ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. Κωνσταντίνου, Π.Ε.Δ.
Aρ. Αγωγής: 1435/2016
ΜΕΤΑΞΥ:
ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΥΧΩΝΑ
Εναγόντων
και
ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΒΑΝΕΖΗ
Εναγόμενης
ΚΑΙ ΩΣ ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΔΥΝΑΜΕΙ ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑΣ 14/10/2024
ΜΕΤΑΞΥ:
ΔΗΜΟΣ ΑΜΑΘΟΥΝΤΑΣ
Εναγόντων
και
ΜΑΡΙΛΕΝΑΣ ΒΑΝΕΖΗ
Εναγόμενης
------------------
Αίτηση τροποποίησης, ημερομηνίας 7/1/2026
ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 3/3/2026
ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ:
Για εναγόμενη - αιτήτρια: κα Ν. Λεωνίδα, για Μ. ΚΙΤΡΟΜΗΛΙΔΗΣ, ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ Δ.Ε.Π.Ε.
Για ενάγοντες - καθ’ ων η αίτηση: κα Μ. Νικολάου, για ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΟΥ Δ.Ε.Π.Ε.
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
Οι ενάγοντες - υπό την αρχική τους ονομασία - καταχώρησαν την αγωγή τους με ειδικά οπισθογραφημένο κλητήριο ένταλμα, στις 19/5/2016. Στην παράγραφο 2 της έκθεσης απαίτησης αναφέρουν τα εξής: «Οι Ενάγοντες κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν οι κάτοχοι και/ή ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι του υποστατικού και/ή κέντρου και/ή αναψυκτηρίου και/ή σνακ μπαρ και/ή περιπτέρου το οποίο βρίσκεται στην ακτή Αρμονία Αγίου Τύχωνα και το οποίο εγέρθηκε μετά την 1/1/2000 κατά μήκος του παραλιακού πεζόδρομου μέσα στα πλαίσια του πολεοδομικού έργου του παραλιακού πάρκου/πεζόδρομου του Κοινοτικού Συμβουλίου Αγίου Τύχωνα (στο εξής ‘το Ακίνητο’).»
Η εναγόμενη, στις 26/1/2017 καταχώρησε την υπεράσπισή της στην αγωγή καθώς και ανταπαίτηση εναντίον των εναγόντων. Στην παράγραφο 3 της υπεράσπισης αναφέρει τα εξής: «Η παράγραφος 2 ως τίθεται δεν είναι παραδεκτή πέραν του γεγονότος ότι, οι Ενάγοντες είναι ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι του υποστατικού το οποίο βρίσκεται στην ακτή Αρμονία Αγίου Τύχωνα κατά μήκος του παραλιακού πεζόδρομου στα πλαίσια του πολεοδομικού έργου του παραλιακού πάρκου/πεζόδρομου του Κοινοτικού Συμβουλίου Αγίου Τύχωνα και/ή των Εναγόντων. Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά των ανωτέρω, η Εναγόμενη αναφέρει ότι, το υπό αναφορά υποστατικό και/ή Κέντρο Αναψυχής κατηγορίας Σνακ Μπαρ, στην παραλία του Αγίου Τύχωνα ενοικιάσθηκε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο προς την Εναγόμενη υπό των Εναγόντων, χωρίς να έχει την σχετική Πολεοδομική Άδεια.»
Στο πλαίσιο αίτησης την οποία είχαν καταχωρήσει οι ενάγοντες, στις 14/10/2024 εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα τροποποίησης του τίτλου της αγωγής και σε πολύ μικρή έκταση και της έκθεσης απαίτησης.
Οι ενάγοντες, στις 23/10/2024 καταχώρησαν το τροποποιημένο κλητήριο ένταλμα/έκθεση απαίτησης και μια από τις τροποποιήσεις που έγιναν, καθαρά τυπικής φύσης, ήταν η αναρίθμηση της παράγραφος 2 της αρχικής έκθεσης απαίτησης, σε παράγραφο 3.
Η εναγόμενη καταχώρησε την τροποποιημένη υπεράσπισή της καθώς και την ανταπαίτησή της, στις 11/11/2024 και στην παράγραφο 4 της υπεράσπισης αναφέρει τα εξής: «Η παράγραφος 3 ως τίθεται δεν είναι παραδεκτή πέραν του γεγονότος ότι, το Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίου Τύχωνα, κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, ήταν ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι του υποστατικού το οποίο βρίσκεται στην ακτή Αρμονία Αγίου Τύχωνα.
Περαιτέρω και/ή διαζευκτικά των ανωτέρω, η Εναγόμενη αναφέρει ότι, το υπό αναφορά υποστατικό και/ή Κέντρο Αναψυχής κατηγορίας Σνακ Μπαρ, στην παραλία του Αγίου Τύχωνα ενοικιάσθηκε κατά πάντα ουσιώδη χρόνο προς την Εναγόμενη από το Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίου Τύχωνα, χωρίς να έχει την σχετική Πολεοδομική Άδεια.»
Στις 13/1/2025 εκδόθηκε εκ συμφώνου διάταγμα τροποποίησης της παραγράφου 4 (ανωτέρω), με διαγραφή της τελείας μετά το τέλος της πρώτης πρότασης και την προσθήκη στη συνέχεια της φράσης: «κατά μήκος του παραλιακού πεζόδρομου στα πλαίσια του πολεοδομικού έργου του παραλιακού πάρκου/πεζόδρομου του Κοινοτικού Συμβουλίου Αγίου Τύχωνα και/ή των Εναγόντων.»
Είναι φανερό ότι με την προσθήκη της συγκεκριμένης φράσης, ουσιαστικά επανήλθε η παράγραφος 3 της αρχικής υπεράσπισης, με τις απολύτως αναγκαίες αλλαγές, απότοκο της τροποποίησης του τίτλου της αγωγής.
Με την υπό κρίση αίτηση η εναγόμενη ζητά την τροποποίηση της παραγράφου 4 της τροποποιημένης υπεράσπισής της με τη διαγραφή της πρώτης πρότασης-παραγράφου και την αντικατάστασή της με την ακόλουθη πρόταση-παράγραφο:
«Η παράγραφος 3 της Έκθεσης Απαίτησης δεν είναι παραδεκτή, καθ’ ότι οι Ενάγοντες κατά πάντα ουσιώδη χρόνο, δεν ήταν οι κάτοχοι και ή ιδιοκτήτες και ή δικαιούχοι του υποστατικού και ή κέντρου και ή αναψυκτηρίου και ή σνακ μπαρ και ή περιπτέρου που βρίσκεται στην Ακτή Αρμονία Αγίου Τύχωνα.»
Η αίτηση υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση στην οποία προέβη ο δικηγόρος στο γραφείο των δικηγόρων της εναγόμενης, Μιχάλης Κιτρομηλίδης.
Οι ενάγοντες καταχώρησαν ένσταση στην αίτηση. Αποτελείται από 29 λόγους και υποστηρίζεται από ένορκη δήλωση του υπαλλήλου τους, Χρίστου Παύλου.
Η ακρόαση της αίτησης διεξάχθηκε στη βάση του περιεχομένου των ενόρκων δηλώσεων. Δεν προτίθεμαι να το επαναλάβω και το ίδιο ισχύει και για το περιεχόμενο των εκατέρωθεν - γραπτών - αγορεύσεων των δικηγόρων. Στη συνέχεια και στο βαθμό που κριθεί αναγκαίο, θα διαφανεί - με αναφορά, τόσο στη μαρτυρία όσο και στις αγορεύσεις - ποιες από τις θέσεις κάθε πλευράς αποδέχομαι και ποιες απορρίπτω.
Δεδομένου ότι η αίτηση καταχωρήθηκε μετά την έκδοση της κλήσης για οδηγίες -η οποία καταχωρήθηκε στις 2/5/2019 - διέπεται από τη Δ.25 Θ.1.(3) των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, ως έχει τροποποιηθεί. Προνοεί τα ακόλουθα:
«Μετά την έκδοση της Κλήσης για Οδηγίες ως προνοείται από τη Διαταγή 30, ουδεμία τροποποίηση επιτρέπεται με εξαίρεση το εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας, και τις περιπτώσεις εκείνες που έχουν, προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου, προκύψει νέα δεδομένα μη υπαρκτά κατά τη λήψη των οδηγιών για έγερση της αγωγής ή της καταχώρησης του κλητηρίου εντάλματος ή της δικογραφίας, αναλόγως της περίπτωσης.»
Από το περιεχόμενο εν λόγω πρόνοιας, ως θέμα ερμηνείας - για ό,τι μας ενδιαφέρει - προκύπτουν τα εξής:
Μετά την έκδοση της διαλαμβανόμενης στη Δ.30, κλήσης για οδηγίες, ο κανόνας είναι ότι δεν επιτρέπεται καμιά τροποποίηση στη δικογραφία. Στον εν λόγω κανόνα υπάρχουν μόνο δυο εξαιρέσεις. Η πρώτη αφορά στο, εκ παραδρομής, καλόπιστο λάθος, κατά τη σύνταξη της δικογραφίας.
Έχοντας υπόψη την ερμηνεία της παραπάνω λέξης και φράσης, αντίστοιχα, η φράση «εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας» κατά τη γνώμη μου, έχει την έννοια της συμπερίληψης ή της μη συμπερίληψης στη δικογραφία, κατά τη σύνταξή της, κάποιου ισχυρισμού γεγονότος και/ή νομικού ισχυρισμού, ο οποίος συμπεριλήφθηκε ή αναλόγως, δε συμπεριλήφθηκε στη δικογραφία, είτε από έλλειψη προσοχής είτε από απροσεξία είτε από καλόπιστο λάθος, λόγω αβλεψίας, οπότε, σε τέτοια περίπτωση, κατ’ εξαίρεση, ακόμη και μετά την έκδοση της κλήσης οδηγιών, επιτρέπεται η τροποποίηση της δικογραφίας, για διαγραφή ή αναλόγως, προσθήκη σ’ αυτή των εν λόγω ισχυρισμών, είτε ακόμη και τα δυο. Αυτονόητο πως, στην περίπτωση που η αίτηση τροποποίησης αποβλέπει σε προσθήκη τέτοιων ισχυρισμών, αυτό έχει την έννοια ισχυρισμών, υπαρκτών και γνωστών στο συντάκτη του δικογράφου κατά τη σύνταξή του, οι οποίοι δε συμπεριλήφθηκαν σ’ αυτό, είτε λόγω έλλειψης προσοχής είτε λόγω απροσεξίας είτε εκ λάθους και δη καλόπιστου, λόγω αβλεψίας.
Από το περιεχόμενο της ένορκης δήλωσης που υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση είναι σαφές, ότι αυτή εδράζεται στην πρώτη περίπτωση όπου επιτρέπεται η τροποποίηση με βάση τη Δ.25.
Ο κ. Κιτρομιλίδης, στην ένορκη δήλωσή του η οποία υποστηρίζει την υπό κρίση αίτηση, αναφέρει τα εξής:
Κατά τη σύνταξη και καταρτισμό της υπεράσπισης και ανταπαίτησης της εναγόμενης, εκ σφάλματος και ή εκ λάθους και ή αβλεψίας και ή παράλειψης αναγράφηκε ότι οι ενάγοντες κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ήταν ιδιοκτήτες και ή δικαιούχοι του υποστατικού το οποίο βρίσκεται στην Ακτή Αρμονία του Αγίου Τύχωνα, ενώ θα έπρεπε να αναγραφεί ότι «δεν ήταν» ιδιοκτήτες και ή δικαιούχοι και ή κάτοχοι. Η θέση αυτή της εναγόμενης διατυπώνεται ούτως ή άλλως στην παράγραφο 6IV της υπεράσπισης και ανταπαίτησής της, όπου αναφέρεται ότι «αυτοί» (εννοώντας τους ενάγοντες) δεν είχαν ολοκληρώσει την διαδικασία «μίσθωσης επ’ ονόματι τους της γης της οποίας είχαν ενοικιάσει στην Εναγόμενη». Η ίδια θέση της εναγόμενης διατυπώνεται και στην παράγραφο 7ii της υπεράσπισης και ανταπαίτησής της όπου αναφέρεται «Το Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίου Τύχωνα, παρά το γεγονός ότι δεν είχε ολοκληρώσει την διαδικασία εκμίσθωσης επ’ ονόματι του της γης την οποία είχε ενοικιάσει στην Εναγόμενη ….»
Κατά την άποψή του είναι ξεκάθαρο ότι η θέση της εναγόμενης στην υπεράσπισή της είναι ξεκάθαρα διατυπωμένη ότι οι ενάγοντες δεν είχαν εκμισθώσει τη γη που ενοικίασαν στην εναγόμενη και επομένως αυτοί δεν ήταν κάτοχοι και ή δικαιούχοι και ή ιδιοκτήτες του υποστατικού και ή κέντρου και ή περιπτέρου που ενοικίασαν στην εναγόμενη.
Πρόκειται ξεκάθαρα για σφάλμα και ή λάθος και ή παράλειψη το οποίο μπορεί να διορθωθεί και το Δικαστήριο έχει διακριτική ευχέρεια να το διορθώσει, εκδίδοντας το αιτούμενο διάταγμα και μάλιστα σε οποιοδήποτε χρονικό διάστημα.
Η αίτηση είναι έκθετη σε απόρριψη. Ακολουθεί το σκεπτικό:
Όπως επισημαίνεται στην υπόθεση El Fath Co ν. E.D.T. Shipping και άλλος (1992) 1 ΑΑΔ 1255:
«Η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση είναι πραγματικά ανεπαρκής και οπωσδήποτε ασαφής. Πρώτα είναι το θέμα της υποβολής του διαζευκτικού ισχυρισμού ότι οι εναγόμενοι 1 είναι οι ιδιοκτήτες ή οι ναυλομισθωτές του πλοίου. Αυτή η τοποθέτηση, πριν απ' όλα, δεν εναρμονίζεται με το ίδιο το κλητήριο ένταλμα στο οποίο οι εναγόμενοι 1 αναφέρονται ως οι ιδιοκτήτες του πλοίου. Ανεξάρτητα από αυτό, η ένορκη δήλωση δεν είναι δικόγραφο. Περιέχει όσα κατά τον ενόρκως δηλούντα αποτελούν γεγονότα. Τα γεγονότα μπορούν να επιδέχονται διαζευκτικούς νομικούς χαρακτηρισμούς ή να υπάγονται σε διαζευκτικές νομικές έννοιες. Διαζεύξεις όμως ως προς το τί ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα όπως η περιεχόμενη στην παρούσα ένορκη δήλωση, δεν χωρούν. Είτε οι εναγόμενοι 1 είναι οι ιδιοκτήτες του πλοίου είτε δεν είναι και είναι κάτι άλλο.» (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου)
Στην προκειμένη περίπτωση, η ένορκη δήλωση που υποστηρίζει την αίτηση, αναφορικά με το λόγο για τον οποίο η εναγόμενη ζητά την έκδοση του αιτούμενου διατάγματος, κατά παράβαση των παραπάνω αρχών, είναι και ανεπαρκής και ασαφής.
Έχοντας υπόψη την ερμηνεία της φράσης «εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της δικογραφίας» είναι σαφές, ότι η εναγόμενη δεν μπορεί να αποδίδει την ανάγκη τροποποίησης της επίμαχης παραγράφου από τη μια, σε λάθος και ή αβλεψία και από την άλλη - την ίδια ώρα -, σε παράλειψη.
Το να ισχυρίζεται ότι η συμπερίληψη της επίμαχης πρότασης στην παράγραφο 4 της υπεράσπισής της, την οποία θέλει να αντικαταστήσει με την προτεινόμενη πρόταση και η μη συμπερίληψη της προτεινόμενης πρότασης στην υπεράσπισή της, εξ υπαρχής οφείλεται σε λάθος ή αβλεψία, είναι ένα πράγμα και άλλο, εντελώς διαφορετικό, σε παράλειψη. Λόγος για παράλειψη θα μπορούσε να γίνει μόνο στην περίπτωση που με την υπό κρίση αίτηση ζητούσε απλώς την προσθήκη κάποιου ισχυρισμού στην υπεράσπισή της, τον οποίο παρέλειψε να περιλάβει σ’ αυτή, εξ υπαρχής και όχι την αντικατάσταση ενός ισχυρισμού με κάποιο άλλο, αντίθετο, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου έγινε το πρώτο είναι όταν με την τροποποιημένη υπεράσπισή της και συγκεκριμένα, με την παράγραφο 4 παρέλειψε να περιλάβει σ’ αυτήν, την πρόταση της αντίστοιχης παραγράφου 3 της αρχικής υπεράσπισής της, την οποία, μετά από σχετικό αίτημά της, το Δικαστήριο, στις 13/1/2025 επέτρεψε την προσθήκη στην παράγραφο 4 της τροποποιημένης υπεράσπισής της.
Όμως, ότι η αιτούμενη τροποποίηση δεν μπορεί να αποδίδεται ούτε σε λάθος ούτε σε αβλεψία μα ούτε σε παράλειψη, αλλά σε αλλαγή της υπερασπιστικής γραμμής της εναγόμενης καταφαίνεται από τη φύση της αιτούμενης τροποποίησης.
Η εναγόμενη, με την υφιστάμενη παράγραφο 4 της τροποποιημένης υπεράσπισής της δε δέχεται την παράγραφο 3 της τροποποιημένης έκθεσης απαίτηση με μια εξαίρεση, την οποία διατυπώνει, επαναλαμβάνοντας μέρος της της δικογραφημένης θέσης των εναγόντων. Με την εν λόγω παράγραφο παραδέχεται ρητά τη νομική και πραγματική σχέση των αρχικών εναγόντων με το επίμαχο υποστατικό στον ουσιώδη χρόνο. Συγκεκριμένα δέχεται ότι αυτοί ήταν ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι του επίδικου υποστατικού. Ότι η εν λόγω παραδοχή της περιλήφθηκε συνειδητά στη συγκεκριμένη παράγραφο της υπεράσπισής της αποδεικνύεται και από το συσχετικό της με τη δεύτερη πρόταση τής ίδιας παραγράφου, με την οποία, περαιτέρω και/ή διαζευκτικά αναφέρει ότι οι αρχικοί ενάγοντες νοίκιασαν στην ίδια το επίδικο υποστατικό, χωρίς αυτό να έχει την σχετική πολεοδομική άδεια.
Ο ισχυρισμός του κ. Κιτρομηλίδη ότι η θέση της, ότι οι ενάγοντες δεν ήταν ιδιοκτήτες και ή δικαιούχοι και ή κάτοχοι την οποία θέλει να περιλάβει στην υπεράσπισή της, ούτως ή άλλως περιλαμβάνεται στις παραγράφους 6 iv και 7ii της υφιστάμενης υπεράσπισής της, δεν είναι απολύτως ακριβής.
Η εναγόμενη, με την παράγραφο 4 της υφιστάμενης υπεράσπισης αναφέρει δυο πράγματα. Το ένα είναι ότι δέχεται τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι στον ουσιώδη χρόνο ήταν οι ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι του επίμαχου υποστατικού και το άλλο, ότι αυτό ενοικιάστηκε στην ίδια από τους αρχικούς ενάγοντες, χωρίς να έχει πολεοδομική άδεια.
Με την παράγραφο 6 iv της υπεράσπισής της, επεξηγεί το δεύτερο και το επικαλείται ως το λόγο για τον οποίο η ίδια δεν είχε εξασφαλίσει την άδεια λειτουργίας του επίδικου υποστατικού από τον Κ.Ο.Τ. Όπως αναφέρει ο λόγος που το επίδικο υποστατικό δεν είχε πολεοδομική άδεια ήταν επειδή το Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίου Τύχωνα (πρόκειται για τους αρχικούς ενάγοντες) δεν είχε ολοκληρώσει τη διαδικασία εκμίσθωσης, επ’ ονόματί του, της γης που της είχε ενοικιάσει. Το ίδιο ακριβώς αναφέρει και στην παράγραφο 7ii της υφιστάμενης υπεράσπισής της με την προσθήκη ότι το Κοινοτικό Συμβούλιο Αγίου Τύχωνα τής παρέστησε ότι το επίδικο υποστατικό μπορούσε να λειτουργεί ως κέντρο αναψυχής, κατηγορίας σνακ μπαρ και/ή αναψυκτήριο.
Αυτό που μπορεί να λεχθεί ότι απορρέει ως θέση της εναγόμενης από τους παραπάνω ισχυρισμούς της και μάλιστα, έμμεσα, είναι η αμφισβήτηση της θέσης των εναγόντων ότι στον ουσιώδη χρόνο, οι αρχικοί ενάγοντες ήταν ιδιοκτήτες του επίμαχου υποστατικού. Ωστόσο, όσο διασταλτικά και να ερμηνεύσει κανείς το περιεχόμενο των δυο αυτών υποπαραγράφων της υφιστάμενης υπεράσπισης της εναγόμενης, σε καμιά περίπτωση μπορεί να λεχθεί ότι με αυτές αμφισβητεί τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι στον ουσιώδη χρόνο, οι αρχικοί ενάγοντες ήταν είτε κάτοχοι είτε δικαιούχοι του επίδικου υποστατικού. Αμφισβήτηση της κατοχής εκ μέρους της υπάρχει στην υπεράσπισή της, όμως, όχι στις δυο αυτές υποπαραγράφους, αλλά στην επίμαχη πρόταση της παραγράφου 4 - την οποία θέλει να αντικαταστήσει - καθώς με αυτή δέχεται τον ισχυρισμό των εναγόντων ότι στον ουσιώδη χρόνο, οι αρχικοί ενάγοντες ήταν ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι του επίδικου υποστατικού, οι οποίοι, ωστόσο (ενάγοντες), με την παράγραφο 3 της τροποποιημένης έκθεσης απαίτησης ισχυρίζονται πως ήταν «οι κάτοχοι και/ή ιδιοκτήτες και/ή δικαιούχοι του υποστατικού ..».
Δε νομίζω πως χρειάζεται να επεκταθώ.
Για να καταλήξω, η αποτυχία της εναγόμενης να αποδείξει ότι η διατύπωση της επίμαχης πρότασης της παραγράφου 4 της υπεράσπισής της - την οποία θέλει να αντικαταστήσει με την προτεινόμενη - οφείλεται σε εκ παραδρομής καλόπιστο λάθος στη σύνταξη της υπεράσπισής της διαγράφει την τύχη της αίτησης η οποία δεν μπορεί να πετύχει.
Κατ’ ακολουθία όλων των παραπάνω διαπιστώσεων και συμπερασμάτων μου, η αίτηση απορρίπτεται.
Αναφορικά με τα έξοδα, δε βλέπω για ποιο λόγο μπορώ να αποστώ του κανόνα ότι ακολουθούν το αποτέλεσμα. Με αυτό δεδομένο, τα έξοδα της αίτησης, όπως θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και θα εγκριθούν από το Δικαστήριο επιδικάζονται υπέρ των εναγόντων και σε βάρος της εναγόμενης.
(Υπ.) ….….………………………
Κ. Κωνσταντίνου, Π.Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
/ΚΚ
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο