Denis Shadlov ν. Nikolai Belikov κ.α., Αρ. Απαίτησης: 130/2024, 17/11/2026
print
Τίτλος:
Denis Shadlov ν. Nikolai Belikov κ.α., Αρ. Απαίτησης: 130/2024, 17/11/2026

ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ

Ενώπιον: Χρ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ.

Αρ. Απαίτησης: 130/2024

Ι-Justice

Μεταξύ:

   Denis Shadlov

                                                                                                                              Ενάγοντας

            και

 

1.    Nikolai Belikov

2.    Κυριάκος Ματσάγκος

                                                                                           Εναγόμενων

---------------------------------------------------------------------

 

Αίτηση ημερομηνίας 15/01/2026 για ακύρωση του προσωρινού διατάγματος

 

Ημερ.: 17/11/2026

 

Εμφανίσεις:

Για τον Εναγόμενο αρ. 1 – Αιτητή : κα. Ειρήνα Οικονομίδη για κ.κ. Irina Ikonomidi & Co Ltd.

Για τον Ενάγοντα – Καθ’ ου η Αίτηση: κ. Χριστόφορος Ιωσήφ για κ.κ. Χρυσαφίνης και Πολυβίου Δ.Ε.Π.Ε.

 

Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η  Α Π Ο Φ Α Σ Η

 

O Ενάγοντας, με την παρούσα αγωγή, την οποία καταχώρησε στις 22/02/2024 αξιώνει εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2 το ποσό των 685,000 κρυπτονόμισμα USDT ή το αντίστοιχο σε Ευρώ πλέον το ποσό των 575,400 κρυπτονόμισμα USDT ή το αντίστοιχο σε Ευρώ ως συσσωρευμένους τόκους βάσει Συμφωνίας ημερομηνίας 21/09/2023 και των τροποποιητικών Συμφωνιών αυτής ημερ. 26/09/2023 και ημερ. 18/10/2023 και διαζευκτικά νόμιμους τόκους. Αξιώνει, επίσης, διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίo να διατάσσεται ο Εναγόμενος 1 να αλλάξει το όνομα της εταιρείας JINVEST LIMITED και αποζημιώσεις για την άρνηση ή παράλειψη του να το πράξει.

 

Η αξίωση εδράζεται σε παράβαση σύμβασης ημερ. 21/09/2023 και των τροποποιητικών αυτής συμφωνιών ημερ. 26/09/2023 και 18/10/2023 για πώληση από τον Ενάγοντα στον Εναγόμενο 1 του 100% του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρείας JINVEST LIMITED. Ο Εναγόμενος 1 κατέβαλε την πρώτη δόση του τιμήματος και ο Ενάγοντας μεταβίβασε τις μετοχές της πιο πάνω εταιρείας στον Εναγόμενο 2. Ο Εναγόμενος 2 εγγυήθηκε την πληρωμή της δεύτερης δόσης. Το αξιούμενο ποσό αφορά το υπόλοιπο τιμήματος για την αγορά των μετοχών από τον Ενάγοντα. Με επιστολή ημερ. 08/12/2023, η δικηγόρος των Εναγόμενων 1 και 2 παραδέχτηκε το χρέος που οφείλεται στον Ενάγοντα και επιζητούσε μόνο επιβεβαίωση της πληρωμής της δανειακής σύμβασης της JINVEST LIMITED ημερ. 14/03/2023 για να μπορέσουν οι Εναγόμενοι 1 και 2 να πληρώσουν το υπόλοιπο. Ενώ δόθηκε η εν λόγω διαβεβαίωση και ενώ και ο ίδιος ο Εναγόμενος 1 είχε πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς της εταιρείας και μπορούσε και από μόνος του να λάβει γνώση, εντούτοις οι Εναγόμενοι 1 και 2 δεν εξόφλησαν το υπόλοιπο του τιμήματος.

 

Στις συμφωνίες, επίσης, υπήρχε όρος όπως ο Εναγόμενος 1 προβεί σε αλλαγή του ονόματος της εταιρείας JINVEST LIMITED, χωρίς, όμως, να συμμορφωθεί και να το έχει πράξει.

 

Ο Εναγόμενος 1, με την Έκθεση Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης του, ισχυρίζεται, στην ουσία, ότι είναι ο Ενάγοντας που παραβίασε τις συμφωνίες πώλησης των μετοχών, αρνούμενος να παρουσιάσει στον Εναγόμενο 1 την Έγκυρη Βεβαίωση Αποπληρωμής του δανείου της εταιρείας προς τον επενδυτή.

 

Η θέση του Εναγόμενου 1 είναι ότι περί τον Μάρτιο του 2023, συμφώνησε με τον Ενάγοντα και κάποιο Barnimov, όπως συνεργαστούν και λειτουργήσουν διαφημιστική επιχείρηση, την οποία δημιούργησε και εμπνεύστηκε ο Εναγόμενος 1. Η εν λόγω συνεργασία θα γινόταν μέσω της εταιρείας του Ενάγοντα JINVEST LIMITED και ο αφού ο Ενάγοντας διαβεβαίωσε ότι μπορούσε να λάβει δάνειο από τρίτο πρόσωπο μέχρι του ποσού των €2.000.000. Στις 14/03/2023 υπογράφτηκε σχετική συμφωνία με τον Ενάγοντα και τρίτου προσώπου για να λάβει δάνειο η εταιρεία.

Περί τον Απρίλιο του 2023, ο Εναγόμενος 1, ο Ενάγοντας και ο Barnimov λειτούργησαν και/ή ανέπτυξαν τη διαφημιστική εταιρεία και την 18/05/2023 ο Eνάγοντας, ο Eναγόμενος 1 και ο  Barnimov υπέγραψαν 2 συμφωνίες προαίρεσης δυνάμει των οποίων ο Eναγόμενος 1 και ο Barnimov καθίστανται ανεπίσημα μέτοχοι και/ή συνδικαιούχοι της εταιρείας.

 

Περί τις αρχές του καλοκαιριού του 2023 παρουσιάστηκαν προβλήματα μεταξύ του Eνάγοντα και του Eναγόμενου 1 και/ή του Barnimov για τα οποία ευθύνεται ο Eνάγοντας. Αποτέλεσμα ήταν η ρήξη των σχέσεων τους και ο Eναγόμενος 1 εξωθήθηκε και/ή αναγκάστηκε να αγοράσει ολόκληρο το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας. Το τίμημα πώλησης συμφωνήθηκε στο ποσό των 1.470.000 κρυπτονόμισμα USDT πλέον 260 κρυπτονόμισμα ΕΤΗ, το οποίο καθορίστηκε ύστερα από διαβεβαιώσεις του Eνάγοντα, που ως διεφάνη μετά ήταν ψευδείς, ότι το χρέος της εταιρείας προς τον επενδυτή ήταν περί τα 900.000 κρυπτονόμισμα USDT πλέον 260 κρυπτονόμισμα ΕΤΗ, τα οποία ο Eνάγοντας ανέλαβε να καταβάλει στον επενδυτή προς πλήρη αποπληρωμή του. Επίσης, ο Eνάγοντας απαίτησε την καταβολή ποσού 570.000 κρυπτονόμισμα USDT ως δική του αμοιβή και/ή αντάλλαγμα για την πώληση των μετοχών της εταιρείας.

 

Μετά την αποπληρωμή του ποσού των 260 κρυπτονόμισμα ΕΤΗ πλέον του ποσού των 760.000 κρυπτονόμισμα USDT από τον Eναγόμενο 1 στον Eνάγοντα, υπεγράφη η δεύτερη τροποποιητική συμφωνία ημερομηνίας 18/10/2023, η οποία προέβλεψε ότι ο Eνάγοντας, με τη λήψη του ποσού των 150.000 κρυπτονόμισμα USDT, ήταν υποχρεωμένος να συμμορφωθεί με τον όρο 3.3. της αρχικής συμφωνίας, ο οποίος υποχρέωνε τον Eνάγοντα να παραχωρήσει στον Eναγόμενο 1 Έγκυρη Βεβαίωση Αποπληρωμής.

 

Ο Eναγόμενος 1 κατέβαλε στον Eνάγοντα το πιο πάνω ποσό και ο Eνάγοντας του μεταβίβασε τις μετοχές τις εταιρείας, πλην, όμως, αρνήθηκε να τον εφοδιάσει με την πιο πάνω βεβαίωση.

