ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Κ. ΒΑΡΝΑΒΑ Ε.Δ.
Αρ. Αίτησης / Έφεσης: 183/2026
ΜΕΤΑΞΥ:
1. OLYMPIAN HEALTH CENTERS & SALONS LTD, εκ Λεμεσού
2. ΑΡΙΣΤΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ, από την Λεμεσό
Αιτητών / Εφεσειόντων
και
1. THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT LIMITED, εκ Λευκωσίας
2. THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LTD, εκ Λευκωσίας
Καθ’ ων η Αίτηση / Εφεσιβλήτων
Ημερομηνία: 11/6/2026
Εμφανίσεις:
Για Εφεσείοντες / Αιτητές: κ. Γρηγόριος Χριστοδουλίδης
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (Δοθείσα Αυθημερόν)
(Αίτηση ημερ. 9/6/2026 για έκδοση μονομερών διαταγμάτων)
1. Με την υπό κρίση μονομερή και ενδιάμεση αίτηση (εφεξής η «Αίτηση») οι Αιτητές επιζητούν προσωρινά διατάγματα με τα οποία να αναστέλλονται:
i. οι ειδοποιήσεις τύπου «ΙΓ» ημερ.19/3/2026 και ο πλειστηριασμός ημερ. 12/6/2026 των Υποθηκών με αρ. Υ2170/1996 και Υ1272/1997
ii. οι ειδοποιήσεις τύπου «ΙΓ» ημερ. 26/3/2026 και ο πλειστηριασμός ημερ. 18/6/2026 της Υποθήκης με αρ. Υ1112/1998
iii. οι ειδοποιήσεις τύπου «ΙΓ» ημερ.27/3/2026 και ο πλειστηριασμός ημερ. 18/6/2026 της Υποθήκης με αρ. Υ.1893/2000
2. Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Εφεσείοντα 2 («Ε/Δ ΑΠ»). Η Αίτηση καταχωρίστηκε στις 9/6/2026, μια μέρα μετά την καταχώριση της κυρίως Αίτησης – Έφεσης ημερ. 8/6/2026. Στην Ε/Δ ΑΠ γίνεται αναφορά στο ότι αν δεν εκδοθούν μονομερώς τα διατάγματα η Αίτηση θα καταστεί άνευ αντικειμένου, καθότι θα προχωρήσει κανονικά η προωθούμενη διαδικασία εκποίησης. Από το περιεχόμενο της Ε/Δ ΑΠ προκύπτει ότι ο πρώτος σε χρονική σειρά προγραμματισμένος πλειστηριασμός θα λάβει χώρα αύριο, 12/6/2026. Επομένως, κρίνω ότι στοιχειοθετείται η κατεπείγουσα φύση της Αίτησης.
3. Κρίνεται απαραίτητο όπως πρωτίστως καταγραφεί περιληπτικά το πραγματικό υπόβαθρο που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου με την Ε/Δ ΑΠ. Ακολούθως, το Δικαστήριο θα εξετάσει τα επίδικα ζητήματα με τη σειρά που κρίνει ορθή για τις ανάγκες αιτιολόγησης της παρούσας απόφασης.
Πραγματικό Υπόβαθρο
4. Με την Ε/Δ ΑΠ ο ομνύων, Διευθυντής της Αιτήτριας 1, αναφέρει ότι οι Αιτητές είναι ενυπόθηκοι οφειλέτες σε σχέση με τις επίδικες υποθήκες. Πρόσφατα οι Καθ’ ων η Αίτηση απέστειλαν τις επίδικες ειδοποιήσεις. Διατείνεται ότι οι προγραμματισμένοι πλειστηριασμοί είναι παράνομοι και, προς στοιχειοθέτηση του ισχυρισμού του, παραθέτει πέντε λόγους.
5. Πρώτον, οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν απέστειλαν αναλυτική κατάσταση λογαριασμού, αλλά σε κάθε περίπτωση οι Αιτητές αμφισβητούν τις χρεώσεις. Δεύτερον, οι επίδικες υποθήκες συνάφθηκαν κατά την περίοδο που ίσχυε ο περί Τόκου Νόμος Ν.2/1977, ο οποίος περιόριζε το ύψος των τόκων. Ωστόσο, οι επιβληθέντες τόκοι έχουν ξεπεράσει τα αρχικά ποσά των υποθηκών. Τρίτον, οι Καθ’ ων η Αίτηση δεν έχουν παρουσιάσει εκτιμήσεις της αγοραίας αξίας των ακινήτων για να υποστηρίξουν την επιφυλασσόμενη τιμή πώλησης. Τέταρτον, εκκρεμούν πολιτικές εφέσεις, με τις οποίες αμφισβητείται το ύψος των ενυπόθηκων χρεών. Πέμπτον, οι Καθ’ ων η Αίτηση κωλύονται από το να προωθούν διαδικασία εκποίησης των υποθηκών λόγω της συμπεριφοράς τους τα τελευταία 20 έτη. Μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι η απόφαση στην οποία στηρίζεται το εξ αποφάσεως χρέος των Αιτητών εκδόθηκε στις 28/6/2004.
6. Περαιτέρω, ο ομνύων αναφέρει ότι η μη έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων θα του προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά, εφόσον η ακίνητη περιουσία του θα αποξενωθεί.
Νομική Πτυχή και Κρίση Δικαστηρίου
7. Προχωρώ να εξετάσω τις τρείς προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου, Ν. 14/1960 («Ν.14/60»). Οι Αιτητές οφείλουν να καταδείξουν την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, την ύπαρξη ορατής πιθανότητας επιτυχίας στην κυρίως Αίτηση – Έφεση και ότι, αν δεν εκδοθούν τα διατάγματα, θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρης δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο. Οι σχετικές αρχές αναπτύχθηκαν με λεπτομέρεια στην Odysseos v Pieris Estates and others (1982) 1 CLR 557.
8. Σε σχέση με την πρώτη προϋπόθεση, δηλαδή την ύπαρξη ‘σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση’, «είναι αρκετό να αποκαλύπτεται, με βάση τα δικόγραφα, συζητήσιμη υπόθεση». [1]
9. Ως προς το κατά πόσο οι Αιτητές έχουν αποδείξει πιθανότητα να δικαιούνται θεραπεία, ως η δεύτερη προϋπόθεση του Άρθρου 32, το φράγμα απόδειξης δεν είναι πολύ υψηλό. Το μόνο που χρειάζεται να καταδειχθεί είναι ‘σοβαρές ενδείξεις δικαιωμάτων’, που να ξεπερνούν την απλή δυνατότητα επιτυχίας,[2] αλλά να είναι κάτι πολύ λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων.[3] Η πιθανότητα επιτυχίας στηρίζεται στη μαρτυρία που προσκομίστηκε στο πλαίσιο της αίτησης.[4] Παρά το χαμηλό φράγμα απόδειξης, απαιτείται η παράθεση επαρκών λεπτομερειών, καθότι οι γενικές και συμπερασματικές αναφορές δεν επαρκούν από μόνες τους για να ικανοποιήσουν την προϋπόθεση.[5]
10. Σε σχέση με την τρίτη προϋπόθεση, η αξιολόγηση της δυσκολίας ή του αδυνάτου της πλήρους απονομής της δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο περιλαμβάνει και μεταβλητά κριτήρια, χωρίς να περιορίζεται μόνο στον χρηματικό παράγοντα.[6] Καθοριστικό ρόλο έχουν τα ιδιαίτερα περιστατικά της κάθε υπόθεσης.[7]
11. Εν προκειμένω, με την κυρίως Αίτηση – Έφεση ζητείται η αναστολή των προαναφερόμενων ειδοποιήσεων τύπου «ΙΓ». Σύμφωνα με το Άρθρο 44 Η του περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμου του 1965 (9/1965), ως έχει τροποποιηθεί («Ν.9/65»):
«Σε περίπτωση που δεν πραγματοποιείται πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου κατά τον πρώτο πλειστηριασμό, ο ενυπόθηκος δανειστής δύναται να προβεί στην πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου είτε με πλειστηριασμό είτε απ’ ευθείας με πώληση και προς το σκοπό αυτό επιδίδει ειδοποίηση κατά τον Τύπο «ΙΓ» του Δεύτερου Παραρτήματος στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, εντός χρονικής περιόδου όχι μικρότερης των είκοσι (20) ημερών από την ημερομηνία πώλησης, περιλαμβανομένης της προτιθέμενης μεθόδου πώλησης.»
12. Ωστόσο, από το περιεχόμενο του Μέρους VIA του Ν.9/65, δεν προκύπτει δυνατότητα καταχώρισης Έφεσης για αμφισβήτηση της ειδοποίησης τύπου «ΙΓ». Στην Κουρτελλάρη κ.α. v Τράπεζας Κύπρου Α.Ε. 3/2021 ημερ. 3/3/2021 αναφέρθηκε από την Π.Ε.Δ. Εφραίμ (ως ήταν τότε):
«Είναι απολύτως ορθός ο λόγος ένστασης πως ο Ν.9/65, όπως έχει τροποποιηθεί, δυνάμει του οποίου στάλησαν οι υπό κρίση ειδοποιήσεις ΙΓ, δεν προβλέπει τη δυνατότητα παραμερισμού και ή ακύρωσης της ειδοποίησης ΙΓ στα πλαίσια της διαδικασίας πώλησης ενυπόθηκης περιουσίας με πλειστηριασμό με βάση τη διαδικασία που προβλέπεται στο Μέρος VIA του Νόμου. Σε αυτό το Μέρος του Νόμου προβλέπεται μόνο η δυνατότητα παραμερισμού και ή ακύρωσης της ειδοποίησης ΙΑ, κατόπιν καταχώρισης έφεσης, με βάση το άρθρο 44Γ(3).
Αξίζει εδώ να σημειωθεί πως η δυνατότητα καταχώρισης έφεσης αναφορικά με οποιαδήποτε ειδοποίηση, συμπεριλαμβανομένης της ειδοποίησης ΙΓ, προνοείτο ρητώς στον παλαιότερο Ν.142(Ι)/14, άρθρο 44ΙΓ, νοουμένου πως τα έννομα συμφέροντα του ενυπόθηκου οφειλέτη ή οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου προσώπου παραβλάπτοντο από οποιαδήποτε τέτοια ειδοποίηση και εντός προθεσμίας 30 ημερών από την ημερομηνία που το πρόσωπο γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει για τέτοια ειδοποίηση. Το παλαιό άρθρο 44ΙΓ έχει διαγραφεί με τον τροποποιητικό Ν.87(Ι)/18, ο οποίος ίσχυε κατά τον χρόνο έναρξης της διαδικασίας πώλησης των υπό κρίση ενυπόθηκων ακινήτων με πλειστηριασμό με την επίδοση της ειδοποίησης Ι. Επομένως αυτό το άρθρο δεν υφίσταται πλέον αλλά ούτε και υπάρχει οποιαδήποτε άλλη πρόνοια η οποία να δίδει δικαίωμα έφεσης αναφορικά με αυτές τις ειδοποιήσεις οι οποίες σαφώς εκδόθηκαν μετά την κατάργηση της εν λόγω πρόνοιας. Το νυν άρθρο 44Γ(3), το οποίο μάλιστα εξακολουθεί να ισχύει μέχρι και σήμερα με την τελευταία τροποποίηση του από τον Ν.212(Ι)/20, παρέχει τέτοια δυνατότητα μόνο αναφορικά με την ειδοποίηση ΙΑ.
Η εισήγηση της δικηγόρου των Αιτητών ότι η ειδοποίηση ΙΓ είναι εφέσιμη βάσει του άρθρου 51 του Ν.6/65 δεν κρίνεται βάσιμη. Και τούτο καθότι το εν λόγω άρθρο προβλέπει τη δυνατότητα καταχώρισης έφεσης εναντίον οποιασδήποτε «διαταγής, γνωστοποιήσεως ή αποφάσεως του Διευθυντού δυνάμει του παρόντος Νόμου» και ο Διευθυντής, σύμφωνα με την ερμηνεία που δίδεται στο άρθρο 2 σημαίνει τον Διευθυντή του Κτηματολογικού και Χωρομετρικού Τμήματος του Υπουργείου Εσωτερικών και οποιονδήποτε Λειτουργό διοριζόμενο από τον Διευθυντή. Επομένως, το άρθρο 51 ουδόλως παρέχει τη δυνατότητα καταχώρισης έφεσης κατά της ειδοποίησης από ενυπόθηκο δανειστή για πώληση ενυπόθηκης περιουσίας καθότι τέτοια ειδοποίηση εκδίδεται και αποστέλλεται ή επιδίδεται από τον ενυπόθηκο δανειστή, στην προκειμένη περίπτωση την Καθ΄ ης η Αίτηση, και ουδεμία σχέση ή σύνδεση έχει με τον Διευθυντή του Κτηματολογίου και δεν συνιστά διαταγή, γνωστοποίηση ή απόφαση του.
Με βάση όλα όσα αναφέρονται ανωτέρω, το Δικαστήριο καταλήγει ότι δεν παρέχεται σε αυτό εξουσία δυνάμει του Ν.9/65 να παραμερίσει την ειδοποίηση ΙΓ. Ο εν λόγω Νόμος δεν προβλέπει τη δυνατότητα καταχώρισης έφεσης κατά της ειδοποίησης ΙΓ ούτε και το Δικαστήριο έχει εξουσία να την παραμερίσει. Ενόψει της πιο πάνω διαπίστωσης η οποία και καθορίζει την πορεία της Αίτησης, το Δικαστήριο επισημαίνει ότι η όποια εισήγηση για την αντισυνταγματικότητα των προαναφερόμενων άρθρων του Ν.9/65 δεν δύναται να εξεταστεί εφόσον δεν είναι αναγκαίο για την επίλυση της υπό κρίση Αίτησης. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση The Board for Registration of Architects & Civil Engineers v. Christodoulos Kyriakides (1966) 3 C.LR. 640, η εξουσία του Δικαστηρίου δεν επεκτείνεται στην απόφαση γενικών και αορίστων θεμάτων αφηρημένα αλλά περιορίζεται στο να αποφασίσει θέματα συνταγματικότητας στις περιπτώσεις όπου είναι απόλυτα αναγκαίο για την απόφαση της υπό εξέταση υπόθεσης.
13. Υιοθετώ το πιο πάνω απόσπασμα. Καθίσταται επομένως αντιληπτό ότι η ειδοποίηση τύπου «ΙΓ» δεν είναι εφέσιμη και το Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να παραμερίσει μια τέτοια ειδοποίηση. Γι’ αυτό τον λόγο, κρίνω ότι δεν πληρούνται οι πρώτες δύο προϋποθέσεις του Άρθρου 32 του Ν.14/60. Αυτό σφραγίζει και το αποτέλεσμα της Αίτησης.
14. Για σκοπούς πληρότητας, επισημαίνω πως η προσκομισθείσα μαρτυρία κρίνεται ανεπαρκής ως προς την τρίτη προϋπόθεση του Άρθρου 32. Η αναφορά στην Ε/Δ ΑΠ περί πρόκλησης ανεπανόρθωτης ζημιάς, λόγω επικείμενης αποξένωσης της ενυπόθηκης ακίνητης ιδιοκτησίας, είναι αόριστη, χωρίς οποιαδήποτε ειδικότερη αναφορά ή στοιχεία που να προσδίδουν στην ενδεχόμενη ζημία χαρακτήρα διαφορετικό από αμιγώς χρηματική απώλεια. Η αξία ακίνητης περιουσίας μπορεί να εκτιμηθεί και να αποζημιωθεί σε χρήμα.[8] Περαιτέρω, δεν υπάρχει εισήγηση ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση είναι αφερέγγυοι, [9] ζήτημα για το οποίο οι Αιτητές φέρουν το βάρος απόδειξης.[10]
15. Ειρήσθω εν παρόδω, αξίζει να σημειωθεί ότι η Αίτηση καταχωρίστηκε μόλις δύο ημέρες πριν από τον πρώτο προγραμματισμένο πλειστηριασμό. Στην Ε/Δ ΑΠ αναφέρεται με ασάφεια ότι οι Καθ’ ων η Αίτηση ‘πρόσφατα’ απέστειλαν τις επίδικες ειδοποιήσεις, χωρίς όμως να καθορίζεται ο χρόνος κατά τον οποίο οι Αιτητές όντως έλαβαν γνώση του επικείμενου πλειστηριασμού. Η ειδοποίηση τύπου «ΙΓ» με την οποία προγραμματίστηκε ο πλειστηριασμός στις 12/6/2026 φέρει ημερομηνία 19/3/2026, ενώ το εδάφιο 1 του Άρθρου 44Η του Ν.9/65 προβλέπει ότι η ρηθείσα ειδοποίηση αποστέλλεται εντός χρονικής περιόδου όχι μικρότερης των είκοσι ημερών από την ημερομηνία πώλησης.
16. Παραμένει άγνωστο στο Δικαστήριο το πότε οι Αιτητές ενημερώθηκαν για τον επερχόμενο πλειστηριασμό, αν και δεν έχουν παραπονεθεί για τον χρόνο αποστολής των ειδοποιήσεων «ΙΓ». Επισημαίνω, ωστόσο, ότι η καταχώριση αίτησης για αναχαίτηση πλειστηριασμού στον ύστατο χρόνο, ώστε να δημιουργούνται συνθήκες πίεσης στο Δικαστήριο, αποτελεί πρακτική η οποία έτυχε αποδοκιμασίας στην Πολιτική Αίτηση Αρ. 138/2018 ημερ. 7/11/2018.
17. Με δεδομένο ότι δεν πληρούνται οι τρείς προϋποθέσεις του Άρθρου 32, παρέλκει η ανάγκη εξέτασης του ισοζυγίου της ευχέρειας.[11] Η Αίτηση απορρίπτεται. Καμία διαταγή για έξοδα.
Κ. ΒΑΡΝΑΒΑΣ Ε.Δ.
Πιστό Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
[1] Θεοδοσιάδου v Themis Portoflio Management Holdings Ltd Πολιτική Έφεση Αρ. Ε51/2022 ημερ. 3/2/2023. Βλ.επίσης Odysseos v. Pieris Estates and Others (1982) 1 CLR 557: «There is no reason in principle or on authority to interpret "a serious question to be tried at the hearing" in the context of the proviso to s.32(l) - Law 14/60, as requiring anything beyond the disclosure of an arguable case on the strength of the pleadings, as the House of Lords suggested in Ethicon, supra.»
[2] Hazlewood Investment v Manuel Π.Ε. Ε14/2017 και Ε209/2017 ημ. 16/7/2019
[3] Πουργουρίδη κ.ά. ν. Μέζου κ.ά. (1994) 1 ΑΑΔ 201, 207
[4]Διατάγματα (Ερωτοκρίτου & Αρτέμης, Πρώτη Έκδοση Σ. Λειβαδιώτη Λτδ) σελ.128:“Εκείνο που προκύπτει από την καθοδήγηση στην Odysseos είναι ότι ούτε εδώ το επίπεδο είναι πολύ ψηλό, γιατί δεν αναμένεται από το δικαστήριο να προβεί σε ενδελεχή εξέταση της μαρτυρίας με σκοπό να αποφασίσει επί αμφισβητούμενων γεγονότων. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι η προβολή και μόνο ενός ισχυρισμού θα θεωρηθεί αρκετή. Η διακρίβωση της πιθανότητας επιτυχίας γίνεται με βάση την προσαχθείσα μαρτυρία. Γι’αυτό είναι είναι επάναγκες όπως η μαρτυρία πρέπει να αναφέρεται με ακρίβεια στα γεγονότα από τα οποία καταδεικνύεται η ύπαρξη πιθανότητας. Στην ένορκη δήλωση πρέπει να αποφεύγονται οι γενικότητες. Το Δικαστήριο απο τα ενώπιον του στοιχεία, μπορεί να σχηματίσει την άποψη ότι υπάρχουν πιθανότητες επιτυχίας”
[5] Κυτάλα κ.α. v Χρυσάνθου κ.α. (1996) 1Α ΑΑΔ 253 «Στην Re Lord Cable (deceased) Garatt and Others v. Waters and Others [1976] 3 All E.R. 417 (σελ. 430) στην οποία εξηγείται ότι, ακόμα και μετά την απόφαση στην American Cyanamid v. Ethicon [1975] 1 All E.R. 504, η προοπτική επιτυχίας δεν μπορεί παρά να εξετάζεται στη βάση μαρτυρίας:- …if the facts adduced by him in support of his motion do not by themselves suffice to satisfy the Court as to this, he cannot in my judgment expect it to assist him by inventing hypotheses of fact on which he might have a real prospect of success….Στην προκείμενη περίπτωση η γενικότητα του περιεχομένου της ένορκης δήλωσης των εφεσειόντων μοιάζει με ισχυρισμό που εκφράζει θέση και μάλιστα υπό τύπο κατάληξης. Ως εκ τούτου στερείται αξίας από άποψης αποδεικτικού υλικού εφόσον δεν εκτίθενται γεγονότα με την αναγκαία λεπτομέρεια που να παρέχει έρεισμα το οποίο να δικαιολογεί τη θέση. Η κατάληξη πρωτόδικα ότι δεν καταδείχθηκε πιθανότητα επιτυχίας ήταν απόλυτα ορθή. Το προσωρινό διάταγμα δεν εδικαιολογείτο με βάση το Άρθρο 32 του περί Δικαστηρίων Νόμου 1960.»
[6] Κυρίσαββα ν. Κίζη (2001) 1 Α.Α.Δ. 1245.
[7] Όξυνος v Λου (2011) 1 ΑΑΔ 1066: «η δυσκολία απονομής δικαιοσύνης σε μεταγενέστερο στάδιο, εξαρτάται από το σύνολο των γεγονότων που περιβάλλουν το αίτημα, (Κυρισάββα ως διαχειριστής της περιουσίας της αποβιωσάσης Παντελούς Kωνσταντίνου Kκίζη κ.ά. v. Κύζη ως διαχειριστή της περιουσίας της αποβιωσάσης Mαριτσούς Kωστή Kκίζη (2001) 1 Α.Α.Δ. 1245). Ας μη μας διαφεύγει ότι η έννοια της δικαιοσύνης δεν συναρτάται, όπως υποδεικνύεται στην υπόθεση M. and Ch. Mitsingas Trading Ltd. κ.ά. v. Τhe Timberland Co. (1997) 1 Α.Α.Δ. 1791, με τη στενή αντίληψη της υλικής ζημιάς, αλλά με την ευρύτερη προστασία των δικαιωμάτων του διαδίκου που επιδιώκει τη θεραπεία.
[8] T.P.M.H. Ltd v A.N. Αρ. Αγωγής 1126/2019 ημερ.29/7/2022: «Οι αξιώσεις στην παρούσα υπόθεση είναι χρηματικής φύσεως. Μπορούν να αποτιμηθούν σε χρήμα. Εξ' ου οι Εναγόμενοι ουσιαστικά διεκδικούν ανταπαιτητικά ειδικές αποζημιώσεις, γενικές αποζημιώσεις, έξοδα εμπειρογνωμόνων και εξωδικαστικά έξοδα και τόκους. Το εμπλεκόμενο ενυπόθηκο ακίνητο, όπως κάθε ακίνητο, έχει συγκεκριμένη αξία που δύναται να εκτιμηθεί. Ενώπιον μου τέθηκαν δύο εκτιμήσεις του ενυπόθηκου ακινήτου…»
[9] American Cyanamid v Ethicon [1975] A.C. 396, per Lord Diplock: ««If damages in the measure recoverable at common law would be adequate remedy and the defendant would be in a financial position to pay them, no interlocutory injunction should normally be granted, however strong the plaintiff's claim appeared to be at that stage.»
[10] Ανδρέου v Colossos Signs Ltd (Αρ. 2) (2008) 1 Α Α.Α.Δ. 626
[11] Αναφορικά με την αίτηση της Ελληνικής Τράπεζας Δημόσιας Εταιρείας Λτδ Πολ. Αίτηση 41/2023 ημερ. 4/7/2023
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο