ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
Αρ. Γενικής Αίτησης: 69/23
Αναφορικά με τον Περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμο, Κεφ.62
και
Αναφορικά με τον εξ αποφάσεως χρεώστη στην αγωγή με αριθμό 210/2017
και
Αναφορικά με την μεταβίβαση δυνάμει δωρεάς στην μητέρα του Γεωργία Ανδρέα Πάρη
και
Aναφορικά με την αίτηση του Alexey Porkhun, μόνιμος κάτοικος Ρωσίας με αρ. Πολιτικής Ταυτότητας XX
Ενάγοντα
και
1. Σταύρος Πάρη, από την Έμπα – Πάφος
2. Γεωργία Ανδρέα Πάρη, από την Χλώρακα – Πάφος
Εναγομένων
Και ως τροποποιήθηκε δυνάμει Διατάγματος Δικαστηρίου ημερ. 8.7.2024
Αναφορικά με τον Περί Δόλιων Μεταβιβάσεων (Ακύρωση) Νόμο, Κεφ.62
και
Αναφορικά με τον εξ αποφάσεως χρεώστη στην αγωγή με αριθμό 210/2017
και
Αναφορικά με την μεταβίβαση δυνάμει δωρεάς στην μητέρα του Γεωργία Ανδρέα
Πάρη
και
Aναφορικά με την αίτηση του Alexey Porkhun, μόνιμος κάτοικος Ρωσίας με αρ.
Πολιτικής Ταυτότητας XX
Ενάγοντας
και
1. Σταύρος Πάρη, από την Έμπα – Πάφος
2. Γεωργία Ανδρέα Πάρη, από την Χλώρακα – Πάφος
3. Γιώργος Πάρη, μέσω των φυσικών γονέων και κηδεμόνων του Σταύρου Πάρη και Νίνας Δημήτρη Νινη, από την Έμπα – Πάφος
4. Παρασκευή Πάρη, μέσω των φυσικών γονέων και κηδεμόνων της Σταύρου Πάρη και Νίνας Δημήτρη Νινη, από την Έμπα – Πάφος
Εναγομένων
-------------------------
Ημερομηνία: 23 Δεκεμβρίου, 2025
Εμφανίσεις:
Για αιτητές: Επαμεινώνδας Κορακίδης ΔΕΠΕ
Για καθ' ου η αίτηση: Πολύκαρπος Φιλίππου & Συνεργάτες ΔΕΠΕ
ΑΠΟΦΑΣΗ
Στις 27.6.25, το Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση με την οποία έκρινε ως καταδολιευτική την μεταβίβαση η οποία έγινε στις 15.6.15 δυνάμει δωρεάς της περιουσίας του αιτητή 1, ήτοι του 1/4 μεριδίου επί του τεμαχίου με αριθμό εγγραφής 2/153, Τμήμα 2, Φύλλο/Σχέδιο 45/50E2, τεμάχιο 153, προς την μητέρα του αιτήτρια 2, διέταξε την εγγραφή του ως άνω ακινήτου επ’ ονόματι του αιτητή 1 με ταυτόχρονη εγγραφή του εξ αποφάσεως χρέους δυνάμει απόφασης στην αγωγή 210/17 Ε.Δ. Πάφου ως επιβάρυνση καθώς επίσης διατάχθηκε ο αρμόδιος λειτουργός του Τμήματος Κτηματολογίου και Χωρομετρίας όπως προβεί σε κάθε αναγκαία διόρθωση του Κτηματολογικού αρχείου και η πώληση του ακινήτου δια δημόσιου πλειστηριασμού προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους.
Με την υπό κρίση αίτηση οι αιτητές αιτούνται την αναστολή εκτέλεσης της απόφασης ημερομηνίας 27.6.25 μέχρι εκδίκασης της έφεσης η οποία καταχωρήθηκε από τους καθ’ ων η αίτηση στην κυρίως αίτηση, υπό τους όρους τους οποίους θα επιβάλει το Δικαστήριο.
Η αίτηση στηρίζεται στη Διαταγή 35 και 48 των Θεσμών Πολιτικής Δικονομίας, στους Κανονισμούς Πολιτικής Δικονομίας του 2023, Μέρος 41, Κανονισμός 41.7 και Μέρος 47 Κανονισμός 47.1(12)(13).
Ως προς τα γεγονότα η αίτηση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της Γεωργίας Ανδρέα Πάρη, αιτήτριας 2 στην παρούσα αίτηση και καθ’ ης η αίτηση 2 στην κυρίως αίτηση. Σύμφωνα με την αιτήτρια, στις 27.6.25 εκδόθηκε απόφαση από το Δικαστήριο με την οποία διατάχθηκε η ακύρωση της μεταβίβασης του ¼ μεριδίου του ακινήτου με αριθμό εγγραφής 2/153, τεμάχιο 153, η οποία είχε γίνει κατά την 15.6.15 από τον καθ’ ου η αίτηση 1 στην κυρίως αίτηση στην ίδια και την επανεγγραφή του στον ίδιο, καθώς και την επιβάρυνση του με την εγγραφή της δικαστικής απόφασης ημερομηνίας 19.11.19. Κατά την 21.7.25, οι καθ’ ων η αίτηση καταχώρησαν έφεση εναντίον της ως άνω απόφασης. Σύμφωνα με την αιτήτρια η εκτέλεση της απόφασης θα πρέπει να ανασταλεί καθότι η ίδια της από το 1997 ήταν η εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια του ½ μεριδίου του ως άνω ακινήτου για το οποίο με τον ιδιοκτήτη του άλλου ½ μεριδίου, αδελφό της, είχαν συνάψει συμφωνία διανομής και η ίδια της έλαβε την κατοχή του νότιου μέρους, ενώ ο αδελφός της του βόρειου, όπως φαίνεται στην δορυφορική φωτογραφία, τεκμήριο Β. Στο δικό της μέρος του τεμαχίου, ανήγειρε με τον σύζυγο της θερμοκήπιο στο οποίο ασκούν την επιχείρηση από την οποία προέρχονται τα εισοδήματα τους. Κατά το 2006 μεταβίβασε το ¼ μερίδιο του ακινήτου της στο γιο της, καθ’ ου η αίτηση 1, για να ανεγείρει την κατοικία του με την τότε σύζυγο του με την οποία χώρισε αργότερα. Η εν λόγω κατοικία ανεγέρθηκε στο 1/8 μέρος του όλου τεμαχίου ενώ η ίδια της με τον σύζυγο της εξακολουθούν να κατέχουν το υπόλοιπο μέρος. Κατά το 2015 αφού με τον σύζυγο της αποπλήρωσαν τα χρέη του καθ’ ου η αίτηση 1, ύψους περίπου €681.000, ζήτησε πίσω το ¼ μερίδιο που του είχε δωρίσει, όπως και έγινε. Κατά τον Ιανουάριο του 2024, στα πλαίσια υπόθεσης προς επίλυση περιουσιακών διαφορών την οποία κίνησε η πρώην σύζυγος του καθ’ ου η αίτηση 1 εναντίον του, συμφωνήθηκε και εκδόθηκε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο η ίδια της μεταβίβασε το ½ μερίδιο της επί του ακινήτου στα εγγόνια της ανά ¼, καθ’ ων η αίτηση 3 και 4, με δικαίωμα επικαρπίας μέχρι 19.11.2036 επί του μεριδίου της Παρασκευής Πάρη και με δικαίωμα επικαρπίας του καθ’ ου η αίτηση 1 και της ίδιας εφ’ όρου ζωής επί του μεριδίου του Γεώργιου Πάρη. Υποστηρίζει ότι η ίδια της πάντοτε είχε την κατοχή του θερμοκηπίου στο οποίο συνεχίζει να εργάζεται ακόμα και όταν είχε μεταβιβάσει το ¼ μερίδιο στον καθ’ ου η αίτηση 1. Με την εκτέλεση της απόφασης το ακίνητο θα επανεγγραφεί στον καθ’ ου η αίτηση 1 και θα πουληθεί με πλειστηριασμό και θα είναι καταλυτική για τον καθ’ ου η αίτηση 1 και την πρώην σύζυγο του εφόσον η επίλυση των περιουσιακών διαφορών τους θα ματαιωθεί. Συνεπώς, εάν δεν ανασταλεί η εκτέλεση της απόφασης μέχρι εκδίκασης της έφεσης, το αντικείμενο της θα απωλεσθεί και θα δημιουργηθούν δεδομένα μη αναστρέψιμα. Είναι όπως είπε, έτοιμοι να συμμορφωθούν με οποιοδήποτε όρο επιβάλει το Δικαστήριο σε περίπτωση έκδοσης του αιτούμενου διατάγματος.
Ο καθ’ ου η αίτηση, αιτητής στην κυρίως αίτηση, καταχώρησε ένταση με την οποία υποστηρίζει ότι η αίτηση προωθείται καταχρηστικά και με σκοπό την παρακώλυση της διαδικασίας εκτέλεσης, το πραγματικό και νομικό υπόβαθρο της αίτησης δεν δικαιολογεί την παραχώρηση της αιτούμενης θεραπείας και δεν θα πρέπει ο επιτυχών διάδικος να στερηθεί τους καρπούς της απόφασης η οποία εκδόθηκε υπέρ του, η αίτηση και η ένορκη δήλωση είναι παράτυπη και/ή αντικανονική και/ή στηρίζεται επί ελλιπούς και/ή ανεπαρκούς νομικής βάσης, τυχόν έκδοση του διατάγματος αναστολής θα παραβιάσει συνταγματικά δικαιώματά του καθ’ ου η αίτηση επιφέροντας αδικία ενώ οι αιτητές δεν θα υποστούν ανεπανόρθωτη ζημιά και δεν συντρέχουν εξαιρετικές περιστάσεις και οι προϋποθέσεις για την έκδοση του διατάγματος.
Η ένσταση υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της κας Σ. Καφετζιή στην οποία αναφέρει το ιστορικό της διαφοράς των δύο πλευρών, η οποία αφορά δανεισμό της εταιρείας S. Paris Motors & Accessories Ltd από τον αιτητή στην κυρίως αίτηση. Ακολούθησε η καταχώρηση ποινικών υποθέσεων σε σχέση με επιταγές οι οποίες εκδοθήκαν χωρίς αντίκρισμα και δοθήκαν έναντι του δανείου, καθώς επίσης στην Αγωγή 210/2017 εκδόθηκε απόφαση εναντίον της ως άνω εταιρείας και του διευθυντή της, αιτητή 1, για πληρωμή του δανείου με αναστολή εκτέλεσης της απόφασης νοουμένου ότι θα πληρωνόταν το ποσό των €2.500 μηνιαίως. Δεν υπήρξε οποιαδήποτε συμμόρφωση με την ως άνω απόφαση και διαπιστώθηκε στην πορεία ότι ο καθ’ ου η αίτηση 1 στην κυρίως αίτηση είχε μεταβιβάσει την περιουσία του, όπου και κρίθηκε από το Δικαστήριο στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας ότι η μεταβίβαση ήταν καταδολιευτική. Σύμφωνα με την ενόρκως δηλούσα, ο αιτητής στην κυρίως αίτηση, εάν η απόφαση του Δικαστηρίου ανασταλεί, θα αποστερηθεί τους καρπούς της επιτυχίας του, εφόσον μετά από πολύχρονες διαδικασίες ακόμα να λάβει το ποσό το οποίο του οφείλεται ενώ με την απόφαση του Δικαστηρίου θα μπορέσει να εκτελέσει την απόφαση η οποία εκ συμφώνου δηλώθηκε υπέρ του.
Πιο πάνω κατέγραψα συνοπτικά τα όσα η κάθε πλευρά παρέθεσε με την μαρτυρία την οποία παρουσίασε στο Δικαστήριο. Κατά την ακρόαση της αίτησης, κατατέθηκαν γραπτές αγορεύσεις με τις οποίες η κάθε πλευρά υποστήριξε τις θέσεις της. Έλαβα υπόψη μου το σύνολο των όσων έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου και όπου κριθεί αναγκαίο θα γίνεται ειδική αναφορά.
Αίτημα ως το υπό κρίση, εξετάζεται σύμφωνα με τις πρόνοιες του Κανονισμού 47.1(11) των Κανονισμών Πολιτικής Δικονομίας του 2023, εφόσον η υπό κρίση αίτηση αφορά ένα ξεχωριστό διάβημα ανεξάρτητο από την κρίση της ουσίας της αίτησης η οποία διέπετο από τους παλαιούς Θεσμούς Πολιτικής Δικονομίας. Σχετική επίσης είναι η υπόθεση NICOS G SIAKOLAS ENTERPRISES LIMITED v. ΧΡΙΣΤΑΚΗ ΧΡΙΣΤΟΦΗ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ. E172/2022, 26/9/2023, ECLI:CY:AD:2023:D250, στην οποία αν και η αίτηση είχε καταχωρηθεί ενώπιον του Εφετείου προτού οι νέοι Κανονισμοί τεθούν σε εφαρμογή, η αίτηση για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης, εξετάστηκε υπό το πλαίσιο των Νέων Κανονισμών.
Όπως αναφέρθηκε στην ως άνω απόφαση, NICOS G SIAKOLAS ENTERPRISES LIMITED (βλ. ανωτέρω), ως προς τον τρόπο εξέτασης τέτοιου αιτήματος με βάση τους Νέους Κανονισμούς:
«Συγκρίνοντας το λεκτικό αυτό με το λεκτικό της παλαιάς Δ.35 Θ.18 προκύπτει ότι είναι πανομοιότυπο με το πρώτο της μέρος, γεγονός που οδηγεί στο ότι καθοδήγηση μπορεί να αντληθεί από την μέχρι σήμερα Νομολογία επί του επίδικου ζητήματος. Το δε Δικαστήριο θα λάβει υπόψη του κατά την άσκηση της διακριτικής του ευχέρειας και τις αρχές που καθορίζονται στο Μέρος 1 των Νέων Κανονισμών και ειδικότερα τον πρωταρχικό σκοπό, ήτοι τον χειρισμό της υπόθεσης κατά τρόπο δίκαιο και με αναλογικό κόστος.»
Είναι σημαντικό να λεχθεί ότι η Έφεση από μόνη της δεν αναστέλλει την εκτέλεση μίας απόφασης. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων (1991) 1 Α.Α.Δ.1147:
«Η Έφεση δεν αναστέλλει το δικαίωμα εκτέλεσης ούτε μειώνει το κύρος της πρωτόδικης απόφασης. Η αναστολή μπορεί να εγκριθεί στο πλαίσιο της διακριτικής ευχέρειας που παρέχεται στο δικαστήριο από τη Δ.35 θ.18. Η διασφάλιση του τελεσφόρου της πρωτόδικης απόφασης, αφενός, και της αποτελεσματικότητας του δικαιώματος για άσκηση Έφεσης, αφετέρου, συνιστούν τους κατεξοχή παράγοντες που επενεργούν στην άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Η εξισορρόπηση των συγκρουόμενων δικαιωμάτων επιβάλλει τη στάθμιση κάθε γεγονότος που σχετίζεται τόσο με τις επιπτώσεις της αναστολής, όσο και τη ζωτικότητα του δικαιώματος για την άσκηση Έφεσης.»
Όπως τονίστηκε και στην υπόθεση ABP Holdings Ltd και άλλοι ν. Ανδρέα Κιταλίδη και άλλων (Αρ.1) (1994) 1 ΑΑΔ 287, η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου ασκείται έχοντας υπόψη ότι, (α) ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να αποστερείται, χωρίς ουσιαστικό λόγο, τους καρπούς της επιτυχίας του, και, (β) το ένδικο μέσο της έφεσης, που ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να χάνει την αποτελεσματικότητα του.
Για να εγκριθεί το αίτημα αναστολής εκτέλεσης απόφασης θα πρέπει να καταδειχθεί ότι υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις, οι οποίες να το δικαιολογούν και θα πρέπει περαιτέρω οι αιτητές να καταδείξουν ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης θα τους προκαλέσει ανεπανόρθωτη βλάβη (βλ. Χ"Ευαγγέλου ν. Dorami Marine Ltd κ.ά. (1991) 1 ΑΑΔ 172).
Όπως επίσης λέχθηκε στην υπόθεση Χ’’Ευαγγέλου (βλ. ανωτέρω):
«Η αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης βρίσκεται στη διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου, η οποία ασκείται με βάση δύο αρχές:-
1. Ο διάδικος ο οποίος επιτυγχάνει δεν πρέπει να στερείται, χωρίς εξαιρετικό λόγο, του καρπού της επιτυχίας του.
2. Το ένδικο μέσο της έφεσης, το οποίο ασκείται δικαιωματικά, δεν πρέπει να αποστερείται της αποτελεσματικότητάς του.
(Βλ., μεταξύ άλλων, Gruno v. Ship "Algazera" (1980) 1 C.L.R. 595· Essex Overseas v. Legent Shipping (1981) 1 C.L.R. 263· Phoenix v. ΑΙ Khalaf Exhibition (1981) 1 C.L.R. 673· Mavrochanna and Another v. Michael (1984) 1 C.L.R. 760· Aristidou v. Aristidou (1985) 1 C.L.R. 649· Παναγιώτα Νεοφύτου v. Χρυσάνθης Δημητρίου, (1989) 1 Α.Α.Δ. (Ε) 592).
Μόνο η ύπαρξη εξαιρετικών περιστάσεων είναι δυνατό να κλίνει την πλάστιγγα υπέρ της δεύτερης αρχής, σε βάρος της πρώτης.»
Σύμφωνα επίσης με τη νομολογία, ο παράγοντας για την προοπτική επιτυχίας της έφεσης δεν είναι καθοριστικός αλλά οριακής σημασίας. Για να εγκριθεί αίτημα αναστολής θα πρέπει συνεπώς και σύμφωνα με τα πιο πάνω, να καταδειχθούν εξαιρετικές περιστάσεις οι οποίες να το δικαιολογούν, καθώς επίσης, ο αιτητής θα πρέπει να καταδείξει ότι τυχόν απόρριψη της αίτησης θα του επιφέρει ανεπανόρθωτη βλάβη "irreparable mischief may be done by refusing it" (βλ. Chester v. Powell, 1 T.L.R. 390, Aristidou v. Aristidou (1985) 1 C.L.R. 649 και Θεοφάνους κ.ά. Γεωργίου κ.ά. Π.Ε. 251/14 ημερ. 19.2.2016).
Στην προκειμένη περίπτωση, οι αιτητές επικαλούνται ουσιαστικά ότι με την εφαρμογή του διατάγματος του Δικαστηρίου, θα επηρεαστούν τα δικαιώματα κατοχής επί του ακινήτου, τα οποία διατηρεί η μητέρα του αιτητή 1, εφόσον η ίδια της είχε πάντοτε την κατοχή του θερμοκηπίου το οποίο ανεγέρθηκε σε μέρος του τεμαχίου, στο οποίο εργάζεται με τον σύζυγο της και το οποίο υφίσταται στο ¼ μερίδιο του τεμαχίου το οποίο μεταβίβασε αρχικά στον αιτητή 1, διατηρώντας όμως την κατοχή ολόκληρου του χώρου του θερμοκηπίου, ενώ η κατοικία η οποία ανεγέρθηκε από τον αιτητή 1 και την πρώην σύζυγο του περιορίστηκε στον χώρο πέραν του θερμοκηπίου. Η εκτέλεση δε της απόφασης θα είναι καταλυτική για τον ανήλικο ο οποίος θα απωλέσει το ¼ μερίδιο που έχει, για την αιτήτρια 2 γιατί θα απωλέσει το δικαίωμα επικαρπίας επί του ¼ μεριδίου το οποίο θα επανεγγραφεί στο όνομα του αιτητή 1, καθώς επίσης θα επηρεαστεί η συμφωνία επίλυσης των περιουσιακών διαφορών του αιτητή 1 με την πρώην σύζυγο του.
Ουσιαστικά ο λόγος για τον οποίο επιζητείται η αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος είναι η διαφύλαξη των δικαιωμάτων τα οποία οι αιτητές κατέχουν επί του επίδικου ακινήτου και τα οποία ενδεχομένως να απωλέσουν σε περίπτωση πώλησης του ακινήτου από τον καθ’ ου η αίτηση προς ικανοποίηση του εξ αποφάσεως χρέους, νοουμένου βεβαίως ότι προηγηθεί η επιβάρυνση της περιουσίας δια της εγγραφής memo, όπως διατάχθηκε μεν από το Δικαστήριο αλλά εναπόκειται στον καθ’ ου η αίτηση για να το πράξει.
Κρίνεται επίσης σημαντική παράμετρος στην προκειμένη περίπτωση, το γεγονός ότι το διάταγμα το οποίο εκδόθηκε για επανεγγραφή του ακινήτου εις το όνομα του αιτητή 1, είναι αποτέλεσμα ενεργειών του καθ’ ου η αίτηση προς εκτέλεση της απόφασης η οποία δηλώθηκε εκ συμφώνου στα πλαίσια της αγωγής 210/17 την οποία αποδέχθηκε ο αιτητής 1 εναντίον του και η οποία μάλιστα, προέβλεπε αναστολή εκτέλεσης μέχρι την 1.2.20 υπό τον όρο ότι ο αιτητής 1 πλήρωνε στον καθ’ ου η αίτηση το ποσό των €2.500 μηνιαίως. Παρ’ όλα αυτά, το εξ αποφάσεως χρέος παρέμεινε ανεξόφλητο χωρίς ο αιτητής 1 να έχει συμμορφωθεί με την ως άνω απόφαση και τους όρους αναστολής εκτέλεσης όπως επίσης δεν παρέθεσε την όποια εξήγηση γιατί δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του είχε δοθεί για να συμμορφωθεί με την απόφαση του Δικαστηρίου στο πλαίσιο των όρων αναστολής που του είχαν παρασχεθεί.
Σχετική με την υπό κρίση περίπτωση είναι η υπόθεση Μ. ΜΑΡΚΟΥ κ.α. v. ΤΡΑΠΕΖΑ ΚΥΠΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΛΤΔ, Πολιτική Έφεση Αρ. E50/2019, Ε51/2019 και Ε52/2019, 21/12/2020, ECLI:CY:AD:2020:A444, η οποία επίσης αφορούσε αίτημα για αναστολή εκτέλεσης διατάγματος ακύρωσης καταδολιευτικής μεταβίβασης
«Eίναι σημαντικό να λεχθεί ότι το αρχικό εξ αποφάσεως χρέος παραμένει ανικανοποίητο. Το πρωτόδικο Δικαστήριο στην απόφαση του ημερ. 9.1.2019 κατέληξε στο ότι οι εφεσείοντες/αιτητές προσπάθησαν με δόλιο τρόπο να παρεμποδίσουν τους εφεσίβλητους-καθ΄ων η αίτηση από το να εισπράξουν το λαβείν τους με δόλιες μεταβιβάσεις - αντικείμενο των αιτήσεων, η απόφαση επί των οποίων εφεσιβάλλεται. Δυνάμει της εκκαλούμενης απόφαση ημερ. 9.1.2019 τα επίδικα ακίνητα επανεγγράφονται επ΄ονόματι των αρχικών ιδιοκτητών. Η δικαστική απόφαση θα εγγραφεί επί των ακινήτων. Αυτό σημαίνει πως οι εφεσίβλητοι - καθ΄ων η αίτηση θα έχουν δικαίωμα να προωθήσουν διαδικασία έκδοσης εντάλματος ακινήτου. Η διαδικασία όμως αυτή λαμβάνει χώρα με καταχώρηση σχετικής αίτησης.[1] (Βλ. άρθρα 53-62 του περί Πολιτικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ.6).
Προκύπτει πως σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης, οπότε και θα παραμερίζονται τα διατάγματα που περιέχονται στην εκκαλούμενη απόφαση 9.1.2019, αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα η ακίνητη ιδιοκτησία να επανεγγραφεί από το όνομα των παιδιών στους γονείς οι οποίοι ήσαν οι αρχικοί ιδιοκτήτες πριν τη δόλια, σύμφωνα με το πρωτόδικο εύρημα, μεταβίβαση.
Στην προσπάθεια εξισορρόπησης των αντίθετων παραγόντων που έχουν εκτεθεί πιο πάνω δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τη θέση των καθ΄ων η αίτηση πως, αν εδίδετο αναστολή, εν τινι τρόπω θα επιτυγχάνετο μια «νομιμοποίηση» των δόλιων, ως έχουν κριθεί, μεταβιβάσεων εκκρεμούσης της έφεσης.
Από την άλλη η εγγραφή memo επί της ακίνητης περιουσίας δεν σημαίνει άνευ ετέρου αλλαγή τέτοια με βάση την οποία οι αιτητές θα υποστούν ανεπανόρθωτη βλάβη, ενόψει ειδικά της σχέσης γονέων και τέκνων που συνδέει τους εφεσείοντες μεταξύ τους και δεν αφορά τρίτα πρόσωπα.
Εξάλλου δεν πρέπει να παραβλέπεται πως το αρχικό εξ αποφάσεως χρέος παραμένει ανικανοποίητο. Και αν εξοφλείτο, δεν θα υπήρχε η ανάγκη εγγραφής memo της επίδικης ακίνητης περιουσίας.
Οι αιτητές αφού είχαν το βάρος να καταδείξουν εξαιρετικές περιστάσεις ώστε να ανακοπεί η φυσιολογική εξέλιξη εκτέλεσης μιας απόφασης απέτυχαν να το πράξουν. Ούτε έπεισαν για ανεπανόρθωτη βλάβη. Με όλο το σεβασμό ισχύει αυτό που ελέχθει στην απόφαση Κωνσταντινίδη ν. Κωμοδρόμου, πολ.εφ.283/15, 23.3.2016, ECLI:CY:AD:2016:A162: «Η τελεσιδικία εν προκειμένω έχει μιαν ιδιαίτερη βαρύτητα η οποία συναρτάται άμεσα με την ορθή απονομή της δικαιοσύνης αλλά και το κράτος δικαίου ευρύτερα».
Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση, η επανεγγραφή του ακινήτου στο όνομα του αιτητή 1, δεν σημαίνει απόλυτα ότι αυτό θα πωληθεί σε πλειστηριασμό, εφόσον μετά από την ενδεχόμενη επιβάρυνση του ακινήτου, θα ακολουθήσει άλλη διαδικασία, στα πλαίσια της οποίας ενδεχομένως να μπορούν να εξεταστούν και συνεκτιμηθούν τα όσα οι αιτητές προβάλλουν στα πλαίσια της παρούσας. Όπως άλλωστε αναφέρθηκε στην ως άνω απόφαση, δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι το αρχικό χρέος το οποίο αποδέχτηκε ο αιτητής 1 να καταβάλλει με δόσεις, παραμένει ανικανοποίητο παρά και την προβλεπόμενη αναστολή εκτέλεσης που είχε συμφωνηθεί, εάν αυτό μάλιστα εξοφλείτο ή τηρούνταν οι πληρωμές που θα ανέστελλαν την εκτέλεση της απόφασης, δεν θα υπήρχε ανάγκη για επιβάρυνση της επίδικης περιουσίας.
Συνεπώς δεν έχω ικανοποιηθεί ότι οι αιτητές έχουν καταδείξει εξαιρετικές περιστάσεις που θα επέβαλλαν την αναστολή εκτέλεσης του συνόλου της απόφασης.
Δεν παραγνωρίζω ότι το Δικαστήριο εξέδωσε επίσης το αιτητικό δ) της αίτησης, με το οποίο επιτράπηκε η πώληση του ακινήτου προς ικανοποίηση του χρέους, το Διάταγμα όμως αυτό, αν και προϋποθέτει την τήρηση της διαδικασίας που θα πρέπει να προηγηθεί για την πώληση του ακινήτου μετά την επιβάρυνση του, υφίσταται το ενδεχόμενο ο καθ’ ου η αίτηση να προχωρήσει στην διαδικασία πώλησης του ακινήτου, με αποτέλεσμα οι αιτητές να επηρεαστούν από την οριστική πώληση του, με απρόβλεπτες συνέπειες για επανάκτηση του σε περίπτωση επιτυχίας της έφεσης. Συνεπώς για το μέρος αυτό της απόφασης ήτοι αναφορικά με την έκδοση του διατάγματος υπό στοιχείο δ) της κυρίως αίτησης, δικαιολογείται η αναστολή εκτέλεσης μέχρι εκδίκασης της έφεσης.
Θα πρέπει επίσης να λεχθεί ότι από την ενώπιον μου μαρτυρία, δεν διακρίνω τεκμηριωμένο λόγο για αναστολή εκτέλεσης της απόφασης στο μέρος που αφορά την επιδίκαση εξόδων, εφόσον δεν έχουν παρατεθεί στοιχεία σε σχέση με την οικονομική κατάσταση του καθ’ ου η αίτηση που θα επέβαλλαν τέτοια διαταγή.
Τέλος, αναφορικά με τις πιθανότητες επιτυχίας της έφεσης, σημειώνω ότι οι προοπτικές επιτυχίας της είναι μεν παράγοντας σχετικός, αλλά οριακής σημασίας (βλ. Ναυτικός Όμιλος Πάφου ν. Αρχής Λιμένων Κύπρου (1991) 1 Α.Α.Δ. 1147). Στην προκείμενη περίπτωση, θεωρώ ότι δεν μπορεί με βεβαιότητα να προεξοφληθεί το αποτέλεσμα της έφεσης, έτσι ώστε ο εν λόγω παράγοντας να αποκτήσει αποφασιστική και καθοριστική σημασία.
Οι αιτητές φέρουν το βάρος να καταδείξουν εξαιρετικές περιστάσεις που θα δικαιολογούσαν την αναστολή εκτέλεσης του διατάγματος του Δικαστηρίου. Απέτυχαν όμως να το πράξουν σε σχέση με την έκδοση των διαταγμάτων α) – γ), εφόσον η κατοχή και μόνο του ακινήτου από την μητέρα του αιτητή 1, για σκοπούς διατήρησης των θερμοκηπίων τα οποία διατηρεί με τον σύζυγο της, αλλά και ο επηρεασμός της διευθέτησης στην οποία ο αιτητής 1 είχε καταλήξει με την πρώην σύζυγο του σε σχέση με την επίλυση των περιουσιακών τους διαφορών, δεν αποτελούν τέτοιες εξαιρετικές περιστάσεις που θα επέτρεπαν στο Δικαστήριο να εμποδιστεί ο καθ’ ου η αίτηση να προχωρήσει στην εκτέλεση του Διατάγματος για επανεγγραφή του ακινήτου στον αιτητή 1 και την ταυτόχρονη επιβάρυνση του, ως αποτέλεσμα χρονοβόρων διαδικασιών για να καταφέρει να εισπράξει το εξ αποφάσεως χρέος (βλ. Κωνσταντινίδη ν. Κωμοδρόμου, πολ.εφ.283/15, 23.3.2016).
Εφόσον η αίτηση έχει πετύχει μερικώς, με την αναστολή εκτέλεσης μόνο του διατάγματος που αφορά την πώληση του ακινήτου, ενώ ο καθ’ ου η αίτηση θα είναι ελεύθερος να επιβαρύνει την περιουσία αυτή με την επανεγγραφή της στο όνομα του αιτητή 1, κρίνεται ορθό και δίκαιο όπως μη επιβληθούν όροι για την αναστολή μόνο του μέρους αυτού της απόφασης, εφόσον η πώληση του ακινήτου δεν θα ήταν στον απόλυτο έλεγχο του, ενώ παραμένει ελεύθερος με την επανεγγραφή του ακινήτου στο όνομα του αιτητή 1, να επιβαρύνει το εν λόγω ακίνητο.
Ενόψει όλων των πιο πάνω, η αίτηση επιτυγχάνει μερικώς και εκδίδεται διάταγμα αναστολής εκτέλεσης του διατάγματος το οποίο εκδόθηκε και αφορά το παρακλητικό δ) της κυρίως αίτησης, μέχρι την εκδίκαση της έφεσης, ενώ για το υπόλοιπο μέρος της απόφασης, το αίτημα δεν κρίνεται δικαιολογημένο.
Τα έξοδα επιδικάζονται υπέρ του καθ’ ου η αίτηση και εναντίον των αιτητών ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
………………………………..
Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο