ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. A. H. κ.α., Υπόθεση Αρ.: 1032/25, 30/9/2026
print
Τίτλος:
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. A. H. κ.α., Υπόθεση Αρ.: 1032/25, 30/9/2026

ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ

ΣΥΝΘΕΣΗ:     Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

                          Ε. Ευθυμίου, Α.Ε.Δ.

                          Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.Ε.Δ.

Υπόθεση Αρ.: 1032/25

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ν.

1.    A. H.

2.    A. A.

3.    A. A.

Κατηγορουμένων

 

Ημερομηνία: 30.09.2026.

Εμφανίσεις:
Για την Κατηγορούσα Αρχή: κος Α. Αντωνίου

Για τον Κατηγορούμενο 1: Αυτοπροσώπως

Για τον Κατηγορούμενο 2: κα Λαζαρίδου
Για τον Κατηγορούμενο 3: κα Μιχαηλίδου

 

Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3 : παρόντες

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

             

               Στο πλαίσιο της παρούσας υπόθεσης, οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3, αντιμετωπίζουν, από κοινού, 6 κατηγορίες. Πιο συγκεκριμένα, την κατηγορίας της συνομωσίας για να φονευθεί ο Παραπονούμενος (κατηγορία 1), της απόπειρας φόνου του τελευταίου (κατηγορία 2), της κατοχής και της μεταφοράς πυροβόλου όπλου (κατηγορίες 3 και 4) και της μεταφοράς και της κατοχής εκρηκτικών υλών (κατηγορίες 5 και 6).   

 

               Στις 09.01.2025, στο χωριό Κόρνος, επιδιώχθηκε, δια πυροβολισμών, να φονευθεί ο Παραπονούμενος. Ακολούθησαν αστυνομικές έρευνες και, μετέπειτα, κατόπιν σχετικής απόφασης του Γενικού Εισαγγελέα, η καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης. Στη βάση παραδεκτών γεγονότων, κοινών τοποθετήσεων των συνηγόρων και μη αμφισβητηθείσας μαρτυρίας, τα πιο κάτω αποτελούν κοινό έδαφος μεταξύ των διαδίκων.

 

Κοινώς αποδεκτά γεγονότα

 

               Στη βάση πληροφόρησης που δόθηκε στον Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου περί τις 14:00 της 09.01.2025, σε συγκεκριμένο σημείο στην οδό Γρηγόρη Αυξεντίου στο χωριό Κόρνος, σημειώθηκαν πυροβολισμοί. Αστυφύλακες του εν λόγω σταθμού μετέβηκαν στο σημείο, και ακολούθως, του ζητήματος επιλήφθηκε το ΤΑΕ Λάρνακας και κάποια τμήματα του Αρχηγείου Αστυνομίας. Ως αποτέλεσμα των ερευνών, διαφάνηκε ότι οι πυροβολισμοί στόχευαν τον Μ.Κ.15, ο οποίος κατέφθασε στο σημείο με το όχημά του μάρκας Μερσεντές χρώματος ασημί με αριθμούς εγγραφής MHA3ΧΧ (στο εξής, για σκοπούς ευκολίας, «το όχημα του Παραπονούμενου»). Προέκυψε επίσης ότι, δράστης/ες της ρίψης των πυροβολισμών, ήταν πρόσωπο/α που επέβαινε/αν σε ένα μαύρο BMW με αριθμούς εγγραφής ΚVD0ΧΧ (στο εξής, για σκοπούς ευκολίας, «το όχημα των δραστών»).

 

               Παρεμβάλλουμε στο σημείο αυτό ότι, το πόσα άτομα κατέβηκαν από το όχημα των δραστών στη σκηνή του εγκλήματος και είχαν στην κατοχή τους πιστόλι ή πιστόλια και πυροβόλησαν, παραμένουν ζητήματα διαφιλονικούμενα.

 

               Επανερχόμενοι στα κοινώς αποδεκτά και ή αδιαμφισβήτητα γεγονότα, κατά τη ρίψη των πυροβολισμών, ο Παραπονούμενος,  βρισκόμενος εντός του οχήματός του, με πισινή κίνηση επιδίωξε να απωθήσει το όχημα των δραστών, το οποίο στάθμευσε εις τρόπο που τον παρεμπόδιζε να κινηθεί με όπισθεν κατεύθυνση. Συνεπεία της πισινής κίνησης του οχήματος του Παραπονούμενου, τούτο προσέκρουσε στις αριστερές πόρτες του οχήματος των δραστών, το οποίο και μετακινήθηκε προς τα πίσω, με αποτέλεσμα, ακολούθως, ο Παραπονούμενος, τραυματισμένος ήδη από τους πυροβολισμούς, να απεγκλωβιστεί και να εγκαταλείψει την σκηνή με το όχημά του. Το ίδιο έπραξαν, αμέσως μετά, και οι δράστες με το όχημά τους, πλην όμως με αντίθετη κατεύθυνση. Εντέλει, ο παραπονούμενος κατέληξε στο ιδιωτικό Νοσοκομείο Mediterranean  στη Λεμεσό (στο εξής «το ιδιωτικό νοσοκομείο»). Συνεπεία των πυροβολισμών που δέχθηκε, ο Παραπονούμενος πλήγηκε στο δεξί χέρι και στη δεξιά ωμοπλάτη, με αποτέλεσμα να προκληθούν σε αυτόν ανοικτά τραύματα εισόδου και εξόδου, καθώς επίσης και αιμορραγία της κερκιδικής  αρτηρίας, τα οποία έτυχαν ιατρικής φροντίδας στο ιδιωτικό Νοσοκομείο. Στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης, λήφθηκε αριθμός καταθέσεων από διάφορα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων πολίτες οι οποίοι δήλωσαν αυτόπτες μάρτυρες του περιστατικού (Μ.Κ.1, Μ.Κ.3 και Μ.Κ.14), καθώς επίσης και από Αστυφύλακες, οι οποίοι ενήργησαν, με διάφορους τρόπους, στο πλαίσιο των καθηκόντων τους (Μ.Κ.2, Μ.Κ.6, Μ.Κ.7, Μ.Κ.8, Μ.Κ.10, Μ.Κ.11, Μ.Κ.13 και Μ.Κ.19). Επίσης, λήφθηκαν καταθέσεις από πολίτες, τα ονόματα των οποίων προέκυψαν κατά την πορεία των ερευνών ως δυνάμενα να δώσουν πληροφορίες για ανακύψαντα ζητήματα (Μ.Κ.4, Μ.Κ.9, Μ.Κ.12 και Μ.Κ.18). Στη βάση δε των ισχυρισμών του Παραπονούμενου (Μ.Κ.15) και/ή σε σχέση με τις μετά τον τραυματισμό του ενέργειές του, λήφθηκαν καταθέσεις και από τον Μ.Κ.5 και Μ.Κ.17. Τέλος, στη βάση ανεύρεσης γενετικού υλικού επί των συλλεχθέντων τεκμηρίων, λήφθηκαν παρειακά επιχρίσματα από τους Κατηγορουμένους και άλλα πρόσωπα, και κατόπιν σύγκρισης τους, η Μ.Κ.16 ετοίμασε σχετική έκθεση.


Οι εκδοχές των μερών

 

               Προτού αναφερθούμε στην ενώπιόν μας μαρτυρία, κρίνουμε ορθότερο όπως παραθέσουμε τις εκδοχές των μερών, ως αυτές προέκυψαν, εξόφθαλμα, μέσω (α) των τοποθετήσεων των συνηγόρων τους, (β) των τοποθετήσεων του ίδιου Κατηγορούμενου1[1], μεταξύ άλλων και μέσω των όσων ανέφερε στο πλαίσιο της ένορκης κατάθεσής του, (γ) των όσων αναφέρονται στις καταθέσεις των Κατηγορουμένων, (δ) των αναφερόμενων στις τελικές αγορεύσεις τους και (ε) των όσων αναφέρθηκαν στη μαρτυρία που προσκομίστηκε.

 

Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής

 

Κατά την Κατηγορούσα Αρχή, στη βάση, τόσο του τρόπου που παρουσίασε τη μαρτυρία της (ειδικότερα αυτής του Παραπονούμενου), όσο και των σχετικών τοποθετήσεων του εκπροσώπου της κατά τη διάρκεια της δίκης, αλλά και στο πλαίσιο της τελικής του αγόρευσης του, αναγνωρίζοντας ότι η σχετική μαρτυρία που προσκόμισε παρουσιάζει κάποιες αδυναμίες ως προς τον Κατηγορούμενο 3, ο τελευταίος, εν γνώση του ότι τρίτα πρόσωπα επιθυμούσαν να φονεύσουν τον Παραπονούμενο, επέτρεψε την κατοχή και χρήση του οχήματός του (το όχημα των δραστών) από αυτούς, με στόχο να επιτευχθεί ο σκοπός τους. Ο Κατηγορούμενος 1 και ο Κατηγορούμενος 2, αποτελούν μέρος της ομάδας των δραστών που βρίσκονταν στο χωριό Κόρνος την ημέρα του επίδικου συμβάντος, υπό την έννοια ότι αμφότεροι ενήργησαν με στόχο να επιτευχθεί, αφενός η φόνευση του Παραπονούμενου και αφετέρου η αποφυγή της ευθύνης των δραστών, πλην όμως δεν επέβαιναν στο όχημα των δραστών κατά τον χρόνο του επίδικου επεισοδίου. Ειδικότερα, στον Κατηγορούμενο 1 αποδίδει, κυρίως, την ιδιότητα του προσώπου που μεσολάβησε, με σκοπό ο Παραπονούμενος, από την Πάφο (επαρχία στην οποία διαμένει), να μεταβεί στο χωριό Κόρνος, ώστε, ακολούθως, οι επιβαίνοντες στο όχημα των δραστών να μπορέσουν να τον εντοπίσουν και να επιδιώξουν να τον φονεύσουν. Αν και ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής, στην αγόρευσή του, δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ο Κατηγορούμενος 1 να αποτελεί έναν εκ των δραστών που πυροβόλησαν εναντίον του Παραπονούμενου, στη βάση της μόνης, διαφωτιστικής των, κατ’ ισχυρισμό, κινήσεων του πρώτου (κατά την ώρα του επεισοδίου), μαρτυρίας (Μ.Κ.15 - Παραπονούμενος), τούτος (ο Κατηγορούμενος 1) δεν επέβαινε στο εν λόγω όχημα και πιστόλι ή πιστόλια, κρατούσαν μόνο οι επιβαίνοντες του. Κάθε άλλος μάρτυρας που αναφέρθηκε στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στη σκηνή του εγκλήματος κατά την διάπραξή του, δεν αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο 1 ως πρόσωπο που βρισκόταν στο σημείο.  Όσον δε αφορά στον Κατηγορούμενο 2, σε αυτόν αποδίδεται άλλος ρόλος, δηλαδή ότι, με το όχημά του, τη μέρα της απόπειρας, βρισκόταν συνεχώς στην περιοχή του χωριού Κόρνος με σκοπό να παράσχει κάθε αναγκαία βοήθεια στους δράστες που τυχόν θα χρειάζονταν. Του αποδίδεται δε και συγκεκριμένη προσπάθεια, μετά τα συμβάντα, να ενεργήσει ως συνεργός, δια της επίδειξης ενδιαφέροντος αναφορικά με το όχημα των δραστών το οποίο είχε εγκαταλειφθεί στο χωρίο Αλεθρικό. Εν ολίγοις, σε ότι αφορά στους Κατηγορούμενους 1 και 2, αποδίδεται πλήρης γνώση του παράνομου σκοπού των δραστών, παρουσία τους στο χωρίο Κόρνος κατά την ημέρα του επίδικου συμβάντος και ηθελημένη συμμετοχή στην ομάδα που επιδίωξε τη φόνευση του Παραπονούμενου.

 

Εκδοχή Κατηγορουμένων

 

Κατηγορούμενος 1

 

Κατά τον Κατηγορούμενο 1, ουδεμία σχέση έχει με τα επίδικα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης. Κατά την ημέρα του επεισοδίου, βρισκόταν στην εργασία του (εργοτάξιο υπό ανέγερση ακινήτου) σε περιοχή της Λευκωσίας. Ο λόγος που ανευρέθηκε το γενετικό υλικό του εντός του οχήματος των δραστών, ήταν γιατί, στο παρελθόν, έτυχε να εισέλθει αρκετές φορές στο εν λόγω όχημα, καθ' ον χρόνο τούτο, κατείχετο και οδηγείτο από τον Κατηγορούμενο 3, καθ' ότι με τον τελευταίο εργάζονταν μαζί στις γυψοσανίδες για ένα χρονικό διάστημα. Επίσης, ο λόγος που το κινητό τηλέφωνο του (το οποίο, ακολούθως, βρέθηκε στη σκηνή του εγκλήματος), αλλά και τα τσιγάρα του, βρίσκονταν, την ημέρα του επίδικου συμβάντος εντός του οχήματος των δραστών, ήταν γιατί, το συγκεκριμένο πρωινό, στις 09.01.2025, ο ξάδελφος του αφεντικού του, μαζί με άλλο πρόσωπο, τον παρέλαβαν με το εν λόγω όχημα από τον κυκλικό κόμβο του ΟΧΙ στη Λευκωσία και τον μετέφεραν στον χώρο εργασίας του στην ίδια επαρχία. Όταν κατέβηκε από το όχημα και εισήλθε στην υπό ανέγερση οικοδομή στην οποία θα εργαζόταν, αντιλήφθηκε ότι ξέχασε, τόσο το κινητό του όσο και τα τσιγάρα του στο όχημα των δραστών, το οποίο, όμως, είχε ήδη εγκαταλείψει το σημείο. Δηλώνει ότι ο Παραπονούμενος ψευδώς και ή αδικαιολογήτως τον αναγνώρισε ως το πρόσωπο που συνάντησε στον Κόρνο λίγα λεπτά πριν το επίδικο επεισόδιο, την ορθότητα και επάρκεια της οποίας αναγνώρισης αμφισβητεί. Θεωρεί, επί του τελευταίου, ότι η εν προκειμένω αναγνώρισή του από τον Παραπονούμενο, είναι λανθασμένη και ή υποκινούμενη από αλλότρια κίνητρα.

 

Κατηγορούμενος 2

 

Κατά τον Κατηγορούμενο 2, ουδεμία σχέση έχει με τα επίδικα ζητήματα της παρούσας υπόθεσης. Όντως κατά την επίδικη μέρα βρισκόταν στο χωριό Κόρνος οδηγώντας το BMW χρώματος τιρκουάζ, με αριθμούς εγγραφής KVU2ΧΧ (στο εξής, για σκοπούς ευκολίας, «το όχημα του Κατηγορουμένου 2»), πλην όμως με μόνο στόχο να ανεύρει εργασία αλλά και φθηνό χώρο διαμονής, καθ’ ότι είχε ενημερωθεί ότι στην περιοχή τα ενοίκια ήταν χαμηλά. Για την ενέργεια του αυτή, είχε μεταβεί και σε άλλα χωριά της γύρω περιοχής. Τη συγκεκριμένη μέρα είχε μεταβεί στον Κόρνο μαζί με έναν Ιορδανό, τον οποίον, σε κάποια στιγμή, κατέβασε από το αυτοκίνητό του, και ακολούθως συνέχισε να περιφέρεται στο χωριό για, περίπου, 20 λεπτά με το όχημά του. Έπειτα ανηύρε εκ νέου τον Ιορδανό, τον οποίο παρέλαβε και εγκατέλειψαν το χωριό, καθότι ή πινακίδα ενοικίασης που γύρευε πρέπει να αφαιρέθηκε. Δεν γνωρίζει ούτε τον Κατηγορούμενο 1 ούτε τον Κατηγορούμενο 3 και η παρουσία του στον Κόρνο την μέρα του επίδικου συμβάντος ήταν εντελώς τυχαία για τους λόγους που ανέφερε.

 

Κατηγορούμενος 3

 

               Κατά τον Κατηγορούμενο 3, αγόρασε το όχημα των δραστών από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του, χωρίς ποτέ τούτο να εγγραφεί στο όνομά του. Για την αγορά του οχήματος δεν συμφωνήθηκε τιμή, καθ' ότι είχε μηχανικά προβλήματα, τα οποία ανέλαβε ο ίδιος να διορθώσει, και ακολούθως, στη βάση των εξόδων που θα έκανε, θα συμφωνούσε, με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του, την τιμή αγοράς του. Έναντι του τιμήματος αγοράς, είχε καταβάλει κάποιο ποσό, πλην όμως συνέχιζε να οφείλει και άλλα χρήματα. Σε κάποια στιγμή, περί τις 06.01.2025 ή 07.01.2025 (2 με 3 μέρες πριν τα επίδικα γεγονότα), εντός του αυτοκινητόδρομου, το όχημα παρουσίασε μηχανικό πρόβλημα, με αποτέλεσμα να ακινητοποιήσει τούτο, παρά τον κυκλικό κόμβο πλησίον της υπεραγοράς Lidl στα Λατσιά, 5 με 6 μέτρα από την έξοδο του εν λόγω κόμβου, σε ανοικτό σημείο στα αριστερά του δρόμου. Από το σημείο έφυγε παίρνοντας μαζί του το μοναδικό κλειδί που του είχε δοθεί από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του οχήματος. Δεν είχε στην κατοχή του το όχημα των δραστών από εκείνη την ημέρα και μετά. Δηλώνει άγνοια ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες το εν λόγω όχημα βρέθηκε στην κατοχή των δραστών, καθώς επίσης και πώς τούτο ήταν δυνατό να κινείται και να μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά την ημέρα των επίδικων γεγονότων, δεδομένης της μηχανικής βλάβης που παρουσίασε. Όταν, με τον προηγούμενο ιδιοκτήτη, αναζήτησε το όχημα και είδε ότι δεν βρισκόταν στο σημείο που το είχε εγκαταλείψει, αποφάσισε να καταγγείλει την κλοπή του και έτσι επισκέφθηκε την Αστυνομία για το σκοπό αυτό. Κατά την εκεί (στην αστυνομία) παρουσία του, έγινε αντιληπτό στον ίδιο ότι καταζητείτο για την παρούσα υπόθεση και συνελήφθηκε.


Ακροαματική διαδικασία

 

Η Κατηγορούσα Αρχή, για σκοπούς απόδειξης της υπόθεσής της, κάλεσε 19 μάρτυρες, και συγκεκριμένα τους Μ.Κ.1 μέχρι Μ.Κ.19. Αφού, ακολούθως, όλοι οι Κατηγορούμενοι κλήθηκαν σε απολογία σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, ο Κατηγορούμενος 1 επέλεξε και κατέθεσε ενόρκως, ενώ οι Κατηγορούμενοι 2 και 3, άσκησαν το δικαίωμα της σιωπής. Κανένας εκ των Κατηγορούμενων δεν παρουσίασε οποιονδήποτε επιπρόσθετο μάρτυρα. Τέλος, στη βάση ισχυρισμών που προώθησε ο Κατηγορούμενος 1 κατά τη δια ζώσης ένορκη μαρτυρία του, και αφού κρίθηκε ότι ικανοποιούντο  οι προϋποθέσεις που επιβάλλει η σχετική νομολογία αλλά και προκύπτουν από τις πρόνοιες της επιφύλαξης του άρθρου 74(2) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, το Δικαστήριο επέτρεψε στην Κατηγορούσα Αρχή και παρουσίασε και τον Μ.Κ.Α.Μ.1[2], με στόχο να αντικρούσει συγκεκριμένους ισχυρισμούς του πρώτου.

 

Συνοπτική παράθεση μαρτυρίας

 

               Δεν απαιτείται και δεν συνιστάται, για πρακτικούς, κυρίως, λόγους, η επανάληψη του συνόλου της μαρτυρίας των μαρτύρων, όπως και η αναφορά σε κάθε επιμέρους πτυχή της (βλ. κατ’ αναλογία, G & K Exclusive Fashions Ltd v Παπαδόπουλου κ.α. (2001) 1(Α) ΑΑΔ 88, 92, και Paphos Stone C Estates v Ζαβρού κ.α. (1998) 1(Γ) ΑΑΔ 1854, 1859). Ακολουθεί, επομένως, συνοπτική παράθεση της.  

 

Μ.Κ.1

Η Μ.Κ.1 είναι ιδιοκτήτρια της οικίας απέναντι από τη στάση των λεωφορείων στην οποία ήταν σταθμευμένο το όχημα του Παραπονούμενου όταν τούτος δέχτηκε τους πυροβολισμούς κατά το επίδικο συμβάν. Ως ισχυρίστηκε, κατά τον επίδικο χρόνο βρισκόταν υπό θεραπεία σε σχέση με καρκίνο, με αποτέλεσμα να έχει μειωμένη, από τη συνήθη, δυνατότητα όραση. Ωστόσο, στη βάση των όσων αντιλήφθηκε εκείνην την ημέρα, ενώ βρισκόταν στην αυλή του σπιτιού της, σε μια απόσταση περί τα 50 μέτρα από το σημείο των πυροβολισμών, άκουσε 6 με 7 πυροβολισμούς, και αμέσως πρόσεξε το ανοικτόχρωμο αυτοκίνητο (του Παραπονούμενου), το οποίο ήταν παρκαρισμένο κάθετα προς την στάση των λεωφορείων να μετακινείται μπρος πίσω και να κτυπά στο σκουρόχρωμο αυτοκίνητο (των δραστών) που είχε παρκάρει πίσω του και παράλληλα με τη στάση και του ανέκοπτε την πορεία. Του κτύπησε δύο φορές, και μετά το ανοικτόχρωμο όχημα έφυγε από τη σκηνή. Την ώρα των κτυπημάτων των αυτοκινήτων, κανένας επιβαίνοντας δεν κατέβηκε. Εκείνο που πρόσεξε ήταν 2 με 3 φιγούρες να κρατούν πιστόλι και να πυροβολούν. Μετά τους πυροβολισμούς, οι φιγούρες αυτές έτρεχαν μέσα στον δρόμο.

 

Μ.Κ.2

Ο Μ.Κ.2 είναι Αστυφύλακας, ο οποίος προέβη σε ανάλυση του περιεχομένου κυκλωμάτων παρακολούθησης που λήφθηκαν από συγκεκριμένα υποστατικά στο χωριό Κόρνος. Στη βάση της ανάλυσης στην οποία προέβη, και με ειδική αναφορά στις αναγραφόμενες ώρες λήψεις των κυκλωμάτων αυτών, υπέδειξε ότι, στις 13:32, της επίδικης μέρας, το όχημα των δραστών κατευθύνεται προς στη σκηνή, περί το ένα λεπτό, περίπου, απόσταση από αυτή. Στον ίδιο δρόμο, λίγο μετά, και δη στις 13:38, με ίδια κατεύθυνση, κινείται το όχημα του Παραπονούμενου. Με αναφορά στο ίδιο κύκλωμα, υπέδειξε ότι, στις 14:02, το όχημα του Παραπονούμενου εγκαταλείπει το χωριό περνώντας από μονόδρομο. Στη βάση του ίδιου κυκλώματος, και με ίδια κατεύθυνση, δηλαδή  μέσω μονόδρομου, το όχημα του Κατηγορουμένου 2 εγκαταλείπει επίσης το χωριό, περί τις 14:24 της εν λόγω ημέρας. Ερωτηθείς ειδικά για τον Κατηγορούμενο 2 και το όχημά του, ο Μ.Κ.2 αποδέχτηκε ότι, στη βάση των ερευνών της Αστυνομίας, δεν προέκυψε το όχημα του Κατηγορουμένου 2 να βρίσκεται στη σκηνή του εγκλήματος κατά τον χρόνο της ρίψης των πυροβολισμών, προσθέτοντας ότι, ο Κατηγορούμενος 2,  ανακρινόμενος προφορικά από άλλον Αστυφύλακα, παραδέχτηκε ότι την επίδικη ημέρα οδηγούσε το όχημά του και ότι βρισκόταν στον Κόρνο, πλην όμως για λόγους άσχετους με τα αδικήματα του κατηγορητηρίου. Ανέφερε, επίσης, ότι, στη βάση του τελευταίου αρχείου του ηλεκτρονικού φακέλου GM3, του Τεκμηρίου 4 (κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης), το όχημα του Κατηγορούμενου 2, μετά το συμβάν, φαίνεται να περνά 2 φορές από τη σκηνή του εγκλήματος. Ως συναφώς ανέφερε, από την ανάλυση στην οποία προέβη και τις σχετικές εξετάσεις, η αναγραφόμενη επί του εν λόγω αρχείου ώρα λήψης στο οποίο φαίνεται το όχημα του Κατηγορούμενου 2 να περνά από τη σκηνή, έχει απόκλιση 12 λεπτά μπροστά από την πραγματική ώρα. Ισχυρίστηκε, επίσης, ότι, πάντα στη βάση της σχετικής  ανάλυσής του σε άλλο αρχείο του κλειστού κυκλώματος, του οποίου η αναγραφόμενη ώρα είναι η πραγματική, το όχημα του Κατηγορουμένου 2 και το όχημα των δραστών κατέφθασαν στο χωριό την ίδια ώρα (13:32), μέσω του ίδιου δρόμου, με το δεύτερο να ακολουθεί το πρώτο από κοντινή απόσταση, σε σημείο που βρίσκονταν περί το 1 λεπτό απόσταση από τη σκηνή. Ερωτηθείς ως προς το κατά πόσο το όχημα του Κατηγορουμένου 2, στις 27.01.2025 (18 μέρες μετά το επίδικο συμβάν) βρισκόταν σε μηχανουργείο, απάντησε καταφατικά, προσθέτοντας ότι, εξ όσων θυμόταν, βρισκόταν σε μηχανικό για πρόβλημα που παρουσίαζε το κιβώτιο ταχυτήτων. Στο πλαίσιο της γραπτής κατάθεσής του, αλλά και με ειδικές δια ζώσης αναφορές του, αναφερόμενος στα όσα προκύπτουν από τα κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης (το περιεχόμενο των οποίων προβλήθηκε στο Δικαστήριο και στη βάση του ο μάρτυρας προέβαινε σε σχετικές αναφορές), ισχυρίστηκε ότι το όχημα των δραστών κατέφθασε στο σημείο του εγκλήματος, αρχικώς, περί τις 13:38 εκείνης της ημέρας, και αμέσως μετά στο σημείο φαίνονται ανθρώπινες φιγούρες να περιφέρονται στην περιοχή. Ακολούθως, στις 13:53, το όχημα των δραστών αποχωρεί και κατευθύνεται προς τη μεριά απ’ όπου αρχικώς είχε καταφθάσει. Έπειτα, στις 13:55, στο σημείο φαίνεται να καταφθάνει το όχημα του Παραπονούμενου και να σταθμεύει μπροστά στη στάση των λεωφορείων. Περί τις 14:00, παρουσιάζεται μια ανθρώπινη φιγούρα να περιφέρεται παραπλεύρως και/ή πλησίον του οχήματος του Παραπονούμενου και στις 14:01, καταφθάνει, εκ νέου, στο σημείο το όχημα των δραστών και σταθμεύει πίσω από το όχημα του Παραπονούμενου. Αμέσως μετά φαίνεται το όχημα του Παραπονούμενου να κινείται με όπισθεν και να κτυπά στο όχημα των δραστών και ακολούθως να εγκαταλείπει τη σκηνή με κατεύθυνση αντίθετη από το σημείο που βρίσκεται η κάμερα η οποία παρέχει τα σχετικά πλάνα[3]. Την ίδια στιγμή, το όχημα των δραστών εγκαταλείπει επίσης τη σκηνή, πλην όμως με κατεύθυνση προς τη κάμερα λήψης. Ακινητοποιώντας την εικόνα κατά την φυγή του οχήματος των δραστών, όταν τούτο βρίσκεται πλησίον της συγκεκριμένης κάμερας, ο μάρτυρας υπέδειξε ότι το όχημα των δραστών είναι κτυπημένο στην αριστερή του πλευρά και ότι στο όχημα δεν επέβαινε συνοδηγός. Έπειτα, με αναφορά και πάλι στο ίδιο κλειστό κύκλωμα, και ειδική αναφορά στις ώρες 14:30 και 14:34 (πραγματικές ώρες 14:18 και 14:22), υπέδειξε το όχημα του Κατηγορουμένου 2, καθ' ον χρόνο τούτο, αρχικώς, περνά από τη σκηνή, και, ακολούθως, επιστρέφει προς το ίδιο σημείο, αναφέροντας ο μάρτυρας ότι τούτο κινείται με χαμηλή ταχύτητα και ότι δεν σταματά στη σκηνή.

 

Μ.Κ.3

Ο Μ.Κ.3 διαμένει με τη σύζυγό του (Μ.Κ.14), στην οικία παραπλεύρως της εν προκειμένω στάσης λεωφορείων. Κατά την επίδικη μέρα, και ενώ βρισκόταν με τη σύζυγό του και την αδελφή του κάτω από το κιόσκι που βρίσκεται στην αυλή της οικίας του, είδε το όχημα των δραστών να καταφθάνει στη σκηνή και να σταθμεύει μπροστά από τη στάση των λεωφορείων. Ακολούθως, από το όχημα κατέβηκαν 2 με 3 άτομα τα οποία κατευθύνθηκαν προς το κέντρο του χωριού, προς την εκκλησία, και έπειτα επέστρεψαν και εισήλθαν στο όχημα και εγκατέλειψαν το σημείο με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ακολούθως, ο ίδιος μετακινήθηκε σε άλλο μέρος της αυλής του, το οποίο βρίσκεται σε πολύ κοντινότερο σημείο από τη στάση των λεωφορείων και ο λόγος ήταν γιατί στο σημείο εκεί βρίσκεται το κοτέτσι του. Όταν πλέον βρισκόταν στο σημείο εκείνο, παρατήρησε ότι στη σκηνή κατέφθασε το όχημα του Παραπονούμενου, στο οποίο επέβαινε και συνοδηγός, το οποίο και στάθμευσε στο συγκεκριμένο σημείο και παρέμεινε εκεί για περίπου 10 λεπτά. Καθ’ ον χρόνο το όχημα του Παραπονούμενου ήταν σταθμευμένο στη σκηνή, το όχημα των δραστών επανήλθε στο σημείο και στάθμευσε πίσω από το όχημα του Παραπονούμενου σε απόσταση 2 με 3 μέτρα.  Την ίδια στιγμή από το όχημα των δραστών κατέβηκαν 2 πρόσωπα, τα οποία κρατούσαν πιστόλια και πυροβόλησαν 5 με 6 φορές, ίσως και περισσότερες, προς το όχημα του Παραπονούμενου. Αμέσως, το τελευταίο άρχισε να κινείται με όπισθεν και κτύπησε 2 φορές το όχημα των δραστών, και ακολούθως κατάφερε να απεγκλωβιστεί και να εγκαταλείψει το σημείο. Οι δράστες εισήλθαν εκ νέου στο όχημα τους, με τον έναν εξ αυτών να μπαίνει στην πίσω αριστερή πόρτα, η οποία, λόγω του κτυπήματος, ήταν ανοικτή, και μετά την είσοδό του την κρατούσε με το χέρι καθ' ον χρόνο το όχημα εγκατέλειψε το σημείο. Τα δύο οχήματα εγκατέλειψαν τη σκηνή με αντίθετες κατευθύνσεις. Μετά το περιστατικό, προσέγγισε τη σκηνή και παρατήρησε ότι εκεί μαζεύτηκε κόσμος. Στο σημείο που βρισκόταν προηγουμένως το όχημα των δραστών, υπήρχε στην άσφαλτο ένα κινητό τηλέφωνο, το οποίο σε κάποια στιγμή άρχισε να ηχεί. Κανείς δεν άγγιξε το τηλέφωνο μέχρι που έφτασε στο σημείο η Αστυνομία. Την στιγμή που το τηλέφωνο ηχούσε, ένα άλλο BMW, χρώματος τιρκουάζ με πράσινο, πέρασε από το σημείο με χαμηλή ταχύτητα με τον οδηγό του να βλέπει προς τη σκηνή και μετά από λίγο επέστρεψε πίσω. Σε καμία από τις περιπτώσεις αυτές το τιρκουάζ BMW, σταμάτησε (ως θα φανεί κατωτέρω πρόκειται για το όχημα του Κατηγορούμενου 2). Ερωτηθείς ειδικώς ως προς τη δυνατότητα όρασής του, ανέφερε ότι αντιμετωπίζει πρόβλημα μυωπίας, για την οποία χρησιμοποιεί γυαλιά, τα οποία, ωστόσο, κατά την επίδικη μέρα δεν φορούσε.  Εξ όσων θυμάται, κανένας εκ των δραστών δεν φορούσε μάσκα στο πρόσωπο και για το θέμα αυτό δήλωσε σιγουριά. Ωστόσο, δεν είχε την ευκαιρία να δει χαρακτηριστικά των δραστών, ώστε να μπορεί να τους αναγνωρίσει. Βρισκόμενος αντιμέτωπος με τη φωτογραφία του οχήματος του Κατηγορουμένου 2, η οποία επισυνάπτεται στο Έγγραφο Γ (κατάθεση του Μ.Κ.2), ισχυρίστηκε  ότι το αυτοκίνητο του Κατηγορουμένου 2 δεν είναι το αυτοκίνητο που είδε στη σκηνή να κινείται με χαμηλή ταχύτητα μετά το επίδικο συμβάν, καθότι το όχημα που έβλεπε επί της φωτογραφίας που του υποδείχθηκε ήταν χρώματος μπλε, ενώ το όχημα που είδε στη σκηνή ήταν χρώματος τιρκουάζ προς πράσινο λαχανί. Επίσης, στη σκηνή, μετά τα συμβάντα, πρόσεξε ότι υπήρχαν κάλυκες. Τέλος, παρά την αρχική θέση του περί του ότι στο όχημα του Παραπονούμενου επέβαινε και άλλο πρόσωπο, σε άλλα σημεία της μαρτυρίας του, αναφερόμενος σχετικώς, δήλωσε αδυναμία να εκφράσει σιγουριά ως προς το ζήτημα αυτό.

 

Μ.Κ.4

Ο Μ.Κ.4, ως ισχυρίστηκε, στο παρελθόν είχε αγοράσει το όχημα του Κατηγορουμένου 2 από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του, και ακολούθως επιδιόρθωσε τα διάφορα μηχανικά προβλήματα που τούτο παρουσίασε. Έπειτα, συμφώνησε όπως πωλήσει τούτο στη συμβία του Κατηγορουμένου 2 για συγκεκριμένο ποσό. Έλαβε έναντι ένα ποσό από τη συμβία του Κατηγορουμένου 2 και της παρέδωσε το αυτοκίνητο. Περί τα τέλη του Δεκέμβρη 2024 με αρχές Ιανουαρίου 2025, επισκέφθηκε την οικία του Κατηγορουμένου 2 και της συμβίας του, με σκοπό να επιληφθεί μηχανικού προβλήματος που αντιμετώπιζε το όχημα. Κατά την πρώτη αυτήν επίσκεψη, απλά επιθεώρησε το όχημα για να αντιληφθεί το πρόβλημα και ακολούθως ανέλαβε όπως βρει το αναγκαίο εξάρτημα και επιστρέψει για να το επιδιορθώσει. Η επιδιόρθωση έγινε στις 03.01.2025. Ήταν σίγουρος για την ημερομηνία, καθ' ότι αυτό που χρειαζόταν ήταν ένα πλαστικό πώμα, το οποίο ανηύρε στην εταιρεία Etex στην περιοχή Αλάμπρας, και αφού το αγόρασε περί τις 15:00 το απόγευμα εκείνης της ημέρας (επιβεβαίωσε την ώρα και μέρα αγοράς του εξαρτήματος μέσω του σχετικού τιμολογίου της Etex), μια περίπου ώρα μετά, επισκέφθηκε την οικία του Κατηγορουμένου 2 και τοποθέτησε τούτο στο σημείο που θα έπρεπε να μπει. Ακολούθως, μαζί με τον Κατηγορούμενο 2, οδήγησαν το όχημα για να δουν ότι επιδιορθώθηκε, και έπειτα ο Κατηγορούμενος 2 τον μετέφερε στο όχημά του και εγκατέλειψε το σημείο. Κατά τη δεύτερη αυτή επίσκεψή του στο σπίτι του Κατηγορουμένου 2, στο κάθισμα του συνοδηγού του οχήματος του τελευταίου υπήρχε ένα μαύρο πιστόλι. Μόλις ο Κατηγορούμενος 2 είδε τον μάρτυρα, έπιασε το πιστόλι και το μετέφερε πίσω στην οικία του και επέστρεψε στο αυτοκίνητο. Στις 25.01.2025, ο Κατηγορούμενος 2 επικοινώνησε μαζί του, αναφέροντας του ότι το αυτοκίνητο συνέχιζε να παρουσιάζει κάποιο πρόβλημα το οποίο και θα έπρεπε να επιδιορθώσει.  Ο Μ.Κ.4 του ζήτησε να το μεταφέρει σε κάποιον άλλο μηχανικό απ’ όπου και θα το παραλάμβανε, πράγμα το οποίο και έγινε αφού το όχημα μεταφέρθηκε σε συγκεκριμένο συνεργείο. Όταν ο Μ.Κ.4 επιδίωξε να παραλάβει το όχημα να το επιδιορθώσει, ώστε να εισπράξει και το υπολειπόμενο οφειλόμενο για την αγορά του ποσό, αντιλήφθηκε ότι, την ίδια ημέρα, το όχημα είχε παραληφθεί από την Αστυνομία. Σύμφωνα πάντα με τον Μ.Κ.4, κατά την τελευταία αυτή τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Κατηγορούμενο 2, το Σάββατο, 25.01.2025, ο τελευταίος του ανέφερε ότι θα πρέπει να επιδιορθώσει το όχημα γρήγορα, καθ' ότι σκόπευε να παραδοθεί στην Αστυνομία. Αναφερόμενος ειδικά στο πιστόλι, ο μάρτυρας δήλωσε άγνοια ως προς το κατά πόσο τούτο ήταν αληθινό ή όχι, αναφέροντας ότι δεν έδωσε την οποιανδήποτε προσοχή, καθ' ότι δεν ένιωσε ποτέ να απειλείται ή καθ' οιονδήποτε τρόπο να βρίσκεται υπό φόβο για το ζήτημα αυτό. Μοναδικό του μέλημα, ήταν να επιδιορθώσει το όχημα, ώστε να μπορέσει να εισπράξει τα οφειλόμενα προς αυτόν χρήματα.

 

Μ.Κ.5

Κατά τον Μ.Κ.5, περί τις 14:10, της επίδικης ημέρας, και ενώ βρισκόταν στην εργασία του στη Λεμεσό, μαζί με συναδέλφους και υπαλλήλους του, δέχτηκε τηλεφώνημα από τον Μ.Κ.17, καλό φίλο του Παραπονούμενου, και κοινό γνωστό τους, ο οποίος του ζήτησε όπως επικοινωνήσει με τον τελευταίο, καθότι ήταν τραυματισμένος και ήθελε να πάει σε Νοσοκομείο. Έλαβε τον αριθμό τηλεφώνου του Παραπονούμενου από τον Μ.Κ.17 και επικοινώνησε μαζί του, και αφού ενημερώθηκε σε ποιο σημείο του δρόμου Λευκωσίας - Λεμεσού βρισκόταν, στάθμευσε το όχημά του στον αυτοκινητόδρομο, παρά την έξοδο για το χωριό Μονή με κατεύθυνση προς Λεμεσό. Λίγο μετά, στο σημείο κατέφθασε ο Παραπονούμενος με το όχημά του. Μόλις ο μάρτυρας προσέγγισε τον Παραπονούμενο, αντιλήφθηκε ότι ήταν τραυματισμένος και ότι τα τραύματά του προκλήθηκαν από πυροβολισμό. Το γυαλί της πόρτας του οδηγού του οχήματος του Παραπονούμενου ήταν θρυμματισμένο. Ζήτησε από αυτόν να καθίσει ως συνοδηγός ώστε ο Μ.Κ.5 να οδηγήσει το αυτοκίνητο, πλην όμως ο τελευταίος  αρνήθηκε, επιμένοντας ότι ήθελε να συνεχίσει να οδηγεί αυτός και του ζήτησε να καθίσει στη θέση του συνοδηγού και να τον κατευθύνει ώστε να μεταβούν σε Νοσοκομείο. Το πιο κοντινό Νοσοκομείο από το σημείο, ήταν το ιδιωτικό Νοσοκομείο, στο οποίο και κατέφθασαν 20 λεπτά μετά. Καθ' όλη τη διάρκεια της διαδρομής, ο Παραπονούμενος έδειχνε ανήσυχος και αναρωτιόταν συνεχώς πόση ώρα παρέμεινε για να φτάσουν στο Νοσοκομείο, καθ' ότι αιμορραγούσε. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής αυτής, ουδέποτε συζήτησε μαζί του για το πώς προκλήθηκαν τα τραύματά του, ούτε και ο Παραπονούμενος αναφέρθηκε στα γεγονότα εκείνης της ημέρας, παρά μόνο έδειχνε ανήσυχος και ζητούσε να ενημερωθεί για τον χρόνο που παρέμεινε μέχρι να φτάσουν στο Νοσοκομείο. Όταν έφτασαν στο Νοσοκομείο, ο Μ.Κ.5 παρέδωσε τον Παραπονούμενο στους λειτουργούς του και, ακολούθως, μετακίνησε το όχημα του Παραπονούμενου γιατί εκεί που το είχαν σταθμεύσει ενοχλούσε. Στο Νοσοκομείο ζήτησαν τα στοιχεία του Παραπονούμενου, τα οποία δεν γνώριζε, οπότε και μετέβη στο όχημα του τελευταίου και πήρε το μοναδικό τηλέφωνο που βρήκε, εντός του οποίου βρίσκονταν και έγγραφα του Παραπονούμενου, τα οποία και παρέδωσε στο Νοσοκομείο, τόσο με σκοπό να λάβουν τα στοιχεία του όσο και για να ειδοποιηθεί η Αστυνομία. Σε κάποια στιγμή, στο Νοσοκομείο κατέφθασε και ο Μ.Κ.17, στον οποίο και παρέδωσε ένα ρολόι ρόλεξ,  που βρέθηκε από τους Νοσοκόμους εντός του οχήματος του Παραπονούμενου. Ούτε με τον Μ.Κ.17, κατά το σύντομο χρονικό διάστημα που βρέθηκαν στο Νοσοκομείο, συνομίλησαν οτιδήποτε σχετικό με το τραυματισμό του Παραπονούμενου. Ως προς τη σχέση του με τον τελευταίο, ανέφερε ότι δεν τον γνωρίζει παρά πολύ καλά, και ότι, στην ουσία, τον γνώριζε μέσω του Μ.Κ.17, χωρίς ωστόσο να διατηρεί στενές σχέσεις μαζί του. Από τα λίγα που γνώριζε, δεν είχε ακούσει ο Παραπονούμενους να έχει οποιεσδήποτε διαφορές με τρίτους,  και, εν πάση περιπτώσει, παρουσιαζόταν ως ένας ήρεμος τύπος που δεν είχε προβλήματα με άλλους. Εντός του οχήματος του Παραπονούμενου, τόσο κατά τη διαδρομή προς το Νοσοκομείο όσο και έπειτα, όταν μετακίνησε τούτο, δεν πρόσεξε να υπήρχε οποιοδήποτε όπλο. Τελευταία φορά που είδε τον Παραπονούμενο πριν την επίδικη ημέρα, ήταν 3 με 4 μήνες προηγουμένως, στο πλαίσιο εγκαινίων κομμωτηρίου που είχε ανοίξει ο Μ.Κ.17 στην Επαρχία Λάρνακας. Βρισκόμενος αντιμέτωπος με θέση της Υπεράσπισης ότι ο Παραπονούμενος ανήκει σε εγκληματική ομάδα, η οποία εμπλέκεται σε κύκλωμα διακίνησης μεταναστών και ότι ο ίδιος αποτελεί μέλος του εν λόγω κυκλώματος, ο Μ.Κ.5 αρνήθηκε κάθε σχετική θέση, επαναλαμβάνοντας τους ισχυρισμούς του περί μη διατήρησης στενής σχέσης με το Παραπονούμενο, δηλώνοντας, επιπροσθέτως, άγνοια ως προς τις δραστηριότητες του τελευταίου. Βρισκόμενος αντιμέτωπος με τη θέση ότι η κατ’ ισχυρισμό ενέργεια του να εισέλθει στο όχημα του Παραπονούμενου - ενός προσώπου, που, ως ισχυρίστηκε, δεν γνώριζε πολύ καλά, και το οποίο ήταν τραυματισμένο από πυροβολισμούς - δεν στέκει στην κοινή λογική (αφού δεν μπορούσε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο, τον Παραπονούμενο, να ακολουθούσαν τα πρόσωπα που επιθυμούσαν τον θάνατο του), ο Μ.Κ.5 ισχυρίστηκε ότι, την δεδομένη στιγμή, το μόνο που είχε στο μυαλό του ήταν να βοηθήσει ένα συνάνθρωπό του, γνωστό του, που ζητούσε βοήθεια και ο οποίος ήταν πολύ τραυματισμένος, δηλώνοντας, επίσης, ότι, δεν έστρεψε την προσοχή του στο εν λόγω ενδεχόμενο. Αρνήθηκε ότι γνώριζε ποιοι είναι οι δράστες της απόπειρας εναντίον του Παραπονούμενου και ότι για τα ζητήματα αυτά συνομίλησε με τον τελευταίο. Δήλωσε, επίσης, ότι, εντός του οχήματος του Παραπονούμενου δεν βρήκε δεύτερο τηλέφωνο, παρά μόνο εκείνο που παρέδωσε στο Νοσοκομείο. Ανέφερε, ακόμα, ότι, τον Παραπονούμενο δεν τον έχει δει από τότε μέχρι και την ημέρα που κατέθετε ενώπιον του Δικαστηρίου. Ως προς το κατά πόσο κάλεσε ο ίδιος την Αστυνομία, ανέφερε ότι δεν έπραξε τούτο κατά τον χρόνο που βρισκόταν στο όχημα του Παραπονούμενου, γιατί  βρισκόταν σε κατάσταση σοκ. Πλην όμως, μόλις έφτασαν στο Νοσοκομείο, έδωσε τα στοιχεία του Παραπονούμενου, άλλα και τα δικά του, με σκοπό να κληθεί και η Αστυνομία. Σε κάθε ερώτηση που του τέθηκε με στόχο να του υποβληθεί ότι αποτελεί και αυτός μέλος του κυκλώματος παρανομιών στο οποίο, κατά την Υπεράσπιση, ανήκει και ο Παραπονούμενος, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ο ρόλος του στα επίδικα γεγονότα ήταν εντελώς περιορισμένος, και δη του προσώπου που κλήθηκε, από κάποιο κοινό γνωστό τους, να βοηθήσει τον Παραπονούμενο για να μεταβεί στο Νοσοκομείο και να τύχει περίθαλψης.

 

Μ.Κ.6

Πρόκειται για τον πρώτο Αστυφύλακα που κατέφθασε στη σκηνή, ο οποίος, κατά τον ουσιώδη χρόνο, υπηρετούσε στον Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου. Μόλις κατέφθασε στο σημείο, απέκλεισε τη σκηνή και παρέμεινε μέχρι και την ώρα που κατέφθασαν οι συνάδελφοι του από το ΤΑΕ Λάρνακας, οι οποίοι και ανέλαβαν τη διερεύνηση της υπόθεσης. Στη σκηνή είδε το κινητό τηλέφωνο που βρισκόταν στον δρόμο, χωρίς ωστόσο να ήταν σε θέση να αναφέρει στο Δικαστήριο οποιαδήποτε ειδικά χαρακτηριστικά του ή το χρώμα του. Το βράδυ, που εγκατέλειψαν τη σκηνή οι Αστυφύλακες του ΤΑΕ, παρέμεινε στο σημείο και φρουρούσε τη σκηνή μαζί με άλλους συναδέλφους του, με σκοπό να συνεχίσουν οι έρευνες με το πρώτο φως της επόμενης μέρας. Αντεξετάστηκε μόνο από τη συνήγορο του Κατηγορουμένου 1 και μόνο αναφορικά με τον αν θυμόταν το χρώμα και τα χαρακτηριστικά του τηλεφώνου που βρέθηκε στη σκηνή.

 

Μ.Κ.7

Είναι Αστυφύλακας, μέλος της ανακριτικής ομάδας, του οποίου η μαρτυρία, κατά το στάδιο της κυρίως εξέτασης, ως επί το πλείστον καταπιάστηκε με τη διακίνηση των τεκμηρίων που παραλήφθηκαν, είτε από τη σκηνή είτε από τα οχήματα του Παραπονούμενου, του Κατηγορούμενου 2 και των δραστών. Μέσω του, κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου τα Τεκμήρια 6 μέχρι και 17, με το πρώτο εξ αυτών να αφορά το ανευρεθέν στη σκηνή κινητό τηλέφωνο του Κατηγορούμενου 1. Ως ανέφερε ο μάρτυρας, από έρευνα που διενεργήθηκε στο εν προκειμένω τηλέφωνο, ανευρέθηκαν έγγραφα τα οποία είχαν τα στοιχεία του Κατηγορουμένου 1. Ο έλεγχος αυτός στο τηλέφωνο, έγινε με μόνο σκοπό να ανευρεθεί ο ιδιοκτήτης του, ώστε να μπορέσει, ακολούθως, να αναζητηθεί τούτος και να γίνουν οι περαιτέρω έρευνες. Ερωτηθείς ειδικώς εάν κατείχε οποιονδήποτε διάταγμα του Δικαστηρίου που του επέτρεπε να προβεί σε συγκεκριμένες έρευνες επί του τηλεφώνου, απάντησε ότι δεν είχε εξασφαλιστεί οποιονδήποτε τέτοιο διάταγμα, επαναλαμβάνοντας, ωστόσο, ότι, οι όποιες έρευνες στο τηλέφωνο, μοναδικό στόχο είχαν να βρεθεί ο ιδιοκτήτης και κάτοχός του, ώστε να αναζητηθεί τούτος για σκοπούς των ερευνών. Κατά  την αντεξέτασή του, και αφού του υπεδείχθη ότι στην κατάθεσή του αναφέρει ότι ελέγχθηκαν και οι κλήσεις του, ισχυρίστηκε ότι έλεγχος διενεργήθηκε μόνο στο αρχείο εικόνων/φωτογραφιών και ότι από τον γενικότερο έλεγχο προέκυψε επίσης ότι το τηλέφωνο ήταν συνδεδεμένο με συγκεκριμένο αριθμό, αριθμό τον οποίον ο Κατηγορούμενος 1 δηλώνει, στην ανακριτική του κατάθεση, ως προσωπικό δικό του αριθμό τηλεφώνου. Τέλος, κατά το στάδιο της αντεξέτασης του από τη συνήγορο του Κατηγορουμένου 3, ξεκαθάρισε ότι προγενέστερη αναφορά του περί διάψευσης του ισχυρισμού του Κατηγορουμένου 3 ότι, 2 με 3 μέρες πριν την ημέρα του συμβάντος, ακινητοποίησε το όχημα των δραστών σε συγκεκριμένο σημείο στα Λατσιά, δεν εννοούσε ότι το σημείο στο οποίο αναφέρθηκε ο Κατηγορούμενος 3 καλύπτεται από κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης που διαψεύδει τον ισχυρισμό του, αλλά ότι, στη βάση της περιγραφής που ο ίδιος ο Κατηγορούμενος 3 έδωσε ως προς το ρηθέν σημείο, αποκλείεται να το στάθμευσε εκεί, καθότι, από επιτόπιο έλεγχο που διενεργήθηκε, δεν παρεχόταν δυνατότητα να σταθμεύσει όχημα παραπλεύρως του δρόμου στο εν λόγω σημείο, ως ο τελευταίος ισχυρίστηκε.

 

Μ.Κ.8

Πρόκειται για τον επικεφαλής της ανακριτικής ομάδας, ο οποίος έλαβε και ανακριτικές καταθέσεις από τους 3 Κατηγορουμένους, οι οποίες και κατατέθηκαν ως τεκμήρια ενώπιον του Δικαστηρίου. Αναφέρθηκε στα όσα οι Κατηγορούμενοι φέρεται να δηλώνουν στις καταθέσεις τους και στα όσα προέκυψαν από τις διάφορες έρευνες υποστατικών, οι οποίες διενεργήθηκαν στο πλαίσιο των ερευνών. Ως ανέφερε, ανέκρινε προφορικά τον Κατηγορούμενο 2 στα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας, ο οποίος παραδέχτηκε ότι κατά την επίδικη μέρα βρισκόταν στο χωριό Κόρνος οδηγώντας το όχημά του (ως τούτο καθορίστηκε ανωτέρω). Συγκεκριμένα, πάντα στη βάση των όσων ανέφερε ο Μ.Κ.8, ο Κατηγορούμενος 2, προφορικώς, του ανέφερε ότι εκείνη την ημέρα μετέβηκε με το όχημά του και με συνοδηγό έναν Ιορδανό στο χωριό Κόρνος αναζητώντας  σπίτι και εργασία. Σε κάποια στιγμή, ο Ιορδανός κατέβηκε από το όχημά του και αυτός (ο κατηγορούμενος 2) συνέχισε να το οδηγεί για περίπου 20 λεπτά μέσα στο χωριό. Ακολούθως, βρήκε εκ νέου τον Ιορδανό, τον οποίο επιβίβασε στο όχημά του και εγκατέλειψαν το χωριό. Επίσης του ανέφερε ότι δεν γνώριζε οποιαδήποτε στοιχεία του εν λόγω Ιορδανού, παρά μόνο ότι οπτικά προσομοίαζε με τον ίδιο (τον Κατηγορούμενο 2). Εντέλει, και παρά τον σκοπό της επίσκεψής τους στον Κόρνο, ο Κατηγορούμενος 2 δεν κατάφερε να υποδείξει στον Ιορδανό το συγκεκριμένο σπίτι που γύρευε προς ενοικίαση, καθ' ότι πρέπει να μετακίνησαν τη σχετική πινακίδα ενοικίασης. Όσον αφορά στον Κατηγορούμενο 3, ο Μ.Κ.8 ισχυρίστηκε ότι, μετά τη σύλληψή του, η συμβία του (του Κατηγορούμενου 3) του παρέδωσε το κλειδί του οχήματος των δραστών, αναφέροντας του ότι είναι και το μόνο κλειδί που της δόθηκε από τον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη του. Αναφερόμενος ο μάρτυρας στις συνθήκες αναγνώρισης του Κατηγορουμένου 1 από τον Παραπονούμενο, ισχυρίστηκε ότι ο τελευταίος είδε και αναγνώρισε, μέσω της πλατφόρμας Facebook, φωτογραφία του Κατηγορουμένου 1, την οποία ανάρτησε η Αστυνομία ως αναζητούμενο πρόσωπο. Τον Κατηγορούμενο 1, ο Παραπονούμενος  τον αναγνώρισε ως το πρόσωπο που βρήκε στον Κόρνο και εισήλθε στο όχημά του πριν να επισυμβεί η απόπειρα φόνου εναντίον του. Ως ισχυρίστηκε ο Μ.Κ.8, όταν ο Παραπονούμενος τους ενημέρωσε ότι αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο 1 στο Facebook, ο τελευταίος ενημερώθηκε από την Αστυνομία για το δικαίωμά του να λάβει μέρος σε αναγνωριστική  παράταξη και ότι μια  τέτοια ενέργεια είναι προς το συμφέρον του, πλην όμως δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να λάβει μέρος σε μια τέτοια διαδικασία και ότι δίνει τη συγκατάθεσή του να παραμείνει σε συγκεκριμένο χώρο της Αστυνομίας και εκεί να τον δει οποιοσδήποτε επιθυμεί για σκοπούς αναγνώρισης. Στη βάση της συγκατάθεσης αυτής, ο Παραπονούμενος κλήθηκε στα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας, και εκεί αναγνώρισε, δια ζώσης, τον Κατηγορούμενο 1 ως το πρόσωπο στο οποίο αναφέρεται στην κατάθεσή του ότι συνάντησε στο χωριό Κόρνος και εισήλθε στο όχημά του. Ερωτηθείς, ειδικώς, από τους συνηγόρους Υπεράσπισης, ο Μ.Κ.8 δέχτηκε ότι από τις έρευνες δεν προέκυψε το οποιονδήποτε ελατήριο ή κίνητρο των δραστών, ούτε και ανευρέθηκε το όπλο ή τα όπλα που χρησιμοποιήθηκαν από τους τελευταίους. Δέχτηκε επίσης, κατόπιν σχετικών ερωτήσεων της συνηγόρου που εκπροσωπούσε, τότε, τον Κατηγορούμενο 1, ότι ο Παραπονούμενος φαίνεται να απασχόλησε τις Αστυνομικές αρχές στο πλαίσιο μιας υπόθεσης, η οποία εξεταζόταν από το Αρχηγείο Αστυνομίας. Δήλωσε, ωστόσο, άγνοια ως προς το κατά πόσο, εναντίον του Παραπονούμενου, εξέταζε και οποιανδήποτε υπόθεση το ΤΑΕ Πάφου. Αναφορικά με το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος 1 έδωσε συγκατάθεση να ληφθεί η κατάθεσή του στην απουσία δικηγόρου, ο Μ.Κ.8 ισχυρίστηκε ότι τούτος ενημερώθηκε σχετικώς, και του επεξηγήθηκαν όλα τα δικαιώματά του, με ειδική αναφορά και στο δικαίωμά του να παρίσταται δικηγόρος κατά τη λήψη της κατάθεσής του, και, ευθαρσώς, ο Κατηγορούμενος 1 ανέφερε ότι δεν επιθυμούσε η κατάθεσή του να ληφθεί στην παρουσία δικηγόρου. Αντεξεταζόμενος, πάντα, από την τότε συνήγορο του Κατηγορουμένου 1, ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι το όχημα του Παραπονούμενου εξετάστηκε εξονυχιστικά από την αρμόδια υπηρεσία του Αρχηγείου τόσο για σκοπούς ανεύρεσης αποτυπωμάτων όσο και για σκοπούς ανεύρεσης γενετικού υλικού, προσθέτοντας ότι ο Παραπονούμενος απάντησε αρνητικά στην ερώτηση που του τέθηκε από την Αστυνομία ως προς το κατά πόσο είχε διαφορές με τρίτους ή εάν δέχτηκε στο παρελθόν απειλές. Ως προς δε τη φωτογραφία που αναρτήθηκε από την Αστυνομία στην πλατφόρμα Facebook, ο Μ.Κ.8 ισχυρίστηκε ότι δεν πρόκειται για φωτογραφία η οποία λήφθηκε από οποιονδήποτε αρχείο του ανευρεθέντος στη σκηνή τηλεφώνου, αλλά για φωτογραφία η οποία είχε δοθεί από τον Κατηγορούμενο 1 στην Υπηρεσία Ασύλου και βρισκόταν στον φάκελό του στο εν λόγω τμήμα. Κατά την αντεξέταση του από τη συνήγορο του Κατηγορουμένου 2, αναφέρθηκε στους λόγους που οδήγησαν την Αστυνομία να αντιμετωπίσει τούτον (τον Κατηγορούμενο 2) ως ύποπτο. Ερωτηθείς, ειδικώς, αν επιδίωξε η Αστυνομία να επιβεβαιώσει ή όχι τους ισχυρισμούς του Κατηγορουμένου 2 ως προς την παρουσία του στον Κόρνο, ο Μ.Κ.8 ισχυρίστηκε ότι δεν μπορούσαν να τις επιβεβαιώσουν, καθότι ο τελευταίος δεν έδωσε στοιχεία του Ιορδανού, ώστε αυτός να αναζητηθεί για τον σκοπό αυτόν. Πρόσθεσε, δε, ότι, τα στοιχεία που οδήγησαν στο να θεωρηθεί ο Κατηγορούμενος 2 ως ύποπτος, ήταν το γεγονός ότι, (α) ελάχιστη ώρα πριν το επίδικο συμβάν, προπορευόταν του οχήματος των δραστών, (β) στη βάση ισχυρισμών αυτόπτη μάρτυρα, μετά το επίδικο συμβάν, πέρασε δύο φορές από τη σκηνή, με ύποπτο τρόπο, καθ' ον χρόνο το επί της ασφάλτου τηλέφωνο ηχούσε, (γ) την επομένη της απόπειρας φόνου βρισκόταν στο πεζοδρόμιο πλησίον του εγκαταλειφθέντος οχήματος των δραστών στην περιοχή του Αλεθρικού και συμπεριφέρθηκε ύποπτα, δηλαδή, ζήτησε από τους εκεί Αστυφύλακες που φρουρούσαν το όχημα να του δώσουν αναπτήρα, ενώ σε σωματική έρευνα που ακολούθησε, αμέσως μετά, διαφάνηκε ότι είχε στην κατοχή του δύο αναπτήρες που λειτουργούσαν κανονικά και (δ) στη βάση της ανάλυσης των δεδομένων  λήψης σήματος του κινητού τηλεφώνου του, τούτο φέρεται, σε κάποια στιγμή, μετά την απόπειρα φόνου, την ίδια μέρα του συμβάντος, να λαμβάνει σήμα από την κεραία που εκπέμπει στην περιοχή του ιδιωτικού Νοσοκομείου, στο οποίο νοσηλευόταν ο Παραπονούμενος. Κατά την αντεξέταση του από τη συνήγορο του Κατηγορουμένου 3, αναλώθηκε πολύς χρόνος με σκοπό να αναδειχθεί από πλευράς του τελευταίου ότι η Αστυνομία δεν επιδίωξε να εξακριβώσει κατά πόσο οι ισχυρισμοί του Κατηγορουμένου 3 ως προς τις ενέργειες του κατά την ημέρα της απόπειρας φόνου είναι αληθείς ή όχι. Οι επί τούτου αναφορές, τόσο της συνηγόρου του Κατηγορουμένου 3 όσο και του Μ.Κ.8 έγιναν στη βάση των όσων αναφέρονται στο ημερολόγιο ενεργείας που επισυνάπτεται στην κατάθεση του Μ.Κ.8, το οποίο, δεν κατατέθηκε για την αλήθεια του περιεχομένου του, παρά μόνο ως έγγραφο που σχετίζεται με τις ενέργειες του. Στο πλαίσιο αυτό, ο Μ.Κ.8 ισχυρίστηκε ότι τα όσα ο Κατηγορούμενος 3 αναφέρει στην κατάθεσή του έρχονται σε σύγκρουση με τα όσα, τηλεφωνικώς, του ανέφερε ο εργοδότης του τελευταίου, τα οποία και κατέγραψε στο εν προκειμένω ημερολόγιο ενεργείας. Ως ο Μ.Κ.8 ανέφερε, σύμφωνα με τον Κατηγορούμενο 3 (ως σχετικώς αναφέρει στην κατάθεσή του), την ημέρα του επίδικου συμβάντος βρισκόταν στην εργασία του μαζί με τον εργοδότη του καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας μέχρι και το απόγευμα, στη Λεμεσό. Ωστόσο, ο εργοδότης του Κατηγορουμένου 3, τηλεφωνικώς, ανέφερε στον Μ.Κ.8 ότι, την επίδικη ημέρα ο Κατηγορούμενος πήγε μόνος του εργασία στη Λεμεσό. Την ίδια μέρα περί τις 10:00 το πρωί, ο εργοδότης του πήγε στο εργοτάξιο και βρήκε τον Κατηγορούμενο 3 να εργάζεται στο σημείο μέχρι τις 10:30, όταν και ο εργοδότης εγκατέλειψε το εργοτάξιο. Δήλωσε (ο εργοδότης) πλήρη άγνοια ως προς τις μετέπειτα ενέργειες του Κατηγορουμένου 3. Επίσης, ο Μ.Κ.8 ισχυρίστηκε ότι, με σκοπό να διερευνήσει τους ισχυρισμούς  του Κατηγορουμένου 3 ως προς το ότι εγκατέλειψε το όχημα των δραστών, 2 με 3 μέρες πριν την ημέρα του συμβάντος, σε συγκεκριμένο σημείο παρά τον κυκλικό κόμβο, πλησίον του Lidl, στα Λατσιά, απέστειλε συνάδελφό του, αλλά επισκέφθηκε και ο ίδιος το συγκεκριμένο σημείο, και εκεί διαφάνηκε ότι τα όσα τα ισχυρίστηκε ο Κατηγορούμενος 3 δεν μπορούν να ευσταθούν. Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε ότι δεν θα μπορούσε, ως ο Κατηγορούμενος 3 αιτιάται, να εγκατέλειψε το όχημα σε ανοικτό χώρο, 5 με 6 μέτρα μετά την έξοδο του εν λόγω κυκλικού κόμβου, καθ' ότι στο σημείο υπάρχει «λίνια» και πεζοδρόμιο και ακολούθως υπάρχει οικία, με αποτέλεσμα να μην παρέχεται ανοικτός χώρος για να αφεθεί όχημα, ως ο Κατηγορούμενος 3 ισχυρίστηκε. Αναφερόμενος στις συνθήκες υπό τις οποίες συνελήφθηκε ο Κατηγορούμενος 3, δεν αποδέχθηκε τη θέση της συνηγόρου του ότι τούτο έγινε όταν ο τελευταίος επισκέφθηκε την Αστυνομία με σκοπό να δηλώσει την κλοπή του οχήματος των δραστών, αναφέροντας ότι η εκεί παρουσία του Κατηγορουμένου 3 έγινε επειδή έμαθε ότι αναζητείτο από την Αστυνομία και παρουσιάστηκε μόνος του. Τέλος, και αυτός ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι η υπάλληλος της καφετέριας, στην περιοχή της πλατείας του χωριού Κόρνος, επιβεβαίωσε ότι, λίγο πριν το επίδικο συμβάν, άγνωστο πρόσωπο αγόρασε καφέ.

 

Μ.Κ.9

Ο Μ.Κ.9 είναι ο μηχανικός που κλήθηκε από την Αστυνομία για να εξετάσει το όχημα των δραστών μετά την ανεύρεσή του στο Αλεθρικό. Από τον έλεγχο στον οποίο προέβη, κατέληξε ότι δεν έγινε καμία επέμβαση ή παρέμβαση στον σημείο της μίζας (starter) του οχήματος και ότι, κατά συνέπεια, αν το όχημα τέθηκε σε λειτουργία, τότε τούτο έγινε με τη χρήση του κλειδιού του. Η μπαταρία του οχήματος, κατά τον έλεγχο που ο ίδιος έκανε, ήταν κενή, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιήσει ειδικό ενισχυτή και να επιδιώξει να το θέσει σε λειτουργία. Παρά την ενίσχυση της μπαταρίας του, το όχημα, λόγω μηχανικού προβλήματος, δεν ξεκινούσε. Δεν ήταν σε θέση να αναφερθεί, ειδικώς, ως προς το μηχανικό πρόβλημα που δεν επέτρεπε να τεθεί σε λειτουργία η μηχανή του, χωρίς να μπορούσε να αποκλείσει το ενδεχόμενο τούτο (το μηχανικό πρόβλημα) να προκλήθηκε συνεπεία του κτυπήματος που παρουσίαζε στην αριστερή πλευρά του. Δεν πρόσεξε εάν η πίσω αριστερή πόρτα του οχήματος παρέμεινε ανοικτή λόγω του κτυπήματος.

 

Μ.Κ.10

Ο Μ.Κ.10, είναι Αστυφύλακας, ο οποίος, κατά το ουσιώδη χρόνο, υπηρετούσε στην ΥΚΑΝ. Στο πλαίσιο ερευνών της εν λόγω υπηρεσίας, στο χωριό Αλεθρικό, εντοπίστηκε, ακινητοποιημένο, το όχημα των δραστών, το οποίο βρισκόταν στα μητρώα των αναζητούμενων οχημάτων της Αστυνομίας. Αμέσως τούτο τέθηκε υπό παρακολούθηση και φρούρηση. Κατά την εκεί παραμονή του (του Μ.Κ.10), το σημείο προσέγγισε ο Κατηγορούμενος 2, ο οποίος βρισκόταν στο πεζοδρόμιο πλησίον του οχήματος και ο οποίος, με δική του πρωτοβουλία, κατευθύνθηκε προς τον μάρτυρα με επιφυλακτικότητα και του ζήτησε αναπτήρα. Στη βάση του τρόπου δράσης του Κατηγορουμένου 2, τούτος θεωρήθηκε ύποπτος, με αποτέλεσμα να ζητηθούν τα στοιχεία του, και εκεί διαφάνηκε ότι πρόκειται για τον Κατηγορούμενο 2. Ακολούθως, ο Μ.Κ.10 υπέβαλε τον τελευταίο σε σωματική έρευνα, κατά την οποία βρήκε στην κατοχή του 2 αναπτήρες σε λειτουργήσιμη κατάσταση. Κατά την αντεξέταση του, η οποία έγινε μόνο από πλευράς της συνηγόρου του Κατηγορουμένου 2, ο Μ.Κ.10 ισχυρίστηκε ότι, όταν αποκάλυψε στον Κατηγορούμενο 2 την ιδιότητά του και δη ότι είναι Αστυφύλακας, ο τελευταίος δεν επιχείρησε να εγκαταλείψει το σημείο.

 

Μ.Κ.11

Ο Μ.Κ.11 είναι Αστυφύλακας, μέλος της ανακριτικής ομάδας. Με αναφορά στο Έγγραφο Γ (κατάθεση του Μ.Κ.2), προέβη σε μια  διόρθωση στις εκεί αναφορές σε σχέση με τις αναγραφόμενες ώρες των κλειστών κυκλωμάτων παρακολούθησης. Ακολούθως, αναφέρθηκε στο περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4 (πρόκειται για usb που κατατέθηκε από τον Μ.Κ.2 και το οποίο περιέχει πλάνα από κλειστά κυκλώματα παρακολούθησης που παραλήφθηκαν από διάφορα σημεία του χωριού Κόρνου). Ως ισχυρίστηκε, στο πλαίσιο ειδικού αιτήματος που έγινε στον ίδιο, προέβη σε περαιτέρω ανάλυση κάποιων από τα εν λόγω κυκλώματα, καθώς επίσης και ετοίμασε δορυφορικές λήψεις του χωριού Κόρνου. Στη βάση του πιο πάνω αιτήματος, ετοίμασε συγκεκριμένο ψηφιακό δίσκο (DVD), τον οποίο και κατέθεσε ως Τεκμήριο 24. Στη βάση του περιεχομένου του Τεκμηρίου 24, στα πρώτα 5 αρχεία τούτου (πρόκειται για 5 δορυφορικές κατόψεις περιοχών του χωριού Κόρνου), υπέδειξε τους δρόμους και σημεία από τα οποία λήφθηκαν πλάνα από κλειστά  κυκλώματα παρακολούθησης, καθώς επίσης και συγκεκριμένα σημεία στα οποία γίνεται αναφορά στη συλλεχθείσα από την Αστυνομία μαρτυρία. Όσον αφορά στα υπόλοιπα αρχεία του Τεκμηρίου 24, τούτα αφορούν σε απομονώσεις (εικόνες), στις οποίες ο ίδιος προέβη από τα εν λόγω κλειστά κυκλώματα. Αποτέλεσε ισχυρισμός του ότι, στη βάση των απομονώσεων αυτών, προέκυψε και ο αριθμός  εγγραφής του οχήματος του Κατηγορουμένου 2, το οποίο, μεταξύ άλλων, σε δύο περιπτώσεις, μετά, το επίδικο συμβάν, διέρχεται από τη σκηνή του εγκλήματος. Και αυτός ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι ο Κατηγορούμενος 1, προτού δώσει την ανακριτική του κατάθεση, ενημερώθηκε για το δικαίωμα του τούτη να ληφθεί στην παρουσία δικηγόρου, πλην όμως, ρητώς, ανέφερε ότι δεν επιθυμούσε κάτι τέτοιο. Επίσης υποβλήθηκε στον μάρτυρα ότι δεν επεξηγήθηκαν επαρκώς τα δικαιώματα του Κατηγορουμένου 1, ως υπόπτου, αλλά και ως προσώπου το οποίο θα τύχανε αναγνώρισης από τρίτους, με τον μάρτυρα να απορρίπτει τις θέσεις αυτές, αλλά και όμοιες θέσεις που του υποβλήθηκαν σε σχέση με τις συνθήκες λήψης της συμπληρωματικής κατάθεσης του Κατηγορουμένου 1. Και αυτός ο μάρτυρας αποδέχθηκε ότι, από την έρευνα της Αστυνομίας, δεν προέκυψε το κίνητρο των δραστών. Ειδικά αναφερόμενος στον Παραπονούμενο, και ερωτηθείς σχετικώς, ισχυρίστηκε ότι δεν θυμάται τούτος να βαρύνεται με οποιονδήποτε ποινικό μητρώο. Αντεξεταζόμενος από τη συνήγορο του Κατηγορουμένου 2, ισχυρίστηκε  ότι ο λόγος που η έρευνα από τα κλειστά κυκλώματα επικεντρώθηκε μόνο στα τρία αυτοκίνητα (όχημα Παραπονούμενου, όχημα δραστών και όχημα Κατηγορουμένου 2), ήταν γιατί αυτά ήταν τα οχήματα που φέρονται εμπλεκόμενα στη βάση της μαρτυρίας που λήφθηκε από τους διάφορους μάρτυρες, περιλαμβανομένης και τους φερόμενους αυτόπτες. Αντεξεταζόμενος από τη συνήγορο του Κατηγορουμένου 3, δέχτηκε, στην ουσία, ότι η Αστυνομία δεν κατάφερε να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη του οχήματος των δραστών περί του ότι ένα μόνο κλειδί του εν λόγω όχημα είχε, το οποίο και παρέδωσε στον Κατηγορούμενο 3. Αναφορικά με το γιατί η Αστυνομία απάλλαξε τον εγγεγραμμένο ιδιοκτήτη του οχήματος από ύποπτο της υπόθεσης, ισχυρίστηκε ότι τούτο έγινε, καθότι  δεν προέκυψε ικανοποιητική μαρτυρία που να δικαιολογούσε ποινική δίωξή του. Και αυτό γιατί, η σύνδεσή του περιορίστηκε μόνο στο ότι ήταν ο εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του οχήματος, χωρίς να γίνει κατορθωτό να συσχετιστεί με τη σκηνή του εγκλήματος. Πάντα συναφώς, και σε απάντηση σε σχετική ερώτηση που τέθηκε από τη συνήγορο του Κατηγορούμενου 3, ισχυρίστηκε ότι, κατόπιν επικοινωνίας που είχε με τον Αστυφύλακα 2699 Κ. Κωνσταντίνου (ο οποίος είναι ο Αστυφύλακας που ανέλυσε τα αποτελέσματα των τηλεπικοινωνιακών δεδομένων), δεν είχαν εντοπιστεί οι επικαλούμενες από τον Κατηγορούμενο 3 επικοινωνίες μεταξύ του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη του οχήματος των δραστών και του ιδίου, ως αυτός ισχυρίστηκε στις καταθέσεις του. Ερωτηθείς, ειδικώς, ως προς τις συνθήκες υπό τις όποιες ο Κατηγορούμενος 3 συνελήφθη, δεν αποδέχτηκε τις θέσεις της συνηγόρου του ότι τούτο έγινε κατά την προσπάθεια του να καταγγείλει την κλοπή του οχήματος των δραστών. Τουναντίον, ισχυρίστηκε  ότι ο Κατηγορούμενος 3 παραδόθηκε μόνος του στο Τ.Α.Ε. Λάρνακας, λέγοντας ότι ενημερώθηκε ότι καταζητείται και ήθελε να ξεκαθαρίσει τη θέση του. Στην προσπάθεια του να υποστηρίξει τον ισχυρισμό του αυτόν, υπέδειξε ότι ο Κατηγορούμενος 3, αν επιθυμούσε πραγματικά να καταγγείλει κλοπή του οχήματος των δραστών, δεν θα επισκεπτόταν το ΤΑΕ Λάρνακας, το οποίο ερευνούσε την παρούσα υπόθεση, αλλά τοπικό σταθμό στην Επαρχία Λευκωσίας, στην οποία διαμένει ή, στην καλύτερη περίπτωση, το ΤΑΕ Λευκωσίας. Ακόμα, σε σχετική ερώτηση που του τέθηκε, ισχυρίστηκε ότι διερευνήθηκαν οι ισχυρισμοί του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη του οχήματος των δραστών ως προς το κατά πόσο πήγε ή όχι στην εργασία του την ημέρα της απόπειρας φόνου, χωρίς ωστόσο να παραπέμψει σε οποιανδήποτε κατάθεση, η οποία τυχόν, σχετικώς, να λήφθηκε. Δέχθηκε, ωστόσο, ότι, η αρχική, σχετική, θέση του εν λόγω προσώπου, ήταν ότι τη συγκεκριμένη μέρα δεν πήγε στην εργασία του, ενώ ακολούθως, σε νέα τοποθέτησή του, στην κατάθεσή του, ισχυρίστηκε ότι πήγε δουλειά. Τέλος, ως ανέφερε, ο ισχυρισμός του Παραπονούμενου, ότι, το μεσημέρι της 09.01.2025, ο αραβικής καταγωγής άντρας, που συνάντησε στον Κόρνο, αγόρασε καφέ από παρακείμενη, του σημείου της συνάντησης τους, καφετερία, επιβεβαιώθηκε από την υπάλληλό της καφετέριας, μέσω κατάθεσης που της λήφθηκε,.  

 

Μ.Κ.12

Πρόκειται για την πιστοποιούσα υπάλληλο, η οποία πιστοποίησε τις υπογραφές του πωλητή και αγοραστή του οχήματος του Κατηγορουμένου 2. Ως ισχυρίστηκε, δεδομένου ότι προκύπτει από το συγκεκριμένο έντυπο μεταβίβασης (επισυναπτόμενο στην κατάθεσή της) ότι χρέωσε μόνο €2, αντί €5 που χρεώνει άγνωστα πρόσωπα που της ζητούν να πιστοποιήσει υπογραφές, σημαίνει ότι, τόσο ο αναφερόμενος στο έντυπο πωλητής, όσο και ο αναφερόμενος αγοραστής, την επισκέφθηκαν στην παρουσία προσώπου με το οποίο συνεργάζεται συχνά. Αναγνώρισε δε τον Μ.Κ.4, ως πρόσωπο με τον οποίο συνεργάζεται συχνά, και δε απέκλεισε το ενδεχόμενο τούτος να συνόδευσε τους δύο αναφερόμενους στο έντυπο μεταβίβασης. Δήλωσε σιγουριά ότι, ανεξαρτήτως του εάν τους συνόδευσε ή όχι ο Μ.Κ.4, προτού πιστοποιήσει τις υπογραφές του πωλητή και του αγοραστή, εξέτασε τις ταυτότητες τους, περιλαμβανομένου και του εντύπου αλλοδαπού προσώπου (ARC) που αφορά στη συμβία του Κατηγορούμενου 2.

 

Μ.Κ.13

Πρόκειται για τον Αστυφύλακα, ο οποίος απομόνωσε 5 αποτυπώματα από το σακούλι (Τεκμήριο 10), το οποίο βρέθηκε εντός του οχήματος των δραστών. Τις εν λόγω απομονώσεις χαρακτήρισε με την αρίθμηση 14(α) μέχρι και 14(ε). Με γνώμονα το περιεχόμενο της έκθεσης που ετοίμασε ο Αστυφύλακας 2306 (Τεκμήριο 14.2), ισχυρίστηκε ότι τα αποτυπώματα που απομόνωσε ο ίδιος, είναι τα αποτυπώματα που κατά τον Αστυφύλακα 2306 ανήκουν στον Κατηγορούμενο 1. Δήλωσε άγνοια ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες ο Κατηγορούμενος 1 δυνατόν να άφησε τα αποτυπώματά του επί του εν λόγω τεκμηρίου, χωρίς να μπορούσε να αποκλείσει το ενδεχόμενο τούτος (ο Κατηγορούμενος 1), να άγγιξε στο σακούλι μέρες ή και εβδομάδες πριν το επίδικο συμβάν και το σακούλι να παρέμεινε στο όχημα των δραστών. Ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες μπορεί ένα αποτύπωμα να αλλοιωθεί, ανέφερε την περίπτωση που κάποιο τρίτο πρόσωπο αγγίζει στο ίδιο σημείο σε μεταγενέστερο χρόνο ή στην περίπτωση που κάποιος σκουπίσει το σημείο ή ως αποτέλεσμα κάποιου τριψίματος.

 

Μ.Κ.14

 Η Μ.Κ.14, είναι η σύζυγος του Μ.Κ.3. Στην Αστυνομία έδωσε 2 καταθέσεις, μια, 2 περίπου ώρες μετά τα συμβάντα της επίδικης ημέρας, δηλαδή 09.01.2025 και μια στις 30.01.2025. Οι καταθέσεις της μάρτυρος δεν κατατέθηκαν για την αλήθεια του περιεχομένου τους, παρά μόνο ότι αποτελούν τις καταθέσεις που λήφθηκαν από αυτήν. Στη βάση των ισχυρισμών της ως προς τα συμβάντα της επίδικης μέρας, ισχυρίστηκε ότι τα πραγματικά γεγονότα είναι αυτά που αναφέρει στη δεύτερη χρονικά κατάθεσή της. Σύμφωνα με τη μάρτυρα, και την πιο πάνω διευκρίνιση  της, στο σημείο της στάσης των λεωφορείων, που βρίσκεται πλησίον της οικίας της, αρχικώς κατέφθασε ένα μαύρο BMW, το οποίο παρέμεινε στο σημείο για λίγη ώρα. Από το όχημα αυτό, κατέβηκαν δύο πρόσωπα με μαύρα ρούχα, τα οποία και κατευθύνθηκαν προς το κέντρο του χωριού προς την πιτσαρία. Ακολούθως, επέστρεψαν πίσω και από το όχημα κατέβηκε και τρίτο πρόσωπο το οποίο φορούσε γκρίζο φούτερ, και είχε βάλει την κουκούλα στο κεφάλι του. Και οι τρεις μαζί κατευθύνθηκαν εκ νέου προς την περιοχή της πιτσαρίας. Ακολούθως, επέστρεψαν και εισήλθαν και οι τρεις στο όχημα, και εγκατέλειψαν το σημείο. Θυμάται ότι οι τρεις αριθμοί του αριθμού εγγραφής του εν λόγω οχήματος, ήταν 0ΧΧ. Λίγο μετά, στη στάση των λεωφορείων σταμάτησε ένα ασημί Μερσεντές. Πέντε λεπτά αργότερα και ενώ το Μερσεντές, βρισκόταν ακόμα στο σημείο, επέστρεψε το μαύρο BMW, και από αυτό κατέβηκαν μόνο οι δύο που φορούσαν μαύρα ρούχα, κρατώντας, έκαστος, από ένα πιστόλι και άρχισαν να πυροβολούν προς το Μερσεντές (όχι αυτός που φορούσε γκρίζο φούτερ). Ο οδηγός του μαύρου BMW δεν κατέβηκε κατά τη φάση αυτή. Κατά τη στιγμή αυτή, το Μερσεντές κινήθηκε με την όπισθεν και κτύπησε το μαύρο BMW δύο φορές στο σημείο της πόρτας. Ακολούθως, το Μερσεντές κατάφερε να απεγκλωβιστεί και έφυγε από τη σκηνή. Πέντε με δέκα λεπτά μετά τους πυροβολισμούς, από τη σκηνή πέρασε, δύο, τρεις φορές, με χαμηλή ταχύτητα, ένα ΒΜW «γαλαζιοπράσινο» που πρώτη φορά έβλεπε. Κατ’ εκείνη τη στιγμή, ένα κινητό τηλέφωνο που βρισκόταν επί της ασφάλτου ηχούσε. Ως ισχυρίστηκε, κατά τον χρόνο που παρακολουθούσε τα πιο πάνω, βρισκόταν 40 με 50 μέτρα μακριά από το σημείο, ήταν συγχυσμένη, σοκαρισμένη και φοβισμένη, αντιμετωπίζοντας αδυναμία στην όρασή της ακόμα και με τη χρήση των γυαλιών, ιδιαίτερα από μακρινές αποστάσεις. Συνολικά άκουσε περίπου 10 πυροβολισμούς. Στη βάση των όσων η ίδια παρακολούθησε εκείνη την ημέρα, δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει τους δράστες. Αναφορικά με τα όσα ανέφερε στην πρώτη της κατάθεση, ισχυρίστηκε ότι τούτα δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και ήταν το αποτέλεσμα της σύγχυσης υπό την οποία τελούσε τη δεδομένη  στιγμή, παρά το γεγονός ότι η εν λόγω κατάθεσή της λήφθηκε 2 μόνο ώρες μετά τα συμβάντα. Ως ανέφερε, όταν πέρασαν οι μέρες, και πλέον δεν ήταν συγχυσμένη, και ξεκαθάρισαν τα πράγματα στο μυαλό της, στη δεύτερη κατάθεσή της ανέφερε το τι πραγματικά είχε αντιληφθεί εκείνην την ημέρα. Αρνήθηκε ότι είναι οι Αστυνομικοί που την ενημέρωσαν ότι τα όσα ανέφερε στην πρώτη της κατάθεση δεν είναι ορθά, ως επίσης αρνήθηκε και ότι τρίτα πρόσωπα της είπαν να αναφέρει τα όσα ανέφερε στη δεύτερη κατάθεση της. Επέμεινε ότι το περιεχόμενο της δεύτερης κατάθεσής της ήταν το αποτέλεσμα της πιο ξεκάθαρης μνήμης της, που προέκυψε συνεπεία του ότι παρήλθε ο χρόνος και απελευθερώθηκε από τη σύγχυση που τελούσε στα αρχικά στάδια του συμβάντος. Κατά την αντεξέταση της, επανέλαβε τους ίδιους ισχυρισμούς ως προς τις κινήσεις των επιβαινόντων του μαύρου BMW κατά την πρώτη επίσκεψή του στη σκηνή, αναφέροντας ότι μόνο οι δύο εξ αυτών φορούσαν μαύρα ρούχα (πάνω κάτω), ενώ ο τρίτος, που κατέβηκε πιο μετά, δεν θυμάται τι χρώμα παντελόνι φορούσε, πλην όμως το φούτερ ήταν χρώματος γκρίζου. Αναφερόμενη ειδικά στους επιβαίνοντες του μαύρου BMW, ισχυρίστηκε ότι κανένας εξ αυτών δεν φορούσε ιατρική ή χειρουργική ή γαλάζια ή οποιουδήποτε άλλου χρώματος μάσκα στο πρόσωπό του, ούτε και θυμάται να έφεραν γάντια. Ως προς το μέγεθος των πιστολιών που κρατούσαν οι δράστες κατά την απόπειρα φόνου, τούτα ήταν πολύ μικρά, σε βαθμό που δεν φαίνονταν μέσα στο χέρι τους. Τοποθέτησε τους δύο δράστες να στέκονται στις 2 πλευρές του Μερσεντές και να πυροβολούν προς αυτό. Δεν πρόσεξε εάν στο Μερσεντές επέβαινε οποιοσδήποτε συνοδηγός. Ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες λήφθηκε η δεύτερη χρονικά κατάθεσή της, ισχυρίστηκε ότι της τηλεφώνησαν από την Αστυνομία και της ανέφεραν ότι σκοπεύουν να την επισκεφθούν στο σπίτι για να της λάβουν νέα κατάθεση. Ακολούθως, την επισκέφθηκε Αστυνομικός, όπου και της έλαβε την εν λόγω κατάθεση.

 

Μ.Κ.15

Ο Μ.Κ.15 είναι ο Παραπονούμενος. Λήφθηκαν από αυτόν συνολικά τέσσερις καταθέσεις. Στην πρώτη του κατάθεση, η οποία λήφθηκε στο ιδιωτικό Νοσοκομείο στο οποίο νοσηλευόταν, την επομένη του συμβάντος, αναφέρθηκε γενικότερα στα όσα κατ' ισχυρισμό του, βίωσε την επίδικη μέρα. Η δεύτερη κατάθεσή του δόθηκε στις 30.01.2025, και ενώ μεσολάβησε η υπόδειξη, από πλευράς του, σκηνών, στον χωριό Κόρνος. Η τρίτη κατάθεση του, δόθηκε στις 05.02.2025, και σε χρόνο μετά που είχε δει την αναρτηθείσα, από την Αστυνομία, σε πλατφόρμα, φωτογραφία του Κατηγορουμένου 1, τον οποίον και αναγνώρισε ως το πρόσωπο που συνάντησε την επίδικη μέρα στον Κόρνο. Η τελευταία κατάθεσή του, δόθηκε στις 07.02.2025, στα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας, μετά που είδε στο σημείο και αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο 1. Στη βάση του περιεχομένου των τεσσάρων αυτών καταθέσεων, τις οποίες και υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασής του, ο παραπονούμενος  ισχυρίστηκε τα εξής:

 

Την προηγούμενη της επίδικης μέρας, μέσω της εφαρμογής WhatsApp, επικοινώνησε μαζί του άγνωστο του πρόσωπο, με αραβική προφορά, ο οποίος του ανέφερε ότι είναι Σύριος και ότι είχε πληροφορηθεί ότι ο ίδιος (ο Παραπονούμενος) είχε πρόθεση να πωλήσει το όχημά του, το οποίο και ενδιαφερόταν να αγοράσει. Αν και ουδέποτε δημοσίευσε την πρόθεσή του να πωλήσει το όχημά του, εν τούτοις ενημέρωσε τρίτα πρόσωπα για την πρόθεσή του αυτή, οπότε δεν τον ξάφνιασε το γεγονός ότι το άγνωστο του πρόσωπο είχε σχετική πληροφόρηση. Στο πλαίσιο της τηλεφωνικής αυτής συνομιλίας τους, ο άγνωστος του ανέφερε ότι γνωρίζει μηχανικό αυτοκινήτων στο χωριό Κόρνος και επιθυμούσε όπως τούτος ελέγξει το όχημα του προτού αποφασίσει εάν θα το αγοράσει. Στη βάση της συνεννόησης αυτής, ο Παραπονούμενος αποφάσισε να επισκεφθεί, την επίδικη μέρα, το χωριό Κόρνος, και κατευθύνθηκε προς συγκεκριμένο σημείο, την τοποθεσία του οποίου του απέστειλε το άγνωστο αυτό πρόσωπο μέσω της ίδιας εφαρμογής. Μόλις κατέφθασε στη συγκεκριμένη τοποθεσία, τον προσέγγισε ένα νεαρό πρόσωπο, κάτω των 30 ετών, αραβικής καταγωγής, με κοντά μαλλιά και ύψος περίπου 1,75 μέτρα και τον ρώτησε εάν είναι ο Αλί, δηλαδή αυτός που επιθυμούσε να πωλήσει το όχημά του. Αφού του απάντησε καταφατικά, το άγνωστο πρόσωπο άνοιξε την πόρτα του συνοδηγού, μπήκε μέσα στο αυτοκίνητο και κάθισε. Του ανέφερε δε, ότι ο μηχανικός του βρίσκεται στον δρόμο και να περιμένουν λίγο μέχρι να καταφθάσει. Ακολούθως, ο άγνωστος άντρας τον ρώτησε εάν ήθελε καφέ, ώστε να πάει να του φέρει, έως ότου να έρθει ο μηχανικός. Ο Παραπονούμενος αρνήθηκε την πρόταση, πλην όμως ο άγνωστος άντρας κατέβηκε από το αυτοκίνητο και κατευθύνθηκε προς ένα καφέ που βρισκόταν πιο πίσω από αυτούς. Σε 2 λεπτά περίπου επέστρεψε στο όχημα κρατώντας ένα ποτήρι καφέ. Υπέδειξε τότε στον Παραπονούμενο ένα χώρο στάθμευσης που βρισκόταν πίσω από το όχημα, ώστε να εισέλθουν στο σημείο και να περιμένουν. Ο Παραπονούμενος κατευθύνθηκε προς τον χώρο στάθμευσης, πλην όμως στο σημείο βρισκόταν ένα HONDA HRV χρώματος ασημί, το οποίο εμπόδιζε την είσοδο στον εν λόγω χώρο. Συνεπεία τούτου, ο άγνωστος άντρας του είπε να κατευθυνθούν σε άλλο σημείο και του υπέδειξε τη στάση των λεωφορείων, όπου και στάθμευσε. Λίγο μετά, ο άγνωστος άντρας κατέβηκε από αυτό και προχώρησε λίγα βήματα και ακολούθως πέταξε το ποτήρι του καφέ, που κρατούσε, σε συγκεκριμένο σημείο. Όταν ο άγνωστος άντρας κατέβηκε από το αυτοκίνητο, άφησε την πόρτα ανοικτή, και ο Παραπονούμενος  του ζήτησε να την κλείσει, πράγμα το οποίο και έπραξε. Πρόσεξε ότι καθ' όλη τη διάρκεια που ο άγνωστος άντρας βρισκόταν στο όχημα ή σε σημείο που μπορούσε ο Παραπονούμενος να τον βλέπει, στο σημείο της στάσης των λεωφορείων, πληκτρολογούσε συνεχώς στο κινητό του τηλέφωνο μέσω της εφαρμογής WhatsApp. Μετά που ο άγνωστος άντρας έκλεισε την πόρτα, προχώρησε προς το πίσω μέρος του οχήματος του (του Παραπονούμενου), και εκείνη την στιγμή στο σημείο κατέφθασε το όχημα των δραστών, προς το οποίο, ο Παραπονούμενος, ορατότητα είχε μόνο μέσω του μεσαίου καθρεπτακιού του οχήματός του. Αμέσως, πρόσεξε ότι από αυτό, κατέβηκε πρώτα ο οδηγός, ο οποίος φορούσε ολόμαυρη κουκούλα και κρατούσε με τα δύο του χέρια πιστόλι μαύρο το οποίο είχε προτάξει προς το μέρος του. Την ίδια ώρα κατέβηκε και από τη θέση πίσω από τον οδηγό, ένα άλλο πρόσωπο, το οποίο φορούσε μια μάσκα ιατρική με το γαλάζιο χρώμα προς τα έξω. Επίσης, κατέβηκε και από τη θέση του συνοδηγού τρίτο πρόσωπο, το οποίο επίσης φορούσε μάσκα ιατρική. Δεν μπόρεσε να δει χαρακτηριστικά κανενός εκ των τριών αυτών προσώπων. Αντιλαμβανόμενος τα πιο πάνω, αμέσως κινήθηκε με πισινή ταχύτητα και κτύπησε το όχημα των δραστών. Προτού καταφέρει να το κτυπήσει, δέχτηκε πυροβολισμό, ο οποίος, πρώτα έσπασε το τζάμι του οδηγού και μετά τον κτύπησε στο χέρι, το οποίο είχε προτάξει για να προστατεύσει το πρόσωπό του. Αμέσως μετά που κτύπησε στο όχημα των δραστών, έθεσε μπροστινή ταχύτητα και έφυγε από το σημείο. Είχε ήδη τραυματιστεί από τους πυροβολισμούς, και οδηγούσε με κατεύθυνση προς Λεμεσό. Επικοινώνησε, τηλεφωνικώς, με τον Μ.Κ.17, με τον οποίο διατηρεί στενές φιλικές σχέσεις, και του ανέφερε ότι τον πυροβόλησαν και τραυματίστηκε και ότι ήθελε βοήθεια για να μεταβεί σε Νοσοκομείο. Ο Μ.Κ.17 του ανέφερε ότι θα στείλει κάποιον για να τον βοηθήσει, καθότι εκείνος βρισκόταν στην Πάφο. Ο τελευταίος ζήτησε από τρίτο πρόσωπο, τον Μ.Κ.5, να τον βοηθήσει, ο οποίος βρισκόταν στη Λεμεσό. Όντως ο Μ.Κ.5 ξεκίνησε και αφού συναντήθηκαν κάπου κοντά στην έξοδο για το χωριό Μονή, εισήλθε στο αυτοκίνητό του για να μεταβούν στο Νοσοκομείο. Ως ισχυρίστηκε ο Παραπονούμενος, ο Μ.Κ.5 του ζήτησε να οδηγήσει και αυτός να καθίσει στη θέση του συνοδηγού, πράγμα το οποίο αρνήθηκε. Ανέφερε, ρητώς, ότι δεν επιθυμούσε να πάει σε κυβερνητικό Νοσοκομείο, για αυτό και ο Μ.Κ.5 του εισηγήθηκε το ιδιωτικό Νοσοκομείο, το οποίο βρισκόταν κοντά από το σημείο που είχαν βρεθεί. Δεν ήταν σε θέση να θυμάται πολλές λεπτομέρειες από αυτό το χρονικό σημείο, καθ' ότι  αιμορραγούσε. Εξ όσων θυμάται, το τηλέφωνό του, το παρέδωσε ο Μ.Κ.5 στην Αστυνομία. Ενημερώθηκε κατά τη νοσηλεία του ότι είχε τραύματα τόσο στο χέρι, όσο και στην ωμοπλάτη. Δήλωσε άγνοια ως προς τα κίνητρα των δραστών, καθότι δεν είχε διαφορές με τον οποιονδήποτε. Όσον αφορά στον άντρα που εισήλθε στο όχημά του στο χωριό Κόρνος, δεν τον γνώριζε και πρώτη φορά τον έβλεπε. Όσον αφορά τους άλλους τρεις, και δη τους επιβαίνοντες στο όχημα των δραστών, δεν ήταν σε θέση να αναφέρει οτιδήποτε, καθότι δεν μπόρεσε να αντιληφθεί τα όποια χαρακτηριστικά γνωρίσματά τους. Ωστόσο, στον βαθμό που αφορούσε τον άγνωστο άντρα που συνάντησε στον Κόρνο, τον είχε δει με μεγάλη λεπτομέρεια και θα μπορούσε να τον αναγνωρίσει εάν χρειαστεί, αφού με αυτόν συνυπήρξε για διάστημα περίπου 10 λεπτών, εν ώρα ημέρας. Ισχυρίστηκε, ακόμα, ότι, πέραν του κινητού τηλεφώνου, το οποίο είχε στην κατοχή του κατά την άφιξή του στο Νοσοκομείο, και το οποίο παραδόθηκε στην Αστυνομία, τη συγκεκριμένη μέρα είχε και ένα άλλο κινητό τηλέφωνο μάρκας Samsung S23, στο οποίο έκανε χρήση της κάρτας με άλλο αριθμό (το οποίο και ανέφερε), και πρόκειται για το κινητό τηλέφωνο στο οποίο έγινε η επικοινωνία του, μέσω της εφαρμογής WhatsApp, με τον άγνωστο άντρα, αλλά και στο οποίο του απέστειλε ο τελευταίος την τοποθεσία στην οποία θα βρίσκονταν στο χωριό Κόρνος. Το εν λόγω τηλέφωνο το έχασε κατά την ημέρα του συμβάντος, χωρίς να γνωρίζει εάν αυτό έγινε την ώρα που σήκωσε το χέρι του με σκοπό να προστατεύσει το πρόσωπό του ή εάν έγινε σε οποιοδήποτε άλλο σημείο υπό άλλες συνθήκες. Το σίγουρο είναι ότι, πάντα κατά τους ισχυρισμούς του, πριν την απόπειρα δολοφονίας του, στο όχημά του είχε και τα δύο αυτά τηλέφωνα, με το τελευταίο, στο οποίο έγινε αναφορά προηγουμένως, να μην έχει έκτοτε βρεθεί. Ωστόσο συγκατατέθηκε στην Αστυνομία, όπως, στην περίπτωση που ανευρεθεί τούτο, η τελευταία να μπορεί να διερευνήσει το περιεχόμενο του. Στις 30.01.2025 (21 μέρες μετά το επίδικο συμβάν) υπέδειξε στην Αστυνομία το σημείο στο οποίο ο άγνωστος άντρας έριξε το ποτήρι του καφέ, χωρίς, ωστόσο, κατά την υπόδειξη αυτή, να ανευρεθεί τούτο. Σε κάποια στιγμή, μεταξύ 30.01.2025 και 05.02.2025, είχε την ευκαιρία, αφού ενημερώθηκε, σχετικώς, από την Αστυνομία, να ελέγξει δημοσίευση της τελευταίας σε σχέση με αναζητούμενα πρόσωπα για την παρούσα υπόθεση. Αφού έλεγξε στο διαδίκτυο τη σχετική  δημοσίευση, είδε ότι υπήρχαν δύο ή τρείς φωτογραφίες διαφορετικών προσώπων, από τα οποία αναγνώρισε, σε μια φωτογραφία μόνο, τον Κατηγορούμενο 1, ως το άγνωστο πρόσωπο, με το οποίο συναντήθηκε στο χωριό Κόρνος την επίδικη μέρα. Ακολούθως, ενημερώθηκε από την Αστυνομία ότι το εν λόγω πρόσωπο τελούσε υπό κράτηση και έχει συγκατατεθεί όπως τον δει για σκοπούς αναγνώρισης, με αποτέλεσμα, στις 07.02.2025, να επισκεφθεί τα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας και στην παρουσία συγκεκριμένων Αστυφυλάκων, στους οποίους αναφέρεται στην τέταρτη χρονικά κατάθεσή του, να δει και να αναγνωρίσει τον Κατηγορούμενο 1 ως τον άγνωστο άντρα που συνάντησε στον Κόρνο, υπό τις συνθήκες που αναφέρει στις καταθέσεις του, τον οποίο, δύο μέρες πριν, είδε και αναγνώρισε μέσω των αναρτηθεισών από την αστυνομία φωτογραφιών στην πλατφόρμα Facebook. Κατά την αντεξέταση του από τη συνήγορο του Κατηγορουμένου 1, επέμεινε στους ισχυρισμούς του, ως αυτοί αναφέρθηκαν στην κυρίως εξέτασή του, αλλά και ως αυτοί αναφέρονται στις καταθέσεις του και προέβαλε και άλλους ισχυρισμούς, στους οποίους αναφορά θα γίνει κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του.

 

Μ.Κ.16

               Η Μ.Κ.16, της οποίας η εμπειρογνωμοσύνη (ως Διευθύντρια του Ινστιτούτου Νευρολογίας και Γενετικής Κύπρου, ειδικότερα στο Εργαστήριο Δικανικής Γενετικής), δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς των κατηγορουμένων, υιοθέτησε το περιεχόμενο της έκθεσης που ετοίμασε (Έγγραφο Ρ), ως μέρος της κυρίως εξέτασής της. Δεδομένης της μη αμφισβήτησης των ευρημάτων της από πλευράς της Υπεράσπισης, δεν κρίνεται αναγκαία η εδώ λεπτομερής παράθεση των όσων εκεί καταγράφονται. Αρκεί, απλώς, να σημειωθεί ότι, στη βάση της έκθεσης της, από έρευνα την οποίαν διεξήγαγε συγκρίνοντας γενετικό υλικό που απομονώθηκε από διάφορα Τεκμήρια που λήφθηκαν κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης, με παρειακά επιχρίσματα των Κατηγορουμένων, αλλά και τρίτων προσώπων, προέκυψαν, στην ουσία, τα εξής:

              

               Το γενετικό υλικό του Κατηγορούμενου 1 βρέθηκε επί του τηλεφώνου που ανευρέθηκε στη σκηνή, καθώς επίσης και σε διάφορα σημεία εντός του οχήματος των δραστών (τόσο επί της ταπετσαρίας και/ή άλλων επιφανειών του οχήματος, όσο και επί αντικειμένων που ανευρέθηκαν εντός αυτού), μεταξύ των οποίων και στο κάθισμα της θέσης του οδηγού, στο εσωτερικό της πόρτας του οδηγού, σε αποτσίγαρα που βρέθηκαν τόσο στην κεντρική κονσόλα του (μεταξύ της θέσης του οδηγού και του συνοδηγού), όσο και στο σταχτοδοχείο στις πισινές θέσεις του οχήματος και επί ενός γαντιού.

              

               Το γενετικό υλικό του Κατηγορούμενου 2, βρέθηκε σε διάφορα σημεία εντός του οχήματος του. Προέκυψε, επίσης, ότι, δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί από το να αποτελεί δότη μέρους του μεικτού γενετικού υλικού που απομονώθηκε από την εξωτερική πλευρά γαντιών που ανευρέθηκαν εντός του οχήματος των δραστών. Εξήγησε, ωστόσο, ότι, η τελευταία αυτή αναφορά της ως προς τον κατηγορούμενο 2, δεν μπορεί να ισοδυναμεί με ταύτιση του Κατηγορούμενου 2 με το ανευρεθέν, επί των γαντιών, μεικτό γενετικό υλικό, ούτε καν ότι τούτος αποτελεί δότη μέρους του. Πρόκειται, ως ανέφερε, για χαμηλότερου πιθανού επιπέδου συσχέτιση.

 

               Όσον δε αφορά στον Κατηγορούμενο 3, το γενετικό του υλικό ανευρέθηκε σε διάφορα σημεία εντός του οχήματος των δραστών (τόσο επί ταπετσαρίας και/ή άλλων επιφανειών του οχήματος, όσο και επί αντικειμένων που ανευρέθηκαν εντός αυτού).

 

               Σημειώνεται, επιπροσθέτως, ότι, πάντα στη βάση της μαρτυρίας της Μ.Κ.16, τουλάχιστον στο όχημα των δραστών, δείγματα γενετικού υλικού που απομονώθηκαν από διάφορα σημεία του και/ή αντικείμενα που βρέθηκαν σε αυτό, συσχετίστηκαν και/ή ταυτίστηκαν με γενετικό υλικό τρίτων αγνώστων προσώπων, στα οποία γίνεται ειδική αναφορά στην έκθεση της, με χαρακτηρισμούς, του τύπου «άγνωστος άνδρας νούμερο 1, άγνωστος άνδρας νούμερο 2, άγνωστη γυναίκα νούμερο 1, άγνωστη γυναίκα νούμερο 2» και ούτω καθ' εξής, αλλά και του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη του οχήματος των δραστών Ab. Al. Al. (στο εξής «ο Al.»). Πιο συγκεκριμένα, σε σχέση με τον Al., το γενετικό του υλικό βρέθηκε στην εσωτερική πλευρά του προστατευτικού καλύμματος του τιμονιού του οχήματος των δραστών.

 

               Ερωτηθείσα ειδικώς ως προς τον τρόπο με τον οποίον θα μπορούσε να μεταφερθεί το γενετικό υλικό του Κατηγορουμένου 1 στα αντικείμενα που ανευρέθηκαν εντός του οχήματος των δραστών, συμφώνησε με το σενάριο που της έθεσε η τότε συνήγορος του, ότι η ανεύρεση του γενετικού υλικού του, δυνατόν να οφείλεται σε επαφή που είχε τούτος είτε με το εσωτερικό του οχήματος, είτε και με τα εκεί ανευρεθέντα τεκμήρια σε χρόνο πριν τα επίδικα συμβάντα και ενώ βρισκόταν, αθώα, εντός του συγκεκριμένου οχήματος, αγγίζοντας στα διάφορα σημεία. Όσον, δε, αφορά στο γενετικό υλικό που απομονώθηκε από το εσωτερικό των ανευρεθέντων, στο πίσω μέρος του οχήματος, γαντιών, η Μ.Κ.16 εξέφρασε τη γνώμη ότι, συνεπεία της φύσης του αντικειμένου, και του σημείου στο οποίο ανευρέθηκε το γενετικό υλικό, το πιθανότερο είναι αυτό να εναποτέθηκε με άμεση επαφή του δέρματος του Κατηγορούμενου 1 με το αντικείμενο (γάντι), παρά μέσω μεταφοράς του από τρίτο πρόσωπο που έτυχε να έρθει σε επαφή με τον Κατηγορούμενο 1 προηγουμένως, σημειώνοντας, προς επίρρωση της γνώμης της αυτής, ότι, σε ένα τέτοιο σενάριο, θα αναμενόταν να ανευρεθεί έντονα και το γενετικό υλικό του δεύτερου αυτού προσώπου.

 

               Για σκοπούς πληρότητας σημειώνουμε ότι, στη βάση της αντεξέτασης που έγινε στη Μ.Κ.16 από τους συνηγόρους των Κατηγορουμένων 1 και 3, άλλα και της υιοθέτησης της γραμμής αντεξέτασης της τότε συνηγόρου του Κατηγορούμενου 1 από τη συνήγορο του Κατηγορούμενου 2, το ανευρεθέν γενετικό υλικό των Κατηγορουμένων στα διάφορα σημεία στα οποία αναφέρθηκε η μάρτυρας, δικαιολογείται ενόψει των ακόλουθων:

 

               Ο Κατηγορούμενος 1 εισήλθε πλειστάκις στο όχημα των δραστών μέρες πριν το επίδικο συμβάν, συνοδεύοντας τον Κατηγορούμενο 3, ο οποίος κατείχε, το εν λόγω χρονικό διάστημα, το όχημα, για να μεταβούν μαζί στην εργασία τους.

 

               Ο Κατηγορούμενος 2 είναι το πρόσωπο, που κατείχε και οδηγούσε το όχημα του, με το οποίο διακινείτο καθημερινά, με αποτέλεσμα να είναι εντελώς λογικό να έχει ανευρεθεί το γενετικό του υλικό σε διάφορα σημεία του οχήματος ή σε αντικείμενα που βρέθηκαν σε αυτό.

 

               Ο Κατηγορούμενος 3 είναι το πρόσωπο, που, για σεβαστό χρονικό διάστημα, κατείχε και οδηγούσε το όχημα των δραστών, με το οποίο διακινείτο καθημερινά, με αποτέλεσμα να είναι εντελώς λογικό να έχει ανευρεθεί το γενετικό του υλικό σε διάφορα σημεία του οχήματος ή σε αντικείμενα που βρέθηκαν σε αυτό.

 

Μ.Κ.17

 

               Ο Μ.Κ.17, είναι το πρόσωπο, που, κατά τον Παραπονούμενο (Μ.Κ.15), συνομίλησε μαζί του μετά την εναντίον του διενεργηθείσα απόπειρα δολοφονίας με σκοπό να τον βοηθήσει, ώστε να τύχει άμεσης ιατρικής φροντίδας. Σύμφωνα με τον Μ.Κ.17, την επίδικη ημέρα, περί τις 14:03, επικοινώνησε μαζί του, τηλεφωνικώς, ο Παραπονούμενος, ο οποίος ήταν σοκαρισμένος και έκλαιγε και του ζήτησε βοήθεια για να τον εξετάσει κάποιος γιατρός, καθότι τον είχαν πυροβολήσει. Συνεπεία τούτου, ο Μ.Κ.17 επικοινώνησε με τον Μ.Κ.5, ο οποίος διέμενε και εργαζόταν στη Λεμεσό, δηλαδή είχε εγγύτητα με το σημείο στο οποίο βρισκόταν ο Παραπονούμενος, και ζήτησε από αυτόν όπως βοηθήσει, σχετικώς, τον τελευταίο. Ισχυρίστηκε, ακόμα, ότι, μετά που επικοινώνησε με τον Μ.Κ.5, μέσω του 11892, ειδοποίησε ο ίδιος (ο Μ.Κ.17) και την Αστυνομία σχετικώς. Όσον αφορά την επίδικη ημέρα, τον Παραπονούμενο τον είδε όταν επισκέφθηκε το ιδιωτικό νοσοκομείο στο οποίο εισάχθηκε για νοσηλεία. Κατά την εκεί παρουσία του, παρέδωσε στην Αστυνομία περιουσιακά στοιχεία του Παραπονούμενου, χωρίς ωστόσο να θυμάται εάν μέρος της περιουσίας αυτής ήταν και ένα ρολόι κατασκευής Rolex ή κάποιο κινητό τηλέφωνο του Παραπονούμενου ή τα ρούχα του. Ουδέποτε ενημερώθηκε για τον λόγο που επιχειρήθηκε η δολοφονία του Παραπονούμενου, ούτε γνωρίζει εάν ο τελευταίος έχει οποιεσδήποτε διαφορές με άλλα πρόσωπα.

 

Μ.Κ.18

               Πρόκειται για μηχανικό, ο οποίος διατηρεί συνεργείο στο Τσέρι Λευκωσίας. Περί τον Νοέμβριο του 2024, ο Κατηγορούμενος 3 τον επισκέφθηκε και του μετέφερε το όχημα των δραστών, το οποίο παρουσίαζε μηχανικό πρόβλημα στον ιμάντα χρονισμού (timing belt). Περί τον Δεκέμβρη του 2024, όταν ο Μ.Κ.18 επιδιόρθωσε το μηχανικό πρόβλημα του οχήματος, και παρέδωσε τούτο στον Κατηγορούμενο 3, χρεώνοντας τον το ποσό των €850. Ο τελευταίος, του κατέβαλε, έναντι της χρέωσης, το ποσό των €600, το οποίο αφορά στα εξαρτήματα που χρησιμοποιήθηκαν, και έκτοτε συνεχίζει να του οφείλει το υπόλοιπο ποσό των €250, που αφορά στη χρέωση των εργατικών του. Αρνήθηκε τις υποβολές που του τέθηκαν, σύμφωνα με τις οποίες δεν επιδιόρθωσε ικανοποιητικά το αυτοκίνητο, προσθέτοντας ότι, εάν τούτο, μετά την επιδιόρθωση του, παρουσίασε εκ νέου μηχανικό πρόβλημα, λογικό θα ήταν να επικοινωνήσει ξανά μαζί του ο Κατηγορούμενος 3 και να του το αναφέρει, πράγμα που δεν έπραξε.

 

Μ.Κ.19

               Η Μ.Κ.19, είναι η αστυφύλακας, η οποία, στο πλαίσιο των καθηκόντων της, συνέλαβε δυνάμει δικαστικού εντάλματος τον Κατηγορούμενο 3. Κατά τη διά ζώσης μαρτυρία της, δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Κατηγορούμενου 3 (στο εδώλιο των Κατηγορουμένων) το πρόσωπο που συνέλαβε. Θυμόταν, ωστόσο, ότι, το πρόσωπο που συνέλαβε, επισκέφθηκε, συνοδευόμενος από κάποιον φίλο του, τα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας, στο οποίο τμήμα εργαζόταν, χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε, ως της υπεβλήθη, περί προγενέστερης επίσκεψης του σε Αστυνομικό Σταθμό στη Λευκωσία για σκοπούς δήλωσης κλοπής του οχήματος των δραστών. Δήλωσε άγνοια ως προς τον λόγο που οδήγησε τον Κατηγορούμενο 3 στο να επισκεφθεί τα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας, αναφέροντας ότι ποτέ δεν είχε συνομιλήσει μαζί του σε οποιοδήποτε προηγούμενο στάδιο. Στην ουσία, στη βάση πάντα της μαρτυρίας της Μ.Κ.19, ενημερώθηκε από συναδέλφους της ότι ο Κατηγορούμενος 3 βρισκόταν στα γραφεία του ΤΑΕ Λάρνακας και ότι εναντίον του εκκρεμούσε ένταλμα σύλληψης, και, ακολούθως, αφού προέβη στις αναγκαίες εξετάσεις μέσω του μηχανογραφημένου συστήματος και εξακρίβωσε την ταυτότητα του και ότι πρόκειται για το πρόσωπο εναντίον του οποίου εκκρεμούσε προς εκτέλεση ένταλμα σύλληψης, εκτέλεσε τούτο, χωρίς ποτέ ο Κατηγορούμενος 3 να της αναφέρει οτιδήποτε περί κλοπής και ή αναζήτησης του όποιου οχήματος.

 

Κατηγορούμενος 1

               Ο Κατηγορούμενος 1, αφού, στο μεταξύ, όλοι οι κατηγορούμενοι κλήθηκαν σε απολογία σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Στο πλαίσιο της ένορκης μαρτυρίας του, υιοθέτησε το περιεχόμενο των γραπτών του καταθέσεων, πλην όμως δήλωσε ότι μέρος των αναφορών στην πρώτη χρονικά κατάθεση του (Τεκμήριο 18.1), δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ισχυρίστηκε ότι, προτού δώσει τη συγκεκριμένη κατάθεση του, είχε απειληθεί μέσω τηλεφωνικής επικοινωνίας που είχε με κάποιον γνωστό του, ο οποίος του μετέφερε απειλές τρίτων προσώπων, και ειδικότερα των προσώπων που πραγματικά εμπλέκονται στα επίδικα αδικήματα. Η απειλή που του έγινε, αφορούσε στα στενά συγγενικά του πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στη Συρία, αφήνοντας του να εννοηθεί, ότι εάν κατέθετε και ενέπλεκε τα πρόσωπα που πραγματικά ευθύνονται για τα επίδικα αδικήματα, τα συγγενικά του πρόσωπα θα κινδύνευαν. Συνεπεία τούτου, στην εν λόγω κατάθεση του, απέκρυψε γεγονότα που γνώριζε, αλλά και ανέφερε γεγονότα που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Σε κάποια χρονική στιγμή, αποφάσισε ότι θα έπρεπε να αποκαλύψει την αλήθεια και ζήτησε από την τότε δικηγόρο του (πρώτη χρονικά συνήγορο που τον εκπροσώπησε στην παρούσα υπόθεση), όπως του επιτρέψει να καταθέσει ενόρκως με σκοπό να αναφέρει στο Δικαστήριο όλα όσα πραγματικά γνώριζε για την υπόθεση. Ωστόσο, επήλθε διάσταση στις σχέσεις του με την εν λόγω συνήγορο του, με αποτέλεσμα αυτή να ζητήσει άδεια και να αποσυρθεί. Η πρώτη φορά που του δόθηκε η ευκαιρία να αναφέρει το τι πραγματικά γνώριζε, ήταν μέσω της μαρτυρίας του, εξ ου και προώθησε τους συγκεκριμένους ισχυρισμούς. Του ζητήθηκε από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, να αναφέρει ποιοι ισχυρισμοί του, που περιέχονται στο Τεκμήριο 18.1, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, και, ακολούθως, να αναφέρει τα πραγματικά γεγονότα που τους περιβάλλουν. Με ειδική αναφορά στους ισχυρισμούς του που περιέχονται στην εν προκειμένω κατάθεση του και δεν ανταποκρίνονται, κατά τον ίδιο, στην πραγματικότητα, υπέδειξε τούτους και ως αληθή γεγονότα ανέφερε τα ακόλουθα:

 

               Με τον Κατηγορούμενο 3, γνωρίζονταν από το παρελθόν, καθότι έτυχε να εργαστούν μαζί σε εργοτάξια για τοποθέτηση γυψοσανίδων. Στην εργασία τους, μετέβαιναν με το όχημα των δραστών, το οποίο κατά το τότε χρονικό διάστημα κατεχόταν και οδηγείτο από τον Κατηγορούμενο 3. Είναι συνεπεία αυτής της καθημερινής μεταφοράς του με το όχημα των δραστών, που βρέθηκε το γενετικό του υλικό στα τσιγάρα που βρέθηκαν στο εν λόγω όχημα. Όσον αφορά στο όχημα των δραστών, ισχυρίστηκε ότι, ο Κατηγορούμενος 3, το αγόρασε από τον Al., προς τον οποίον, όμως, όφειλε χρήματα έναντι της αγοράς του. Το συγκεκριμένο όχημα, κάποια στιγμή, πριν το επίδικο συμβάν, αντιμετώπισε σοβαρό μηχανικό πρόβλημα. Ο Κατηγορούμενος 3, αναγκάστηκε να ακινητοποιήσει τούτο σε συγκεκριμένο σημείο και ακολούθως, ενημέρωσε τον Al. περί του προβλήματος που προέκυψε, αλλά και για την αδυναμία του να τον εξοφλήσει, λέγοντας του ότι δεν θέλει πλέον το όχημα. Εκείνο το χρονικό διάστημα, ο ίδιος εργαζόταν περιστασιακά σε διάφορα εργοτάξια, στα οποία αφεντικά ήταν ο Al. με τον ξάδελφο του. Για σκοπούς εκτέλεσης της σχετικής εργασίας του, επισκεπτόταν την περιοχή του κυκλικού κόμβου Όχι στη Λευκωσία, από όπου και τον παραλάμβαναν ο Al. ή ο ξάδελφος του για να τον μεταφέρουν στην εργασία τους. Την επίδικη ημέρα (09.01.2025), ο Al. μαζί με τον ξάδελφο του, τον παρέλαβαν από τον εν λόγω κυκλικό κόμβο με το όχημα των δραστών, στο οποίο και κάθισε στα πίσω καθίσματα, έχοντας στην κατοχή του το πακέτο με τα τσιγάρα του, το κινητό τηλέφωνό του, καθώς επίσης και τα εργαλεία του, και τον μετέφεραν στο εργοτάξιο που θα έπρεπε να εργαστεί, στη Λευκωσία. Υπέθεσε ότι για να κατέχει πλέον ο Al. το όχημα των δραστών, σήμαινε ότι, παρέλαβε τούτο από το σημείο που το είχε ακινητοποιήσει προηγουμένως ο Κατηγορούμενος 3. Μόλις έφτασαν στο εργοτάξιο, ο ίδιος κατέβηκε και ανέβηκε στον πρώτο όροφο όπου και θα εργαζόταν, ξεχνώντας ωστόσο τα τσιγάρα του και το κινητό τηλέφωνο του εντός του οχήματος των δραστών, με το οποίο οι δύο άλλοι επιβαίνοντες εγκατέλειψαν πλέον το σημείο. Θεωρεί ότι, αυτοί είναι οι δράστες της επίδικης απόπειρας φόνου. Όταν αντιλήφθηκε ότι ξέχασε το τηλέφωνό του στο όχημα των δραστών, ζήτησε από τρίτους να μεριμνήσουν να του το επιστρέψουν και ως απάντηση έλαβε ότι θα του το παρέδιδαν τις επόμενες μέρες. Ενώ βρισκόταν σε συγκεκριμένη περιοχή στη Λευκωσία, φιλικό του πρόσωπο του υπέδειξε φωτογραφία του, η οποία είχε αναρτηθεί σε συγκεκριμένη πλατφόρμα από την Αστυνομία, στην οποίαν ανάρτηση περιεχόταν και συγκεκριμένη ανακοίνωση περί του ότι ήταν αναζητούμενο από την Αστυνομία πρόσωπο, σε σχέση  με τα επίδικα στην παρούσα υπόθεση, αδικήματα. Τότε συμβουλεύτηκε ομοεθνείς του, οι οποίοι βρίσκονται πολλά χρόνια στην Κύπρο για το πώς θα έπρεπε να πράξει, και στη βάση των συμβουλών τους, αλλά και κάποιου άλλου προσώπου, αιγυπτιακής καταγωγής, δεδομένου και του γεγονότος, ως ισχυρίζεται, ότι ο ίδιος δεν είχε κάτι για να ανησυχεί σε σχέση με την αστυνομική διερεύνηση, αποφάσισε, οικειοθελώς, να παραδοθεί στην Αστυνομία και να αναφέρει τα όσα γνωρίζει. Μετά την επίσκεψη του σε Αστυνομικό Σταθμό συνελήφθηκε και τέθηκε υπό κράτηση στα κρατητήρια Λακατάμιας. Κατά την εκεί παραμονή του, μίλησε τηλεφωνικώς με έναν νεαρό ομοεθνή του, με τον οποίον είχε εργαστεί στο παρελθόν, με σκοπό να ενημερώσει τους γονείς του ότι βρισκόταν υπό κράτηση για να μην ανησυχούν και για να μεριμνήσουν ώστε να διοριστεί δικηγόρος για να τον εκπροσωπήσει. Κατά τη συνομιλία τους αυτή, ο νεαρός αυτός ομοεθνής του, του ανέφερε ότι βρέθηκε με τον ξάδελφο του Al., ο οποίος ήταν εντός του οχήματος των δραστών την επίδικη ημέρα, και ότι απειλούσε ότι θα κάνει κακό στην οικογένεια του αν αποκάλυπτε στην αστυνομία το γεγονός αυτό. Του μετέφερε ακόμα, ότι, οι οδηγίες του Al. και του ξαδέλφου του, είναι να μην αποκαλύψει τίποτε σχετικώς στις καταθέσεις του και να μην τους αναμείξει καθ' οιονδήποτε τρόπο με τη υπό διερεύνηση υπόθεση. Φοβούμενος, σε εκείνο το στάδιο, ότι οι απειλές θα μπορούσαν να υλοποιηθούν, δεν είπε την αλήθεια στην κατάθεση του, και προώθησε τους ψευδείς ισχυρισμούς, στους οποίους έκανε ειδική αναφορά. Σε κάποιο στάδιο ενημερώθηκε ότι, τόσο ο Al. όσο και ο ξάδερφος του, εγκατέλειψαν το έδαφος της Δημοκρατίας και μετέβησαν εκ νέου στη Συρία, όπου και συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν για τα σοβαρά αδικήματα της ληστείας και της ανθρωποκτονίας και ήταν κατάδικοι. Τότε, ήταν που ένιωσε ασφάλεια και αποφάσισε ότι θέλει να πει όλη την αλήθεια, εξ' ου και ενημέρωσε σχετικώς την τότε δικηγόρο του. Ερωτηθείς, ειδικώς, για το εάν μπορεί να παρουσιάσει μαρτυρία προς υποστήριξη των νέων αυτών ισχυρισμών του, ο Κατηγορούμενος 1 απάντησε καταφατικά, λέγοντας ότι σκοπεύει να παρουσιάσει μάρτυρες προς υποστήριξη των συγκεκριμένων θέσεων του, αναφέροντας, ακόμα, και συγκεκριμένο όνομα προσώπου που σκοπούσε να καλέσει. Ισχυρίστηκε ακόμα ότι ανέφερε στη συνήγορο του, συγκεκριμένους μάρτυρες που επιθυμούσε να τους παρουσιάσει στο Δικαστήριο, δίδοντας της και τα στοιχεία για να τους ανεύρει και για να τους καλέσει.

 

               Κρίνεται σημαντικό, στο σημείο αυτό, για σκοπούς πληρότητας και ευχερέστερης κατανόησης, να αναφερθεί ότι, η απόσυρση της πρώτης συνηγόρου του Κατηγορούμενου 1, έγινε μετά την περάτωση της μαρτυρίας της Μ.Κ.19. Ακολούθως, αφού, στο μεταξύ, του δόθηκε ο χρόνος, διόρισε νέα συνήγορο η οποία τον εκπροσώπησε. Ακολούθως, όλοι οι συνήγοροι των Κατηγορουμένων, δήλωσαν ότι δεν επιθυμούν να αντεξετάσουν οποιονδήποτε άλλον μάρτυρα του Κατηγορητηρίου, ούτε και επιθυμούσαν από την Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει οποιοδήποτε πρόσωπο ως μάρτυρα, το οποίο δεν αναφέρεται στον κατάλογο μαρτύρων, με αποτέλεσμα η Κατηγορούσα Αρχή να κλείσει την υπόθεση της. Έπειτα, και ενώ ο Κατηγορούμενος 1 εκπροσωπείτο ακόμα από τη δεύτερη χρονικά συνήγορο του, δηλώθηκε εκ μέρους των Κατηγορουμένων 1 και 2 ότι δεν θα εγείρουν ζήτημα εκ πρώτης όψεως, ενώ, τέτοιο ζήτημα, ήγειρε ο Κατηγορούμενος 3 μέσω της συνηγόρου του. Στις 02.04.2026, το Δικαστήριο εξέδωσε την ενδιάμεση απόφαση του επί του εκ πρώτης όψεως, όπου και κάλεσε όλους τους Κατηγορούμενους σε απολογία σε όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν, επεξηγώντας τους τα δικαιώματα τους, με όλους τους Κατηγορούμενους να δηλώνουν εκείνην τη στιγμή, ότι σκοπεύουν να καταθέσουν ενόρκως. Η απόσυρση της δεύτερης χρονικά συνηγόρου του Κατηγορουμένου 1, έγινε στις 06.05.2026, για τους λόγους που αναφέρονται στο σχετικό πρακτικό του Δικαστηρίου και δεν κρίνονται σχετικοί με τα επίδικα ζητήματα της παρούσας υπόθεσης . Κατά την επόμενη δικάσιμο, και δη στις 13.05.2026, και αφού ο Κατηγορούμενος 1 δεν κατάφερε να βρει νέο δικηγόρο για να τον εκπροσωπήσει, δήλωσε ετοιμότητα και δυνατότητα να εκπροσωπήσει τον εαυτό του στη δίκη του και ότι δεν ήταν αναγκαίο να διορίσει προς τούτο, δικηγόρο. Ακολούθως, δήλωσε ότι επιθυμεί να καταθέσει ενόρκως, κάτι το οποίο και έγινε.

 

               Οι κατηγορούμενοι 2 και 3, αν και, αρχικώς, δήλωσαν ότι θα κατέθεταν ενόρκως, εν τέλει, άσκησαν το δικαίωμα της σιωπής. Κανένας εκ των Κατηγορουμένων δεν κάλεσε οποιονδήποτε τρίτο πρόσωπο ως μάρτυρα.

 

Μάρτυρας Κατηγορίας / Αντικρουστικής Μαρτυρίας - Μ.Κ./Α.Μ.1.

               Ο Μ.Κ./Α.Μ.1, είναι ανώτερος υπαστυνόμος, ο οποίος, κατά τον ουσιώδη χρόνο, ήταν τοποθετημένος, ως βοηθός υπεύθυνος, στα αστυνομικά κρατητήρια του Αστυνομικού Σταθμού Λακατάμιας. Ο μάρτυρας αυτός, παρουσιάστηκε από πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής, κατόπιν έκδοσης σχετικής ενδιάμεσης απόφασης του Δικαστηρίου, με την οποίαν επιτράπηκε, στην πρώτη, να παρουσιάσει αντικρουστική, των θέσεων του Κατηγορουμένου 1, μαρτυρία. Στην ουσία, σύμφωνα με θέσεις που για πρώτη φορά προέβαλε ο Κατηγορούμενος 1 κατά τη διά ζώσης μαρτυρία του, ενώ βρισκόταν υπό κράτηση στα κρατητήρια του Αστυνομικού Σταθμού Λακατάμιας, επικοινώνησε τηλεφωνικώς με πρόσωπα, στα οποία, απέδωσε μεταφορά απειλητικών μηνυμάτων προς τον ίδιο. Δεδομένης της προώθησης των θέσεων αυτών μόνο στο στάδιο της διά ζώσης μαρτυρίας του Κατηγορουμένου 1, μετά που τούτος κλήθηκε σε απολογία, χωρίς ποτέ προηγουμένως να υποβληθεί κάτι σχετικό προς τους μάρτυρες κατηγορίας, η Κατηγορούσα Αρχή ζήτησε και έλαβε άδεια όπως παρουσιάσει σχετική αντικρουστική μαρτυρία.

 

               Στη βάση των όσων ανέφερε ο Μ.Κ/Α.Μ.1, στα κρατητήρια του εν λόγω Αστυνομικού Σταθμού, τηρείται συγκεκριμένος φάκελος, αλλά και διαδικασία για κάθε υπόδικο, ειδικότερα σε σχέση με την όποιαν επικοινωνία του με τρίτους, είτε αυτή αφορά διά ζώσης επισκέψεις είτε τηλεφωνικές ή με άλλο μέσο τεχνολογίας επικοινωνία. Για κάθε τέτοια επικοινωνία, τηρείται σχετικό μητρώο, καθώς επίσης και συμπληρώνονται συγκεκριμένα αστυνομικά έντυπα, τα οποία και τοποθετούνται στον φάκελο του υποδίκου. Ανέτρεξε στον φάκελο που σχηματίστηκε σε σχέση με τον Κατηγορούμενο 1 και ανηύρε όλα εκείνα τα έγγραφα που θα έπρεπε να είχαν συμπληρωθεί, εάν ο τελευταίος είχε την τηλεφωνική επικοινωνία, στην οποία αναφέρθηκε. Στη βάση της έρευνας του αυτής, προέκυψε ότι, ουδέν τέτοιο έγγραφο συμπληρώθηκε, αφού ουδέποτε ο Κατηγορούμενος 1 είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τρίτους. Σχετικώς κατέθεσε τα Τεκμήρια 34 και 35, τα οποία, στην ουσία, αφορούν σε κενά σχετικά αστυνομικά έντυπα που θα έπρεπε να είχαν συμπληρώσεις/καταχωρήσεις, εάν ο Κατηγορούμενος 1 είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τρίτους, ως ισχυρίστηκε.

 

Αξιολόγηση Μαρτυρίας

               Στα αρχικά στάδια της παρούσας απόφασης, στο πλαίσιο της παράθεσης των παραδεκτών γεγονότων, για σκοπούς συντομίας προβήκαμε σε μία κατηγοριοποίηση των μαρτύρων και ειδικότερα στους πολίτες που παρουσιάστηκαν ως αυτόπτες μάρτυρες (Μ.Κ.1, Μ.Κ.3 και Μ.Κ.14), στους αστυφύλακες, οι οποίοι ενήργησαν με διάφορους τρόπους στο πλαίσιο των καθηκόντων τους (Μ.Κ.2, Μ.Κ.6, Μ.Κ.7, Μ.Κ.8, Μ.Κ.10, Μ.Κ.11, Μ.Κ.13 και Μ.Κ.19), στους πολίτες, η ταυτότητα των οποίων προέκυψε κατά την πορεία των ερευνών, ως πρόσωπα, που, δυνητικά, θα μπορούσαν να δώσουν πληροφορίες σε σχέση με τη διερεύνηση της υπόθεσης (Μ.Κ.4, Μ.Κ.9, Μ.Κ.12 και Μ.Κ.18), στον παραπονούμενο και τα πρόσωπα, που, κατά τον ίδιο, ήρθε σε επαφή μετά το επίδικο συμβάν (Μ.Κ.15, Μ.Κ.5 και Μ.Κ.17), και, τέλος, στην εμπειρογνώμονα γενετιστή (Μ.Κ.16). Θεωρούμε, για τους λόγους που θα διαφανούν κατωτέρω, ότι και η αξιολόγηση της μαρτυρίας, ορθότερο είναι να γίνει με την ίδια κατηγοριοποίηση.

 

Αυτόπτες Μάρτυρες (Μ.Κ.1, Μ.Κ.3, και Μ.Κ.14)

 

               Κρίνεται σημαντικό να σημειωθεί ότι η Υπεράσπιση δεν αμφισβήτησε ότι τα τρία αυτά πρόσωπα, ήταν αυτόπτες μάρτυρες του επεισοδίου της απόπειρας φόνου. Και οι τρεις αυτοί μάρτυρες, αντιμετωπίστηκαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο από όποιον συνήγορο Υπεράσπισης τους αντεξέτασε. Δηλαδή ως πρόσωπα που πραγματικά ήταν αυτόπτες μάρτυρες του επεισοδίου, πλην όμως με διευκρινιστικού τύπου ερωτήσεις, ώστε να διαφανεί το τι ακριβώς αντιλήφθηκαν και το κατά πόσο ήταν σε θέση να μεταφέρουν στο Δικαστήριο, όλες εκείνες τις ακριβείς παρατηρήσεις και/ή εικόνες που θα επέτρεπαν στο τελευταίο, να σχηματίσει σχετική εικόνα. Εκείνο που προέκυψε από τη αντεξέτασή τους, ήταν ότι και οι τρεις αυτοί μάρτυρες, επικαλούμενοι το προχωρημένο της ηλικίας τους, αλλά και τα προβλήματα όρασης, που, έκαστος εξ' αυτών, αντιμετωπίζει ή ακόμα και το ότι, ο ένας εξ' αυτών δεν προέβαινε καν σε χρήση των γυαλιών του τη δεδομένη στιγμή (Μ.Κ.3), άφησαν να εννοηθεί ότι δεν μπορούσαν, για αρκετά από τα όσα αναφέρουν στις καταθέσεις τους, να εκφράσουν βεβαιότητα, με αποτέλεσμα, στον βαθμό που η μαρτυρία τους άπτεται ειδικών περιγραφών, όπως της ενδυμασίας των δραστών, πόσοι από αυτούς κατέβηκαν από το όχημα στο οποίο επέβαιναν και πόσοι είχαν στην κατοχή τους πιστόλι, αν έφεραν γάντια ή μάσκες, πως κινήθηκαν αμέσως μετά το επίδικο συμβάν, ζητήματα, δηλαδή, για τα οποία δεν προσκομίστηκε άλλη αδιαμφισβήτητη σχετική μαρτυρία, τούτη (η μαρτυρία τους) να μην μπορεί να γίνει δεκτή για σκοπούς εξαγωγής ασφαλών σχετικών ευρημάτων. Δεν έχουμε καμία αμφιβολία, ότι και οι τρεις αυτοί μάρτυρες κατέθεσαν ενόρκως ειλικρινώς και ότι οτιδήποτε ανέφεραν στο Δικαστήριο, δεν συνοδευόταν από οποιοδήποτε αλλότριο κίνητρο ή πρόθεση να ψευσθούν. Τουναντίον, είμαστε πεπεισμένοι ότι τα όσα ανέφεραν, πραγματικά θεωρούσαν ότι ήταν αλήθεια. Ωστόσο, στη βάση των δικών τους αναφορών ως προς τα προβλήματα όρασης που αντιμετώπιζαν, την απόσταση από όπου έβλεπαν τα γεγονότα, το εντελώς περιορισμένο της χρονικής διάρκειας που έλαβαν χώρα τούτα, την αγωνία της στιγμής, το ότι ήταν φοβισμένοι και κρυμμένοι κατά την ώρα των πυροβολισμών, της διάστασης που παρατηρείται στα όσα η Μ.Κ.14 ανάφερε στην πρώτη κατάθεσή της, με αυτά, που, σχετικώς, ανάφερε στη δεύτερη, νιώθουμε ανασφάλεια επί του μέρους αυτού της μαρτυρίας τους να προβούμε σε σχετικά ευρήματα.

 

               Στον βαθμό, ωστόσο, που η μαρτυρία τους αφορά στον τρόπο που κινήθηκαν τα οχήματα τόσο κατά την άφιξη τους στη σκηνή, όσο και κατά την αποχώρηση τους, μετά από το συμβάν, τα χρώματα τους (του οχήματος των δραστών και αυτό του Παραπονούμενου), την κατασκευή τους (μάρκα), τον τρόπο που τούτα ήρθαν σε επαφή μεταξύ τους κατά την αποχώρηση του οχήματος του Παραπονούμενου και σε ποιο όχημα επέβαιναν οι δράστες και σε ποιο ο Παραπονούμενος, τη μαρτυρία τους την αποδεχόμαστε, καθότι, επί τούτης, οι ισχυρισμοί τους επιβεβαιώνονται από ενώπιον μας άλλην, ακλόνητη, αδιαμφισβήτητη και κοινώς αποδεκτή μαρτυρία (π.χ. πλάνα από κλειστά κυκλώματα, αναντίλεκτη μαρτυρία αστυνομικών που επισκέφθηκαν τη σκηνή και ζημιές οχημάτων). Το ίδιο συμβαίνει, και σε σχέση με τον ισχυρισμό κάποιων εξ αυτών (Μ.Κ.3 και Μ.Κ.14) ότι τα πρόσωπα που επέβαιναν στο όχημα των δραστών, στο σημείο του επίδικου συμβάντος, σε χρόνο, όμως, πριν καταφτάσει εκεί ο Παραπονούμενος και σημειωθούν οι πυροβολισμοί, δηλαδή σε χρόνο πριν προκύψει ζήτημα φόβου ή αγωνίας, κατέβηκαν από αυτό και περιφέρονταν, στη γύρω περιοχή, αφού, σε επαρκή βαθμό, τούτα επιβεβαιώνονται από το τελευταίο αρχείο των πλάνων του Τεκμηρίου 4. Ομοίως, ο ισχυρισμός των Μ.Κ.3 και Μ.Κ.14, περί διελεύσεως, πέραν της μίας φοράς, κάποιο χρόνο μετά το επίδικο συμβάν, από τη σκηνή, ενός οχήματος κατασκευής BMW «πράσινου λαχανί/τιρκουάζ» (Μ.Κ.3) ή «γαλαζιοπράσινου» (Μ.Κ.14), επιβεβαιώνεται από τα πλάνα του ίδιου αρχείου του Τεκμηρίου 4, από τα οποία και προκύπτει ότι πρόκειται για το όχημα του Κατηγορούμενου 2. Δεν μας διαφεύγει η αναφορά του Μ.Κ.3 περί του ότι το εν προκειμένω όχημα που είδε στη σκηνή δεν είναι αυτό που απεικονιζόταν στη φωτογραφία που επισυνάπτεται στο Έγγραφο Γ (το οποίο, αδιαμφισβήτητα, είναι το όχημα του Κατηγορούμενου 2). Ωστόσο, η σχετική αναφορά του έγινε στη βάση της αντίληψής του ότι το, στη φωτογραφία, απεικονιζόμενο όχημα, που του υποδείχθηκε κατά δίκη, ήταν χρώματος μπλε, επιμένοντας δηλαδή ότι το όχημα που είδε στη σκηνή μετά το συμβάν, ήταν χρώματος τιρκουάζ/πράσινο λαχανί. Ο τελευταίος αυτός ισχυρισμός περί του χρώματος του εν προκειμένω οχήματος, που αφορά και στο ζητούμενο, επιβεβαιώνεται από το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 4, το οποίο, επιπροσθέτως, επιβεβαιώνει και το ότι το εν λόγω όχημα είναι αυτό του Κατηγορούμενου 2. Επομένως, στη βάση της μερικώς αποδεκτής, ως εξηγήσαμε ανωτέρω, μαρτυρίας των Μ.Κ.1, Μ.Κ.3 και Μ.Κ.14, προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα.

 

Αστυνομικοί (Μ.Κ.2, Μ.Κ.6, Μ.Κ.7, Μ.Κ.8, Μ.Κ.10, Μ.Κ.11, Μ.Κ.13 και Μ.Κ.19)

 

               Μολονότι, νομολογιακώς, έχει υποδειχθεί ότι θα πρέπει να αποφεύγεται η σωρευτική αξιολόγηση μαρτύρων, στην προκειμένη περίπτωση θεωρούμε ότι μπορεί να γίνει τέτοια αξιολόγηση, σε σχέση με τους μάρτυρες αστυνομικούς, καθότι, στην ουσία, η μαρτυρία τους επί των γεγονότων, δεν αμφισβητήθηκε. Εκείνο που στην ουσία τέθηκε προς τους μάρτυρες αυτούς από πλευράς των συνηγόρων Υπεράσπισης των Κατηγορουμένων, είναι ότι δεν διερεύνησαν με επιμέλεια την υπόθεση (υπό την έννοια ότι τα όσα ισχυρίστηκαν ότι έπραξαν και δεν αμφισβητήθηκαν, δεν αποτελούν επιμελή διερεύνηση), και κατά συνεπεία απάλλαξαν από την πιθανότητα εμπλοκής του στα επίδικα αδικήματα, τον Al., ο οποίος ήταν και είναι ακόμα ο εγγεγραμμένος, στο αρμόδιο τμήμα της Δημοκρατίας, ιδιοκτήτης του οχήματος των δραστών, και ο οποίος, στη βάση της υπερασπιστικής γραμμής, ενδεχομένως, να κατείχε επιπρόσθετο κλειδί του εν λόγω οχήματος και, επίσης, δεν εξακριβώθηκε το κίνητρο των δραστών το οποίο δυνατό να προέκυπτε αν ερευνείτο επιμελώς το παρελθόν και γενικότερα το ποιόν του Παραπονούμενου. Στην ουσία, πάντα κατά την Υπεράσπιση, εκείνο που τέθηκε προς τους πλείστους μάρτυρες αστυνομικούς, είναι ότι, (α) δεν εξέτασαν επιμελώς, για σκοπούς επιβεβαίωσης ή απόρριψης, τις θέσεις των Κατηγορουμένων, (β) αποδέχτηκαν τους ισχυρισμούς του Al., περί του ότι μόνο ένα κλειδί του εν λόγω οχήματος κατείχε, το οποίο και είχε παραδώσει στον Κατηγορούμενο 3, χωρίς να διερευνήσουν περαιτέρω το όλο ζήτημα, με αποτέλεσμα να απαλλάξουν τούτον από την ιδιότητα του υπόπτου και να αφεθεί ελεύθερος (αρχικώς είχε συλληφθεί), χωρίς ποτέ να οδηγηθεί ενώπιον της δικαιοσύνης και (γ) δεν διερεύνησαν το παρελθόν και ποιόν του Παραπονούμενου για αναζήτηση του κινήτρου των δραστών.

 

               Στον βαθμό που αφορά στις ενέργειες των αστυφυλάκων ως προς το πώς έδρασαν στο πλαίσιο των καθηκόντων τους, είτε με τη λήψη καταθέσεων, είτε με τη συλλογή άλλου είδους μαρτυρίας, είτε με τη λήψη των συγκαταθέσεων από πλευράς των Κατηγορουμένων, είτε με την παράδοση των δικαιωμάτων των τελευταίων, είτε, γενικότερα, ως προς τον τρόπο δράσης τους ως αστυνομικά όργανα, η μαρτυρία τους, στην ουσία, δεν αμφισβητήθηκε. Οι όποιες τυχόν υποβολές τέθηκαν σε κάποιους εξ αυτών περί μη ορθής εφαρμογής των αναγκαίων διαδικασιών, ήταν εντελώς επιφανειακές, αφού δεν συγκεκριμενοποιήθηκε το τι, κατά την υπεράσπιση, δεν εφαρμόστηκε ορθώς, ούτε και έχει τεθεί ενώπιόν μας μαρτυρία που να υποστηρίζει τέτοια θέση. Εν προκειμένω, και τούτο για σκοπούς πληρότητας, υποδεικνύουμε ότι δεν μας διαφεύγουν οι υποβολές της τότε συνηγόρου του Κατηγορουμένου 1, περί του ότι δεν τηρήθηκαν οι ορθές διαδικασίες πριν τη λήψη της συγκατάθεσης του τελευταίου για να λάβει μέρος σε διαδικασία αναγνώρισης ή για να ληφθεί η κατάθεσή του χωρίς την παρουσία δικηγόρου, χωρίς ωστόσο, να υποβληθεί στους αστυφύλακες τι ήταν το λάθος που έγινε στη διαδικασία που ακολουθήθηκε, ή πώς επηρεάστηκε ο Κατηγορούμενος 1 από το οποιοδήποτε τέτοιο λάθος ή τι όφειλε να γίνει και δεν έγινε, με τη μόνη, ως προς τούτα, σχετική υποβολή, να αφορά στον Κατηγορούμενο 1 και μόνο ότι δεν θα έπρεπε, κατά τη λήψη της δεύτερης, χρονικά, κατάθεσής του να του αναφερθεί, στο πλαίσιο της ερώτησης 2, ότι αναγνωρίστηκε ως πρόσωπο που συμμετείχε στη διάπραξη των υπό διερεύνηση αδικημάτων, παρά μόνο ως πρόσωπο που εισήλθε στο όχημα του Παραπονούμενου. Η υποβολή αυτή, ωστόσο, στερείται ερείσματος, δεδομένου ότι, στη βάση της συλλεχθείσας, μέχρι τότε, μαρτυρίας, το πρόσωπο που εισήλθε στο όχημα του Παραπονούμενου, με γνώμονα και τα όσα του απέδωσε ο τελευταίος, φερόταν να ενεργεί σε συνεννόηση με τους επιβαίνοντες στο όχημα των δραστών και, κατά συνέπεια, ουδέν μεμπτό προκύπτει ως προς την σχετική ερώτηση που τέθηκε στον Κατηγορούμενο 1. Τουναντίον, οι σχετικές απαντήσεις των αστυνομικών μαρτύρων σε κάθε τέτοια γενική και αόριστη υποβολή, ήταν αρκούντως πειστικές και συνοδεύοντο, σε κάποιες περιπτώσεις, και από αναφορές σε ενώπιον του Δικαστηρίου τεκμήρια προς υποστήριξη τους. Πρέπει δε, στο σημείο αυτό, να υποδειχθεί ότι, η όποια τυχόν σχέση του Al. με τα υπό διερεύνηση αδικήματα, στο στάδιο των ερευνών, περιοριζόταν στο ότι ήταν ο φερόμενος εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του οχήματος των δραστών, στο οποίο ανευρέθηκε το γενετικό υλικό του, το οποίο πώλησε και παρέδωσε στον Κατηγορούμενο 3, χωρίς να έχει προκύψει οτιδήποτε άλλο εναντίον του. Υπενθυμίζουμε, ότι οι όποιες αναφορές του Κατηγορούμενου 1 περί του ότι, την ημέρα του επίδικου συμβάντος, στο όχημα των δραστών επέβαινε ο Al. και ο ξάδερφος του, έγιναν, για πρώτη φορά, ενώπιον του Δικαστηρίου κατά τη διά ζώσης μαρτυρία του, χωρίς ποτέ να τεθεί οτιδήποτε σχετικό στους ανακριτές, κατά το στάδιο των ερευνών, ώστε να μπορούσαν να στρέψουν την προσοχή τους σε αυτήν την κατεύθυνση. Επίσης, στον βαθμό που το όχημα των δραστών είναι εγγεγραμμένο στο όνομα του Al., οι ανακριτικές αρχές, στο πλαίσιο των ερευνών τους, είχαν μαρτυρία που ήθελε το συγκεκριμένο πρόσωπο να πώλησε το όχημα στον Κατηγορούμενο 3, ο οποίος επιβεβαίωσε τον ισχυρισμό αυτό στην κατάθεσή του, χωρίς να ισχυριστεί εκεί ότι επέστρεψε το όχημα στον Al. ή ότι ο τελευταίος παρέλαβε τούτο πριν το επίδικο συμβάν. Τουναντίον, στη βάση των σχετικών αναφορών του Κατηγορούμενου 3 στην κατάθεσή του, ο Al. τον συνόδευσε κατά την αναζήτηση του οχήματος μετά την φερόμενη ακινητοποίηση του από τον πρώτο παρά τον κυκλικό κόμβο στα Λατσιά, με στόχο την ανεύρεσή του. Κατά τα λοιπά, η αξιοπιστία των αστυνομικών  μαρτύρων, δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση τους, και τολμούμε να πούμε, ούτε καν επιδιώχθηκε να κλονιστεί από πλευράς των συνηγόρων Υπεράσπισης, οι οποίοι, σε κάθε περίπτωση, εκμεταλλεύονταν, με την καλή έννοια, την παρουσία των μαρτύρων αυτών στο εδώλιο, με στόχο να αναδείξουν τη γραμμή Υπεράσπισης εκάστου Κατηγορουμένου, δηλαδή, να προκύψουν εξηγήσεις, αφενός για το αθώο των όποιων ενεργειών τους και αφετέρου για τους λόγους που ήταν λογικό να ανευρεθεί το γενετικό υλικό τους στα διάφορα τεκμήρια της υπόθεσης, αλλά και για τους ακόλουθους ειδικούς λόγους:

 

1. Για τον κατηγορούμενο 1, για να προωθηθεί η θέση ότι ουδέποτε επισκέφθηκε το χωριό Κόρνος, πλην όμως εισήλθε, αθώα, στο όχημα των δραστών σε χρόνο πριν τη διάπραξη των αδικημάτων του κατηγορητηρίου.

 

2. Για τον κατηγορούμενο 2, ότι βρισκόταν ναι μεν στο χωριό Κόρνος την ημέρα του επίδικου συμβάντος, οδηγώντας το όχημα του, αλλά για σκοπούς ανεύρεσης εργασίας και φθηνού χώρου διαμονής, χωρίς η εκεί παρουσία του να σχετίζεται, καθ' οιονδήποτε τρόπο, με τα αδικήματα του κατηγορητηρίου.

 

3. Για τον κατηγορούμενο 3, ότι δεν επισκέφθηκε το χωριό Κόρνος την ημέρα του επίδικου συμβάντος, ότι βρισκόταν στην εργασία του στην Επαρχία Λεμεσού και ότι δεν μπορούσε να αποκλειστεί η εκδοχή του, στη βάση της οποίας ο ίδιος εγκατέλειψε το όχημα των δραστών, 2, 3 μέρες πριν τα επίδικα συμβάντα, σε συγκεκριμένο σημείο, χωρίς ποτέ να γνωρίζει ποιας χρήσης έτυχε το εν λόγω όχημα ακολούθως.

 

4. Ότι από την έρευνα δεν προέκυψε το κίνητρο των δραστών, ούτε και προέκυψε οποιοσδήποτε εκ των Κατηγορούμενων να διακατέχεται από εχθρικά για τον Παραπονούμενο κίνητρα  και

 

5. Ότι ο Παραπονούμενος, στο παρελθόν, απασχόλησε τις αστυνομικές αρχές, σε βαθμό, που, μεταξύ άλλων, εκδόθηκε και εκτελέστηκε ένταλμα έρευνάς της οικίας του και έτσι θα έπρεπε οι έρευνες να στραφούν προς τα πρόσωπα με τα οποία τούτος (ο Παραπονούμενος) είχε διαφορές.  

 

               Κρίνουμε επίσης σημαντικό να υποδείξουμε ότι, αν και κατά τη μαρτυρία κάποιων εκ των μαρτύρων αυτών, επιδιώχθηκε να προωθηθεί από πλευράς της τότε συνηγόρου του Κατηγορούμενου 1, θέση περί ανεπίτρεπτης και/ή παράνομης χρήσης του κινητού τηλεφώνου του κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης, το ζήτημα αυτό δεν θα απασχολήσει περαιτέρω το Δικαστήριο, για πέραν του ενός λόγου. Πρώτον γιατί, τίποτε σχετικό δεν προωθήθηκε κατά τις τελικές αγορεύσεις από πλευράς του Κατηγορούμενου 1 και δεύτερον γιατί, στη βάση της ενώπιον μας σχετικής μαρτυρίας, τίποτε δεν φαίνεται να έχει χρησιμοποιηθεί από το περιεχόμενο του εν προκειμένω τηλεφώνου, πέραν της αναζήτησης της ταυτότητας του κατόχου του. Υπενθυμίζουμε, στο σημείο αυτό, ότι, η θέση του Μ.Κ.8, ότι η φωτογραφία του Κατηγορούμενου 1, η οποία αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Αστυνομίας στην πλατφόρμα Facebook, για σκοπούς δημοσιοποίησης ειδοποίησης περί του ότι τούτος καταζητείται, λήφθηκε από τον φάκελο του Κατηγορουμένου 1 στην Υπηρεσία Ασύλου, δεν αμφισβητήθηκε.

 

               Στο σημείο αυτό, κρίνουμε επίσης σημαντικό να σημειώσουμε ότι, κάποιοι εκ των αστυνομικών μαρτύρων, αναφέρθηκαν σε συνομιλίες τους, στο πλαίσιο των ερευνών, με τρίτα πρόσωπα, από τα οποία, είτε δεν λήφθηκαν καταθέσεις, είτε λήφθηκαν, πλην όμως τούτοι δεν παρουσιάστηκαν ως μάρτυρες ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεδομένης της ξεκάθαρης θέσης των συνηγόρων των μερών κατά τον χρόνο που η σχετική μαρτυρία τίθετο ενώπιον του Δικαστηρίου, ότι αυτή δεν παρουσιάζεται για την αλήθεια του περιεχομένου της, ούτε ως μορφή εξ' ακοής μαρτυρίας, παρά μόνο για τον περιορισμένο σκοπό αιτιολόγησης των ενεργειών των μαρτύρων/αστυνομικών που αναφέρθηκαν σε αυτές, γίνεται ξεκάθαρο ότι το Δικαστήριο δεν μπορεί να προσδώσει καμία απολύτως βαρύτητα στα όσα φέρονται τα τρίτα αυτά πρόσωπα να ανέφεραν προς τους αστυνομικούς.

 

               Από την άλλη, η εξ ακοής μαρτυρία των Μ.Κ.8 και Μ.Κ.11 περί του ότι η υπάλληλος της, παρακείμενης του σημείου που ο Παραπονούμενος ισχυρίζεται ότι συνάντησε τον Κατηγορούμενο 1, καφετέριας, ανέφερε (σε κατάθεση που της λήφθηκε) ότι, λίγο χρόνο πριν το επίδικο συμβάν, άντρας αραβικής καταγωγής (Μ.Κ.11) ή άγνωστος άντρας (Μ.Κ.8) αγόρασε καφέ, αλλά και η εξ ακοής μαρτυρία του Μ.Κ.8 ως προ το τι προέκυψε από την ανάλυση άλλου αστυνομικού (που δεν παρουσιάστηκε ως μάρτυρας) των τηλεπικοινωνιακών δεδομένων των Κατηγορουμένων, περιλαμβανομένου του τηλεφώνου του Κατηγορούμενου 2, ειδικότερα ως προς τις κεραίες από τις οποίες λάμβανε σήμα, γίνεται δεκτή, καθότι, (α) τούτη δεν αμφισβητήθηκε, (β) στη βάση της αποδοχής της από πλευράς του Κατηγορούμενου 2 (ως προς τις κεραίες που λάμβανε σήμα το τηλέφωνο του) τέθηκαν συγκεκριμένες υποβολές για αιτιολόγηση της εν προκειμένω λήψης και (γ) προέρχεται από πρόσωπα που δεν προέκυψε να διακατέχονταν από εχθρικά κίνητρα εναντίον των Κατηγορουμένων ή όποια πρόθεση να ψευσθούν.

              

               Επομένως, στον βαθμό που μέσω της μαρτυρίας των αστυφυλάκων, μεταφέρθηκαν τα όσα έπραξαν και/ή προέκυψαν, ως γεγονότα, από τις ενέργειες τους (περιλαμβανομένης και αυτής (της μαρτυρίας τους) που άπτεται του πως διακινήθηκαν, (α) το όχημα των δραστών (β) το όχημα του Παραπονούμενου και (γ) αυτό του Κατηγορούμενου 2, στον βαθμό που τούτη (η διακίνηση) επιβεβαιώνεται από τα πλάνα των κλειστών κυκλωμάτων), ή τα όσα αναφέρθηκαν σε αυτούς από την υπάλληλο της καφετέριας και τον συνάδελφό τους που ανέλυσε τα τηλεπικοινωνιακά δεδομένα των Κατηγορουμένων και του Al., η μαρτυρία τους γίνεται δεκτή στο σύνολό της. Συναφώς σημειώνουμε ότι η θέση κάποιων εκ των μαρτύρων αστυνομικών ότι, τη στιγμή που το όχημα του Κατηγορούμενου 2, μετά το επίδικο συμβάν, περνά από τη σκηνή του εγκλήματος με χαμηλή ταχύτητα, δεν μπορεί να γίνει δεκτή, δεδομένου ότι τούτη εδράζεται στο περιεχόμενο του κλειστού κυκλώματος που καταγράφει τις σχετικές διελεύσεις του από το σημείο, το οποίο είχαμε την ευκαιρία να δούμε με προσοχή, τόσο κατά τη διάρκεια της δίκης, όσο και κατά τη διεργασία σύνταξης της παρούσας, από το οποίο προκύπτει ότι το εν προκειμένω όχημα, και στις δύο σχετικές διελεύσεις του, διατηρεί κανονική ταχύτητα. Στον βαθμό, ωστόσο, που μέσω της μαρτυρίας τους, είτε μετέφεραν δηλώσεις τρίτων, οι οποίες δεν κατατέθηκαν για την αλήθεια του περιεχομένου τους, είτε εξέφρασαν γνώμη για την όποιαν εμπλοκή και/ή ενοχή των Κατηγορουμένων στα αδικήματα του κατηγορητηρίου, η μαρτυρία τους δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Επί του τελευταίου, μοναδικός κριτής της όποιας ενοχής των Κατηγορουμένων, είναι το ίδιο το Δικαστήριο, το οποίο θα καταλήξει στη σχετική κρίση στη βάση των τελικών ευρημάτων του. Κατά συνέπεια, επί της μαρτυρίας των μαρτύρων αυτών, η οποία έγινε αποδεκτή, προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα.

 

Λοιποί Πολίτες (Μ.Κ.4, Μ.Κ.9, Μ.Κ.12 και Μ.Κ.18)

 

               Και οι 4 αυτοί μάρτυρες, μας έκαναν καταπληκτική εντύπωση και δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι στο Δικαστήριο είπαν την αλήθεια σε σχέση με τα γεγονότα τα οποία έζησαν και στα οποία έκαναν αναφορά. Οι όποιες τυχόν υποβολές τους τέθηκαν από τους συνηγόρους Υπεράσπισης που τους αντεξέτασαν, έμειναν κενές περιεχομένου, αφού αφορούσαν σε υποβολές οι οποίες δεν υποστηρίζονται από οποιανδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία. Εν πάση περιπτώσει, πρόκειται για άτομα τα οποία δεν είχαν κανένα κίνητρο να ψευσθούν, ούτε και συσχετίστηκαν, καθ' οιονδήποτε τρόπο, με τους Κατηγορουμένους σε τέτοιο βαθμό, που να μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για κρίση περί αναξιοπιστίας τους.

 

               Ειδικότερα, στον βαθμό που αφορά στον Μ.Κ.4, η ειλικρίνεια του προκύπτει και από το γεγονός ότι δεν δυσκολεύτηκε καθόλου να αναφέρει ότι δεν γνωρίζει εάν το πιστόλι που είδε να έχει στην κατοχή του ο Κατηγορούμενος 2, ήταν ή όχι αληθινό, αλλά και ότι, σε κανένα σημείο της επικοινωνίας του με τον τελευταίο, δεν ένιωσε οποιονδήποτε φόβο. Δήλωσε, συναφώς, ότι, ουδέποτε ένοιωσε ότι ο Κατηγορούμενος 2 ενήργησε με στόχο να τον εκφοβίσει. Εν πάση περιπτώσει, η εν προκειμένω αναφορά του Μ.Κ.4 περί κατοχής από τον Κατηγορούμενο 2 πιστολιού, δεν συσχετίστηκε με οποιοδήποτε εκ των κατηγοριών που αντιμετωπίζει, ώστε τούτη να μπορεί να θεωρηθεί ως ουσιαστικής σημασίας. Οι δε λοιποί ισχυρισμοί του ως προς τον τρόπο δράσης του, υποστηρίζονται και από άλλην ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία. Υπενθυμίζουμε, ότι ο ισχυρισμός του ότι επισκέφθηκε την οικία στην οποίαν διέμενε ο Κατηγορούμενος 2 στις 03.01.2025, δεν αμφισβητήθηκε, δεδομένης και της σχετικής αναφοράς του, ότι για την ορθότητα της ημερομηνίας, βασίζεται σε τιμολόγιο που εξέδωσε η εταιρεία πώλησης εξαρτημάτων Etex από την οποίαν αγόρασε, εκείνην την ημέρα, συγκεκριμένο εξάρτημα το οποίο και τοποθέτησε στο όχημα του Κατηγορούμενου 2. Κρίνεται φυσικά σημαντικό να υποδειχθεί ότι, παρά την αρχική του αναφορά ότι στην τελευταία τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Κατηγορούμενο 2 (στις 25.01.2025), ο τελευταίος του ανέφερε ότι θα πάει φυλακή, κατά την αντεξέταση του, με πειστικότατο και ξεκάθαρο τρόπο και χωρίς τούτο, ουσιαστικώς, να αμφισβητηθεί, διευκρίνισε ότι αυτό που ο τελευταίος του ανέφερε, ήταν ότι σκοπεύει να παραδοθεί στην Αστυνομία, χωρίς να του αναφέρει τον λόγο, διευκρίνηση, που, επίσης, καταδεικνύει την ειλικρίνεια του και την απουσία εχθρικού, προς τον Κατηγορούμενο 2, κινήτρου.

 

               Όσον τώρα αφορά στον Μ.Κ.9, στον βαθμό που η μαρτυρία του αφορά στους λόγους για τους οποίους κλήθηκε να καταθέσει ενώπιον του Δικαστηρίου, και δη τα ευρήματα του από την εξέταση στην οποίαν προέβη επί του οχήματος των δραστών μετά την ανεύρεση του από την Αστυνομία, η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς της Υπεράσπισης. Οι συνήγοροι των κατηγορουμένων 1 και 2, δεν αντεξέτασαν καθόλου τον εν λόγω μάρτυρα, η δε αντεξέταση που του έγινε από πλευράς της συνηγόρου του Κατηγορούμενου 3, δεν καταπιάστηκε με τα ζητήματα αυτά, παρά μόνο με στόχο να αναδειχθεί η γραμμή υπεράσπισης, και δη ότι, (α) το όχημα παρουσίασε μηχανικό πρόβλημα και (β) τούτο θα μπορούσε να τεθεί σε λειτουργία από κάποιο που κατείχε δεύτερο κλειδί του. Στην ουσία, η μαρτυρία του, η οποία αναφέρθηκε ανωτέρω, παρέμεινε αναντίλεκτη και ως τέτοια γίνεται δεκτή, και κατά συνέπεια, στη βάση, της προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα.

 

               Αναφορικά τώρα με τη Μ.Κ.12, και αυτή η μάρτυρας μας έκανε πολύ καλή εντύπωση. Οι όποιες υποβολές της τέθηκαν, με κάθε σεβασμό, επίσης παρέμειναν στη σφαίρα της θεωρίας, αφού, δεν υποστηρίζονται από οποιανδήποτε ενώπιον μας σχετική μαρτυρία, ούτε και προσκομίστηκε από πλευράς της Υπεράσπισης, που τις έθεσε, σχετική μαρτυρία προς υποστήριξη τους. Εν πάση περιπτώσει, η μαρτυρία της σκοπό είχε να αναδείξει ότι το όχημα του Κατηγορούμενου 2, ως τούτο ορίστηκε στα αρχικά στάδια της παρούσας απόφασης, είχε πωληθεί στη συμβία του, και τούτο μέσω του, επισυνημμένου επί τη κατάθεσής του Μ.Κ.4, Έγγραφου Εντύπου Μεταβίβασης Ιδιοκτησίας Μηχανοκίνητου Οχήματος, τις υπογραφές των φερόμενων, σε αυτό, αγοραστή και πωλητή, πιστοποίησε η Μ.Κ.12 υπό την ιδιότητα ως πιστοποιούσα υπάλληλος. Τονίζουμε τούτο, καθότι, ανεξαρτήτως της όποιας αντεξέτασης έγινε στην εν λόγω μάρτυρα, το γεγονός ότι το όχημα του Κατηγορούμενου 2, κατά την ημέρα και χρόνο του επίδικου συμβάντος, οδηγείτο από τον ίδιο στο χωριό Κόρνος, δεν αμφισβητείται από τον τελευταίο. Τουναντίον, μέσω της συνηγόρου του, τέθηκαν σε διάφορους μάρτυρες κατηγορίας οι «αθώοι» λόγοι, που, κατά τον πελάτη της, οδηγούσε το συγκεκριμένο όχημα τη συγκεκριμένη ημέρα στη συγκεκριμένη περιοχή. Κρίνεται, επίσης, σημαντικό να αναφερθεί ότι, η Μ.Κ.12 έδωσε περαιτέρω εξήγηση ως προς τις συνθήκες υπό τις οποίες πιστοποίησε τις υπογραφές του αγοραστή και πωλητή, η οποία (εξήγηση) δεν αμφισβητήθηκε από πλευράς της Υπεράσπισης, και δη, ότι, προβαίνει σε διαφορετική χρέωση (χαμηλότερη), όταν η πιστοποίηση της ζητείται από πρόσωπα με τα οποία συνεργάζεται, και σε διαφορετική (μεγαλύτερη), όταν της ζητείται από άγνωστα πρόσωπα. Εν προκειμένω, δήλωσε ότι συνεργάζεται στενά με τον Μ.Κ.4, και αυτός θεωρεί (δεν μπορούσε να εκφράσει σχετική σιγουριά) ότι είναι ο λόγος που χρέωσε μόνο €2, για την εκ προκειμένω πιστοποίηση, αντί €5, που θα χρέωνε, σε διαφορετική περίπτωση. Τη μαρτυρία της, την αποδεχόμαστε στο σύνολο της, και στον βαθμό που κρίνεται σχετική με τα υπό αμφισβήτηση επίδικα ζητήματα, στη βάση της, προβαίνουμε σε τέτοια ανάλογα ευρήματα.

 

               Τέλος, και ο Μ.Κ.18 μας έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Εν πάση περιπτώσει, οι βασικοί ισχυρισμοί του ως προς το πώς έδρασε, ως μηχανικός, για σκοπούς επιδιόρθωσης προβλήματος που αντιμετώπιζε το όχημα των δραστών, περί τα τέλη του 2024, στην ουσία, δεν αμφισβητήθηκαν. Το μόνο που επιδιώχθηκε, μέσω της συνηγόρου του Κατηγορούμενου 3, να αμφισβητηθεί από τα όσα ανέφερε, ήταν η θέση του, ότι, τον Δεκέμβρη του 2024, παρέδωσε το όχημα στον τελευταίο πλήρως επιδιορθωμένο. Επί αυτού του ισχυρισμού του, αυτό που επιδιώχθηκε να αμφισβητηθεί, είναι μόνο το εάν επιδιορθώθηκε επαρκώς το όχημα και τίποτε άλλο. Οι όποιες σχετικές υποβολές του έγιναν, παρέμειναν κενές περιεχομένου, χωρίς να έχει τεθεί οτιδήποτε ενώπιόν μας που να τις υποστηρίζει. Τουναντίον, στη βάση της ίδιας της εκδοχής του Κατηγορούμενου 3, ως αυτή παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου μέσα από την αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας, αλλά και τις σχετικές αναφορές του ιδίου, στην κατάθεση του, όντως ο Μ.Κ.18 επιδιόρθωσε το μηχανικό πρόβλημα που παρουσίαζε τα τέλη του 2024. Το όποιο δε πρόβλημα, που, κατά τον Κατηγορούμενο 3, παρουσίασε το όχημα ακολούθως, φέρεται να προκύπτει 2 ή 3 μέρες πριν τα επίδικα συμβάντα (06.01.2025 ή 07.01.2025), ξαφνικά, καθ' ον χρόνο ο Κατηγορούμενος 3 το οδηγεί στον αυτοκινητόδρομο, παρά τα Λατσιά. Κατά συνέπεια, οι βασικοί ισχυρισμοί του Μ.Κ.18, για τους οποίους και κλήθηκε ως μάρτυρας, στην ουσία, όχι απλώς δεν αμφισβητήθηκαν από την Υπεράσπιση, αλλά συμβαδίζουν και με τη σχετική εκδοχή του Κατηγορούμενου 3, ως αυτή παρουσιάζεται στην κατάθεση του (βλ. Vrakas a.o. v. Republic (1973) 2 C.L.R. 139, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 109 και Γαβριήλ ν. Δημοκρατίας (2009) 2 Α.Α.Δ. 693). Τη μαρτυρία του Μ.Κ.18, την αποδεχόμαστε στο σύνολο της και στη βάση της προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα.

 

Παραπονούμενος και σχετικά με αυτόν, πρόσωπα (Μ.Κ.15, Μ.Κ.5 και Μ.Κ.17)

 

               Παρά την προσπάθεια που έγινε από πλευράς των συνηγόρων των Κατηγορουμένων, και, πολύ περισσότερο από πλευράς πρώην συνηγόρου του Κατηγορούμενου 1, να αποδοθεί στον Παραπονούμενο η ιδιότητα του εγκληματικού στοιχείου και/ή του μέλους εγκληματικής ομάδας που ασχολείται, μεταξύ άλλων, με λαθρεμπόριο μεταναστών, αλλά, ενδεχομένως, και διακίνηση ναρκωτικών, τούτη δεν στέφθηκε με επιτυχία. Τίποτε σχετικό δεν τέθηκε ενώπιον μας που να δικαιολογεί μίαν τέτοιαν κρίση. Τουναντίον, στη βάση της σχετικής αντεξέτασης, το μόνο που φαίνεται να απασχόλησε τις αστυνομικές αρχές του κράτους σε σχέση με τον Παραπονούμενο, αφορά σε έκδοση εντάλματος έρευνας της οικίας του, το οποίο, ακολούθως, στο πλαίσιο Αίτησης για εξασφάλιση προνομιακού εντάλματος, ακυρώθηκε. Κάθε τι άλλο υποβλήθηκε, είτε στον Μ.Κ.15, είτε στον Μ.Κ.5, είτε σε μάρτυρες αστυνομικούς, κατά την αντεξέταση τους, παρέμεινε στη σφαίρα της θεωρίας, χωρίς να παρουσιαστεί οτιδήποτε άλλο που να υποστηρίζει τούτο.

 

               Η ειλικρίνεια του Μ.Κ.15 προκύπτει αβίαστα από το γεγονός ότι, χωρίς καμία δυσκολία, αποδέχτηκε ότι δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει τους δράστες (επιβαίνοντες στο όχημα) της εναντίον του δολοφονικής απόπειρας, ούτε και επιδίωξε να συσχετίσει οποιονδήποτε εκ των 3 Κατηγορουμένων με αυτούς, υπό την έννοια του να τους αποδώσει την ιδιότητα των προσώπων που πυροβόλησαν εναντίον του. Μόνο τον Κατηγορούμενο 1 ισχυρίστηκε ότι αναγνώρισε, και τούτου του απέδωσε τον περιορισμένο ρόλο του προσώπου που παρουσιάστηκε στο χωριό Κόρνος, λίγο χρόνο πριν την εναντίον του απόπειρα, ως ενδιαφερόμενος αγοραστής του οχήματός του και ενήργησε ως περιέγραψε. Κατά τα λοιπά, όλο το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του, πλην δηλαδή των όσων αποδίδει στον Κατηγορούμενο 1, αλλά και το γιατί τον βοήθησε ο Μ.Κ.5 για να μεταβούν στο ιδιωτικό νοσοκομείο, στην ουσία, υποστηρίζεται από τη σχετική λοιπή αδιαμφισβήτητη ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία. Δηλαδή, ως προς το πότε κατέφτασε στο χωριό Κόρνος, ποιο είναι το όχημά του, πού στάθμευσε τούτο, ότι εναντίον του ρίχθηκαν πυροβολισμοί οι οποίοι τον τραυμάτισαν, πώς κινήθηκε αμέσως μετά, πώς εγκατέλειψε το σημείο και ούτω καθ' εξής.

 

               Όλα αυτά, επιβεβαιώνονται, σε μεγάλο βαθμό, από το αδιαμφισβήτητο περιεχόμενο των κλειστών κυκλωμάτων που κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, αλλά και από τις αποδεκτές σχετικές αναφορές των Μ.Κ.1, Μ.Κ.3 και Μ.Κ.14.

 

               Όσο δε αφορά στον Κατηγορούμενο 1, και τα όσα του αποδίδει, μολονότι τίποτα δεν έχει τεθεί ενώπιον μας που να ήθελε τον Παραπονούμενο να έχει λόγο να ψευσθεί επί του συγκεκριμένου ζητήματος, εντούτοις για τους λόγους που θα εξηγήσουμε πιο κάτω δεν νιώθουμε ασφάλεια για να στηριχθούμε επί της μαρτυρίας του ως προς το ζήτημα της αναγνώρισης του Κατηγορούμενου 1, ως του προσώπου που εισήλθε στο όχημά του την ημέρα του επίδικου συμβάντος, με τον τρόπο και υπό τις συνθήκες που περιέγραψε. Και τούτο, όχι υπό την έννοια ότι τα γεγονότα δεν διαδραματίστηκαν ως τα περιέγραψε, αλλά μόνο αναφορικά με το κατά πόσο ο άγνωστος στον ίδιο άντρας που συνάντησε στον Κόρνο και ακολούθως εισήλθε στο όχημά του, ήταν ο Κατηγορούμενος 1.

 

Προτού καταγράψουμε το σχετικό σκεπτικό μας, κρίνουμε ορθότερο να αναφερθούμε, αρχικώς, στη σχετική με το ζήτημα της αναγνώρισης προσώπου, νομολογία, και ειδικότερα αυτήν που άπτεται της αναγνώρισης υπόπτων μέσω φωτογραφιών, δεδομένων των συνθηκών αναγνώρισης από πλευράς του Παραπονούμενου και των σχετικών αναφορών του, ως αυτές θα καταγραφούν κατωτέρω.

 

Στην υπόθεση Θεοδωρίδης ν. Δημοκρατίας (2001) 2 Α.Α.Δ. 160, η πρωτόδικη κρίση του Κακουργιοδικείου περί ενοχής του εκεί εφεσείοντα, ανατράπηκε από το Εφετείο στη βάση σφαλμάτων, ως το Εφετείο χαρακτήρισε, από πλευράς του Κακουργιοδικείου στην εκτίμηση της μαρτυρίας που άπτετο της αναγνώρισής του από τον μάρτυρα αναγνώρισης, μέσω φωτογραφιών. Ως τέτοια (σφάλματα), και δη παραλείψεις του πρωτόδικου Δικαστηρίου κατά την εκτίμηση της εν προκειμένω μαρτυρίας, το Εφετείο υπέδειξε τα ακόλουθα:

 

(α)       ότι η διαδικασία αναγνώρισης μέσω φωτογραφιών έγινε κατά παράβαση της διάταξης 3(α) και 3(στ) των Αστυνομικών Διατάξεων (Αρ.8),

(β)       ότι οι φωτογραφίες που υποδείχθηκαν στον μάρτυρα αναγνώρισης, δεν κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως τεκμήριο,

(γ)        ότι, κατά συνέπεια, εξέλειπε από την ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία οτιδήποτε αναφορικά με τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των προσώπων που απεικονίζοντο επί των υποδειχθέντων στον μάρτυρα φωτογραφιών,

(δ)       ότι, στη βάση της σχετικής μαρτυρίας, προέκυπτε αμφιβολία ως προς τον αριθμό των φωτογραφιών που υποδείχθηκαν στον μάρτυρα,

(ε)        ότι, κατά τη διαδικασία αναγνώρισης, οι ανακριτές καθοδήγησαν τον μάρτυρα,

(στ)      ότι ο μάρτυρας αναγνώρισης, κατά την υπόδειξη σε αυτόν των φωτογραφιών, ανέφερε ότι δεν ήταν σε θέση να αναγνωρίσει τον δράστη «με σιγουριά», σιγουριά την οποία εξέφρασε σε μεταγενέστερο στάδιο όταν αντίκρυσε τούτον σε γραφείο της Αστυνομίας στο πλαίσιο νέας διαδικασίας αναγνώρισης και

(ζ)        ότι ο μάρτυρας αναγνώρισης, κατά τη διά ζώσης μαρτυρία του, αλλά, προφανώς, και στην κατάθεση του, δεν έδωσε σαφή περιγραφή του δράστη.

 

            Συναφώς, στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ιωάννου (2013) 2 Α.Α.Δ. 601, με αναφορά στα όσα σχετικώς αποφασίστηκαν στην υπόθεση Turnbull [1976] 63 Cr. App. Rep. 132, αλλά, μεταξύ άλλων, και στη υπόθεση Θεοδωρίδης (ανωτέρω), υποδείχθηκε ότι, το Δικαστήριο, στα πλαίσια εκτίμησης της μαρτυρίας που άπτεται ζητήματος αναγνώρισης, η οποία αποτελεί τη μόνη ή την ουσιαστική βάση επί της οποίας στηρίζεται η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής, ως συμβαίνει και στην παρούσα υπόθεση, δύναται να ενεργήσει με τρεις τρόπους.

(α)       εκεί που η εν προκειμένω μαρτυρία είναι σαφής και ικανοποιητική, σε βαθμό που μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικώς σε αυτή, δηλαδή να μην είναι αναγκαία η αναζήτηση σχετικής ενισχυτικής μαρτυρίας, τότε μπορεί να προχωρήσει και να στηριχτεί, σε αυτήν για εξαγωγή σχετικών ευρημάτων,

(β)       εκεί που η σχετική μαρτυρία δεν είναι ικανοποιητική, στον ανωτέρω βαθμό, αλλά δεν κρίνεται αναξιόπιστη και απλώς περιβάλλεται από κάποια αβεβαιότητα, να αναζητήσει τέτοια σχετική ενισχυτική μαρτυρία ώστε να αποκλειστεί το ενδεχόμενο λάθους στην ορθότητα της αναγνώρισης και

(γ)       εκεί που η εν λόγω μαρτυρία είναι αναξιόπιστη, δεν προκύπτει υποχρέωση αναζήτησης, από πλευράς του Δικαστηρίου, της όποιας ενισχυτικής, τούτης, μαρτυρίας.

 

            Στη βάση των πιο πάνω νομολογιακών αρχών, για τους λόγους που θα εξηγήσουμε ευθύς αμέσως, ως ήδη σημειώσαμε ανωτέρω, η εν προκειμένω μαρτυρία του Παραπονούμενου κρίνεται ακροσφαλής και σίγουρα ανεπαρκής για ασφαλή σχετικά συμπεράσματα. Και εξηγούμε:

 

            Μολονότι ο Παραπονούμενος μας έκανε άριστη εντύπωση ως μάρτυρας και χωρίς να μας διαφεύγει ότι στη βάση των σχετικών ισχυρισμών του συνυπήρξε με το άγνωστο πρόσωπο στο όχημά του, εν ώρα ημέρας, για διάστημα περί τα 10 λεπτά (ως ανέφερε) και, κατά συνέπεια, είχε επαρκή χρόνο για να προσέξει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά του και ήταν, επομένως, σε θέση να το αναγνωρίσει, εν τούτοις παρατηρούνται οι εξής αδυναμίες σε σχέση με την μαρτυρία του που άπτεται της αναγνώρισης του Κατηγορούμενου 1, δεδομένου του γεγονότος ότι οι δύο άντρες δεν γνωρίζονταν από πριν.

 

            Πρώτο, παρέμεινε άγνωστος ο αριθμός των αναρτηθεισών από την Αστυνομία φωτογραφιών στην πλατφόρμα Facebook, τις οποίες ο Παραπονούμενος επιθεώρησε για σκοπούς της πρώτης χρονικά αναγνώρισης προσώπων που τυχόν σχετίζονται με την παρούσα υπόθεση.

 

            Δεύτερο, παρά τις αναφορές του Παραπονούμενου περί του ότι οι αναρτηθείσες φωτογραφίες ήταν πέραν της μίας ή ότι σ’ αυτές απεικονίζοντο διαφορετικά «άτομα» ή ότι η Αστυνομία του ανέφερε ότι «εβάλαμεν αρκετές φωτογραφίες στο Facebook», σε άλλο σημείο της μαρτυρίας του, απαντώντας ειδικώς ως προς τις σχετικές ενέργειές του, ανέφερε «είδα ή δύο ή τρεις φωτογραφίες».

 

Τρίτο, ανέφερε ότι δεν θυμόταν ως προς το κατά πόσο η φωτογραφία που αναγνώρισε ήταν μαυρόασπρη ή έγχρωμη.

 

Τέταρτο, στην υποβολή που του τέθηκε ότι η φωτογραφία που είδε στο Facebook «δεν ήταν καθαρή», απάντησε «εντάξει».

 

Πέμπτο, στη θέση που του υπεβλήθη ότι ο λόγος που προέβη στην εν λόγω αναγνώριση μέσω της φωτογραφίας ήταν γιατί στο κάτω μέρος της αναγραφόταν ότι το εν λόγω πρόσωπο καταζητείτο από την Αστυνομία για την παρούσα υπόθεση, αρχικώς ισχυρίστηκε ότι όλες οι αναρτηθείσες φωτογραφίες είχαν, στο κάτω μέρος τους, την ίδια περιγραφή, ενώ, ακολούθως, αναφερόμενος, εκ νέου, στο ζήτημα αυτό, ισχυρίστηκε ότι «δεν θυμάμαι τις περιγραφές των άλλων φωτογραφιών».

 

Έκτο, περί το τέλος της αντεξέτασης του, στην υποβολή που του τέθηκε από την τότε συνήγορο του Κατηγορούμενου 1 ότι «Εγώ σου υποβάλλω ότι ποτέ ο Κατηγορούμενος 1 δεν μπήκε ποτέ στο αυτοκίνητο σου», απάντησε «Μπορεί».

 

Έβδομο, καμία εκ των φωτογραφιών που αναρτήθηκαν στο Facebook και είδε ο Παραπονούμενος δεν κατατέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου (βλ. Αστυνομική Διάταξη 3(στ) των Αστυνομικών Διατάξεων), με αποτέλεσμα,

 

Όγδοο, να ελλείπει από ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία προσδιοριστική του φύλου τους ή των χαρακτηριστικών γνωρισμάτων των λοιπών προσώπων που απεικονίζονταν στις αναρτηθείσες από την Αστυνομία φωτογραφίες στην πλατφόρμα Facebook, και κατά συνέπεια,

 

Ένατο, να είναι αδύνατη η κρίση αναφορικά περί της όποιας ομοιότητας τους με τον Κατηγορούμενο 1, ως η διάταξη 3(α) των Αστυνομικών Διατάξεων προβλέπει.

 

Δέκατο, πέραν από τις αναφορές του ότι το άγνωστο πρόσωπο που εισήλθε στο όχημά του είχε «ελαφρύ μούσι» ή «γένια» ή ήταν «αξύριστος», ότι ήταν κάτω των 30 ετών, αραβικής καταγωγής με κοντά μαλλιά και ύψους «περίπου 1,75 μέτρα», τίποτα άλλο με τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα ανέφερε στο Δικαστήριο, όπως χρώμα δέρματος, σωματική διάπλαση (π.χ. λεπτός ή ευτραφής), τυχόν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα κ.ο.κ.. Σημειώνουμε, συναφώς πάντα, ότι, καμία μαρτυρία προσκομίστηκε ως προς το ύψος του Κατηγορούμενου 1, ούτε και είμαστε σε θέση να αποφανθούμε επί τούτου στην όψη του και μόνο. Επίσης ότι, καμία μαρτυρία παρουσιάστηκε αναφορικά με το κατά πόσο ο Κατηγορούμενος 1, κατά τον επίδικο χρόνο, διατηρούσε τα μαλλιά του κοντά, ή άλλως πως και,

 

Εντέκατο, απάντησε με τη λέξη «Σωστά» στην εξής υποβολή της τότε συνηγόρου του Κατηγορούμενου 1 «Άρα εσύ ήρθες και είπες στην κατάθεση ότι αναγνωρίζεις τούτο το άτομο λόγω του ότι είδες τη φωτογραφία αυτή αναρτημένη στη δημοσίευση;».

 

Οι πιο πάνω τοποθετήσεις του Παραπονούμενου κατά τη διά ζώσης μαρτυρία του, σε συνδυασμό με την κατά παράβαση των Αστυνομικών Διατάξεων διαδικασία αναγνώρισης μέσω φωτογραφιών, αλλά και την αδυναμία του Δικαστηρίου να σχηματίσει ιδίαν γνώμη και κρίση ως προς την ορθότητά της, λόγω της μη κατάθεσης των φωτογραφιών ως τεκμήριο, καθιστούν τη σχετική μαρτυρία του τουλάχιστον ακροσφαλή για σκοπούς εξαγωγής ασφαλών σχετικών ευρημάτων και ή συμπερασμάτων από πλευράς του Δικαστηρίου.

 

Το γεγονός ότι στη σκηνή του εγκλήματος ανευρέθηκε το τηλέφωνο του Κατηγορούμενου 1 και ότι, οι σχετικές με την ανεύρεση αυτή αιτιάσεις του τελευταίου, ως θα διαφανεί κατωτέρω, δεν γίνονται δεκτές από το Δικαστήριο, αλλά και το ότι, η υπάλληλος της καφετερίας, παρά την πλατεία του χωριού Κόρνος, ανέφερε στους ανακριτές ότι, λίγο πριν το επίδικο συμβάν, πρόσωπο αραβικής καταγωγής αγόρασε από εκεί καφέ (κατά τον Παραπονούμενο, ο Κατηγορούμενος 1, καθ’ ον χρόνο βρίσκονταν στην πλατεία του χωριού, μετέβη στην εν λόγω καφετέρια και αγόρασε καφέ), δεν μπορούν, κατά τη κρίση μας, να αποτελέσουν τη βάση για να αποκλειστεί το ενδεχόμενο λάθους στην ορθότητα της αναγνώρισης από πλευράς του Παραπονούμενου. Και τούτο γιατί, (α) ο Παραπονούμενος δεν ανέφερε οτιδήποτε σχετικό με την όποια πτώση του τηλεφώνου του Κατηγορούμενου 1 στην άσφαλτο στο σημείο της σκηνής, (β) η όποια περιγραφή από πλευράς της υπαλλήλου της καφετέριας, του προσώπου που αγόρασε καφέ, περιορίστηκε στο ότι επρόκειτο για πρόσωπο «αραβικής καταγωγής» και (γ) δεν αναζητήθηκαν από την Αστυνομία οι λόγοι για τους οποίους ο Κατηγορούμενος 1 ψεύσθηκε ως προς την τύχη του τηλεφώνου του (η σχετική κρίση μας καταγράφεται κατωτέρω κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του τελευταίου), ώστε να μπορούν τούτα, με ασφάλεια, να συνδεθούν με συνειδητοποίηση του ιδίου ως προς την ενοχή του στα αδικήματα που αντιμετωπίζει και τον φόβο του για την αλήθεια (βλ. R. v. Lucas (1981) 2 All E.R. 1008, Κλεάνθους ν. Αστυνομίας (1998) 2 Α.Α.Δ. 31, Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας (1999) 2 Α.Α.Δ. 260, Δημητρίου ν. Αστυνομίας (2006) 2 Α.Α.Δ. 302, Τεβλετιάν κ.ά.  ν. Αστυνομίας (2006) 2 Α.Α.Δ. 512, Γενικός Εισαγγελέας ν. Γεωργίου κ.ά. (2011) 2 Α.Α.Δ. 519, Γενικός Εισαγγελέας ν. Χρίστου, Ποιν. Έφ. 20/2015, απόφαση ημερομηνίας 28.09.2017, Ομήρου ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 91/2017, απόφαση ημερομηνίας 02.05.2018, ECLI:CY:AD:2018:B214, Κώστα ν. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ., 129/2023, απόφαση ημερομηνίας 11.08.2026 και Το Δίκαιο της Απόδειξης, Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Γ. Σάντη, σελ. 505 - 509), και έτσι τούτο (το ψεύδος) να αποτελεί ενισχυτική της ενοχής του μαρτυρία.

 

Το γεγονός ότι ο Παραπονούμενος, στις 07.02.2025, στα γραφεία του Τ.Α.Ε. Λάρνακας, είδε και αναγνώρισε τον Κατηγορούμενο 1 ως το άγνωστο πρόσωπο που συνάντησε στον Κόρνο, δεν μεταβάλλει την ανωτέρω εκφρασθείσα κρίσης μας περί ακροσφαλούς αναγνώρισης, τόσο στη βάση του ότι ο τελευταίος δεν του υπεδείχθη στο πλαίσιο αναγνωριστικής παράταξης (καθόταν μόνος σε ένα γραφείο του Τ.Α.Ε.), όσο και γιατί, ως ανωτέρω καταγράψαμε, αφού αυτό ανέφερε, η εν προκειμένω αναγνώριση στο Τ.Α.Ε. Λάρνακας έγινε στη βάση της προγενέστερης αναγνώρισης του Κατηγορούμενου 1 μέσω των αναρτηθεισών από την Αστυνομία φωτογραφιών.

 

               Όσο τώρα αφορά στους ισχυρισμούς του Παραπονούμενου αναφορικά με τις συνθήκες υπό τις οποίες συναντήθηκε με τον Μ.Κ.5, και, ακολούθως, μετέβη στο Ιδιωτικό Νοσοκομείο, η όποια αμφισβήτηση τους από  πλευράς Υπεράσπισης, έγινε μέσω υποβολών, οι οποίες δεν υποστηρίζονται από οποιαδήποτε ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία. Εξάλλου, ο ισχυρισμός του Μ.Κ.5 ότι συνάντησε τον Παραπονούμενο σε κάποιο σημείο στον αυτοκινητόδρομο και με το όχημα του τελευταίου, μετέβηκαν στο ιδιωτικό νοσοκομείο, δεν αμφισβητήθηκε, ούτε και η σχετική αναφορά του τελευταίου. Αυτό που στην ουσία επιδιώχθηκε από πλευράς Υπεράσπισης να αναδειχθεί, ανεπιτυχώς ως υποδείξαμε ήδη ανωτέρω, ήταν ότι ο Παραπονούμενος και ο Μ.Κ.5, αλλά, ενδεχομένως, και ο Μ.Κ.17, αποτελούσαν μέλη εγκληματικής οργάνωσης.

 

               Ο Παραπονούμενος μας έκανε άριστη εντύπωση ως μάρτυρας και δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι στο Δικαστήριο, σε σχέση με τα όσα έζησε την προηγούμενη και την ημέρα του συμβάντος, είπε όλη την αλήθεια. Από τη μαρτυρία του ελλείπει οποιαδήποτε ουσιαστική αντίφαση ή αδυναμία ή υπεκφυγή ή ταλάντευση, τέτοιας μορφής και ουσίας, που να μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για κρίση περί αναξιοπιστίας του. Δεν μας διαφεύγει η αναφορά του ότι ζήτησε από τον Μ.Κ.5, καθ' ον χρόνο μετέβαιναν μαζί στο ιδιωτικό νοσοκομείο, να καλέσει την Αστυνομία και ότι τούτος το έπραξε, σε αντιδιαστολή με τη σχετική αναφορά του τελευταίου, ότι ουδέποτε κάλεσε την Αστυνομία. Ωστόσο, από τη μια δεν πρόκειται για ουσιώδη ισχυρισμό, που άπτεται, δηλαδή, των υπό αμφισβήτηση επίδικων ζητημάτων, και από την άλλη, δεν πρέπει να λησμονούνται οι αδιαμφισβήτητες συνθήκες υπό τις οποίες βρισκόταν ο Παραπονούμενος κατά τη μετάβασή του στο νοσοκομείο, δηλαδή τραυματίας δια πυροβολισμών, αβέβαιος για το εύρος τραυμάτων του και αιμορραγώντας. Ως εκ τούτων, δικαιολογείται η λανθασμένη σχετική αντίληψη του Παραπονούμενου.

 

               Κατά συνέπεια, τη μαρτυρία του, πλην της ανωτέρω αναφοράς του περί κλήσης της αστυνομίας από τον Μ.Κ.5 και του μέρους εκείνου που άπτεται της αναγνώρισης του Κατηγορούμενου 1 ως το πρόσωπο που συνάντησε τη μέρα του συμβάντος στον Κόρνο και ακολούθως εισήλθε στο όχημά του και παρέμεινε μαζί του μέχρι και ελάχιστο χρόνο πριν το επίδικο συμβάν, την αποδεχόμαστε και στη βάση της προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα.

 

               Το ίδιο πράττουμε και σε σχέση με τον Μ.Κ.5, αλλά και τον Μ.Κ.17. Στον βαθμό που αφορά στον πρώτο, οι όποιες υποβολές του τέθηκαν περί ανάμειξης του Παραπονούμενου με εγκληματική ομάδα και/ή περί του ότι και ο ίδιος ανήκει στην ίδια ομάδα και/ή περί γνώσης τόσο του ιδίου όσο και του Παραπονούμενου της ταυτότητας των δραστών, και/ή της αιτίας της εναντίον του Παραπονούμενου απόπειρας δολοφονίας, ομοίως με άλλες περιπτώσεις, στις οποίες αναφερθήκαμε προηγουμένως, παρέμειναν κενές περιεχομένου. Τίποτε δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου που να θέλει τον Μ.Κ.5 να σχετίζεται με τον Παραπονούμενο καθ' οιονδήποτε άλλον τρόπο, παρά μόνο με τον τρόπο που ο ίδιος εξήγησε, δηλαδή, ως πρόσωπο που γνώρισε μέσω του Μ.Κ.17, ο οποίος αποτελεί και το κοινό μεταξύ τους γνωστό πρόσωπο. Ούτε και τέθηκε οτιδήποτε ενώπιον μας που να θέτει εν αμφιβόλω τον βασικό ισχυρισμό του Μ.Κ.5 ότι, η όποια εμπλοκή του στα γεγονότα της ημέρας του συμβάντος, ήταν αυτή που ισχυρίστηκε, δηλαδή, της παροχής της βοήθειας που του ζητήθηκε από τον Μ.Κ.17, στη βάση της εγγύτητας του με το σημείο στο οποίο βρισκόταν ο Παραπονούμενος.

              

               Όσον δε αφορά στον Μ.Κ.17, τούτος αντεξετάστηκε μόνο από τη συνήγορο του Κατηγορούμενου 1, χωρίς να κλονιστεί η αξιοπιστία του. Οι απαντήσεις που έδιδε ήταν σαφείς, επιμένοντας στις βασικές θέσεις του ως αυτές αναφέρθηκαν και στην κατάθεση του, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε ως μέρος της κυρίως εξέτασης του. Κρίνεται πάρα πολύ σημαντικό να τονιστεί ότι, παρά της αντεξέτασης που έτυχε από τη συνήγορο του Κατηγορούμενου 1, η βασική θέση του ότι επικοινώνησε μαζί του ο Παραπονούμενος, τρομαγμένος, κλαίγοντας και αναφέροντας του ότι πυροβολήθηκε και ότι συνεπεία της επικοινωνίας αυτής, μεσολάβησε ώστε να συναντηθεί μαζί του ο Μ.Κ.5, στην ουσία δεν αμφισβητήθηκε. Ελλείπει καν υποβολή που να αμφισβητεί το αληθές των εν λόγω ισχυρισμών.

 

               Κατά συνέπεια και τη μαρτυρία των Μ.Κ.5 και Μ.Κ.17, την αποδεχόμαστε στο σύνολο της και προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα. Κρίνουμε, βέβαια, σημαντικό να σημειώσουμε, ως εξάλλου αναφέραμε και ανωτέρω, ότι, σε σχέση με το αν ο Μ.Κ.5 κάλεσε την αστυνομία, δεχόμαστε τη σχετική μαρτυρία του ιδίου αντί αυτή του Παραπονούμενου.

 

Εμπειρογνώμονας (Μ.Κ.16)

 

               Ως είχαμε την ευκαιρία να αναφέρουμε και κατά την παράθεση της μαρτυρίας της Μ.Κ.16, τόσο η εμπειρογνωμοσύνη της, όσο και τα ευρήματα της, δεν αμφισβητήθηκαν από κανέναν εκ των Κατηγορουμένων. Η όποια αντεξέταση της, περιορίστηκε σε διευκρινιστικού τύπου ερωτήσεις και με μόνο σκοπό να τεθούν ενώπιον του Δικαστηρίου οι θέσεις των Κατηγορουμένων ως προς τους λόγους που βρέθηκε το γενετικό τους υλικό στα διάφορα τεκμήρια, στα οποία έκανε αναφορά η μάρτυρας. Η μάρτυρας αυτή κρίνουμε ότι, ως εμπειρογνώμονας, επιτέλεσε το καθήκον που είχε, δηλαδή, (α) να κατατάξει τον εαυτό της, στην ιδιότητα του εμπειρογνώμονα,  και (β) να δώσει στο Δικαστήριο, όλα εκείνα τα απαραίτητα εχέγγυα, λεπτομέρειες, και στοιχεία, που, (ι) αποδεικνύουν την ορθότητα της εκφρασθείσας από πλευράς της γνώμης και (ιι) επιτρέπουν στο Δικαστήριο να προβεί στα δικά του ανεξάρτητα σχετικά ευρήματα και ή συμπεράσματα (βλ. Το Δίκαιο της Απόδειξης, Τάκη Ηλιάδη και Νικόλα Σάντη, Έκδοση 2014, σελ. 572 – 605,  Κοινοτικό Συμβούλιο Ομόδους ν. Κονναρή (2011) 1 Α.Α.Δ. 2298). Κατά συνέπεια, τη μαρτυρία της την αποδεχόμαστε στο σύνολο της και στη βάση της προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα.

 

               Στο σημείο αυτό και παρά τη χρονολογική σειρά με την οποίαν παρουσιάστηκε η ενώπιον μας μαρτυρία, κρίνουμε ορθότερο να αξιολογήσουμε πρώτα τη μαρτυρία του Μ.Κ./A.Μ.1, και ακολούθως τη μαρτυρία του Κατηγορούμενου 1, καθότι, παρά το γεγονός ότι ο πρώτος κατέθεσε ενόρκως τελευταίος, δεν παύει να παρουσιάστηκε ως μάρτυρας κατηγορίας.

 

Μ.Κ./A.Μ.1.

 

               Ο μάρτυρας αυτός, μας έκανε καλή εντύπωση. Εν πάση περιπτώσει, τα όσα ισχυρίστηκε, δεν τέθηκαν εν αμφιβόλω. Υπενθυμίζουμε ότι ο μάρτυρας αυτός, δεν ισχυρίστηκε ότι γνωρίζει, ως αποτέλεσμα ιδίας γνώσης, ότι ο Κατηγορούμενος 1 δεν επικοινώνησε τηλεφωνικώς με οποιοδήποτε τρίτο πρόσωπο, καθ’ ον χρόνο τελούσε υπό κράτηση στα κρατητήρια του Αστυνομικού Σταθμού Λακατάμιας. Η εδώ παρουσία του ως μάρτυρας, σκοπό είχε να τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου μέρος του φακέλου που ανοίχτηκε, στα εν λόγω κρατητήρια, για τον Κατηγορούμενο 1 και να υποδειχθεί ότι στα έντυπα που περιέχονται στον φάκελο και στα οποία θα έπρεπε να γίνουν συμπληρώσεις και/ή καταγραφές στην περίπτωση που ο Κατηγορούμενος 1 είχε επικοινωνία με τρίτα πρόσωπα, εξέλειπαν τέτοιες καταγραφές και/ή συμπληρώσεις. Συμπερασματική, επομένως, είναι η μαρτυρία του Μ.Κ./A.Μ.1, υπό την έννοια ότι, εάν όντως ο Κατηγορούμενος 1 είχε τηλεφωνική επικοινωνία με άλλο πρόσωπο καθ’ ον χρόνο τελούσε υπό κράτηση, στη βάσης της ακολουθητέας, στα εν λόγω κρατητήρια, πρακτικής και διαδικασίας, στον φάκελο του θα καταγραφόταν, η σχετική αυτή επικοινωνία. Το ότι για τον Κατηγορούμενο 1 ανοίχθηκε φάκελος κατά την κράτησή του στα κρατητήρια Λακατάμιας, δεν αμφισβητήθηκε από τον τελευταίο. Ούτε το ότι η διαχείριση του φακέλου αυτού γίνεται στη βάση σχετικής πρακτικής που ακολουθείται στα εν λόγω κρατητήρια. Ούτε, επίσης, ότι, τα εντός του φακέλου του Κατηγορούμενου 1 έγγραφα, δεν έφεραν τις συμπληρώσεις που θα έπρεπε να φέρουν αν ο τελευταίος είχε την επικοινωνία που επικαλέστηκε.  Η δε αντίθετη θέση του Κατηγορούμενου 1, περί του ότι είχε τέτοια επικοινωνία και ενδεχομένως, λόγω «λάθους» να μην καταχωρήθηκε στα έντυπα από τον διαχειριστή του φακέλου, παρέμεινε, ως θα φανεί ακολούθως και κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του, κενή περιεχομένου, δεδομένου ακριβώς ότι ισχυρίστηκε ότι θα παρουσιάσει συγκεκριμένο πρόσωπο, και δη το πρόσωπο με το οποίο συνομίλησε τηλεφωνικώς, ως μάρτυρα, πράγμα το οποίο δεν έπραξε, χωρίς να δώσει την όποια εξήγηση. Επομένως, τα όσα ο Μ.Κ./Α.Μ.1, ανέφερε κατά τη μαρτυρία του, τα αποδεχόμαστε και στη βάση τους προβαίνουμε σε ανάλογα ευρήματα, περιλαμβανομένου και του μόνου λογικού συμπεράσματος ότι ο Κατηγορούμενος 1, δεν είχε, κατά την κράτησή του στα εν προκειμένω κρατητήρια, την τηλεφωνική επικοινωνία που επικαλέστηκε.

 

Κατηγορούμενος 1.

 

               Ο Κατηγορούμενος 1, δεν μας έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Η μαρτυρία του παρουσιάζει ουσιώδεις αντιφάσεις, ταλαντεύσεις, αδυναμίες, αλλά και σε κάποια σημεία της συγκρούεται και με την κοινή λογική. Για σκοπούς επίρρωσης της ήδη εκφρασθείσας κρίσης μας ως προς την ποιότητα της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου 1, σημειώνουμε τα εξής.

 

               Γνωρίζοντας ο Κατηγορούμενος 1 ότι τα βασικότερα εναντίον του στοιχεία, ήταν η αναγνώριση του από τον Παραπονούμενο και η ανεύρεση του τηλεφώνου του στη σκηνή του εγκλήματος, ως προς το τελευταίο, ενόρκως, και σε πλήρη σύγκρουση με τα όσα σχετικώς αναφέρει στην κατάθεσή του, Τεκμήριο 18.1, ισχυρίστηκε ότι τούτο βρέθηκε στη σκηνή καθότι το είχε ξεχάσει εντός του οχήματος των δραστών το πρωί του επίδικου συμβάντος, όταν με το εν λόγω όχημα, μεταφέρθηκε στην εργασία του στη Λευκωσία. Στην κατάθεσή του, συναφώς, αναφέρει ότι το τηλέφωνό του κλάπηκε πριν το επίδικο συμβάν και, επομένως, δεν γνωρίζει πως βρέθηκε στη σκηνή.

 

               Όπως όμως και να έχει το πράγμα, και ο νέος αυτός, συγκρουόμενος με την κατάθεσή του, ισχυρισμός που προώθησε κατά την ένορκή μαρτυρία του, παρουσιάζει, εν πάση περιπτώσει, ουσιώδη αντίφαση. Κατά μίαν, συναφή, εκδοχή του, εκείνο το πρωί κατέβηκε από το όχημα των δραστών και εισήλθε εντός του εργοταξίου που θα εργαζόταν και ανέβηκε στον πρώτο όροφο. Περί τις 09:00, όταν και αναζήτησε το τηλέφωνό του για να επικοινωνήσει με τους γονείς του, ως συνήθιζε να πράττει, αντιλήφθηκε ότι το είχε ξεχάσει στο όχημα των δραστών. Κατά μίαν άλλη, όμως, σχετική εκδοχή του, σε σύγκρουση με τα ανωτέρω, μόλις ανέβηκε στον πρώτο όροφο του εργοταξίου, αντιλήφθηκε ότι είχε ξεχάσει το τηλέφωνο και τα τσιγάρα του στο όχημα των δραστών και επέστρεψε για να τα πάρει, πλην όμως ήδη το όχημα είχε φύγει από το σημείο.

 

               Αντεξεταζόμενος επί των συγκεκριμένων αναφορών του, ανέφερε ότι πέραν από τα τσιγάρα και το τηλέφωνο του, στο όχημα των δραστών είχε ξεχάσει και τα εργαλεία του. Σε άλλο, ωστόσο, σημείο της μαρτυρίας του, αντιλαμβανόμενος, προφανώς, ότι ο ισχυρισμός του αυτός δεν συμβάδιζε με τη κύρια θέση του ότι εκείνη τη μέρα εργάστηκε κανονικά στο εργοτάξιο - καθότι δεν θα μπορούσε να εκτελέσει την εργασία του χωρίς τα εργαλεία του - αναίρεσε τούτον, και ισχυρίστηκε ότι τα εργαλεία τα κατέβασε από το όχημα και το μόνο που ξέχασε σ' αυτό, είναι τα τσιγάρα και το κινητό του.

 

               Ως καταγράψαμε, κατά την παράθεση της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου 1, του ζητήθηκε από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής να μελετήσει προσεκτικά την κατάθεση του, Τεκμήριο 18.1, και αφού αναγνώσει κάθε εκεί αναφερόμενο ισχυρισμό του, να αναφέρει στο Δικαστήριο, ρητώς, ποιοι από αυτούς τους ισχυρισμούς είναι αληθείς και ποιοι όχι, δεδομένης της θέσης του ότι, συνεπεία απειλών, δεν είπε όλη την αλήθεια στην κατάθεσή του. Ο κατηγορούμενος 1, ενήργησε ως του ζητήθηκε, και ανέφερε ρητώς ποιοι, κατά τον ίδιο, εκεί αναφερόμενοι ισχυρισμοί του δεν είναι αληθείς. Στο πλαίσιο της διεργασίας του αυτής, δεν αναίρεσε, ούτε μετέβαλε, ούτε χαρακτήρισε ως αναληθή τα όσα ισχυρίστηκε στην απάντηση, στην ερώτηση 9, ότι δηλαδή η τελευταία φορά που εισήλθε στο όχημα των δραστών ήταν η 04.01.2025, διατηρώντας έτσι τον εν λόγω ισχυρισμό του υιοθετημένο από πλευράς του, ως αληθή και ως μέρος της εκδοχής του. Ο ισχυρισμός του αυτός όμως, έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με τη νέα εκδοχή του, που τον θέλει να έχει εισέλθει στο εν λόγω όχημα την ημέρα του επίδικου συμβάντος (09.01.2025).

 

               Επιπλέον, αποτέλεσε βασικό ισχυρισμό του Κατηγορούμενου 1 ότι, καθ' ον χρόνο βρισκόταν υπό κράτηση στα κρατητήρια του Αστυνομικού Σταθμού Λακατάμιας, συνομίλησε με πέραν του ενός νεαρών ομοεθνών του με τους οποίους είχε εργαστεί στο παρελθόν, και ότι τούτο έγινε μέσω τηλεφώνου. Όταν ακολούθως ερωτήθηκε εκ νέου επί του ζητήματος, μετέβαλε την εν λόγω θέση του, και περιόρισε τα πρόσωπα με τα οποία επικοινώνησε σε έναν, τον οποίον και κατονόμασε, δηλώνοντας ότι θα τον παρουσιάσει ως μάρτυρα.

 

               Τέτοια δυνατότητα, δηλαδή παρουσίασης τρίτων προσώπων ως μάρτυρες, οι οποίοι θα επιβεβαίωναν διάφορούς ισχυρισμούς του, ο Κατηγορούμενος 1 επικαλέστηκε πέραν της μίας φοράς, και επί διαφορετικών θέσεων, όταν και εφόσον του υποβαλλόταν ότι δεν λέει την αλήθεια ή ότι δεν ισχύουν τα αναφερόμενα του. Σχετική δυνατότητα επικαλέστηκε και σε σχέση με την απόδειξη του ισχυρισμού του ότι στο όχημα των δραστών, κατά την ημέρα του επίδικου συμβάντος, επέβαιναν συγκεκριμένα πρόσωπα. Παρόμοιες αναφορές, περί δυνατότητας προσκόμισης μαρτυρίας μέσω τρίτων, έκανε και στην προώθηση των ισχυρισμών του ως προς τους λόγους που επήλθε η διαφωνία του με την πρώτη συνήγορο του, λέγοντας ότι είναι έτοιμος να παρουσιάσει μάρτυρες προς υποστήριξη των θέσεων του. Ωστόσο, ουδεμία εξήγηση έδωσε στο Δικαστήριο, είτε μέσω της μαρτυρίας του, είτε μέσω της τελικής αγόρευσής του, ή άλλως πώς, ως προς το γιατί δεν παρουσίασε οποιονδήποτε τέτοιον μάρτυρα. Εν πάση περιπτώσει, κατά τη διά ζώσης μαρτυρία του και αναφερόμενος ρητά στους μάρτυρες που σκόπευε να παρουσιάσει, ως ήδη σημειώθηκε, περιόρισε τούτους σε ένα πρόσωπο, το οποίο, όμως, στο τέλος της ημέρας, δεν παρουσίασε.

 

               Επίσης, στην προσπάθεια του να πείσει ότι γνώριζε ποιοι είναι οι δράστες του επίδικου επεισοδίου, και ότι ο ένας εξ' αυτών είχε τελέσει υπό κράτηση και η Αστυνομία τον άφησε ελεύθερο, κατά την αντεξέταση του, ισχυρίστηκε ότι το εν λόγω πρόσωπο, μετά που αφέθηκε ελεύθερο, εγκατέλειψε την Κυπριακή Δημοκρατία και εξαφανίστηκε και ότι κανένας δεν γνωρίζει, ούτε καν οι συγγενείς του, πού βρίσκεται, με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανένας να τον εντοπίσει. Ξέχασε, ωστόσο, ότι, στη βάση της αρχικής σχετικής τοποθέτησής του, και οι δύο, κατά τον ίδιο, δράστες του επίδικου επεισοδίου, είναι ήδη κατάδικοι στη Συρία λόγω διάπραξης ένοπλης ληστείας και ανθρωποκτονίας, ισχυρισμό που προώθησε με σκοπό να δικαιολογήσει το γιατί δεν ένοιωθε πλέον φόβο ότι θα υλοποιούντο οι απειλές που του έγιναν από αυτούς και γι’ αυτό αποφάσισε να πει την αλήθεια.

 

               Ακόμα, ως ήδη αναφέρθηκε ανωτέρω, ο Κατηγορούμενος 1 ισχυρίστηκε ρητώς ότι τα μόνα αντικείμενα επί των οποίων ήταν λογικό να βρεθεί το γενετικό του υλικό σε αυτά και βρίσκονταν στο όχημα των δραστών, ήταν τα τσιγάρα και το τηλέφωνο, καθότι, ως ισχυρίστηκε, τα είχε ξεχάσει εντός αυτού. Του ζητήθηκε από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής, να αναφερθεί στο κατά πόσο υπήρχε οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο που βρισκόταν εντός του οχήματος των δραστών, στο οποίο δικαιολογείται να έχει βρεθεί το γενετικό του υλικό, με τον ίδιο να επιμένει ότι, κάτι τέτοιο περιορίζεται μόνο στα τσιγάρα και στο κινητό τηλέφωνο, τα οποία είχε ξεχάσει εντός αυτού. Όταν όμως, ακολούθως, του υποδείχθηκε ότι στο όχημα των δραστών ανευρέθηκαν και γάντια από τα οποία απομονώθηκε το γενετικό υλικό του, ισχυρίστηκε, για πρώτη φορά, ότι η ανεύρεση του γενετικού του υλικού επί των γαντιών, δικαιολογείται στη βάση του γεγονότος ότι τα γάντια τα χρησιμοποιούσαν για την εργασία τους στις γυψοσανίδες μαζί με τον Κατηγορούμενο 3, όταν μετέβαιναν σε αυτή με το όχημα των δραστών και τα τοποθετούσαν στο ταμπλό του οχήματος.           

 

               Πέραν των πιο πάνω αντιφάσεων, δεν πρέπει να λησμονείται ότι ο Κατηγορούμενος 1, στην ουσία, παραδέχτηκε ότι ψεύσθηκε ενώπιον των ανακριτικών αρχών στο πλαίσιο της κατάθεσης του. Η δε δικαιολογία ως προς το γιατί έπραξε τούτο, ήταν ότι απειλήθηκε από τους πραγματικούς δράστες του επίδικου επεισοδίου. Ισχυρίστηκε, επίσης, πάντα συναφώς, ότι, για ένα διάστημα τελούσε υπό αυτόν τον φόβο, εξ' ου και δεν είπε την αλήθεια στην Αστυνομία. Ωστόσο, ως ισχυρίστηκε, σε μεταγενέστερο στάδιο, δεν διακατεχόταν από τον σχετικό φόβο και ένιωσε πλέον ελεύθερος να μπορεί να πει την αλήθεια. Στη βάση των πιο πάνω δεδομένων, η λογική και μόνο λέει ότι, αν όντως έτσι είχαν τα πράγματα, και υπήρχαν πρόσωπα που μπορούσαν να το επιβεβαιώσουν (ως πλειστάκις διατεινόταν), θα παρουσίαζε τούτα ενώπιον του Δικαστηρίου ή τουλάχιστον θα έδινε κάποια εξήγηση γιατί δεν το έπραξε, δεδομένης και της θέσης του ότι γνώριζε πως να ανεύρει τούτα, για τα οποία και έδωσε σχετικές πληροφορίες στην πρώτη συνήγορο του για να τα καλέσει. Επίσης, η φερόμενη απειλή, έγινε μέσω τηλεφώνου, κατά τον χρόνο που τελούσε υπό κράτηση, πράγμα το οποίο δεν επιβεβαιώνεται από τα αστυνομικά έντυπα του φακέλου του, από τα οποία ελλείπουν οι σχετικές καταχωρήσεις, που θα έπρεπε να γίνουν, αν είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τρίτο. Υπό αυτές τις περιστάσεις, η θέση του Κατηγορούμενου 1 ότι είχε, μέσω τηλεφώνου, απειληθεί πριν τη λήψη της κατάθεσής του, δεν μπορεί επίσης να γίνει δεκτή.

 

               Κατά συνέπεια, για τους λόγους που εξηγήσαμε πιο πάνω, στον βαθμό που η μαρτυρία του Κατηγορούμενου 1 δεν συμβαδίζει ή δεν μπορεί να συνυπάρξει με τη λοιπή ενώπιον μας αποδεκτή μαρτυρία, τούτη απορρίπτεται.

 

Τελικά Ευρήματα

 

               Το όχημα των δραστών, κατόπιν προφορικής σύμβασης πώλησης, πωλήθηκε από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη του (Al.), στον Κατηγορούμενο 3, ο οποίος και το είχε στην κατοχή του, από τα τέλη του 2024, αφού τούτο, προηγουμένως, είχε επιδιορθωθεί από τον Μ.Κ.18 σε σχέση με πρόβλημα που αντιμετώπιζε στον ιμάντα χρονισμού (timing belt). Υπό άγνωστους για το Δικαστήριο λόγους, ο Κατηγορούμενος 3 επέτρεψε όπως το εν λόγω όχημα έρθει στην κατοχή τρίτων, και τη μέρα του επίδικου συμβάντος (09.01.2025), χρησιμοποιήθηκε από τους δράστες των πυροβολισμών στο χωριό Κόρνος, υπό τις συνθήκες τις οποίες θα αναφέρουμε κατωτέρω. Κατά το ίδιο χρονικό διάστημα, ο Κατηγορούμενος 2 είχε στην κατοχή του το όχημα του (ως τούτο ορίστηκε ανωτέρω) και κατά την ημέρα του επίδικου συμβάντος, βρισκόταν επίσης στο χωριό Κόρνος και ενήργησε ως κατωτέρω θα αναφερθούμε. Την προηγούμενη της ημέρας του επίδικου συμβάντος, άγνωστο προς τον Παραπονούμενο πρόσωπο, επικοινώνησε, μέσω της εφαρμογής WhatsApp, μαζί του και του ανέφερε ότι έμαθε από γνωστούς του ότι πρόσφερε προς πώληση συγκεκριμένο όχημα, το οποίο ενδιαφερόταν να αγοράσει. Του ανέφερε επίσης ότι, προτού αποφασίσει εάν θα το αγοράσει, θα ήθελε το όχημα να επιθεωρηθεί από μηχανικό της επιλογής του, ο οποίος βρισκόταν στο χωριό Κόρνος. Στη βάση της σχετικής τους συνεννόησης, ο Παραπονούμενος, την επομένη (09.01.2025), οδήγησε το όχημα του στο χωριό Κόρνος σε συγκεκριμένο σημείο (τοποθεσία/location), που του είχε στείλει το άγνωστό του πρόσωπο μέσω της εν λόγω εφαρμογής, κοντά στην πλατεία του χωριού. Στο σημείο εκεί, ένας άντρας, αραβικής καταγωγής, ύψους περίπου 1.75 μέτρα, με κοντά μαλλιά, αξύριστος, με ελαφρύ μούσι (στο εξής «ο άγνωστος άντρας»), του παρουσιάστηκε ως το πρόσωπο που ενδιαφερόταν να αγοράσει το όχημα και ακολούθως εισήλθε σε αυτό, στη θέση του συνοδηγού, όπου και άρχισαν να συνομιλούν. Ακολούθως, ο άγνωστος άντρας εξήλθε του οχήματος και επισκέφθηκε παρακείμενη καφετέρια από την οποία και αγόρασε καφέ. Όταν επέστρεψε και εισήλθε εκ νέου στο όχημα,  ζήτησε από τον Παραπονούμενο να σταθμεύσει το όχημα του σε παρακείμενο χώρο στάθμευσης, πλην όμως ο τελευταίος δεν κατάφερε να το πράξει, καθότι η είσοδος του εμποδιζόταν από άλλο όχημα. Στη βάση της εξέλιξης αυτής, πάντα με τις οδηγίες και υποδείξεις του αγνώστου αντρός, ο Παραπονούμενος οδήγησε το όχημα του και το στάθμευσε κάθετα στη στάση των λεωφορείων που βρίσκεται απέναντι και δίπλα από τις οικίες των Μ.Κ.1, Μ.Κ.3 και Μ.Κ.14, ως το σημείο αυτό υποδείχθηκε από τους μάρτυρες αυτούς. Στο συγκεκριμένο σημείο, λίγο χρόνο πριν τη στάθμευση του οχήματος του Παραπονούμενου, είχε σταθμεύσει, για λίγη ώρα, και το όχημα των δραστών, από το οποίο εξήλθαν 3 άτομα, τα οποία περιφέρονταν στη γύρω περιοχή και σε κάποια στιγμή, εισήλθαν εκ νέου σε αυτό, και εγκατέλειψαν το σημείο. Όταν πλέον στο σημείο βρίσκεται το όχημα του Παραπονούμενου, με συνοδηγό τον άγνωστο άντρα, ο τελευταίος, μέσω της εφαρμογής WhatsApp, στο τηλέφωνο του, συνομιλεί συνεχώς με τρίτους μέσω μηνυμάτων. Σε κάποια στιγμή, ο άγνωστος άντρας εξήλθε του οχήματος του Παραπονούμενου, συνεχίζοντας να συνομιλεί μέσω μηνυμάτων στην εν λόγω εφαρμογή, αφήνοντας την πόρτα του συνοδηγού του οχήματος ανοιχτή. Ακολούθως, ο Παραπονούμενος ζήτησε από αυτόν να κλείσει την πόρτα, πράγμα το οποίο και έπραξε. Αμέσως μετά που έκλεισε την πόρτα, ο άγνωστος άντρας απομακρύνθηκε από το σημείο, προς τα πίσω, και την ίδια στιγμή, στο σημείο, κατέφθασε εκ νέου το όχημα των δραστών και στάθμευσε σε παράλληλη με τη στάση θέση, με τις αριστερές πόρτες του να βρίσκονται σε μικρή απόσταση από το πίσω μέρος του οχήματος του Παραπονούμενου, εμποδίζοντας την απομάκρυνσή του από το σημείο μέσω όπισθεν κατεύθυνσης. Η απομάκρυνση από το σημείο του οχήματος του Παραπονούμενου με μπροστινή κίνηση, ήταν αδύνατη λόγω της εκεί παρουσίας της στάσης των λεωφορείων. Από το όχημα των δραστών, κατέβηκε πρώτα ο οδηγός, ο οποίος φορούσε μαύρη κουκούλα και κρατούσε με τα δύο του χέρια πιστόλι μαύρο, το οποίο είχε προτάξει προς το μέρος του Παραπονούμενου. Την ίδια ώρα κατέβηκε από τη θέση πίσω από τον οδηγό, ένα άλλο πρόσωπο, το οποίο φορούσε μια ιατρική μάσκα με το γαλάζιο χρώμα προς τα έξω. Επίσης, κατέβηκε και από τη θέση του συνοδηγού τρίτο πρόσωπο, το οποίο επίσης φορούσε ιατρική μάσκα και ο Παραπονούμενος δέχθηκε πυροβολισμούς, συνεπεία των οποίων τραυματίστηκε στο χέρι και στην ωμοπλάτη. Τη στιγμή που ο Παραπονούμενος, μέσα από το καθρεφτάκι του, είδε τις απειλητικές διαθέσεις των επιβαινόντων του οχήματος των δραστών,  οδήγησε με όπισθεν κατεύθυνση το όχημά του και κτύπησε επί της αριστερής πλευράς του εν λόγω οχήματος, εις τρόπο που κατάφερε να το μετατοπίσει και να δημιουργήσει τον αναγκαίο χώρο που του επέτρεψε να εγκαταλείψει τη σκηνή και γενικότερα το χωριό Κόρνος, περνώντας, σε κάποια στιγμή, και από μονόδρομο με μεγάλη ταχύτητα. Τους πυροβολισμούς τους δέχθηκε κατά την ώρα που επιχειρούσε την όπισθεν κίνησή του. Την ίδια στιγμή που ο Παραπονούμενος εγκατέλειψε τη σκηνή, το όχημα των δραστών, χωρίς σε αυτό να επιβαίνει συνοδηγός, εγκατέλειψε, επίσης, το σημείο, πλην όμως με αντίθετη, από τον Παραπονούμενο, κατεύθυνση. Οι πυροβολισμοί ήταν περί τους 10 και το όλο επεισόδιο (ως γεγονός, γενικότερα) έγινε αντιληπτό τουλάχιστον από τους Μ.Κ.1, Μ.Κ.3 και Μ.Κ.14, οι οποίοι, τη δεδομένη στιγμή, βρίσκονταν στις αυλές των οικιών τους. Μετά τη φυγή των δύο οχημάτων, τη σκηνή επισκέφθηκαν διάφοροι χωριανοί, μεταξύ των οποίων και οι πιο πάνω μάρτυρες, στην οποία υπήρχαν κάλυκες, καθώς επίσης και βολίδες αλλά και άλλα αντικείμενα, μεταξύ των οποίων και το κινητό τηλέφωνο του Κατηγορούμενου 1, στο σημείο που βρισκόταν πριν το όχημα των δραστών, το οποίο, σε κάποια στιγμή, άρχισε να ηχεί, προφανώς από κλήση που δεχόταν από τρίτο. Τη στιγμή που συνέβαινε τούτο, από τη σκηνή, με κανονική ταχύτητα, πέρασε ο Κατηγορούμενος 2, οδηγώντας το όχημά του, και ακολούθως, αφού, προφανώς, έκανε επαναστροφή, ξαναπέρασε από το σημείο με αντίθετη κατεύθυνση, χωρίς, ποτέ να σταθμεύσει. Μισή ώρα περίπου πριν τους πυροβολισμούς (13:32), οι οποίοι, χρονικά, τοποθετούνται περί τις 14:00, το όχημα του Κατηγορούμενου 2, το οποίο οδηγείτο από τον ίδιο, έχοντας και συνοδηγό, περνά από συγκεκριμένο οδικό δίκτυο του χωριού Κόρνος, κατευθυνόμενο προς το πολύ κοντινό από εκεί σημείο όπου έλαβε χώρα το επίδικο συμβάν, και ακολουθείται, από πολύ κοντινή απόσταση (ακριβώς πίσω του), από το όχημα των δραστών, στο οποίο επιβαίνουν τουλάχιστον 2 πρόσωπα (οδηγός και συνοδηγός), των οποίων η ταυτότητα παραμένει άγνωστη. Από το ίδιο σημείο, εισέρχεται στο χωριό Κόρνος, 6 λεπτά αργότερα (13:38), και ο Παραπονούμενος, οδηγώντας το όχημα του, μη έχοντας οποιονδήποτε συνοδηγό. Η εγκατάλειψη του χωριού Κόρνου από τον Παραπονούμενο, μετά τους πυροβολισμούς, γίνεται στις 14:02, μέσω μονοδρόμου με μεγάλη ταχύτητα. Από τον ίδιο μονόδρομο, 22 λεπτά μετά (14:24), εγκαταλείπει το χωριό και ο Κατηγορούμενος 2, χωρίς, ωστόσο, να είναι δυνατό να καταλήξουμε με ασφάλεια εάν στο όχημα του επέβαινε και οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο. Κατά την εγκατάλειψη του από τη σκηνή, ο Παραπονούμενος επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον Μ.Κ.17, από τον οποίον ζήτησε βοήθεια. Κατά τη μεταξύ τους συνομιλία, ο πρώτος ήταν έντρομος, φοβισμένος και έκλαιγε. Ανέφερε στον Μ.Κ.17, ότι έχει τραυματιστεί συνεπεία πυροβολισμού και χρειαζόταν βοήθεια για να μεταβεί σε νοσοκομείο. Ο Μ.Κ.17, συνεπεία τούτου, επικοινώνησε με τον Μ.Κ.5, ο οποίος διέμενε και εργαζόταν στην Επαρχία Λεμεσού από τον οποίον ζήτησε να επικοινωνήσει με τον Παραπονούμενο, πράγμα το οποίο ο τελευταίος έπραξε. Κατόπιν σχετικής συνεννόησης, ο Μ.Κ.5 συνάντησε τον Παραπονούμενο στο παγκέτο του αυτοκινητόδρομου Λευκωσίας‑Λεμεσού παρά την έξοδο για το χωριό Μονή, και αφού ο τελευταίος αρνήθηκε στον Μ.Κ.5 να οδηγήσει το όχημα, ζήτησε από αυτόν, να καθίσει ως συνοδηγός του και συνέχισε να οδηγεί προς Λεμεσό. Στη βάση των οδηγιών που του έδωσε ο Μ.Κ.5, ο Παραπονούμενος οδήγησε το όχημα του στο ιδιωτικό νοσοκομείο, όπου και με τη βοήθεια του Μ.Κ.5, εισήλθε σε αυτό και εισάχθηκε για νοσηλεία. Κατ’ εκείνο το χρονικό διάστημα, ο Μ.Κ.5, έδωσε όσα στοιχεία γνώριζε για τον Παραπονούμενο στους υπεύθυνους του νοσοκομείου, μεταξύ των οποίων και ένα κινητό τηλέφωνο του που βρήκε στο όχημά του, εντός της θήκης του οποίου υπήρχε και έγγραφο με τα στοιχεία του. Στη βάση των δεδομένων αυτών, ενημερώθηκε και η Αστυνομία, αφού εξόφθαλμα προέκυπτε, ότι ο παραπονούμενος είχε τραυματιστεί μέσω πυροβολισμών. Στο νοσοκομείο, κάποια στιγμή, κατέφτασε και ο Μ.Κ.17, στον οποίο, ο Μ.Κ.5, παρέδωσε αντικείμενα του Παραπονούμενου, που είχε ανεύρει στο όχημα του, τα οποία, ο Μ.Κ.17, ακολούθως, παρέδωσε στην Αστυνομία.

 

               Επανερχόμενοι στη σκηνή του εγκλήματος, περί τις 14:00, δόθηκε πληροφορία στον Αστυνομικό Σταθμό Κοφίνου ότι στο σημείο της εν προκειμένω στάσης λεωφορείων στο χωριό Κόρνος, σημειώθηκαν πυροβολισμοί, με αποτέλεσμα οι αστυνομικοί του συγκεκριμένου σταθμού να επισκεφθούν το σημείο και να το θέσουν υπό φρούρηση. Στο σημείο, ακολούθως, κατέφτασαν και μέλη του ΤΑΕ Λάρνακας, αλλά και από άλλα τμήματα του Αρχηγείου Αστυνομίας, οι οποίοι και ανέλαβαν τη διερεύνηση της υπόθεσης. Από τη σκηνή συλλέχθηκε αριθμός βολίδων, καλύκων και άλλα αντικείμενα (περιλαμβανομένου του κινητού τηλεφώνου του Κατηγορούμενου 1), τα οποία κατατέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου ως τεκμήρια. Στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης, απομονώθηκε γενετικό υλικό που ανευρέθηκε επί των συλλεχθέντων αντικειμένων, περιλαμβανομένων και των οχημάτων (α) των δραστών, (β) του Παραπονούμενου και (γ) του Κατηγορούμενου 2, αλλά και αντικειμένων που βρέθηκαν σε αυτά, το οποίο (γενετικό υλικό) αποστάλθηκε στο Ινστιτούτο Γενετικής, όπου εργάζεται η Μ.Κ.16, με σκοπό να ελεγχθεί ως προς το κατά πόσο τούτο σχετίζεται/ταυτίζεται με το γενετικό υλικό των προσώπων που τελούσαν τότε υπό κράτηση, μεταξύ των οποίων και οι τρεις Κατηγορούμενοι. Τα αποτελέσματα των ερευνών, είναι ως η αποδεκτή μαρτυρία της Μ.Κ.16. Κανένα εκ των ανευρεθέντων στη σκηνή τεκμηρίων, πλην του κινητού τηλεφώνου – από το οποίο απομονώθηκε γενετικό υλικό με κύριο δότη τον Κατηγορούμενο 1 -, αλλά ούτε και το όχημα του Παραπονούμενου, δεν συσχετίστηκαν με γενετικό υλικό ή αποτύπωμα των Κατηγορουμένων.

 

               Την ημέρα του επίδικου συμβάντος, σε χρόνο που ο Παραπονούμενος νοσηλευόταν  στο ιδιωτικό νοσοκομείο, το τηλέφωνο που χρησιμοποιούσε ο Κατηγορούμενος 2, λάμβανε σήμα από την κεραία που εκπέμπει στην περιοχή του εν προκειμένω νοσοκομείου. Επίσης, το όχημα των δραστών αποκλείεται να εγκαταλείφθηκε, δύο, τρεις μέρες πριν το επίδικο συμβάν, με τον τρόπο που ο Κατηγορούμενος 3 ισχυρίζεται στην κατάθεση του (5 με 6 μέτρα από την έξοδο του κυκλικού κόμβου), καθότι στο σημείο, που, κατά τον ίδιο, το εγκατέλειψε, παραπλεύρως του δρόμου δεν υπάρχει ανοικτός χώρος, ως ο τελευταίος ισχυρίζεται στην κατάθεσή του, παρά μόνο κράσπεδο (λίνια) και πεζοδρόμιο και, ακολούθως, υπάρχει οικία. Την επομένη του επίδικου συμβάντος, το όχημα των δραστών βρέθηκε ακινητοποιημένο στο χωριό Αλεθρικό και τέθηκε υπό φρούρηση από μέλη της ΥΚΑΝ, τα οποία το ανηύραν τυχαίως. Κατά την εκεί παραμονή τους, τα μέλη της ΥΚΑΝ είδαν τον Κατηγορούμενο 2 να τους προσεγγίζει και να αναζητεί αναπτήρα, τον οποίο δεν χρειαζόταν, αφού κατείχε άλλους δύο σε λειτουργήσιμη κατάσταση. Μετά την ανεύρεση του οχήματος των δραστών, διενεργήθηκε επί τούτου έλεγχος στη βάση του οποίου η μίζα εκκίνησης του (switch/starter) δεν είχε παραβιαστεί καθ' οιονδήποτε τρόπο, και, κατά συνέπεια, η όποια τυχόν εκκίνησή της μηχανής του σε προηγούμενο στάδιο, έγινε με τη χρήση του κλειδιού του. Στις 25.01.2025, ημέρα Σάββατο, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον Μ.Κ.4, ο Κατηγορούμενος 2 του ανέφερε ότι σκοπεύει να παραδοθεί στην αστυνομία, χωρίς να του αναφέρει τον λόγο.

 

Νομική πτυχή

 

Είναι έκδηλο ότι η Κατηγορούσα Αρχή βασίζει την υπόθεσή της σε περιστατική μαρτυρία. Σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, η περιστατική μαρτυρία παρομοιάζεται με αλυσίδα: όπως κάθε κρίκος πρέπει να συνδέεται με τους υπόλοιπους, έτσι και τα επιμέρους στοιχεία της πρέπει να συναρτώνται μεταξύ τους με λογική συνέπεια, ώστε να συγκροτούν ένα αδιάσπαστο σώμα μαρτυρίας (Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 172). Περαιτέρω, ως αναφέρεται στο σύγγραμμα Η Απόδειξη, Γ. Π. Κακογιάννη, 1983, σ. 21: «Περιστατική μαρτυρία ή τα συμπεράσματα από την περιστατική μαρτυρία μπορούν να δεθούν μεταξύ τους. Εκείνο που χρειάζεται είναι να υπάρχει σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Το συμπέρασμα πρέπει να οδηγεί λογικά προς το επόμενο συμπέρασμα».

 

Αφού αποδειχθούν τα γεγονότα που τέθηκαν μέσω περιστατικής μαρτυρίας, το Δικαστήριο οφείλει να κρίνει όχι μόνο κατά πόσο αυτά συνάδουν με την ενοχή του κατηγορουμένου, αλλά και κατά πόσο αποκλείουν κάθε άλλο εύλογο συμπέρασμα, πέραν εκείνου ότι ο κατηγορούμενος διέπραξε το αποδιδόμενο σε αυτόν αδίκημα. Προς τον σκοπό αυτό, η προσκομισθείσα μαρτυρία πρέπει να αξιολογείται στο σύνολό της και όχι αποσπασματικά. Τούτο δεν αναιρεί το γεγονός ότι η αποδεικτική ισχύς και η αξιοπιστία του συνολικού μαρτυρικού υλικού συναρτώνται κατ’ ανάγκην με την αξιολόγηση της βαρύτητας και της αξιοπιστίας καθενός από τα επιμέρους στοιχεία που το συνθέτουν.

 

Όπως περαιτέρω έχει λεχθεί στην κλασική υπόθεση Παφίτης κ.ά. v. Δημοκρατίας (1990) 2 Α.Α.Δ. 103, η περιστατική μαρτυρία δύναται να αποτελέσει βάση για την καταδίκη μόνον όταν τεκμηριώνει, ως θέμα λογικής συνέπειας εντός των πλαισίων της ανθρώπινης εμπειρίας, την ενοχή ενός κατηγορουμένου. Η δε αιτιώδης σχέση μεταξύ της περιστατικής μαρτυρίας και της ενοχής, πρέπει να είναι άμεση και να μην μπορεί να συμβιβαστεί με άλλη λογική ερμηνεία των στοιχείων τα οποία την αποτελούν (Γενικός Εισαγγελέας v. Παπανικόλα, Ποινική Έφεση 214/2021, απόφαση ημερομηνίας 20.12.23, Γενικός Εισαγγελέας v. Quassum κ.ά., Ποινική Έφεση 86/2023, απόφαση ημερομηνίας 14.5.26, Ανδρέου v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση 7/2026, απόφαση ημερομηνίας 16.7.26).

 

Τούτων λεχθέντων, καθίσταται σαφές πως, αν μετά την ολοκλήρωση της ακροαματικής διαδικασίας και τη συνεκτίμηση του συνόλου της υπόθεσης, εξακολουθεί να υφίσταται εύλογη αμφιβολία ως προς την ενοχή του κατηγορουμένου, η Κατηγορούσα Αρχή δεν έχει εκπληρώσει το αποδεικτικό βάρος που υπέχει. Στην περίπτωση αυτή, ο κατηγορούμενος δικαιούται να αθωωθεί (Αθηνής v. Δημοκρατίας (1990) 2 Α.Α.Δ. 41).

 

Στρεφόμενοι στο ενώπιόν μας κατηγορητήριο, η Κατηγορία 1 αφορά το αδίκημα της συνωμοσίας για φόνο και ερείδεται στο άρθρο 217 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154, το οποίο ορίζει τα ακόλουθα:

«217. Όποιος συνωμοτεί με άλλο να φονεύσει άλλο πρόσωπο, είτε αυτό το πρόσωπο βρίσκεται στη Δημοκρατία ή αλλού, είναι ένοχος κακουργήματος, και υπόκειται σε φυλάκιση δεκατεσσάρων χρονών».

Ως προς την έννοια της συνομωσίας, παραπέμπουμε στη Λαζάρου κ.α. ν. Δημοκρατίας (2010) 2 ΑΑΔ 633, στην οποία υποδείχθηκε ότι το αδίκημα της συνωμοσίας συντελείται όταν δύο ή περισσότερα πρόσωπα συμφωνήσουν να διαπράξουν αδίκημα (ή να πετύχουν νόμιμο σκοπό με παράνομα μέσα), έχοντας πρόθεση επιτέλεσης του παρανόμου σκοπού (mens rea). Τέτοια πρόθεση και γενικότερα τέτοιας φύσης συμφωνία σπανίως αποδεικνύεται με άμεση μαρτυρία. Η συνομολόγηση συνομωσίας εξάγεται συνήθως από τη συντονισμένη δράση με πράξεις ή δηλώσεις, των κατηγορουμένων. Στο πλαίσιο τέτοιας περιστατικής μαρτυρίας, δεν απαιτείται η απόδειξη συνάντησης και ρητής συμφωνίας για προώθηση του παράνομου σκοπού, αλλά αρκεί η συναγωγή συμπεράσματος περί συναντίληψης από τη δράση των συνωμοτών προς προώθηση του κοινού τους σκοπού. (Phipson on Evidence, 18th Ed. Chapter 38: section 4, sub-section 1, Prosecution and Defence of Criminal Conspiracy Cases Paul Marcus, παρ. 2.051, και Αrchbold Criminal Pleading, Evidence and Practice (2016) παρ.33-14, 33-15 και Στυλιανού ν. Αστυνομίας (2008) 2 Α.Α.Δ. 646). 

 

Η Κατηγορία 2, αφορά στο αδίκημα της απόπειρας φόνου και στηρίζεται στα άρθρα 214, 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα. Η δε έννοια της απόπειρας εξειδικεύεται στο άρθρο 366 του Κεφ. 154. Η εν λόγω νομοθετική πρόνοια συγκροτείται από τα ακόλουθα συστατικά στοιχεία:

  1. Την πρόθεση διάπραξης φόνου.
  2. Την έναρξη εφαρμογής της πρόθεσης αυτής.
  3. Τη χρησιμοποίηση μέσων πρόσφορων για την πραγμάτωσή της.
  4. Την εκδήλωση της πρόθεσης με συγκεκριμένη έκδηλη πράξη.
  5. Τη μη ολοκλήρωση της πρόθεσης σε τέτοιο βαθμό ώστε να έχει ήδη διαπραχθεί το επιδιωκόμενο ποινικό αδίκημα.

Σημαντικό δε να λεχθεί ότι, για τη διαπίστωση της απόπειρας είναι αδιάφορο αν ο υπαίτιος είτε προέβη σε οτιδήποτε ήταν αναγκαίο από την πλευρά του για την ολοκλήρωση του ποινικού αδικήματος, είτε δεν κατόρθωσε να πραγματώσει πλήρως την πρόθεσή του εξαιτίας περιστάσεων ανεξάρτητων από τη βούλησή του, είτε υπαναχώρησε οικειοθελώς από την περαιτέρω επιδίωξη της πρόθεσής του. Εξίσου αδιάφορο είναι και αν, εξαιτίας περιστάσεων τις οποίες ο υπαίτιος αγνοούσε, η διάπραξη του αδικήματος ήταν αντικειμενικά αδύνατη.

Για τον προσδιορισμό της ευθύνης κάθε προσώπου που συμμετέχει στην τέλεση του εν προκειμένω αδικήματος, καθοριστική είναι η απόφαση στην υπόθεση Sokolowski v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 52/19, ημερομηνίας 23.06.2022, ECLI:CY:AD:2022:B267, στην οποία λέχθηκαν τα εξής:

 

«Ως προς το ρόλο που διαδραμάτισε έκαστος των Εφεσειόντων, το Κακουργιοδικείο στηρίχθηκε στο Άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα ΚΕΦ. 154.  Όπως ορθά επεσήμανε, το κατά πόσο ένας κατηγορούμενος ενήργησε ως αυτουργός ή ως συνεργός, δεν επηρεάζει την καταδίκη του προσώπου αυτού, νοουμένου ότι το Δικαστήριο  θα ικανοποιηθεί ότι αυτός ενήργησε είτε υπό τη μια ιδιότητα είτε υπό την άλλη.  Σχετικό επί του θέματος είναι το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα του Blackstone’s, Criminal Practice, 2018.

«The distinction between an accessory and a principal offender is thus in many cases of little importance.  Indeed, a person charged as a principal may be convicted even though the real case against him was that he was an accessory, although it is preferable that the particulars of the offence be drawn “in such a way as to disclose with greater clarity the real nature of the case that the accused has to answer”. [...] However, as Giannetto [1997] 1 Cr App R1 demonstrates, if the jury are unsure as to whether D was an accessory or the principal, they can still convict (of murder) provided that they are all agreed that he was responsible on one basis or, if not, on the other (and thus had ruled out any third possibility by which he was not responsible on either basis)».

 

Αντίστοιχη προσέγγιση υιοθετήθηκε και στην υπόθεση R v. Jogee (2016) UKSC8, αναφορικά με τη συμμετοχή ενός δράστη στην τέλεση αδικήματος:

«Sometimes it may be impossible for the prosecution to prove whether a defendant was a principal or an accessory, but that does not matter so long as it can prove that he participated in the crime, either as one or as the other. These basic principles are long established and uncontroversial».

 

Από τις πιο πάνω νομολογιακές αρχές συνάγεται ότι εκείνο που απαιτείται, είναι να ικανοποιηθεί το Δικαστήριο πως ο κατηγορούμενος συμμετείχε στην τέλεση του αδικήματος είτε ως αυτουργός είτε ως συνεργός. Δεν είναι αναγκαίο να καθοριστεί με βεβαιότητα υπό ποια ακριβώς από τις δύο ιδιότητες ενήργησε, εφόσον αποκλείεται το ενδεχόμενο να μην ευθύνεται υπό καμία από αυτές.

Σημαντικό είναι να λεχθεί ότι η Κατηγορούσα Αρχή καταλογίζει ευθύνη στους εδώ Κατηγορούμενους δυνάμει του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Πλούσια είναι η νομολογία (Johnson v. Youden (1950) 1 K.B., 455, National Coal Board v. Gamble (1959) 1 Q.B.11, Παυλόπουλος ν. Skopy Shoe Factory Ltd (2003) 2 Α.Α.Δ., 261 και Militos Trading Limited ν. Μαλέκκου (2012) 2 Α.Α.Δ., 609) σε ότι αφορά στο ρόλο του συνεργού.

Το άρθρο 20, στο οποίο κωδικοποιήθηκαν οι σχετικές αρχές του κοινοδικαίου, καλύπτει την παροχή βοήθειας (aiding), την παρακίνηση (abetting), την παροχή συμβουλών (counselling) και την προαγωγή (procuring). Η βοήθεια και η παρακίνηση παρέχονται συνήθως κατά την τέλεση του αδικήματος και προσεγγίζονται ως μορφές συναυτουργίας (principals in the second degree), ενώ η συμβουλή και η προαγωγή προηγούνται χρονικά της διάπραξής του (Archbold Criminal Pleading, Evidence and Practice 2018 Ed., 18-9). Η έννοια της βοήθειας ερμηνεύεται ευρέως και περιλαμβάνει οποιαδήποτε ουσιαστική συνδρομή πριν ή κατά τη διάπραξη του αδικήματος. Η παροχή βοήθειας μπορεί να στοιχειοθετηθεί με οποιαδήποτε πράξη συνδρομής, η οποία λαμβάνει χώρα πριν από ή κατά τον χρόνο τέλεσης του αδικήματος. Η απλή παρουσία στον τόπο του εγκλήματος ή η παράλειψη αποτροπής του δεν θεμελιώνουν, χωρίς πρόσθετα στοιχεία, συνέργεια. Μπορούν, ωστόσο, να αξιολογηθούν ως ένδειξη ενθάρρυνσης - «it may be sufficient evidence for the drawing of an inference of encouragement» (Archbold, ibid, 18-13) - ιδίως όταν η παρουσία αποτελεί μέρος προηγούμενης συμφωνίας:

«In some cases D's presence will constitute encouragement or assistance because he is present in pursuance of an agreement that the crime be committed.»

Στην υπόθεση Robinson [2011] UKPC 3, κρίθηκε, επίσης, ότι η παρουσία μπορεί να συνιστά βοήθεια όταν γνωστοποιεί στον αυτουργό, έστω και έμμεσα, ότι το πρόσωπο βρίσκεται εκεί και είναι έτοιμο να συνδράμει:

«If D's presence could properly be held to amount to communicating to P (whether expressly or by implication) that he was there to help in any way he could if the opportunity or need arose, that was perfectly capable at amounting to aiding».

Ως προς την υποκειμενική υπόσταση της συνέργειας, στη R. V. Jogee Ruddock v. R. [2017] A.C. 387, με αναφορά στις National Coal Board v Gamble [1959] 1 Q.B. 11 και Maxwell v DPP for Northern Ireland, 68 Cr. App. R. 128, επιβεβαιώθηκε ότι απαιτείται πρόθεση υποβοήθησης ή ενθάρρυνσης του εγκλήματος, μαζί με γνώση των ουσιωδών γεγονότων που προσδίδουν στην πράξη τον παράνομο χαρακτήρα της:

«the mental element in assisting or encouraging is an intention to assist or encourage the commission of the crime and this requires knowledge of any existing facts necessary for it to be criminal».

Αν το κύριο αδίκημα προϋποθέτει ειδική πρόθεση, το πρόσωπο που συνδράμει πρέπει να επιδιώκει να βοηθήσει τον αυτουργό να ενεργήσει με την ίδια πρόθεση:

«If the crime requires a particular intent, [the accessory] must intend to assist [the principal] to act with such intent».

Το νοητικό στοιχείο, που απαιτείται για τη συνέργεια είναι, επομένως, αυστηρότερο από εκείνο που ενδέχεται να αρκεί για την ευθύνη του αυτουργού (Johnson v Youden [1950] 1 K.B. 544).

Κατά συνέπεια, για τη θεμελίωση συνέργειας σε φόνο απαιτείται απόδειξη γνώσης, πρόθεσης και προμελέτης, τα οποία συνήθως συνάγονται από το σύνολο της μαρτυρίας, τη συμπεριφορά των εμπλεκομένων και τον τρόπο με τον οποίο ενήργησαν (Πολυδώρου ν. Στυλιανού (2007) 2 Α.Α.Δ. 492, Σταυρινού ν. Δημοκρατίας (2008) 2 ΑΑΔ 706, Hodfield ν. Διευθύντριας Τμήματος Τελωνείων (2002) 2 ΑΑΔ 414).

Το δικαστικό συμπέρασμα περί γνώσης και πρόθεσης πρέπει να συνδέεται άμεσα με τη μαρτυρία και να αποτελεί τη μόνη εύλογη εξήγηση, αποκλείοντας κάθε άλλη λογική εκδοχή, ως ο πάγιος κανόνας για την θεμελίωση καταδίκης στη βάση περιστατικής και μόνο μαρτυρίας.

Η Κατηγορούσα Αρχή, στην υπό εξέταση περίπτωση, επικαλείται περαιτέρω το άρθρο 21 του Ποινικού Κώδικα. Η νομολογία έχει υποδείξει ότι το άρθρο 21 δεν θεμελιώνει αυτοτελές ποινικό αδίκημα, αλλά αντιθέτως, λειτουργεί ως διάταξη καθορισμού της κοινής ποινικής ευθύνης περισσότερων, του ενός, προσώπων, όταν το αδίκημα που τελέστηκε από ένα από αυτά αποτέλεσε πιθανή συνέπεια της επιδίωξης του κοινού παράνομου σκοπού. Είναι σημαντικό να παρατεθεί αυτούσια η διάταξη του Νόμου, η οποία έχει ως εξής:

«21. Αν δύο ή περισσότεροι διαμορφώσουν κοινή πρόθεση για την επιδίωξη από κοινού κάποιου παράνομου σκοπού και κατά την επιδίωξη του σκοπού αυτού διαπραχτεί ποινικό αδίκημα τέτοιας φύσης, ώστε η διάπραξή του να ήταν πιθανή συνεπεία της επιδίωξης του πιο πάνω σκοπού, ο κάθε ένας από αυτούς, θεωρείται ότι διέπραξε το ποινικό αδίκημα».

 

Όταν στην τέλεση του αδικήματος εμπλέκονται περισσότερα του ενός πρόσωπα, πρέπει να αποδεικνύεται ότι μεταξύ τους υπήρχε «κοινή επιχείρηση» (joint enterprise) ή, διαφορετικά, ότι τα πρόσωπα ενεργούσαν «σε συνεννόηση μεταξύ τους».

Η έννοια του κοινού σκοπού και οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 21, εξετάστηκαν και στην υπόθεση Αλεξάνδρου v Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 152/17, απόφαση ημερομηνίας 20.06.2022, ECLI:CY:AD:2022:D246, όπου λέχθηκε ότι:

«  Ο κοινός σκοπός για τον οποίο  κάνει αναφορά το άρθρο 21 είναι δυνατό να προκύπτει από τις ενέργειες ή παραλείψεις των δραστών, ή από την εν γένει συμπεριφορά τους.   Είναι, με άλλα λόγια, θέμα των ιδιαίτερων γεγονότων της κάθε υπόθεσης.»

 

Για τη διαφορά του άρθρου 21 από το άρθρο 20 του Ποινικού Κώδικα, και για τις προϋποθέσεις εφαρμογής του πρώτου, παραπέμπουμε στη υπόθεση Νικολάου κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2000) 2 ΑΑΔ, 482, όπου λέχθηκε ότι «το κρινόμενο δεν είναι λοιπόν αν ο επιδιωκόμενος σκοπός είναι ο ίδιος ποινικό αδίκημα [...], αλλά αν το εξεταζόμενο αδίκημα, την κοινή ευθύνη για το οποίο καθορίζει το άρθρο 21, προέκυψε ως πιθανή συνέπεια στα πλαίσια της πραγμάτωσης του κοινού παράνομου σκοπού». Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Binnington κ.ά. (Αρ. 1) (2008) 2 ΑΑΔ, 108, με αναφορά στην υπόθεση Pefkos v. Republic (1961) 2 CLR, 340, καταγράφεται πως, εφόσον υπάρχει κοινός σκοπός, η ποινική ευθύνη δεν αναιρείται επειδή διαπράττεται ποινικό αδίκημα στο πλαίσιο της προώθησης του, το οποίο δεν είχε προβλεφθεί, εφόσον αυτό ήταν πιθανή συνέπεια.

Στη Μαμαλικόπουλος κ.ά. ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 25/14 (Σχ. με 29/14), απόφαση ημερομηνίας 20.9.2018, επαναλαμβάνεται ότι οι πρόνοιες του άρθρου 21 του Ποινικού μας Κώδικα, «αναφέρονται σε πιθανότητα διάπραξης άλλου αδικήματος, θέτοντας ως κριτήριο την εύλογη προβλεψιμότητα» (βλ. επίσης και τις υποθέσεις Βο κ.ά. ν. Δημοκρατίας (2007) 2 ΑΑΔ, 293 και  Kesov κ.ά. ν. Αστυνομίας (2012) 2 ΑΑΔ, 348).

Σε σχέση με τα αδικήματα κατοχής και μεταφοράς πυροβόλων όπλων κατά παράβαση του Περί Πυροβόλων και μη Πυροβόλων Όπλων Νόμου 113(Ι)/04 (Ν.113(Ι)/2004) (κατηγορίες 3 και 4) και μεταφοράς και κατοχής εκρηκτικών υλών, κατά παράβαση του Περί Εκρηκτικών Υλών Νόμου, Κεφ. 54 (κατηγορίες 5 και 6), αυτές (οι κατηγορίες) προσάπτονται στους Κατηγορουμένους, επίσης στη βάση των προνοιών των άρθρων 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα.

 

Δεδομένης της μη αμφισβήτησης ότι τα πρόσωπα που επέβαιναν στο όχημα των δραστών είχαν στην κατοχή τους και μετέφεραν πυροβόλο/α όπλο/α και εκρηκτικές ύλες[4] (χωρίς, στο σημείο αυτό, να σχολιάζεται το παράνομο ή μη της κατοχής τους από αυτά (τα επιβαίνοντα στο όχημα των δραστών πρόσωπα) – ζήτημα με το οποίο θα καταπιαστούμε κατωτέρω), εκείνο που εδώ ενδιαφέρει είναι το κατά πόσο οι Κατηγορούμενοι μπορούν να κριθούν ένοχοι των εν προκειμένω αδικημάτων (κατηγορίες 3, 4, 5 και 6), ως συνεργοί, στη βάση των προνοιών του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα ή ως αυτουργοί, στη βάση των προνοιών του άρθρου 21, οι οποίες πρόνοιες αναλύθηκαν ανωτέρω.

 

Κατάληξη ‑ τελική κρίση  

 

            Εξ αρχής σημειώνουμε ότι, ανεξαρτήτως της συμπερίληψης στις λεπτομέρειες των αδικημάτων των κατηγοριών 2, 3, 4, 5 και 6, των άρθρων 20 και 21 του Ποινικού Κώδικα, και των σχετικών αναφορών του εκπροσώπου της Κατηγορούσας Αρχής ότι η ενοχή των Κατηγορούμενων θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί επί των προνοιών και των δύο αυτών άρθρων, στη βάση των δεδομένων που περιβάλλουν την παρούσα υπόθεση, δεν είναι δυνατό να γίνεται επίκληση των προνοιών του άρθρου 21, παρά μόνο του άρθρου 20.

           

            Ως σημειώθηκε στην Ποινική Έφεση 29/2014 (σχετική με την Ποινική Έφεση 25/2014), μεταξύ Τσεχιλίδης ν. Δημοκρατίας, απόφαση ημερομηνίας  20 Σεπτεμβρίου 2018:

«Όταν η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής αφορά σε προσυμφωνημένο σχέδιο (pre-arranged plan) για την εκτέλεση συγκεκριμένου αδικήματος το οποίο και μόνο, στο τέλος, διαπράττεται τότε το ζήτημα διέπεται από τις πρόνοιες του άρθρου 20 και οι πρόνοιες του άρθρου 21 δεν είναι σχετικές, όπως εξηγήθηκε στη Vrakas v. The Republic (1973) 2 CLR 139, όπου το ζήτημα διασαφηνίστηκε περαιτέρω ως εξής:

«. in the present case, […] the Appellants were found guilty […] of having committed murder according to a pre-arranged plan to do so; and there could not arise any question of either of them having done anything which went beyond[5] any common design to commit any less serious offence because, as found, their common design was to commit murder and nothing else.»

 

            Εν προκειμένω, στη βάση της εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής, τα πρόσωπα που επέβαιναν στο όχημα των δραστών (στο εξής, για σκοπούς ευκολίας, «οι δράστες»), εκτέλεσαν τα συγκεκριμένα αδικήματα (κατηγορίες 2 μέχρι 6), υλοποιώντας το προσυμφωνημένο σχέδιό τους, δηλαδή παρανόμως, κατά την Κατηγορούσα Αρχή, κατείχαν και μετέφεραν πυροβόλα όπλα και εκρηκτικές ύλες (κατηγορίες 3 μέχρι 6), και επιδίωξαν, με τη χρήση τους, να φονεύσουν τον Παραπονούμενο (κατηγορία 2). Το ότι, εν τέλει, δεν επήλθε ο θάνατος του Παραπονούμενου, δεν καθιστά την περίπτωση ως ενέργεια η οποία υπερέβη του μειωμένης εμβέλειας του προσχεδιασμένου πλάνου τους, υπό την έννοια του ότι επήλθε αποτέλεσμα διαφορετικό ή σοβαρότερο από το βασικό επιδιωκόμενο, ώστε να προέκυπτε ζήτημα εφαρμογής του άρθρου 21. Κατά συνέπεια, η όποια εξέταση της τυχόν ενοχής των Κατηγορουμένων, θα εξεταστεί επί των αρχών της όποιας συνέργειάς τους με τους δράστες, και τούτο στη βάση των προνοιών του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, τις οποίες, εν πάση περιπτώσει, επικαλείται η Κατηγορούσα Αρχή και αναφέρονται και στην έκθεση των εν προκειμένω αδικημάτων.

 

            Τόσο στη βάση της αρχικής εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής, της προσκομισθείσας από πλευράς της αποδεκτής μαρτυρίας, αλλά και των τελικών μας ευρημάτων, οι Κατηγορούμενοι 1, 2 και 3, δεν ήταν επιβαίνοντες του οχήματος των δραστών και, επομένως, δεν κατείχαν, μετέφεραν ή χρησιμοποίησαν (υπό την γραμματική και όχι νομική ερμηνεία των όρων αυτών) πυροβόλα όπλα και εκρηκτικές ύλες. Η δε ανάμειξη και ή εμπλοκή που τους αποδίδεται από την Κατηγορούσα Αρχή στα αδικήματα του κατηγορητηρίου (πλην της συνομωσίας – κατηγορία 1), εδράζεται στις αποδιδόμενες σε αυτούς πράξεις και ή παραλείψεις, που, κατά την Κατηγορούσα Αρχή, στη βάση των προνοιών μόνο του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα (για τους λόγους που εξηγήσαμε μόλις πιο πάνω), καθιστούν τούτους συνεργούς των αδικημάτων που διέπραξαν οι δράστες.

 

              Κατά συνέπεια, για σκοπούς ευχερέστερης κατανόησης της συλλογιστικής μας ως προς την ανωτέρω τελική κατάληξή μας, κρίνουμε ορθότερο, αρχικώς, να καταγράψουμε την κρίση μας ως προς τα αδικήματα που διέπραξαν οι δράστες, και ακολούθως να αναζητηθεί η όποια ενοχή των  Κατηγορούμενων σε αυτά, αποκλειστικώς με γνώμονα τις πρόνοιες του άρθρου 20 και τα αδικήματα που αναφέρονται στο κατηγορητήριο.

 

              Στη βάση των ενεργειών των δραστών (επιβαινόντων, στο όχημα των δραστών, προσώπων), και ειδικότερα της ρίψης πυροβολισμών από ιστάμενα/ο εντός του δρόμου πρόσωπά/ο προς τον καθήμενο, εντός του οχήματός του, Παραπονούμενο (διαγωνίως προς τα κάτω, δηλαδή βολών), κάποιες εκ των οποίων έπληξαν τούτον στην ωμοπλάτη και στο χέρι, σε σημεία δηλαδή πλησίον των ζωτικών του οργάνων (π.χ. καρδία, πνεύμονες και κεφάλι), είναι με ασφάλεια που καταλήγουμε ότι τούτοι (οι δράστες) διέπραξαν το αδίκημα της απόπειρας φόνου (κατηγορία 2), αφού οι ενέργειές τους αυτές ήταν προσχεδιασμένες, με τη συνδρομή και του αγνώστου αντρός και αποτελούν κατά πολύ περισσότερο από απλές προπαρασκευαστικές πράξεις, και χωρίς αμφιβολία αποτελούν ενέργειες ενσωματωμένες στη διαδικασία της τέλεσης του βασικού εγκλήματος, και δη του φόνου εκ προμελέτης. Εξάλλου, το ότι οι δράστες διέπραξαν το αδίκημα της απόπειρας φόνου, δεν αμφισβητήθηκε, σε κανένα στάδιο της διαδικασίας, από τους Κατηγορούμενους.

 

              Σ’ ότι αφορά στα άλλα τέσσερα αδικήματα του κατηγορητηρίου, για τα οποία οι Κατηγορούμενοι διώκονται στη βάση των προνοιών του άρθρου  20 του Ποινικού Κώδικα, και δη της κατοχής και μεταφοράς πυροβόλου όπλου (κατηγορίες 3 και 4) και μεταφοράς και κατοχής εκρηκτικών υλών (κατηγορίες 5 και 6), στη βάση των τελικών μας ευρημάτων δεν είναι δυνατή η κρίση ότι οι δράστες (ως τούτοι ορίστηκαν ανωτέρω) διέπραξαν οιονδήποτε εξ αυτών. Και τούτο για πέραν του ενός λόγου.

 

              Πρώτο γιατί, για τα πρώτα δύο αδικήματα (κατοχή και μεταφορά πυροβόλου όπλου), απαραίτητο συστατικό στοιχείο αποτελεί η απόδειξη ότι τούτο (το όπλο) κατεχόταν χωρίς την εξασφάλιση σχετικής άδειας από τον Αρχηγό Αστυνομίας, ως, εξάλλου, αναφέρεται, ειδικώς, και στις λεπτομέρειες των σχετικών κατηγοριών. Το όποιο τυχόν νομικό τεκμήριο δημιουργείται από τις πρόνοιες του Ν.113(Ι)/2004, δεν αφορά στο παράνομο της κατοχής των όπλων, παρά μόνο στην κατοχή τους[6], με αποτέλεσμα, για σκοπούς απόδειξης της ενοχής των προσώπων που κατείχαν και μετέφεραν τούτα, δηλαδή των δραστών, να ήταν απαραίτητη η προσκόμιση, από πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής, θετικής μαρτυρίας περί του ότι τούτοι δεν κατείχαν την προνοούμενη από τον Νόμο άδεια του Αρχηγού Αστυνομίας, για κατοχή και μεταφορά τους. Τέτοια μαρτυρία δεν παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου, και λογικώς, αφού η ταυτότητα των δραστών παρέμεινε άγνωστη, το/α δε όπλο/α, άφαντο/α. Κατά συνέπεια, δεδομένης της αδυναμίας κατάληξης περί ενοχής των δραστών στις κατηγορίες αυτές, δεν είναι δυνατό να προκύψει κρίση ενοχής για τα εν λόγω αδικήματα οποιουδήποτε εκ των τριών Κατηγορουμένων, στη βάση των προνοιών του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Δεν μας διαφεύγουν οι πρόνοιες του άρθρου 45 του Ν.113(Ι)/2004, στη βάση των οποίων προβλέπεται υπεράσπιση σε πρόσωπο που διαπράττει αδίκημα δυνάμει του εν προκειμένω Νόμου να αποδείξει ότι κατείχε την προνοούμενη στο Νόμο άδεια του Αρχηγού Αστυνομίας. Κρίνουμε, ωστόσο, ότι, η εκεί αναφορά περί τέτοιας υπεράσπισης, εν απουσία ρητής πρόνοιας αντιστροφής του βάρους απόδειξης ή δημιουργίας σχετικού τεκμηρίου ενοχής, δεν αναιρεί την πάγια υποχρέωση της Κατηγορούσας Αρχής, σε ποινικές δίκες, να αποδείξει, με θετική μαρτυρία, κάθε συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Η μη εξασφάλιση της εν προκειμένω άδειας, αποτελεί συστατικό στοιχείο του αδικήματος που θα έπρεπε να αποδειχθεί από την Κατηγορούσα Αρχή, κάτι που απέτυχε να το πράξει.

 

              Δεύτερο γιατί, και να τεκμαίρετο το παράνομο της κατοχής και της μεταφοράς των πιστολιών (πυροβόλων όπλων) από τους δράστες, τίποτε δεν προκύπτει από τα τελικά ευρήματά μας που να θέλει οποιονδήποτε εκ των Κατηγορουμένων να έχει ενεργήσει εις τρόπον που να υποβοήθησε και ή παρακίνησε και ή συμβούλευσε και ή παρότρυνε τους δράστες, να συνέργησε, δηλαδή, μαζί τους, με σκοπό τούτοι να κατέχουν και να μεταφέρουν το/α όπλο/α.

 

              Σε ό,τι αφορά στα αδικήματα των κατηγοριών 5 και 6, τα πράγματα, στο βαθμό που αφορά στη χρήση εκρηκτικών υλών, είναι διαφορετικά, υπό την έννοια ότι, στη βάση των προνοιών του άρθρου 4(4)(ζ) του Κεφ. 54, όταν το πρόσωπο χρησιμοποιεί[7] ή αποπειράται να χρησιμοποιήσει εκρηκτικές ύλες, ως εν προκειμένω έπραξαν οι δράστες, τότε δημιουργείται τεκμήριο ότι το πρόσωπο αυτό δεν κατείχε την προνοούμενη στο Νόμο άδεια του Επιθεωρητή Εκρηκτικών Υλών, και το σχετικό βάρος απόδειξης μεταφέρεται στους ώμους του.

 

              Ωστόσο, για τους ίδιους λόγους που εξηγήσαμε ανωτέρω, δεν είναι δυνατό να προκύψει κρίση ότι οποιοσδήποτε εκ των ενώπιον μας Κατηγορούμενων θα μπορούσε να κριθεί ένοχος των εν λόγω ειδικών αδικημάτων (μεταφορά και κατοχή εκρηκτικών υλών). Και τούτο γιατί, για αυτά τα ειδικά αδικήματα (μεταφορά και κατοχή), τα μόνα για τα οποία κατηγορούνται οι Κατηγορούμενοι (δεν κατηγορούνται για χρήση εκρηκτικών υλών), δεν προνοείται τεκμήριο παρανομίας της κατοχής και μεταφορά τους, ούτε και αντιστρέφεται το βάρος (παρά μόνο για τη χρήση), αλλά και γιατί, για τους ίδιους λόγους που αναλύσαμε ανωτέρω με αναφορά στις κατηγορίες 3 και 4, τίποτα δεν έχει τεθεί ενώπιόν μας που να θέλει τους Κατηγορούμενους να ενήργησαν εις τρόπον που να καθίστανται ένοχοι, ως συνεργοί των δραστών, στη βάση των προνοιών του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, στη μεταφορά και κατοχή των εκρηκτικών υλών.

 

              Επομένως, εκείνο που μένει να εξεταστεί είναι αν οι Κατηγορούμενοι ή οιοσδήποτε εξ αυτών, συνωμότησαν με τους δράστες για να φονεύσουν τον Παραπονούμενο, ως τούς αποδίδεται στις λεπτομέρειες της κατηγορίας 1, αλλά και αν τούτοι (οι Κατηγορούμενοι) ή οιοσδήποτε εξ αυτών, στη βάση των προνοιών του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, αποπειράθηκε/αν, παράνομα, να επιφέρει/ουν τον θάνατο του Παραπονούμενου, ως τους αποδίδεται στις λεπτομέρειες της κατηγορίας 2.

 

              Όπως και αν αντικριστούν οι ενέργειες και ή παραλείψεις των Κατηγορουμένων, ως αυτές αναλύθηκαν στο πλαίσιο της παράθεσης των τελικών ευρημάτων μας, δεν είναι δυνατό να προκύψει ασφαλής κρίση, είτε περί του ότι συμφώνησαν με τους δράστες για να φονευθεί ο Παραπονούμενος (συνωμοσία – κατηγορία 1), είτε ότι ενήργησαν ως συνεργοί των δραστών με σκοπό τη δολοφονία του τελευταίου (απόπειρα φόνου – κατηγορία 2). Μόνο με υπόθεση μπορεί να προκύψει τέτοια κρίση, κάτι εντελώς ανεπίτρεπτο σε ποινική δίκη (βλ. Λοϊζου ν. Αστυνομίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 363 και Κώστα ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)). Εν προκειμένω, στη βάση των τελικών ευρημάτων μας, διατηρούμε, τουλάχιστον, υποβόσκουσα αμφιβολία ως προς την ενδεχόμενη ενοχή των κατηγορουμένων.

 

              Και εξηγούμε:

 

              Ο Κατηγορούμενος 1, στην καλύτερη για την Κατηγορούσα Αρχή περίπτωση, εισήλθε σε κάποια ή κάποιες στιγμή/στιγμές στο όχημα των δραστών, χωρίς να είναι δυνατό να προσδιοριστεί το πότε και χωρίς να μπορεί, επίσης, να αποκλειστεί ότι τούτο συνέβη σε χρόνο πριν το επίδικο συμβάν και υπό άσχετες με αυτό συνθήκες. Υπενθυμίζουμε ότι, από τη μια, στη βάση της εκδοχής της Κατηγορούσας Αρχής, το όχημα των δραστών κατείχετο και οδηγείτο από τον Κατηγορούμενο 3, εξ ου και η εδώ παρουσία του ως Κατηγορούμενος, με τον τελευταίο στην κατάθεσή του, να ισχυρίζεται, και να μην αμφισβητείται τούτο από την Κατηγορούσα Αρχή,  ότι ο Κατηγορούμενος 1 εισήλθε σε αυτό, θέση που προβάλλει και ο τελευταίος, η οποία επίσης δεν αμφισβητήθηκε, και, από την άλλη, από το όχημα των δραστών και/ή αντικειμένων που βρέθηκαν σε αυτό, απομονώθηκε γενετικό υλικό που ταυτίστηκε και ή συσχετίστηκε με περισσότερα των τριών προσώπων, ως ήταν ο αριθμός των προσώπων που επέβαιναν σε αυτό την ημέρα του επίδικου συμβάντος. Εν πάση περιπτώσει, κατά τη εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, ως αυτή προωθήθηκε μέσω του Παραπονούμενου, ο Κατηγορούμενος 1, δεν επέβαινε στο όχημα των δραστών την ημέρα του επίδικου συμβάντος. Έστω και αν οι θέσεις του Κατηγορούμενου 1 ως προς τον λόγο που το κινητό τηλέφωνό του βρέθηκε στη σκηνή, δεν έγιναν δεκτές, τούτο, ως γεγονός, από μόνο του ή σε συνδυασμό με την ανωτέρω, απροσδιορίστου χρόνου, επαφή του με το όχημα των δραστών και ή τα εντός αυτού ανευρεθέντα τεκμήρια, δεν μπορούν να θεωρηθούν επαρκής περιστατική μαρτυρία που να συμβαδίζει μόνο με το ότι αυτός διέπραξε, ως συνεργός, τα αδικήματα της κατηγορίας 1 και ή 2. Επαναλαμβάνουμε, φορτικώς ίσως, ότι, κατά την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής, ως αυτή προωθήθηκε μέσω του Παραπονούμενου, ο Κατηγορούμενος 1 δεν ήταν επιβαίνοντας του οχήματος των δραστών, αλλά το πρόσωπο που συνέργησε μαζί τους για να πετύχουν τον παράνομο σκοπό τους, και δη ο άγνωστος άντρας στον οποίο αναφέρθηκε ο Παραπονούμενος. Η δε σχετική αναγνώριση του τελευταίου, ως ακροσφαλής, για τους λόγους που εξηγήσαμε ανωτέρω, δεν έγινε δεκτή από το Δικαστήριο. Δεδομένης, ακριβώς, της αποτυχίας της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει ότι ο Κατηγορούμενος 1 ήταν ο άγνωστος άντρας, αλλά και της απόφασής της, μέσω της εκδοχής του Παραπονούμενου (μόνη μαρτυρία που παρουσιάστηκε αναφορικά με τις ενέργειες του Κατηγορούμενου 1) να αποκλείσει το ενδεχόμενο αυτός (ο Κατηγορούμενος 1) να ήταν ένας εκ των δραστών (επιβαίνοντας στο όχημα των δραστών), δηλαδή να τον συσχετίσει με τα μόνα τέσσερα πρόσωπα που αποτελούσαν, κατά τη εκδοχή της, μέλη της εγκληματικής ομάδας που βρέθηκαν, κατά τη στιγμή του επεισοδίου, στη σκηνή, η ανεύρεση εκεί του τηλεφώνου του δεν οδηγεί, είτε από μόνη της, είτε σε συνδυασμό με ό, τι άλλο προέκυψε εναντίον του, σε ένα και μόνο συμπέρασμα, και δη αυτό της ενοχής του στα αδικήματα των κατηγοριών 1 και 2. Υποδεικνύουμε, συναφώς, ότι, η ταυτότητα των δραστών παρέμεινε άγνωστη, παρά την θέση που προέβαλε ο Κατηγορούμενος 1 ως προς την ταυτότητά των προσώπων που επέβαιναν σε αυτό στην Επαρχία Λευκωσίας το πρωί της ημέρας του επίδικου συμβάντος, με αποτέλεσμα να αδυνατούμε με ασφάλεια να καταλήξουμε ότι ο Κατηγορούμενος 1 γνωρίζεται καν με αυτούς ή ότι είχε την όποια γνώση των προθέσεών τους, απαραίτητο στοιχείο που πρέπει να αποδειχθεί για να είναι δυνατή η κρίση περί ενοχής κατηγορούμενου στη βάση συνέργειας επί των προνοιών του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Η δε αδυναμία σχηματισμού κρίσης περί γνωριμίας του Κατηγορούμενου 1 με τους δράστες, ή έστω κάποιον ή κάποιους εξ αυτών, ή περί της όποιας, προγενέστερης, επικοινωνίας ή συνεννόησής τους, ή και με οποιοδήποτε εκ των άλλων δύο Κατηγορουμένων, καταδεικνύει και την αποτυχία της Κατηγορούσας Αρχής να αποδείξει ότι ο πρώτος συνωμότησε με αυτούς να φονευθεί ο Παραπονούμενος.  

 

              Στο βαθμό που αφορά στον Κατηγορούμενο 2, καμία εκ των ενεργειών και ή παραλείψεων του, που αναφέρεται στα τελικά ευρήματά μας, ορώμενη από μόνη της ή σε συνδυασμό με τις υπόλοιπες ή, ακόμα, και καθετί άλλο σχετικό με αυτές, επιτρέπει ασφαλή κρίση, είτε ως προς την όποια γνώση του περί των προθέσεων των δραστών, είτε περί όποιας μορφής παροχής συνέργειας, μέσω βοήθειας, παρακίνησης, συμβουλών, προαγωγής ή παρότρυνσης των τελευταίων, με στόχο την επίτευξη του τελικού σκοπού τους.

 

              Στην καλύτερη, για την Κατηγορούσα Αρχή, περίπτωση, εκείνο για το οποίο θα μπορούσαμε να καταλήξουμε, είναι ότι, την ημέρα του επίδικου συμβάντος, ο Κατηγορούμενος 2, (α) χωρίς να δώσει επαρκείς και λογικές εξηγήσεις, βρισκόταν στο χωριό Κόρνος και σε δύο περιπτώσεις σε στενή εγγύτητα, είτε με τους δράστες (όταν προπορεύεται του οχήματος των τελευταίων 28 λεπτά πριν το επίδικο επεισόδιο), είτε της σκηνής του εγκλήματος (όταν περνά, δύο φορές, από εκεί, 18 και 22 λεπτά μετά τη διάπραξη της απόπειρας φόνου, (β) την επομένη του επίδικου συμβάντος, χωρίς να δώσει οποιεσδήποτε λογικές εξηγήσεις, βρισκόταν παραπλεύρως του σημείου στο οποίο εγκαταλείφθηκε το όχημα των δραστών μετά την απόπειρα φόνου και αναζήτησε από αστυφύλακες αναπτήρα, τον οποίο δεν χρειαζόταν και (γ) σε χρόνο που ο Παραπονούμενος νοσηλευόταν στο Ιδιωτικό Νοσοκομείο, στο οποίο εισήχθη, βρισκόταν σε χώρο που το κινητό τηλέφωνό του λάμβανε σήμα από την κεραία που εκπέμπει στην περιοχή του εν λόγω νοσοκομείου.

 

              Δεν είναι δυνατό, κατά την κρίση μας, στη βάση της πιο πάνω περιστατικής, πάντα, μαρτυρίας, να καταλήξουμε με ασφάλεια στο μόνο λογικό συμπέρασμα ότι ο Κατηγορούμενος 2 διετέλεσε πράξη ή παράλειψη, που, στη βάση των προνοιών του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, ισοδυναμεί με συνέργεια στη διάπραξη της απόπειρας φόνου. Εν πάση περιπτώσει, το σίγουρο είναι ότι είναι αδύνατη η κρίση περί του ότι ο Κατηγορούμενος 2 γνώριζε τον σκοπό των δραστών και με πρόθεση ενήργησε ώστε τούτοι να διαπράξουν το εν προκειμένω αδίκημα.  Η δε κρίση μας ότι ελλείπει μαρτυρία που να επιτρέπει κρίση περί γνώσης του Κατηγορούμενου 2 ως προς τον σκοπό των δραστών, σε συνδυασμό με την απουσία μαρτυρίας που να τον θέλει να γνωρίζεται καν με τούτους, ή, έστω, να είχε την οποιαδήποτε προγενέστερη επαφή μαζί τους, αναπόφευκτα δικαιολογεί και την κρίση μας ότι δεν είναι δυνατή η ασφαλής κατάληξη ότι αυτός συνωμότησε μαζί τους, ή με άλλα πρόσωπα, με σκοπό να φονευθεί ο Παραπονούμενος.

 

              Για τον Κατηγορούμενο 3, τα πράγματα είναι πολύ πιο ξεκάθαρα. Στη βάση των τελικών ευρημάτων μας, το μόνο που με ασφάλεια μπορούμε να καταλήξουμε είναι ότι, για λόγους που παρέμειναν άγνωστοι, τούτος ψεύσθηκε στην κατάθεσή του αναφορικά με το ότι δύο ή τρεις, μέρες πριν την απόπειρα φόνου εγκατέλειψε το όχημα των δραστών στο σημείο που ανάφερε και ότι, κατά συνέπεια επέτρεψε σε τρίτους να το κατέχουν. Επίσης ότι, την ημέρα του συμβάντος, το όχημα χρησιμοποιήθηκε από τους δράστες κατά την απόπειρα δολοφονίας του Παραπονούμενου.  Εν απουσία εξέτασης από τις ανακριτικές αρχές της αιτίας του ανωτέρω αναφερόμενου ψεύδους του Κατηγορούμενου 3, αλλά και διαφωτιστικής, της αιτίας αυτής, μαρτυρίας, δεν είναι δυνατό τούτο (το ψεύδος) να εκληφθεί ως ενισχυτική της όποιας ενοχής του μαρτυρία (βλ. Κώστα ν. Δημοκρατίας (ανωτέρω)). Τίποτα περί της όποιας γνώσης του ως προς τον σκοπό της χρήσης του εν λόγω οχήματος από τους δράστες έχει τεθεί ενώπιόν μας. Σημειώνουμε, πάντα συναφώς, ότι, ούτε καν επιχειρήθηκε, από πλευράς της Κατηγορούσας Αρχής, ο Κατηγορούμενος 3 να τεθεί στη σκηνή του εγκλήματος ή, έστω, στην ευρύτερη περιοχή του χωριού Κόρνου κατά την ημέρα του επίδικου συμβάντος, ούτε και συσχετίστηκε, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, με τους δράστες, τους οποίους η ταυτότητα παραμένει μέχρι σήμερα άγνωστη. Κατά συνέπεια, για τουλάχιστον τους ίδιους λόγους που αναφέραμε ανωτέρω σε σχέση με τους Κατηγορούμενους 1 και 2, δεν δικαιολογείται ασφαλής κρίση περί ενοχής του, είτε στην κατηγορία 2, στη βάση των προνοιών του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα, είτε στην κατηγορία 1.

             

              Ως εκ των ανωτέρω, και οι τρείς Κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται από όλες τις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν.                      

 

 

(Υπ.)…………………………………….

                                                                             Δ. Θεοδώρου, Π.Ε.Δ.

 

 

(Υπ.)…………………………………….

                                                                             Ε. Ευθυμίου, Α.Ε.Δ.

 

 

(Υπ.)………….………………………….

                                                                    Γ. Ιωαννίδου-Παπά, Α.Ε.Δ.

 

 

 

ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

 

 

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ



[1] Στα τελικά στάδια της δίκης, η τότε συνήγορος του Κατηγορούμενου 1 αποσύρθηκε και την υπόθεσή τη χειρίστηκε ο ίδιος.

[2] Μάρτυρας Κατηγορίας / Αντικρουστικής Μαρτυρίας 1

[3] Όλες οι ανωτέρω αναφορές του μάρτυρα στις χρονικές στιγμές που τα οχήματα των δραστών και του Παραπονούμενου καταφθάνουν στη σκηνή του εγκλήματος, αλλά και ανθρώπινη φιγούρα φαίνεται να   περιφέρεται παραπλεύρως και πλησίον του τελευταίου, γίνονται στη βάση του αρχείου του Τεκμηρίου 4, του οποίου η ώρα έχει απόκλιση 12 λεπτά μπροστά από την πραγματική ώρα, γι’ αυτό και οι εκεί αναγραφόμενες ώρες είναι διαφορετικές.

[4] Ο κατάλογος τεκμηρίων, Τεκμήριο 1, κατατέθηκε για την αλήθεια του περιεχομένου του, υπό μορφή παραδεκτού γεγονότος, με αποτέλεσμα οι εκεί περιγραφές των ανευρεθέντων τεκμηρίων ως βολίδες (εκρηκτικές ύλες) που ρίχθηκαν μέσω πιστολιού (πυροβόλο όπλο) να καθίστανται αδιαμφισβήτητη, ενώπιον μας, μαρτυρία.

   

[5] Υπογράμμιση δική μας.

[7] Υπογράμμιση δική μας, καθώς και αυτή που ακολουθεί.


cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο