Κλίμακα Εξόδων: € 2,000 – € 10,000
ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ.
Αρ. Απαίτησης: 269/2026
(i-Justice)
Μεταξύ:-
Τερέζας Μεταξά
Ενάγουσας
και
1. Ανδρέας Π. Χατζηκωνσταντά
2. Ελένη Α. Χατζηκωνσταντά
3. Υπουργός Εσωτερικών, με την ιδιότητά του ως κηδεμόνας των Τουρκοκυπριακών περιουσιών
Εναγομένων
Αίτηση ημερ. 06/03/2026 για έκδοση ενδιάμεσου διατάγματος
Ημερομηνία: 27/03/2026
Εμφανίσεις:
Για την Ενάγουσα/ Αιτήτρια: κα Στεφάνου για Ηλία & Ηλία Δ.Ε.Π.Ε.
Για τον Εναγόμενο 3/ Καθ’ ου η Αίτηση: Καμία εμφάνιση
Ενδιάμεση Απόφαση (Ex Tempore)
Η παρούσα αίτηση παρέμεινε στις 13/03/2026 για οδηγίες με σκοπό να επιδοθεί στον Υπουργό Εσωτερικών («Εναγόμενος 3»), εφόσον σε προγενέστερη ημερομηνία δεν ικανοποιήθηκα ότι πληρούντο οι προϋποθέσεις για μονομερή έκδοση του αιτούμενου ενδιάμεσου διατάγματος. Ωστόσο, ουδείς εμφανίστηκε εκ μέρους του Εναγομένου 3 εκείνη την ημερομηνία και το Δικαστήριο επεφύλαξε την απόφασή του επί της αίτησης.
Κατά την ημερομηνία που θα απαγγέλλετο η απόφαση, η Ενάγουσα ζήτησε άδεια του Δικαστηρίου για να επανανοίξει την αίτηση ούτως ώστε να προσκομίσει συμπληρωματική ένορκη δήλωση με γεγονότα τα οποία προέκυψαν μεταγενέστερα της επιφύλαξης της απόφασης. Το Δικαστήριο επανάνοιξε την αίτηση και έδωσε στην Ενάγουσα άδεια για καταχώριση συμπληρωματικής ένορκης δήλωσης. Η αίτηση είναι ορισμένη σήμερα για οδηγίες. Η Ενάγουσα καταχώρισε στις 23/03/2026 συμπληρωματική ένορκη δήλωση. Στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας, θα προχωρήσω να εξετάσω στην απουσία του Εναγομένου 3 κατά πόσο θα πρέπει να εκδοθεί το αιτούμενο διάταγμα.
Σχετικά Γεγονότα
Τα σχετικά γεγονότα, όπως αυτά παρατίθενται στις ένορκες δηλώσεις της Ενάγουσας που συνοδεύουν την ενδιάμεση αίτηση είναι συνοπτικά τα εξής:
Στις 10/12/2024, η Ενάγουσα συνήψε με τον Εναγόμενο 1 συμφωνία ενοικίασης της οικίας στην οδό [ ] αρ. 2, στο Πεντάκωμο, στη Λεμεσό («Οικία»). Η διάρκεια της ενοικίασης καθορίστηκε σε 2 χρόνια, ήτοι από τις 14/12/2024 μέχρι τις 14/12/2026.
Ωστόσο, όπως αναφέρεται στην παρ. 9 της ένορκης δήλωσης, κατά ή περί τις 16/11/2025, η Εναγόμενη 2, θυγατέρα του Εναγομένου 1, ζήτησε από την Ενάγουσα να εγκαταλείψει την Οικία, καθ’ ότι, όπως της ανέφερε, η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια της Οικίας είναι η ίδια και όχι ο Εναγόμενος 1. Όπως περαιτέρω αναφέρεται στην παρ. 10 της ένορκης δήλωσης, στις 17/11/2025, υπεύθυνη του Αστυνομικού Σταθμού Μονής επικοινώνησε τηλεφωνικά με την Ενάγουσα και της ανέφερε ότι η Οικία είναι εγγεγραμμένη επ’ ονόματι της Εναγομένης 2 και ότι η τελευταία προσκόμισε στην Αστυνομία σχετικό τίτλο ιδιοκτησίας.
Ακολούθησε αλληλογραφία μεταξύ της Ενάγουσας και της Εναγομένης 2 μέχρι που στις 14/02/2026, ημέρα Σάββατο, η Ενάγουσα βρήκε μια κόλλα χαρτί κολλημένη στον τοίχο έξω από την Οικία. Η εν λόγω τοιχοκόλληση ήταν «ειδοποίηση μετακίνησης περιουσιακών στοιχείων τα οποία βρίσκονται εντός του Τουρκοκυπριακού υποστατικού αρ. τεμαχίου 233, Φ/Σχ 55/5126/V01 στην κοινότητα Πεντάκωμο, στην επαρχία Λεμεσού», η οποία απεστάλη από τον Κλάδο Διαχείρισης Τουρκοκυπριακών Περιουσιών δυνάμει του άρθρου 15 του περί Τουρκοκυπριακών Περιουσιών (Διαχείριση και Άλλα Θέματα) (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμου του 1991, Ν. 139/1991. Με την εν λόγω επιστολή, η Ενάγουσα καλείτο όπως μετακινήσει τα περιουσιακά της στοιχεία από το υποστατικό που αναφερόταν στην τοιχοκόλληση εντός ενός μηνός από την ημερομηνία της παρούσας επιστολής, ήτοι από τις 11/02/2026. Η εν λόγω επιστολή επισυνάπτεται ως Τεκμήριο 11 στην παρ. 20 της ένορκης δήλωσης της Ενάγουσας.
Λίγες ημέρες αργότερα, υπεύθυνη του Αστυνομικού Σταθμού Μονής επικοινώνησε με το δικηγόρο της Ενάγουσας και του ζήτησε να προσέλθει στο σταθμό για κατάθεση μαζί με την Ενάγουσα, γιατί εκ πρώτης όψεως φάνηκε ότι η Οικία αποτελεί τουρκοκυπριακή περιουσία.
Σε διάφορα σημεία στην ένορκη της δήλωση, η Ενάγουσα ανέφερε ότι δεν γνώριζε ποιος από τους τρεις Εναγομένους είναι ο ιδιοκτήτης της Οικίας. Ωστόσο, σε σχέση με τους Εναγομένους 1 και 2 βασίζει την απαίτησή της, μεταξύ άλλων, σε απάτη και παραθέτει σχετικές λεπτομέρειες. Μάλιστα, στην παρ. 23(2) της ένορκης της δήλωσης αναφέρει ότι ενώ η Εναγόμενη 2 «γνώριζε και/ή όφειλε να γνωρίζει ότι η οικία δεν ανήκε σε αυτήν αλλά σε τρίτο πρόσωπο… προσπάθησε τόσο η ίδια με καταγγελία στον αστυνομικό σταθμό Μονής όσο και μέσω του συζύγου της… να με εκδιώξει και/ή να με απομακρύνει από την οικία».
Στη συμπληρωματική της ένορκη δήλωση ημερομηνίας 23/03/2026, η Ενάγουσα έγινε πιο συγκεκριμένη. Όπως ανέφερε, φαίνεται ότι κάποιο πρόσωπο ένωσε την οικία που βρίσκεται σε τεμάχιο γης που γειτνιάζει με το τουρκοκυπριακό ακίνητο, με την οικία που βρίσκεται εντός του τουρκοκυπριακού ακινήτου. Καταλήγοντας, η Ενάγουσα αναφέρει ότι, ως αποτέλεσμα της πιο πάνω ενέργειας, μέρος της οικίας στην οποία διαμένει βρίσκεται εντός τουρκοκυπριακής περιουσίας, αλλά όχι ολόκληρη η Οικία.
Εν πάση περιπτώσει, το διάταγμα που επιζητείται στρέφεται αποκλειστικά εναντίον του Εναγομένου 3 και η Ενάγουσα ζητεί όπως του απαγορευτεί «να εκδιώξει και/ή να απομακρύνει» από το υποστατικό που αναφέρεται στην τοιχοκόλληση «την Ενάγουσα, το ανήλικο παιδί της και όλο τον εξοπλισμό, επίπλωση και αντικείμενα που υπάρχουν μέσα σ’ αυτήν, μέχρι την ολοκλήρωση της παρούσας αγωγής και/ή μέχρι νεώτερου διατάγματος του Δικαστηρίου, με πληρωμή λογικού ανταλλάγματος/ ενοικίου στον Κηδεμόνα.»
Νομικές Αρχές
Όπως προνοείται στο άρθρο 32 του περί Δικαστηρίου Νόμου, Ν. 14/1960, ο αιτητής σε αιτήσεις για έκδοση ενδιάμεσων διαταγμάτων θα πρέπει να καταδείξει:
1. την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση∙
2. την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην αγωγή∙
3. ότι αν δεν εκδοθούν τα διατάγματα θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο∙ και
4. ότι το ισοζύγιο της ευχέρειας κλίνει υπέρ του αιτητή.
Σε σχέση με τις πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32, θα παραθέσω τα όσα αναφέρθηκαν σχετικά στην αυθεντία επί του θέματος, Odysseos v Pieris Estates and others (1982) 1 CLR 557. Όπως αναφέρεται, ούτως ώστε να ικανοποιείται η πρώτη προϋπόθεση χρειάζεται απλώς «disclosure of an arguable case on the strength of the pleadings». Η δε δεύτερη προϋπόθεση αφορά «the evidential strength of the case of the plaintiff».
Εφαρμογή νομικών αρχών στα γεγονότα της παρούσας αίτησης
Στο έντυπο απαίτησης, στο οποίο περιλαμβάνεται και η έκθεση απαίτησης, δεν γίνεται καν επίκληση οποιουδήποτε αγώγιμου δικαιώματος εναντίον του Εναγομένου 3 και επομένως, δεν έχω ικανοποιηθεί ότι υφίσταται σοβαρό ζήτημα προς εκδίκαση στην παρούσα απαίτηση εναντίον του. Περαιτέρω, δεν ικανοποιείται υπό τις περιστάσεις ούτε η δεύτερη προϋπόθεση, καθ’ ότι δεν προσκομίζεται ίχνος μαρτυρίας στην παρούσα υπόθεση που να θεμελιώνει οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του Εναγομένου 3.
Ούτε οι πληροφορίες που αναφέρονται στη συμπληρωματική ένορκη δήλωση, οι οποίες εν πάση περιπτώσει δεν παρατίθενται στην έκθεση απαίτησης, αλλάζουν τα πράγματα. Η Ενάγουσα ουσιαστικά πλέον παραδέχεται ότι μέρος του ακινήτου στο οποίο διαμένει αποτελεί τουρκοκυπριακή περιουσία και εισηγείται ότι στη βάση της έκνομης ενέργειας στην οποία προέβηκε κάποιο τρίτο πρόσωπο, που δεν είναι άλλη από την ένωση της οικίας του με το τουρκοκυπριακό ακίνητο, θα πρέπει να επιτραπεί στην Ενάγουσα να συνεχίσει να διαμένει στην Οικία για κάποιο χρονικό διάστημα. Τα όσα αναφέρονται σαφώς δεν θεμελιώνουν την ύπαρξη οποιουδήποτε αγώγιμου δικαιώματος εναντίον του Εναγομένου 3, αλλά αντιθέτως, επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε απαίτηση εναντίον του. Ούτε βεβαίως δίδουν την οποιαδήποτε εξουσία στο Δικαστήριο να εκδώσει το αιτούμενο διάταγμα.
Επομένως, θεωρώ ότι δεν πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του άρθρου 32.
Ένεκα των πιο πάνω διαπιστώσεων, η αίτηση είναι καταδικασμένη σε αποτυχία και παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων προϋποθέσεων που τίθενται στο άρθρο 32.
Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η αίτηση απορρίπτεται.
(Υπ.) ………………………….
Μ. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ.
Πιστό αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο