ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ

ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Κ. Μιντή, Ε.Δ.                                               Αρ. Υπόθεσης: 2701/24

 

Μεταξύ:

 

ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΔΑΣΩΝ

 

εναντίον

 

      Σ.Α.

Κατηγορούμενος

 

Ημερομηνία: 04 Nοεμβρίου 2025

Εμφανίσεις:

Για την Κατηγορούσα Αρχή:  κ. Α. Χριστοφόρου με κ. Σ. Σωτηρίου

Για τον Κατηγορούμενο:  κα Ε. Δρυμιώτου

 

ΑΠΟΦΑΣΗ

 

Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει δύο κατηγορίες, κατά παράβαση του Περί Δασών Νόμου του 2012, στις οποίες αρνήθηκε ενοχή. Συγκεκριμένα, αντιμετωπίζει τις ακόλουθες κατηγορίες:

 

1.    Παράνομη υλοτόμηση σε δέντρο, θάμνο ή στρογγυλή ξυλεία, κατά παράβαση των άρθρων 33(2)(α)(i) του Περί Δασών Νόμου 25(Ι)/2012 (κατηγορία 1) και

2.    Παράνομη κατοχή δασικού προϊόντος που έχει εκριζωθεί, υλοτομηθεί, αποκοπεί, ληφθεί, εξαχθεί, συλλεγεί ή απομακρυνθεί κατά παράβαση των άρθρων 34 του Περί Δασών Νόμου 25(Ι)/2012.  

 

Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των πιο πάνω κατηγοριών, ο Κατηγορούμενος φέρεται, κατά την 17.08.2022 ή/και προγενέστερα σε χρόνο άγνωστο για την κατηγορούσα αρχή, παράνομα και χωρίς την άδεια του Διευθυντή του Τμήματος Δασών, να υλοτόμησε δύο ιστάμενα δέντρα σκλένδρου και ένα ιστάμενο δέντρο καβατζιού που φύονταν στον Δημόσιο ποταμό Καρκώτη, στην κοινότητα Κακοπετριά της Επαρχίας Λευκωσίας (κατηγορία 1), ως επίσης κατά τον ίδιο χρόνο να κατείχε ξυλεία σκλένδρου και καβατζιού, τα οποία υλοτομήθηκαν παράνομα, από τον ίδιο τόπο στον οποίο αναφέρεται η 1^η κατηγορία (κατηγορία 2).

 

Εκ μέρους της κατηγορούσας αρχής κατέθεσε ένας μάρτυρας, ο Κ.Π. - Δασικός Λειτουργός στο Τμήμα Δασών (Μ.Κ.1). Ο Κατηγορούμενος, αφότου κλήθηκε σε απολογία, κατέθεσε ενόρκως και κάλεσε ένα μάρτυρα προς υπεράσπιση του, τον Ι.Ι. (Μ.Υ.1).

 

Ο Μ.Κ.1 κατέθεσε για σκοπούς της κυρίως εξέτασης του, γραπτή δήλωση (Έγγραφο Α) στην οποία, αναφέρει επί της ουσίας ότι:

 

Κατέχει τη θέση του Δασικού Λειτουργού και υπηρετεί στον Δασικό σταθμό Πλατανίων από τις 03.02.2020. Στις 17.08.2022, μετέβη μαζί τον συνάδελφο του Α.Σ., κατόπιν οδηγιών του Δασικού Λειτουργού 1^ης τάξης Κ.Κ., στα τεμάχια γης με αρ. […], τα οποία ανήκουν στον Κατηγορούμενο για επιτόπιο έλεγχο. Στην παρουσία του Κατηγορουμένου, διαπίστωσαν ότι στον χώρο, υπήρχαν παρανομίες και συγκεκριμένα ότι:

 

(α) υπήρχαν δύο υλοτομημένα ιστάμενα σκλένδρα, (ύψους 2,4 μέτρων και στηθαίας διαμέτρου 35 εκατοστών) καθώς και μεταφορά της υλοτομημένης ξυλείας σε χώρο εντός του τεμαχίου με αρ. 425, (τεκμήρια 1 και 2)

(β) υλοτομία ενός ξεριζωμένου/πεσμένου σκλένδρου στην κοίτη του ποταμού Καρκώτη με στηθαία διάμετρο 55 εκατοστά και μεταφορά της ξυλείας σε χώρο εντός του τεμαχίου 425,  (τεκμήριο 3) ως επίσης

(γ) υλοτομία ενός ξεριζωμένου καβατζιού (Λεύκης) στην κοίτη του ποταμού Καρκώτη, με στηθαία διάμετρο 60 εκατοστών και μεταφορά της υλοτομημένης ξυλείας, σε χώρο εντός του τεμαχίου με αριθμό 425 (τεκμήριο 4).

 

Ο Κατηγορούμενος, παραδέχθηκε ότι είναι ο ίδιος που διενήργησε τις πιο πάνω πράξεις και ανέφερε πως δεν γνώριζε πως ήταν κάτι παράνομο. Η ξυλεία κατασχέθηκε από τον ίδιο την 01.09.2022 και είχε συνολικό όγκο 3,5 χ.κ.μ. Για τα πιο πάνω αδικήματα, αποφασίστηκε εξώδικος συμβιβασμός ύψους €600 από τον Διευθυντή του Τμήματος Δασών, ο οποίος εν συνεχεία μειώθηκε σε €450, έπειτα από προφορικές παραστάσεις του Κατηγορούμενου (τεκμήρια 5 και 6). Από τις αρχές Απριλίου, το τμήμα προσπάθησε πολλές φορές να επικοινωνήσει με τον Κατηγορούμενο για να πληρώσει το εξώδικο που εκδόθηκε, προειδοποιώντας τον πως εάν δεν το έπραττε, το Τμήμα θα προχωρούσε σε καταχώρηση υπόθεσης εναντίον του, πλην όμως, αυτό δεν κατέστη δυνατό.

 

Αντεξετάστηκε ως προς το κατά πόσο γνωρίζει σε ποιον ανήκουν τα τεμάχια γης, στα οποία διεξήγαγε τον επιτόπιο έλεγχο, για ποιο λόγο είχαν αρχικά μεταβεί εκεί, τι εντόπισαν και εάν είδαν οποιοδήποτε πρόσωπο να υλοτομεί δέντρα κατά τον έλεγχο τους. Επίσης, ερωτήθηκε κατά πόσο υπέδειξαν στον Κατηγορούμενο τα υλοτομημένα ιστάμενα δέντρα και εάν είναι γι΄ αυτά που στην κυρίως εξέταση του ανέφερε πως ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε ότι τα υλοτόμησε, εάν γνωρίζει κατά πόσο στον χώρο εκείνο γίνονταν ή και εξακολουθούν να γίνονται εργασίες με σκοπό τη δημιουργία μονοπατιού της φύσης και κατά πόσο γνωρίζει εάν τα συγκεκριμένα δέντρα κλαδεύτηκαν από τους εργάτες που εργάζονται στον χώρο για την δημιουργία του εν λόγω μονοπατιού. Τέλος αντεξετάστηκε ως προς το που βρισκόταν η υλοτομημένη ξυλεία που φαίνεται στα τεκμήρια 3 και 4 και εάν ο χώρος στον οποίο βρίσκονταν ανήκει στον Κατηγορούμενο. Του υποβλήθηκε ότι σε σχέση με δέντρα που υλοτομήθηκαν, καμμιά σχέση έχει ο Κατηγορούμενος και πως αυτά «κλαδεύτηκαν» από εργάτες του εργολάβου που ανέλαβε τη δημιουργία του μονοπατιού της φύσης, το οποίο περνά δια μέσω των τεμαχίων στα οποία βρίσκεται η επιχείρηση του Κατηγορούμενου και πως σε σχέση με την υλοτομημένη ξυλεία που εντοπίστηκε, αυτή μεταφέρθηκε στον χώρο από τον Κατηγορούμενο, ο οποίος έλαβε εντολή από τον Κοινοτάρχη να την μεταφέρει, διότι επρόκειτο για ξεριζωμένα από φυσικά αίτια δέντρα, τα οποία εμπόδιζαν το μονοπάτι της φύσης.

 

Ο Κατηγορούμενος, κατά την κυρίως εξέταση του, αναφέρθηκε στα όσα διημείφθησαν στις 17.08.2022 στον χώρο εργασίας του, όταν ο Μ.Κ.1 μαζί με κάποιο άλλο άτομο, επισκέφθηκαν τον χώρο. Ανέφερε πως του υπέδειξαν διάφορα «πράγματα κομμένα» για τα οποία ο ίδιος έδωσε εξηγήσεις και δη ότι με την άδεια του κοινοτάρχη Κακοπετριάς, περί τον Μάρτιο του 2022 είχε μετακινήσει από τον ποταμό Καρκώτη, ένα ξεριζωμένο σκλένδρο ο οποίος είχε «περιφράξει» το μονοπάτι που ήταν κοντά στην επιχείρηση του και ακόμη ένα μεγάλο δέντρο, το οποίο έφρασσε άλλο μονοπάτι στον χώρο. Ο λόγος που επικοινώνησε με τον Κοινοτάρχη ήταν γιατί τα δύο δέντρα ήταν επικίνδυνα στον χώρο που έπεσαν και επίσης πολύ μεγάλα.  Ο Κοινοτάρχης του είπε πως και σε άλλα σημεία του χωριού, παρατηρείτο η ίδια κατάσταση και του ζήτησε λόγω φόρτου εργασίας τη συγκεκριμένη χειμωνιάτικη ημέρα, αν μπορεί να τα μετακινήσει ο ίδιος και ιδιαίτερα εκείνα που ήταν επικίνδυνα. Τεμάχισαν το ένα δέντρο (σκλένδρο) το οποίο ήταν μέσα στον ποταμό, ώστε να μπορούν να τον μεταφέρουν και τον μετακίνησαν σε απόσταση 50 περίπου μέτρων. Το άλλο δέντρο («καβάτζιη»), αφότου εξήγησαν στον κοινοτάρχη πως δεν μπορούσαν οι ίδιοι να το μεταφέρουν λόγω του όγκου του, μεταφέρθηκε από άλλο άτομο που ήταν εξειδικευμένο και το οποίο απέστειλε ο Κοινοτάρχης, με μηχανήματα και φορτηγό, στον χώρο του Κατηγορουμένου.

 

Σε ό,τι αφορά τα υπόλοιπα «κλαδέμενα» που του υπέδειξαν, καμμιά σχέση έχει ο ίδιος και πιστεύει πως αυτά «κλαδεύτηκαν» από τον εργολάβο του έργου δημιουργίας του μονοπατιού της φύσης, ο οποίος έκανε και άλλες εκκαθαρίσεις στον χώρο για να είναι πιο προσβάσιμο το μονοπάτι. Όταν έμαθε πως κατηγορήθηκε και του εκδόθηκε εξώδικο, επικοινώνησε με τον Κοινοτάρχη της Κακοπετριάς, ο οποίος του έδωσε και γραπτώς διαβεβαίωση ότι είναι ο ίδιος που του ζήτησε να μεταφέρει τα συγκεκριμένα πεσμένα δέντρα (τεκμήριο 7). Ανέφερε περαιτέρω, πως τα τεκμήρια 1 και 2 απεικονίζουν χώρο εντός του μονοπατιού της φύσης και τα τεκμήρια 3 και 4 τα δέντρα που έπεσαν και υλοτόμησαν για να τα μεταφέρουν. Τον εξώδικο συμβιβασμό που εκδόθηκε (τεκμήριο 5) δεν τον είδε και δεν του δόθηκε ποτέ προηγουμένως και ανέφερε περαιτέρω πως πράγματι, ανέφερε στο Μ.Κ.1 τη φράση «δεν ήξερα ότι ήταν παράνομο» αναφερόμενος στον σκλένδρο που τεμάχισαν και στην συνέχεια μετέφεραν από τον χώρο που ήταν πεσμένος.

 

Αντεξετάστηκε σε σχέση με το τεκμήριο 7 και ερωτήθηκε για ποιο λόγο αυτό δόθηκε μετά από ένα χρόνο από την ημέρα που ο Μ.Κ.1 επισκέφθηκε τον χώρο. Του υπεβλήθη η θέση πως τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο, αποτελούν εκ των υστέρων σκέψεις του για να αποφύγει την καταδίκη και πως παραδέχθηκε από την πρώτη στιγμή τα αδικήματα που διέπραξε στον Μ.Κ.1 και πως αυτό ενισχύεται από το ότι ο ίδιος είχε ζητήσει στις 03.01.2023, μείωση του εξωδίκου των €600 που αρχικώς εκδόθηκε εναντίον του.

 

Ο Μ.Υ.1, ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση του πως την περίοδο Μάρτιο 2022- Αύγουστο του 2023 διατελούσε ως Κοινοτάρχης του χωριού Κακοπετριάς. Αναγνώρισε το τεκμήριο 7 ως βεβαίωση που ετοίμασε ο ίδιος, κατά παράκληση του Κατηγορούμενου και ανέφερε πως τον Μάρτιο του  2022 επικοινώνησε μαζί του ο Κατηγορούμενος και του ανέφερε πως υπήρχαν στον ποταμό πεσμένα δέντρα, τα οποία εμπόδιζαν τη ροή του ποταμού. Επειδή ο καθαρισμός των ποταμών, εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κοινοτικών συμβουλίων, ανέλαβε την πρωτοβουλία να πει στον Κατηγορούμενο, να μετακινήσει τα εν λόγω δέντρα και να τα βάλει στην άκρη, για να μην εμποδίζεται η ροή του ποταμού και να μην προκληθούν περαιτέρω ζημιές.  Αντεξετάστηκε ως προς το λόγο που ενώ τα αδικήματα διαπράχθηκαν το έτος 2022, ετοίμασε την βεβαίωση που έδωσε στον Κατηγορούμενο τον Αύγουστο του 2023 και κατά πόσο είχε επισκεφθεί τον χώρο και είδε που βρίσκονταν τοποθετημένα τα κομμένα δέντρα αφότου μεταφέρθηκαν από τον Κατηγορούμενο.

 

Προχωρώ να αξιολογήσω την ενώπιον μου τεθείσα μαρτυρία έχοντας κατά νου τις αρχές που διέπουν την αξιολόγηση μαρτυρίας ως επίσης και την δυνατότητα του Δικαστηρίου να αποδεχτεί ή να απορρίψει είτε όλη είτε μέρος της προσκομισθείσας μαρτυρίας νοουμένου ότι γι’ αυτό, δίδεται επαρκής αιτιολόγηση (βλέπε Παύλου v. Αστυνομίας (1998) 2 Α.Α.Δ. 68, Σάββα v. Αστυνομίας (1998) 2 Α.Α.Δ. 391, Kades v. Nicolaou & Another (1986) 1 C.L.R. 212, Agapiou v. Panayiotou (1988) 1 C.L.R. 257 και Theomaria Estates Ltd v. Samuel Mason κ.α. (2005) 1 Α.Α.Δ. 256).).

 

Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν και διεξήλθα της μαρτυρίας ενός εκάστου από αυτούς, την έχω αντιπαραβάλει μεταξύ της και έχω συγκρίνει εάν τα όσα αναφέρθηκαν από έκαστη πλευρά, υποστηρίζονται ή όχι.

 

Αρχίζοντας από τον Μ.Κ.1, διαπιστώνω πως μεγάλος μέρος των όσων ανέφερε στην μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκαν.  Ό,τι αμφισβητήθηκε ουσιαστικά εκ της μαρτυρίας του Μ.Κ.1, είναι η αναφορά του τελευταίου πως ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε τα αδικήματα τα οποία αντιμετωπίζει στην παρούσα και δη την υλοτόμηση ιστάμενων δέντρων (κατηγορία 1), κατά πόσο υπέδειξε στον Κατηγορούμενο τα ιστάμενα δέντρα που υλοτομήθηκαν και κατά πόσο στα τεμάχια γης του Κατηγορούμενου διεξάγονταν τότε και εξακολουθούν να διεξάγονται εργασίες προς το σκοπό δημιουργίας μονοπατιού της φύσης. 

 

Εκ της μαρτυρίας του, ό,τι δεν έχει αμφισβητηθεί είναι καταρχάς η θέση και τα προσόντα του καθώς και ότι  στις 17.08.2022, μετέβη μαζί άλλο συνάδελφο, στα τεμάχια γης με αρ. 425 και 426, Φ/Σχ. 37/210101, τα οποία ανήκουν στον Κατηγορούμενο, για επιτόπιο έλεγχο, καθώς και ότι στην παρουσία του Κατηγορουμένου, διαπίστωσαν ότι στον χώρο ότι:

 

(α) υπήρχαν δύο υλοτομημένα ιστάμενα σκλένδρα, (ύψους 2,4 μέτρων και στηθαίας διαμέτρου 35 εκατοστών)

(β) ένα υλοτομημένο ξεριζωμένο/πεσμένο σκλένδρο με στηθαία διάμετρο 55 εκατοστά και ένα υλοτομημένο ξεριζωμένο καβάτζι (Λεύκη) με στηθαία διάμετρο 60 εκατοστών και μεταφορά της υλοτομημένης ξυλείας, σε χώρο εντός του τεμαχίου με αριθμό 425.

 

Ο, τι άλλο δεν αμφισβητήθηκε είναι ότι τα τεκμήρια 1 και 2 απεικονίζουν ιστάμενα σκλένδρα που αφορά η κατηγορία 1 και αντιστοίχως, ότι τα τεκμήρια 3 και 4 απεικονίζουν την ξυλεία που πραγματεύεται η κατηγορία 2. Επιπρόσθετα, ότι η υλοτομημένη ξυλεία κατασχέθηκε από τον Μ.Κ.1 την 01.09.2022 και είχε συνολικό όγκο 3,5 χ.κ.μ, ότι ο Διευθυντής του Τμήματος Δασών αποφάσισε τον εξώδικο συμβιβασμό των αδικημάτων που κατά την κρίση του Μ.Κ.1 διαπιστώθηκαν και ότι εξέδωσε εξώδικο εναντίον του Κατηγορούμενου, ύψους €600 το οποίο εν συνεχεία μειώθηκε σε €450, έπειτα από παραστάσεις του Κατηγορούμενου. Επιπρόσθετα ότι από τις αρχές Απριλίου, το τμήμα προσπάθησε πολλές φορές να επικοινωνήσει με τον Κατηγορούμενο για να πληρώσει το πιο πάνω εκδοθέν εξώδικο, προειδοποιώντας τον πως εάν δεν το έπραττε, το Τμήμα θα προχωρούσε σε καταχώρηση υπόθεσης εναντίον του, πλην όμως, αυτό δεν κατέστη δυνατό. Περιπλέον των πιο πάνω, μη αμφισβητούμενο είναι και το ότι ο Κατηγορούμενος ανέφερε την φράση «Δεν ήξερα ότι ήταν παράνομο» στον Μ.Κ.1 καθώς και το ότι τα υλοτομημένα ιστάμενα δέντρα, δεν βρίσκονταν στον ίδιο χώρο που βρισκόταν και η υλοτομημένη ξυλεία και πως η τελευταία, βρισκόταν σε χώρο στάθμευσης. Τα πιο πάνω επομένως, συνιστούν καθότι δεν αμφισβητούνται, και ευρήματα του Δικαστηρίου.

 

Τώρα, σε σχέση με τα λοιπά ζητήματα που κατέθεσε  και αμφισβητήθηκαν, σημειώνω ότι ενώ πρόκειται περί ενός ανεξάρτητου μάρτυρα ο οποίος δεν είχε λόγο να αποκρύψει από το Δικαστήριο το τι πραγματικά συνέβη, η όλη μαρτυρία του χαρακτηρίζεται από ασάφεια, γενικότητα και κενά και τούτο παρά το ότι δεν αποκόμισα την εντύπωση μάρτυρα, που σκοπίμως προσήλθε στο Δικαστήριο για να πει ψέματα. Τουναντίον, η εντύπωση που αποκόμισα είναι ενός προσώπου που προσπάθησε μεν εντίμως να εκτελέσει τα καθήκοντα του και να αναφέρει ό,τι είχε περιέλθει στην αντίληψη του, πλην όμως κατά τρόπο βεβιασμένο και ελλιπή.  Σημειώνω βέβαια επί τούτου, πως πέραν από τα όσα περιέχονται στην γραπτή του δήλωση, τίποτε άλλο δεν πρόσθεσε στην κυρίως εξέταση του και ούτε οποιεσδήποτε ερωτήσεις του τέθηκαν κατά το στάδιο επανεξέτασης και ενδεχομένως αυτός να είναι και ο λόγος που η μαρτυρία του ως εξηγείται πιο κάτω, παρουσιάζει κενά και ασάφειες.

 

Σημειώνεται καταρχάς πως ενώ στο αρχικό μέρος της γραπτής του δήλωσης, αναφέρει πως ο επιτόπιος έλεγχος διεξήχθη σε τεμάχια γης τα οποία ανήκουν στον Κατηγορούμενο (γεγονός το οποίο δεν αμφισβητείται), όταν ερωτήθηκε κατά την αντεξέταση του εάν γνωρίζει σε ποιον ανήκουν τα τεμάχια γης που επισκέφθηκε και εντόπισε την ξυλεία που απεικονίζεται στα τεκμήρια 3 και 4, δεν ήταν βέβαιος και απάντησε «δεν είμαι του Κτηματολογίου για να ξέρω αν είναι το τεμάχιο του (Κατηγορουμένου), αλλά είναι ο χώρος που κάνει τις εργασίες του». Πέραν τούτου, ενώ από την μια αναφέρεται στην γραπτή του δήλωση σε παρανομίες που διαπίστωσε κατά τον επιτόπιο έλεγχο στα τεμάχια γης του Κατηγορούμενου, στην αμέσως επόμενη παράγραφο, αναφέρει πως οι παρανομίες αυτές (υλοτομία δύο ιστάμενων σκλένδρων -μεταξύ άλλων-) έγιναν, στην κοίτη του ποταμού Καρκώτη, παραπέμποντας στα τεκμήρια 1 και 2. Αυτό που το Δικαστήριο παρατηρεί από το περιεχόμενο των τεκμηρίων 1 και 2 είναι ότι καμμιά κοίτη ποταμού διαφαίνεται και ούτε εξηγήθηκε εάν η κοίτη του ποταμού βρισκόταν στα τεμάχια ιδιοκτησίας του Κατηγορούμενου ή περνούσε μέσα από αυτά.  Ό,τι απεικονίζουν τα τεκμήρια 1 και 2 που κατέθεσε, ως φωτογραφίες που έλαβε από τον χώρο, είναι δέντρα (τα οποία δεν αμφισβητείται ότι ανήκουν στην κατηγορία των «σκλένδρων»), στέρεο έδαφος, παγκάκια, κάγκελα και άλλα αντικείμενα, τα οποία μόνο σε κοίτη ποταμού δεν παραπέμπουν. Πέραν τούτου, ως διατυπώνω και πιο πάνω, καμμιά περαιτέρω εξήγηση έδωσε ο Μ.Κ.1 στην μαρτυρία του, ως προς την αναφορά του ότι τα εν λόγω δέντρα βρίσκονταν στην κοίτη του παραπάνω ποταμού, λαμβανομένου υπόψη ότι, είναι ο ίδιος που δια μέσω της ίδιας δήλωσης, τοποθετεί τα εν λόγω ιστάμενα, υλοτομημένα δέντρα, στα τεμάχια γης που ανήκουν στον Κατηγορούμενο.

 

Επίσης, αδιευκρίνιστο παρέμεινε και το εξής. Ενώ ο Μ.Κ.1 στην γραπτή του δήλωση ανάφερε πως το μέρος των ιστάμενων σκλένδρων που υλοτομήθηκαν (πιο πάνω), μεταφέρθηκε σε άλλο χώρο, εντός των τεμαχίων γης του Κατηγορούμενου, εντούτοις σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του δεν ανέφερε που και εάν αυτά κατασχέθηκαν ή παρέμειναν εκεί. Πάντως, αδιευκρίνιστο παρέμεινε και το εάν ο Μ.Κ.1 εννοούσε ότι το μέρος αυτό που αποκόπηκε από τα εν λόγω δέντρα και μεταφέρθηκε σε άλλο χώρο, είναι αυτό που απεικονίζεται (μεταξύ άλλων) στα τεκμήρια 3 και 4. Ακόμη όμως και εάν αυτό είναι που εννοούσε ο Μ.Κ.1, καμμιά εξήγηση δόθηκε ως προς το πως κατέληξε, ότι πρόκειται για ξυλεία του ιδίου δέντρου, ιδιαιτέρως εάν ληφθεί υπόψη το ότι, μεταξύ της ξυλείας που απεικονίζονται στα τεκμήρια 3 και 4, υπάρχει και ξυλεία προερχόμενη από άλλα είδη δέντρων, το σύνολο των οποίων ο ίδιος μάλιστα περιγράφει ως «ξεριζωμένα δέντρα». Εν πάση περιπτώσει, από τα λεχθέντα του Μ.Κ.1 στην γραπτή του δήλωση αλλά και όσα επιμέρους ζητήματα κλήθηκε να απαντήσει κατά την αντεξέταση του, προκαλείται σύγχυση και υπάρχουν κενά, τα οποία δεν επιτρέπουν στο Δικαστήριο την εξαγωγή οποιονδήποτε ασφαλών ευρημάτων/συμπερασμάτων.

 

Επιπλέον, σημειώνω πως όταν του υπεβλήθη πως η εν λόγω ξυλεία μεταφέρθηκε από τον Κατηγορούμενο στον χώρο, κατόπιν άδειας που λήφθηκε από τον Κοινοτάρχη της Κακοπετριάς (Μ.Υ.1), ο Μ.Κ.1 δεν διέψευσε και δεν απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο, αφού ό,τι απάντησε ήταν ότι ακόμη και έτσι να είχε γίνει, η μεταφορά ξυλείας υλοτομημένης ή ξεριζωμένης, χωρίς την άδεια του Διευθυντή, αποτελεί επίσης ποινικό αδίκημα, απάντηση η οποία αντιμάχεται της θέση του Μ.Κ.1 ότι ο Κατηγορούμενος είχε προβεί σε παραδοχή, για όλες τις διαπιστώσεις τους (κομμένα ιστάμενα δέντρα και κομμένα ξεριζωμένα δέντρα τα οποία μεταφέρθηκαν παράνομα στα τεμάχια γης του Κατηγορούμενου.

 

Επιπρόσθετα των πιο πάνω, προβληματική και ασαφής είναι και η θέση του ότι κατά τον επιτόπιο έλεγχο, ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε πως υλοτόμησε τα συγκεκριμένα ιστάμενα δέντρα-σκλένδρους και τούτο διότι όταν ερωτήθηκε ο Μ.Κ.1, κατά την αντεξέταση του κατά πόσο υπέδειξε τα συγκεκριμένα δέντρα στον Κατηγορούμενο προτού ο τελευταίος του παραδεχθεί (ως η θέση του) πως υλοτομήθηκαν από τον ίδιο, η απάντηση που έδωσε ο Μ.Κ.1 ήταν αρχικά πως του υποδείχθηκαν και όταν μίλησαν ο Κατηγορούμενος τους ανάφερε πως είναι ο ίδιος που τα έκοψε και μετέπειτα ότι δεν του υποδείχθηκαν ένα προς ένα, πλην όμως ενέμεινε στην θέση του πως ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε το κόψιμο τους.  Δεν διαλανθάνει επίσης την προσοχή μου ότι σε κάποιο σημείο της αντεξέτασης επί του προκειμένου, ο Μ.Κ.1 είχε αναφέρει τα εξής «Δεν ξέρω τώρα αν είναι ο ίδιος με την μηχανή, ο κύριος Στέλιος ή αν έδωσε οδηγία σε ένα εργάτη να τα κόψει», πλην όμως από την άλλη (σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του) ήταν κάθετος πως ο Κατηγορούμενος ρωτήθηκε «ποιος έκοψε τα δέντρα» και η απάντηση που του δόθηκε από τον Κατηγορούμενο ήταν ότι είναι ο ίδιος που τα υλοτόμησε. Σε άλλο σημείο της αντεξέτασης του βέβαια, όταν και πάλι του υπεβλήθη η θέση πως τα δέντρα που απεικονίζονται στα τεκμήρια 1 και 2 κλαδεύτηκαν από εργάτες που εργάζονταν στο μονοπάτι της φύσης, απάντησε τα εξής:

 

«Α. Δεν γνωρίζω από ποιους κλαδεύτηκαν, αν είναι από τους συγκεκριμένους εργάτες. Τούτο το πράγμα δεν είναι κλάδευση. Αυτό το πράγμα δεν ονομάζεται κλάδευση.»

 

Σε σχέση με το εάν παραδέχθηκε ή όχι ο Κατηγορούμενος, ανέφερε μάλιστα πως τούτο έγινε και ότι το κατέγραψε αργότερα και στο εξώδικο (τεκμήριο 5) που εκδόθηκε εναντίον του Κατηγορούμενου. Πουθενά ωστόσο δεν εντοπίζεται στο τεκμήριο 5 ότι ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε την υλοτόμηση ιστάμενων σκλένδρων, πέραν της αναφοράς ότι ο τελευταίος απάντησε «δεν ήξερα ότι ήταν παράνομο», αναφορά την οποία ο Κατηγορούμενος δεν αρνείται ότι εκστόμισε, πλην όμως έδωσε τη δική του εξήγηση,  η οποία αξιολογείται στη συνέχεια. Και εδώ είναι που γεννάται το ερώτημα, εάν πράγματι ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε στον Μ.Κ.1 πως υλοτόμησε ιστάμενα δέντρα, τότε γιατί ο Μ.Κ.1 επέλεξε να καταγράψει στο εξώδικο, μόνο την φράση «δεν ήξερα ότι ήταν κάτι παράνομο», ενώ δεν κατέγραψε μια τόσο σημαντική λεπτομέρεια, όπως είναι η παραδοχή ενός αδικήματος. Πέραν τούτου, κατά την αντεξέταση του επαναλάμβανε και επικαλείτο συνεχώς, το ότι ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε την διάπραξη των αδικημάτων, χωρίς να αναφέρει οτιδήποτε άλλο ενδεχομένως λέχθηκε στον ίδιο ή στον συνάδελφο του, που βρισκόταν μαζί του όταν διεξήγαγαν τον επιτόπιο έλεγχο.

 

Αντιπαραβάλλοντας τα πιο πάνω με τα όσα ο Κατηγορούμενος ανέφερε επί του προκειμένου ζητήματος, ότι δηλαδή έδωσε εξηγήσεις στον Μ.Κ.1 ως προς τον λόγο που τουλάχιστον, η υλοτομημένη ξυλεία βρισκόταν στον χώρο, για την οποία αποδέχεται πως ανάφερε την φράση «δεν ήξερα ότι ήταν κάτι παράνομο», βρίσκω πως η θέση του Μ.Κ.1 πως ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε τη διάπραξη των αδικημάτων και του είπε πως είναι ο ίδιος που έκοψε τα ιστάμενα δέντρα, προβληματική, σε βαθμό που δημιουργεί αμφιβολίες. Ο Κατηγορούμενος εξήγησε πως με την παραπάνω φράση αναφερόταν καταρχάς στο μέρος της ξυλείας που είχε επίσης εντοπιστεί στον χώρο στάθμευσης της επιχείρησης του χώρο, την υλοτόμηση και μεταφορά της οποίας επίσης αποδέχεται πλην όμως προβάλει την δική του θέση, θέση η οποία έχει λογική υπόσταση σε σχέση με το περιεχόμενο της δήλωσης του.

 

Τουναντίον, με δεδομένη τη θέση του Κατηγορούμενου πως ό,τι απάντησε ο Κατηγορούμενος το κατέγραψε στο εξώδικο που εκδόθηκε εναντίον του τελευταίου μετέπειτα και με δεδομένο το ότι πουθενά στο  εν λόγω εξώδικο δεν εντοπίζεται οποιαδήποτε αναφορά ως προς το ότι ο Κατηγορούμενος παραδέχθηκε το κόψιμο δέντρων βρίσκω πως η θέση του Μ.Κ.1 περί τούτου δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Και τούτο γιατί, με δεδομένο το ότι από την μαρτυρία του Μ.Κ.1, δεν είναι σαφές το τι εν τέλει υπεδείχθη στον Κατηγορούμενο και πότε, προτού απαντήσει ό,τι απάντησε και με δεδομένο το ότι πουθενά στο τεκμήριο 5, δεν καταγράφεται η ισχυριζόμενη προφορική παραδοχή του συγκεκριμένου αδικήματος από τον Κατηγορούμενο προς τον Μ.Κ.1, εν αντιθέσει με τη φράση «δεν γνώριζα ότι ήταν παράνομο» (για την οποία δίδεται εξήγηση), δεν αισθάνομαι ασφάλεια να αποδεχτώ μια τέτοια θέση, όταν ο ίδιος ο μάρτυρας που επικαλείται τη συγκεκριμένη θέση, άφησε να νοηθεί με τις απαντήσεις του, ότι ενδεχομένως να είναι άλλο πρόσωπο που προέβη στην υλοτόμηση ιστάμενων δέντρων.   

 

Με δεδομένες συνεπώς τις πιο πάνω διαπιστώσεις μου, καταλήγω πως πέραν των όσων γεγονότων δεν αμφισβητήθηκαν από την μαρτυρία του Μ.Κ.1, το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, λόγω της ασάφειας των αναφορών του και των κενών που παρουσιάζει η μαρτυρία που έδωσε επί των αμφισβητούμενων γεγονότων, τα οποία δημιουργούν αμφιβολίες στο Δικαστήριο, ως προς το κατά πόσο τα γεγονότα που ανάφερε ο Μ.Κ.1 και που έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση του Κατηγορουμένου, έγιναν με τον τρόπο που ο τελευταίος περιέγραψε.

 

Κρίνω σκόπιμο, προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας του Κατηγορούμενου, να αξιολογήσω την μαρτυρία του Μ.Υ.1, η οποία πέραν από το ότι ήταν σύντομη και συγκεκριμένη, επί της ουσίας της δεν αμφισβητήθηκε. Ο Μ.Υ.1 ανέφερε κατά την κυρίως εξέταση του πως την περίοδο Μάρτιος 2022- Αύγουστο του 2023 διατελούσε ως Κοινοτάρχης του χωριού Κακοπετριάς. Αναγνώρισε το τεκμήριο 7 ως βεβαίωση που ετοίμασε ο ίδιος, κατά παράκληση του Κατηγορούμενου. Στο τεκμήριο 7, αναφέρεται ότι «τον μήνα Μάρτιο του 2022 στην περιοχή «Βατερή»- Ποταμός Καρκώτη στην Κακοπετριά, ζήτησα από τον κ.Σ.Α. (Κατηγορούμενο) να απομακρύνει πεσμένο καβάτζι το οποίο έπεσε στο παλιό μονοπάτι της φύσης και δεν επέτρεπε στους περιηγητές να περάσουν από το μονοπάτι. Επίσης, του ζήτησα να απομακρύνει ξεριζωμένο σκλένδρο ο οποίος έφραζε και εμπόδιζε την διέλευση του κόσμου στο νέο μονοπάτι της φύσης, ο οποίος ήταν επικύνδινος. Δεν θεώρησα ότι για την πιο πάνω ενέργεια, έπρεπε να εξασφαλισθεί άδεια από το Τμήμα Δασών».

 

Κατά την περαιτέρω κυρίως εξέταση του, πρόσθεσε πως ο λόγος που ανέλαβε την πρωτοβουλία να πει στον Κατηγορούμενο, να μετακινήσει τα πεσμένα δέντρα και να τα βάλει στην άκρη για να μην εμποδίζεται η ροή του ποταμού και να μην προκληθούν περαιτέρω ζημιές είναι επειδή, ο καθαρισμός των ποταμών, εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κοινοτικών συμβουλίων. Αποτέλεσε επίσης θέση του κατά την αντεξέταση πως επισκέφθηκε τον χώρο και είδε ιδίοις όμμασι τα πεσμένα στον ποταμό και στο μονοπάτι, δέντρα και οι πιο πάνω αναφορές του δεν έχουν αμφισβητηθεί από μέρους της κατηγορούσας αρχής. Ως τέτοιες λοιπόν είναι συνακόλουθα και αποδεκτές από το Δικαστήριο. Πέραν όμως αυτού, οφείλω να διατυπώσω την θετική εντύπωση που αποκόμισα από τον Μ.Υ.1 ο οποίος από την όλη στάση του, διεφάνη πως προσήλθε εντίμως στο Δικαστήριο, να καταθέσει σε σχέση με τα όσα ο ίδιος γνώριζε και όχι προς υποστήριξη της θέσης του Κατηγορούμενου ή υποκινούμενος από άλλα κίνητρα. Εξάλλου, δεν διεφάνη ούτε από την κυρίως εξέταση του, όπως ούτε και από την αντεξέταση του, να είχε οποιοδήποτε συμφέρον από την έκβαση της υπόθεσης και τούτο το αναφέρω, χωρίς να διαλανθάνει την προσοχή μου το ότι ο Μ.Υ.1 είναι κοινοτάρχης του χωριού Κακοπετριάς, το οποίο ως ανέφερε ο ίδιος ο Κατηγορούμενος, απολαμβάνει της στήριξης του τελευταίου, δια της προσφοράς του ποικιλοτρόπως. Τούτο ωστόσο, δεν θεωρώ πως είναι παράγοντας που θα μπορούσε να ανατρέψει την καλή εντύπωση που αποκόμισα από τον Μ.Υ.1, αφού εξάλλου το παραπάνω ζήτημα, δεν απασχόλησε καθόλου την πλευρά της κατηγορούσας αρχής, όταν αντεξέταζε τον Μ.Υ.1.

 

Ό,τι την τελευταία απασχόλησε και αποτέλεσε αντικείμενο της αντεξέτασης του Μ.Υ.1 είναι ο λόγος που ενώ τα όσα ανέφερε έλαβαν χώρα τον Μάρτιο του 2022, εντούτοις το τεκμήριο 7 ετοιμάστηκε τον Αύγουστο του 2023. Επί τούτου ωστόσο, ήταν χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε ο μάρτυρας, αναφέροντας αυτολεξεί, «Να ρωτήσετε τον ίδιο γιατί ήρθε σε εμένα και μου είπε να του δώσω το χαρτί το 2023, όχι εμένα». Η πιο πάνω απάντηση του Μ.Υ.1 είναι ενδεικτική θεωρώ και της όλης ειλικρινούς προδιάθεσης που είχε σε σχέση με τα όσα ανέφερε καθότι αν σκοπός του ήταν να υποβοηθήσει τον Κατηγορούμενο, θα αναμένετο, να προσπαθήσει να αιτιολογήσει τον λόγο που δόθηκε τόσο μετά, η εν λόγω βεβαίωση. Ενόψει συνεπώς των πιο πάνω διαπιστώσεων μου, η μαρτυρία του Μ.Υ.1, γίνεται αποδεκτή στην ολότητα της.  

 

Στρεφόμενη στην μαρτυρία του Κατηγορούμενου, οφείλω να διατυπώσω ευθύς εξαρχής, πως αυτή χαρακτηρίζεται από συνοχή και πληρότητα, χωρίς ασάφειες και γενικές τοποθετήσεις. Ο Κατηγορούμενος, του οποίου η μαρτυρία ήταν προφορική στην ολότητα της, μέσα από τις ελάχιστες ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την κυρίως εξέταση του, παρέθεσε τη θέση του χωρίς να διακόψει σε κανένα σημείο και χωρίς σε κανένα σημείο να αποστεί από προηγούμενη θέση του ή να υποπέσει σε αντιφάσεις. Σημειώνω επίσης, ότι από όλα τα γεγονότα τα οποία ανέφερε, δεν αμφισβητήθηκε επί της ουσίας και ό,τι του τέθηκε είναι μια γενικότερη υποβολή πως ό,τι ανέφερε στο Δικαστήριο είναι εκ των υστέρων σκέψεις για να αποφύγει την πληρωμή του εξωδίκου.

 

Σε σχέση με το ότι  στις 17.08.2022, και ενόσω βρισκόταν στην εργασία του, τον προσέγγισαν δύο άτομα από το Τμήμα Δασών, τα οποία διερευνούσαν κατά πόσο υπήρχαν στην περιοχή, κομμένα δέντρα και του υπέδειξαν διάφορα «πράγματα κομμένα», η μαρτυρία είναι σύμφωνη. Αυτή ήταν εξάλλου και η θέση του Μ.Κ.1. Σε σχέση με το ότι έδωσε εξηγήσεις στον Μ.Κ.1, περί των κομμένων «πραγμάτων» που εντοπίστηκαν, η πλευρά της κατηγορούσας αρχής, ενέμεινε κατά την αντεξέταση του Κατηγορούμενου στην θέση της, ότι ο τελευταίος είχε παραδεχθεί στον Μ.Κ.1 πως υλοτόμησε δέντρα, κατ’ επίκληση των όσων αναφέρονται στο τεκμήριο 5. Το ότι είχε απαντήσει στον Μ.Κ.1 με την φράση «δεν ήξερα ότι ήταν παράνομο» ο Κατηγορούμενος δεν το αμφισβήτησε, τουναντίον αποδέχτηκε ότι ανέφερε τη φράση αυτή, εξηγώντας ότι, η απάντηση του αυτή, αφορούσε ξυλεία που εντοπίστηκε στον χώρο (κομμένος σκλένδρος και καβάτζι- τεκμήρια 3 και 4),  μέρος της οποίας ο ίδιος υλοτόμησε και μετέφερε στον χώρο για τους λόγους που εξήγησε, οι οποίοι επιβεβαιώθηκαν και από τον Μ.Υ.1. Οι θέσεις του Κατηγορούμενου, συνάδουν πλήρως με την μαρτυρία του Μ.Υ.1 η οποία έγινε αποδεκτή στο σύνολο της και δεν παρουσιάζουν οποιαδήποτε απόκλιση μεταξύ τους, έτσι που να ενισχύεται η πεποίθηση του Δικαστηρίου πως ο Κατηγορούμενος, ανέφερε στην μαρτυρία του ό,τι πραγματικά συνέβη.  

 

Σε σχέση με το πώς μετέφερε την εν λόγω ξυλεία, ο Κατηγορούμενος ανέφερε πως με την βοήθεια άλλου ατόμου, τεμάχισαν τον σκλένδρο ο οποίος ήταν μέσα στον ποταμό, ώστε να μπορούν να τον μεταφέρουν διότι ήταν πολύ μεγάλος και έφτανε μέχρι το μονοπάτι και τον μετακίνησαν σε απόσταση 50 περίπου μέτρων. Το άλλο δέντρο («καβάτζιη»), αφότου εξήγησαν στον κοινοτάρχη πως δεν μπορούσαν οι ίδιοι να το μεταφέρουν λόγω του όγκου του, μεταφέρθηκε από άλλο άτομο που ήταν εξειδικευμένο και το οποίο απέστειλε ο κοινοτάρχης, με μηχανήματα και φορτηγό, στον χώρο του. Οι λεπτομέρειες αυτές, δεν εντοπίζονται μεν στην μαρτυρία του Μ.Υ.1, πλην όμως σημειώνω πως το ζήτημα αυτό, δεν απασχόλησε καθόλου την κατηγορούσα αρχή όταν αντεξέταζε τον Μ.Υ.1, του οποίου η μαρτυρία ακολούθησε αυτήν του Κατηγορούμενου. Εν πάση ωστόσο περιπτώσει, το γεγονός ότι οι πιο πάνω λεπτομέρειες ούτε  επιβεβαιώνονται, ούτε και διαψεύδονται από τον Μ.Υ.1, δεν είναι ικανός παράγοντας που να μπορεί να μεταβάλει το αξιόπιστο των ισχυρισμών του Κατηγορούμενου, μιας και ούτε επί αυτών, έχει αμφισβητηθεί επί της ουσίας.

 

Εκείνο που δεν προτίθεμαι να αποδεχτώ από την μαρτυρία του Κατηγορουμένου,  είναι τις αναφορές του ότι τα υπόλοιπα «κλαδέμενα» (βλ. ιστάμενα δέντρα), ενδεχομένως να υλοτομήθηκαν από τον εργολάβο του έργου δημιουργίας του μονοπατιού της φύσης, το οποίο περνά μέσα από τα τεμάχια γης της δικής του ιδιοκτησίας και ό,τι συναφές με αυτό ανέφερε και ο λόγος είναι προφανής. Η πιο πάνω θέση του Κατηγορούμενου, στηρίζεται σε εικασίες του ιδίου, οι οποίες μάλιστα δεν έχουν οποιοδήποτε έρεισμα και κυρίως δεν πηγάζουν από γνώση γεγονότων, έτσι ώστε να μπορεί το Δικαστήριο να εξαγάγει σχετικά ευρήματα. Η πιο πάνω θέση επομένως, δεν είναι αποδεκτή για όποια σημασία ενδεχομένως να έχει. Επίσης μη αποδεκτή είναι και η θέση του ότι ουδέποτε είδε προηγουμένως το εξώδικο που εκδόθηκε εναντίον του και τούτο διότι είναι ο ίδιος που ανέφερε πως προέβη σε παραστάσεις προς τον Διευθυντή του Τμήματος Δασών, προκειμένου να διαγραφεί το εξώδικο που εκδόθηκε εναντίον του. Το κατά πόσο είδε ξανά ή όχι αυτούσιο το τεκμήριο 5, δεν μεταβάλλει τα πράγματα αφού εν πάση περιπτώσει, είχε ενημερωθεί (παρότι αγνώστως πως καθότι δεν ερωτήθηκε περί τούτου) για το περιεχόμενο του και προέβη σε συγκεκριμένα διαβήματα.

 

Δεκτή ωστόσο, είναι η θέση του ότι  όταν ανέφερε στο Μ.Κ.1 τη φράση «δεν ήξερα ότι ήταν παράνομο» αναφερόταν στην υλοτομημένη ξυλεία που εντοπίστηκε στον χώρο καθότι η θέση του αυτή, συνάδει με τη λογική, αλλά και τη θέση που προώθησε. Με δεδομένο συνεπώς το ότι μεγάλο μέρος της μαρτυρίας του, φαίνεται να υποστηρίζεται και από την μαρτυρία του Μ.Υ.1, η μαρτυρία του οποίου έγινε αποδεκτή στην ολότητα της, αλλά και του γεγονότος πως η αξιοπιστία του Κατηγορούμενου δεν έχει κλονιστεί κατά την αντεξέταση, δεν βρίσκω λόγο, να μην αποδεχτώ τα όσα ανέφερε, πλην των σημείων που καταγράφονται πιο πάνω ως μη αποδεκτές θέσεις, για τους λόγους που εξηγούνται. Σημειώνω πως ό,τι υπεβλήθη στον Κατηγορούμενο, είναι πως το γεγονός ότι εξασφάλισε βεβαίωση από τον Μ.Υ.1 τον Αύγουστο του 2023 για πράξεις που ισχυρίζεται ότι ο τελευταίος ενέκρινε τον Μάρτιο του 2022, καταδεικνύει πως ήταν εκ των υστέρων σκέψη και ενέργεια του για να αποφύγει την καταδίκη. Σημειώνω ότι, ακόμη και επ’ αυτού, η απάντηση που έδωσε ήταν πλήρως λογική, αφού ανέφερε πως εν πρώτοις, οι πράξεις αυτές μπορεί ναι μεν να έγιναν τον Μάρτιο του 2022, ωστόσο ο Μ.Κ.1 επισκέφθηκε την ιδιοκτησία του τον Αύγουστο του 2022.

 

Περαιτέρω, όταν έλαβε γνώση για το εξώδικο προέβη σε παραστάσεις προφορικές, προς τον Διευθυντή του Τμήματος Δασών, ζητώντας την μη επιβολή εξωδίκου και όχι μείωση του, ως ήταν η θέση του συνηγόρου της κατηγορούσας αρχής. Ο δε Διευθυντής του Τμήματος Δασών, αποφάσισε μείωση του ποσού του εξωδίκου από €600 σε €450, γεγονός που δεν τον άφησε ικανοποιημένο. Όταν δε μετέπειτα, ενημερώθηκε ότι θα διωχθεί ποινικά, φρόντισε να εξασφαλίσει βεβαίωση που να πιστοποιεί, τα όσα και στο Δικαστήριο ανέφερε. Οι πιο πάνω αναφορές του Κατηγορούμενου, είναι καθόλα λογικοφανείς, εν αντιθέσει με την υποβολή που του τέθηκε, ότι ο σκοπός που εξασφάλισε την εν λόγω βεβαίωση (τεκμήριο 7) ήταν να αποφύγει την καταδίκη. Ήταν χαρακτηριστική θεωρώ η απάντηση που έδωσε επί τούτου, την οποία παραθέτω αυτούσια:

 

«Αν μου επιτρέπετε, αν ήθελα να αποφύγω την καταδίκη, θα πλήρωνα το πρόστιμο για να μην είμαι δαμέ και να είμαι στο κατηγορητήριο ότι έκοψα δέντρα. Είμαι δαμέ, διότι νιώθω ότι αδικούμαι. Έχω προσφέρει πάρα πολλά στην κοινότητα, έχω προσφέρει πάρα πολλά στο να δώσω συναίνεση να περάσουν που τον χώρο, για το Τμήμα Δασών το μονοπάτι το οποίο….και οι ίδιοι δεν το ξέρουν ότι επιχορήγησα το μονοπάτι και νιώθω αδικημένος να είμαι δαμέ και να τιμωρούμαι για κάτι που δεν έκαμα».

 

[…]

 

«Να σας εξηγήσω. Όταν ήρθε το πρόστιμο των €600 εκπλάγηκα, γιατί θεώρησα πως δεν θα ερχόταν κανένα πρόστιμο. Εγώ προσωπικά ήμουν τόσο θυμωμένος που επήρα προσωπικά το Δασονομείο των Πλατανιών και μου είπαν, ο μόνος που θα μπορούσε να καταργήσει αυτό το πρόστιμο, ήταν ο Διευθυντής του Τμήματος Δασών, ο κ. Α. αν δεν κάνω λάθος. Τον είχα πάρει τηλέφωνο προσωπικά και δεν με άφησε να μιλήσω, μιλούσε μόνος του και μου είπε ότι θα δει τι θα κάμει και μετά ήρθε η μείωση των €450 που ακόμα θεωρώ ότι ήταν άδικο τζιαι επιμένω ότι αν ήταν τα €450, έπρεπε να πληρώσω τζιαι να μην είμαι δαμέ τζιαι να κινδυνεύω να φάω τζιαι €2.000 τζιαι €3.000.»

 

Οι παραπάνω αναφορές του Κατηγορούμενου, σε συνδυασμό με την εντύπωση που αποκόμισα βλέποντας τον να καταθέτει με τρόπο αυθόρμητο και αποφασιστικό, ενέτειναν την πεποίθηση μου, πως τα όσα ανέφερε ο Κατηγορούμενος, είναι όσα πραγματικά έγιναν. Για όλους τους παραπάνω λόγους, πλην του μέρους εκείνου της μαρτυρίας του που δεν γίνεται δεκτό και καταγράφεται πιο πάνω, το υπόλοιπο μέρος της μαρτυρίας του, το αποδέχομαι και όσα συναφώς ανέφερε αποτελούν και ευρήματα του Δικαστηρίου.

 

Νομική Πτυχή:

 

Κατηγορία 1 (Παράνομη υλοτόμηση δέντρου, θάμνου ή στρογγυλής ξυλείας):

 

Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας 1, ο Κατηγορούμενος, φέρεται κατά την 17.08.2022 ή και προγενέστερα, να υλοτόμησε παράνομα και χωρίς την άδεια του Διευθυντή του Τμήματος Δασών, δύο ιστάμενα δέντρα σκλένδρου και ενός ιστάμενου δέντρου καβατζιού που φύονταν στον δημόσιο ποταμό Καρκώτη, στην κοινότητα Κακοπετριάς, στην επαρχία Λευκωσίας, κατά παράβαση του άρθρου 33(2)(α)(i) του Ν. 25(Ι)/2012.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 33(2)(α)(i) του Περί Δασών Νόμου 25(Ι)/2012, που αποτελεί την νομική βάση της κατηγορίας 1 που αφορά το αδίκημα της υλοτόμησης δέντρου:

 

«33(2) Οποιοδήποτε πρόσωπο που δεν είναι εξουσιοδοτημένο δυνάμει των διατάξεων του παρόντος Νόμου ή των δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών και-

(α) εκριζώνει, υλοτομεί, αποκόπτει την κορυφή, χαράσσει ή καθ’ οιονδήποτε τρόπο καταστρέφει ή προκαλεί ζημιά σε οποιοδήποτε δέντρο, θάμνο ή στρογγύλη ξυλεία-

 

(i) των ειδών που αναφέρονται στον Πίνακα 1 του Παραρτήματος Ι, όταν η έμφλοια διάμετρος του κορμού τους, σε ύψος εκατόν τριάντα εκατοστόμετρα (130 εκ.) πάνω από το έδαφος, είναι μεγαλύτερη από δεκαπέντε εκατοστόμετρα (15 εκ.),

(ii) των ειδών που αναφέρονται στον Πίνακα 2 του Παραρτήματος Ι, όταν η έμφλοια διάμετρος του κορμού τους, σε ύψος εκατόν τριάντα εκατοστόμετρα (130 εκ.) πάνω από το έδαφος, είναι μεγαλύτερη από σαράντα εκατοστόμετρα (40 εκ.),

(iii) των ειδών που περιλαμβάνονται στα χριστουγεννιάτικα δέντρα,

(iv) των δέντρων που ανήκουν στο είδος Ελιά (Οlea europaea), όταν η έμφλοια διάμετρος του κορμού τους, σε ύψος εκατόν τριάντα εκατοστόμετρα (130 εκ.) πάνω από το έδαφος, είναι μεγαλύτερη από πενήντα εκατοστόμετρα (50 εκ.) και των δέντρων που ανήκουν στο είδος Φοινικιά (Phoenix dactylifera L, Washingtonia filifera) όταν η έμφλοια διάμετρος του κορμού τους, σε ύψος εκατόν τριάντα εκατοστόμετρων (130 εκ.) πάνω από το έδαφος είναι μεγαλύτερη από σαράντα εκατοστόμετρα (40 εκ.)·

[….]

σε ή από γη που βρίσκεται εκτός κρατικού δάσους, χωρίς άδεια που εκδόθηκε από το Διευθυντή, είναι ένοχο αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα (1) έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000,00) ή και στις δύο (2) αυτές ποινές».

 

Με δεδομένη την απόρριψη της εκδοχής του Μ.Κ.1, σε σχέση με το ότι ο Κατηγορούμενος, υλοτόμησε δύο ιστάμενα δέντρα σκλένδρου και με δεδομένη την απουσία οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας από την οποία να μπορούσε να εξαχθεί τέτοιο συμπέρασμα, είναι προφανές, πως η κατηγορία 1 δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί και ο Κατηγορούμενος θα πρέπει να αθωωθεί, ανεξαρτήτως του ότι κατά τα λοιπά, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος πληρούνται. Σημειώνω ότι, ο Μ.Κ.1 σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του δεν αναφέρθηκε σε υλοτόμηση ιστάμενου δέντρου καβατζιού (ως οι λεπτομέρειες της κατηγορίας 1), γεγονός  για το οποίο εν πάση περιπτώσει ο Κατηγορούμενος δεν θα μπορούσε να καταδικαστεί. Πέραν τούτου, ο τόπος στον οποίο στις λεπτομέρειες της κατηγορίας 1 αποδίδεται η υλοτόμηση των δέντρων, είναι ο ποταμός Καρκώτης, στην κοινότητα Κακοπετριάς, γεγονός το οποίο αντιβαίνει στο εύρημα του Δικαστηρίου, ότι τα υλοτομημένα ιστάμενα δέντρα, βρίσκονταν εντός των τεμαχίων γης του Κατηγορούμενου. Το κατά πόσο επί αυτών των τεμαχίων γης, περνά ή όχι ο εν λόγω ποταμός, είναι γεγονός άγνωστο στο Δικαστήριο, αφού καμμιά μαρτυρία προσφέρθηκε (και) περί τούτου.

 

Κατηγορία 2-Παράνομη κατοχή δασικού προϊόντος:

 

Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας 2, ο Κατηγορούμενος κατά την 17.08.2022, παράνομα και χωρίς την εξασφάλιση άδειας από τον Διευθυντή του Τμήματος Δασών, κατείχε ξυλεία σκλένδρου και καβατζιού που υλοτομήθηκαν παράνομα από τον Δημόσιο ποταμό Καρκώτη, στην κοινότητα Κακοπετριάς στην Λευκωσία, κατά παράβαση του άρθρου 34 του Ν. 25(Ι)/2012.

 

Σϋμφωνα με το άρθρο 34 του Περί Δασών Νόμου 25(Ι)/2012:

 

«34. Οποιοδήποτε πρόσωπο κατέχει δασικό προϊόν που έχει εκριζωθεί, υλοτομηθεί, αποκοπεί, ληφθεί, εξαxθεί, συλλεγεί ή απομακρυνθεί κατά παράβαση του παρόντος Νόμου και των δυνάμει αυτού εκδιδόμενων Κανονισμών είναι ένοχο αδικήματος και, σε περίπτωση καταδίκης του, υπόκειται σε ποινή φυλάκισης που δεν υπερβαίνει το ένα (1) έτος ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πέντε χιλιάδες ευρώ (€5.000,00) ή και στις δύο (2) αυτές ποινές.»

 

Από ανάγνωση του άρθρου 34, προκύπτει πως τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι (α) κατοχή δασικού προϊόντος και (β) που έχει εκριζωθεί, υλοτομηθεί, αποκοπεί, ληφθεί, εξαxθεί, συλλεγεί ή απομακρυνθεί.

 

Η φράση «δασικό προϊόν», περιλαμβάνει σύμφωνα με το άρθρο 2  του Νόμου,  όταν βρίσκονται μέσα ή αποκομίζονται από κρατικό ή ιδιωτικό δάσος, στρογγύλη ξυλεία, κλαδιά, φύλλα, φρούτα, σπόρους, ρίζες, φλοιούς, χριστουγεννιάτικα δέντρα, κάρβουνα, χλόη, φυτά, άνθη, βρύα, μύκητες, λειχήνες, κολλώδεις ουσίες, έλαια, ρητίνη, πίσσα, κεδρία, μέλι, κερί, χούμο, χώμα, άμμο, χαλίκια, λίθους, βράχους, ορυκτά, νερό και άλλα προϊόντα που δύνανται να παραχθούν από δάσος, ή έχουν εισαχθεί με πιστοποίηση από τη χώρα προέλευσης ότι έχουν παραχθεί σε δάσος.

 

Ως «κρατικό δάσος» ορίζεται στον Νόμο οποιοδήποτε δάσος ή δασώδη έκταση ή οποιαδήποτε άλλη γη που έχει κηρυχθεί ως κρατικό δάσος, δυνάμει του άρθρου 10. Το δε άρθρο 10 του Νόμου αναφέρει πως το Υπουργικό Συμβούλιο δύναται, με Διάταγμα που δημοσιεύεται στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας να κηρύξει ως κρατικό δάσος, οποιοδήποτε δάσος ή δασώδη έκταση ή οποιαδήποτε άλλη γη στη Δημοκρατία.

 

Στην παρούσα, αποτελεί εύρημα του Δικαστηρίου πως ο Κατηγορούμενος, υλοτόμησε στον ποταμό Καρκώτη, ένα ξεριζωμένο σκλένδρο τον οποίο περιμάζεψε, μετέφερε και κατείχε μαζί με ένα ξεριζωμένο κομμάτι «καβατζιού» στην ιδιοκτησία του.  Εκείνο που θα πρέπει να απαντηθεί, με δεδομένα τα πιο πάνω ευρήματα είναι το κατά πόσο, η πιο πάνω ξυλεία που κατείχε ο Κατηγορούμενος, αποτελεί δασικό προϊόν εν τη εννοία του άρθρου 2 του Νόμου 25(Ι)/2012. Η απάντηση κατά την κρίση μου είναι καταφανώς αρνητική, με δεδομένο το ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε μαρτυρία και συνακόλουθα, εύρημα του Δικαστηρίου ότι ο ποταμός Καρκώτης απ’ όπου υλοτομήθηκε (μέρος) και μεταφέρθηκε η πιο πάνω ξυλεία, αποτελεί μέρος κρατικού ή ιδιωτικού δάσους, προϋπόθεση απαραίτητη για να μπορεί να καταταγεί η οποιαδήποτε ξυλεία ως δασικό προϊόν.

 

Ή κατηγορούσα αρχή, όφειλε να αποδείξει καταρχάς πως η ξυλεία βρισκόταν μέσα ή αποκομίστηκε από κρατικό ή ιδιωτικό δάσος ούτως ώστε να μπορεί να χαρακτηριστεί ως δασικό προϊόν. Μόνο τότε, το βάρος απόδειξης θα εναποτίθετο στους ώμους του Κατηγορουμένου, να αποδείξει στο ισοζύγιο των πιθανοτήτων πως το εν λόγω δασικό προιόν δεν λήφθηκε παράνομα ως ρητώς προνοείται στο άρθρο 55 του Περί Δασών Νόμου. Αποτελεί θεμελιακή αρχή του ποινικού δικαίου πως το βάρος απόδειξης της ενοχής του Κατηγορούμενου, βαραίνει εξ ολοκλήρου την κατηγορούσα αρχή και η αυστηρότητα με την οποία εφαρμόζεται η αρχή του αποδεικτικού βάρους, επισημαίνεται στο κάτωθι απόσπασμα από την υπόθεση Λοϊζου ν. Αστυνομίας (1989) 2 Α.Α.Δ. 363:

 

          «Η απόδειξη της κατηγορίας, και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ' ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες κι  αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη».[1]

 

Με δεδομένη την πιο πάνω κατάληξη μου, παρέλκει θεωρώ η εξέταση των λοιπών θέσεων που προβάλλει η υπεράσπιση, ως προς το κατά πόσο για την μεταφορά και κατοχή της ξυλείας που πραγματεύεται η κατηγορία 2, λήφθηκε  και μεταφέρθηκε νομίμως κατόπιν άδειας που δόθηκε από τον Μ.Υ.1, ο οποίος κατά τη θέση της, είναι ο κατ’ εξοχής αρμόδιος για την καθαριότητα και απομάκρυνση οποιονδήποτε αντικειμένων σε σχέση με την καλή εμφάνιση της κοινότητας και του φυσικού περιβάλλοντος, με βάση τον Περί Κοινοτήτων Νόμο 86(Ι)/99.

 

Για όλους συνεπώς τους παραπάνω λόγους κρίνω πως η κατηγορούσα αρχή, απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και συνακόλουθα ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από τις κατηγορίες που αντιμετωπίζει.

 

 

Υπ...................................................

                                                                                 Ε. Κ. Μιντή Ε.Δ.

Πιστό Αντίγραφο

Πρωτοκολλητής