ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Μ. Π. κ.α., Υπόθεση Αρ.: 17247/2024, 20/10/2026
print
Τίτλος:
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. Μ. Π. κ.α., Υπόθεση Αρ.: 17247/2024, 20/10/2026

ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

ΣΥΝΘΕΣΗ:     Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

                          Ε. Ευθυμίου, Α.Ε.Δ.

                          Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.Ε.Δ.

 

Υπόθεση Αρ.:  17247/2024

 

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

-v-

1. Μ. Π.

2. Κ. Κ.

            Κατηγορουμένων

Ημερομηνία: 20.10.2026

Εμφανίσεις:

Για τη Δημοκρατία: κος Θ. Παπανικολάου

Για την Κατηγορούμενη 1: κος Α. Γιάγκου

Για τον Κατηγορούμενο 2: κος Κ. Χριστοδουλίδης

 

Ενδιάμεση Απόφαση

(Δοθείσα αυθημερόν)

Κατά το στάδιο της ένορκης, διά ζώσης, μαρτυρίας του, ο Μ.Κ.2, αναγνώρισε και υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης, που του λήφθηκε από την αστυνομία στο πλαίσιο της διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης. Συνεπεία τούτου, ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, ζήτησε όπως η εν προκειμένω κατάθεση κατατεθεί ως τεκμήριο και το περιεχόμενο της να γίνει δεκτό ως μέρος της κυρίως εξέτασης του μάρτυρα. Στο εγχείρημα αυτό, ο συνήγορος του Κατηγορούμενου 2 προέβαλε ένσταση, επικαλούμενος ότι, στην κατάθεση του Μ.Κ.2, γίνονται αναφορές σε φερόμενες δηλώσεις του πελάτη του προς τον μάρτυρα, οι οποίες, στη βάση των προνοιών του περί Προστασίας του Απόρρητου της Ιδιωτικής Επικοινωνίας (Παρακολούθηση Συνδιαλέξεων και Πρόσβαση σε Καταγεγραμμένο Περιεχόμενο Ιδιωτικής Επικοινωνίας) Νόμος του 1996 (92(I)/1996) (στο εξής «ο Νόμος»), έγιναν στο πλαίσιο ιδιωτικής επικοινωνίας των δύο αντρών, ως ο όρος αυτός («ιδιωτική επικοινωνία») προβλέπεται στο Νόμο, και κατά συνέπεια, η ενέργεια του Μ.Κ.2 να αποκαλύψει τις δηλώσεις αυτές σε τρίτους, χωρίς τη ρητή έγκρισή του, αποτελεί ποινικό αδίκημα (βλ. άρθρο 3 του Νόμου), το δε εγχείρημα της Κατηγορούσας Αρχής να παρουσιάσει τούτες ως μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου, ανεπίτρεπτη ενέργεια (βλ. άρθρο 16 του Νόμου), καθότι πρόκειται για ιδιωτική επικοινωνία η οποία λήφθηκε κατά παράβαση των προνοιών του Άρθρου 17 του Συντάγματος, οι οποίες διασφαλίζουν το απόρρητο της ιδιωτικής επικοινωνίας των πολιτών.

Για σκοπούς ευχερέστερης κατανόησης της υπό εξέταση ένστασης, κρίνουμε ορθό να καταγράψουμε εδώ τα εξής:

Στη βάση των ισχυρισμών που προβάλλει ο Μ.Κ.2 στην εν προκειμένω κατάθεση του, σε χρόνο μετά που η Κατηγορούμενη 1 του παραδέχθηκε, στο πλαίσιο συνάντησής τους, ότι υπεξαίρεσε χρήματα από το ταμείο του παραπονούμενου ιδρύματος, στην παρουσία των μελών του διοικητικού συμβουλίου του ιδρύματος, ο Κατηγορούμενος 2 τον κάλεσε στο τηλέφωνο και συνομίλησαν. Στην κατάθεσή του, εν είδει αυτούσιας μεταφοράς (εντός εισαγωγικών) καταγράφει τα όσα του είχε αναφέρει ο Κατηγορούμενος 2 στην τηλεφωνική αυτή συνομιλία τους. Επίσης, πάντα στο πλαίσιο της κατάθεσης του Μ.Κ.2, καταγράφεται, αυτουσίως (εντός εισαγωγικών) το περιεχόμενο γραπτού μηνύματος (τύπου sms), που ο Κατηγορούμενος 2 φέρεται να του απέστειλε, αργότερα (την ίδια μέρα), στο κινητό τηλέφωνό του.

Δεδομένου του τρόπου που φέρεται να έγιναν οι αποδιδόμενες στον Κατηγορούμενο 2 δηλώσεις (δια, (α) προφορικής επικοινωνίας  μέσω τηλεφώνου και (β) ηλεκτρονικού μηνύματος), ο Κατηγορούμενος 2, μέσω του συνηγόρου του, προβάλλει τη θέση ότι, τα όσα, τυχόν, ανάφερε/δήλωσε προς τον Μ.Κ.2, αποτελούν περιεχόμενο «ιδιωτικής επικοινωνίας», για την οποία ουδέποτε έδωσε ρητή έγκριση όπως αυτή παρακολουθηθεί και ή υποκλαπεί και ή αποκαλυφθεί σε οποιοδήποτε τρίτο και/ή τύχει οποιασδήποτε χρήσης από τον παραλήπτη της.

Με γνώμονα το ανωτέρω, επί γεγονότων, έρεισμα της υπό εξέταση ένστασης, και της νομικής βάσης επί της οποίας εδράζεται, κρίνουμε ορθό, στον σημείο αυτό, να παραθέσουμε, ευθύς αμέσως, τις σχετικές με το ζητούμενο πρόνοιες του Νόμου. Αρχίζουμε από τις ερμηνείες συγκεκριμένων όρων ως αυτές προβλέπονται στο ερμηνευτικό άρθρο 2 του Νόμου, και ακολούθως θα καταγράψουμε και τις σχετικές με το ζητούμενο πρόνοιες του άρθρου 3, οι οποίες και προβλέπουν τα ποινικά αδικήματα που διαπράττονται, όταν πρόσωπο, σε σχέση με ιδιωτική επικοινωνία, ενεργεί κατά παράβαση του Νόμου και, τέλος, τις πρόνοιες του άρθρου 16, που σχετίζονται με το αποδεκτό ή μη της παρουσίασης της παρανόμως υποκλαπείσας ιδιωτικής επικοινωνίας ως μαρτυρίας ενώπιον Δικαστηρίου.

«2. Στον παρόντα Νόμο, εκτός αν από το κείμενο προκύπτει διαφορετική έννοια-

[…]

“ιδιωτική επικοινωνία” σημαίνει οποιαδήποτε προφορική ή γραπτή ή άλλης μορφής επικοινωνία ή οποιαδήποτε τηλεπικοινωνία ή ηλεκτρονική επικοινωνία γίνεται από πρόσωπο κάτω από περιστάσεις κατά τις οποίες είναι λογικό το πρόσωπο αυτό να αναμένει ότι δε θα υποκλαπεί ή θα παρακολουθηθεί από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο, εκτός από εκείνο το οποίο σκοπείται να λάβει την επικοινωνία αυτή[1] και περιλαμβάνει τη ραδιοεπικοινωνία και την ενσύρματη επικοινωνία».

[…]

«“παρακολούθηση” σημαίνει την ακουστική ή άλλως πως λήψη του περιεχομένου οποιασδήποτε ιδιωτικής επικοινωνίας με τη χρήση οποιασδήποτε ηλεκτρονικής, μηχανικής, ηλεκτρομαγνητικής, ακουστικής ή άλλης συσκευής ή μηχανήματος και περιλαμβάνει ακρόαση, μαγνητοφώνηση ή οποιασδήποτε άλλης μορφής καταγραφή ή λήψη του περιεχομένου της επικοινωνίας αυτής είτε στο σύνολο είτε εν μέρει είτε ως προς την ουσία είτε τη σημασία ή την έννοια ή το σκοπό της».

[…]

«“υποκλοπή” σημαίνει παρακολούθηση ιδιωτικής επικοινωνίας κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος Νόμου».

«3.-(1) Εκτός όπου ειδικά προβλέπεται διαφορετικά στον παρόντα Νόμο, κάθε πρόσωπο το οποίο-

(α) εσκεμμένα υποκλέπτει ή παρακολουθεί ή με οποιοδήποτε τρόπο αποκτά πρόσβαση ή αποπειράται να υποκλέψει ή να παρακολουθήσει ή με οποιοδήποτε τρόπο να αποκτήσει πρόσβαση ή προκαλεί ή επιτρέπει ή εξουσιοδοτεί οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να υποκλέψει ή να παρακολουθήσει ή να αποκτήσει πρόσβαση ή να αποπειραθεί να υποκλέψει ή να παρακολουθήσει ή να αποκτήσει πρόσβαση στο περιεχόμενο οποιασδήποτε ιδιωτικής επικοινωνίας· ή

(β) εσκεμμένα χρησιμοποιεί, αποπειράται να χρησιμοποιήσει ή προκαλεί ή επιτρέπει ή εξουσιοδοτεί οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να χρησιμοποιήσει ή να αποπειραθεί να χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε ηλεκτρονική, μηχανική, ηλεκτρομαγνητική, ακουστική ή άλλη συσκευή ή μηχάνημα, προς το σκοπό υποκλοπής ή παρακολούθησης ή πρόσβασης στο περιεχόμενο οποιασδήποτε ιδιωτικής επικοινωνίας· ή

(γ) εσκεμμένα αποκαλύπτει ή αποπειράται να αποκαλύψει σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο το περιεχόμενο οποιασδήποτε ιδιωτικής επικοινωνίας, γνωρίζοντας ή έχοντας λόγο να γνωρίζει ότι η πληροφορία λήφθηκε από υποκλοπή ή παρακολούθηση ή πρόσβαση στο περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας· ή

(δ) εσκεμμένα χρησιμοποιεί ή αποπειράται να χρησιμοποιήσει το περιεχόμενο οποιασδήποτε ιδιωτικής επικοινωνίας, γνωρίζοντας ή έχοντας λόγο να γνωρίζει ότι η πληροφορία λήφθηκε από υποκλοπή ή παρακολούθηση ή πρόσβαση στο περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας,

είναι ένοχο αδικήματος και σε περίπτωση καταδίκης υπόκειται σε φυλάκιση που δεν υπερβαίνει τα δέκα (10) έτη ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εκατό χιλιάδες ευρώ (€100.000)  ή και στις δύο αυτές ποινές.

(2) Οι διατάξεις του εδαφίου (1) δεν εφαρμόζονται σε σχέση με πρόσωπο το οποίο-

(α) Έχει την προηγούμενη ρητή έγκριση για παρακολούθηση ή πρόσβαση στο περιεχόμενο της ιδιωτικής επικοινωνίας από το πρόσωπο που προβαίνει ή έχει προβεί στην επικοινωνία αυτή και από το πρόσωπο το οποίο έλαβε ή σκοπείται να λάβει την επικοινωνία αυτή ή από το ένα από τα δύο σε περίπτωση άσεμνων, ενοχλητικών ή απειλητικών ανώνυμων τηλεφωνικών συνδιαλέξεων˙

(β) ………..».

16.-(1) Το περιεχόμενο οποιασδήποτε ιδιωτικής επικοινωνίας το οποίο λήφθηκε έπειτα από υποκλοπή ή παρακολούθηση ή μαρτυρία που πηγάζει από τέτοια υποκλοπή ή παρακολούθηση, δεν μπορεί να γίνει δεχτό ως μαρτυρία ενώπιον οποιασδήποτε ποινικής ή πολιτικής διαδικασίας, αν η εν λόγω υποκλοπή ή παρακολούθηση έλαβε χώρα κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος Νόμου:

[…].

(2) Τηρουμένων των διατάξεων οποιουδήποτε εν ισχύι Νόμου, το περιεχόμενο οποιασδήποτε ιδιωτικής επικοινωνίας το οποίο λήφθηκε έπειτα από παρακολούθηση ή μαρτυρία που πηγάζει από τέτοια παρακολούθηση, η οποία έλαβε χώρα […] σύμφωνα με προηγούμενη ρητή έγκριση που δόθηκε από το πρόσωπο που προέβη στην επικοινωνία ή από το πρόσωπο που έλαβε αυτή, μπορεί να γίνει δεχτό ως μαρτυρία ενώπιον οποιασδήποτε ποινικής ή πολιτικής διαδικασίας:

[…]:

Νοείται επίσης ότι το περιεχόμενο ιδιωτικής επικοινωνίας το οποίο λήφθηκε έπειτα από παρακολούθηση ή μαρτυρία που πηγάζει από τέτοια παρακολούθηση, η οποία έλαβε χώρα, σύμφωνα με προηγούμενη ρητή έγκριση που δόθηκε από το πρόσωπο που προέβη στην επικοινωνία ή από το πρόσωπο που έλαβε αυτή, μπορεί να μη γίνει δεχτό ως μαρτυρία, αν το δικαστήριο ικανοποιηθεί ότι αυτό είναι προς το συμφέρον της δικαιοσύνης.

(3) Τηρουμένων των διατάξεων οποιουδήποτε εν ισχύι νόμου, το πρόσωπο που θίγηκε μπορεί, σε οποιαδήποτε ποινική ή πολιτική διαδικασία, να προσβάλει ως μη αποδεκτή μαρτυρία το περιεχόμενο οποιασδήποτε ιδιωτικής επικοινωνίας το οποίο λήφθηκε έπειτα από υποκλοπή ή παρακολούθηση ή μαρτυρία που πηγάζει από τέτοια υποκλοπή ή παρακολούθηση για τους λόγους ότι-

(α) Το περιεχόμενο της ιδιωτικής επικοινωνίας λήφθηκε κατά παράβαση των διατάξεων του παρόντος Νόμου,

(β) […].

(4)[…].

               Ως αβίαστα προκύπτει από τις ανωτέρω, αυτουσίως παρατεθείσες, σχετικές με το ζητούμενο, πρόνοιες του Νόμου, ως αυτές ερμηνεύτηκαν από τη δεσμευτική για το παρόν Δικαστήριο νομολογία (βλ. Νεοκλέους ν. Σπύρου, Ποιν. Έφ. 157/2022, απόφαση ημερομηνίας 31.10.2025), το γεγονός και μόνο ότι το πρόσωπο που υποκλέπτει και ή παρακολουθεί το περιεχόμενο προφορικής ιδιωτικής επικοινωνίας είναι ο παραλήπτης της, έστω και αν αυτός ενέκρινε ρητώς την μετέπειτα αποκάλυψη της, δεν αποτελεί λόγο για μη εφαρμογή των προνοιών του Νόμου, παρά τη σχετική πρόνοια του άρθρου 2, στην ερμηνεία του όρου «ιδιωτική επικοινωνία» «...εκτός από εκείνο το οποίο σκοπείται να λάβει την επικοινωνία αυτή...».

 

               Ωστόσο, και ανεξαρτήτως του προσώπου που λαμβάνει και ή δημοσιοποιεί και ή αποκαλύπτει την επικοινωνία, ως προκύπτει από την ερμηνεία του όρου «ιδιωτική επικοινωνία», για να μπορεί τούτη (η επικοινωνία) να χαρακτηριστεί ως τέτοια (ιδιωτική), θα πρέπει να γίνεται «κάτω από περιστάσεις κατά τις οποίες είναι λογικό το πρόσωπο αυτό να αναμένει ότι δεν θα υποκλαπεί ή θα παρακολουθηθεί από οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο». Ως δε, επιπροσθέτως, προκύπτει από την ερμηνεία του όρου «παρακολούθηση», τούτη συντελείται δια της ακουστικής ή άλλως πως λήψης του περιεχομένου της ιδιωτικής επικοινωνίας «με τη χρήση οποιασδήποτε ηλεκτρονικής, μηχανικής, ηλεκτρομαγνητικής, ακουστικής ή άλλης συσκευής ή μηχανήματος», εν είδει ακρόασης, καταγραφής ή λήψης του περιεχομένου της. Ο δε όρος «υποκλοπή», ορίζεται ως η παρακολούθηση της ιδιωτικής επικοινωνίας που γίνεται κατά παράβαση των διατάξεων του Νόμου. Τέλος, και στο βαθμό που σχετίζεται με τα επίδικα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, ως προκύπτει από τις πρόνοιες του άρθρου 16 του Νόμου, για να αποτελεί το περιεχόμενο μιας ιδιωτικής επικοινωνίας μη αποδεκτή, στο Δικαστήριο, μαρτυρία, θα πρέπει τούτη (η επικοινωνία) να «λήφθηκε έπειτα από υποκλοπή ή παρακολούθηση» ή να πρόκειται για «μαρτυρία που πηγάζει από τέτοια υποκλοπή ή παρακολούθηση» (στην έννοια του Νόμου) και να μην έχει εξασφαλιστεί ρητή, ως προς την παρακολούθηση ή υποκλοπή, έγκριση όλων των συνομιλητών.

 

               Εν προκειμένω, στη βάση του περιεχομένου της κατάθεσης του Μ.Κ.2, η οποία δόθηκε στο Δικαστήριο για τον περιορισμένο και μόνο σκοπό εξέτασης της παρούσας ένστασης, ο Μ.Κ.2 δεν φέρεται να έχει προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια, η οποία να ισοδυναμεί με παρακολούθηση και ή υποκλοπή της επικοινωνίας του με τον Μ.Κ.2 κατά παράβαση του Νόμου. Δεν έχει, δηλαδή, ο Μ.Κ.2 εσκεμμένα χρησιμοποιήσει οποιαδήποτε συσκευή ή μηχάνημα με στόχο, εν αγνοία του Κατηγορούμενου 2, να ακούσει και ή καταγράψει και ή λάβει το περιεχόμενο της επικοινωνίας του με τον τελευταίο, υπό συνθήκες, δηλαδή, που δεν αναμενόταν από αυτόν ότι τούτη (η επικοινωνία) θα ακουσθεί και ή παρακολουθηθεί και/ή θα υποκλαπεί, στην έννοια του Νόμου.

 

               Και τούτο γιατί, στο βαθμό που αφορά την προφορική συνομιλία τους μέσω τηλεφώνου, ο Μ.Κ.2, απλώς μετέφερε στους ανακριτές της υπόθεσης (μέσω της κατάθεσης του) τα όσα ισχυρίζεται ότι του είχε αναφέρει ο Κατηγορούμενος 2 μέσω τηλεφώνου. Πρόκειται, δηλαδή, για μεταφορά στους ανακριτές των όσων προφορικά, κατ’ ισχυρισμό, του ανέφερε ο Κατηγορούμενος 2, χωρίς ποτέ η επικοινωνία τους αυτή να τύχει ακρόασης και ή παρακολούθησης και ή υποκλοπής στην έννοια του Νόμου, δηλαδή με την, επί σκοπό, εν αγνοία του τελευταίου, χρήση μηχανήματος ή συσκευής. Επομένως, σε σχέση με τις αναφερόμενες, κατ’ ισχυρισμό, δηλώσεις του Κατηγορούμενου 2, που αναφέρονται στην κατάθεση του Μ.Κ.2 ως γενόμενες διά προφορικής συνομιλίας μέσω τηλεφώνου, οι πρόνοιες του Νόμου, τις οποίες επικαλείται η πλευρά του Κατηγορούμενου 2 για σκοπούς επιτυχίας της ένστασής του, σε κάθε περίπτωση δεν τυγχάνουν εφαρμογής, καθότι η μεταφορά στο δικαστήριο από μάρτυρα των όσων του ανέφερε Κατηγορούμενος σε τηλεφωνική συνομιλία τους, δεν αποτελεί μη αποδεκτή μαρτυρία (βλ. Χρίστου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 46/2017, απόφαση ημερομηνίας 19.07.2019, ECLI:CY:AD:2019:B334[2]).

 

               Όσο δε αφορά στο ηλεκτρονικό μήνυμα που φέρεται ο Κατηγορούμενος 2 να απέστειλε στον Μ.Κ.2, η μέθοδος που φέρεται να επέλεξε ο ίδιος ο Κατηγορούμενος 2 για  να προβεί στην εν προκειμένω επικοινωνία, αφορά σε ηλεκτρονική μέθοδο, με την καταγραφή της επικοινωνίας αυτής στη συσκευή του παραλήπτη της (κινητό τηλέφωνο του Μ.Κ.2) να αποτελεί εσκεμμένο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα από τον ίδιο τον αποστολέα των μηνυμάτων, και δη τον Κατηγορούμενο 2.

 

               Στη βάση του γεγονότος αυτού, με την ενέργεια του ο Κατηγορούμενος 2 να επικοινωνήσει με τον Μ.Κ.2 μέσω ηλεκτρονικού μηνύματος, το οποίο μεταφερόταν, διά σχετικής ηλεκτρονικής καταγραφής/λήψης, αυτόματα, στη συσκευή του παραλήπτη (το κινητό τηλέφωνο του Μ.Κ.2), χωρίς την όποια, από πλευράς του τελευταίου, εσκεμμένη, ή άλλως πως, επιπρόσθετη (σχετική με την καταγραφή/λήψη της επικοινωνίας), και εν αγνοία του Κατηγορούμενου 2, ενέργεια, στην ουσία ο Μ.Κ.2 δεν προέβη, επί σκοπό, στην χρήση οποιασδήποτε συσκευής ή μηχανήματος για καταγραφή και ή λήψη του περιεχομένου της εν προκειμένω επικοινωνίας του με τον Κατηγορούμενο 2, με αποτέλεσμα, και εν προκειμένω, να μην προκύπτει ζήτημα μη αποδεκτότητας της σχετικής μαρτυρίας.

 

               Και διαφορετικά να ήταν τα πράγματα (να κρίναμε, δηλαδή, ότι επήλθε παρακολούθηση (στην έννοια του Νόμου) της υπό συζήτηση επικοινωνίας), ο Κατηγορούμενος 2, ενεργώντας ως ανωτέρω, έδωσε, στην ουσία, τη ρητή έγκριση του για την παρακολούθηση της - βλ. άρθρο 3 (2) (α) του Νόμου), με αποτέλεσμα, και σε αυτή την περίπτωση, οι πρόνοιες του Νόμου να μην τυγχάνουν εφαρμογής (βλ. χχχχχ Ρ. ν. Δημοκρατίας, Ποιν Έφ. 253/2017, απόφαση ημερομηνίας 28.02.2019), ECLI:CY:AD:2019:B66. Και τούτο γιατί, δεδομένης, ακριβώς, της ανωτέρω περιγραφόμενης μεθόδου επικοινωνίας από πλευράς του Κατηγορούμενου 2, αν επιθυμία του ήταν τούτη (η επικοινωνία) να μην τύχει περαιτέρω παρακολούθησης από πλευράς του Μ.Κ.2 (να μην παραμείνει, δηλαδή, αποθηκευμένο στη μνήμη του κινητού τηλεφώνου του) ή να μην αποκαλυφθεί προς τρίτους, θα αναμενόταν, είτε να ζητήσει από αυτόν τη διαγραφή της, είτε να περιορίσει την, εξόφθαλμη στη βάση του τρόπου δράσης του, έγκριση του, όπως, π.χ., σε σχέση με την όποια, τυχόν, περαιτέρω δημοσιοποίηση και ή αποκάλυψή της από τον τελευταίο προς τρίτους, και ή να μεταφέρει την πρόθεσή και ή επιθυμία του όπως τούτη (η επικοινωνία) να παραμείνει ιδιωτική (στην έννοια του Νόμου), πράγμα το οποίο δεν έπραξε.

 

               Είναι γι’ αυτό το λόγο, κατά την γνώμη μας, που το Εφετείο, στην  υπόθεση Νεοκλέους (ανωτέρω), επικεντρώθηκε, για σκοπούς επίρρωσης της επιχειρηματολογίας του, στις περιπτώσεις των προφορικών ιδιωτικών επικοινωνιών, οι οποίες, χωρίς τη ρητή έγκριση του προσώπου που προβαίνει στην επικοινωνία, λαμβάνονται και ή μαγνητοφωνούνται και ή καταγράφονται μέσω μηχανημάτων και ή άλλων συσκευών[3], τονίζοντας, με παραπομπή και σε σχετική νομολογία του Αρείου Πάγου, αλλά και σε ελληνικά συγγράμματα, ότι, συνήθως, στο πλαίσιο μιας προφορικής επικοινωνίας «Ο συνηθισμένος συνομιλητής δεν προσέχει τα λόγια του όσο τα γραπτά του[4]. Η χαλαρότητα του απορρήτου μιας συνομιλίας τελεί υπό τον σιωπηρό όρο ότι δεν αποτυπώνεται σε μαγνητοταινία», υιοθετώντας, επίσης, ότι, ζητούμενο είναι η καταγραφή και ή λήψη της επικοινωνίας να έγινε «χωρίς την γνώση του ενός από τους συνομιλητές» (βλ. σύγγραμμα Ατομικά Δικαιώματα, 4η έκδοση, (2012) Π.Δ. Δαγτόγλου, σελ. 354, παρ. 546α.

 

               Στην δε απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, στην υπόθεση 1/2001, ημερομηνίας 11.01.2001, στην οποία, επίσης, παραπέμπει το Εφετείο μας στην υπόθεση Νεοκλέους (ανωτέρω), με σκοπό να καταδειχθεί το ανεπίτρεπτο της παρακολούθησης και ή λήψης μιας ιδιωτικής επικοινωνίας εν αγνοία και ή χωρίς τη συναίνεση του συνομιλητή, σημειώνεται ότι, σε μια τέτοια περίπτωση «η ελευθερία της επικοινωνίας θα περιοριζόταν, διότι τότε ο καθένας θα ζούσε με το καταθλιπτικό συναίσθημα ότι κάθε αστόχαστη ή υπερβολική, έστω, έκφρασή του, στα πλαίσια μιας προφορικής ιδιωτικής συζητήσεως, θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί στη συνέχεια υπό άλλες περιστάσεις ως αποδεικτικό μέσο εναντίον του […]».  

 

              Οι ανωτέρω υποδείξεις του συγγραφέως, αλλά και του Αρείου Πάγου, μας βρίσκουν απόλυτα σύμφωνους, νοουμένου ότι η ιδιωτική επικοινωνία, η οποία παρακολουθήθηκε και ή υποκλάπηκε από τον αποδέκτη της, ήταν προφορική (ως ήταν και το επίδικο και ή ζητούμενο στις εκεί περιπτώσεις) και έγινε υπό συνθήκες που δεν αναμενόταν από το πρόσωπο που προβαίνει σε αυτή ότι θα παρακολουθηθεί από τον αποδέκτη της ή έστω γραπτή ή ηλεκτρονική, πλην όμως να παρακολουθήθηκε ή υποκλάπηκε από πρόσωπο άλλο από τον επιδιωκόμενο, από το πρόσωπο που προβαίνει στη επικοινωνία, παραλήπτη της.  Όταν όμως η επικοινωνία γίνεται, ως εν προκειμένω, με τρόπο που η καταγραφή και ή λήψη της μέσω μηχανημάτων και ή συσκευών, γίνεται, αποκλειστικώς, στη βάση ενεργειών του προσώπου που προβαίνει στην επικοινωνία και όχι του παραλήπτη της, και, κατά συνέπεια, η πρόσβαση του τελευταίου στην ηλεκτρονική αυτή μορφή της (ως καταγραφείσα στη συσκευή και ή μηχάνημά του – το κινητό τηλέφωνό του) αποτελεί εσκεμμένο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα του πρώτου, τότε, κατά την κρίση μας, δεν τυγχάνει εφαρμογής ο Νόμος.

 

               Στη βάση των όσων προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε ανωτέρω, κρίνουμε ότι η προβαλλόμενη ένσταση είναι άνευ ερείσματος και, κατά συνέπεια, τούτη απορρίπτεται.

 

(Υπ.)……………………………………

Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

 

(Υπ.)……………………………………

Ε. Ευθυμίου, Α.Ε.Δ.

 

(Υπ.)……………………………………

Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.Ε.Δ.

 

Πιστόν Αντίγραφο

 

Πρωτοκολλητής



[1] Υπογράμμιση δική μας, καθώς και όσες ακολουθούν.

[2] Δεν μας διαφεύγει ότι η σχετική κρίση στην υπόθεση Χρίστου (ανωτέρω) δεν εδράστηκε επί των προνοιών του Νόμου.

[3] Το εκεί επίδικο ζήτημα άπτετο της καταγραφής, με μηχανικά μέσα, ιδιωτικής προφορικής επικοινωνίας.

[4] Τονισμός δικός μας, καθώς και ο επόμενος που ακολουθεί.


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο