Γεωργία Στυλιανού ν. Στέφανος Ιακώβου, Αρ. Απαίτησης: 921/2025, 6/11/2026
print
Τίτλος:
Γεωργία Στυλιανού ν. Στέφανος Ιακώβου, Αρ. Απαίτησης: 921/2025, 6/11/2026

Κλίμακα Εξόδων: € 2,000 – € 10,000

 

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

 

ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ.

 

Αρ. Απαίτησης: 921/2025

(i-Justice)

 

Μεταξύ:-

 

Γεωργία Στυλιανού

 

Ενάγουσα

 

και

 

Στέφανος Ιακώβου

 

Εναγόμενος

 

Αίτηση ημερ. 31/10/2025 για διαγραφή της Απαίτησης

 

Ημερομηνία: 06/11/2026

 

Εμφανίσεις:

 

Για την Ενάγουσα/ Καθ’ ης η Αίτηση: κ. Δημήτρης Απαισιώτης

 

Για τον Εναγόμενο/ Αιτητή: κ. Κώστας Π. Κωνσταντίνου

 

Ενδιάμεση Απόφαση

 

Η Ενάγουσα και ο Εναγόμενος, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν μέλη της Αστυνομίας. Έναυσμα για την καταχώριση της παρούσας Απαίτησης αποτέλεσε η υποβολή από τον Εναγόμενο αιτήματος για μετάθεσή του.

 

Συγκεκριμένα, ως αναφέρει η Ενάγουσα στην Έκθεση Απαίτησης, ο Εναγόμενος υπέβαλε την 01/07/2025 αίτημα μετάθεσης προς τον Αρχηγό Αστυνομίας μέσω της υπηρεσιακής ιεραρχίας, αποστέλλοντας σχετική επιστολή («η Επιστολή»). Στην Επιστολή, ο Εναγόμενος απέδωσε το λόγο του αιτήματος του στη μεταχείριση του από την Ενάγουσα την οποία, ως αναφέρεται, παρουσίασε ως μεροληπτική και άδικη. Είναι η θέση της Ενάγουσας ότι οι ισχυρισμοί αυτοί είναι ψευδείς και δυσφημιστικοί και έβλαψαν την προσωπική και επαγγελματική της υπόληψη. Επομένως, προέβηκε στην καταχώριση της παρούσας Απαίτησης με την οποία αξιώνει αποζημιώσεις εναντίον του Εναγομένου για δυσφήμηση.

 

Με την παρούσα Αίτηση, ο Εναγόμενος/ Αιτητής («Εναγόμενος») εξαιτείται από το Δικαστήριο τη διαγραφή του Εντύπου Απαίτησης και της Έκθεσης Απαίτησης.

 

Όπως αναφέρεται στην ένορκη δήλωση του Εναγομένου που συνοδεύει την Αίτηση («ΕΔ Ιακώβου»), οι λόγοι για τους οποίους ζητείται η διαγραφή χωρίζονται σε τρεις ενότητες, οι οποίες θα εξεταστούν ξεχωριστά:

 

     i.        Το Έντυπο Απαίτησης και η Έκθεση Απαίτησης δεν αποκαλύπτουν εύλογη αιτία αγωγής

 

Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι δεν δικογραφείται η δημοσίευση της επίδικης επιστολής, η οποία είναι αναγκαία για τη στοιχειοθέτηση του αστικού αδικήματος της δυσφήμησης. Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι ο Εναγόμενος απέστειλε την επιστολή μόνο στην Ενάγουσα, ότι δεν προκύπτει η ανάγνωση της από οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο και ότι οι λοιποί ισχυρισμοί περί δημοσίευσης αποτελούν εικασίες (παρ. 5 – 7, 13 – 19, 21 ΕΔ Ιακώβου).

 

    ii.        Η διαδικασία είναι επιπόλαια και/ή ενοχλητική και/ή εκδικητική και/ή συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας

 

Ως αναφέρει ο Εναγόμενος, η υπό τον ως άνω αριθμό και τίτλο Απαίτηση καταχωρίστηκε ενώ εκκρεμούσε η εξέταση του παραπόνου του κατά της Ενάγουσας, με μοναδικό σκοπό να τον εκφοβίσει και να τον ωθήσει να το αποσύρει (παρ. 9 – 12, 20, 22 – 23 ΕΔ Ιακώβου).

 

  iii.        Η Έκθεση Απαίτησης είναι παράτυπη και/ή αντινομική και/ή αβάσιμη και/ή υπάρχει παράλειψη συμμόρφωσης με τους δικονομικούς κανόνες

 

Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται ότι η Έκθεση Απαίτησης περιέχει επιχειρήματα, αξιολόγηση μαρτυρίας, συμπεράσματα και εικασίες αντί να παραθέτει συνοπτικά τα ουσιώδη γεγονότα. Ως αναφέρει, το πρόβλημα υφίσταται σε ολόκληρο το δικόγραφο και δεν θεραπεύεται με διαγραφή συγκεκριμένων παραγράφων (παρ. 24 – 31 ΕΔ Ιακώβου).

 

Νομικές αρχές και η εφαρμογή τους στην παρούσα περίπτωση

 

  I.        Ύπαρξη εύλογης αιτίας αγωγής

 

Το εν λόγω αίτημα του Εναγομένου βασίζεται στο Μέρος 3.3(2)(α) των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας. Όπως αναφέρεται στο σύγγραμμα White Book 2026, παρ. 3.4.2 σχετικά με τις περιπτώσεις όπου δεν υφίσταται εύλογη αιτία αγωγής:

 

«Paragraph 1.4 of the PD (Striking Out a Statement of Case), para.3APD.1, gives examples of cases where the court may conclude that particulars of claim disclose no reasonable grounds for bringing the claim: those claims which set out no facts indicating what the claim is about; those claims which are incoherent and make no sense; and those claims which contain a coherent set of facts but those facts even if true, do not disclose any legally recognisable claim against the defendant.

…………………………………………………………………………………………………..

Statements of case which are suitable for striking out on ground (a) include those which raise an unwinnable case where continuance of the proceedings is without any possible benefit to the respondent and would waste resources on both sides (Harris v Bolt Burdon [2000] C.P. Rep. 70).»

 

Όπως αναφέρει ο Εναγόμενος, στην Έκθεση Απαίτησης δεν δικογραφείται η δημοσίευση της επιστολής σε τρίτο πρόσωπο, γεγονός που είναι αναγκαίο για σκοπούς στοιχειοθέτησης του αστικού αδικήματος της δυσφήμησης.

 

Η δυσφήμηση κωδικοποιείται στο κυπριακό δίκαιο στο άρθρο 17 του περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου, Κεφ. 148 («Κεφ. 148») (βλ. περαιτέρω άρθρο 18 του Κεφ. 148). Όπως αναφέρεται ρητώς στο άρθρο 17, η δημοσίευση είναι συστατικό στοιχείο της δυσφήμησης. Όπως περαιτέρω αναφέρεται σχετικά στο σύγγραμμα Gatley on Libel and Slander 13η έκδοση, παρ. 7-001:

 

« No civil action can be maintained for libel or slander unless the words complained of have been published. “The material part of the cause of action in libel is not the writing, but the publication of the libel.” In order to constitute publication, the matter must be published by the defendant to (communicated to) a third party, i.e. at least one person other than the claimant.

 

“A cannot sue B for defaming him to A himself, or to B himself; that is to say where B reads to himself his libel on A and then locks it away. A must prove that B defamed him to C”.»

 

Σχετική είναι και η απόφαση Φυρίλλας ν. Κιτρομηλίδη, Πολιτική Έφεση Αρ. Ε158/2019, ημερ. 23/01/2025.

 

Σε σχέση δε με την αναγκαιότητα δικογράφησης της δημοσίευσης, σχετικό είναι το Μέρος 16.12(7) των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας, το οποίο προνοεί τα εξής:

 

«Σε απαίτηση για λίβελλο, η έκθεση απαίτησης πρέπει να δηλώνει επαρκείς πληροφορίες για προσδιορισμό των δημοσιεύσεων σε σχέση με τις οποίες εγείρεται η απαίτηση.»

 

Όπως περαιτέρω αναφέρεται σχετικά στο σύγγραμμα Gatley on Libel and Slander 13η έκδοση, παρ. 25-006:

 

«The publication the subject of the claim must be identified in the claim form. Further, unless there are good grounds for variance, the claimant must set out in the particulars of claim when, how and to whom the statement complained of was published. Thus, in respect of each publication relied on in the claim form as a cause of action, the claimant should specify in the particulars of claim that the words were published by the defendant on a specific occasion to a named person or persons other than the claimant.» (υπογράμμιση δική μου)

 

(βλ. περαιτέρω Bullen & Leake & Jacobs, Precedents of Pleadings, 12η έκδοση, σελ. 625 – 626)

 

Επομένως, με την παράλειψη δικογράφησης της δημοσίευσης ενός λιβελογραφήματος και  παράθεσης των σχετικών λεπτομερειών, δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί δυσφήμηση, και συνεπώς, δεν μπορεί να υφίσταται εύλογη αιτία αγωγής.

 

Μελετώντας την Έκθεση Απαίτησης, διαπιστώνω ότι δικογραφείται δημοσίευση.

 

Συγκεκριμένα, στην παρ. 34 της Έκθεσης Απαίτησης, η Ενάγουσα δικογραφεί δημοσίευση σε τρίτο πρόσωπο και συγκεκριμένα στην κ. Α. Πιτσιλλή, ενώ προσδιορίζει το χρόνο, κατά τον οποίο είχε λάβει χώρα η δημοσίευση. Παραθέτω αυτολεξεί την παρ. 34 της Έκθεσης Απαίτησης:

 

«34. Η ώρα θα ήταν περίπου δύο το μεσημέρι και η Αστ.3298 Α. Πιτσιλλή, η οποία εργάζεται ως υπεύθυνη στο Αρχείο του Αστυνομικού Σταθμού Μονής, έφερε στο γραφείο της Ενάγουσας την επίδική επιστολή, αφού προηγουμένως την διάβασε.»

 

Σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο συντελέστηκε η δημοσίευση σχετικές είναι οι εξής αναφορές στην Έκθεση Απαίτησης:

 

      i.        Η Επιστολή στάλθηκε με φαξ από το Κεντρικό Αρχείο του Αρχηγείου στο φαξ του Αστυνομικού Σταθμού Μονής (παρ. 35).

 

    ii.        Στην παρ. 78(α) η Ενάγουσα ισχυρίζεται ότι η κ. Πιτσιλλή παρέλαβε την Επιστολή, ως υπεύθυνη του αρχείου, τη διάβασε και κατόπιν την παρέδωσε διά χειρός στην Ενάγουσα.

 

   iii.        Στην παρ. 78(γ) αναφέρεται περαιτέρω ότι ο Εναγόμενος τηλεφώνησε στην κ. Πιτσιλλή για επιβεβαίωση της παραλαβής.

 

Εκ του περισσού, σημειώνω επίσης, χωρίς να προβαίνω σε εύρημα σχετικά με το κατά πόσο επαρκεί για σκοπούς δικογράφησης της δημοσίευσης, ότι η Ενάγουσα αναφέρει επίσης τη διαβίβαση της Επιστολής μέσω φαξ και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και την λήψη της από άλλους υπηρεσιακούς αποδέκτες (βλ. παρ. 35 – 42, 78).

 

Δεν παραγνωρίζω ότι στην ΕΔ Ιακώβου ο Εναγόμενος αρνείται τους ισχυρισμούς στην Έκθεση Απαίτησης περί δημοσίευσης της Επιστολής σε τρίτους και παραθέτει τη δική του θέση σε σχέση με τη συντέλεση της κατ’ ισχυρισμό δημοσίευσης της επιστολής. Ωστόσο, σημειώνεται ότι σε αιτήσεις για διαγραφή δικογράφου δυνάμει του Μέρους 3.3(2)(α), τα γεγονότα που αναφέρονται στο δικόγραφο του οποίου ζητείται η διαγραφή εκλαμβάνονται ως αληθή για σκοπούς της αίτησης διαγραφής, εκτός εάν είναι αντιφατικά μεταξύ τους ή πασιφανώς εσφαλμένα (MF Tel Sarl v Visa Europe Ltd [2023] EWHC 1336 (Ch)). Στην παρούσα περίπτωση, τα γεγονότα που αναφέρονται στην Έκθεση Απαίτησης δεν εμπίπτουν στην πιο πάνω εξαίρεση. 