 

Στη συνέχεια, ο Eναγόμενος 1 αναφέρεται στη ζημιά που υπέστη από την αντισυμβατική συμπεριφορά του Eνάγοντα και στη λειτουργία από τον τελευταίο ανταγωνιστικής επιχείρησης. Επίσης, ισχυρίζεται ότι ο Eνάγοντας  παρέστησε  ψευδώς ότι το χρέος της εταιρείας ήταν μεγαλύτερο με σκοπό να υφαρπάξει από τον Eναγόμενο 1 μεγαλύτερο ποσό. Ανταπαιτητικώς, ο Eναγόμενος 1 αξιώνει διάφορα ποσά ως αποζημιώσεις από την αντισυμβατική συμπεριφορά του Eνάγοντα και/ή αποζημιώσεις.

 

Ο Ενάγοντας με την Απάντηση στην Υπεράσπιση και Υπεράσπιση στην Ανταπαίτηση, ισχυρίζεται ότι είναι ο Εναγόμενος 1 που του ζήτησε όπως αυτός και η ομάδα του συνεργαστεί με την εταιρεία του, λόγω προστριβών που ο Εναγόμενος 1 είχε στο προηγούμενο εργασιακό του περιβάλλον. Η εταιρεία χρειαζόταν δάνειο ύψους €2.000.000, το οποίο εξασφαλίστηκε από την ίδια μέσω τρίτου προσώπου. Συμβαλλόμενο μέρος στη συμφωνία ημερομηνίας 14/03/2023 ήταν η ίδια η εταιρεία.

 

Αμφισβητείται η γνησιότητα των ισχυριζόμενων συμφωνιών προαίρεσης ημερομηνίας 18/05/2023 και ισχυρίζεται ότι ήταν ο Εναγόμενος 1 που δημιούργησε τα προβλήματα στη συνεργασία τους και λάμβανε τιμολόγια σε προσωπικούς του λογαριασμούς. Κατόπιν ανακαλύψεων των πιο πάνω δόλιων πράξεων του Εναγόμενου 1 και της ομάδας του, ο Εναγόμενος 1 φοβούμενος ποινικές διώξεις και για να επιλύσει το θέμα, πρόσφερε όπως εξαγοράσει την εταιρεία.

 

Ο Ενάγοντας ουδέποτε ισχυρίστηκε προς τον Εναγόμενο 1 ότι το δάνειο προς το τρίτο πρόσωπο το οποίο όφειλε η εταιρεία ήταν USD900.000 και ότι αυτό το ποσό σχετιζόταν με το δάνειο ή με το αντίτιμο της συμφωνίας.

 

Ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι κατά τη μεταβίβαση των μετοχών η εταιρεία ήταν υγιής και είχε εκπληρώσει όλες του τις συμβατικές υποχρεώσεις βάσει της συμφωνίας. Εν πάση περιπτώσει τα οποιαδήποτε έξοδα κατέβαλε η εταιρεία αφορούν ζητήματα της εταιρείας, η οποία δεν είναι διάδικος στην παρούσα διαδικασία.

 

Ο Ενάγοντας, επίσης, ισχυρίζεται ότι ενημέρωσε επανειλημμένως και εγγράφως τον Εναγόμενο 1 και/ή 2 ότι το δάνειο της εταιρείας είχε αποπληρωθεί.

 

Ο Ενάγοντας αρνείται τις αξιούμενες ζημιές, τις οποίες εν πάση περιπτώσει ισχυρίζεται ότι ο Εναγόμενος 1 δεν δικαιούται να αξιώνει καθότι αυτές αν υφίσταντο θα ήταν ζημιές της εταιρείας.

Όπως προκύπτει από το φάκελο της απαίτησης, στις 21/07/2025, εκδόθηκε εκ σύμφωνου απόφαση υπέρ του Ενάγοντα και εναντίον του Εναγόμενου 2 και η απαίτηση εξακολουθεί να εκκρεμεί εναντίον του Εναγόμενου 1.

 

Ταυτόχρονα με την καταχώρηση της παρούσας Απαίτησης, ο Ενάγοντας στις 22/04/2024 καταχώρησε μονομερή Αίτηση με την οποία αξίωσε και πέτυχε την έκδοση προσωρινού απαγορευτικού διατάγματος αποξένωσης περιουσιακών στοιχείων των Εναγομένων 1 και 2 ούτως ώστε η αξία τους να μην μειωθεί κάτω από το ποσό των €1,167,373,40. Αξιωνόταν, επίσης, διάταγμα αποκάλυψης όλων των περιουσιακών στοιχείων των Εναγόμενων 1 και 2 ποσού πέραν των €10,000, το οποίο, όμως, δεν εκδόθηκε μονομερώς και ορίστηκε για επίδοση.

 

Μετά την επίδοση της Αίτησης και του προσωρινού διατάγματος, ο Εναγόμενος 1 καταχώρησε ένσταση και κατόπιν ακρόασης, το Δικαστήριο (υπό άλλη σύνθεση) με απόφαση του ημερομηνίας 29/11/2024 οριστικοποίησε το μονομερώς εκδοθέν διάταγμα και περαιτέρω εξέδωσε και το αιτούμενο διάταγμα αποκάλυψης.   

 

Στις 15/01/2026 καταχωρήθηκε η υπό κρίση Αίτηση με την οποία, ο Εναγόμενος 1 (από τώρα και στο εξής ο «Αιτητής») αιτείται τον παραμερισμό και/ή την ακύρωση των παρεπιμπτόντων διαταγμάτων εξ’ υπαρχής, δηλαδή από 27/02/2024, ως τούτα κατέστησαν απόλυτα στις 29/11/2024 (βλ. αιτητικό 1)

 

Πέραν των πιο πάνω, αξιώνεται διάταγμα μέσω του οποίου να διατάσσεται ο Ενάγοντας να καταβάλει στον Εναγόμενο 1 ως αποζημιώσεις το ποσό των 685,000 USDT + 1% ημερησίως επί του ποσού των 685,000 USDT από την 01/03/2024 μέχρι εξόφλησης για τις δαπάνες και ζημιές από την εκτέλεση του διατάγματος το οποίο οδήγησε στο κλείσιμο της επιχείρησης του Εναγόμενου 1 στην Κύπρο και αναγκαστική μετακίνηση του από την Κύπρο, όπου ήταν αδύνατο να ζήσει με τα κεφάλαια που επέτρεπε το προσωρινό διάταγμα, στο Βασίλειο της Ταϊλάνδης, μια φθηνή χώρα με χαμηλό βιοτικό επίπεδο, όπου διαμένει μέχρι σήμερα (βλ. αιτητικό 2).

 

Περαιτέρω, αξιώνεται διάταγμα του Δικαστηρίου μέσω του οποίου να διατάσσεται είσπραξη άλλου ποσού που το Δικαστήριο κρίνει εύλογο και δίκαιο υπό τις περιστάσεις (αιτητικό 3).

Σημειώνεται από τώρα ότι τα ως άνω αιτητικά υπό στοιχεία 2 και 3, αποσύρθηκαν από την συνήγορο του Αιτητή κατά το στάδιο της ακρόασης της παρούσας Αίτησης και δεν θα με απασχολήσουν περαιτέρω.  

 

Η Αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση του Εναγόμενου 1 ημερομηνίας 15/01/2026. Στις 25/06/2026 καταχωρήθηκε, επίσης, από τον Αιτητή συμπληρωματική ένορκη δήλωση.

 

Συνοπτικά, ο Αιτητής προβάλλει τη θέση ότι: (i) μετά την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, επήλθε ουσιαστική διαφοροποίηση των κρίσιμων περιστάσεων επί των οποίων βασίστηκε η έκδοση του, ή (ii) διαφαίνεται ότι τα δεδομένα επί των οποίων βασίστηκε η έκδοση του προσωρινού διατάγματος, δεν είχαν παρουσιασθεί ορθώς στο το Δικαστήριο, ή (iii) διαπιστώθηκε λάθος επί του διατάγματος, προερχόμενο από τη δικαστική διεργασία που έγινε στο πλαίσιο της διαμόρφωσης του υπό αναθεώρηση/ακύρωσης του διατάγματος.

 

Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι οι αναφορές του Ενάγοντα, στο Έντυπο Απαίτησης και στην ένορκη δήλωση που υποστήριζε την Αίτηση για την έκδοση του προσωρινού διατάγματος, ότι συμμορφώθηκε με όλους τους όρους της επίδικης Συμφωνίας και υλοποίησε όλους τους εν λόγω όρους είναι παραπλανητικές. Το Δικαστήριο βασίστηκε στις εν λόγω αναφορές και έβγαλε το συμπέρασμα ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση συμμορφώθηκε με όλους τους όρους της συμφωνίας, όπως αναφέρεται στην απόφαση του ημερομηνίας 29/11/2024. Ειδικότερα, το Δικαστήριο ανάφερε ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση προέβηκε στη μεταβίβαση του συνόλου των μετοχών του επ’ ονόματι του Εναγόμενου 2, καθ’ υπόδειξη του Εναγόμενου 1. Περαιτέρω, φαίνεται να εφοδίασε τον Εναγόμενο 1 με βεβαίωση της πληρωμής του δανείου το οποίο η εταιρεία Jinvest έλαβε από τον κ. Lychagov.

 

Ο Αιτητής ισχυρίζεται ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση έπρεπε να γνωρίζει ότι υπάρχει πληθώρα παραβιάσεων των όρων της Συμφωνίας ημερομηνίας 21/09/2023 εκ μέρους του. Παραπέμπει σε αυτές στο Παράρτημα Α της Αίτησης Τροποποίησης της Υπεράσπισης του ημερομηνίας 13/12/2024. Στο σημείο αυτό, αναφέρεται ότι η εν λόγω Αίτηση τροποποίησης εκδικάστηκε και στις 17/04/2026 εκδόθηκε απόφαση με την οποία το Δικαστήριο την ενέκρινε. Θα γίνει αναφορά στους πρόσθετους ισχυρισμούς οι οποίο προστέθηκαν στο δικόγραφο του Εναγόμενου 1. Συνεχίζοντας ο Αιτητής αναφέρει ότι ο τερματισμός της Συμφωνίας ημερομηνίας 21/09/2023 από αυτόν καθιστά τις απαιτήσεις του Καθ’ ου η Αίτηση νομικά αβάσιμες και την Έκθεση Απαίτησης του άνευ αντικειμένου. Επομένως, επήλθε ουσιαστικά διαφοροποίηση των κρίσιμων περιστάσεων επί των οποίων βασίστηκε η έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων.

 

Ο Καθ’ ου η Αίτηση γνωρίζοντας ότι υπάρχουν πολλές παραβάσεις της Συμφωνίας εξ υπαιτιότητας του διέκοψε πρόωρα και κακόβουλα το προδικαστηριακό πρωτόκολλο κατά παράβαση των διατάξεων των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, πριν δοθεί χρόνος στους λογιστές να διεξάγουν ελέγχους στην εταιρεία και καταχώρησε “προσωρινή αίτηση” και αγωγή και μονομερώς εξασφάλισε τα προσωρινά διατάγματα εναντίον των Εναγόμενων 1 και 2.

 

Ακολούθως, ο Αιτητής αναφέρεται στα άλλα δικονομικά μέτρα που λαμβάνει ο Καθ’ ου η Αίτηση και ειδικότερα στην Αίτηση παρακοής εναντίον του με αλλότρια κίνητρα.

 

Η Αίτηση, ισχυρίζεται, έχει καταχωρηθεί εντός ευλόγου χρόνου, δίχως να βασίζεται σε δεδομένα που είτε αποτέλεσαν αντικείμενο της υπό ακύρωσης διαδικασίας, είτε θα μπορούσαν να είχαν εντοπισθεί και να είχαν εξεταστεί από τότε.  

 

Ο Ενάγοντας (από τώρα και στο εξής ο «Καθ’ ου η αίτηση») καταχώρισε ένσταση στην πιο πάνω Αίτηση προβάλλοντας συνολικά 16 λόγους ένστασης, ως φαίνονται λεπτομερώς στο σώμα της ένστασης του. Συνοπτικά, ο Καθ’ ου η Αίτηση προβάλλει τη θέση ότι η υπό κρίση Αίτηση είναι καταχρηστική καθότι ο Αιτητής επιχειρεί να αποκτήσει μια δεύτερη ευκαιρία για ακύρωση του προσωρινού διατάγματος, το οποίο κατέστη απόλυτο επαναλαμβάνοντας κατ’ ουσία το στάδιο της δια κλήσεως / inter partes και  εκδίκασης του θέματος και τους ίδιους ισχυρισμούς. Επίσης, επιχειρεί να υποκαταστήσει το δικονομικό διάβημα της έφεσης, το οποίο ουδέποτε άσκησε και επιζητά από το Δικαστήριο να ασκήσει, ανεπίτρεπτα αναθεωρητικό έλεγχο σε σχέση με απόφαση που εξέδωσε το ίδιο.

 

Περαιτέρω, προβάλλεται η θέση ότι η Αίτηση βασίζεται σε γενικούς και αόριστους ισχυρισμούς και ουδεμία μαρτυρία έχει προσκομιστεί για την τεκμηρίωση τους. Ο Αιτητής απέτυχε να καταδείξει ότι έχουν προκύψει νέα γεγονότα τα οποία να δικαιολογούν την ακύρωση του προσωρινού διατάγματος. Ειδικότερα, προβάλλεται η θέση ότι η Αίτηση δεν βασίζεται σε νέα γεγονότα αλλά σε διαφορετικές εκδοχές του Αιτητή και απέτυχε να καταδείξει ότι έχει μεταβληθεί με οποιοδήποτε τρόπο το πραγματικό υπόβαθρο της έκδοσης του επίδικου διατάγματος, εξού και δεν προσκομίζει οποιοδήποτε νέο στοιχείο.

 

Πέραν των πιο πάνω, προβάλλεται η θέση ότι η Αίτηση, ανεπίτρεπτα, επιδιώκει την εξέταση της ουσίας της υπόθεσης, καθότι καλεί το Δικαστήριο να αποφασίσει ότι έχουν υπάρξει παραβιάσεις της επίδικης συμφωνίας και/ή μη συμμόρφωση με την επίδικη συμφωνία από πλευράς Καθ’ ου η Αίτηση.

 

Επιπρόσθετα, προβάλλεται η θέση ότι η Αίτηση είναι κακόπιστη καθότι καταχωρήθηκε για να επιτευχθεί καθυστέρηση και/ή παρακώλυση της διαδικασίας εκδίκασης της Αίτησης Παρακοής εναντίον του Αιτητή. Επίσης, η Αίτηση καταχωρήθηκε με υπέρμετρη καθυστέρηση και γενικότερα ότι δεν πληρούνται οι σχετικές προϋποθέσεις για την έγκριση της.

 

Στην Ένσταση γίνεται αναφορά στο διαδικαστικό ιστορικό της υπόθεσης και υποστηρίζεται, επίσης, από την ένορκη δήλωση του κ. Ερωτόκριτου Νικολάου, δικηγόρου στο δικηγορικό γραφείο που εκπροσωπεί τον Καθ’ ου η Αίτηση. Επί της ουσίας ο εν λόγω ενόρκως δηλών αναφέρεται στο ιστορικό της υπόθεσης το οποίο προκύπτει από το φάκελο της υπόθεσης και στην εκκρεμούσα 2η Αίτηση παρακοής ημερομηνίας 30/10/2025.

 

Περαιτέρω, επαναλαμβάνει τους λόγους ένστασης και επικαλείται το ανυπόστατο της Αίτησης και την ανυπαρξία οποιωνδήποτε νέων γεγονότων και ζητεί την απόρριψη της Αίτησης.

 

Με την συμπληρωματική ένορκη δήλωση του ο Αιτητής, αναφέρει ότι όλα τα αποδεικτικά στοιχεία βρίσκονται στο φάκελο του Δικαστηρίου και δεν θα ήταν πρακτικό να επισυναφθούν εκ νέου στην παρούσα διαδικασία. Τα δε νέα στοιχεία προέκυψαν μετά την καταχώρηση της Υπεράσπισης του και εγκρίθηκαν με την απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/04/2026 να προστεθούν, εγκρίνοντας την Αίτηση τροποποίησης ημερομηνίας 13/12/2024. Τα εν λόγω γεγονότα ο Αιτητής, ισχυρίζεται ότι τα αγνοούσε κατά την εκδίκαση της Αίτησης για την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων.

 

Στην απόφαση του το Δικαστήριο ημερομηνίας 29/11/2024 διαπίστωσε ότι με τη μαρτυρία του Ενάγοντα αποδεικνύεται φαινόμενη συμμόρφωση του με τις υποχρεώσεις του, ενώ η έκθεση του ανεξάρτητου λογιστή που ο Αιτητής επικαλείται, απέδειξε ότι αυτό δεν ισχύει.

 

Πέραν των πιο πάνω, απορρίπτονται οι ισχυρισμοί της ένστασης περί αλλότριων κινήτρων και καθυστέρησης άλλων διαδικασιών.

 

Με την απαντητική ένορκη δήλωση της κας Ολίβιας Χαραλάμπους, ο Καθ’ ου η Αίτηση, απορρίπτει το περιεχόμενο της συμπληρωματικής ένορκης δήλωση του Αιτητή. Επίσης, ισχυρίζεται ότι οι ισχυρισμοί του Αιτητή που έχουν εισαχθεί με την τροποποίηση δεν σημαίνει ότι αυτοί ισχύουν, αποτελούν ισχυρισμούς και απομένει να αποδειχτούν. Σε κάθε περίπτωση, αυτοί δεν ευσταθούν.

 

Περαιτέρω, οι εν λόγω ισχυρισμοί δεν μεταβάλλουν το πραγματικό καθεστώς που είχε ενώπιον του το Δικαστήριο όταν κατέστησε απόλυτα τα προσωρινά διατάγματα. Σε κάθε περίπτωση το Δικαστήριο στην απόφαση του εκείνη ανάφερε ότι οι εν λόγω δήθεν παραβιάσεις αποτελούν ισχυρισμούς του Αιτητή μη αποδεκτούς και δεν θα μπορούσαν οι νέοι αυτοί ισχυρισμοί να οδηγούσαν το Δικαστήριο σε άλλη απόφαση από αυτήν που εξέδωσε.

 

Ακόμα, αναφορά γίνεται στην απόφαση του Δικαστηρίου με την οποία επέτρεψε την τροποποίηση και στην οποία αναφέρθηκε ότι η προσθήκη των νέων ισχυρισμών δεν μεταβάλλουν την αρχική δικογραφημένη θέση του Αιτητή και ότι με αυτούς απλώς προστίθενται νέα γεγονότα τα οποία συνηγορούν στο ότι ο Καθ’ ου η Αίτηση παραβίασε και άλλους όρους των επίδικων συμφωνιών.

 

Ούτε ο κατ’ ισχυρισμό τερματισμός της μεταξύ των μερών συμφωνίας αποτελεί «νέο γεγονός» που δικαιολογεί την ακύρωση του διατάγματος. Αποτελεί ισχυρισμό του Αιτητή ο οποίος θα κριθεί κατά τη δίκη.

Η ακρόαση της παρούσας Αίτησης διεξήχθη στην βάση, κατά κύριο λόγο, των γραπτών αγορεύσεων που αμφότερες οι πλευρές καταχώρησαν στον φάκελο του Δικαστηρίου. Έχω μελετήσει επισταμένα τις εν λόγω γραπτές αγορεύσεις, τις λαμβάνω σοβαρά υπόψη μου και δεν χρειάζεται για σκοπούς της παρούσας απόφασης να προβώ σε αναφορά σε αυτές. Θα αναφερθώ κατωτέρω, κατά την εξέταση της ουσίας της Αίτησης, στις θέσεις των συνηγόρων των διαδίκων, αν και εφόσον τούτο κριθεί αναγκαίο.

 

ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: 

Οι εξουσίες του Δικαστηρίου για την έκδοση ή και τροποποίηση προσωρινών διαταγμάτων περιλαμβάνονται στο Άρθρο 32 του Νόμου 14/60, οι σχετικές πρόνοιες των οποίων έχουν ως ακολούθως:

«“(1) Τηρουµένου οποιουδήποτε διαδικαστικού κανονισµού, δικαστήριο κατά την άσκηση της πολιτικής του δικαιοδοσίας, δύναται να εκδίδει ενδιάµεσο διάταγµα (απαγορευτικό, διηνεκές, ή προστακτικό) ή να διορίζει παραλήπτη, εάν το κρίνει δίκαιο ή πρόσφορο υπό τις περιστάσεις, παρόλο που δεν αξιώνεται ή χορηγείται µαζί µε αυτό οποιαδήποτε αποζηµίωση ή άλλη θεραπεία:

 

Νοείται ότι, δεν εκδίδεται ενδιάµεσο διάταγµα, εκτός εάν το δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει σοβαρό ζήτηµα προς εκδίκαση κατά την επ’ ακροατηρίου διαδικασία, ότι υπάρχει πιθανότητα ο αιτών διάδικος να δικαιούται θεραπεία, και ότι θα είναι δύσκολη ή αδύνατη η πλήρης απονοµή δικαιοσύνης σε µεταγενέστερο στάδιο, εάν δεν εκδοθεί το εν λόγω διάταγµα.

 

[…..]

 

(2) Οιονδήποτε ενδιάµεσο διάταγµα, εκδοθέν συµφώνως τω εδαφίω (1), δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσεις ως το δικαστήριον θεωρεί δίκαιον, και το δικαστήριον δύναται καθ’ οιονδήποτε χρόνον, επί αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακυρώση ή τροποποιήση οιονδήποτε τοιούτον διάταγµα.  

 

(3) Εάν ήθελε φανή εις το δικαστήριον ότι οιονδήποτε εκδοθέν ενδιάµεσο διάταγµα δυνάµει του εδαφίου (1) εβασίσθη επί ανεπαρκών λόγων, ή εάν η απαίτηση του αιτητή µε αίτηση του οποίου εκδόθηκε το διάταγµα αποτύχει ή έχει εκδοθεί απόφαση εναντίον του συνεπεία παραλείψεως ή άλλως και φανεί στο δικαστήριο ότι δεν υπήρχε πιθανή βάση για την έγερση της απαίτησής του, το δικαστήριο δύναται, εάν νοµίζει τούτο πρέπον, µε αίτηση του διαδίκου εναντίον του οποίου εκδόθηκε το διάταγµα να διατάξει την καταβολή σ’ αυτόν εύλογης αποζηµίωσης για τις δαπάνες και την βλάβην ήτις προσεγένετο εις αυτόν διά της εκτελέσεως του διατάγµατος.

 

[…]”

 

Έχει νομολογηθεί ότι η εξουσία του Δικαστηρίου, δυνάμει του Άρθρου 32 είναι ευρεία και το προσωρινό διάταγμα αποτελεί μια προσωρινή θεραπεία, μέχρι την εκδίκαση της αγωγής, το οποίο μπορεί ανά πάσα στιγμή, αν το επιβάλλουν οι περιστάσεις, να αναθεωρηθεί, τροποποιηθεί ή ακόμη και να ακυρωθεί.

 

Παραθέτω το κάτωθι απόσπασμα από την απόφαση στην Αναφορικά με την Αίτηση της IKOS CIF LIMITED, (2015) 1Α Α.Α.Δ 421:

 

«Με όλο το σεβασμό, το γεγονός ότι ένα διάταγμα έγινε (είτε εκ συμφώνου είτε όχι) απόλυτο, δεν αναιρεί το προσωρινό χαρακτήρα του διατάγματος αφού εκ της φύσεως του ισχύει απλώς μέχρι τέλους της αγωγής.

 

Η πρώτη αίτηση και το επίδικο διάταγμα είχε κριθεί - και παρέμεινε στα πλαίσια της ίδιας νομικής βάσης - επί του άρθρου 32 του Ν.14/60. Το άρθρο 32(2) του νόμου έχει ως εξής:

 

"(2) Οιονδήποτε παρεµπίπτον διάταγµα, εκδοθέν συµφώνως τω εδαφίω (1), δύναται να εκδοθή υπό τοιούτους όρους και προϋποθέσεις ως το δικαστήριον θεωρεί δίκαιον, και το δικαστήριον δύναται καθ' οιονδήποτε χρόνον, επί αποδείξει ευλόγου αιτίας, να ακυρώση ή τροποποιήση οιονδήποτε τοιούτον διάταγµα".

 

Περαιτέρω, στην υπόθεση  Avila Management Services v.                                                     1. FRANTISEK STEPANEK and others Α.Α.Δ. (2012) 1 σελ.1403 λέχθηκαν τα ακόλουθα:

 

«Κατ΄ αρχάς η ενδιάμεση θεραπεία παραμένει ενδιάμεση, αναθεωρήσιμη ανά πάσα στιγμή θεωρηθεί ότι οι περιστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί προς τροποποίηση ή ακόμη και ακύρωση του εκδοθέντος διατάγματος. Πρόσθετα, ενώ το εκδοθέν διάταγμα παραχωρείται ως λύση επείγουσας και παρεμπίπτουσας μορφής, οι ίδιες οι θεραπείες που ζητούνται με το κλητήριο, εάν επιτύχουν, χορηγούνται τελεσίδικα και στο διηνεκές, (δέστε και Zena Company Ltd v. Demenian Catering Ltd - ανωτέρω -). Εξαρτάται από την κρίση του Δικαστηρίου, αναλόγως των περιστάσεων (Parico Aluminium Designs Ltd v. Muskita Aluminium Co. Ltd (2002) 1 Α.Α.Δ. 2015).

 

Επίσης δέον να σημειωθεί ότι στις ενδιάμεσες αιτήσεις και στα ενδιάμεσα διατάγματα δεν υπάρχει εν αυστηρή εννοία δεδικασμένο και τέτοια διατάγματα μπορεί να τροποποιηθούν ή και να ακυρωθούν ανάλογα με τις περιστάσεις (βλ. Recnex Trading Ltd κ.ά. ν. Τράπεζα Πειραιώς Κύπρου Λτδ., Πολ. Έφεση 71/2011, ημερ. 16.4.2014).»

 

Δεν καθορίζεται στο Άρθρο 32(2) του Νόμου 14/60, το τί συνιστά «εύλογη αιτία» επί τη βάση της οποίας μπορεί το Δικαστήριο να αναθεωρήσει, τροποποιήσει ή ακυρώσει ένα προσωρινό διάταγμα. Κρίνω ότι τούτο θα πρέπει να εξαρτάται από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης και καταδεικνύει την ευρύτατη εξουσία που το Δικαστήριο έχει σε τέτοιες περιπτώσεις. Θα πρέπει να σημειωθεί, όμως, ότι στα πλαίσια άσκησης αυτής του της εξουσίας, το Δικαστήριο δεν επιτρέπεται να λειτουργεί ως εφετείο του εαυτού του. Δεν μπορεί να δίδεται δεύτερη ευκαιρία σε διάδικο να επαναφέρει τα ίδια ζητήματα με αυτά που κρίθηκαν κατά την εξέταση της αρχικής αίτησης για έκδοση του προσωρινού διατάγματος ή τα οποία με εύλογη επιμέλεια θα μπορούσαν να είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην Chanel Ltd v. F.W. Woolworth & Co Ltd [1981] 1 All ER 745, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα:

 

“ Εven in interlocutory matters a party cannot fight over against a battle which has already been fought unless there has been some significant change of circumstances, or the party has become aware of facts which he could not reasonably have known, or found out, in time for the first encounter”

 

Στο σύγγραμμα ΔΙΑΤΑΓΜΑΤΑ – Injuctions, των κ.κ. Ερωτοκρίτου και Αρτέμη, σελ. 175, γίνεται η κάτωθι αναφορά σε σχέση με το πότε δικαιολογείται η τροποποίηση ενός παρεμπίπτοντος διατάγματος:

 

«Ο αποτυχών διάδικος έχει επίσης δικαίωμα να αιτηθεί όπως διαφοροποιηθεί το διάταγμα ή οι όροι του, ιδιαίτερα αν υπήρξε αλλαγή των περιστάσεων από τότε που εκδόθηκε το διάταγμα ή προέκυψαν νέα γεγονότα τα οποία δεν ήταν σε γνώση του και τα οποία επηρεάζουν ουσιωδώς τη διατήρηση της ισχύος του διατάγματος.»

 

 

Στην 1. Metaquotes Software Ltd κ.α. v. Ahmad M. Dababou, Πολ. Έφεση Αρ. Ε183/2022, Ημερ. 13/11/2024, το Εφετείο προέβηκε σε εξέταση του Άρθρου 32(2) του Νόμου και αναφέρθηκε στην «εύλογη αιτία» που αναφέρεται σε αυτό. Λέχθηκαν τα εξής σχετικά:

 

«Στο Άρθρο 32.2 δεν υπάρχει ερμηνεία της φράσης «εύλογη αιτία». Στην υπόθεση Avila (ανωτέρω) λέχθηκε ότι εύλογη αιτία μπορεί να τεκμηριωθεί, στις περιπτώσεις όπου καταδεικνύεται διαφοροποίηση των περιστάσεων που να δικαιολογούν την ακύρωση ή τροποποίηση του διατάγματος. Προκύπτει από την πιο πάνω απόφαση ότι η εύλογη αιτία, πρέπει να σχετίζεται με γεγονότα που προέκυψαν μετά την έκδοση του αρχικού διατάγματος ή δεν ήταν σε γνώση του Δικαστηρίου κατά την έκδοση του.

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι το Άρθρο 32.2 δεν επιτρέπει την επανεξέταση των κριτηρίων έκδοσης του παρεμπίπτοντος διατάγματος, εκτός αν καταδειχθεί τέτοια αλλαγή των περιστατικών της υπόθεσης που να ανατρέπει ολόκληρη την πραγματική βάση, στην οποία στηρίχθηκε η έκδοση του. Τα νέα γεγονότα θα πρέπει να προκύπτουν μετά την έκδοση διατάγματος και να τείνουν να διαφοροποιήσουν το πραγματικό υπόβαθρο, στο οποίο στηρίχθηκε η απόφαση έκδοσης του. Τότε μόνον μπορούν να στοιχειοθετηθούν οι προϋποθέσεις για αναθεώρηση του εκδοθέντος διατάγματος. Διαφορετικά, δεν παρέχεται δικαιοδοσία στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο να αναθεωρήσει δική του απόφαση για έκδοση προσωρινού διατάγματος.

[…]

Συνεπώς θα πρέπει να τονιστεί ότι η εξουσία ακύρωσης παρεμπίπτοντος διατάγματος, ενδείκνυται σε περιορισμένες περιπτώσεις και μόνο εφόσον το Δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι υπάρχει εύλογη αιτία, με την έννοια ότι οι περιστάσεις της υπόθεσης έχουν διαφοροποιηθεί σε τέτοιο βαθμό μετά την έκδοση του διατάγματος ώστε να δικαιολογείται η ακύρωση του.»   

 

Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω θα προχωρήσω να εξετάσω την ουσία της υπό κρίσης Αίτησης.

 

Όπως προκύπτει από τα όσα τέθηκαν ενώπιον μου και το φάκελο της διαδικασίας, στις 27/02/2024 εκδόθηκε από το Δικαστήριο, μονομερώς, προσωρινό απαγορευτικό διάταγμα εναντίον αμφοτέρων των Εναγόμενων 1 και 2. Με την Αίτηση του Ενάγοντα αξιωνόταν και διάταγμα αποκάλυψης, το οποίο δεν εκδόθηκε μονομερώς. Όταν η Αίτηση ορίστηκε για ΑΔΟ και το προσωρινό διάταγμα ήταν ορισμένο για αναθεώρηση, αμφότεροι οι Καθ’ ων η Αίτηση 1 και 2, εμφανίστηκαν στη διαδικασία, καταχώρησαν ένσταση και μετά από ακρόαση της Αίτησης, το Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 29/11/2024 οριστικοποίησε το μονομερές εκδοθέν διάταγμα και προχώρησε και εξέδωσε το αιτούμενο διάταγμα αποκάλυψης.

 

Η όλη ουσία της παρούσας απαίτησης και η αξίωση του Ενάγοντα είναι το υπόλοιπο του συμφωνηθέντος τιμήματος για την πώληση των μετοχών του στην εταιρεία Jinvest Limited προς τον Εναγόμενο 1. Σύμφωνα με τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά την εξέταση της Αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων από πλευράς Ενάγοντα, ο τελευταίος αφού αναφέρθηκε στις επιχειρηματικές σχέσεις του με τον Εναγόμενο 1, αναφέρθηκε στην επίδικη Συμφωνία ημερομηνίας 21/09/2023, η οποία αφορούσε την πώληση των μετοχών του προς τον Εναγόμενο 1, ως αναφέρθηκε ανωτέρω, στους τρόπους πληρωμής του τιμήματος και στις τροποποιήσεις αυτής.

 

Σύμφωνα με τον Ενάγοντα, ο Εναγόμενος 1 προχώρησε με την πληρωμή μέρος του τιμήματος και παρά το ότι ο Ενάγοντας προχώρησε με την μεταβίβαση των μετοχών της εν λόγω εταιρείας στον Εναγόμενο 2, καθ’ υπόδειξη του Εναγόμενου 1, ο τελευταίος παρέλειψε να καταβάλει το υπόλοιπο του συμφωνηθέντος τιμήματος.

 

Ακολούθως, ο Ενάγοντας αναφέρθηκε στην αλληλογραφία που ακολούθησε με τον Εναγόμενο 1 επιδιώκοντας την πληρωμή του υπόλοιπου τιμήματος και στους ισχυρισμούς του Εναγόμενου 1. Στην ουσία, ο Εναγόμενος 1, με ηλεκτρονικό μήνυμα του δικηγόρου του ημερομηνίας 08/12/2023 ισχυριζόταν και επαναλάμβανε ότι η εταιρεία Jinvest Limited και ο Ενάγοντας δεν είχαν εξοφλήσει την οφειλή τους προς του κ. Lychagov, σύμφωνα με τους όρους της επίδικης συμφωνίας και ότι ήταν έτοιμος να καταβάλει το υπόλοιπο τίμημα εφόσον λάμβανε έγκυρη επιβεβαίωση για την εξόφληση του δανείου. Ο Ενάγοντας, απαντώντας στον Εναγόμενο 1, του επανέλαβε ότι το δάνειο είχε εξοφληθεί.

 

Στη συνέχεια και μετά την εμπλοκή των δικηγόρων των διαδίκων, ο Ενάγοντας ισχυρίζεται ότι προσκόμισε στον Εναγόμενο την γραπτή επιβεβαίωση για την εξόφληση του δανείου της εταιρείας προς τον κ. Lychagov πλην όμως, ο Εναγόμενος 1 δεν συμμορφώθηκε αν και επανήλθε με ηλεκτρονικό μήνυμα των δικηγόρων του αναφέροντας ότι θα ετοιμαστεί ένα τρίτο προσάρτημα στη Συμφωνία για να αναδομηθεί η τελική πληρωμή.

 

Ο Εναγόμενος 1, με την ένσταση του στην Αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, αφού και αυτός αναφέρθηκε στην επιχειρηματική του δραστηριότητα με την Ενάγοντα, στις προστριβές που είχαν και στην απόφαση του να αγοράσει ολόκληρο το μετοχικό κεφάλαιο της εταιρείας Jinvest Limited με αποτέλεσμα να υπογράψει την σχετική Συμφωνία ημερομηνίας 21/09/2023, ισχυρίστηκε ότι ο Ενάγοντας παραβίασε την εν λόγω Συμφωνία.

 

Συγκεκριμένα, ο Εναγόμενος 1 ισχυρίστηκε ότι ο Ενάγοντας αρνήθηκε να τον εφοδιάσει με έγκυρη βεβαίωση αποπληρωμής του δανείου προς τον κ. Lychagov. H επιβεβαίωση πληρωμής του δανείου, η οποία του αποστάληκε από τους δικηγόρους του Αιτητή, δεν είναι δεόντως πιστοποιημένη με αποτέλεσμα να αμφιβάλλει για τη γνησιότητα και εγκυρότητα του συγκεκριμένου εγγράφου. Ζήτησε χρόνο για να ελέγξει την γνησιότητα του συγκεκριμένου εγγράφου, αλλά στη συνέχεια και επειδή διαπίστωσαν ότι ο Ενάγοντας είχε εξαπατήσει τον Εναγόμενο 1 κατά την υπογραφή της αρχικής συμφωνίας, τερμάτισε ουσιαστικά τις συμφωνίες και αρνήθηκε την υποχρέωση του για καταβολή οποιουδήποτε ποσού.

 

Το Δικαστήριο, εξετάζοντας την Αίτηση για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων και το μαρτυρικό υλικό, ικανοποιήθηκε ότι πληρούνταν όλες οι σχετικές προϋποθέσεις και ασκώντας τη διακριτική του ευχέρεια ενέκρινε την Αίτηση. Αναφορικά με την γνησιότητα της επιβεβαίωσης για πληρωμή του δανείου, ανάφερε ότι δεν είναι ζήτημα το οποίο θα μπορούσε να εξεταστεί ενδελεχώς στο στάδιο εκείνο.

 

Το Δικαστήριο, επίσης, αναφέρθηκε και στους υπόλοιπους ισχυρισμούς του Εναγόμενου 1, οι οποίοι αφορούσαν απόκρυψη ουσιαστικών γεγονότων από τον Ενάγοντα και ζήτημα παραπλάνησης του Δικαστηρίου. Ισχυριζόταν, μεταξύ άλλων, ότι ο Ενάγοντας κατά τον χρόνο που ήταν υπεύθυνος της εταιρείας Jinvest Limited για την ανάπτυξη της, σχεδίαζε και λειτουργούσε ανταγωνιστική επιχείρηση στην Εσθονία, δόλια κατάφερε να πωλήσει τις μετοχές του στην ως άνω εταιρεία στον Εναγόμενο 1 και υφάρπαξε τα κεφάλαια του, παραβίασε τον όρο 11.2 της αρχικής συμφωνίας αφού ανάγκασε τον Εναγόμενο 1 να καταβάλει μισθούς και άλλα ποσά στους εργαζόμενους της εταιρείας και άλλα έξοδα και ενημέρωνε ψευδώς πελάτες και συνεργάτες της εταιρείας ότι ανέστειλαν τη λειτουργία τους, για να εκβιάσει και να προκαλέσει ζημιά στους Εναγόμενους.

 

Το Δικαστήριο, σε σχέση με τα πιο πάνω, έκρινε ότι αποτελούσαν την εκδοχή των Εναγόμενων και δεν ήταν κοινώς αποδεχτά. Συνεχίζοντας, ανάφερε ότι στο στάδιο εκείνο το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε αξιολόγηση της μαρτυρίας και των εκατέρωθεν εκδοχών.

 

Με την υπό κρίση Αίτηση, ο Εναγόμενος 1 ισχυρίζεται ότι μετά την έκδοση της πιο πάνω απόφασης και των προσωρινών διαταγμάτων, προέκυψαν νέα γεγονότα και ως εκ τούτου δικαιολογείται η ακύρωση των εκδοθέντων διαταγμάτων.

 

Εκείνο το οποίο προβάλλεται στην Αίτηση και στις ένορκες δηλώσεις που την συνοδεύουν είναι ότι ο Ενάγοντας παραπλάνησε το Δικαστήριο αναφέροντας ότι συμμορφώθηκε με όλους τους όρους της επίδικης Συμφωνίας, ενώ υπάρχουν σωρεία παραβάσεων αυτής εκ μέρους του. Ο Εναγόμενος 1 παραπέμπει στο Παράρτημα Α της Αίτησης τροποποίησης της Υπεράσπισης και Ανταπαίτησης του ημερομηνίας 13/12/2024 και η οποία εγκρίθηκε από το Δικαστήριο με απόφαση του ημερομηνίας 17/04/2026.

 

Με το Παράτημα Α και την τροποποίηση ο Εναγόμενος 1, επιζητούσε και εισήξε στο δικόγραφο του λεπτομερώς τις πρόνοιες της Συμφωνίας ημερομηνίας 21/09/2023 και των τροποποιήσεων αυτών. Περαιτέρω, επιζητούσε και εισάχθηκαν ισχυρισμοί του Εναγόμενου 1 για περαιτέρω παραβάσεις της ή των επίδικων Συμφωνιών. Ειδικότερα, όπως αναφέρθηκε και στην απόφαση του Δικαστηρίου ημερομηνίας 17/04/2026, με τα σχετικά αιτητικά του ο Εναγόμενος ζητούσε όπως προστεθούν οι κάτωθι ισχυρισμοί στο δικόγραφο του:

 

-       ότι η άρνηση του Καθ’ ου η αίτηση να παράσχει Έγκυρη Βεβαίωση Αποπληρωμής των χρεών της εταιρείας, έχει ως επιπλέον επιζήμιο αποτέλεσμα να εμφαίνονται, λογιστικά και/ή άλλως χρέη της εταιρείας προς τον Καθ’ ου η αίτηση και/ή άλλως, τόσο πριν το έτος 2023 όσο και κατά το έτος 2023 για τα οποία ο Καθ’ ου η αίτηση ήταν υποχρεωμένος να αποπληρώσει.

-       ότι ο Καθ’ ου η αίτηση αντισυμβατικά, δεν επέτρεψε και/ή δεν παρείχε πληροφορίες σχετικά με τη λειτουργία της εταιρείας προκειμένου να θέσει τον Αιτητή σε θέση να συνεχίσει κανονικά τη λειτουργία της εταιρείας και/ή δεν παρείχε πρόσβαση στον Αιτητή στους τραπεζικούς λογαριασμούς της εταιρείας προκαλώντας ζημιά στον Αιτητή και/ή στην εταιρεία και ο Καθ’ ου η αίτηση εκβίαζε τους εναγόμενους με σκοπό τη λήψη περαιτέρω κεφαλαίων και συνέπεια τούτου ο εναγόμενος και/ή η εταιρεία υφίστανται ζημιά. Παρατίθενται, περαιτέρω, λεπτομέρειες για τις ζημιές και συνέπειες της ως άνω συμπεριφοράς του Καθ’ ου η αίτηση και την αδυναμία του να συνεχίσει τις εργασίες της εταιρείας.

-       Ότι η λογιστική έρευνα η οποία διεξήχθη από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμβριο περίπου του 2024 στους τραπεζικούς λογαριασμούς σχετικά με την οικονομική κατάσταση της εταιρείας, αποκαλύπτει ότι οι παραστάσεις και/ή διαβεβαιώσεις του Καθ’ ου η αίτηση σε σχέση με την οικονομική κατάσταση της εταιρείας, ήταν ψευδείς και κανένα ποσό και/ή κανένα από τα παρουσιαζόμενα από τον Καθ’ ου η αίτηση ποσά οφείλετο στον επενδυτή της εταιρείας.

 

Επίσης, εισάχθηκαν λεπτομέρειες ψευδών παραστάσεων και/ή απάτης και/ή δόλου με τις οποίες ο Καθ’ ου η αίτηση, κατ’ ισχυρισμό έπεισε τον Αιτήτη να υπογράψει την αρχική συμφωνία αλλά και για τον τερματισμό εκ μέρους του Αιτητή των συμφωνιών και στον συμπληρωματικό τερματισμό αυτών.

 

Σε σχέση με όλα τα πιο πάνω, το Δικαστήριο έκρινε στην απόφαση του ημερομηνίας 17/04/2026 ως εξής:

 

«Εκείνο το οποίο προκύπτει από τις αιτούμενες τροποποιήσεις, είναι ότι αυτές είναι άμεσα σχετικές και συνυφασμένες με τα επίδικα θέματα. Στην ουσία η πλευρά του Αιτητή επιχειρεί να δικογραφήσει με επαρκή ευκρίνεια τους όρους των συμφωνιών και ότι, όπως έχει προκύψει από την λογιστική έρευνα που διενέργησε για την εταιρεία, αποκαλύφθηκε, κατά τη θέση του, ότι πέραν της υποχρέωσης του Καθ’ ου η αίτηση για να παράσχει Έγκυρη Επιβεβαίωσης Αποπληρωμής του χρέους της εταιρείας προς τον επενδυτή, που εν τέλει διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε τέτοιο χρέος, ο Καθ’ ου η αίτηση παραβίασε και άλλους όρους των επίδικων συμφωνιών, αναφορικά με τις παραστάσεις στις οποίες προέβηκε στον Αιτητή και ότι αυτές οι παραστάσεις ήταν ψευδείς.»

Έκρινε, περαιτέρω, ότι οι εν λόγω ισχυρισμοί δεν προσθέτουν νέα βάση αγωγής και ότι είναι συνυφασμένοι με τις αρχικές θέσεις του στο δικόγραφο του, οι οποίες αφορούν το ζήτημα της παράβασης των επίδικων συμφωνιών.

 

Η πλευρά του Εναγόμενου 1, επικαλείται τα πιο πάνω και ισχυρίζεται ότι ο λογιστικός έλεγχος στην εταιρεία κατέδειξε περαιτέρω παραβάσεις των επίδικων συμφωνιών και με επιστολή του ημερομηνίας 16/10/2024 τερμάτισε τις Συμφωνίες ή επαναβεβαίωσε τον τερματισμό τους.

 

Κρίνω ότι τα πιο πάνω και όσα ο Εναγόμενος 1 προβάλλει για να υποστηρίξει την παρούσα Αίτηση, δεν καταδεικνύουν «εύλογη αιτία» στα πλαίσια του Άρθρου 32(2) του Νόμου 14/60, έτσι ώστε να δικαιολογούν την ακύρωση των εκδοθέντων προσωρινών διαταγμάτων.

 

Τα πιο πάνω τα οποία επικαλείται η Εναγόμενος 1 αποτελούν περαιτέρω ισχυρισμούς και θέσεις του αναφορικά με την ουσία της παρούσας αγωγής. Δηλαδή, προβάλλει περαιτέρω ισχυρισμούς αναφορικά με κατ’ ισχυρισμό παραβάσεις των επίδικων συμφωνιών από τον Ενάγοντα. Ισχυρισμούς τους οποίους ο Ενάγοντας αμφισβητεί και απορρίπτει.

 

Οι εν λόγω ισχυρισμοί δεν μπορούν να αποτελούν «νέα» γεγονότα τα οποία αλλάζουν άρδην την ουσία της παρούσας διαφοράς. Ο Εναγόμενος 1 με αυτά απλώς διευρύνει την υπεράσπιση του σε σχέση με τους αρχικούς ισχυρισμούς του για παράβαση των συμφωνιών από τον Ενάγοντα, κάτι που κατά τη θέση του, δεν δικαιολογούσε την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων.

 

Ακόμα και τα γεγονότα αυτά να τίθεντο ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το στάδιο εξέτασης της Αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, δεν θα μεταβάλλετο το όλο πλαίσιο της διαφοράς ή η κατάληξη του. Και τούτο, διότι κατά το στάδιο έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων δεν εξετάζεται η ουσία των εκατέρωθεν θέσεων των διαδίκων. Είναι θεσμοθετημένο και πολύ καλά γνωστό το πλαίσιο στο οποίο κινείται το Δικαστήριο επί του ζητήματος αυτού.

 

Όπως και το ίδιο το Δικαστήριο που εξέτασε το ζήτημα της γνησιότητας του εγγράφου επιβεβαίωσης πληρωμής του δανείου, ανάφερε ότι δεν ήταν το κατάλληλο στάδιο να το εξετάσει. Το ίδιο ισχύει και για τους νέους αυτούς ισχυρισμούς οι οποίοι διευρύνουν την υπεράσπιση του Εναγόμενου 1 σε σχέση με το ζήτημα της παράβασης των επίδικων Συμφωνιών.

 

Όλα τα πιο πάνω, δεν αποτελούν νέα, κοινώς παραδεχτά και αποκρυσταλλωμένα γεγονότα τα οποία εμφανίστηκαν μετέπειτα της έκδοσης των προσωρινών διαταγμάτων. Αποτελούν επιπρόσθετους ισχυρισμούς των Εναγόμενου 1, για να δικαιολογήσει τη μη πληρωμή του υπόλοιπου τιμήματος, το γεγονός ότι είναι ο Ενάγοντας που παραβίασε τις επίδικες Συμφωνίες και ότι ένεκα αυτών έχει υποστεί ζημιές και αξιώνει αποζημιώσεις.

 

Τούτα, όμως, θα κριθούν κατά το στάδιο της δίκης και δεν είναι γεγονότα τα οποία θα μπορούσαν ή μπορούν να επηρεάσουν τα προσωρινά διατάγματα, χωρίς να κρίνεται ορθό στο στάδιο αυτό να υπεισέλθω στη βασιμότητα ή μη των εν λόγω ισχυρισμών.

 

Πέραν και ανεξάρτητα των πιο πάνω και εξετάζοντας με λεπτομέρεια τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου 1, οι οποίοι προστέθηκαν στο δικόγραφο του, προκύπτει ότι πλείστοι εξ’ αυτών ήταν γνωστοί σε αυτόν και με εύλογη επιμέλεια θα μπορούσαν να εντοπιστούν και να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το στάδιο εκδίκασης της Αίτησης για την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων. Συγκεκριμένα, η περαιτέρω αναφορά του Εναγόμενου 1 στους όρους των επίδικων συμφωνιών, σαφώς και ήταν γνωστή στον Εναγόμενο 1, το ίδιο και οι κατ’ ισχυρισμό γραπτές παραστάσεις του Ενάγοντα σε αυτόν.

 

Επίσης, οι ισχυρισμοί του Εναγόμενου 1 ότι ο Ενάγοντας δεν επέτρεψε ή δεν παρείχε πλήρεις πληροφορίες σχετικά με τη λειτουργία της εταιρείας, προκειμένου να θέσει τον Εναγόμενο 1 σε θέση να λειτουργήσει κανονικά τη λειτουργία της εταιρείας και/ή δεν παρείχε στον Εναγόμενο 1 πρόσβαση στους τραπεζικούς λογαριασμούς της εταιρείας προκαλώντας ζημιά και/ή βλάβη στον Εναγόμενο 1 και/ή την εταιρεία και ότι εκβίαζε τον Εναγόμενο 1 με σκοπό τη λήψη περαιτέρω κεφαλαίων και συνεπεία τούτου ο Εναγόμενος 1 και/ή η εταιρεία να υφίστανται ζημιά, ήταν γνωστοί στον Εναγόμενο 1 κατά την εξέταση της Αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων και θα μπορούσαν να είχαν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου.

 

Οι πιο πάνω ισχυρισμοί και όλες οι συναφείς λεπτομέρειες τους, ήταν γνωστοί στον Εναγόμενο 1 και όφειλε να τους είχε θέσει ενώπιον του Δικαστηρίου ευθύς εξ’ αρχής. Δεν μπορεί, λοιπόν, να γίνεται λόγος για νέα γεγονότα.

 

Όσον αφορά τους ισχυρισμούς αναφορικά με την οικονομική κατάσταση της εταιρείας, αυτή, σύμφωνα με τον Εναγόμενο 1 αποκαλύφθηκε μετά από λογιστική έρευνα που έλαβε χώρα μεταξύ Ιουλίου – Σεπτεμβρίου του 2024 και με αυτή αποκαλύφθηκαν οι περαιτέρω, κατ’ ισχυρισμό, παραβάσεις του Ενάγοντα των επίδικων Συμφωνιών και των παραστάσεων στις οποίες προέβηκε στον Ενάγοντα.

 

Ακόμα και να γίνει αποδεχτό ότι οι ισχυρισμοί αυτοί, δεν μπορούσαν να εντοπιστούν και να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου κατά το στάδιο εξέτασης της Αίτησης για έκδοση προσωρινών διαταγμάτων, αυτοί, πρώτον, αποτελούν τις θέσεις και εκδοχή του Εναγόμενοι 1 επί της ουσίας της απαίτησης και δεύτερο δεν μεταβάλλουν άρδειν την όλη υπόθεση.

 

Απλώς με αυτούς διευρύνονται οι ισχυρισμοί του Εναγόμενου αναφορικά με τις κατ’ ισχυρισμό παραβάσεις από τον Ενάγοντα των επίδικων Συμφωνιών. Η ουσία της εκδοχής του Ενάγοντα παραμένει αναλλοίωτη και με τους νέους ισχυρισμούς επιχειρείται να καταδειχθεί η παράβαση των Συμφωνιών από τον Ενάγοντα, ο εκ νέου τερματισμός αυτών στις 16/10/2024 και η υποστήριξη ότι ο Εναγόμενος 1 και/ή η εταιρεία έχει υποστεί ζημιές.

 

Η θέση του Εναγομένου 1 ότι με τα πιο πάνω αποδεικνύεται ότι ο Ενάγοντας ψευδώς παρέστησε ότι ήταν σε πλήρη συμμόρφωση με τους όρους των Συμφωνιών και ότι αυτός παραβίασε τα συμφωνηθέντα και τερματίστηκε εκ νέου η Συμφωνία, δεν μπορεί να αποτελούν νέα γεγονότα τα οποία μεταβάλλουν άρδην την όλη υπόθεση. Αποτελούν, νέους ή επιπρόσθετους ισχυρισμούς του Εναγομένου 1, οι οποίοι αμφισβητούνται από τον Ενάγοντα. Οι εν λόγω ισχυρισμοί άπτονται της ουσίας της υπόθεσης που δεν είναι το στάδιο της έκδοσης προσωρινών διαταγμάτων κατάλληλο για να αποφασιστούν, όπως αναφέρθηκε και ανωτέρω.   

Κατά συνέπεια, η κατάληξη είναι ότι δεν έχει καταδειχθεί ουσιαστική διαφοροποίηση των περιστάσεων από την ημέρα έκδοσης των επίδικων διαταγμάτων η οποία να μπορούσε να λεχθεί ότι αποτελεί εύλογη αιτία εν τη έννοια του Άρθρου 32(2) του Νόμου 14/60 η οποία να δικαιολογούσε την ακύρωση των εκδοθέντων διαταγμάτων.

 

Επιπρόσθετα και/ή διαζευκτικά θα πρέπει να λεχθεί ότι η παρούσα Αίτηση, υποβάλλεται και καθυστερημένα, έχοντας υπόψη το χρόνο που κατ’ ισχυρισμό περιήλθαν σε γνώση του Εναγόμενου 1, τα κατ’ ισχυρισμό «νέα» γεγονότα. Η οικονομική έκθεση ετοιμάστηκε, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του Εναγόμενου 1, περί τον Σεπτέμβριο – Οκτώβριο του 2024 και η παρούσα Αίτηση καταχωρήθηκε στις 15/01/2026, δηλαδή πέραν του ενός χρόνου μετά.

 

Εν τω μεταξύ, θα πρέπει να αναφερθεί ότι στο μεσοδιάστημα, λήφθηκαν διάφορα άλλα διαδικαστικά μέτρα εκ μέρους του Εναγόμενου 1. Συγκεκριμένα, στις 13/12/2024 καταχώρησε την πιο πάνω αναφερόμενη Αίτηση τροποποίησης, για να προσθέσει τους πιο πάνω ισχυρισμούς. Την ίδια ημέρα καταχώρησε Αίτηση για αναστολή εκτέλεσης των προσωρινών διαταγμάτων μέχρι εκδίκασης της έφεσης σε αυτά, η οποία αποσύρθηκε. Στις 16/12/2024 καταχώρησε Αίτηση παράτασης του χρόνου καταχώρισης ειδοποίησης εφεσείοντα, η οποία αποσύρθηκε. Ακολούθησε η καταχώριση της Αίτησης ημερομηνίας 03/02/2025 για αναστολή εκτέλεσης των προσωρινών διαταγμάτων μέχρι την εκδίκαση της Αίτησης για παράταση του χρόνου καταχώρισης ειδοποίησης εφεσείοντα και της εκδίκασης της έφεσης, η οποία αποσύρθηκε.

 

Περαιτέρω, θα πρέπει να αναφερθεί ότι στις 28/02/2025 καταχωρήθηκε από τον Ενάγοντα η 1η Αίτηση παρακοής του διατάγματος καθότι κατ’ ισχυρισμό ο Εναγόμενος 1 δεν είχε καταχωρήσει ένορκη δήλωση αποκάλυψης. Στις 20/03/2025 ο Εναγόμενος 1 καταχώρησε Αίτηση για διαγραφή της Αίτησης παρακοής. Εν τέλει η Αίτηση παρακοής αποσύρθηκε αφού είχε καταχωρηθεί ένορκη δήλωση αποκάλυψης, το ίδιο και η Αίτηση ημερομηνίας 20/03/2025 του Εναγόμενου 1.

 

Στις 30/10/2025 ακολούθησε 2η Αίτηση παρακοής από τον Ενάγοντα για κατ’ ισχυρισμό παρακοή του διατάγματος μη αποξένωσης περιουσίας από τον Εναγόμενο 1. Στις 17/02/2026 καταχωρήθηκε Αίτηση για απαλλαγή από κυρώσεις, η οποία αφορούσε το προσωρινό διάταγμα μη αποξένωσης, η οποία αποσύρθηκε. Στις 04/05/2026 καταχωρήθηκε Αίτηση διαγραφής της Αίτησης παρακοής ημερομηνίας 30/10/2025, η οποία απορρίφθηκε από το Δικαστήριο κατά το στάδιο της ΑΔΟ, ως καταχρηστική και προδήλως αβάσιμη.

 

Επανερχόμενος στο ζήτημα του χρόνου καταχώρισης της υπό κρίση Αίτησης, είναι εμφανές από την πιο πάνω δικονομική συμπεριφορά του Εναγόμενου 1 ότι αυτός μπορούσε και είχε την ευκαιρία να δράσει άμεσα και να καταχωρήσει την υπό κρίση Αίτηση και όχι να το πράξει μετά από ένα χρόνο και τρεις περίπου μήνες μετά την έκδοση των προσωρινών διαταγμάτων (βλ. Gerardo Moreno De La Hija v. Christopher Frank Caradini Lee [2017] EWHC 634 (Ch) Τα δε «νέα γεγονότα» τα οποία επικαλείται ήταν γνωστά σε αυτόν από τον Οκτώβριο του 2024.

 

Έχοντας υπόψη μου όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η Αίτηση δεν μπορεί να έχει επιτυχή κατάληξη και παρέλκει η εξέταση των υπόλοιπων λόγων ένστασης. Κατά συνέπεια, η Αίτηση απορρίπτεται.

 

Τα έξοδα της παρούσας Αίτησης, επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα – Καθ’ ου η Αίτηση και εναντίον του Εναγόμενου 1 – Αιτητή. Με ένα συνοπτικό υπολογισμό, αυτά ανέρχονται στο ποσό των €3,619 πλέον Φ.Π.Α. πλέον €3 ως πραγματικά έξοδα.

 

 

                                               

                                                                                    (Υπ.)…………………………………

                                                                                                Χρ. Χριστοδούλου, Π.Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής

  

 

 

Civil/Other Actions/Interim

Αναφορά: Αίτηση ακύρωσης προσωρινού διατάγματος.

 


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο