κρίση (prejudgment).

 

Υπό το φως όλων των προαναφερθέντων, καθίσταται προφανές ότι οι προβαλλόμενοι λόγοι εξαίρεσης ανάγονται αποκλειστικά στον τρόπο διαχείρισης της υπόθεσης από το Δικαστήριο. Η απλή δυσαρέσκεια ή η διαφωνία ενός διαδίκου σε σχέση με τον τρόπο διαχείρισης ή τις  προσπάθειες ρύθμισης της διαδικασίας δεν δύναται να στοιχειοθετήσει ή να  αποτελέσει νόμιμο λόγο εξαίρεσης μου. Συναφώς αναφέρω ότι ούτε η εισήγηση ότι η διαδικασία που ακολούθησε το Δικαστήριο κατά τις επίδικες δικάσιμους ήταν εσφαλμένη (βλ. παρα.10 και 90 της αγόρευσης του αιτητή) μπορεί να αποτελέσει βάση για εξαίρεση μου εφόσον σε τέτοια περίπτωση εφαρμόζονται διαφορετικά κριτήρια.

 

Στη βάση όλων όσων έχουν τεθεί υπόψιν του Δικαστηρίου δεν βλέπω πώς στην υπό συζήτηση περίπτωση ένας μέσος, ενημερωμένος, εχέφρων και πληροφορημένος πολίτης-παρατηρητής, θα μπορούσε να θεωρήσει ότι το παρόν Δικαστήριο δεν θα λειτουργήσει κατά τρόπο δικαστικό και αμερόληπτο.

 

Τυχόν έγκριση του αιτήματος, στην ουσία θα ισοδυναμούσε με αδικαιολόγητη εκ μέρους μου παραίτηση από το καθήκον να επιληφθώ της υπόθεσης η οποία αναλόγισε στο πρόγραμμα εργασίας μου, όπως επιβάλλει το Σύνταγμα, ο Νόμος και η Δικαστική μου συνείδηση. Επιπλέον με αυτό τον τρόπο θα δινόταν η δυνατότητα στην πλευρά της Ενάγουσας επιλογής της σύνθεσης του Δικαστηρίου, εξέλιξη κατά τη νομολογία ανεπίτρεπτη, η οποία ενέχει ορατούς κινδύνους για την εν γένει απονομή της δικαιοσύνης.

 

Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, θα απέρριπτα την αίτηση και για άλλο λόγο, την καθυστέρηση στην υποβολή της. Η ένσταση των ευπαίδευτων συνηγόρων των Καθ’ ων η αίτηση σε σχέση με αυτό το σημείο στηρίζεται στον συνδυασμό πλήρους γνώσης, πραγματικής δυνατότητας έγερσης, μεταγενέστερης συμμετοχής στη διαδικασία και απουσίας οποιουδήποτε νέου περιστατικού προκατάληψης. Στην παρούσα υπόθεση, κατά την ίδια την ένορκη εκδοχή του Ενάγοντα, ο Εκκαθαριστής ήταν παρών στη δικάσιμο της 03/04/2026 και είχε διαμορφώσει από τότε την εντύπωση περί «προδικασμένης δικαστικής θέσης» που προβάλλει σήμερα ως λόγο εξαίρεσης. Συνεπώς, η 03/04/2026 αποτελεί το κρίσιμο σημείο πλήρους γνώσης. Παρά την ύπαρξη της γνώσης αυτής, ο Ενάγων επανήλθε ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου στη μεταγενέστερη δικάσιμο της 09/06/2026, και υπέβαλε αίτημα αναβολής της ακρόασης λόγω μη διαθεσιμότητας του μάρτυρα —το οποίο έγινε δεκτό— χωρίς να εγείρει ούτε να επιφυλάξει με οιονδήποτε τρόπο ζήτημα εξαίρεσης.

 

Η υποχρέωση ενός διάδικου να εγείρει ένα μείζον θέμα όπως αυτό της κατ' ισχυρισμό μεροληψίας του Δικαστηρίου εναντίον του είναι θέμα που έχει απασχολήσει το Ανώτατο Δικαστήριο στην απόφαση στην Ποιν. Έφεση 161/12 Γεώργιος Σιακόλας v. Medousa Constructions Ltd. Λέχθηκαν συγκεκριμένα τα εξής:

 

«Ούτε αυτοί οι λόγοι έφεσης ευσταθούν. Κατ' αρχάς υπάρχει πλούσια νομολογία για το θέμα της αμεροληψίας δικαστή. Όπως αναφέρθηκε στην Μάντζιαρης ν. Δημοκρατίας (2010) 3 ΑΑΔ 429, στην οποία μας παρέπεμψε ο δικηγόρος των Εφεσιβλήτων, όταν εγείρεται θέμα προκατάληψης, αυτό θα πρέπει να τίθεται με την πρώτη ευκαιρία ενώπιον του ίδιου του δικαστή. Όπου όμως υπάρχει πλήρης γνώση των γεγονότων που θεμελιώνουν την κατ' ισχυρισμό προκατάληψη του δικαστηρίου, εάν ο διάδικος παραλείψει να εγείρει το θέμα με την πρώτη ευκαιρία, τότε το δικαίωμα του θεωρείται εγκαταλειφθέν (βλ. Δημοκρατία ν. Χατζηχάννα κ.α. (2007) 3 ΑΑΔ 116).»

 

Στη υπό εξέταση περίπτωση σύμφωνα με το ιστορικό που έχει αναφερθεί ανωτέρω το ζήτημα τέθηκε μέσω της υπο κρίση αίτησης και χωρίς να έχει προηγουμένως τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου με οποιοδήποτε άλλο τρόπο κατά τη δικάσιμο της 9/6/26. Η μεταγενέστερη αυτή ενεργός συμμετοχή στη διαδικασία ενώπιον του ιδίου Δικαστηρίου, χωρίς την προβολή του ήδη γνωστού ισχυρισμού και χωρίς να έχει μεσολαβήσει οποιοδήποτε νέο περιστατικό προκατάληψης, σφραγίζει την εγκατάλειψη του σχετικού δικαιώματος. Η προσέγγιση αυτή εναρμονίζεται πλήρως και με την αγγλική νομολογία. Όπως τονίστηκε στην αγγλική υπόθεση Bates v Post Office Ltd (No. 4: Recusal Application) [2019] EWHC 871 (QB) και στην JSC BTA Bank v Ablyazov (Recusal) [2012] EWCA Civ 1551 η σιωπή σε συνδυασμό με τη μεταγενέστερη ενεργό συμμετοχή στη διαδικασία συνιστά καθοριστικό παράγοντα, καθώς τα δικαστήρια δεν αντιμετωπίζουν ευνοϊκά αιτιάσεις περί προκατάληψης που προβάλλονται εκ των υστέρων, αφού ο διάδικος έχει πρώτα δοκιμάσει την τύχη του στη διαδικασία. Oπως υπογραμμίστηκε και στην Steadman-Byrne v Ahmad & others [2012] EWCA Civ 625, ο κατάλληλος χρόνος για να επιστηθεί η προσοχή του Δικαστηρίου σε μια φερόμενη εκδήλωση προκατάληψης είναι κατά κανόνα ο χρόνος κατά τον οποίο αυτή λαμβάνει χώρα «the time to draw the attention of a tribunal to a clear manifestation of bias on its part is ordinarily when it occurs».

 

Οι προβαλλόμενες εξηγήσεις περί εξώδικων επαφών και αναμονής της έκβασης τους ουδόλως μεταβάλλουν τον χρόνο γνώσης ούτε αίρουν την εφαρμογή της αρχής της πρώτης δυνατής ευκαιρίας. Οι διαβουλεύσεις δεν δημιουργούσαν αντικειμενικό δικονομικό κώλυμα στην έγκαιρη υποβολή της αίτησης.

 

Ενόψει των πιο πάνω, το υπό συζήτηση αίτημα εξαίρεσης μου, απορρίπτεται.

 

Τα έξοδα της παρούσας διαδικασίας να είναι στην πορεία της υπόθεσης σε καμία όμως περίπτωση εναντίον των Εναγομένων. 

 

(Υπ.):  ………….……………………

Μ. Παπαϊωάννου, Π.Ε.Δ.

 

Πιστόν Αντίγραφο

 

Πρωτοκολλητής


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο