ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

Ενώπιον: Γ. Κ. Βλάμη, Π.Ε.Δ.                                

  Αρ. Αγωγής: 3091/2019

Μεταξύ:

1.         ΕΛΙΖΑΝΤΡΕ ΛΙΜΙΤΕΔ (ΗΕ χχχ), εκ Λεμεσού

2.         PRIMEWORK LIMITED (HE xxx), εκ Λεμεσού

                                                                                                                  Εναγουσών

                                                  και

1.         ΓΕΝΙΚΟΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, εκ Λευκωσίας

2.         CBP CYPRUS LIMITED (HE xxx), εκ Λεμεσού

3.         CONLANE ENTERPRISES LIMITED (HE xxx), εκ Λεμεσού

                                                                                          Εναγομένων

 

                        Αίτημα ημερομηνίας 21.11.25 για διαγραφή

                        παραγράφων από Γραπτή Δήλωση Μάρτυρος

Ημερομηνία: 28.11.25

Εμφανίσεις:

Για Εναγόμενη 1 - Αιτήτρια 1: κα Δ. Νικολάτου για Γενικό Εισαγγελέα

Για Εναγομένους 2 & 3 - Αιτητές 2 & 3: κος Σ. Μελινιώτης για Andreas L.

                                                                     Neokleous Chambers L.L.C.

Για Ενάγοντες 1 & 2 - Καθ’ ων η αίτηση 1 & 2: κος Μ. Ιωάννου μαζί με

         κα Α. Ιωάννου

                                                ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Με την παρούσα αγωγή οι Ενάγουσες αξιώνουν εναντίον των Εναγομένων 1, 2 & 3 αλληλέγγυα και/ή κεχωρισμένα γενικές και ειδικές αποζημιώσεις για ζημιές και απώλειες εσόδων που ισχυρίζονται ότι υπέστηκαν συνεπεία, μεταξύ άλλων, επικαλούμενης οχληρίας και παράβασης σύμβασης μίσθωσης ακινήτου στη βιομηχανική περιοχή Ύψωνα εντός του οποίου οι Ενάγουσες λειτουργούσαν την επιχείρηση τους. Ο Εναγόμενος 1 είναι ο εκμισθωτής του ακινήτου δυνάμει σχετικής σύμβασης. Οι Εναγόμενοι 2 & 3 εμπλέκονται με το διπλανό τεμάχιο από το οποίο, σύμφωνα με τις Ενάγουσες, προκαλείται οχληρία.

 

Στις 21.11.25 ξεκίνησε η ακρόαση της υπόθεσης. Κατά την κυρίως εξέταση του ΜΕ1 επιχειρήθηκε η κατάθεση γραπτής δήλωσης δυνάμει του άρθρου 25 του περί Αποδείξεως Νόμου (Κεφ. 9). Η προσπάθεια κατάθεσης του εγγράφου προσέκρουσε στην κοινή ένσταση των Εναγομένων, οι οποίοι από κοινού ζήτησαν τη διαγραφή συγκεκριμένων παραγράφων από το κείμενο της. Κατά την αγόρευση των συνηγόρων μειώθηκε ο αριθμός των παραγράφων για τις οποίες ζητείται διαγραφή. Για ορισμένες παραγράφους η διαγραφή αφορούσε μέρος τους και για άλλες στην ολότητα τους.

 

Ενόψει του ζητήματος που εγέρθηκε κλήθηκαν και αγόρευσαν οι ευπαίδευτοι συνήγοροι. Η νομική επιχειρηματολογία τους είναι καταγραμμένη στα πρακτικά του Δικαστηρίου και δεν χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί. Εκεί και όπου χρειάζεται θα αναφέρομαι σε αποσπάσματα της.

 

Για σκοπούς εξέτασης του ζητήματος είχα την ευκαιρία να αναγνώσω τα δικόγραφα της αγωγής σε συνάρτηση με το περιεχόμενο του σκοπούμενου προς κατάθεση εγγράφου. Έχω επίσης μελετήσει με προσοχή τις νομικές επιχειρηματολογίες των συνηγόρων των διαδίκων.

 

Αποτελεί πάγια δικονομική αρχή ότι οι διάδικοι δεσμεύονται από τη δικογραφία όπως αυτή έχει οριστικοποιηθεί πριν από την έναρξη της δίκης, επί τη βάσει της οποίας αυτή διεξάγεται (Petrolina (Holdings) Public Ltd v. Ταλιάς κ.α. Πολιτική Έφεση Αρ. 129/2015 ημερ. 30.10.24). Μαρτυρία που προσάγεται για θέματα που δεν καλύπτονται από τα δικόγραφα, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας v. Στυλιανού κ.α. (2002) 1 ΑΑΔ 1718).

 

Καθοδηγούμενος από τις πιο πάνω αρχές στρέφομαι ευθύς στην εξέταση του εγειρόμενου ζητήματος.

 

Συγκεκριμένα οι Εναγόμενοι ζητούν διαγραφή της φράσης «του εκθεσιακού χώρου» από την §13 του σκοπούμενου προς κατάθεση εγγράφου επειδή, όπως ευσεβάστως εισηγήθηκαν, συνιστά ισχυρισμό που δεν δικογραφείται στην έκθεση απαίτησης. Με κάθε σεβασμό στους Εναγομένους, δεν συμμερίζομαι τη θέση τους αυτή. Στην §26 της έκθεσης απαίτησης οι Ενάγουσες ισχυρίζονται διακοπή των εργασιών τους από την 01.06.10 και ακολούθως παραθέτουν το κόστος ενοικίων που σύμφωνα με τις ίδιες επωμίστηκαν «από την μεταφορά του εκθεσιακού χώρου σε άλλα υποστατικά.» Επομένως υπάρχει δικογραφημένος ισχυρισμός από μέρους των Εναγουσών, σε αντίθεση μ’ αυτά που οι Εναγόμενοι εισηγήθηκαν, οπότε η θέση τους δεν ευσταθεί με αποτέλεσμα η σχετική παράγραφος να παραμένει ως έχει.

 

Οι Εναγόμενοι ζητούν ακόμη διαγραφή ολόκληρης της §14 του σκοπούμενου προς κατάθεση εγγράφου επειδή, όπως ευσεβάστως εισηγήθηκαν, το περιεχόμενο της δεν δικογραφείται στην έκθεση απαίτησης. Εδώ πράγματι οι Εναγόμενοι έχουν δίκαιο να παραπονιούνται. Οι λεπτομέρειες που οι Ενάγουσες αναφέρουν στην εν λόγω παράγραφο δεν καταγράφονται στην έκθεση απαίτησης. Ο μάρτυρας αναφέρεται σε επικαλούμενα γεγονότα που δεν δικογραφούνται. Ως εκ τούτου, η συγκεκριμένη παράγραφος διαγράφεται στην ολότητα της.

 

Επίσης οι Εναγόμενοι ζητούν διαγραφή ουσιαστικά ολόκληρης της §15 του σκοπούμενου προς κατάθεση εγγράφου επειδή, όπως ευσεβάστως εισηγήθηκαν, σ’ αυτήν περιέχεται αυτούσια αντιγραφή λογιστικής κατάστασης με αποτέλεσμα ο ΜΕ1 να μην είναι σε θέση να την επεξηγήσει. Εξ όσον γίνεται αντιληπτό το παράπονο των Εναγομένων είναι ότι καταγράφεται μαρτυρία που δεν αποτελεί προσωπική γνώση του ΜΕ1 που την επικαλείται. Δηλαδή είναι η θέση των Εναγομένων ότι ο ΜΕ1 δανείστηκε πληροφορίες που δεν εμπίπτουν στη σφαίρα της προσωπικής του γνώσης και τις παρουσιάζει ως μέρος της δικής του μαρτυρίας. Αυτό παραπέμπει σε εξ’ ακοής μαρτυρία. Με βάση το άρθρο 24 του Κεφ.9, η εξ’ ακοής μαρτυρία δεν αποκλείεται εκ προοιμίου επειδή είναι εξ’ ακοής. Τέτοιου είδους μαρτυρία αξιολογείται και η βαρύτητα που θα της αποδοθεί διέπεται από παραμέτρους που περιέχονται κατά τρόπο μη εξαντλητικό στο άρθρο 27 του Κεφ.9. Επομένως δεν εντοπίζω οτιδήποτε το επιλήψιμο στην εν λόγω παράγραφο. Η περί του αντιθέτου θέση των Εναγομένων στερείται ερείσματος με αποτέλεσμα να απορρίπτεται, οπότε η συγκεκριμένη παράγραφος παραμένει ως έχει.

 

Περαιτέρω οι Εναγόμενοι ζητούν διαγραφή της φράσης «εις τον εκθεσιακό χώρο» από την §27 του σκοπούμενου προς κατάθεση εγγράφου επικαλούμενοι τον ίδιο λόγο που προέβαλαν προηγουμένως για την §13 του ιδίου εγγράφου. Ισχύουν τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω για την §13. Με βάση το ίδιο σκεπτικό που έχω αναπτύξει, η θέση τους δεν ευσταθεί με αποτέλεσμα η σχετική παράγραφος (§27) να παραμένει ως έχει.

 

Επιπλέον οι Εναγόμενοι ζητούν διαγραφή ολόκληρης της §33 του σκοπούμενου προς κατάθεση εγγράφου επειδή, όπως ευσεβάστως εισηγήθηκαν, το περιεχόμενο της δεν δικογραφείται στην έκθεση απαίτησης. Πράγματι έχουν δίκαιο οι Εναγόμενοι να παραπονιούνται. Οι Ενάγουσες αναφέρονται σε γεγονότα που δεν δικογραφούν στην έκθεση απαίτησης. Κατά συνέπεια, η συγκεκριμένη παράγραφος διαγράφεται στην ολότητα της.

 

Επιπροσθέτως οι Εναγόμενοι ζητούν διαγραφή ουσιαστικά ολόκληρης της §34 του σκοπούμενου προς κατάθεση εγγράφου. Ειδικότερα επιδιώκεται απάλειψη της φράσης «και μετέφεραν τον εκθεσιακό των χώρο εις χώρο τον οποίον ενοικίασαν» επικαλούμενοι τον ίδιο λόγο που προέβαλαν προηγουμένως για την §13 του ιδίου εγγράφου. Ισχύουν τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω για την §13. Με βάση το ίδιο σκεπτικό που έχω αναπτύξει, η θέση τους δεν ευσταθεί. Ωστόσο επειδή στην έκθεση απαίτησης δεν δικογραφείται, ως γεγονός, η περί ενοικίασης του εκθεσιακού χώρου, η φράση «εις χώρο τον οποίον ενοικίασαν» διαγράφεται. Συνεπώς παραμένει μόνο η φράση «και μετέφεραν τον εκθεσιακό των χώρο». Παράλληλα επιδιώκεται διαγραφή του πίνακα που ακολουθεί και αποτελεί μέρος της εν λόγω παραγράφου επικαλούμενοι τον ίδιο λόγο που προέβαλαν προηγουμένως για την §15 του ιδίου εγγράφου. Δεν χρειάζεται να προσθέσω οτιδήποτε παρά να επαναλάβω ότι ισχύουν τα όσα έχω αναφέρει πιο πάνω για την παράγραφο εκείνη. Εφαρμόζοντας το ίδιο σκεπτικό που έχω αναπτύξει, η θέση των Εναγομένων στερείται ερείσματος με αποτέλεσμα να απορρίπτεται, οπότε το σκέλος αυτής της παραγράφου παραμένει ως έχει.

 

Οι Εναγόμενοι επίσης ζητούν διαγραφή της φράσης «και τελικά η ενοικίαση άλλου εκθεσιακού χώρου έγινε το 2011» από την §35 του σκοπούμενου προς κατάθεση εγγράφου επικαλούμενοι τον ίδιο λόγο που προέβαλαν προηγουμένως για την §13 του ιδίου εγγράφου. Εδώ θα πρέπει να λεχθεί ότι υπάρχει διαφοροποίηση από τις άλλες περιπτώσεις όπου υπήρξε ταύτιση με την §13. Παράλληλα υπάρχει ταύτιση με το μέρος της §34 που έχει διαγραφεί αμέσως πριν. Στην παρούσα παράγραφο οι Ενάγουσες ισχυρίζονται ότι ενοικίασαν άλλο εκθεσιακό χώρο το 2011, γεγονότα που όμως περί ενοικίασης, πότε χρονικά, με πιο τρόπο και κάτω από ποιες συνθήκες δεν έχουν δικογραφήσει μέσα από την έκθεση απαίτησης. Συνεπώς οι Εναγόμενοι έχουν δίκαιο να παραπονιούνται με αποτέλεσμα η συγκεκριμένη φράση από την §35 να διαγράφεται.

 

Υπό το φως των πιο πάνω και για τους λόγους που έχω εξηγήσει οι §14 και §33 του σκοπούμενου προς κατάθεση εγγράφου διαγράφονται στην ολότητα τους ενώ από την §34 διαγράφεται η φράση «εις χώρο τον οποίον ενοικίασαν» και από την §35 του ιδίου εγγράφου διαγράφεται η φράση «και τελικά η ενοικίαση άλλου εκθεσιακού χώρου έγινε το 2011.» Αντίθετα οι επίμαχες §13, §15 και §27 παραμένουν ως έχουν ενώ από την §34 παραμένει το μέρος που έχω εξηγήσει προηγουμένως.

 

Σε ότι αφορά τα έξοδα τα οποία αφορούν τη δικάσιμο ημερομηνίας 21.11.25, ενόψει της μερικής επιτυχίας του υπό κρίση αιτήματος, θεωρώ ορθό, λογικό και δίκαιο όπως μη εκδοθεί οποιαδήποτε διαταγή. Συνακόλουθα ουδεμία διαταγή εξόδων εκδίδεται.

 

 

                                                                        (Υπ.)    .................................

                                                                                     Γ. Κ. Βλάμης, Π.Ε.Δ.

 

 

Πιστό Αντίγραφο

 

Πρωτοκολλητής

 

 

 

---

cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο