ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ:   Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

                    Ε. Ευθυμίου, A.Ε.Δ.

                    Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.E.Δ.

                                                                                       

Αρ. Υπόθεσης: 10455/2025

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

 ν

 

                 Π. Κ.

                                                                        Κατηγορούμενου

     

                                                    

Ημερομηνία:  24 Μαρτίου, 2026

 

Εμφανίσεις:

Για τη Δημοκρατία: κ. Μ. Κουτσόφτας

Για τον Κατηγορούμενο: κ. Σ.Χριστοδούλου

Κατηγορούμενος : παρών

 

 

ΠΟΙΝΗ

 

Ο Κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, μετά από δική του παραδοχή, στις κατηγορίες, 1 (συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος, δηλαδή εμπορία ναρκωτικών), 2 και 3 (προμήθεια ναρκωτικών τάξεως Α΄και Β΄, δηλαδή 25,98 γρ.κοκαϊνης και 1475,7 γρ. κάνναβης αντίστοιχα), 4 και 5 (κατοχή των πιο πάνω ποσοτήτων αντίστοιχα), 6 και 7 (κατοχή των πιο πάνω ποσοτήτων αντίστοιχα, με σκοπό την προμήθεια σε άλλα πρόσωπα), 8 (κατοχή σκευών για τη λήψη ναρκωτικών, δηλαδή μίας ζυγαριάς ακριβείας) και 9 (κατοχή εκρηκτικών υλών χωρίς άδεια, δηλαδή 30 αβολίδωτων φυσιγγίων στρατιωτικού τύπου και 2 μεταλλικών πυροκροτητών με εκρηκτική ύλη), κατά παράβαση των σχετικών προνοιών του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/1977 και του περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου Κεφ.154, ως τροποποιήθηκαν αντίστοιχα.

 

Σημειώνεται, για σκοπούς πληρότητας, ότι ο Κατηγορούμενος αντιμετώπιζε και την κατηγορία της Νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, η οποία διακόπηκε από την Κατηγορούσα Αρχή, με αποτέλεσμα τούτος να απαλλαγεί από αυτήν.

 

Τα γεγονότα της υπόθεσης, ως έχουν εκτεθεί από την Κατηγορούσα Αρχή και δεν έχουν αμφισβητηθεί, έχουν, συνοπτικώς, ως εξής:

 

          Στις 09/09/2025, μέλη της Υ.ΚΑ.Ν. Λάρνακας μετέβηκαν σε οικία, στην Τερσεφάνου, με σκοπό την εκτέλεση εντάλματος έρευνας, όπου στο μέρος, μεταξύ άλλων παρευρισκομένων, εντοπίστηκε και ο Κατηγορούμενος, ο οποίος παραδέχθηκε προφορικά ότι είναι ο διαχειριστής της εν λόγω οικίας, της αποβιώσασας γιαγιάς του.  Ο Αστ. 2657 του υπέδειξε την Αστυνομική του ταυτότητα, του εξήγησε την ιδιότητα του, του υπέδειξε το ένταλμα έρευνας και του εξήγησε ότι θα προβεί σε έρευνα τόσο του ιδίου όσο και της οικίας. Στη συνέχεια ρώτησε τον κατηγορούμενο εάν κατέχει οτιδήποτε παράνομο, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε: «Εν θα σου πω ψέματα. Έχω πράμα».

          Σε διενέργεια σωματικής έρευνας στον κατηγορούμενο, στην τσέπη του παντελονιού του εντόπισε, ένα μεταλλικό μπρελόκ στο οποίο υπήρχαν τρία κλειδιά. Τα υπέδειξε στον Κατηγορούμενο, τον ρώτησε ποιες πόρτες ανοίγουν, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο, του εξήγησε τα δικαιώματα του και αυτός απάντησε «Εν τα κλειδιά του σπιτιού της γιαγιάς μου που πέθανε».

        Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος υπέδειξε στον Αστ.2657 πλαστικό κυλινδρικό δοχείο με την επιγραφή WWHEY 80, το οποίο βρισκόταν εξωτερικά της οικίας μέσα στο κουτί που βρίσκεται ο μετρητής ρεύματος της ΑΗΚ. Ο ίδιος αστυφύλακας, έπιασε το πλαστικό δοχείο και αφού το άνοιξε διαπίστωσε ότι μέσα υπήρχαν 19 νάιλον συσκευασίες, οι οποίες περιείχαν κάνναβη.

       Εξήγησε στον κατηγορούμενο, ότι η κατοχή κάνναβης απαγορεύεται, του εξήγησε ότι το κυλινδρικό δοχείο με το περιεχόμενο του θα κατασχεθεί ως τεκμήριο, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε «Εντάξει». Συνέλαβε τον κατηγορούμενο για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής Ελεγχόμενου Φαρμάκου τάξεως Β’ και της παράνομης κατοχής Ελεγχόμενου Φαρμάκου Τάξεως Β, με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του, και τα δικαιώματα του, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε «Εν δικά μου».

       Στη συνέχεια οι αστυφύλακες και ο κατηγορούμενος εισήλθαν στην οικία και μόλις το έπραξαν, ο τελευταίος τους είπε: «έχω άλλο ένα κιλό χόρτο». Αμέσως επεστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε «Έχω μια βαλίτσα με ένα κιλό μέσα» και υπέδειξε μία μαύρη ταξιδιωτική βαλίτσα, η οποία βρισκόταν σε δωμάτιο της οικίας. Όταν αυτή ανοίχθηκε, εντοπίστηκαν εντός αυτής, δύο δέσμες διαφανή νάιλον σακούλια, μία νάιλον συσκευασία, εντός της οποίας βρισκόταν ποσότητα κάνναβης και τότε, ο εν λόγω αστυφύλακας, την υπέδειξε στον Κατηγορούμενο, του εξήγησε ότι η κατοχή κάνναβης απαγορεύεται, και ότι θα κατάσχει το νάιλον με το περιεχόμενο του, ως τεκμήριο, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε «Εν το κιλό που έχω».

       Αμέσως συνέλαβε τον κατηγορούμενο για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής Ελεγχόμενου Φαρμάκου Τάξεως Β΄ και της παράνομης κατοχής Ελεγχόμενου Φαρμάκου Τάξεως Β’, με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του, του εξήγησε τα δικαιώματα του, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε «Οκ».

       Στην συνέχεια εντός της βαλίτσας ο αστυφύλακας εντόπισε ένα πλαστικό κυλινδρικό δοχείο με την επιγραφή BLACK GORILLA ICE, που περιείχε μέσα μια ζυγαριά ακριβείας, μάρκας JZ115, χρώματος μαύρου, με ίχνη άσπρης σκόνης και φυτικής ύλης και ένα διαφανές νάιλον σακούλι που περιείχε άσπρη σκόνη. Αμέσως τα υπέδειξε στον κατηγορούμενο, τον ρώτησε τί είναι, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε «Εν η ζυαρκά μου και η κόκα που έχω». Του εξήγησε ότι θα τα κατάσχει ως τεκμήριο, τον συνέλαβε εκ νέου για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής Ελεγχόμενου Φαρμάκου τάξεως Α΄ και της παράνομης κατοχής Ελεγχόμενου Φαρμάκου Τάξεως Α΄ με σκοπό την προμήθεια σε άλλο πρόσωπο, του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του, του εξήγησε τα δικαιώματα του, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε «Εν δικά μου».  Ακόμη εντός της αποσκευής, εντόπισε μια γεμιστήρα όπλου και τριάντα στρατιωτικά φυσίγγια τα οποία εκ πρώτης όψεως φαίνονταν αβολίδωτα. Τα υπέδειξε στον Κατηγορούμενο, τον ρώτησε εάν κατέχει οποιαδήποτε άδεια για να κατέχει τη γεμιστήρα και τα φυσίγγια, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε «Εν επήα Στρατό. Ήταν μες την βαλίτσα μαζί με το πράμα». Του εξήγησε ότι θα τα κατάσχει ως τεκμήριο, τον συνέλαβε για το αυτόφωρο αδίκημα της παράνομης κατοχής εκρηκτικών υλών, του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του και τα δικαιώματα του, του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο και αυτός απάντησε «Εννά πάω φυλακή, ξέρω το». Ακόμη εντός της αποσκευής εντόπισε, δύο μεταλλικά κυλινδρικά σκευάσματα, τα οποία πιθανό να περιείχαν εκρηκτική ύλη. Τα υπέδειξε στον Κατηγορούμενο, τον ρώτησε τι είναι, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε «Νομίζω έχουν μέσα μπαρούτι», αμέσως του εξήγησε ότι θα τα κατάσχει ως τεκμήριο με σκοπό να εξεταστούν.

       Με το πέρας της έρευνας ο Α/Αστυφ.3215 παρέλαβε και το μεταλλικό μπρελόκ με τα τρία κλειδιά,  ως τεκμήριο στα πλαίσια διερεύνησης της υπόθεσης και αφού του επέστησε την προσοχή του στο Νόμο ο κατηγορούμενος απάντησε «εντάξει».

       Στη συνέχεια διενεργήθηκε έρευνα στο όχημα του, το οποίο αυτός χρησιμοποιούσε και παραλήφθηκαν τα κινητά τηλέφωνα του, για σχετικές εξετάσεις.

       Τα μέλη της Υ.ΚΑ.Ν μετέφεραν τον κατηγορούμενο μαζί με τα κατασχεθέντα τεκμήρια, στην οικία του, στην Τερσεφάνου, για να διενεργηθεί έρευνα και σε αυτήν, κατόπιν γραπτής συγκατάθεσης του.

        Μετά το πέρας της έρευνας, ο κατηγορούμενος μεταφέρθηκε μαζί με όλα τα κατασχεθέντα τεκμήρια στα γραφεία της Υ.ΚΑ.Ν Λάρνακας.

       Κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης προέκυψε ότι ο κατηγορούμενος κατείχε 1475,7 γρ. κάνναβης και 25,98 γρ. κοκαϊνης.

       Ο Κατηγορούμενος, παραδέχθηκε ότι τα ναρκωτικά που εντοπίστηκαν, είναι δικά του.

       Στις 10.09.2025, στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας ο Α/Αστ.2657, συνέλαβε, δυνάμει Δικαστικού εντάλματος συλλήψεως τον κατηγορούμενο. Του εξήγησε τους λόγους της σύλληψης του, του εξήγησε τα δικαιώματα του, του επέστησε την προσοχή του στον Νόμο και αυτός απάντησε «Δεν έχω να πω κάτι». Στην συνέχεια, κατόπιν διαδικασίας προσωποκράτησης, ενώπιον του  Δικαστηρίου, διατάχθηκε η κράτηση του, για περίοδο 8 ημερών.

       Ο ευπαίδευτος συνήγορος του Κατηγορούμενου, στη γραπτή αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, αναφέρθηκε στην άμεση παραδοχή του πελάτη του, στη συνεργασία του με τις αρχές, στη μεταμέλεια και την απολογία που εξέφρασε, στις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις, στο νεαρό της ηλικίας του, στις συνθήκες υπό τις οποίες διέπραξε τα αδικήματα, τον ρόλο που διαδραμάτισε αποθηκεύοντας τα, λόγω του εθισμού του στην κοκαϊνη, στην οικία της αποβιώσασας γιαγιάς του, την οποία διαχειριζόταν, με απώτερο σκοπό να εξασφαλίζει τις δόσεις του σε κοκαϊνη. Περαιτέρω ο κ.Χριστοδούλου υϊοθέτησε την έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και κατέθεσε βεβαίωση της Διεύθυνσης Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας με την οποία βεβαιώνεται ότι ο Κατηγορούμενος αξιολογήθηκε από το Πρόγραμμα Απεξάρτησης «ΔΑΝΑΗ», στις 27.10.25, και εγκρίθηκε ώστε να ενταχθεί στην ομαδική παρέμβαση του Προγράμματος στις 16.03.2026. Ακόμη αναφορά έκανε και στο ότι ο Κατηγορούμενος είναι άτομο λευκού ποινικού μητρώου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα αδικήματα τα οποία διέπραξε ο Κατηγορούμενος, είναι πάρα πολύ σοβαρά. Αυτό διαφαίνεται, κατ’ αρχάς, από τη σοβαρότητα που προσδίδεται σε  αυτά από τον Νομοθέτη, όπως προσδιορίζεται από το ανώτατο όριο ποινής που προβλέπεται από το Νόμο, που είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή (βλ. Δημοκρατία ν Κυριάκου κ.ά. (1990) 2 Α.Α.Δ. 264 και Souilmi ν Αστυνομίας (1992) 2 Α.Α.Δ. 248), η οποία είναι η διά βίου φυλάκιση ή πρόστιμο ή και οι δύο ποινές για τις κατηγορίες 2, 3, 6, 7, 8, για την κατηγορία 1 επτά έτη φυλάκιση, για τις κατηγορίες 4 και 5 φυλάκιση δώδεκα και οκτώ έτη, ή πρόστιμο ή και οι δύο αυτές ποινές για ελεγχόμενα φάρμακα τάξεως Α’ και Β’ αντίστοιχα και για την κατηγορία 9 δέκα έτη φυλάκιση, ή πρόστιμο μέχρι €50.000 ή και οι δύο αυτές ποινές.

 

Στην Παγιαβλάς ν Αστυνομίας (1998) 2 Α.Α.Δ. 240 λέχθηκε ότι η χρήση ναρκωτικών έχει προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που επιβάλλει, κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Η χρήση των εν λόγω ουσιών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως «κοινωνική μάστιγα» και ως «νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας», εφόσον τούτες αποτελούν κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού και ιδιαίτερα της νεολαίας μας. Ως δε επισημάνθηκε στην Κλεομένης ν Δημοκρατίας (2013) 2 Α.Α.Δ. 350, στη συντριπτική πλειοψηφία τους οι παραβάτες είναι πρόσωπα νεαρής ηλικίας, ενώ είναι λυπηρή, οδυνηρή και τραγική η διαπίστωση, πως η απώλεια ζωών, νέων, κυρίως, ανθρώπων, έχει γίνει μέρος της καθημερινής μας πραγματικότητας και πως η λίστα των νέων που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά μεγαλώνει μέρα με τη μέρα (βλ. και Γενικός Εισαγγελέας ν Παπανικόλα, Ποιν Έφεση Αρ. 214/2021, ημερ. 19/01/2024). Τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας παρατηρείται διακίνηση μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών ουσιών, με συνέπεια ο αριθμός των θυμάτων να αυξάνεται ανεξέλεγκτα. Το κοινωνικό και οικονομικό βάρος που συνεπάγεται η χρήση ναρκωτικών είναι τεράστιο.  Παρά τις ουσιαστικές προσπάθειες που καταβλήθηκαν για την πρόληψη και καταστολή αυτού του παγκόσμιου φαινομένου,  το πρόβλημα φαίνεται να έχει ενταθεί και να έχει λάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Η συμβολή των Δικαστηρίων στην αντιμετώπιση και πάταξη της μάστιγας αυτής είναι καθοριστική.

 

Η σοβαρότητα των σχετικών αδικημάτων έχει τονιστεί επανειλημμένα από το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο υπογράμμισε την ανάγκη για αυστηρή στάση και επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Η ίδια ανάγκη τονίστηκε και από το νέο Εφετείο (βλ. Μαυρόλουκα κ.ά. ν Δημοκρατίας, Ποιν Έφεση Αρ. 74/2021 (Σχετ. Ποιν Εφ. Αρ. 95/2021), ημερ. 31/10/2023 και Καμπίσιο κ.ά. ν Αστυνομίας, Ποιν Εφέσεις Αρ. 89-91/2023, ημερ. 13/06/2024).

 

Η αυξημένη χρήση ναρκωτικών και οι δυσμενείς επιπτώσεις τους, ιδίως στη νεολαία, καθιστούν την αποτροπή κυρίαρχο παράγοντα στον καθορισμό της ποινής (βλ. Ξυδάς ν Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 807 και Bora ν Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 79/2017, ημερ. 13/03/2018), ECLI:CY:AD:2018:B110. Ο αποτρεπτικός χαρακτήρας των ποινών, ο οποίος πρέπει να αντανακλάται στο ύψος τους, αποτελεί το βασικό τους γνώρισμα (βλ. Μιχαήλ ν Δημοκρατίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 557).

 

Ο περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμος 29/1977, αλλά και η νομολογία, διαφοροποιούν σαφώς τη μεταχείριση των χρηστών από εκείνη των εμπόρων ναρκωτικών Στην Beyki ν Αστυνομίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 60, αναγνωρίστηκε η αρχή διάκρισης της σοβαρότητας ανάμεσα στα αδικήματα εμπορίας και σε αυτά της κατοχής και χρήσης. Οι έμποροι ναρκωτικών ασκούν ως επάγγελμα τη διάδοση του θανάτου και γι’ αυτό δύσκολα δικαιολογείται μετριασμός των ποινών που τους επιβάλλονται. Αντίθετα, για τους χρήστες υπάρχει περιορισμένο περιθώριο επίδειξης επιείκειας, που συνδέεται με την ανθρώπινη αδυναμία, ανάλογα με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης. Η διάκριση αυτή φαίνεται και στην Παγιαβλάς (ανωτέρω), όπου υπογραμμίστηκε ότι για τους εμπόρους είναι εμφανής η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικών ποινών, αφού ζουν από τη διάδοση της καταστροφής.

 

Στη Γενικός Εισαγγελέας ν Πέτρου, Ποιν. Έφεση Αρ. 71/2022, ημερ. 1/12/2022, το Ανώτατο Δικαστήριο, αφού επισήμανε ότι η μάστιγα των ναρκωτικών έχει ριζώσει βαθιά στον τόπο μας με ολέθριες συνέπειες, όχι μόνο για τους παραβάτες – συχνά νεαρούς και ανηλίκους  – αλλά και για την κοινωνία, επανέλαβε την ανάγκη επιβολής αυστηρών ποινών, ιδιαίτερα όταν η κατοχή συνοδεύεται από πρόθεση εμπορίας ή διάθεσης σε τρίτους. 

 

Το είδος, η ποσότητα, η σύσταση και ο σκοπός κατοχής των ναρκωτικών, όπως και ο ρόλος του δράστη, αποτελούν κρίσιμους παράγοντες κατά την επιμέτρηση της ποινής. Η επιβολή αυστηρών ποινών δικαιολογείται σε περιπτώσεις όπου η ποσότητα είναι σημαντική και η κατοχή συνδέεται με πρόθεση εμπορίας (βλ. Esper ν Δημοκρατία (1972) 2 C.L.R. 73, Moussa ν Δημοκρατία (1992) 2 Α.Α.Δ. 320 και Μallouk ν Δημοκρατία (2000) 2 Α.Α.Δ. 711).

 

Στην Valdez κ.α. v Δημοκρατίας, ΠοινΕφ.144/16, ημερ.21.2.17, ECLI:CY:AD:2017:B57, σημειώθηκε ότι κάθε δικαστήριο που επιβάλλει ποινή σε υπόθεση ναρκωτικών πρέπει να κατηγοριοποιήσει τον κατηγορούμενο με αναφορά στην ανάμειξη του στην πυραμίδα διακίνησης των ναρκωτικών, όχι αυστηρά για να τον “κατατάξει” σε κατηγορίες ή υποκατηγορίες (όπως πράττουν οι κατευθυντήριες γραμμές για τις ποινές ναρκωτικών στην Αγγλία), αλλά για να διακρίνει κάποια χαρακτηριστικά του που καθορίζουν αφενός τον βαθμό υπαιτιότητας του (culpability) και αφετέρου το κακό που ο κατηγορούμενος προκάλεσε με τις ενέργειες του (harm) το οποίο προσμετράται συνήθως βάση του είδους και της ποσότητας των ναρκωτικών που μεταφέρει. 

 

Κατά την επιμέτρηση λαμβάνεται υπόψη η πάγια νομολογιακή αρχή ότι, όταν υπάρχει έξαρση και επανάληψη τέτοιων αδικημάτων, παρά τις αυστηρές ποινές, δικαιολογείται η επιβολή ακόμη αυστηρότερων (βλ. Selmani κ.ά ν Δημοκρατίας (2016) 2 Α.Α.Δ. 854, Μιχαήλ (ανωτέρω) και Abunazha ν Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 551).

 

Στην προκειμένη περίπτωση, είναι σαφές ότι τα διαπραχθέντα από τον Κατηγορούμενο αδικήματα, παρουσιάζουν έξαρση, κάτι που διαπιστώνεται, όχι μόνο μέσα από τη νομολογία, αλλά και από τον μεγάλο αριθμό σχετικών υποθέσεων που καταλήγουν τόσο ενώπιον μας, όσο και ενώπιον άλλων πρωτοβάθμιων Δικαστηρίων.

 

Σε ό,τι αφορά το ύψος των ποινών, δεν υπάρχει αυστηρά προκαθορισμένο πλαίσιο ούτε ακριβής σύνδεση με προηγούμενες αποφάσεις. Οι αναφορές στη νομολογία έχουν κυρίως ενδεικτικό χαρακτήρα, αφού κάθε υπόθεση έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά. Οι σχετικές αποφάσεις των Ανώτερων Δικαστηρίων δείχνουν το μέτρο τιμωρίας για τέτοια αδικήματα, αλλά δεν έχουν δεσμευτική ισχύ όπως οι αρχές δικαίου. Η ποινή κάθε κατηγορουμένου εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες της δικής του υπόθεσης και προσωπικότητας. Οι προηγούμενες αποφάσεις παρέχουν κατευθυντήριες γραμμές για το τι μπορεί να ληφθεί υπόψη υπέρ ή κατά του κατηγορουμένου, ενώ τα Δικαστήρια διαθέτουν ευρεία διακριτική ευχέρεια να επιβάλλουν την ποινή που θεωρούν δίκαιη και εύλογη υπό τις περιστάσεις (βλ. Σαμπή ν Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 100).

 

Έχει αναφερθεί ότι πολυετής φυλάκιση είναι η αρμόζουσα ποινή σε περιπτώσεις κατοχής μεγάλων ποσοτήτων ναρκωτικών με σκοπό την προμήθεια. Η μεγαλύτερη ποσότητα των ναρκωτικών που κατέχονται είναι λόγος για επίταση της ποινής, δεν εφαρμόζεται όμως αυστηρή αριθμητική αναπροσαρμογή. Στην υπόθεση Δημοκρατία ν. Γιάννη Ανδρέου, Ποιν. Εφ. 135/2019, απόφαση ημερομηνίας 04.10.2022, ECLI:CY:AD:2022:B372, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 16 ετών που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο στο αδίκημα της κατοχής με σκοπό την προμήθεια 15 περίπου κιλών κοκαΐνης, κατόπιν παραδοχής, τονίζοντας, το Ανώτατο Δικαστήριο, εν είδει απάντησης στο επιχείρημα του Γενικού Εισαγγελέα ότι η ποινή που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο (16 έτη) δεν αντικατοπτρίζει την αναγνωρισμένη, από τη νομολογία, αυξητική τάση που πρέπει να παρατηρείται στο ύψος των επιβαλλόμενων, για τέτοια αδικήματα, ποινών, ότι «Τα τελευταία χρόνια, το έγκλημα σε σχέση με τα ναρκωτικά έχει αυξηθεί.  Θα δικαιολογείτο έτσι, σε σχέση με το ενδεικτικό μέτρο της Σιδερένου, ακόμα πιο αυστηρή αντιμετώπιση (Selmani κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. Αρ.235/2013 κ.ά., ημερ.5.10.2016 και Ismen Bora) που βρίσκουμε ότι αποδίδεται με την ποινή που επέβαλε το Κακουργιοδικείο στον Εφεσίβλητο.  Όχι μόνο με αναφορά στον ένα περισσότερο χρόνο που επιβλήθηκε, [στην κατηγορούμενη Σιδερένου είχε επιβληθεί φυλάκιση 15 ετών] αλλά και σε σχέση με τις περιστάσεις της υπόθεσης, αφού θεωρούμε τις περιστάσεις στη Σιδερένου πιο επιβαρυντικές για την ποινή».

 

Επιπλέον, για τον καθορισμό του μέτρου τιμωρίας και των παραμέτρων που λαμβάνονται υπόψη, μελετήθηκε και συνεκτιμήθηκε η σχετική νομολογία των Ανώτερων Δικαστηρίων, στην οποία, ενδεικτικώς, θα αναφερθούμε κατωτέρω.

 

Αναγνωρίζουμε ότι ο χαρακτηρισμός ενός αδικήματος ως σοβαρού δεν εξαρτάται μόνο από το ανώτατο όριο ποινής που ο Νόμος προβλέπει. Είναι σημαντικό να λαμβάνονται υπόψη όλες οι περιστάσεις που περιβάλλουν τη διάπραξή του, καθώς αυτές αποκαλύπτουν την έκταση της βλάβης και τις γενικότερες συνέπειες που μπορεί να προκαλέσει (βλ. Μιχαηλίδης ν Δημοκρατίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 391). Κάθε υπόθεση εξετάζεται με βάση τα ιδιαίτερα στοιχεία της, και η σοβαρότητα του αδικήματος βαθμολογείται αναλόγως αυτών, με το αποτέλεσμα να αντικατοπτρίζεται στην επιβληθείσα ποινή.

 

Στην παρούσα περίπτωση, η σοβαρότητα της ποινικά κολάσιμης συμπεριφοράς του Κατηγορούμενου, έγκειται στο γεγονός ότι αρχικά αυτός κατόπιν συνωμοσίας (κατηγορία 1), προμηθεύτηκε από άλλο πρόσωπο, την ποσότητα των 25,98 γρ.κοκαϊνης και των 1475,7 γρ. κάνναβης (κατηγορία 2 και 3) και την οποία ποσότητα κατείχε (κατηγορία 4 και 5), με σκοπό με τη σειρά του να την προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα (κατηγορία 6 και 7).  Πρόκειται δε για σχετικά μεγάλη ποσότητα, ήτοι 1475,7 γρ. κάνναβης, όσο δε αφορά  στην κοκαϊνη, αυτή δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αμελητέα, δεδομένου ότι αποτελεί ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Α’, το οποίο χαρακτηρίζεται ως σκληρό ναρκωτικό.

 

Συνυπολογίζουμε, εν προκειμένω, τις συνέπειες που η εισαγωγή αυτής της ποσότητας ναρκωτικών θα μπορούσε να προκαλέσει σε μεγάλο αριθμό χρηστών, καθώς και στην κοινωνία γενικότερα. Ευτυχώς, κάτι τέτοιο αποτράπηκε μόνο λόγω της διενεργηθείσας έρευνας, από την αστυνομία.

 

Όσον αφορά τον ρόλο του Κατηγορούμενου στη διάπραξη των αδικημάτων των κατηγοριών 2, 3, 4, 5, 6 και 7 συνυπολογίζουμε το γεγονός ότι αφού τα προμηθεύτηκε από άλλο πρόσωπο, αποδέχτηκε να τα αποθηκεύσει γι΄αυτόν, με μοναδικό σκοπό, λόγω του εθισμού του, στη χρήση κοκαϊνης, να εξασφαλίζει τη δόση του.

 

Σημειώνουμε, ότι, μέσα από τα γεγονότα προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος δεν ήταν ο ιδιοκτήτης των ναρκωτικών, ούτε ο  οργανωτής της επιχείρησης, αλλά εκτέλεσε τις εντολές κάποιου άλλου, τον οποίον όμως δεν κατονόμασε, επικαλούμενος φόβο τόσο για τη ζωή του ιδίου, όσο και της ζωής της οικογένειας του. Ενεργώντας παρανόμως, και φυλάσσοντας τα ναρκωτικά στην εν λόγω οικία, θα εξασφάλιζε δωρεάν τις δόσεις του.

 

Αυτά τα στοιχεία δείχνουν ότι ο ρόλος του, μολονότι περιορισμένος, ήταν καθοριστικός και απαραίτητος για τη διακίνηση των ναρκωτικών. Χωρίς τη συμμετοχή του, ως ενδιάμεσος συνεργάτης, η περαιτέρω διακίνηση και διάδοσή τους στην κοινωνία θα ήταν αδύνατη (βλ. Κωνσταντίνου ν Αστυνομίας (2005) 2 Α.Α.Δ. 466).

 

Έχουμε κατά νου, ως έχει αναγνωρισθεί νομολογιακώς, ότι πρέπει να επιβάλλονται αυστηρότερες ποινές σε οργανωμένους εμπόρους απ’ ότι σε περιστασιακούς προμηθευτές ή διαμεσολαβητές, αλλά την ίδια στιγμή δεν μας διαφεύγει η ουσιαστική και σπουδαίας σημασίας, συνδρομή, συνέργεια και  βοήθεια την οποία παρέχουν οι τελευταίοι - ενδιάμεσοι συνεργάτες - προς επίτευξη του τελικού στόχου, που δεν είναι άλλη από την εμπορία των ναρκωτικών ουσιών. Τα πιο πάνω λέχθηκαν στην Xhaferi ν Δημοκρατίας, Ποιν Έφεση Αρ. 207/2021, ημερ. 16/11/2022, ECLI:CY:AD:2022:B453,  όπου ο ρόλος του εκεί κατηγορούμενου, ήταν, ως εν προκειμένω, αυτός του αποθηκάριου, από  την οποία παραθέτουμε και το ακόλουθο απόσπασμα:

 

«Εκείνο το οποίο, ωστόσο, παραμένει ως γεγονός στην παρούσα περίπτωση είναι ότι ο Εφεσείων αναμφίβολα κατέστη συνεργός κάποιου ή κάποιων οργανωμένων εμπόρων ναρκωτικών. Με τις ενέργειες του προσέφερε σημαντική εκδούλευση και συνδρομή στον τελικό προμηθευτή και έμπορο ναρκωτικών, όποιος και αν ήταν αυτός. Η κατάληξη της ενέργειας του αυτής δεν μπορούσε να ήταν άλλη εκτός από τη συνδρομή στη διακίνηση και διάδοση των ναρκωτικών σε άλλα πρόσωπα.

 

Οφείλουμε δε καθηκόντως να παρατηρήσουμε και τα ακόλουθα: Παρότι αυτός ο τρόπος δράσης δεν μετατρέπει κάποιο συνεργό αυτού του είδους σε ιθύνοντα νου και ούτε εξισώνει την ευθύνη μεταξύ τους, εντούτοις δεν καθιστά άνευ σπουδαιότητας και σημασίας τη συνδρομή, συνέργεια, βοήθεια και εκδούλευση την οποία παρέχουν οι ενδιάμεσοι συνεργάτες προς ευόδωση του τελικού στόχου, που είναι η ολοκλήρωση του εγκλήματος, χωρίς τον κίνδυνο σύλληψης του ίδιου του εμπόρου από την Αστυνομία. Στην πραγματικότητα οι συνεργοί αυτού του είδους, εν γνώσει τους και έναντι κάποιας μορφής ανταλλάγματος, συμμετέχουν στα πιο ριψοκίνδυνα στάδια της δραστηριότητας και συνιστούν απαραίτητους κρίκους στην αλυσίδα διακίνησης ναρκωτικών κατά τρόπο που μπορεί να λεχθεί ότι χωρίς την προθυμία τέτοιων ατόμων δεν θα διαπράττετο το αδίκημα ή τουλάχιστον δεν θα καθίστατο τόσο εύκολη η διάπραξη του για τους οργανωτές του. Στην παρούσα περίπτωση λοιπόν αυτό ακριβώς έπραξε ο Εφεσείων. Έχοντας υπό τη φύλαξη του τα ναρκωτικά σε αποθήκη της οποίας αυτός κρατούσε το κλειδί, ορθά κρίθηκε από το Κακουργιοδικείο ότι έδιδε καθοριστικής σημασίας κάλυψη στον πραγματικό ιδιοκτήτη των ναρκωτικών μέχρι τέλους, αφού δεν τον κατονόμασε. Ορθώς, επομένως, το Κακουργιοδικείο σημείωσε ότι ο Εφεσείων διαπράττοντας τα αδικήματα είχε κύρια συνδρομή στην αλυσίδα διακίνησης των ναρκωτικών, δίδοντας ξεκάθαρα σημαντικό «χέρι βοήθειας» προφανώς σε εμπόρους τους οποίους επέλεξε να μην αποκαλύψει».

 

Από την άλλη πλευρά, όπως προκύπτει από τη σχετική νομολογία, οι συνθήκες υπό τις οποίες  διαπράχθηκαν τα επίδικα αδικήματα κατέχουν ουσιαστική σημασία για τον καθορισμό της ποινής σε υποθέσεις αυτής της φύσης. Όπως έχει, επανειλημμένως, επισημανθεί, η πείρα αποδεικνύει ότι οι έμποροι ναρκωτικών επιλέγουν συχνά συνεργάτες άτομα ευάλωτα και σε ανάγκη, όπως ο Κατηγορούμενος, στην προκειμένη περίπτωση. Η κατανόηση αυτών των αδυναμιών, ωστόσο, δεν μπορεί να επιτρέψει την εξασθένιση της αυστηρής και αποτελεσματικής εφαρμογής του Νόμου, που αποτελεί θεμέλιο για την καταπολέμηση αυτών των εγκλημάτων (βλ. Marius ν Δημοκρατίας (2015) 2 Α.Α.Δ. 397).

 

Περαιτέρω δεν μας διαφεύγει ότι ο Κατηγορούμενος κατείχε και 30 αβολίδωτα φυσίγγια στρατιωτικού τύπου και δύο μεταλλικούς πυροκροτητές, οι οποίοι περιείχαν εκρηκτική ύλη, για τα οποία δεν έδωσε οποιαδήποτε εξήγηση, περί της κατοχής τους, πλην της αναφοράς του, μάλιστα, ότι δεν υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Παράλληλα όμως, λαμβάνουμε υπόψη, ότι αυτά ήταν σε μη χρησιμοποιήσιμη κατάσταση και οι δύο πυροκροτητές περιείχαν πυροτεχνική σύνθεση χαμηλής ισχύος και δεν μπορούσαν να προκαλέσουν ζημιά σε οποιονδήποτε, καθότι αυτά συνιστούσαν το μέσο που διευκολύνει την πυροδότηση τρίτου ανεξάρτητου αντικειμένου, που περιέχει εκρηκτική ύλη, το οποίο ο κατηγορούμενος δεν κατείχε.

 

Επιπλέον, παρότι αναγνωρίζεται η σημασία αυτών των ελαφρυντικών και επιβαρυντικών παραμέτρων, δεν μειώνεται η ανάγκη για την εξατομίκευση της ποινής, προκειμένου αυτή να αρμόζει όχι μόνο στο αδίκημα καθ’ αυτό, αλλά και στο πρόσωπο του συγκεκριμένου παραβάτη. Το καθήκον της εξατομίκευσης παραμένει αμετάβλητο, ακόμη και όταν η επιβολή της ποινής αποσκοπεί στην αποτροπή και την πρόληψη. Οφείλουμε, ωστόσο, να τονίσουμε ότι η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να οδηγήσει σε μείωση της σοβαρότητας ή της αποτρεπτικής δύναμης της ποινής, καθώς το αδίκημα και οι περιστάσεις της υπόθεσης επιβάλλουν την επιβολή ενός αυστηρού πλαισίου τιμωρίας, που να εξυπηρετεί τόσο τη δικαιοσύνη όσο και το συμφέρον της κοινωνίας (βλ. Ιωάννου κ.ά ν Δημοκρατίας (2003) 2 Α.Α.Δ. 171, Κωνσταντίνου ν  Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 224, Φιλίππου ν Αστυνομίας (1998) 2 Α.Α.Δ. 245 και Γενικού Εισαγγελέα ν Στυλιανού (2001) 2 Α.Α.Δ. 55).

 

Προς όφελος του Κατηγορούμενου, πέραν των όσων σχετικών λέχθηκαν ανωτέρω, λαμβάνουμε υπόψη και τα λοιπά που τέθηκαν ενώπιον μας.

 

Κατ’ αρχάς, το λευκό ποινικό μητρώο του, σε συνδυασμό με την ηλικία του, στοιχεία, που, από τη μια, δικαιολογούν τη θέση του ότι η εν προκειμένω παραβατική συμπεριφορά του αποτελεί ένα μεμονωμένο περιστατικό στο μέχρι τώρα βίο του, και από την άλλη, του δίδει το δικαίωμα να αιτείται την επιείκεια του Δικαστηρίου (βλ. Γεωργίου ν Αστυνομίας (1991) 2 Α.Α.Δ. 525 και  Αριστοδήμου ν Δημοκρατίας, Ποιν. Έφεση Αρ. 121/2017 ημερ. 21/09/2017), ECLI:CY:AD:2017:D311.

 

Επίσης, την άμεση παραδοχή του, τόσο στις ανακριτικές αρχές όσο και στο Δικαστήριο, στοιχείο που καταδεικνύει τη μεταμέλεια του. Ως προς τούτο, να λεχθεί επιπροσθέτως ότι με αυτή του τη στάση εξοικονομήθηκε πολύτιμος δικαστικός χρόνος και έξοδα (βλ. Χαρτούπαλλος ν Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ. 28). Έχουμε πάντα υπόψη μας τη βασική αρχή ότι η παραδοχή ενοχής θα πρέπει να ανταμείβεται με έκπτωση στην ποινή, καθότι, πέραν του ότι αποτελεί ένδειξη της ειλικρινούς μεταμέλειας, προάγει και τους σκοπούς της Δικαιοσύνης και ωφελεί την κοινωνία γενικότερα (βλ. σύγγραμμα Sentencing in Cyprus, (β΄ έκδοση) σελ. 65-66).

 

Περαιτέρω, δεν μας διαφεύγει ούτε ότι, σύμφωνα με τη νομολογία, με δεδομένο ότι τα ναρκωτικά εντοπίσθηκαν στην κατοχή του Κατηγορούμενου (όταν ερευνήθηκε η οικία, την οποία αυτός χρησιμοποιούσε), δηλαδή κατελήφθη ουσιαστικά επ’ αυτοφώρω να τα κατέχει, η παραδοχή του είναι μειωμένης αξίας (βλ. Κατσαπάου ν Δημοκρατίας (2012) 2 Α.Α.Δ. 318). Από την άλλη, ως ήδη σημειώθηκε, δεν παραγνωρίζουμε ότι η παραδοχή έχει τη σημασία της, ακόμα και υπό αυτές τις περιστάσεις, ως απτό στοιχείο της μεταμέλειας του (βλ. Βασιλείου ν Δημοκρατίας (2015) 2 A.A.Δ. 424).

 

Συνυπολογίζουμε, υπέρ του κατηγορούμενου, ότι, ο ίδιος, γνωρίζοντας φυσικά την πρόθεση της αστυνομίας, να ερευνήσει την οικία, αποκάλυψε αρχικώς ότι κατέχει τις ναρκωτικές ουσίες και ακολούθως υπέδειξε τα σημεία, στα οποία τούτη εφυλάττετο.

 

Επιπρόσθετα, λαμβάνουμε υπόψη τις προσωπικές και λοιπές συνθήκες του Κατηγορούμενου, ως αυτές φαίνονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και στα όσα συμπληρωματικά ανέφερε ο συνήγορός του και ιδιαίτερα ότι ο Κατηγορούμενος:

 

·                Είναι ηλικίας 22 ετών.

·                Έχει δύο αδέλφια. Οι γονείς του χώρισαν όταν αυτός ήταν δύο ετών και δεν διατηρεί καμία επαφή με τον πατέρα του.

·                Μετά την αποφοίτηση του από την Τεχνική Σχολή δεν υπηρέτησε στην Εθνική Φρουρά.

·                Πριν τη σύλληψη του, εργαζόταν στην Επαρχιακή Διοίκηση ως μηχανοδηγός, για 1.5 χρόνο και αποκέρδαινε €1600.

·                Με τη σύλληψη του η μητέρα του αντιμετώπισε προβλήματα ψυχικής υγείας.

·                Είναι χρήστης ουσιών και εγκρίθηκε ώστε να ενταχθεί στην ομαδική παρέμβαση του Προγράμματος Απεξάρτησης «ΔΑΝΑΗ».

·                Εντός των Φυλακών επιδεικνύει καλή διαγωγή και έχει εγγραφεί στο σχολείο και παρακολουθεί μαθήματα τέχνης, μουσικής και ψυχολογίας.

·                Δεν είναι μέλος οποιασδήποτε εγκληματικής ομάδας, υπό την έννοια ότι δεν πρόκειται για πρόσωπο που κατέχει θέση σε εγκληματική οργάνωση και ενεργεί με σκοπό τούτη να διαπράξει εγκλήματα.

 

 

Στο σημείο αυτό, κρίνεται απαραίτητο να υπογραμμίσουμε ότι, σύμφωνα με τη νομολογία μας, οι προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες ενός παραβάτη σε υποθέσεις τέτοιας φύσεως λαμβάνονται υπόψη, κατά έναν βαθμό, προκειμένου η εξατομίκευση της ποινής να  επιτευχθεί. Παρ' όλα αυτά, δεν μπορεί αυτή η εξατομίκευση να οδηγήσει σε αδιαφορία ή αποδυνάμωση της βασικής προτεραιότητας, η οποία είναι η προστασία της κοινωνίας. Η φύση των αδικημάτων αυτών, καθώς και οι σοβαρές συνέπειες που συνεπάγονται για την κοινωνία – ιδίως για τη νεολαία – από την κατοχή και διακίνηση ναρκωτικών, επιβάλλει την επιβολή ποινών που να αντικατοπτρίζουν την ανάγκη για αποτροπή και την προστασία των κοινωνικών αξιών (βλ. Μιχαήλ (ανωτέρω), Abe ν Δημοκρατίας (2008) 2 A.A.Δ. 211 και Γενικός Εισαγγελέας ν Χρυσάνθου (2016) 2Α Α.Α.Δ. 423).

 

Περαιτέρω ως έχει νομολογηθεί, η κακή οικονομική κατάσταση ενός προσώπου, ή σε κάθε περίπτωση η ανάγκη που οδηγεί κάποιον στη διάπραξη αδικήματος, δεν αποτελεί ελαφρυντικό, ούτε μπορεί να δικαιολογήσει την προσφυγή του στο έγκλημα (βλ. Σταύρου «Φάντης» ν Δημοκρατίας (2002) 2 Α.Α.Δ.  61) προς βλάβη μάλιστα των συνανθρώπων του. Συναφώς, ως έχει λεχθεί στην Περικλέους ν Αστυνομίας (2003) 2 Α.Α.Δ. 397:

 

«δεν υποτιμάται η φόρτιση που δημιουργεί η ανάγκη. Πρέπει όμως να ελέγχεται από το καθήκον υπακοής στο νόμο που αποτελεί και τον παρονομαστή της λειτουργίας του ανθρώπου στον κοινωνικό χώρο. Για αυτό και η εξατομίκευση της ποινής ώστε να αντανακλά και στις συνθήκες του παραβάτη δεν αμβλύνει στην περίπτωση σοβαρών εγκλημάτων το στοιχείο της αποτροπής που κατά κανόνα υπεισέρχεται στον καθορισμό της».

 

 

Στο σημείο αυτό, παραθέτουμε, με συνοπτικό τρόπο, αριθμό αποφάσεων Ανώτερων Δικαστηρίων, στο πλαίσιο των οποίων επικυρώθηκαν ή επιβλήθηκαν ποινές σε αδικήματα ίδιου και ή όμοιου τύπου και σοβαρότητας με αυτά που διέπραξε ο Κατηγορούμενος.

 

Στην υπόθεση Γεωργίου v. Δημοκρατίας,  Ποινική Έφεση 15/2024, ημερομηνίας 20/05/2025, επικυρώθηκε επταετή ποινή φυλάκισης από το Εφετείο Κύπρου, κατόπιν παραδοχής για παράνομη κατοχή με σκοπό τη προμήθεια 4 κιλών και 963,8 γραμμαρίων κάνναβης. Στον εφεσείοντα, ηλικίας 20 ετών και λευκού ποινικού μητρώου επιβλήθηκε η ίδια ποινή με το 36χρονο συγκατηγορούμενο του. Η έφεση του απορρίφθηκε και επικυρώθηκε η απόφαση του Πρωτόδικου δικαστηρίου. Η εν λόγω απόφαση είναι ιδιαίτερα σημαντική αφού εκφράζει με το πιο εμφατικό τρόπο τη βαρύτητα που δύναται να προσδοθεί σε υποθέσεις ναρκωτικών σε ισχυρούς μετριαστικούς παράγοντες όπως το νεαρό της ηλικίας.

 

Στην υπόθεση Δαμιανού v. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 208/2022, ημερομηνίας 04/09/2025, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 7 ετών, κατόπιν ακρόασης για κατοχή με σκοπό την προμήθεια 2,894 κιλών κάνναβης, μετά από τη αποδοχή της θέσης του Κακουργιοδικείου Λάρνακας ότι ο εφεσείων διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στον έλεγχο και τη διάθεση των ναρκωτικών και η εμπλοκή του ήταν ουσιαστικής και καταλυτικής σημασίας.

                                  

Στην υπόθεση Σάκκος ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 196/2020, ημερομηνίας 20 Σεπτεμβρίου 2022, ECLI:CY:AD:2022:B355, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 6 ετών για κατοχή με σκοπό τη προμήθεια 2 κιλών κάνναβης και διαδοχική ποινή φυλάκισης για το αδίκημα της συνωμοσίας, κατόπιν ακροαματικής διαδικασίας, σε κατηγορούμενο ηλικίας 22 ετών. Τα γεγονότα, ως είχαν αποδειχθεί ενώπιον του Κακουργιοδικείου Λεμεσού, αποκάλυπταν την ύπαρξη οργανωμένου σχεδίου, η εκτέλεση του οποίου έλαβε χώρα και στο εξωτερικό με καίριο το ρόλο του Εφεσείοντα. Λήφθηκε υπόψη, το λευκό του ποινικό μητρώο και οι προσωπικές του συνθήκες.

 

Στην  υπόθεση Κυριάκου ν. Δημοκρατίας (2013) 2 ΑΑΔ 746, το Εφετείο αντικατέστησε, με ποινή φυλάκισης πέντε (5) ετών, την πρωτοδίκως επιβληθείσα ποινή φυλάκισης έξι (6) ετών, σε κατηγορούμενο, μετά από παραδοχή, για την κατοχή 688,2684 γραμμαρίων ξηρής φυτικής ύλης κάνναβης  με σκοπό την προμήθεια, διότι το Κακουργιοδικείο δεν προσέδωσε σημασία στη συνεργασία του κατηγορουμένου με τις ανακριτικές αρχές.

 

Στην υπόθεση  Ahmed κ.α. ν. Δημοκρατίας (2012) 2 ΑΑΔ 801, επικυρώθηκαν ποινές φυλάκισης με ανώτατη ποινή έξι (6) ετών για προμήθεια ρητίνης καννάβεως συνολικού βάρους περίπου 947 γρ. σε νεαρούς κατηγορουμένους, με λευκό ποινικό μητρώο, μετά από παραδοχή και με τον ιθύνοντα νου να είναι άλλο πρόσωπο που δεν συνελήφθη. Η ποινή χαρακτηρίστηκε από το Εφετείο, ως «αρμόζουσα υπό τις περιστάσεις και οπωσδήποτε όχι έκδηλα υπερβολική».

 

Στην υπόθεση Soleimani ν. Αστυνομίας (2006) 2 ΑΑΔ 476, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης οκτώ (8) ετών, μετά από παραδοχή, για κατοχή 977,7691 γραμμαρίων ρητίνης κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο πρόσωπο. Ο κατηγορούμενος ήταν ηλικίας 26 ετών. Δεν ήταν ο ιθύνων νους, συνεργάστηκε με την Αστυνομία και ήταν λευκού ποινικού μητρώου. Ο ρόλος του ως μεταφορέα των ναρκωτικών,  χαρακτηρίστηκε ως «ιδιαιτέρως σημαντικός, θα προσθέταμε απαραίτητος, πράγμα που δικαιολογεί και την περαιτέρω παρατήρηση του Κακουργιοδικείου πως η δράση του δεν διέφερε από τη δράση οποιουδήποτε προσώπου που ενεργεί ως έμπορος ναρκωτικών».

 

          Στην υπόθεση Πολυδώρου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2007) 2 ΑΑΔ 492, επικυρώθηκε η επιβολή ποινής φυλάκισης 8 ετών στον Εφεσείοντα για κατοχή 733 γραμμαρίων κάνναβης με σκοπό την προμήθεια σε τρίτο πρόσωπο.

         

Στην υπόθεση  Ελενοδώρου Κυριάκου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 68/2020 ημερομηνίας 11.5.2022, ECLI:CY:AD:2022:B180, επικυρώθηκε ποινή φυλάκισης 8 ετών, κατόπιν παραδοχής, στην κατηγορία της κατοχής με σκοπό την προμήθεια 810,44 γραμμαρίων κάνναβης και 6 ετών για 100,35 γραμμαρίων κοκαΐνης.  Ο κατηγορούμενος βαρύνετο με δύο προηγούμενες καταδίκες για ιδίας φύσεως αδικήματα.

 

Τέλος, στη υπόθεση Βάσος Γλυκερίου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 171/2020 ημερομηνίας 08/072022, για το αδίκημα της κατοχής 996,8 γραμμαρίων κάνναβης, με σκοπό την προμήθεια, και της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, επιβλήθηκαν, μετά από παραδοχή, στον κατηγορούμενο συντρέχουσες ποινές φυλάκισης, με μεγαλύτερη (στο αδίκημα της κατοχής με σκοπό τη προμήθεια των προαναφερόμενων ναρκωτικών) αυτή των 8 ετών, η οποία ήταν διαδοχική της εναπομείνασας φυλάκισης των 773 ημερών, που ενεργοποιήθηκε συνεπεία παραβίασης εκ μέρους του Εφεσείοντα της προεδρικής χάρης που του είχε παραχωρηθεί υπό όρους. Ο εκεί κατηγορούμενος βαρύνετο με δυο προηγούμενες καταδίκες για αδικήματα ναρκωτικών. Στα πλαίσια εκείνης της υπόθεσης λήφθηκαν σοβαρά, προς όφελος του κατηγορούμενου, οι επιπτώσεις της καταδίκης και ποινής στον ίδιο και στην οικογένεια του (ιδίως στο ανήλικο παιδί του), η ηλικία του (30 ετών), τα οικονομικά του προβλήματα και η πρόθεση και αποφασιστικότητα του να αναμορφωθεί, αφού είχε πλέον απαλλαγεί από την χρήση κάνναβης και σκληρότερων ναρκωτικών, ενόσω βρισκόταν κατάδικος στις Κεντρικές Φυλακές.

 

 

Σύμφωνα με την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, στην Krashias and Others v Cyprus (Application N. 52551/2018) ημερ. 20.6.23, τα Δικαστήρια, κατά την επιμέτρηση της ποινής, σε σχέση με συγκεκριμένους μετριαστικούς παράγοντες, οφείλουν να αποτυπώνουν, με τρόπο ρητό και μετρήσιμο την μείωση της ποινής με την οποία αποζημιώνεται/αμείβεται ο Κατηγορούμενος. Στην εν λόγω υπόθεση, ο ρητός και μετρήσιμος παράγων ήταν η καθυστέρηση. Η αρχή όμως της Krashias, υποδεικνύει ότι τα Δικαστήρια πρέπει να εξειδικεύουν, εκεί όπου χρειάζεται, την ακριβή μείωση που αντιστοιχεί για τους μετρήσιμους μετριαστικούς παράγοντες. Το πιο κάτω απόσπασμα είναι διαφωτιστικό:

 

«21.  Turning to the Government’s assertion that the applicants had lost their victim status as they had received a lenient sentence (a fine of EUR 400 for each applicant compared with the maximum fine of CYP 5,000 or one year’s imprisonment, or both) on account of the length of the proceedings, the Court

reiterates the general principles concerning the loss of victim status in cases concerning the length of criminal proceedings on account of a reduction of sentence, as summarised in the case of Chiarello ν Germany, no. 497/17, § 54-55, 20 June 2019. While the first-instance court stated that the delay that had occurred “[would] be taken into account”, the applicants’ sentence was not reduced on account of the length of the proceedings in an express and measurable manner^[1] (ibid., §§ 18 and 57-58; see also Ščensnovičius ν Lithuania, no. 62663/13, §§ 51 and 92, 10 July 2018, and Malkov ν Estonia, no. 31407/07, §§ 29 and 60, 4 February 2010). The duration of the proceedings was one of many aspects considered by the court when determining the sentence and does not seem to have been the predominant reason for mitigation (contrast with Beck ν Norway, no. 26390/95, §§ 14 and 28, 26 June 2001). In addition, the court failed to assess the prosecution’s actions throughout the proceedings, while the applicants were considered not to have suffered any uncertainty (compare and contrast with Menelaou ν Cyprus (dec.), no. 32071/04, 12 June 2018).»

 

 

Σε ελεύθερη μετάφραση στην Ελληνική:

 

«Όσον αφορά τον ισχυρισμό της Κυβέρνησης ότι οι προσφεύγοντες είχαν απωλέσει την ιδιότητα του θύματος, καθώς τους επιβλήθηκε επιεικής ποινή (πρόστιμο EUR 400 για κάθε προσφεύγοντα σε σύγκριση με το ανώτατο πρόστιμο CYP 5,000 ή φυλάκιση ενός έτους ή και τα δύο) λόγω της διάρκειας της διαδικασίας, το

 

Δικαστήριο υπενθυμίζει τις γενικές αρχές που διέπουν την απώλεια της ιδιότητας του θύματος σε υποθέσεις που αφορούν τη διάρκεια ποινικών διαδικασιών εξαιτίας μείωσης της ποινής, όπως συνοψίστηκαν στην υπόθεση Chiarello ν Germany, no. 497/17, § 54-55, 20 June 2019. Ενώ το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δήλωσε ότι η καθυστέρηση που είχε σημειωθεί «[θα] ληφθεί υπόψη», η ποινή των προσφευγόντων δεν μειώθηκε λόγω της διάρκειας της διαδικασίας ρητά και μετρήσιμα^[2] (ibid., §§ 18 και 57-58· βλ. επίσης Ščensnovičius ν Lithuania, no. 62663/13, §§ 51 και 92, 10 July 2018, και Malkov ν Estonia, no. 31407/07, §§ 29 και 60, 4 February 2010).

 

Η διάρκεια της διαδικασίας αποτέλεσε μία μόνο από τις πολλές παραμέτρους που εξετάστηκαν από το δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής και δεν φαίνεται να υπήρξε ο κύριος λόγος για την επιείκεια (σε αντίθεση με Beck ν Norway, no. 26390/95, §§ 14 και 28, 26 June 2001). Επιπλέον, το δικαστήριο παρέλειψε να αξιολογήσει τις ενέργειες της κατηγορούσας αρχής κατά τη διάρκεια

της διαδικασίας, ενώ θεωρήθηκε ότι οι προσφεύγοντες δεν υπέστησαν καμία αβεβαιότητα (βλ. και συγκρ. με Menelaou ν Cyprus (dec.), no. 32071/04, 12 June 2018).»

 

Αφού εξετάσαμε και συνεκτιμήσαμε όλα τα στοιχεία που τέθηκαν ενώπιόν μας, περιλαμβανομένων των μετριαστικών παραγόντων που αναλύθηκαν ανωτέρω, αλλά και της επιτακτικής ανάγκης για αποτροπή — την οποία υπαγορεύει η φύση και η σοβαρότητα των επίδικων αδικημάτων — και κατόπιν στάθμισης όλων των σχετικών παραμέτρων, εξαιρουμένων της παραδοχής του και της συνεργασίας του με τις αστυνομικές αρχές (ως τούτες αναλύθηκαν ανωτέρω), καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η μόνη ποινή που θα άρμοζε, στην παρούσα υπόθεση, να επιβληθεί στον Κατηγορούμενο στην κατηγορία 6, είναι, αναπόφευκτα, αυτή της φυλάκισης για 8 έτη, αλλά αποδίδοντας μετρήσιμη, έστω μειωμένη, υπό τις περιστάσεις που εξηγήσαμε ανωτέρω, αξία στην παραδοχή και συνεργασία του με τις αστυνομικές αρχές^[3], κρίνουμε ότι η αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης 6 ετών, την οποία και επιβάλλουμε στον κατηγορούμενο σε αυτήν.

 

Με το ίδιο σκεπτικό ως προς την ανάγκη ρητής και μετρήσιμης αποτύπωσης της μείωσης της ποινής, λόγω της άμεσης παραδοχής και συνεργασίας του κατηγορούμενου, στις κατηγορίες 1 και 7, αντί της ποινής των 4 ½ ετών, που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να επιβληθεί στο κατηγορούμενο αν εξέλειπαν οι εν προκειμένω μετριαστικοί παράγοντες, επιβάλλουμε 3 έτη φυλάκιση σε κάθε κατηγορία, στην κατηγορία 8 αντί της ποινής 1 έτους φυλάκισης, που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να επιβληθεί στο κατηγορούμενο αν εξέλειπαν οι εν προκειμένω μετριαστικοί παράγοντες, επιβάλλουμε 9 μήνες φυλάκιση και στην κατηγορία 9 αντί της ποινής φυλάκισης των 5 μηνών, που θεωρούμε ότι θα έπρεπε να επιβληθεί στο κατηγορούμενο αν εξέλειπαν οι εν προκειμένω μετριαστικοί παράγοντες, επιβάλλουμε 3 μήνες φυλάκιση.

 

Τέλος στις κατηγορίες 2, 3, 4 και 5, δεν επιβάλουμε ποινή, καθότι τα γεγονότα που τις στοιχειοθετούν, αποτελούν, στην ουσία, μέρος τα γεγονότων που στοιχειοθετούν τα αδικήματα των κατηγοριών 6 και 7.

 

Οι ανωτέρω ποινές φυλάκισης να συντρέχουν.

 

Η περίοδος έκτισης της ποινής φυλάκισης μειώνεται κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Κατηγορούμενος τελεί σε προφυλάκιση στο πλαίσιο της παρούσας διαδικασίας, δηλαδή από την  18.09.2025.

 

Όλα τα τεκμήρια να καταστραφούν, τηρουμένων των διαδικασιών.

                                                           

 

(Υπ.)  .…………..…………..……………

                                                                                                 Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

 

 

   

   (Υπ.)  ………...……….…………..........

                                                                                                     Ε. Ευθυμίου, A.Ε.Δ.

 

 

                                                                                                                          (Υπ.)……....…….…..………………………

                    Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.E.Δ.

 

 

ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

 

 

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