 

Επομένως, στη βάση των πιο πάνω κρίνω ότι δικογραφείται επαρκώς η δημοσίευση της Επιστολής σε τρίτο πρόσωπο στην Έκθεση Απαίτησης και συνεπώς, δεν συμμερίζομαι τη θέση του Εναγομένου ότι δεν αποκαλύπτεται εύλογη αιτία αγωγής για αυτό το λόγο.

 

    II.        Η διαδικασία είναι επιπόλαια και/ή ενοχλητική και/ή εκδικητική και/ή συνιστά κατάχρηση της δικαστικής διαδικασίας

 

Το εν λόγω αίτημα του Εναγομένου βασίζεται στο Μέρος 3.3(2)(β) των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας.

 

Σχετικά με τον ορισμό της κατάχρησης στον εν λόγω Κανονισμό είναι τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα White Book 2026, παρ. 3.4.3:

 

«Although the term “abuse of the court’s process” is not defined in the rules or practice direction, it has been explained in another context as “using that process for a purpose or in a way significantly different from its ordinary and proper use” (Attorney General v Barker [2000] 1 F.L.R. 759, DC, per Lord Bingham of Cornhill, Lord Chief Justice). The categories of abuse of process are many and are not closed. […] The court has power to strike out a prima facie valid claim where there is abuse of process.» (υπογράμμιση δική μου)

 

Όπως περαιτέρω προκύπτει από το πιο πάνω απόσπασμα, ο όρος κατάχρηση είναι πολύ ευρύς και επομένως, δεν μπορούν να απαριθμηθούν εξαντλητικά οι περιπτώσεις όπου υφίσταται κατάχρηση.

 

Όσον αφορά τη χρονολογική σειρά που έλαβαν χώρα τα γεγονότα, σημειώνω τα εξής:

 

      i.        Όπως αναφέρεται στην Έκθεση Απαίτησης, ο Εναγόμενος απέστειλε την Επιστολή με το αίτημα μετάθεσης την 01/07/2025 (παρ. 35–37).

 

    ii.        Στις 02/07/2025, όπως αναφέρεται στην παρ. 47, η Ενάγουσα, μέσω του δικηγόρου της, απέστειλε επιστολή προς τον Αρχηγό της Αστυνομίας, με την οποία του γνωστοποιούσε ότι θα προέβαινε σε αγωγή εναντίον του Εναγομένου για λίβελο και ζήτησε, περαιτέρω, όπως διεξαχθεί έρευνα σε σχέση με το περιεχόμενο της Επιστολής.

 

   iii.        Στη συνέχεια, διορίστηκε ερευνών αξιωματικός για τη διεξαγωγή διοικητικής έρευνας, η οποία κατά την καταχώριση της Απαίτησης και της Αίτησης δεν είχε ακόμη περατωθεί (παρ. 49, 52, 59).

 

Ο Εναγόμενος ισχυρίζεται, στις παρ. 3, 12, 20 και 22 της ένορκης του δήλωσης, ότι η Ενάγουσα καταχώρισε την αγωγή ενόσω εκκρεμούσε η διοικητική έρευνα, με σκοπό να τον εκφοβίσει και να τον εκβιάσει ώστε να αποσύρει το παράπονό του. Στη βάση αυτή, υποστηρίζει ότι υφίσταται κατάχρηση και ότι, για αυτό το λόγο, η Απαίτηση θα πρέπει να διαγραφεί.

 

Όπως θα επεξηγήσω στη συνέχεια, δεν συγκλίνω με τη θέση του Εναγομένου. Σημειώνω κατ’ αρχάς ότι η ύπαρξη πρόσθετου κινήτρου δεν αρκεί αφ’ εαυτής για να καταστήσει την αγωγή καταχρηστική, εφόσον καταδεικνύεται ότι ο ενάγοντας έχει μια βάσιμη (genuine) αιτία αγωγής εναντίον του εναγομένου και θα προωθούσε την αξίωσή του ανεξαρτήτως του πρόσθετου αυτού σκοπού. Όπως αναφέρεται σχετικά στο σύγγραμμα White Book 2026, παρ. 3.4.15:

 

«A litigant with a genuine cause of action, which he would wish to pursue in any event, would not be debarred (by stay or striking out) from proceeding because he had an ulterior purpose in mind as a desired by-product of the litigation.

 

In Wallis v Valentine [2002] EWCA Civ 1034; [2003] E.M.L.R. 8, CA, (see 3.4.14 above) the court approved the dicta of Simon Brown LJ in Broxton v McClelland [1995] E.M.L.R. 485 to the effect that the institution of proceedings with an ulterior motive is not of itself enough to constitute an abuse. An action is only that if the court’s processes are being misused to achieve something not properly available to the plaintiff in the course of properly conducted proceedings. The cases suggest two distinct categories of such misuse of process: [1] the achievement of a collateral advantage beyond the proper scope of the action; and [2] the conduct of the proceedings themselves (including the initiation of the claim itself) is not so as to vindicate a right but rather in a manner designed to cause the defendant problems of expense, harassment, commercial prejudice or the like beyond those ordinarily encountered in the course of properly conducted litigation. Only in the most clear and obvious case will it be appropriate upon preliminary application to strike out proceedings as an abuse of process so as to prevent a plaintiff from bringing an apparently proper cause of action to trial.»

 

Η Ενάγουσα καταχώρισε την παρούσα Απαίτηση εναντίον του Εναγομένου, ισχυριζόμενη ότι ένεκα της δημοσίευσης της επιστολής υπέστη ειδικές ζημιές, αλλά και βλάβη στην υπόληψή της.

 

Ο Εναγόμενος συνδέει τον ισχυρισμό του για ύπαρξη κατάχρησης με την καταχώριση της Απαίτησης ενόσω εκκρεμούσε η σχετική υπηρεσιακή έρευνα. Ως αναφέρει, η παρούσα Απαίτηση είναι μέσο εκφοβισμού και εξαναγκασμού του σε απόσυρση του παραπόνου του. Ωστόσο, η χρονική αυτή αλληλουχία δεν αρκεί, αφ’ εαυτής, για σκοπούς στοιχειοθέτησης κατάχρησης. Ουδόλως προκύπτει από την προσκομισθείσα μαρτυρία ότι ο λόγος που η Ενάγουσα προέβη στην καταχώριση της παρούσας Απαίτησης ήταν άλλος από την αποκατάσταση της υπόληψης της.

 

Υπό αυτές τις περιστάσεις, δεν θεωρώ ότι ο Εναγόμενος κατέδειξε, με βάση την προσκομισθείσα μαρτυρία, ότι η παρούσα Απαίτηση καταχωρίστηκε καταχρηστικά, ως μέσο εξαναγκασμού του σε απόσυρση του παραπόνου του.

 

Επομένως, ούτε αυτός ο λόγος για παραμερισμό της Απαίτησης μπορεί να επιτύχει.

 

  III.        Η Έκθεση Απαίτησης είναι παράτυπη και/ή αντινομική και/ή αβάσιμη και/ή υπάρχει παράλειψη συμμόρφωσης με τους δικονομικούς κανόνες

Περαιτέρω, με το τρίτο αιτητικό ζητείται η διαγραφή ολόκληρης της Έκθεσης Απαίτησης ως «παράτυπη και/ή αντινομική και/ή αβάσιμη και/ή λόγω παράλειψης συμμόρφωσης με τους δικονομικούς κανόνες».

 

Το εν λόγω αίτημα του Εναγομένου βασίζεται στο Μέρος 3.3(2)(γ) των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας, αλλά όπως θα επεξηγήσω πιο κάτω είναι συναφές και με το Μέρος 3.3(2)(α) – (β). Σχετικά με τον εν λόγω κανονισμό είναι τα όσα αναφέρονται στο σύγγραμμα Zuckerman on Civil Procedure: Principles of Practice 5η έκδοση, παρ. 12.193:

 

«Striking out a statement of case is the most potent response to party default. The power is set out in CPR 3.4(2)(c), which provides that the court may exercise its power of strike out if it appears “that there has been a failure to comply with a rule, practice direction or court order”. Striking out a statement of case in such circumstances is a very serious matter since it effectively decides the case against the defaulting party not on the merits but for procedural reasons.»

 

Σε περίπτωση που αποδειχθεί παράλειψη, το Δικαστήριο έχει ευρεία διακριτική ευχέρεια για το κατά πόσο θα απορρίψει την αγωγή. Όπως αναφέρθηκε σχετικά στην Αγγλική απόφαση Biguzzi v Rank Leisure [1999] 4 All ER 934, σελ. 940:

 

«Under r 3.4(2)(c) a judge has an unqualified discretion to strike out a case such as this where there has been a failure to comply with a rule. The fact that a judge has that power does not mean that in applying the overriding objectives the initial approach will be to strike out the statement of case. The advantage of the CPR over the previous rules is that the court's powers are much broader than they were. In many cases there will be alternatives which enable a case to be dealt with justly without taking the draconian step of striking the case out.»

 

Το σχετικό αίτημα του Εναγομένου προσδιορίζεται στην ΕΔ Ιακώβου, παρ. 24 – 31, όπου αναφέρονται τα εξής:

 

    α.        Η Έκθεση Απαίτησης περιέχει επιχειρήματα και θέσεις που αντλούνται ή στηρίζονται σε απάντηση σε προδικαστηριακό πρωτόκολλο και σε άσχετα έγγραφα, σε μια προσπάθεια της Ενάγουσας να προβάλει, αναπτύξει και αξιολογήσει μαρτυρία προτού ακόμη τεθεί οποιαδήποτε υπεράσπιση και/ή μαρτυρία (παρ. 25).

 

    β.        Περαιτέρω, η Έκθεση Απαίτησης περιλαμβάνει επιχειρηματολογία, εικασίες, σχολιασμό μαρτυρίας και προληπτικές απαντήσεις της Ενάγουσας σε θέσεις που δεν έχουν ακόμη προβληθεί, μετατρέποντας το δικόγραφο σε «επιχειρηματολογικό υπόμνημα» αντί να εκθέτει λιτά, σαφώς και περιεκτικά τα ουσιώδη γεγονότα (παρ. 26–28).

 

Ως περαιτέρω αναφέρεται, η φύση και η έκταση των πιο πάνω ζητημάτων είναι τέτοια, που είναι αδύνατο να απομονωθούν συγκεκριμένες παράγραφοι προς διαγραφή. Όπως επίσης αναφέρεται, δεν είναι δυνατό να θεραπευθούν τα ζητήματα με τροποποίηση. Η Ενάγουσα έχει περιπλέξει αδικαιολόγητα τη διαδικασία, προκαλώντας ταλαιπωρία και έξοδα στον Εναγόμενο (παρ. 29 – 31).

 

Έχω ήδη αναφέρει ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν συντρέχει ζήτημα παράλειψης της Ενάγουσας να συμμορφωθεί με την υποχρέωσή της δυνάμει του Μέρους 16.12(7) των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας για δικογράφηση της δημοσίευσης.

 

Σε σχέση με τους υπόλοιπους σχετικούς κανόνες, στους οποίους γίνεται αναφορά στην αίτηση, επίσης διαπιστώνω ότι δεν συντρέχει ζήτημα που να δικαιολογεί τη διαγραφή ολόκληρης της Έκθεσης Απαίτησης.

 

Στην παρούσα περίπτωση, από το σύνολο των δικογραφημένων ισχυρισμών κρίνω κατ’ αρχάς ότι παρατίθενται τα ουσιώδη γεγονότα επί των οποίων στηρίζεται η απαίτηση, σύμφωνα με το Μέρος 16.2(1)(α).

 

Όσον αφορά την κατ’ ισχυρισμόν παράλειψη συμμόρφωσης της Ενάγουσας με το Μέρος 16.5, ήτοι με την υποχρέωσή της για περιεκτική δήλωση των γεγονότων επί των οποίων βασίζεται η Απαίτηση σημειώνω τα ακόλουθα:

 

Σημειώνω ότι όσον αφορά τις περιπτώσεις όπου διαπιστώνεται παραβίαση των κανόνων που αφορούν την ορθή δικογράφηση, το κριτήριο για διαγραφή τους από το Δικαστήριο, όπως αναφέρθηκε στην Αγγλική απόφαση Ardila Investments v ENRC [2015] EWHC 1667 (Comm), παρ. 81, είναι το κατά πόσον τα δικογραφημένα γεγονότα είναι «so deficient that they should be struck out». Σε εκείνη την υπόθεση, το Δικαστήριο αποδέχθηκε ότι σε κάποια μέρη των δικογράφων των Εναγομένων διαπιστωνόταν μακρηγορία και σε άλλα μέρη ελλιπής προσδιορισμός («range too wide and, in some respects, can be characterised as too elaborate and diffuse, and, in other respects insufficiently precise»). Παρ’ όλα αυτά, δεν κρίθηκε ότι τα δικογραφημένα γεγονότα ήταν τόσο ελλιπή που θα έπρεπε να οδηγήσουν σε διαγραφή του δικογράφου. Σημειώνω ότι η Ardila (ανωτέρω) εξετάστηκε υπό το πρίσμα του CPR3.4(2) (a) – (b), δηλαδή του αντίστοιχου Μέρους 3.3(2)(α) – (β) των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας.

 

Στην Αγγλική απόφαση Halsion Ltd v St Thomas Street Development Ltd [2023] EWHC 2045 (TCC), το Δικαστήριο έκρινε ότι η έκθεση απαίτησης παραβίαζε ουσιαστικά την προϋπόθεση για περιεκτική δήλωση των ουσιωδών γεγονότων. Ήταν εκτενής και συγκεχυμένη, με αποτέλεσμα να δυσκολεύει ουσιαστικά την ετοιμασία της υπεράσπισης του Εναγομένου και τον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Το Δικαστήριο διέγραψε ολόκληρη την έκθεση απαίτησης, επισημαίνοντας παραβάσεις, πέραν του Μέρους 16 των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας και του Technology and Construction Courts Guide, το οποίο σημειώνω ότι θέτει ακόμη πιο αυστηρούς κανόνες δικογράφησης. Όπως αναφέρθηκε:

 

«146. The above considerations have, as I see it, led to Halsion seeking to rely upon a statement of case (the APOC) which presents Halsion’s case in a prolix and confusing way, and therefore in a way in which:

 

i)             Makes it difficult to follow Halsion’s case;

 

ii)            Makes it difficult if not impossible for STSD to respond to Halsion’s case in a concise, compliant and effective way; and

 

 

iii)           Seriously hinders the ability of the Court to effectively case mange the claim and to identify the issues that arise for determination.

…………………………………………………………………………………………………..

148. I certainly consider that the circumstances of the present case fall well on the wrong side of the line between mere “infelicities” on the one hand, and serious and significant non-compliance with the relevant provisions of CPR Part 16 and the TCC Guide on the other hand, such that it can properly be said that there have been serious and significant breaches of a rule and practice direction sufficient to justify invoking the power to strike out of the Particulars of Claim as a whole pursuant to CPR 3.4(2)(c), if the Court can be satisfied that that would be a proportionate and practical response to the breaches established.»

 

Περαιτέρω, στην απόφαση Tuyunuklu v Commissioner of Police for the Metropolis [2025] EWHC 1925 (KB) το Αγγλικό Δικαστήριο διέγραψε την τροποποιημένη Έκθεση Απαίτησης και την Απάντηση του Ενάγοντα, αφού υπήρχε μακρηγορία σε αμφότερα τα δικόγραφα και δεν είχαν λογική συνοχή. Όπως αναφέρθηκε:

 

« The Remaining Parts of the Claim Form and Amended Particulars of Claim

 

22. The Defendant submitted in addition that the APOC and Reply as a whole should be struck out, but that the Claimant, as a litigant in person, should be given an opportunity to amend his Particulars of Claim. The Defendant pointed out that the APOC are 24 pages long, and after service of a comparatively concise Defence, the

Claimant filed a Reply extending to another 11 pages. It was submitted that the cumulative 35 pages of the Claimant's statements of case do not amount to 'a concise and clear statement of the facts', contrary to CPR 16.4(1)(a).

 

23. I agree with the Defendant that the APOC and Reply do not meet the requirements of Rule16.4(1)(a), even with the claims listed above being struck out. They are prolix and not organised logically. A number of paragraphs are simply repeated in different parts of the statement of case. These factors make them unnecessarily complicated and difficult to understand. I considered that the APOC and Reply fall to be struck out under CPR3.4(2) (a) and (b). I have made an order that permits the Claimant to provide substituted Particulars of Claim, within a generous time frame to permit him to take legal advice, if he wishes, and consequential directions.»

 

Σημειώνω ότι στην Tuyunuklu (ανωτέρω) η διαγραφή διατάχθηκε στη βάση του CPR3.4(2) (a) – (b), δηλαδή του αντίστοιχου Μέρους 3.3(2)(α) – (β) των Κανόνων Πολιτικής Δικονομίας.

 

Επανερχόμενη στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης, διαπιστώνω ότι πράγματι η Έκθεση Απαίτησης δεν αποτελεί περιεκτική δήλωση των γεγονότων δυνάμει του Μέρους 16.5. Περιλαμβάνει εκτενή επιχειρηματολογία και επαναλήψεις. Ενδεικτικά, στις παρ. 101 – 104 αναπτύσσονται θέσεις για όσα, κατά την Ενάγουσα, θα αναμενόταν να περιλαμβάνει η επιστολή του Εναγομένου, ενώ στις παρ. 140 και 145 – 148 σχολιάζονται επικοινωνίες μεταξύ των διαδίκων, προς υποστήριξη της εκδοχής της Ενάγουσας.

 

Οι αχρείαστες επαναλήψεις, η παράθεση επιχειρηματολογίας και μαρτυρίας, καθώς και οι εικασίες πρέπει βεβαίως να αποφεύγονται σε ένα δικόγραφο. Το υπό εξέταση αίτημα, ωστόσο, αφορά τη διαγραφή ολόκληρης της Έκθεσης Απαίτησης. Παρά τις πιο πάνω παρατηρήσεις μου σε σχέση με τον τρόπο με τον οποίο είναι συνταγμένο το δικόγραφο, θεωρώ ότι προκύπτουν με επαρκή σαφήνεια στην Έκθεση Απαίτησης τα ουσιώδη για σκοπούς της Απαίτησης γεγονότα. Ουδόλως διαπιστώνεται ότι η έκταση ή οι επαναλήψεις και η επιχειρηματολογία που παρατίθενται στην Έκθεση Απαίτησης την καθιστούν δυσνόητη ή ότι δυσκολεύουν ουσιαστικά την ετοιμασία της υπεράσπισης του Εναγομένου και τον προσδιορισμό των επίδικων θεμάτων. Συνεπώς, θεωρώ ότι η διαγραφή ολόκληρης της Έκθεσης Απαίτησης, ως ζητείται με την Αίτηση, δεν δικαιολογείται από την προσκομισθείσα μαρτυρία και θα ήταν δυσανάλογο μέτρο υπό τις περιστάσεις.

 

Συνεπώς, ο πιο πάνω λόγος διαγραφής επίσης απορρίπτεται.

 

Κατάληξη

 

Στη βάση των πιο πάνω, η Αίτηση απορρίπτεται. Τα έξοδα, στη βάση του γενικού κανόνα, επιδικάζονται υπέρ της Ενάγουσας και εναντίον του Εναγομένου, σε σχέση με τα οποία κρίνω ορθό και δίκαιο να επιδικάσω το ποσό των € 1,100 πλέον Φ.Π.Α. (εάν εφαρμόζεται).

 

 

 

(Υπ.) ………………………….

Μ. Χρ. Χριστοδούλου, Ε.Δ.

Πιστό αντίγραφο

 

Πρωτοκολλητής

 

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο