ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
Αρ. Αγωγής: 1255/2019
Μεταξύ:
Helen Crook
Ενάγουσα
v.
Ελλάδα Ανδρέα Σοφοκλέους
Εναγομένης
Και ως έχει τροποποιηθεί με Διάταγμα του Δικαστηρίου ημερομηνίας 25.10.21
Μεταξύ:
Helen Crook
Ενάγουσα
v.
1. Ελλάδα Ανδρέα Σοφοκλέους
2. Ανθούλη (Άθου) Σοφοκλέους
Εναγομένων
Ημερομηνία: 7 Μαΐου, 2026
Εμφανίσεις:
Για την Ενάγουσα: κα. Ν. Αριστοδήμου για Mantis & Athinodorou LLC
Για την Εναγόμενη: κος Γ. Αδαμίδης για Γεώργιος Αδαμίδης ΔΕΠΕ
Α Π Ο Φ Α Σ Η
Η ενάγουσα με την αγωγή της ισχυρίζεται ότι δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 11.3.04, αγόρασε οικόπεδο από την εναγόμενη 1 το οποίο έφερε αριθμό 2 και θα προέκυπτε από τον διαχωρισμό των τεμαχίων 74 και 79, των οποίων εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια ήταν η εναγόμενη 1. Το εν λόγω οικόπεδο κατά τον χρόνο σύναψης του πωλητηρίου εγγράφου δεν είχε ξεχωριστό τίτλο ιδιοκτησίας. Το τίμημα αγοράς του ακινήτου συμφωνήθηκε στο ποσό των ΛΚ.13.000 ήτοι €22.211, το οποίο θα καταβαλλόταν αναλόγως της εξέλιξης του διαχωρισμού και η μεταβίβαση θα γινόταν ταυτόχρονα με την έκδοση ξεχωριστού τίτλου για το οικόπεδο και την καταβολή της τελευταίας δόσης για το ποσό των €1.708,60. Το πωλητήριο έγγραφο κατατέθηκε στο Επαρχιακό Κτηματολογικό Γραφείο Πάφου και φέρει αριθμό ΠΩΕ 1969/04. Η εναγόμενη 1 αποξένωσε τα ως άνω τεμάχια και ενώ ο εναγόμενος 2 διαπραγματευόταν με την ενάγουσα, μεταβίβασε δια πληρεξουσίου στο όνομα του τα δύο ως άνω τεμάχια. Το Κτηματολόγιο αποδέχθηκε την μεταβίβαση χωρίς να ειδοποιηθεί η ενάγουσα. Αποτέλεσε επίσης όρο της συμφωνίας ότι ο διαχωρισμός των οικοπέδων θα γινόταν εντός δύο ετών από την υπογραφή της επίδικης συμφωνίας και/ή εντός ευλόγου χρόνου. Η ενάγουσα ισχυρίζεται επίσης ότι κατέβαλε πλήρως το τίμημα πώλησης παρά το γεγονός ότι δεν έχουν γίνει οι εργασίες διαχωρισμού και δεν είχε υποχρέωση καταβολής του, ενώ ο εναγόμενος 2 βεβαίωνε την ενάγουσα ως πληρεξούσιος αντιπρόσωπος της εναγόμενης 1 ότι προωθεί τις εν λόγω διαδικασίες. Το κόστος για να προβεί η ενάγουσα στην υλοποίηση των εργασιών διαχωρισμού και έκδοση ξεχωριστών τίτλων ανέρχεται στο ποσό των €125.000.
Ενόψει των ως άνω δικογραφημένων ισχυρισμών της, η ενάγουσα αξιώνει Διάταγμα ειδικής εκτέλεσης που να διατάσσει τους εναγόμενους να προβούν σε όλες τις αναγκαίες επί τόπου ενέργειες για διαχωρισμό των οικοπέδων, Διάταγμα ειδικής εκτέλεσης για την έκδοση ξεχωριστών τίτλων, ποσό €125.000 για να χρησιμοποιηθεί από την ενάγουσα για τις αναγκαίες εργασίες διαχωρισμού και έκδοσης χωριστών τίτλων, γενικές αποζημιώσεις για παράβαση της συμφωνίας και Διάταγμα που να επιτρέπει στην ενάγουσα και/ή στη δικηγόρο κα Π. Αθηνοδώρου - Μάντη να υπογράψει τα απαραίτητα έγγραφα για προώθηση και ολοκλήρωση των ως άνω διαδικασιών.
Οι εναγόμενοι καταχώρησαν υπεράσπιση με την οποία υποστηρίζουν προδικαστικά ότι το αγώγιμο δικαίωμα της ενάγουσας έχει παραγραφεί. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι η ενάγουσα πέραν του ποσού της προκαταβολής των €1.708,60, δεν πληρώθηκε άλλο ποσό. Αποτελεί επίσης θέση τους ότι ο εναγόμενος 2 ενημέρωσε την ενάγουσα για την μεταβίβαση δυνάμει δωρεάς των επίδικων ακινήτων από την εναγόμενη 1 στον εναγόμενο 2 και το Κτηματολόγιο αποδέχθηκε την μεταβίβαση καθότι ήταν νόμιμη. Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται επίσης ότι δεν είχε συμφωνηθεί ο διαχωρισμός και η έκδοση ξεχωριστών τίτλων εντός δύο ετών από την υπογραφή της συμφωνίας. Περαιτέρω, ισχυρίζονται ότι προέβηκαν σε όλες τις αναγκαίες ενέργειες για διαχωρισμό των οικοπέδων ενώ μέχρι σήμερα δεν έχουν εκδοθεί οι τίτλοι ιδιοκτησίας. Τέλος, αρνούνται ότι κλήθηκαν από την ενάγουσα για να συμμορφωθούν με τα συμφωνηθέντα.
Με την απάντηση στην υπεράσπιση, η ενάγουσα αρνείται τους ισχυρισμούς των εναγομένων και επαναλαμβάνει τους ισχυρισμούς της έκθεσης απαίτησης.
Κατά την ακρόαση της αγωγής, από πλευράς ενάγουσας παρουσιάστηκε η μαρτυρία του Πολιτικού Μηχανικού κου Κ. Μούγιαννου – ΜΕ και από πλευράς εναγομένων δεν παρουσιάστηκε οποιοσδήποτε μάρτυρας.
Ο ΜΕ κατά την μαρτυρία του ανέφερε ότι ασκεί το επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού για 43 χρόνια. Αναγνώρισε την τεχνική έκθεση ημερομηνίας 15.10.19, την οποία ετοίμασε και κατατέθηκε ως τεκμήριο 1. Σύμφωνα με την έκθεση τεκμήριο 1, ο μάρτυρας επισκέφθηκε το τεμάχιο 74 στην Καλλέπεια και αφού μελέτησε τα έγγραφα τα οποία τέθηκαν υπόψη του, διαπίστωσε ότι έχουν εκδοθεί πολεοδομικές άδειες για διαχωρισμό του τεμαχίου σε 9 οικόπεδα και χώρο πρασίνου, οι οποίες έχουν λήξει. Ο μάρτυρας στη συνέχεια καταγράφει το κόστος διαχωρισμού των οικοπέδων το οποίο εκτίμησε στο ποσό των €125.000 ως ο πίνακας τον οποίο επισυνάπτει στην έκθεση και εκτιμά το κόστος για υποσταθμό της ΑΗΚ, αν τελικά απαιτηθεί, στο ποσό των €20.000 - €25.000 το οποίο καταβάλλεται από την ΑΗΚ αφού κατασκευαστεί.
Σημειώνει επίσης στην έκθεση του ότι ακριβής εκτίμηση του κόστους για όλες τις εργασίες μπορεί να πραγματοποιηθεί μετά την έκδοση της άδειας διαχωρισμού από τον Έπαρχο Πάφου με όλους τους σχετικούς όρους και υποδείξεις. Καταγράφει επίσης ότι εκδοθήκαν πολεοδομικές άδειες για διαχωρισμό, οι οποίες έχουν λήξει. Θα πρέπει να προηγηθεί ανανέωση ή επανέκδοση των πολεοδομικών αδειών και το κόστος των εργασιών είναι αυξημένο τουλάχιστον κατά 10%, λόγω του ανάγλυφου του εδάφους.
Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ερωτήθηκε εάν επισκέφθηκε μόνο το τεμάχιο 74 ως αναφέρει στην έκθεση του, απαντώντας ότι επισκέφτηκε και τα δύο τεμάχια και όλη την γειτονιά. Ερωτηθείς κατά πόσο το κόστος των εργασιών που έχει υπολογίσει είναι το ίδιο και σήμερα, απάντησε ότι αυτό έχει αυξηθεί περίπου 15% – 20%.
Προχωρώ στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του μάρτυρα. Έχω κατ’ αρχάς ικανοποιηθεί ότι ο μάρτυρας κατέθεσε ως εμπειρογνώμονας, εφόσον σύμφωνα με την εμπειρία των 43 χρόνων στο επάγγελμα του πολιτικού μηχανικού, αλλά και την ετοιμασία άλλων τεχνικών εκθέσεων για πανομοιότυπα θέματα, ως ανέφερε κατά την αντεξέταση του, κρίνω ότι κατέχει τα απαιτούμενα προσόντα που τον καθιστούν εμπειρογνώμονα για τα ζητήματα τα οποία κλήθηκε να καταθέσει και καταγράφει στην έκθεση του τεκμήριο 1.
Ο μάρτυρας όμως, περιορίστηκε στην κατάθεση της έκθεσης του, τεκμήριο 1, χωρίς να προβεί σε οποιαδήποτε επεξήγηση του περιεχομένου της. Σύμφωνα με τη Νομολογία, η μαρτυρία εμπειρογνώμονα, σκοπό έχει να εξηγήσει και τεκμηριώσει επιστημονικά την μαρτυρία που αφορά την ειδικότητα του, παρέχοντας στο Δικαστήριο τα αναγκαία εφόδια για να ελέγξει την ορθότητα των συμπερασμάτων του. Στην προκειμένη όμως περίπτωση, ο μάρτυρας περιορίστηκε στην κατάθεση της έκθεσης του, χωρίς οποιαδήποτε επεξήγηση επιστημονική, στερώντας έτσι από το Δικαστήριο την ευχέρεια να ελέγξει τα συμπεράσματα του. Πέραν τούτου, οι υπολογισμοί του για το κόστος διαχωρισμού των οικοπέδων, φαίνεται να μην αποτελεί την ακριβή και τελική εκτίμηση, εφόσον ως αναφέρει στις σημειώσεις του τεκμηρίου 1, τέτοια ακριβής εκτίμηση μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μετά την έκδοση της άδειας διαχωρισμού από τον Έπαρχο Πάφου με όλους τους σχετικούς όρους και υποδείξεις.
Πέραν των πιο πάνω, ενώ στην έκθεση απαίτησης δικογραφείται ότι η ενάγουσα αγόρασε οικόπεδο το οποίο θα προέκυπτε από τον διαχωρισμό των τεμαχίων 74 και 79, ο μάρτυρας στην έκθεση του αναφέρθηκε μόνο στο τεμάχιο 74, το οποίο επισκέφτηκε ως καταγράφει στο τεκμήριο 1. Κατά την αντεξέταση του όμως ανέφερε κατά γενικό και αόριστο τρόπο ότι επισκέφθηκε όλη την γειτονιά, χωρίς να προσδιορίζει όμως κατά πόσο η έκθεση και εκτίμηση του αφορά τα δύο υπό διαχωρισμό επίδικα ακίνητα ή μόνο το τεμάχιο 74.
Ο μάρτυρας στην έκθεση του αναφέρει επίσης ότι έχουν εκδοθεί πολεοδομικές άδειες για διαχωρισμό του τεμαχίου σε 9 οικόπεδα και χώρο πρασίνου οι οποίες έχουν λήξει. Η θέση αυτή του μάρτυρα ως καταγράφεται στην έκθεση του δεν έχει αμφισβητηθεί κατά την αντεξέταση και καταρρίπτει την δικογραφημένη θέση των εναγομένων ότι αναμένουν την έκδοση των ξεχωριστών τίτλων. Όμως η ύπαρξη των αδειών αυτών οι οποίες έχουν λήξει, αφορούν μόνο το τεμάχιο 74, για το οποίο ο μάρτυρας ετοίμασε την έκθεση του, χωρίς να συσχετιστεί και με το τεμάχιο 79 και αυτό έχει την σημασία του, εφόσον σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης, η ενάγουσα αγόρασε ένα οικόπεδο το οποίο θα προκύψει από τον διαχωρισμό και των δύο τεμαχιών σε οικόπεδα ενώ επίσης δεν διευκρινίστηκε κατά πόσο το αγορασθέν οικόπεδο θα βρισκόταν στο τεμάχιο 74 ή 79.
Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι η έκθεση του μάρτυρα τεκμήριο 1 αλλά και η μαρτυρία του στο σύνολο της, στερείται της απαιτούμενης επιστημονικής τεκμηρίωσης και δεν γίνεται αποδεκτή εφόσον δεν μπορεί να βοηθήσει το Δικαστήριο για να ελέγξει την ορθότητα των συμπερασμάτων του και να καταλήξει στα δικά του συμπεράσματα.
Ενόψει της απόρριψης της μαρτυρίας του μοναδικού μάρτυρα της ενάγουσας και την μη προσκόμιση άλλης μαρτυρίας, το Δικαστήριο μέσω των δικογράφων και των όσων δεν αμφισβητούνται, μπορεί να καταλήξει στα ακόλουθα ευρήματα.
Η ενάγουσα δυνάμει γραπτής συμφωνίας ημερομηνίας 11.3.04, αγόρασε από την εναγόμενη 1, εγγεγραμμένη ιδιοκτήτρια των τεμαχίων 74 και 79 στην Καλλέπεια της Επαρχίας Πάφου, ένα οικόπεδο το οποίο θα προέκυπτε από τον διαχωρισμό των ως άνω τεμαχίων σε οικόπεδα. Το τίμημα αγοράς του οικοπέδου συμφωνήθηκε για το ποσό των ΛΚ. 13.000 ήτοι €22.211, πληρωτέο με δόσεις αναλόγως του σταδίου που βρισκόταν ο διαχωρισμός. Οι εναγόμενοι παραδέχονται με την υπεράσπιση τους τον τρόπο πληρωμής του τιμήματος αγοράς και κατ’ επέκταση αποτελεί κοινό έδαφος ότι η εξόφληση του τιμήματος θα γινόταν ταυτόχρονα με την μεταβίβαση του οικοπέδου και την έκδοση ξεχωριστού τίτλου. Είναι παραδεκτό ότι η ενάγουσα πλήρωσε το ποσό της προκαταβολής ύψους €1.708,60. Είναι επίσης παραδεκτό ότι η συμφωνία πώλησης κατατέθηκε στο Κτηματολόγιο στις 11.5.04 και έλαβε αριθμό ΠΩΕ1969/04. Σε κάποιο χρόνο που ακολούθησε η εναγόμενη 1 μεταβίβασε στον εναγόμενο 2 τα δύο ως άνω τεμάχια. Μέχρι σήμερα δεν έχει εκδοθεί ξεχωριστός τίτλος για το οικόπεδο το οποίο αγόρασε η ενάγουσα και αυτό δεν μεταβιβάστηκε στο όνομα της.
Αποτελεί θέση της ενάγουσας ότι με τα ως άνω παραδεκτά γεγονότα ως αυτά προκύπτουν από τα δικόγραφα, η αξίωση της μπορεί να πετύχει, εφόσον έχει αποδειχθεί ότι οι εναγόμενοι δεν συμμορφώθηκαν με την υποχρέωση τους να μεταβιβάσουν το πωληθέν ακίνητο στην ενάγουσα.
Το ζήτημα όμως δεν είναι τόσο απλό, εφόσον η ισχυριζόμενη μη συμμόρφωση των εναγομένων θα πρέπει να συσχετιστεί με τους όρους της συμφωνίας η οποία όμως δεν κατατέθηκε ως τεκμήριο στο Δικαστήριο. Η ενάγουσα ισχυρίζεται με την έκθεση απαίτησης της ότι ήταν ρητός και/ή εξυπακουόμενος όρος της συμφωνίας ότι η εναγόμενη 1 θα λάμβανε όλα τα αναγκαία μέτρα και διαβήματα για την έκδοση ξεχωριστών τίτλων εντός δύο ετών από την υπογραφή της συμφωνίας, όπως επίσης ισχυρίζεται ότι κατέβαλε ολόκληρο το τίμημα πώλησης και κατ’ επέκταση αποδίδει στους εναγόμενους παράβαση σύμβασης εφόσον δεν έχουν προβεί στα δέοντα για μεταβίβαση του ακινήτου. Από την άλλη όμως, με την υπεράσπιση τους οι εναγόμενοι, αρνούνται ότι η ενάγουσα εξόφλησε το τίμημα πώλησης, πέραν της καταβολής του ποσού της προκαταβολής καθώς επίσης ισχυρίζονται ότι προέβηκαν σε όλες τις δέουσες ενέργειες για τον διαχωρισμό ενώ μέχρι σήμερα δεν έχουν εκδοθεί οι ξεχωριστοί τίτλοι, καθώς επίσης αρνούνται ότι η μεταβίβαση θα γινόταν εντός δύο ετών.
Εφόσον συνεπώς, υφίσταται αμφισβήτηση ουσιώδους όρου της συμφωνίας που αφορά τον χρόνο των δύο ετών κατά τον οποίο θα έπρεπε να μεταβιβαστεί το ακίνητο στην ενάγουσα αλλά και κατά πόσο το τίμημα πώλησης έχει καταβληθεί ήδη, ενώ σύμφωνα με την έκθεση απαίτησης οι πληρωμές ήταν συσχετισμένες με το στάδιο που βρίσκεται ο διαχωρισμός, κρίνω ότι χωρίς την κατάθεση του πωλητηρίου εγγράφου ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τρόπο που θα μπορούσαν να εξεταστούν και να ερμηνευτούν οι όροι αυτού, το Δικαστήριο δεν μπορεί να καταλήξει ως προς τον χρόνο όπου οι εναγόμενοι όφειλαν να μεταβιβάσουν το ακίνητο στην ενάγουσα, γεγονός το οποίο καθορίζει την κρίση του Δικαστηρίου ως προς την αξίωση για ειδική εκτέλεση της συμφωνίας. Όπως επίσης ελλείψει σχετικής μαρτυρίας, το Δικαστήριο δεν μπορεί επίσης να καταλήξει κατά πόσο πληρώθηκε το τίμημα πώλησης, ως ισχυρίζεται η ενάγουσα.
Αποτελεί επίσης θέση της ενάγουσας, σύμφωνα με την τελική της αγόρευση, ότι εφόσον δεν παρουσιάστηκε μαρτυρία σε σχέση με τον χρόνο μεταβίβασης, τότε με βάση το άρθρο 46 του Περί Συμβάσεως Νόμου, μπορεί να καθοριστεί ο εύλογος χρόνος για συμμόρφωση, ο οποίος στην προκειμένη περίπτωση έχει παρέλθει. Η εν λόγω εισήγηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Για να προχωρήσει το Δικαστήριο να καθορίσει ότι οι συμβατικές υποχρεώσεις των εναγομένων θα έπρεπε να εκπληρωθούν εντός ευλόγου χρόνου και ποιος θα ήταν αυτός ο εύλογος χρόνος υπό τις περιστάσεις, θα πρέπει να έχει ενώπιον του τη συμφωνία για να διαπιστώσει κατά πόσο συμφωνήθηκε χρόνος εκπλήρωσης των όρων αυτής. Δηλαδή, η αναζήτηση και ο καθορισμός του ευλόγου χρόνου προς συμμόρφωση με την μεταβίβαση του ακινήτου, συναρτάται άμεσα με τους όρους που συμφώνησαν τα μέρη και ο εύλογος χρόνος δεν συνιστά αφηρημένη έννοια η οποία καθορίζεται όταν ο διάδικος που επιδιώκει συμμόρφωση αποτύχει να αποδείξει τον συμφωνημένο χρόνο συμμόρφωσης.
Πέραν των πιο πάνω, σύμφωνα με το δικόγραφο της έκθεσης απαίτησης, παρ. 6(ε), προκύπτει ότι η μεταβίβαση του οικοπέδου θα γινόταν με την έκδοση ξεχωριστού τίτλου του οικοπέδου με αρ. 2 το οποίο θα προέκυπτε από τον διαχωρισμό και ο ισχυρισμός αυτός δεν αμφισβητείται. Συνεπώς, ακόμα και η ενάγουσα να μπορούσε να αποδείξει ότι η μεταβίβαση θα γινόταν εντός δύο ετών, σύμφωνα με τον όρο της συμφωνίας, η μεταβίβαση ήταν ταυτόχρονα αλληλένδετη με την έκδοση του ξεχωριστού τίτλου. Σύμφωνα με την υπόθεση Κωνσταντινίδης ν. Εταιρεία Level Tachxcavs Ltd. (1994) 1 Α.Α.Δ. 600, είχε λεχθεί ότι εφόσον η σύμβαση για την πώληση οικοπέδων περιείχε όρο ότι η μεταβίβαση θα ελάμβανε χώρα μόλις εκδοθούν ξεχωριστοί τίτλοι από το Κτηματολόγιο, κρίθηκε ότι η σύμβαση καθόριζε το χρόνο εκπλήρωσης των υποχρεώσεων του πωλητή και δεν μπορούσε να θεωρηθεί ότι η εκπλήρωση αυτή έπρεπε να είχε γίνει μέσα σε εύλογο χρόνο, σύμφωνα με το άρθρο 46 του περί Συμβάσεως Νόμου, Κεφ. 149.
Εφόσον συνεπώς, δεν εκδόθηκε μέχρι σήμερα ξεχωριστός τίτλος και αυτό αποτελεί κοινό έδαφος και εφόσον δεν έχει αποδειχθεί ότι η εναγόμενη όφειλε να συμμορφωθεί εντός δύο ετών, τότε ο χρόνος συμμόρφωσης δεν έχει ακόμα παρέλθει με αποτέλεσμα να μην δικαιολογείται η αξίωση της ενάγουσας για έκδοση διατάγματος ειδικής εκτέλεσης. Σύμφωνα με τα όσα έχουν λεχθεί στην υπόθεση Χαραλάμπους Μάρω και Άλλος ν. Θέμη Ιωάννου Κτηματική Λτδ (2002) 1 ΑΑΔ 1625:
«Αν μέχρι σήμερα η εφεσίβλητη δεν εξασφάλισε ξεχωριστό τίτλο για το διαμέρισμα, οι εφεσείοντες μπορούν, ενδεχομένως, να επιδιώξουν την αποδέσμευσή τους από τη συμφωνία και την επιστροφή των καταβληθέντων ποσών κλπ στηριζόμενοι σε εντελώς διαφορετική νομική βάση.»
Στην προκειμένη περίπτωση η ενάγουσα, δεν ζητά την αποδέσμευση της από τη συμφωνία, αλλά την υλοποίηση της, χωρίς όμως να αποδείξει ότι ο χρόνος συμμόρφωσης έχει επέλθει, εφόσον δεν απέδειξε ότι είχε συμφωνηθεί η μεταβίβαση να γίνει εντός 2 ετών ως δικογραφεί ούτε όμως απέδειξε ότι εκδόθηκε ο ξεχωριστός τίτλος για να μεταβιβαστεί σ’ αυτήν το ακίνητο.
Εφόσον συνεπώς, η ενάγουσα απέτυχε να αποδείξει την παράβαση των εναγομένων ως προς τον συμφωνημένο χρόνο συμμόρφωσης για την μεταβίβαση του επίδικου ακινήτου, δεν δικαιούται επίσης να αξιώνει αποζημιώσεις.
Ενόψει των πιο πάνω, κρίνω ότι η ενάγουσα δεν απέσεισε το βάρος που έφερε για να αποδείξει την υπόθεση της στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων και οι αξιούμενες θεραπείες δεν μπορούν να πετύχουν, χωρίς να επηρεάζεται η κατάθεση του πωλητηρίου εγγράφου στο Κτηματολόγιο, εφόσον οι εναγόμενοι δεν αμφισβητούν την κατάθεση του.
Συνεπώς, η αγωγή απορρίπτεται με έξοδα υπέρ των εναγομένων και εναντίον της ενάγουσας ως αυτά θα υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή και εγκριθούν από το Δικαστήριο.
(Υπ.) ...................................
Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
Πιστό αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο