ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ
ΕΝΩΠΙΟΝ: Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
Αίτηση Έφεση: 205/26
Επί τοις αφορώσι τον Περί Μεταβιβάσεως και Υποθηκεύσεως Ακινήτων Νόμο 9/65 και επί τοις Αφορώσι και τον Περί Ακίνητου Περιουσίας Διακατοχή Νόμο Κεφ.224 ως και τις τροποποιήσεις τους
Μεταξύ:
ΗΒΗ ΚΟΝΤΟΥ
Αιτήτρια
και
1. ΤHEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT HOLDINGS LIMITED
2. THEMIS PORTFOLIO MANAGEMENT LIMITED
Καθ’ ων η αίτηση
------------------
Αίτηση ημερομηνίας 29.9.26 για έκδοση Προσωρινών Διαταγμάτων
Ημερομηνία: 29 Σεπτεμβρίου, 2026
Για αιτήτρια: κος Ρ. Ροδοσθένους
ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ
(Δοθείσα αυθημερόν)
Η αιτήτρια καταχώρησε έφεση εναντίον των καθ’ ων η αίτηση με την οποία αξιώνει Διάταγμα του Δικαστηρίου με το οποίο να καθορίζεται το τίμημα πώλησης των ακινήτων με αριθμό εγγραφής [ ] και [ ], να απαγορεύεται η επικύρωση του ποσού ως η επιστολή διάθεσης του προϊόντος πώλησης ημερομηνίας 3.9.26, αναγνωριστική απόφαση ότι το ποσό διάθεσης του ενυπόθηκου ακινήτου είναι λανθασμένο και ότι μέρος αυτού θα πρέπει να διατεθεί στην αιτήτρια καθώς και δήλωση με την οποία να ακυρώνεται η διάθεση των ακινήτων.
Στα πλαίσια της έφεσης, η αιτήτρια ως ενδιαφερόμενο πρόσωπο, αιτήθηκε την έκδοση προσωρινού Διατάγματος με το οποίο να απαγορεύεται η επικύρωση της προτειθέμενης διάθεσης του προϊόντος πώλησης των ως άνω ενυπόθηκων ακινήτων καθώς και διάταγμα με το οποίο να αναστέλλεται η επικύρωση της εν λόγω διάθεσης ως η επιστολή ημερομηνίας 3.9.26.
Η αίτηση στηρίζεται μεταξύ άλλων στο άρθρο 32 του Νόμου 14(Ι)/60 και στα σχετικά άρθρα του Νόμου 9(Ι)/65. Ως προς τα γεγονότα, υποστηρίζεται από την ένορκη δήλωση της αιτήτριας, στην οποία αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι η πώληση των ενυπόθηκων ακινήτων έγινε στις 22.6.26 ενώ η ειδοποίηση ως προς τη διάθεση του προϊόντος πώλησης εκδόθηκε στις 3.9.26 και πέραν των 30 ημερών ως προβλέπει το άρθρο 44Ι του Νόμου 9(Ι)/65, με αποτέλεσμα η διαδικασία να είναι παράνομη. Υποστηρίζει επίσης ότι η αξία των ακινήτων είναι μεγαλύτερη από το ποσό της πώλησης και δεν έχει διατεθεί το ποσό κατάλληλα στους εξασφαλισμένους πιστωτές.
Οι αρχές οι οποίες διέπουν την εφαρμογή του άρθρου 32 του Νόμου 14(Ι)/60 είναι γνωστές. Συνοπτικά να σημειώσω ότι η αιτήτρια θα πρέπει να αποδείξει την ύπαρξη σοβαρού ζητήματος προς εκδίκαση, όπου δεν περιλαμβάνει οτιδήποτε πέραν του να καταδειχθεί μια συζητήσιμη υπόθεση (arguable case) με βάση τα δικόγραφα. Όπως έχει λεχθεί από το Εφετείο στην υπόθεση LAXIFLORA HOLDINGS LTD κ.α. v. ΚΩΣΤΑ ΖΕΡΒΟΥ κ.α., Πολιτική Έφεση Αρ.: Ε38/2021, Ε42/2021, 12/2/2024 σχετικά με την πρώτη προϋπόθεση του άρθρου 32:
«Να υπενθυμίσουμε μόνον ότι για εκπλήρωση της πρώτης προϋπόθεσης απαιτείται απλώς η δικογραφημένη ανάδειξη σοβαρού ζητήματος για εκδίκαση. Δεν πληρούν την πρώτη προϋπόθεση, αγωγές στηριζόμενες σε βάσεις άγνωστες στον Νόμο ή και τη Νομολογία όπου η συνέχιση τους θα απολήξει να είναι ανούσια και ενοχλητική (frivolous and vexatious), αλλά και απαιτήσεις όπου επιδιώκεται η απόδοση θεραπείας παράλογης ή απαράδεκτης.»
Η δεύτερη προϋπόθεση, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να καταδειχθεί η ύπαρξη πιθανότητας ο ενάγων να δικαιούται σε θεραπεία, απαιτεί την απόδειξη ύπαρξης κάτι περισσότερο από απλή δυνατότητα επιτυχίας αλλά κάτι λιγότερο από το ισοζύγιο των πιθανοτήτων. Όπως αναφέρθηκε και πάλι από το Εφετείο στην ως άνω υπόθεση αναφορικά με την δεύτερη προϋπόθεση (βλ. LAXIFLORA HOLDINGS LTD ανωτέρω):
«Σε ό,τι αφορά τη δεύτερη προϋπόθεση, απαιτείται η κατάδειξη μιας ορατής πιθανότητας, μιας προοπτικής επιτυχίας της αγωγής. Το βάρος απόδειξης δεν είναι ιδιαίτερα υψηλό και εν πάση περιπτώσει υπολείπεται ακόμα και του ισοζυγίου των πιθανοτήτων (βλ. Hellenic Bank Public Company Ltd v. Alpha Panareti Public Ltd (2013) 1(Β) Α.Α.Δ. 1235). Κατά την εξέταση της προϋπόθεσης αυτής γίνεται συσχέτιση της νομικής βάσης της αγωγής με την προσκομισθείσα, από πλευράς αιτητή, μαρτυρίας. Σταθμίζεται βέβαια και η αντίθετη εκδοχή του καθ' ου η αίτηση. Η υποκειμενική και εξαντλητική αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά και η επιλογή εκδοχών και η εξαγωγή τελικών συμπερασμάτων θα πρέπει να αποφεύγεται. Αυτά είναι αξιώματα που ανήκουν στην κυρίως δίκη. Αυτού λεχθέντος, χωρίς να υπεισέρχεται στην ουσία, κάποια αποτίμηση της αποδεικτικής δύναμης της μαρτυρίας εκείνου που ζητά τη θεραπεία, θα πρέπει να γίνεται από το Δικαστήριο (βλ. Λόρδος κ.α. v. Σιακόλα κ.α. Πολ. Έφεση Ε143/15, ημερ. 23.3.2017 και την πρόσφατη απόφαση μας Boris Mints κ.α. v. Pavel Shishkin, Πολ. Έφεση Ε69/2020, σχ. με την Ε70/2020 και Ε71/2020, ημερ. 10/1/2024).»
Όσον αφορά την τρίτη προϋπόθεση, δηλαδή ότι χωρίς την έκδοση του διατάγματος θα είναι δύσκολο ή αδύνατο να απονεμηθεί πλήρως δικαιοσύνη σε μεταγενέστερο στάδιο, αυτή εξετάζεται, όχι κατά εξαντλητικό τρόπο, υπό το ερώτημα κατά πόσο η επιδίκαση αποζημιώσεων θα ήταν επαρκής θεραπεία με βάση τα γεγονότα της υπόθεσης, ισοζυγίζοντας πάντοτε τον επηρεασμό των δικαιωμάτων κάθε διαδίκου αναλόγως της φύσεως της αιτούμενης θεραπείας που επιδιώκεται στα πλαίσια της κύριας διαδικασίας.
Εάν οι ως άνω τρεις προϋποθέσεις πληρούνται σωρευτικά, το Δικαστήριο, ως υποδεικνύεται στην υπόθεση Odysseos v. Pieris Estates Ltd and Others (1982) 1 C.L.R. 557, θα πρέπει να σταθμίσει κατά πόσο είναι δίκαιο και εύλογο να εκδώσει το αιτούμενο Διάταγμα.
Στην παρούσα επίσης περίπτωση η αιτήτρια θα πρέπει να ικανοποιήσει το Δικαστήριο για την επείγουσα φύση του αιτήματος έτσι αυτό να εκδοθεί μονομερώς.
Άκουσα με προσοχή όσα έχουν λεχθεί από τον ευπαίδευτο συνήγορος της αιτήτριας, καθώς επίσης έχω εξετάσει τη μαρτυρία η οποία υποστηρίζει την αίτηση και για τους λόγους τους οποίους θα αναφέρω αμέσως πιο κάτω, κρίνω ότι δεν ικανοποιείται η 1η και 2η προϋπόθεση του άρθρου 32 επί του οποίου στηρίζεται το αίτημα για ενδιάμεση θεραπεία.
Η αιτήτρια καταχώρησε όπως έχω προαναφέρει Έφεση αξιώνοντας τις ως άνω θεραπείες, επικαλούμενη το άρθρο 44Ι του Νόμου 9(Ι)/65 το οποίο προβλέπει τη διαδικασία που ακολουθείται από τον ενυπόθηκο δανειστή μετά την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, ως προς τον τρόπο ενημέρωσης και διάθεσης του προϊόντος πώλησης, ως εξής:
«44Ι.-(1) Ο ενυπόθηκος δανειστής, μετά την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου, ενημερώνει τον ενυπόθηκο οφειλέτη-
(i) για το προϊόν της πώλησης που εισπράχθηκε είτε με πλειστηριασμό είτε με πώληση,
(ii) για το κόστος, τις χρεώσεις, τους φόρους ή τα τέλη που επιβλήθηκαν κατά τη διαδικασία του πλειστηριασμού, σε περίπτωση που η πώληση πραγματοποιήθηκε με πλειστηριασμό.
(2) Ο ενυπόθηκος δανειστής αποστέλλει, εντός χρονικής περιόδου που δεν υπερβαίνει τις τριάντα (30) ημέρες από την πώληση του ενυπόθηκου ακινήτου μέσω ταχυδρομείου, ειδοποίηση αναφορικά με την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος της πώλησης στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε οποιοδήποτε άλλο ενδιαφερόμενο πρόσωπο, καθώς και σε όλους τους κατόχους απαιτήσεων, επιβαρύνσεων ή δικαιωμάτων πληρωμής αναφορικά με το ενυπόθηκο ακίνητο, καταγράφοντας την προτεινόμενη διάθεσή του:
Νοείται ότι με την ειδοποίηση ενημερώνονται όλα τα ως άνω πρόσωπα ότι η προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος της πώλησης θεωρείται ότι επικυρώνεται την τριακοστή (30ή) ημέρα από την ημερομηνία της ειδοποίησης, η οποία καθίσταται τελική και ο ενυπόθηκος δανειστής αποστέλλει την επικύρωση σε όλα τα μέρη εντός πέντε (5) ημερών από την ημερομηνία της επικύρωσης.
(3) Σε περίπτωση που ο ενυπόθηκος οφειλέτης, οποιοδήποτε ενδιαφερόμενο πρόσωπο ή ο κάτοχος οποιουδήποτε δικαιώματος αμφισβητεί την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος της πώλησης, δύναται να καταχωρίσει έφεση στο Επαρχιακό Δικαστήριο:
Νοείται ότι, με την πάροδο της προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών που αναφέρεται στο εδάφιο (2) και νοουμένου ότι δεν έχει εκδοθεί οποιοδήποτε σχετικό απαγορευτικό διάταγμα Δικαστηρίου το οποίο εξακολουθεί να βρίσκεται σε ισχύ, ο ενυπόθηκος δανειστής επικυρώνει την προτεινόμενη διάθεση, η οποία καθίσταται τελική και αποστέλλει την επικύρωση αυτή σε όλα τα μέρη εντός πέντε (5) ημερών από την ημερομηνία της επικύρωσης.
…»
Η δε έφεση της αιτήτριας στηρίζεται στο ότι δεν αποστάληκε η ειδοποίηση εντός 30 ημερών από την πώληση ως προβλέπει το άρθρο 44Ι(2) αλλά και το ότι το ποσό της πώλησης δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική αξία των ακινήτων.
Όπως όμως προκύπτει από το ως άνω άρθρο, δικαίωμα στον ενυπόθηκο οφειλέτη και σε κάθε ενδιαφερόμενο πρόσωπο, παρέχεται μόνο προς αμφισβήτηση της προτεινόμενης διάθεσης του προϊόντος πώλησης, μέσω έφεσης. Το μόνο ζήτημα το οποίο ο ενυπόθηκος οφειλέτης δύναται να αμφισβητήσει δια της καταχώρησης έφεσης, αφορά την προτεινόμενη διάθεση του προϊόντος της πώλησης. Δηλαδή, το Δικαστήριο κέκτηται εξουσία εξέτασης μόνο του τρόπου διάθεσης του προϊόντος πώλησης, χωρίς στο τελικό αυτό στάδιο της όλης διαδικασίας η οποία καθορίζεται από το Νόμο, να προβλέπεται ή να επιτρέπεται η εξέταση της ορθότητας του ποσού πώλησης ή άλλα ζητήματα τα οποία δεν συσχετίζονται με τον τρόπο διάθεσης του προϊόντος πώλησης.
Στην προκειμένη όμως περίπτωση η αιτήτρια ουσιαστικά προβάλει θέσεις που σχετίζονται με το ύψος του ποσού της πώλησης καθώς επίσης επικαλείται άλλη εκτίμηση του ακινήτου, ενώ τα ζητήματα αυτά δεν δύναται να εξεταστούν στα πλαίσια της παρούσας διαδικασίας, ούτε παρέχεται το δικαίωμα έφεσης για το ζήτημα αυτό, αλλά μόνο για τον τρόπο διάθεσης του ποσού το οποίο εισπράχθηκε από την πώληση. Πέραν τούτου διαπιστώνω ότι η αιτήτρια επικαλείται παρανομία στη διαδικασία που έχει προηγηθεί αναφορικά με την αποστολή των ειδοποιήσεων που προβλέπονται στο άρθρο 44Ι(2), ενώ ο Νομοθέτης με το άρθρο 44(Ι)(3), δεν παρέχει δικαίωμα προσβολής της διαδικασίας αποστολής των ειδοποιήσεων αυτών. Ενδεχόμενη παράβαση των εκ του Νόμου καθηκόντων της καθ’ ης η αίτηση, δύναται να προσβληθεί μέσω άλλης διαδικασίας, για παράδειγμα αγωγής, αλλά όχι μέσω έφεσης ως ξεκάθαρα προβλέπει ο Νόμος.
Για τους πιο πάνω λόγους, καταλήγω ότι η αιτήτρια δεν έχει καταδείξει την ύπαρξη αναγνωρισμένης βάσης της έφεσης της από το Νόμο και κατ’ επέκταση δεν έχει καταδείξει την ύπαρξη πιθανότητας επιτυχίας.
Ως εκ των πιο πάνω, η αίτηση δεν μπορεί να εγκριθεί ούτε και θα εξυπηρετηθεί ο πρωταρχικός σκοπός με την διαταγή για επίδοση της, εφόσον έχει κριθεί η ουσία του αιτήματος.
Συνεπώς η αίτηση απορρίπτεται.
Καμία διαταγή για έξοδα.
(Υπ.) ………………………………….
Χρ. Χατζηγεωργίου, Α.Ε.Δ.
Πιστόν Αντίγραφο
Πρωτοκολλητής
cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο